กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 68 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] >>>>> 15 [End] [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.พ. 59



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! [เรย์บัส] ตอนที่ 15


วันสอบวันสุดท้าย

“อ๊ากกกกกกก กูตายแน่ อ๊ากกกกกกก”กายร้องลั่นทันทีที่สอบเสร็จ มันออกเป็นคนสุดท้ายส่วนที่ออกก่อนคนแรกน่ะเหรอ....เรย์ แล้วเป็นฟาร์ เป้ เซฟคนสุดท้ายก็ไอ้ลิงกาย

“มึง....กูไม่ได้ทำสามข้ออ่ะ”กายโอดครวญแล้วทำหน้าเศร้า ฟาร์ตบบ่ากายเบาๆแล้วดึงมือของเซฟให้ไปกินข้าววันนี้สอบแค่ครึ่งวันแล้วได้หยุดเสาร์อาทิตย์ก่อนจะต้องมาเรียนต่อ เป็นระบบใหม่ของมหาลัย

เรย์เดินแยกกับเพื่อนๆไปที่คณะมนุษย์เห็นบัสยืนหัวเราะอยู่กับน้ำตาล ฟิว และไอ้กัน ร่างสูงรีบก้าวๆแล้วกอดเอวเล็กเอาหน้าเกยไหล่บางไว้

“แหม่...นี่คณะมนุษย์ศาสตร์นะคะ นี่ไม่ใช่มนุษย์แล้วมาได้ไงคะ”น้ำตาลเหน็บแนมเบาๆแล้วหัวเราะคิกคัก บัสหันไปเรียกเพื่อนเบาๆ น้ำตาลมองหน้าเซ็งๆแล้วตอบรับก่อนจะดึงแขนของฟิวไปอีกทาง กันมองหน้าบัสแล้วยิ้ม

“กลับดีๆนะ”กันบอกบัสยิ้มรับแล้วโบกมือลากัน

“ทำไมต้องยิ้มให้มันด้วยอ่ะ”เรย์บอกแล้วมายืนข้างๆพลางจับมือของบัส

“กันเป็นเพื่อนเรา”บัสตอบแค่นั้น พอเห็นว่าร่างสูงเงียบไปและทำหน้าเบื่อโลกก็ยกนิ้มชี้ขึ้นมาจุ๊บเบาๆก่อนจะเอาไปแตะที่แก้มของคนข้างตัว เรย์หันมามองแล้วยิ้มมุมปาก

“ง้อแค่นี้กูไม่หายหรอกนะ”

“ก็แล้วแต่”บัสตอบแล้วปล่อยมือจากเรย์เดินไปอีกทาง เรย์รีบเดินตามไปแล้วกอดคอบัสเนียนๆ

ร้าน Coffe & Bakery

วันนี้บัสเข้ามาทำงานที่ร้านเร็วเพราะสอบเสร็จเร็วพอเข้ามาในร้านก็ยกมือไหว้พี่ๆเรย์เองก็ด้วย ตอนนี้คนเยอะพอสมควรเลย บัสเดินเข้าไปด้านในหยิบผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลของร้านมาใส่ เดฟยังไม่มาเลย

“สอบวันสุดท้ายนี่เป็นไงบ้างน่ะเราสองคน”พี่นิดถามขณะตั้งบดกาแฟ เรย์หัวเราะส่วนบัสก็ยิ้มๆ

“ก็พอได้ฮะ ข้อสอบยากเอาเรื่องเลย”บัสตอบแล้วหยิบกระดาษจดออเดอร์

“ระดับผมน่ะชิวๆพี่”เรย์ว่าแล้วยักคิ้ว นิดอดขำไม่ได้จริงๆ มั่นใจเหลือเกินเรย์หยิบกระดาษไปจดช่วยบัส ช่วงบ่ายสามวินกับเปรี้ยวก็เข้ามาช่วยงาน ทำให้ร้านดูมีสีสันขึ้นเยอะเลย

“รับอะไรดีครับ”บัสถามลูกค้าเสียงสดใส เขาเป็นนักศึกษาต่างมหาลัยมาด้วยกันสามคนทั้งสามมองบัสแล้วยิ้ม

“ขอพนักงานแก้วนึงได้มั้ยครับ”บัสได้ยินแบบนั้นก็เงียบไป แล้วมองซ้ายมองขวาเห็นเรย์กำลังไปยืนคุยกับเปรี้ยวที่เคาเตอร์

“ไอ้บ้ามึงพูดอะไรวะ ดูดิ๊เขาหน้าซีดละ”เพื่อนในโต๊ะบอกกับคนที่พูดกับบัสขำๆ

“เราเอาลาเต้สองแก้วกับชาเขียวแก้วนึงแล้วกัน”อีกคนพูดออกมา บัสรีบจดแล้วทวนรายการซ้ำก่อนจะรีบเดินออกไปพอดีกับที่เรย์หันมาหา

“ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ”เรย์ถามเพราะบัสคิ้วขมวดเป็นปม บัสยิ้มบางๆแล้วส่ายหน้าก่อนจะยื่นใบให้พี่นิดแล้วไปเก็บแก้ว

“นายๆ”บัสหันไปตามเสียงเห็นว่าเป็นโต๊ะนั้นบัสถือแก้วแล้วเดินไปหาจะได้เห็นว่าเขาต้องรีบเอาแก้วไปเก็บ

“ชื่ออะไรอ่ะ”

“บัสครับ”บัสตอบเสียงนุ่มเพราะเป็นลูกค้าแล้วทำท่าจะเดินหนีเอาแก้วไปเก็บแต่ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน แล้วดึงอย่างแรงมากพอที่จะทำให้บัสลงไปนั่งตักได้ง่ายๆ เรย์หันมาเจอพอดีก็รีบเดินเข้าไปหา

“อยู่มออะไรเหรอ”ชายคนนั้นพูดโอบเอวของบัสไว้หลวมๆ ร่างเล็กเม้มปากพยายามดิ้นกลัวว่าแก้วจะหล่นแตกด้วย แต่ดูเหมือนว่าคนนั้นไม่จะยอมเลิกรา

“เพื่อนเราถามทำไมไม่ตอบล่ะ”

“ผมต้อง....”

หมับ

ไม่ทันพูดจบแขนเรียวถูกดึงให้หลุดจากมือของลูกค้าคนนั้นด้วยฝีมือของเรย์ ร่างสูงมองผู้ชายในชุดนักศึกษาทั้งสามนิ่งๆดันร่างเล็กเอาไว้ข้างหลัง

“อย่ามีเรื่องนะ เมื่อกี้ไม่เป็นไร”บัสกระซิบบอกพลางกระตุกชายเสื้อให้เรย์ใจเย็นๆ เรย์หายใจเข้าออกช้าๆกลั้นอารมณ์ เมื่อกี้ถ้าคิดไม่ทันว่าเป็นร้านของพี่เปรี้ยวเขาถีบไอ้ลูกค้าหน้าหมาให้ลงไปเล่นหมากเก็บที่พื้นแล้ว

“มองหน้ากูอยากจะหาเรื่องเหรอวะ”ชายคนที่กอดบัสเมื่อสักครู่พูดขึ้น เรย์นิ่ง บัสเพิ่มแรงกระตุกให้เรย์ถอยออกมา เรย์ถอนหายใจหนักๆแล้วเดินตามแรงดึงของบัส เปรี้ยวมองหน้าเรย์แล้วตบไหล่เบาๆวินเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องทำงานข้างในไม่รู้เรื่อง เปรี้ยวเล่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่วินจึงจับตามองกลุ่มโต๊ะนักศึกษาสามคนนั้นเป็นพิเศษ

ทางด้านเรย์ที่โดนบัสดึงมาที่หลังร้านหลังจากที่ยื่นแก้วให้พี่นิด ร่างสูงตาขวางหงุดหงิด แม่งเมื่อกี้ไอ้พวกนั้นมันกอดไอ้บัสเลยนะเว้ย นี่มันลวนลามชัดๆ อยู่มอไหนวะดักตีแม่ง

“หยุดความคิดเดี๋ยวนี้เลยนะเรย์”บัสพูดขึ้น เรย์หันมามองนิ่งๆ

“คิดจะไปหาเรื่องเขาใช่มั้ย เลิกคิดไปเลยนะ ถ้าเรย์ทำแบบนั้นเราจะโกรธ”บัสว่า เรย์ถอนหายใจบัสกัดปากนี่เรย์คิดเรื่องนี้จริงๆด้วย

“ก็มันลวนลามมึง”เรย์พูดอย่างหงุดหงิด บัสกอดเรย์หลวมๆแล้วจุ๊บที่หน้าผากเบาๆ

“ไม่มีอะไรหรอกน่า เดี๋ยวพวกนั้นก็ไปแล้ว ไปทำงานต่อเหอะเดี๋ยวพี่เปรี้ยวบ่นน๊า”บัสยิ้มกว้างแล้วจูงมือเรย์เข้าไปในร้านอีกครั้ง

เปรี้ยวให้บัสล้างแก้วไปก่อนส่วนเรย์ก็เสิร์ฟอาหารต่อเรย์พยายามไม่มองพวกนั้นเพราะกลัวว่าจะอดเข้าไปต่อยไม่ได้ แม่งกล้าดียังไงมากอดเมียของเขาวะ! พี่นิดส่งถาดเค้กมาให้เรย์เอาไปเสิร์ฟลูกค้าซึ่งเป็นโต๊ะที่ต้องเดินผ่านพวกนั้นไปด้วย เรย์เองก็ไม่ได้สนใจแต่พอดีเป็นคนตาไวเห็นมันยื่นตีนออกมาคงหวังจะให้เขาสะดุดล้มล่ะสิ เหอะ ช้าไปสิบปีว่ะ

ปั่ก

เรย์กระแทกส้นเท้าลงแรงๆบนอุ้งตีนหมาที่ยื่นมาแล้วเดินผ่านไปในเมื่อมันอยากยื่นตีนหาเรื่องเขาก็พร้อมจะมีเรื่องล่ะวะ

“นี่มึงเหยียบตีนกู! หาเรื่องรึไงวะ”ไอ้บ้านั่นมันลุกขึ้นยืนจ้องมาที่เรย์ซึ่งวางเค้กให้ลูกค้าพร้อมกับยิ้มก่อนจะหันมาหาพวกนั้น

“เหรอ? มองไม่เห็นว่ะ”เรย์ทำลอยหน้าลอยตา บัสได้ยินเสียงเอะอะก็รีบหันมาแล้วทำท่าจะวิ่งไปห้ามแต่วินยกแขนกันเอาไว้ก่อนที่เปรี้ยวจะเดินมาจับไหล่บางเป็นเชิงให้ใจเย็นๆทั้งสองเห็นหมดแหละว่าไอ้เด็กนั่นมันยื่นเท้ามาก่อน

“อย่ามาทำกวนตีน มึงรู้รึเปล่าว่าเพื่อนกูเป็นลูกใคร”เพื่อนในโต๊ะมันพูดเสริมแสดงความใหญ่โตซึ่งเรย์เกลียดเรื่องแบบนี้โคตรเลย ขนาดพ่อของเขาที่เป็นรัฐมนตรีเขายังไม่เห็นจะต้องเอามาอ้างเพื่อให้ตัวเองดูใหญ่โตสักนิด

“แล้วไง เรื่องของพวกมึงเลย พ่อแม่พวกมึงจะเป็นใครกูไม่สนหรอก อย่ามาทำกร่าง”เรย์พูด ไอ้นั่นกำหมัดแล้วดิ่งเข้ามาหา ทำท่าเหมือนจะมีเรื่อง เพื่อนอีกสองคนพอเห็นเพื่อนลุกก็ลุกตามกร่างเต็มที่ วินยืนกอดอกพิงเคาเตอร์มองสถานการณ์ ลูกค้าคนอื่นๆต่างรีบกินรีบลุกกลัวว่าจะมีเรื่องกัน

“มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งกู”

“กูไม่ได้สั่งกูแค่เตือนไว้ว่ากูไม่ชอบเห็นใครมากร่างแบบนี้ลองมึงอยู่คนเดียวมึงก็ไม่กล้าหรอก”คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนิ่งเพราะเป็นเรื่องจริงอย่างที่เรย์ว่านั่นแหละ

“หึ ไอ้เหี้ยนี่กวนส้นตีนไม่เลิกว่ะตัน”เพื่อนที่ดูเหมือนลูกน้องของคนที่ชื่อตันพูดขึ้น “จัดเลยป่ะ”คนเป็นลูกน้องทำท่าจะพุ่งตัวแต่หัวหน้าที่ชื่อตันรั้งเอาไว้แล้วจ้องตาเรย์นิ่งเรย์เองก็จ้องกลับไป

หมับ

หมัดหลุ่นๆพุ่งใส่เรย์อย่าวเร็วและแรงทว่าเรย์จับแขนเอาไว้ได้และหมุนแขนของคนที่ชื่อตันให้ไพล่อยู่ที่หลัง ตันร้องเสียงหลงพวกเพื่อนๆพอเห็นว่าเพื่อนตัวเองโดนก็จะเข้ามาช่วยเรย์หันไปถีบคนที่จะถีบตัวเองได้ทันร่างนั้นลอยไปและพอดีกับที่เดฟ(มาเมื่อไหร่ไม่รู้)งงๆกับเหตุการณ์แต่ดูๆแล้วท่าจะไม่ดีเลยล็อคแขนของคนที่เรย์ถีบมาได้ ส่วนอีกคนที่พุ่งมาพร้อมกันก็ถูกวินดึงแขนเอาไว้

“โอ๊ยยยยยย ปล่อยกู!”ตันร้องลั่นเรย์ผลักตันจนล้มไปที่พื้นวินเองก็ปล่อยมือของคนที่จับไว้เหมือนกันเดฟเองก็เหวี่ยงไอ้คนที่ล็อคให้ไปอยู่กับเพื่อนๆมัน

“รู้มั้ยว่าพ่อกูเป็นใคร พวกมึงเจ็บแน่”ตันร้องลั่นประกาศกร้าว

“พ่อมึงเป็นเจ้าโลกเหรอ? ใหญ่มากเลยรึไง”เรย์พูดนิ่งๆทว่าคนที่ถูกด่าว่าพ่อกลับเลือดขึ้นหน้า

“มึงหาว่าพ่อกูเป็นควยเหรอ!

“นั่นมึงพูดเอง เหอะ ใครเขาให้เอาบุพการีมาอ้างกันล่ะ มึงเล่นพ่อมึงมาก่อนกูก็กลัวเหงาอยากเล่นด้วยก็เท่านั้น”เรย์ว่านิ่งๆ วินยิ้มขำๆ

“ออกไปได้แล้ว ฉันยังไม่อยากทำร้านใหม่หรอกนะ”วินพูดออกมาขำๆ

“ฝากไว้ก่อนเหอะมึง”ตันลุกเพื่อนๆลุกตามแล้วค่อยๆพากันเดินออกไปจากร้านอย่างหมดท่า

“รีบมาเอาคืนล่ะ”เรย์ว่าแล้วมองพวกนั้นจนกระทั่งออกจากร้านไป

“นึกว่าต้องทำร้านใหม่ละ”วินพูดขำๆพลางตบไหล่ของเรย์ บัสเข้ามาหาเรย์แล้วมองอย่างเป็นห่วงเขารู้ว่าเรย์ไม่ใช่คนใจเย็นถ้าเป็นปกติเรย์คงต่อยกระจายแล้วแต่เรย์ก็ยอมทำตามที่เขาบอกว่าไม่ให้มีเรื่อง

“ผมกลัวทำร้านพังแล้วพี่เปรี้ยวจะฆ่าผมอ่ะ”เรย์บอกโดนเปรี้ยวฟาดหัวไปแรงๆ

“เป็นอะไรมั้ย”บัสถาม

“ไม่เจ็บหรอก”เรย์ตอบยิ้มๆ บัสส่ายหน้า

“ไม่ใช่เรื่องนั้น เรื่องเอ่อ...”

“อ๋อพวกนั้นเหรอ ก็ไม่มีอะไรนี่”เรย์ตอบแล้วยิ้มกว้างๆให้บัสเลิกกังวล

“พรุ่งนี้อยากไปเที่ยวไหนป่ะ”อยู่ๆเรย์ก็เปลี่ยนเรื่องตามแทบไม่ทัน บัสส่ายหัวอยากนอนมากกว่าอ่านหนังสือหนักจนเหนื่อยไปหมดอยากจะพักบ้างไรบ้างแล้วก็อยากให้เรย์ได้พักด้วย

“อืม คื้นนี้ไปดูไอ้เซฟร้องเพลงกัน”บัสพยักหน้าแล้วเดินไปล้างแก้วต่อส่วนเรย์ก็ทำงานของตัวเองไป

“อ้าวเฮ้ยเล่าให้ฟังก่อนดิเกิดไรขึ้น”เดฟผู้มาแบบงงๆถามขึ้นและไม่มีใครตอบจนวิ่งไปหาบัสให้บัสเล่าให้ฟังแต่ถูกเรย์ไล่เตะ เป็นเดฟนี่มันน่าสงสารนะ

.

.

.

.

“มาต่อกันเลยนะครับกับเพลงนี้มีคนขอมา”เซฟพูดขึ้นเมื่อร้องเพลงแรกจบพร้อมกับหันมายักคิ้วให้กับเรย์ เสียงกีตาร์จากเป้ดังขึ้นเบาๆและอินโทรเพลงติดหูความหมายดีนั้นเองที่ทำให้คนทั้งร้านร้องและปรบมือดังทั่วร้าน

“รู้ไหมว่าเราเจอกันครั้งแรกตอนไหน ความทรงจำเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ที่ทำให้เราสองคนเริ่มหวั่นไหว...”บัสเงยหันไปมองทางเรย์ที่มองตนอยู่ก่อนแล้วดวงตาคู่สวยสั่นระริกนึกถึงเรื่องราวของพวกเขาตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก...

เมื่อ7ปีที่แล้ว ตอนม.2 วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนักมากเด็กผู้ชายผมยาวที่ถูกครูฝ่ายปกครองไถหัวเพราะไม่ยอมตัดผมยืนหลบฝนอยู่ที่ข้างโรงเรียนสีหน้าหงุดหงิดเต็มที่ไม่รู้ฝนจะตกมาทำไม เด็กชายที่อยู่อีกฝั่งของถนนมองมาเห็นรู้ว่าเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันแต่คนละห้อง ยืนกอดอกตากฝนอยู่แบบนั้นเขาก็ไม่สบายใจนะ เป็นความรู้สึกที่แปลกๆดี ไม่เคยคุยกันหรืออาจจะไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำเพราะเรย์ไม่ค่อยมาโรงเรียนค่อนข้างจะเกเรแต่กลับรู้สึกเป็นห่วง

ซ่าๆ

ฝนตกหนักมาเรื่อยๆบัสเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามแล้วยืนใกล้ๆให้เรย์ได้อยู่ในร่มด้วย เรย์มองตาขวางใครวะไม่รู้จัก

“เดี๋ยวไม่สบายนะ”บัสว่าเมื่อเห็นเรย์ขยับตัวหนีจากร่มของตนแล้วขยับเข้าไปตาม

“กูแข็งแรงพอไม่ได้แห้งแบบมึงหรอก ห่วงตัวเองเหอะ”เรย์ว่าแล้วเดินไปอีกทางบัสก็เดินตาม

“โว๊ยอย่ามากวนกูได้มั้ย”เรย์ชักจะหงุดหงิดหันไปปัดร่มหล่นพื้นกลายเป็นว่าเปียกทั้งสองคน บัสก้มหน้างุดตากฝน เรย์จะเดินหนีแต่อะไรบางอย่างบอกว่าเขาทำไม่ดีเอาซะเลย เรย์ถอนหายใจแล้วหยิบร่มมากางให้บัสพร้อมกับกอดคอคนตัวเล็กกว่าเดินจ้ำๆไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อหลบฝน

“คืนวันที่เราเคยมีแต่ความเหงาใจ เมื่อมีคุณเข้ามาชิดใกล้ ก็อบอุ่นใจดังไฟที่ร้อนตอนเหน็บหนาว...”เสียงร้องเพลงของเซฟดังเข้ามาเรื่อยๆเรย์ยิ้มแล้วกอดคอบัสเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กน้ำตาคลอมือหนาขยี้ผมนิ่มพร้อมกับดันให้ซบที่ไหล่ของเขา เพื่อนๆแซวเบาๆเพราะเรย์ส่งสายตาดุๆใส่

ตอนม.5 เรย์เล่นบาสอยู่กับเพื่อนๆไม่เห็นบัสมาหาก็สงสัยโทรไปก็ปิดเครื่องทำเอาเขาไม่เป็นอันเล่น เรย์โยนลูกบาสให้เพื่อนแล้วบอกว่าจะไปห้องน้ำ แต่ที่จริงคือเดินมันทั่วโรงเรียนที่แหละใหญ่แค่ไหนก็จะต้องเดินหา เขาเป็นห่วงมันว่ะ ยิ่งตัวเล็กๆอยู่ เขากับบัสอยู่คนละห้องเขาเรียนวิทย์คณิต ส่วนบัสเรียนศิลป์คำนวณ ตอนม.ต้นน่ะเขาเกือบจะถูกไล่ออกเพราะไปมีเรื่องกับโรงเรียนอื่นไปทั่วแต่เพราะบัสฉุดให้เขาออกมาจากโลกมืดนั้นและช่วยเหลือเขาหลายอย่างจนสอบเข้าวิทย์คณิตได้ แม้จะไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตลอดแต่ก็ได้เจอกันทุกวันจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วแต่วันนี้ไม่เจอมันไม่สบายใจ

เรย์เดินรอบตึกสามแล้วไปต่อที่ตึกห้าใกล้ๆกัน แล้วเขาก็เห็นร่างเล็กๆนอนฟุบอยู่กับโต๊ะม้าหิน

“บัสเป็นอะไรวะ!”เรย์ถามขึ้น บัสเงยหน้ามองเรย์พลางเอาหลังมือปาดน้ำตาลวกๆ เรย์ตกใจกว่าเดินนึกว่ามีใครมาทำอะไร

“เรา...เราแค่หารายงานไม่เจอน่ะ พรุ่งนี้ต้องส่งด้วย ไฟล์งานเราก็ไม่ได้ก๊อปใส่แฟลชไดรฟ์”บัสพูดเสียงแผ่ว แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง เรย์ถอนหายใจนึกว่ามีใครมาทำอะไร ร่างสูงดึงแขนบัสให้ลุกขึ้น

“ปะ...ไปไหน”

“ไปบ้านกู เดี๋ยวกูช่วยทำรายงาน ดีกว่าที่มึงจะต้องมานั่งร้องไห้ หายไปแล้วก็หายดิทำใหม่ก็ได้มึงจะกลัวอะไร”เรย์ว่าแล้วหยิบกระเป๋าของบัสเดินนำไปทำให้บัสต้องเดินตาม เรย์แวะบอกลาเพื่อนๆที่สนามแล้วกลับบ้าน

“ขอบคุณนะเรย์”

“เออ เรื่องแค่นี้อ่ะทีหลังบอกกูไม่ต้องร้องไห้หรอก”เรย์พูดพลางเหล่ตามองคนข้างๆก่อนจะยิ้มบางๆ เวลามันร้องไห้ก็น่ารักดีเหมือนกันแต่ยังไงเขาก็ไม่ชอบเห็นน้ำตาของมันอยู่ดี

“ขอสัญญาว่าจะรักเพียงคุณ ว่าจะรักแค่คณ ว่าจะรักแค่คุณ เท่านั้น.....” เสียงร้องเพลงของเซฟยังคงร้องไปจนเกือบจะจบ บัสยังซุกหน้าเข้ากับไหล่เรย์อยู่นิ่งๆ มือหนาเชยคงมนขึ้นเห็นน้ำใสๆไหลเป็นทางเรย์ยิ้มแล้วเกลี่ยน้ำตาออก

“นานแสนนานก็จะรักเพียงคุณ ก็จะรักแค่คุณ อยากจะมีแค่คุณคนเดียว”เรย์ร้องเพลงท่อนสุดท้ายพร้อมกับเซฟให้ได้ยินกันแค่สองคน เสียงปรบมือและโห่ร้องดังขึ้น บัสโผเข้ากอดเรย์แล้วซุกใบหน้าลงกับคอของเรย์

happy anniversary”เรย์กระซิบเบาๆวันนี้เป็นวันครบรอบ 2 ปีที่เขาขอคบกับบัส ร่างบางตัวสั่นด้วยแรงสะอื้นไม่คิดว่าเรย์จะจำได้นึกว่าเรย์จะไม่สนใจวันพวกนี้ซะอีก เมื่อปีที่แล้วเรย์ไม่เห็นจะสนใจเลย ร่างบางถูกดันออกมาเรย์รับทิชชู่จากเซฟมาเช็ดให้กับคนรัก

“จำได้ด้วยเหรอ”บัสถาม

“จำได้ดิ หึหึ ก็ปีที่แล้วมึงงอนกูไงปีนี้กูเลยจำได้”บัสตีไหล่หนาไปหนึ่งทีแล้วหัวเราะ

“บัส”บัสเงยหน้าเป็นเชิงถาม เรย์หยิบกล่องสีดำออกมาจากกระเป๋าของตัวเองแล้วเปิดออกเป็นแหวนสีดำทำจากแสตนเลสเรียบๆไม่มีอะไรเลย

“มันไม่ได้มีราคามากหรอกไม่ได้สวยด้วย แต่กูให้ด้วยใจ”เรย์พูดแล้วยิ้ม

“มันทำเองด้วยนะ”กายว่าก่อนจะถูกฟาร์และเป้ช่วยกันปิดปาก

“ตัวประกอบอย่างมึงน่ะเงียบไปเลย”ฟาร์กระซิบเสียงเย็นกายสงบปากสงบคำไปเลย เรย์เลิกสนใจแล้วจับมือเรียวขึ้นมาก่อนจะบรรจงสวมแหวนเข้าไป บัสยิ้มทั้งน้ำตา เรย์จูบลงที่แหวนบนนิ้วเรียว

“กูไม่รู้หรอกนะว่าอนาคตของเรามันจะเป็นยังไงแต่กูจะประคับประคองความรักของเราไปให้ถึงที่สุด”

“ขอบคุณนะขอบคุณหลายๆอย่างเลยขอโทษที่บางครั้งก็เอาแต่ใจขี้งอนไปบ้าง”เรย์รั้งตัวของบัสเข้ามากอด

“เรารักเรย์”

“กูก็รักมึง”

“เฮ้!!!”เพื่อนๆตัวแสบร้องลั่นอย่างดีใจหลังจากที่ทำซึ้งกันไม่ถึงสิบนาที ที่จริงตอนจบควรจะเป็นของพระเอกนายเอกเซ่ไอ้พวกนี้!

 

- The END –



 
Shira kuma

1,012 ความคิดเห็น

  1. #618 Erio ' Kung (@_kamkamza_9) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 01:59
    นึกว่าจะมีตอนของไอ้ตันอะไรนั่นมาด้วย แบบ พ่อมัน 'ใหญ่' ไง เลยจะมาเอาเรื่อง 555555 ~ ตอนจบลงเอยดีนะ ไม่อยากให้จบเลย ~ เชื่อมะ น้ำตาคลอเบ้า เพลงในวิทยุก็ดังได้อารมณ์มาก ~ ซึ้งอ่ะ เรย์บัสจะอยู่ในความทรงจำตลอดปายยยยย ~ แต่ขอวินเปรี้ยวก่อน ฮาาาา ~ รอตอนต่อไปค่าาา ~~
    #618
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #613 Erio ' Kung (@_kamkamza_9) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 16:53
    บัส ทำไมหนูน่ารักเกินไปอ่าาา ~ ถอนความน่ารักออกไปหนอยเหอะ เขินตายละเนี่ยยยย ~ เรย์ ! หนูใจเย็นนะ ถ้าอีโต๊ะนั้นคิดจะทำอะไรนะ มันจะเจอฉันก่อน ! 5555 รอตอนต่อไปค่าาาา ~~
    #613
    0