กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!

ตอนที่ 71 : กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย!>>>>> 38 [RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 59



กูขอสั่ง! ห้ามมึงอ่อย! ตอนที่ 38

เช้าวันต่อมาวินปลุกเปรี้ยวแต่เช้าประมาณตีสี่เพราะต้องรีบกลับไปที่บ้านและเข้าบริษัทก่อนแปดโมง มีงานต้องสะสางเยอะมากๆ คนถูกปลุกแต่เช้างอแงหงุดหงิดและไม่ยอมลุกจนวินต้องดึงอยู่นานกว่าจะเดินสะลึมสะลือเข้าห้องน้ำ แต่พอถึงเปรี้ยวก็นั่งปุกลงที่ชักโครกและคอพับคออ่อนหลับไป

นานจนวินเก็บเสื้อผ้าเสร็จไม่ได้ยินเสียงน้ำหรือเสียงอะไรก็เข้าไปดู ประตูก็ไม่ได้ล็อค ภาพตรงหน้าทำเอาเขายิ้มกว้างและส่ายหัวไปมา เปรี้ยวนั่งบนชักโครกเอาแขนก่ายถังชักโครกฟุบหลับ

“เปรี้ยว”วินเรียกและเขย่าแขน

“อืออออ”เปรี้ยวครางพร้อมกับขมวดคิ้วหงุดหงิด ใบหน้ายุ่งๆทำให้วินหัวเราะ ร่างสูงจัดการปิดก๊อกน้ำและวักน้ำมาเช็ดใบหน้าเนียนที่สะดุ้งนิดๆแต่ไม่ยักจะตื่น อุ้มร่างเล็กออกมาจากห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ถ้ารอให้เปรี้ยวตื่นอาบน้ำมีหวังสายแน่ วินยกกระเป๋าไปที่รถแล้วกลับขึ้นมาบนห้อง อุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอก

“อ้าวเป็นอะไรทำถึงอุ้มเปรี้ยวลงมาล่ะวิน”แม่ถามอย่างตกใจที่เห็นวินอุ้มเปรี้ยวลงบันไดมา

“ขี้เซาน่ะครับแม่งอแงไม่ยอมตื่น”วินตอบแล้วยิ้มก่อนจะพาเปรี้ยวไปที่รถ แม่ถอนหายใจและส่ายหน้ากับลูกตัวเอง

“อยากกินอะไรรองท้องมั้ยวิน แม่ก็ลืมทำข้าวเอาไว้ให้”

“ไม่เป็นไรครับแม่ แม่ขึ้นไปนอนเถอะครับ”วินบอกอย่างเกรงใจ ที่จริงเขาดื่มกาแฟรองท้องเอาไว้แล้วล่ะ

ใช้เวลาใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้าน ยังเหลือเวลาอีกเกือบๆหนึ่งชั่วโมงให้เขาได้พักผ่อน ป้ามาลัยและคนสวนมาช่วยกันยกกระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้องส่วนเขาน่ะเหรอ?.....ต้องยกเมียที่หลับไม่ตื่น วินเอนตัวกึ่งนอนกึ่งนั่งบนเตียงเพราะนอนไม่หลับ มองคนตัวเล็กที่หลับปุ๋ยพร้อมส่งเสียงกรนเบาๆอยู่ข้างกาย

ฟอด

จุ๊บ

วินจูบที่คอขาวหนักๆจนเกิดรอยทว่าเปรี้ยวก็ไม่มีทางว่าจะตื่นมีแต่ทำเสียงหัวเราะคิกๆและขยับตัวหนีเท่านั้น

“ปล้ำแม่งซะดีมั้ยวะ”วินพูดไปขำไปและหอมแก้มใสอีกครั้งก่อนจะไปอาบน้ำใหม่เหนียวตัวจะแย่ และแต่งตัวไปทำงานเลย

.

.

.

.

“อืม.....ฮื้ออออ หาวววววว”เปรี้ยวผลิกตัวไปมาแล้วผงกหัวขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะอ้าปากหาว ดวงตาโตเบิกขึ้นกว้างตกใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน สมองเริ่มทำการประมวลผล

“อ้าว ห้องไอ้วินนี่ว่า วินนนนนน”เปรี้ยวร้องเรียกคนรักไม่นานประตูก็เปิดออก แต่คนที่เข้ามาไม่ใช่เจ้าของชื่อที่เรียก

“อ้าว ป้ามาลัยสวัสดีฮะ”เปรี้ยวทักทายพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ตื่นแล้วเหรอคะ คุณวินบอกให้ป้าเตรียมอาหารให้แล้วค่ะ คุณหนูเปรี้ยวอาบน้ำแล้วลงไปทานนะคะ”ป้ามาลัยพูดยิ้มๆ

“ไอ้วินไปไหนเหรอฮะ”เปรี้ยวถาม หงุดหงิดนิดหน่อยที่ตื่นมาแล้วไม่เจอ

“ออกไปที่บริษัทตั้งแต่เช้าแล้วล่ะค่ะ”ป้ามาลัยบอกแล้วเดินออกจากห้องไป เปรี้ยวหน้ามุ่ยรีบลุกไปอาบน้ำทานข้าวและขับรถไปที่บริษัทของวินทันที

เปรี้ยวเดินเข้าบริษัทขึ้นลิฟต์ตรงไปที่ห้องผู้บริหารนพที่นั่งอยู่หน้าห้องพอเห็นเปรี้ยวก็ตาโตรีบลุกมาสวัสดี เปรี้ยวพยักหน้านิดๆแล้วผลักประตูเปิดแบบที่ไม่ต้องให้ใครมาอนุญาต นพเองก็ห้ามไม่ทันเพราะวินมีแขกอยู่ วินกำลังยืนดูเอกสารที่มีผู้หญิงสวยๆเอามาให้ดู ทั้งสองยืนก้มดูงานที่วางบนโต๊ะหัวแทบจะชนกัน พอประตูห้องเปิดออกวินและผู้หญิงคนนั้นก็หันหน้ามามอง เปรี้ยวหน้ามุ่ยส่งสายตาโกรธๆใส่วิน วินมองหน้านพดุๆจนเลขาหนุ่มก้มหน้าสำนึก

“ผมชอบนะครับยังไงก็ขอดูรายละเอียดงานทั้งหมดเลยแล้วกันผมจะให้คำตอบอีกที”วินพูดกับผู้หญิงคนนั้นก่อนที่หล่อนจะยิ้มหวานยกมือไหว้ลาและเดินผ่านเปรี้ยวออกไป วินนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งของตนเปรี้ยวเดินเข้ามาหาและนั่งทับลงบนตัก

“ใครอ่ะ”เปรี้ยวถามเสียงแข็ง

“ตัวแทนบริษัทAAA”วินตอบสั้นๆพร้อมกับกอดเอวเล็กหลวมๆ

“ทำไมตื่นไม่ปลุกกูอ่ะ แล้วกลับมาตอนไหนทำไมกูไม่รู้”

“หึหึ มึงไม่ตื่นไง กลับมาเมื่อตอนตีห้า”วินตอบและจูบเบาๆที่ขมับของเปรี้ยวเปรี้ยวทำปากยื่นแล้วก้มหน้ามองเอกสารบนโต๊ะ อ่านไปอ่านมาตาลาย

“เหนื่อยป่าว”เปรี้ยวถามเสียงหวานพลางขยับตัวมานั่งหันหน้าหาวินแล้วยกมือนวดขมับร่างสูงเบาๆ นิ้วโป้งทั้งสองกดคลึงนวดไปมาสร้างความผ่อนคลายให้วินอย่างมาก

“วิน”

“หืม?”

“ทำกันมั้ยอ่ะ”วินชะงักและมองเปรี้ยวตาค้าง เปรี้ยวเห็นใบหน้าของคนรักก็หัวเราะร่าก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากหยักแรงๆ ลิ้นเล็กๆสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่นวินตื่นตัวและจูบตอบกลับไปเสียงจูบดังเป็นจังหวะตามความร้อนแรง

Rrrrrrrrrrrr

วินผละริมฝีปากออกมาแล้วคว้าโทรศัพท์มารับสาย

“ธวินทร์พูดครับ.....ครับๆได้ครับ......งั้นพรุ่งนี้เย็นที่ร้านBBBนะครับ”วินวางโทรศัพท์มองเปรี้ยวที่จ้องเขาตาแป๋ว

“คืนนี้ค่อยทำนะ กูมีงาน”วินว่ายิ้มๆแล้วหอมแก้มใสฟอดใหญ่

“คืนนี้ไปผับกับกูนะ”วินเลิกคิ้วถาม

“ก็...พี่แป้งบอกว่ามีงานด่วนมาติดๆกันสองสามงานอ่ะ”เปรี้ยวบอกเพราะเมื่อตอนที่กำลังขับรถพี่แป้งโทรเข้ามาพอดีและบอกว่ามีงานเข้า เปรี้ยวจะบอกว่าขอถามวินก่อน

“มึงเพิ่งจะหาย”วินว่าเสียงดุ เปรี้ยวยกมือขึ้นมาชูสามนิ้วเหมือนลูกเสือ

“จะพยายามไม่ให้เกินเลยนะ”วินถอนหายใจแล้วพยักหน้า เปรี้ยวยิ้มกว้างพร้อมกับหอมแก้มของวินดังฟอด

9.13PM

วินมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นเหลือบมองแฟ้มเอกสารที่เหลือแค่อีกสองเล่มจากเกือบๆยี่สิบเล่มตั้งแต่เช้า ขนาดเขาไม่ได้เข้ามาเช็คแค่วันเดียวเองนะ แต่ก็นั่นแหละมันเป็นจังหวะช่วงปลายๆเดือนโปรเจ็คต่างๆก็มักจะเข้ามาเรื่อยๆ วินหยิบโทรศัพท์กดโทรหาพี่แป้ง สามสายผ่านไปยังไม่รับเขาก็ไม่ละความพยายามโทรเข้าไปอีกจนกระทั่งรับนั่นแหละ

[อะไรยะ!!] วินเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องโดนเหวกลับมาแต่เขาไม่สนใจ

“ไอ้เปรี้ยวเป็นไงบ้าง”

[ตอนนี้เหรอ....อืม....ก็กำลังทำงานไงยะหึหึ ตอนนี้ไปเต้นข้างๆเหยื่อแล้วก็ส่งสายตาหวานๆไปให้ หึหึ แกอยากจะมาดูมั้ยล่ะ] วินเม้มปากแล้วทำหน้าเซ็งๆ

“มันสามทุ่มกว่าแล้วนะพี่แป้งทำไมยังไม่เสร็จ”

[แล้วผับบ้านแกมันเปิดตั้งแต่ห้าโมงเย็นรึไงล่ะยะ! นี่พวกฉันเพิ่งเข้ามาก็รีบทำงานเนี่ย อ้าวเวรไอ้เปรี้ยวมันโดนดึงไปไหนแล้ววะ] แป้งเหมือนจะพูดกับตัวเองแต่คนที่ได้ยินหูตาจะทะลุแล้ว

“ไอ้เปรี้ยวไปไหนวะพี่แป้ง! ไปตามหามันเลยนะ”

[แกนั่นแหละโทรมาฉันเลยคลาดสายตาเลย] แป้งตะโกนเข้ามาในโทรศัพท์เสียงเพลงในผับดังจนเขาไม่ได้ยินว่าพี่แป้งพูดอะไรบางแล้วสายก็ตัดไป วินนิ่งอยู่อย่างนั้นแฟ้มงานสองแฟ้มกำลังจ้องตาเขาอยู่แต่สุดท้ายวินก็เลือกที่จะรวบมันมาถือพร้อมกับหยิบกุญแจรถ กระเป๋าเงินโทรศัพท์ออกจากบริษัททันที

ไม่นานวินก็ขับรถมาถึงหน้าผับที่มีคู่สามีภรรยายืนตีกันตุบตับๆโดยที่ฝ่ายสามีได้แต่ยกมือป้องกันตัวเอง วินมองเห็นร่างเล็กของเปรี้ยวที่ยืนอยู่หน้าประตูผับ ร่างสูงก้าวเข้าไปหาเปรี้ยวก่อนที่ร่างเล็กจะหันมาเจอวินพอดีและกระโดดกอดคอ

“มึงนี่นะ ทำให้ครอบครัวเขาร้าวฉานมั้ยเนี่ย”วินว่าเบาๆ เปรี้ยวขำแล้วจับแขนของวินให้มากอดตัวเอง

“อยากกลับมั้ย”วินถามเปรี้ยวพยักหน้าหงึกๆก่อนจะหันไปลาพี่แป้งและฝากลาเพื่อนๆ พอกลับถึงห้องเปรี้ยววิ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแล้วมานอนไม่ได้ไปเจอคนเยอะๆนานพอเข้าผับไปวันนี้แทบอ้วกเลย วินเองก็เช่นกันเหนื่อยและเพลียสุดๆไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแล้ว ทั้งคู่จึงหลับไปด้วยความรวดเร็ว

1 สัปดาห์ผ่านไป

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ฮะเปรี้ยว กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้มันมากไป เดี๋ยวนี้มึงกลับบ้านมาพร้อมกับรอยบนคอแทบทุกวันเลยนะ!!”วินตะคอกเสียงดัง เลือดขึ้นหน้าทันทีที่เห็นรอยแดงๆเป็นจุดที่คอขาวของคนรัก เปรี้ยวไม่ตอบโต้อะไรแต่เดินเลี่ยงจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ แต่ถูกวินจับแขนเอาไว้ก่อน

“โอ๊ยวินกูเจ็บ”เปรี้ยวมองหน้าวินที่ทำหน้านิ่งๆ

“เลิกเลยนะ”

“ฮะ?”

“เลิกทำงานนี้เลยกูไม่ให้ทำแล้ว ไปบอกพี่แป้งว่าไม่ต้องทำแล้ว!

“เราเคยคุยกันไปแล้วนะวิน มันเป็นงานของกู”

“กลับมาพร้อมกับรอยเหี้ยๆนี่เนี่ยนะ มึงไม่คิดถึงใจกูมั่งเหรอว่าจะรู้สึกยังไงน่ะห๊ะเปรี้ยว!! ทุกวันนี้พนักงานกูที่เขาไม่รู้เรื่องงานของมึงมาพูดให้กูได้ยินประจำว่าเห็นมึงอยู่คนคนโน้นคนนี้ แล้วพวกนั้นก็หาว่ากูเป็นไอ้โง่!

“มันก็ทำได้แค่รอยนั่นแหละไม่มีสิทธิ์เอากูซะหน่อย! มึงจะสนใจทำไมเล่า!”อารมณ์ของทั้งคู่คุกรุ่นต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่องและไม่ยอม

“มึงรู้มั้ยว่าการที่มึงมีรอยมาทุกๆวันโดยที่มันไม่ใช่รอยจากกูมันหมายความว่าไง มันหมายความว่ามึงน่ะร่าน!

เพี๊ยะ!

“ฮึก....มึงแรงไปแล้วนะวิน ฮึก”เปรี้ยวน้ำตาคลอและไหลอาบลงมาด้วยความรวดเร็ววินถูกตบหน้าหันและค้าง เปรี้ยวสะบัดข้อมืออย่างแรงและผลักอกแกร่งออกไปก่อนจะเดินกระแทกเท้ากลบเสียงสะอื้นน้ำตาตกเข้าห้องน้ำ วินถอนหายใจและทิ้งตัวลงที่เตียงมือทั้งสองถูกยกมากุมขมับ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาของขึ้น แต่ทุกๆวันเขาพยายามไม่สนใจมันแต่ครั้งนี้ มันมีทั้งรอยที่คอแล้วยังจะปากที่บวมของไอ้เปรี้ยวนั่นอีก มันมากเกินไปแล้วนะ! พรุ่งนี้ไอ้เปรี้ยวมันมีงานแต่ไปไกลเลยครั้งนี้ไปที่หัวหิน และเขาก็มีงานด้วย ไม่อยากจะปล่อยให้มันไปคนเดียวแต่งานเขาก็ต้องจัดการเหมือนกัน

เปรี้ยวยืนมองรอยที่คอตัวเองริมฝีปากเม้มติดกันมือทั้งสองข้างถูกบริเวณรอยนั้นจนมันแดงเถือกไปหมด เสียงสะอื้นดังไม่หยุดจนกระทั่งอาบน้ำเสร็จ เปรี้ยวเดินออกมาจากห้องน้ำไม่เห็นวินร่างบางขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วร้องไห้หนักจนกระทั่งหลับไป วินเดินขึ้นมาบนห้องเขาออกไปสูบบุหรี่มาพอหมดมวนที่สามก็ขึ้นห้องมานี่แหละเห็นร่างเล็กนอนขดตัวบนเตียงกว้าง คราบน้ำตายังไม่แห้ง วินห่มผ้าให้พยายามไม่สนใจรอยนั่นเขารู้ว่าตัวเองพูดแรงเกินไปแต่มันเหลืออดแล้ว มันมากเกินไป

เช้า

เปรี้ยวรับโทรศัพท์จากพี่แป้งที่มาถึงหน้าบ้านแล้ว งานครั้งนี้เป็นงานใหญ่ได้เงินเยอะด้วย อีกอย่างเขากะว่าจะไปเที่ยวด้วยเลย เปรี้ยวถือกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองออกจากห้องแต่ก่อนจะพ้นประตูก็เดินกลับมาที่เตียงซึ่งวินหลับอยู่

“กูขอโทษ กูรักมึงนะวิน”เปรี้ยวบอกแล้วจุ๊บริมฝีปากหยักเบาๆก่อนจะรีบผละออกแล้วไปหยิบกระเป๋ามาถือเหมือนเดิม

วินตื่นขึ้นมาพบว่าเปรี้ยวไปแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ วินหยิบโทรศัพท์โทรหาใครบางคนที่สนิทกับเปรี้ยวที่สุด

[ฮั่นโลววววววว]

“ไอ้เปรี้ยวอยู่มั้ย”

[ชิส์มันน่าน้อยใจนะโทรหาพี่แต่ถามหาน้องทำไมแกไม่โทรเข้าเครื่องมันเองละยะ] พี่แป้งบ่นวินเงียบไปแป้งทำหน้ายู่ใส่โทรศัพท์แล้วรีบตอบน้องเขยตัวเอง

[มันไปเดินเล่นอยู่ แกไปว่าอะไรมันห๊ะ! ตามันบวมน่ะ แกนี่มัน$%&&^%#%^^$$@] วินวางสายไปโดยที่ไม่ฟังพี่แป้งบ่นแม้แต่น้อยร่างหนาลุกเข้าห้องน้ำรีบอาบน้ำแต่งตัวไปเคลียร์งานที่บริษัท

“สวัสดีครับคุณวิน”นพยิ้มแฉ่งรับเจ้านายวินพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องทำงาน

“เอางานทั้งหมดมาแล้วก็เคลียร์ตารางงานให้ฉันด้วยนะฉันจะไม่เข้าบริษัทสักสองวัน”

“เอ่อ...ได้ครับว่าแต่...คุณวินจะไปไหนเหรอครับ”นพถาม

“เรื่องของฉันเถอะน่าเอาเป็นว่าวันนี้เที่ยงฉันจะไม่อยู่แล้วอีกสองวันจะกลับมา จัดการด้วยแล้วก็ เอาเอกสารที่ค้างมาซิ”วินยิ้มมุมปากแล้วรีบสั่งให้นพทำนู้นนี้งานจะได้เสร็จเร็วๆ เขาไม่อยากจะให้ไอ้เปรี้ยวไปทำงานแบบนี้อีกแล้ว นี่มันฆ่าเขาทางอ้อมชัดๆ



*****ตอนหน้าจบอุกุอุกุ ^^
Shira kuma

1,012 ความคิดเห็น

  1. #652 Lippylionnn (@natadeeii) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 07:41
    โอ้ยยยยยย เปรี้ยวเลิกทำงานนี่เถอะะ สงสารวินอ่าา
    #652
    0
  2. #651 ngtnaj (@janngt) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 09:13
    เปรี้ยวเลิกเถอะงานแบบนี้ สงสารวินจริงๆน้าาาา ใครๆก็ไม่อยากเห็นแฟนไปทำแบบนี้กับคนอื่นทั้งนั้นแหละ
    #651
    0
  3. #650 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 08:57
    โอ้ยยยยยยย เหมือนจะดีขึ้น ทำไมมาทะเลาะกันได้ละเนี่ย
    #650
    0