คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 104 : ตอนพิเศษ Yaoi : โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า) 2


     อัพเดท 1 ม.ค. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,337 Overall : 679,067
15,910 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7630 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 104 : ตอนพิเศษ Yaoi : โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า) 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3343 , โพส : 35 , Rating : 1% / 326 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 

ตอนพิเศษ Yaoi :

โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า)

2

 

 

 

 

พาราไดซ์ลุกขึ้น  ไม่สนเสียงห้ามปรามของนางพยาบาล  เขารู้สึกหน้ามืดเล็กน้อยแต่พาราไดซ์ไม่สนใจมัน  เขาทนได้

 

แต่วอดก้าอาจทนไม่ได้

 

น้องสาวของพาราไดซ์ถูกรถชน  เธอต้องเข้าผ่าตัดใหญ่และต้องการเลือดสำรองเพราะน้องสาวของเขามีหมู่เลือดพิเศษ  พาราไดซ์รีบร้อนจนลืมทุกอย่างหลังถูกมารดาติดต่อให้รีบไปที่โรงพยาบาล  รอเกือบ 2 ชั่วโมงเลือดสำรองไม่พอจริงๆ  ดังนั้นพาราไดซ์จึงต้องบริจาคเลือด

 

อาจเพราะความกังวลเรื่องน้องสาวที่อยู่ในห้วงเป็นตาย  อาจเพราะเขาต้องบริจาคเลือดจนเผลองีบหลับไป  เมื่อเขาตื่น  พาราไดซ์ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ากี่โมงแล้ว  และเขาก็ทิ้งใครบางคนไว้ที่สวนสาธารณะเพียงลำพังอยู่หลายชั่วโมง

 

พร้อมคำสัญญาที่เขาบอกให้รออยู่ตรงนั้น

 

วอดก้าโทรหาเขาหนึ่งสายและส่งข้อความมาหา 

 

พาราไดซ์ใจหายวาบทันทีที่ได้อ่าน

 

 

ไดซ์ ?

20.19 น.

ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า ?

20.20 น.

ผมขอโทษครับ พี่

22.12 น.

 

 

คำว่า พี่ทำให้ชายหนุ่มจุกในอกเหมือนถูกชกเข้าจัง ๆ เขาโบกรถแท็กซี่กลับไปที่สวนสาธารณะและสบถด่าตัวเองในใจหลายต่อหลายครั้ง  อย่างน้อยเขาควรโทรหาวอดก้า  ควรจะรู้สึกตัวให้เร็วกว่านี้

 

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกมาเที่ยวด้วยกัน  แต่พาราไดซ์ทำให้ทุกอย่างพังหมด

 

“ ขอโทษนะครับ  เห็นเด็กวัยรุ่นใส่เสื้อกันหนาวสีขาวที่นั่งตรงทุ่งดอกไม้ไหมครับ ”  พาราไดซ์กระหืดกระหอบถามยามที่กำลังล็อกประตูทางเข้าของสวนสาธารณะ

 

อีกฝ่ายทำหน้านึกได้ในทันที

 

  ถ้าเด็กคนนั้นล่ะก็กลับไปแล้วล่ะ  เขาอยู่เป็นคนสุดท้ายในสวนเลยด้วย  รู้จักเขาเหรอ ? ” 

 

“ ครับ   

 

ลุงยามทำสีหน้ารับรู้ก่อนจะพูดเปรย ๆ

 

“ เขาดูเศร้า ๆ นะ  ถ้าทะเลาะอะไรกันก็รีบคืนดีล่ะ ” 

 

พาราไดซ์กัดฟันกรอด  สบถด่าตัวเองในใจต่อ 

 

เขาโทรศัพท์หาวอดก้าแต่เด็กหนุ่มไม่รับสายเลยแม้แต่น้อย  เขาเรียกรถกลับไปที่คอนโดอีกฝ่ายอย่างร้อนรน  ยิ่งติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้เขายิ่งร้อนใจ  กลัวว่าเด็กหนุ่มจะคิดมากจนทำอะไรที่เป็นการทำร้ายตัวเอง

 

เขาทำสิ่งที่ผิดมหันต์ไปแล้ว  วอดก้าไว้ใจเขาถึงขนาดยอมให้เขาแตะตัวได้  แต่ตอนนี้เขากำลังทำให้ความไว้วางใจที่มีต่อเขาสลายไป

 

ดวงตาสีดำคู่นั้นอาจไม่ได้มองเขาอย่างชื่นชมและเชื่อใจอีก

 

วอดก้า  ฉันขอโทษ  ฉันขอโทษ

 

ชายหนุ่มพร่ำบอกในใจ

 

  เด็กผู้ชายใส่เสื้อกันหนาวสีขาวกลับมาหรือยังครับ ?! ” 

 

เขาถามพนักงานที่ฟร้อนท์ 

 

“ ก...กลับมาแล้วค่ะ ” 

 

เท่านั้นพาราไดซ์ก็มุ่งหน้าไปยังห้องของวอดก้าในทันที

 

เด็กหนุ่มไม่ได้ล็อกประตูห้องอีกแล้ว  เขาก้าวเข้าไปข้างในที่ไฟเปิดแต่ไม่มีใครอยู่  ห้องทำงานก็เช่นเดียวกันดังนั้นเหลือที่สุดท้าย  พาราไดซ์บิดลูกบิดประตูห้องนอน

 

กึก !

 

มันล็อก

 

พาราไดซ์กลืนน้ำลายลงคอ  เขาลังเลหลายนาทีกว่าจะตัดสินใจเคาะประตูห้องนอนอีกฝ่ายได้

 

“ วอดก้า...นี่ฉันเองนะ ” 

 

“ .........   

 

“ เธอโอเคหรือเปล่า ? อย่างน้อยก็เปิดประตูเถอะ  ฉันจะไม่เข้าไป  ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอยังปลอดภัยดีหรือเปล่า ” 

 

ไม่มีเสียงตอบกลับมา  พาราไดซ์เป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาเคาะประตูอีกครั้ง  คราวนี้มีเสียงเปิดประตู  วอดก้าเปิดประตูแง้มไว้  เด็กหนุ่มนั่งหันหลังอยู่ติดประตู   ขวางกั้นเผื่อพาราไดซ์คิดจะเปิดประตูเข้ามา

 

พาราไดซ์ทรุดนั่งลง  เขาเลียริมฝีปากขณะอธิบาย

 

“ น้องสาวของฉันถูกรถชน  ฉันเลยรีบไปโรงพยาบาล  เธอมีเลือดกรุ๊ปหายาก  ฉันเลยต้องเตรียมตัวบริจาคเลือดสำหรับใช้ผ่าตัด ”  เขากำมือแน่น “ ฉันขอโทษ  ฉันเผลอหลับไปทำให้ไม่ได้ตอบข้อความเธอ  ฉันขอโทษวอดก้า  ที่ทิ้งเธอไว้ที่นั่นคนเดียว ” 

 

“ ...คุณไม่...อึ่ก...คุณไม่ผิด ” 

 

เด็กหนุ่มตอบเสียงเบา

 

พาราไดซ์สังเกตได้ถึงเสียงที่ขึ้นจมูกและอาการกลั้นสะอื้น  เขากัดริมฝีปากตนเองอย่างแรง  เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

 

 “ ฉันขอโทษ...วอดก้า... ”

 

ท่านประธานที่ถูกเรียกว่าไร้ใจกำลังเจ็บปวดอย่างหนักที่อกของตนเอง  เขาหายใจติดขัด  เขาร้อนรน  อยากจะปลอบเด็กหนุ่มเหลือเกินแต่กลับทำไม่ได้ 

 

“ ไม่...ฮึก...ไม่เป็น...ไร ”

 

พาราไดซ์รู้ว่าวอดก้ากำลังร้องไห้  และสาเหตุนั่นก็มาจากเขา 

 

เขาทำให้เด็กโง่ของเขาร้องไห้  น้องชายตัวน้อย ๆ ของเขา

 

เขาชันเข่าตัวเอง  กัดฟันกรอดและกำหมัดแน่น  ฟังเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ  ที่ดังลอดประตูออกมาอย่างเงียบ ๆ

 

นั่งอยู่ตรงนั้น  อยู่เป็นเพื่อนวอดก้าจนกว่าอีกฝ่ายจะร้องไห้จนพอใจ  ได้ยินเสียงสะอื้นหนึ่งครั้ง  เขาก็กล่าวหนึ่งคำ

 

  ฮึก...” 

 

  ฉันขอโทษ ” 

 

  ไม่...ผม...ผม ” 

 

  ฉันขอโทษ ” 

 

ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น  นอกจากคำพูดของเขา

 

พวกเขาสองคนนั่งหันหลังให้กัน  กั้นด้วยประตูแค่บานเดียว  แต่สำหรับพาราไดซ์  เขารู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงไปให้ไกลจากเด็กหนุ่มอย่างสิ้นเชิง

 

ได้โปรดวอดก้า

 

อย่าเพิ่งเกลียดฉันเลยนะ

 

ผ่านไปหลายชั่วโมง  พาราไดซ์ยังไม่หลับ  เขายังนั่งนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น  ทบทวนสิ่งที่อยากจะบอกวอดก้า  สิ่งที่อยากจะพูดกับเด็กหนุ่ม

 

ตุบ

 

เสียงบางอย่างล้มทำให้พาราไดซ์ตัดสินใจหันไปดู  เป็นวอดก้าที่นั่งสัปหงกจนล้มหลับไป

 

เขาเปิดประตูเข้าไปไม่ได้เพราะวอดก้านอนขวางอยู่  แต่ใช่ว่ามีทางเข้าทางเดียว  

 

พาราไดซ์ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดที่เขาไม่เคยคิดจะทำ  ปีนระเบียงข้างนอกเพื่อเข้าห้องนอนวอดก้าทางหน้าต่าง

 

อาจจะทุลักทุเลและน่าหวาดเสียวไปบ้างแต่พาราไดซ์ก็ประสบความสำเร็จ  ไม่ได้ร่วงตกตึกไปเสียก่อน

 

วอดก้านอนหลับอยู่บนพื้น  ตาและจมูกแดงช้ำที่เกิดจากการร้องไห้บีบหัวใจของพาราไดซ์

 

เขาคุกเข่าลงหน้าเด็กหนุ่ม  อีกฝ่ายหลับสนิทไปแล้ว  อาจเพราะความง่วงหรือความอ่อนเพลียจากเรื่องที่เกิดขึ้น

 

เขาอุ้มวอดก้าขึ้นจากพื้นอย่างเบามือที่สุด  พาอีกฝ่ายไปนอนที่เตียงแล้วห่มผ้าให้  ในมือของวอดก้ายังกำโทรศัพท์ของตัวเองไว้แน่น  เขาลูบหัวคนที่หลับอยู่เบา ๆ

 

ตอนเช้าวอดก้ายังกินข้าวกับเขา  ยังไปนอนที่บริษัทเหมือนเดิม  แต่สิ่งที่แปลกไปคือวอดก้าหลบหน้าและหลีกเลี่ยงที่จะพูดคุยกับเขา

 

ระยะห่างที่เพิ่มเข้ามาทำให้พาราไดซ์จุกและไม่พอใจ   เขาไม่ชอบแบบนี้  ที่วอดก้าไม่คุยกับเขา  พยายามผลักไสเขาออกไป

 

มันสร้างความรู้สึกเจ็บปวดแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

เขาต้องทำยังไงเด็กหนุ่มถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

ต้องทำยังไง  วอดก้าถึงจะอภัยให้เขา

 

 

 

 

 

“ บางทีคุณวอดก้าอาจไม่ได้โกรธท่านประธานนะคะ ” 

 

“ คุณหมายความว่ายังไง ” พาราไดซ์ย่นคิ้วหลังเขาขอคำปรึกษาจากลิเดีย  เขาบอกไปเพียงบางเรื่องทำให้ลิเดียเข้าใจว่าเขาทำบางอย่างที่ทำให้วอดก้าเสียใจไปโดยไม่ได้ตั้งใจ  ลิเดียสนิทสนมกับวอดก้าไม่น้อย  บางทีเขาอาจเข้าใจความคิดเด็กหนุ่มได้บ้าง

 

“ คือเท่าที่ฉันสังเกตนะคะ  บางครั้งคนเราเลือกที่จะถอยห่างบางคนไม่ใช่เพราะโกรธหรอกค่ะ  ในดวงตาของคุณวอดก้าไม่มีความโกรธท่านประธานเลย ”  เธอพูดช้า ๆ “ บางทีคุณวอดก้าอาจแค่ไม่อยากผิดหวังอีก ” 

 

“ ไม่อยากผิดหวัง... ”  พาราไดซ์พึมพำกับตนเอง

 

เขานึกถึงตอนนั้น...ที่วอดก้าเคยกระซิบบอกเขาว่า  ถ้าเราไม่หวัง...ก็จะไม่ผิดหวังอีก

 

เพราะกลัวความผิดหวัง  เพราะกลัวที่จะถูกทิ้งอีก  วอดก้าจึงเลือกที่จะถอยห่างจากเขาใช่ไหม...เลือกที่จะผลักเขาออกห่าง  เพราะเด็กหนุ่มอยากปกป้องตัวเอง  อยากจะเข้มแข็งขึ้นโดยที่ไม่ต้องผิดหวัง

 

ดวงตาสีฟ้าฉายความเจ็บปวดเมื่อระลึกถึงต้นเหตุนั้นได้  วอดก้าคิดว่าทุก ๆ อย่างเป็นความผิดตนเองเสมอ  อีกฝ่ายไม่เคยโทษคนอื่นเลยแม้แต่น้อย  นั่นเป็นส่วนที่ทำให้พาราไดซ์หนักใจทุกครั้ง

 

เด็กโง่นั่นแสนดีเกินไป

 

เขาเสยผมตัวเองขึ้น พยักหน้าให้ลิเดียออกไปได้

 

ลิเดียมองท่านประธานของตัวเองที่เหม่อลอยนึกถึงบางอย่างอยู่ก็อดที่จะพูดไม่ได้  ท่าทางผิดหวังของท่านประธานกับท่าทางเศร้า ๆ ของวอดก้าทำไมเธอจะสังเกตไม่เห็น

 

ก็หวังว่าหลาย ๆ อย่างจะดีขึ้นในสักวัน

 

“ ถ้าท่านประธานคิดว่าตัวเองทำบางอย่างที่ผิดต่อความเชื่อใจของคุณวอดก้า   สิ่งที่ดีที่สุดอาจเป็นการที่ท่านประธานจะเข้าหาเขาให้มากขึ้นและพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นนะคะ ” 

 

พาราไดซ์มองลิเดียที่ยกยิ้มเป็นกำลังใจให้

 

เขาพึมพำขอบคุณ

 

อาจจะเป็นอย่างที่ลิเดียพูด   เขาควรพิสูจน์ตนเองเพื่อให้ได้ความเชื่อใจนั้นกลับคืนมา

 

 

 

 

วอดก้ากระพริบตาปริบ ๆ มองคนที่หอบหิ้วข้าวของมาที่ห้องของเขาพร้อมคำพูดหน้าตายว่าช่วงนี้บริษัทงานยุ่ง  จึงจะขออาศัยที่นี่เพราะใกล้บริษัทดี

 

วอดก้าอดสงสัยไม่ได้ในคำตอบนั้นไม่ได้  แต่เพราะเขาไม่ได้คิดซับซ้อนเกินไปเขาจึงเชื่อที่พาราไดซ์บอก

 

ข้าวของในบ้านเพิ่มขึ้นมากเมื่อมีคนมาอยู่เพิ่ม  บางครั้งวอดก้าก็เริ่มชินกับการที่พาราไดซ์เดินไปเดินมาในห้องของเขา  และเพราะพวกเขาเริ่มอยู่ด้วยกันตลอดเวลา  ไปกลับพร้อมกัน  ทานข้าว  เข้านอนพร้อมกันทำให้ระยะห่างที่วอดก้าพยายามสร้างขึ้นพังทลายลง

 

พาราไดซ์ไม่เคยพูดอะไรในการที่วอดก้าพยายามหลบเลี่ยงเขา  แต่ใช้การกระทำมาบอกว่าเขาไม่พอใจในระยะห่างที่วอดก้าสร้างขึ้น   อีกฝ่ายทำลายมันอย่างเงียบ ๆ ด้วยการเข้ามาในชีวิตของเขา  เป็นส่วนหนึ่งของเขา

 

ในที่สุดวอดก้าก็ยอมแพ้ตนเอง

 

เขาทำได้แค่เตือนตนเองว่าอย่าหลงระเริงไปกับความสุขนี้  ไม่อย่างนั้นถ้าเขาเผลอปล่อยใจเมื่อไหร่  วันที่สูญเสียมันไป...เขาคงไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีก

 

 



 


 

สวนสนุก  อาจจะดูไม่ค่อยเหมาะกับพาราไดซ์ที่อายุ 26 แล้ว  แต่เขาคิดว่ามันคงเหมาะกับวอดก้าที่ไม่เคยมาเที่ยว 

 

ในทุก ๆ วัน  หลังเลิกงาน  พาราไดซ์จะเดินกลับพร้อมกับวอดก้า พาอีกฝ่ายไปเดินที่ซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อของใช้บ้าง  พาไปสวนสาธารณะบ้างเพื่อให้วอดก้าเริ่มชินกับการออกมาเจอคนอื่น ๆ  เขาให้อีกฝ่ายจับชายเสื้อเขาไว้เพื่อที่วอดก้าจะได้มั่นใจว่าเขาจะไม่ทิ้งอีกฝ่ายไปไหนอีก

 

และวันนี้ก็เป็นวันที่สำคัญวันหนึ่ง 

 

วันเกิดของวอดก้า  ที่เขาได้รู้มาจากวิมเลท  ดังนั้นพาราไดซ์จึงตัดสินใจพาอีกฝ่ายมาเที่ยวที่สวนสนุก  อันที่จริงอีกเดือนหนึ่งก็เป็นวันเกิดเขาพอดี  เขาสามารถใช้ช่วงเวลานี้ฉลองวันเกิดพร้อมกับวอดก้าได้

 

“ อยากเล่นอะไรก่อนไหม ? ”  พาราไดซ์กางแผนที่สวนสนุกที่บอกตำแหน่งเครื่องเล่นออก  วอดก้ายืนอยู่ข้าง ๆ ใช้มือกุมคางอย่างคนใช้ความคิด 

 

“ เล่น...อะไรดี ? ”  วอดก้าหันมาขอความเห็นด้วยดวงตาราวลูกหมา  พาราไดซ์หัวเราะ  กวาดตามองแผนที่แล้วเริ่มที่อะไรที่ค่อนข้างหวาดเสียวเป็นการหยั่งเชิง 

 

“ ลองนี่ไหม ? ”  นิ้วของพาราไดซ์ไปหยุดที่สกายโคสเตอร์หรือรถไฟเหาะ

 

วอดก้าเดินตามเขามาต่อคิวอย่างว่าง่าย  มือข้างหนึ่งจับชายเสื้อเขาไว้  สายตากวาดสำรวจรอบๆ  ด้วยดวงตาตื่นเต้นเป็นประกาย  เจ้าตัวดูไม่ค่อยตื่นคนจำนวนมาก ๆ แล้วถ้าคนพวกนั้นไม่ได้เข้าใกล้ในระยะประชิด 

 

วอดก้ามองรางรถไฟเหาะสีแดงและฟังเสียงหวีดร้องด้วยความตื่นเต้นจากบนฟ้า  เขารู้สึกประหม่าแต่ไม่ได้กลัว  เหมือนคนที่กำลังได้เจออะไรใหม่ ๆ และวอดก้าก็อยากจะลองเล่นมันมากด้วย  โดยเฉพาะเมื่อพาราไดซ์เป็นคนเสนอ

 

“ เตรียมตัวไว้นะ เพราะรถไฟเหาะจะทำให้เธอได้ร้องสุดเสียง ”  พาราไดซ์ยิ้มเจ้าเล่ห์  ดูเหมือนพวกเขาจะโชคดีมากดังนั้นพวกเขาได้อยู่หน้าสุดพอดี  พวกเขาเลือกจะถอดรองเท้าตามคำแนะนำของพนักงาน  เมื่อตรวจเช็คความปลอดภัยรวมถึงตัวล็อกเรียบร้อยแล้ว  ก็ได้เวลาเคลื่อนตัว

 

  ..... ”  วอดก้าเอื้อมมือไปจับมือพาราไดซ์โดยไม่รู้ตัว  เด็กหนุ่มเม้มปากด้วยท่าทางตื่นกลัว  พาราไดซ์บีบมือวอดก้าแน่นแล้วบอก

 

  ไม่เป็นไร  ทุกอย่างจะโอเค ” 

 

วอดก้าสบดวงตาสีฟ้าคู่นั้น  เขาพยักหน้าแล้วพยายามเผยรอยยิ้มออกมา  เสียงเครื่องยนต์กำลังทำงานพร้อมรถไฟเหาะที่เคลื่อนตัวช้า ๆ จนกระทั่งถึงจุดแรกที่ทิ้งตัวลงไปในทันทีเป็นมุม 90 องศา

 

วอดก้าเปิดริมฝีปากขึ้นกับความรู้สึกที่เหมือนถูกทิ้งตัวจากที่สูง  ทำให้ทั้งร่างเหมือนจะลอยได้  ความเร็วของรถไฟเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมขยับไปตามรางที่โค้งตวัดเป็นเกลียวหลายชั้น 

 

รถไฟเหาะพุ่งทะยานไปในอากาศ  ไต่ขึ้นที่สูงบ้าง  เหวี่ยงไปมาบ้างแต่ไม่ทำให้วอดก้ารู้สึกกลัวแม้แต่น้อย  สายลมบาดใบหน้าพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว  สิ่งที่เห็นมีเพียงรางรถไฟสีแดงตัดกับท้องฟ้าสีครามสว่าง  สวยงามอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

 

พาราไดซ์สนุกกับรถไฟเหาะ  แต่ก็สังเกตคนข้าง ๆ ไปด้วย  วอดก้าเองก็ดูสนุกไม่ต่างกัน  สีหน้าอีกฝ่ายฉายชัดถึงความสุขจนกระทั่งเจ้าของดวงตาสีดำเลื่อนมาสบตากับเขา

 

ริมฝีปากสีชมพูอ่อนค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาดและดวงตาที่กำลังหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว  แก้มของวอดก้าแดงระเรื่อเพราะแสงแดด  นับเป็นครั้งแรกที่พาราไดซ์ได้เห็นเด็กหนุ่มยิ้มกว้างอย่างเต็มที่ทั้งปากและตา

 

หัวใจของเขากระตุก  เขาจับภาพนั้นเอาไว้ในความทรงจำ  แม้เสียงกรีดร้องด้านหลังจะดังต่อเนื่องแต่พาราไดซ์กลับรู้สึกว่าเสียงหัวใจของตัวเองนั้นดังยิ่งกว่า

 

แย่แล้ว  ดูเหมือนรถไฟเหาะจะไม่ค่อยดีต่อหัวใจของเขาสักเท่าไหร่

 

“ ไดซ์ ไดซ์  เล่นอะไรต่อดี ”  พาราไดซ์มองวอดก้าที่จับแขนเขาด้วยท่าทางตื่นเต้น  รอยยิ้มยังไม่หายจากริมฝีปากบางนั่น  พาราไดซ์เบือนหน้าหนี  เขาแสร้งก้มมองแผนที่ก่อนจะตอบ

 

“ ถ้าเธอชอบเครื่องเล่นแบบนี้  งั้นมีอีกเยอะให้เราตะลุยเลย ” 

 

ไวกิ้งส์ เฮอริเคน ทอร์นาโด  ซูเปอร์สแปลช  แร็พเตอร์  แกรนด์แคนยอน  แบล็คโฮล โคสเตอร์  เอาเป็นว่าเครื่องเล่นหวาดเสียวเกือบทุกอย่างพวกเขาตะลุยกันจนหมด

 

ขณะที่พาราไดซ์เริ่มหน้ามืดและมึนหัว  วอดก้ากลับยิ่งกระตือรือร้นเรื่อย ๆ เจ้าตัวดูไม่รู้สึกอะไรเลยกับเครื่องเล่นน่ากลัวเหล่านั้นผิดกับภาพลักษณ์นุ่ม ๆ นิ่ง ๆ อย่างสิ้นเชิง

 

เด็กคนนี้ฮาร์ทคอมาก

 

“ ไดซ์  ไหวหรือเปล่า ”  วอดก้าลูบหลังคนที่นั่งพักอยู่เบา ๆ อีกฝ่ายเริ่มเซหลังจากเดินลงมาจากแบล็คโฮล โคสเตอร์

 

พาราไดซ์ฝืนยิ้ม

 

“ ฉันไม่เป็นไร ”  พาราไดซ์ได้แต่รู้สึกอับอายในใจ  เขาถอนหายใจเบา ๆ ยอมแพ้กับวอดก้าจริง ๆ

 

เพื่อเป็นการหยุดพัก  พวกเขาเริ่มมองหาของกินกันบ้างเพราะตอนนี้ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว  และเริ่มมองหาเกมง่าย ๆ สบาย ๆ เล่นแทน

 

สายตาพาราไดซ์ไปหยุดที่ป้ายกิจกรรมหนึ่ง

 

 

กิจกรรมพิเศษประจำเดือน  ตะลุย 5 ด่านพร้อมคู่หูหรือคนรัก  หากคุณผ่านทั้ง 5 ด่านจะได้รับบัตรทานไอศกรีมฟรีรสพิเศษที่ไม่มีขาย และจับสลากเพื่อรับของรางวัลมากมาย

 

ค่าใช้จ่าย  คู่ละ 100 บาท

 

 

 

“ สนใจหรือเปล่าวอดก้า ? ”

 

วอดก้าเอียงคอมองตามก่อนพยักหน้า  เพราะยังไงพวกเขาก็กำลังหาอะไรฆ่าเวลาพอดี  ดังนั้นวอดก้าและพาราไดซ์จึงเดินไปลงชื่อเล่นที่ซุ้ม 

 

“ ด่านที่ 1 คือด่านกระดาษผูกข้อมือ ” พนักงานใช้กระดาษแผ่นยาวที่ไม่หนามากพันข้อมือขวาของวอดก้าและข้อมือซ้ายของพาราไดซ์ไว้ด้วยกัน    ชี้ไปทางโซนถ่ายภาพที่จำลองเป็นฉากในการ์ตูนดิสนีย์ของสวนสนุกที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ “ พวกคุณมีเวลา 15 นาทีในการตามหาม้วนกระดาษที่ซ่อนอยู่ข้างในโซนถ่ายภาพตรงนั้นโดยที่ห้ามทำกระดาษขาดออกจากกัน  ถ้าพวกคุณกลับมาได้ทันก่อน 15 นาที  พวกคุณถึงจะผ่านด่านแรกได้ค่ะ 

 

วอดก้ากับพาราไดซ์ลองขยับเล็กน้อย  กระดาษถูกแปะไว้ด้วยเทปใสเท่านั้นทำให้มีสิทธิ์หลุดออกมาได้ง่าย ๆ พวกเขามองหน้ากัน

 

“ ถ้าพร้อมแล้ว  ก็เริ่มได้เลยค่ะ ! 

 

พอพวกวอดก้าออกวิ่ง  พนักงานก็เริ่มจับเวลา

 

“ นี่ยากพอสมควรเลยนะเนี่ย ” พาราไดซ์กวาดตามองรอบ ๆ พวกเขาไม่สามารถแยกย้ายกันหาม้วนกระดาษได้  ทั้งยังต้องระวังไม่ให้กระดาษหลุดออกจากกันอีก

 

วอดก้าเสนอความคิด

 

“ มองหาจุดที่น่าจะซ่อนม้วนกระดาษไว้ดีกว่า 

 

“ ตกลง ”

 

ความคิดวอดก้าถือว่าใช้ได้  เซ้นท์เจ้าตัวก็ดีเยี่ยม  พวกเขาเจอม้วนกระดาษเก่า ๆ ในกระถางต้นไม้ที่คว่ำอยู่  พอพบว่าใกล้จะหมดเวลาแล้ว  พวกเขาจึงรีบออกตัววิ่ง

 

“ นี่ครับ ” วอดก้ายื่นให้พลางหอบหายใจ

 

พนักงานมองนาฬิกาจับเวลาก่อนยิ้มให้

 

“ เฉียดฉิวเลยค่ะ  ยินดีด้วยค่ะ  พวกคุณผ่านด่านแรกแล้ว ”

 

พนักงานสวนสนุกปั๊มตราประทับในกระดาษแล้วส่งให้พวกเขา  ชี้มายังด่านที่ 2 มีโต๊ะอยู่ 2 ตัวและมีคนกำลังเล่นเกมที่ด่าน 2 อยู่

 

“ ผิดค่ะ  พวกคุณตอบผิดเกิน 4 คำถามแล้ว  ถือว่าตกรอบค่า ” พนักงานสั่นกระดิ่ง  คู่ก่อนหน้าพวกพาราไดซ์เดินกลับไปอย่างผิดหวัง

 

“ เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ  อ๊ะ แกะกระดาษที่ผูกข้อมืออกจากกันได้เลยนะคะ ”

 

ทั้งคู่มองมือตัวเองที่ยังผูกกันอยู่อย่างงง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แกะมันออก

 

“ ด่านที่ 2 มีชื่อว่า  ด่านทายใจค่ะ  

 

พาราไดซ์ที่พอเดาเกมออกมองกระดานและปากกาไวท์บอร์ดที่วางอยู่บนโต๊ะ  เขาฟังคำอธิบายเงียบ ๆ

 

“ ด่านนี้จะมีทั้งหมด 10 คำถามค่ะ  เป็นการทดสอบว่าคุณรู้จักคู่หูหรือคู่รักของตัวเองดีแค่ไหน  เช่นว่า  คำถามแรก ถามว่า คุณ A ชอบกินผลไม้อะไร  คุณ B จะต้องตอบให้ตรงกับคุณ A ถึงจะถือว่าได้คะแนน  ถ้าตอบผิดครบ 4 คำถามเมื่อไหร่  จะถือว่าตกรอบค่ะ เข้าใจกติกาไหมคะ ”

 

“ ...ยาก... ” วอดก้าพึมพำเบา ๆ เพราะคำถามสามารถมีได้ร้อยแปดอย่าง  พาราไดซ์หัวเราะ  โยกหัววอดก้าไปมา

 

“ เล่นเอาสนุกก็พอแล้ว   ใครจะรู้  เราอาจจะตอบถูกหมดเลยก็ได้    เขาว่าอย่างขบขัน

 

พนักงานจับพวกเขาทั้งคู่นั่งหันหลังชนกัน  สมมติให้วอดก้าเป็นนาย A และพาราไดซ์เป็นนาย B  จากนั้นคำถามแรกก็เริ่มที่คำถามง่าย ๆ

 

“ สีที่คุณ A ชอบคือสี ? ”

 

พาราไดซ์นึกถึงต้นไม้จำนวนมากในห้องนอนอีกฝ่าย  เขาตอบไปอย่างไม่มั่นใจนักเพราะเขาเองก็ไม่เคยถามวอดก้าเรื่องนี้ซะด้วย  แต่เมื่อเปิดคำตอบออก  เขาก็ต้องประหลาดใจเพราะวอดก้านั้นตอบว่าชอบสีเขียว

 

“ คำถามแรก ถูกต้องค่าาาา  มาที่คำถามถัดไปนะคะ ” วอดก้าลบคำตอบของตัวเองและตั้งใจฟังสิ่งที่พนักงานจะถามเกี่ยวกับพาราไดซ์

 

“ คำถามข้อที่ 2 คือวันเกิดของคุณ B ค่ะ ”

 

วอดก้าตาวาววับ  เขาขีดเขียนอย่างรวดเร็ว  พาราไดซ์เลิกคิ้วมองเด็กหนุ่มที่อมยิ้ม  ก่อนจะขยี้หัวอีกฝ่ายพร้อมชมเมื่อพวกเขาเปิดกระดานไวท์บอร์ดออกให้เห็นคำตอบ

 

“ เก่งมาก ”

 

  คำถามข้อที่ 3 อาหารที่คุณ A ชอบคือ ? ”

 

“ สปาเก็ตตี้ ” พาราไดซ์พึมพำยามเขียน  แน่นอนว่าไม่มีทางผิดไปจากนี้ได้  สิบคำถามผ่านไปอย่างรวดเร็ว  พวกเขาตอบถูกหมดอย่างน่าแปลกใจ  พนักงานปั๊มตราประทับให้พร้อมชมเพราะแทบไม่ค่อยมีใครตอบถูกหมดทุกคำถาม

 

“ ดูเหมือนเราจะค่อนข้างคุ้นเคยกันดีนะ ” พาราไดซ์หัวเราะเบา ๆ เมื่อไม่ได้สังเกตก็ไม่ได้รู้สึกอะไร  แต่พอมาเล่นเกมแล้วก็ทำให้พวกเขาได้รู้ว่าจริง ๆ นั้นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอีกฝ่าย  แท้จริงพวกเขาต่างจดจำได้อย่างแม่นยำ

 

ด่านที่ 3 เริ่มยากของจริง  เป็นการทำตามคำสั่งใบที่หยิบได้  และวอดก้ากับพาราไดซ์จับได้เต้นรำด้วยกัน 1 เพลง ซึ่งพวกเขาไม่มีใครเต้นเป็นเลยสักคน

 

“ ดีที่ไม่มีคนอื่นด้วย  ไม่อย่างนั้นเราคงต้องอายมากแน่ ๆ ”  พาราไดซ์มือหนึ่งโอบเอววอดก้าไว้   อีกมือประสานมืออีกฝ่าย  เขากระซิบข้างหูวอดก้า

 

วอดก้าพึมพำด้วยรอยยิ้มนิด ๆ  มือหนึ่งของเขาวางบนไหล่ท่านประธาน

 

“ ยังมีพนักงานนะ  

 

“ พนักงานไม่นับสิ ” พาราไดซ์กลั้นเสียงร้องเบา ๆ เมื่อวอดก้าเหยียบเท้าเขา  พวกเขายังขยับตัวสะเปะสะปะ  วนไปนู่นมานี่จนวอดก้าเริ่มหัวเราะอย่างหยุดไม่ได้เพราะท่าเต้นของพวกเขานั้นมันน่าตลกเกินไป  วอดก้าเหยียบเท้าพาราไดซ์เป็นว่าเล่น  ส่วนชายหนุ่มก็กระโดดกระย่องกระแย่งคลายความเจ็บ

 

กว่าจะเต้นจบเพลง  พาราไดซ์ก็รู้สึกว่าเท้าระบมเบา ๆ และรู้สึกว่า 1 เพลงนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน

 

“ ด่านที่ 4 ตะลุยทางน้ำนะครับ  พวกคุณจะถูกผูกขาไว้ด้วยกัน  ต้องเดินผ่านเบาะลอยน้ำไปอีกฝั่งให้สำเร็จโดยไม่ตกน้ำ  พวกคุณถึงจะผ่านด่านครับ ”

 

“ ไดซ์...ผมไม่มีชุดเปลี่ยน ”

 

“ ฉันก็ด้วย ”

 

“ ........ ”

 

“ ......... ”

 

วอดก้ากับพาราไดซ์มองเบาะลอยน้ำที่โคลงเคลงไปมา  ยาวประมาณ 10 เมตรจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง  วอดก้าใช้มือขวากอดเอวพาราไดซ์แน่น

 

  เฮ้ย ! / เหวอ ! ”

 

เพียงก้าวแรกที่เหยียบลงบนเบาะ  เบาะก็เอียงไปมาทันทีทำเอาทั้งคู่หลุดเสียงร้อง  พวกเขายืนกอดกันนิ่งจนเบาะหยุดสั่น  จากนั้นก็กระดึ้บคลานไปทีละก้าว

 

“ ให้ตายเถอะ  น่าขายน่าชะมัด ” พาราไดซ์ใช้มือหนึ่งตบหน้าผากตัวเองก่อนเขาจะตัวแข็งทื่อเมื่อแรงขยับทำให้เบาะสั่นอีกแล้ว

 

“ ไดซ์ อย่าขยับสิ ” วอดก้าดุอีกฝ่ายเพราะเขาไม่อยากตัวเปียก  ท่านประธานหนุ่มเงียบ  กอดเอววอดก้าแน่นขณะก้าวต่อไป   พวกเขากลั้นใจกระเถิบไปทีละนิดอย่างไม่รีบร้อนจนกระทั่งก้าวถึงอีกฝั่ง  วอดก้าถึงประสานมือขอบคุณพระเจ้าที่พวกเขารอดมาได้เรียกเสียงหัวเราะดัง ๆ จากพาราไดซ์ทันที

 

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงด่านสุดท้าย

 

“ ด่านสุดท้ายมีชื่อว่าอัศวินพิทักษ์เจ้าชายนะครับ  ด่านนี้จะมีคนนึงถูกแบกอยู่ตลอดเวลา  ห้ามเท้าสัมผัสพื้น  พวกคุณจะต้องตอบคำถาม 5 คำถามที่เกี่ยวกับสวนสนุก  ถ้าตอบถูก  ดาบของเกมถังโจรสลัดเสียบดาบจะลดลงไป 2 เล่ม  ถ้าตอบถูกหมด  พวกคุณจะมีโอกาสเสียบดาบที่ถัง 2 เล่ม  ถ้าตอบผิดหมดเท่ากับต้องเสียบดาบ 12 เล่ม  ถ้าคุณเสียบดาบแล้วหัวโจรสลัดไม่เด้งออกมาถือว่าผ่านด่านครับ ”

 

พาราไดซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะมันพึ่งดวงล้วน ๆ เลยคราวนี้

 

“ ไดซ์  ไหวแน่นะ ? ” วอดก้าถามด้วยความกังวลเมื่อพาราไดซ์ให้เขาขึ้นขี่หลัง  ชายหนุ่มตอบ

 

“ ไหวอยู่แล้ว  เธอตัวเบาจะตาย ” เขานึกถึงตอนอุ้มวอดก้ามานอนบนเตียง  เจ้าตัวน้ำหนักเบาจริง ๆ นั่นล่ะ  ถึงเขาจะคะยั้นคะยอให้กินอะไรเยอะขึ้นแล้วก็ตาม

 

วอดก้าปีนขึ้นหลังของพาราไดซ์อย่างระมัดระวัง  จากนั้นก็รอฟังคำถามจากพนักงาน

 

“ เครื่องเล่นของสวนสนุกมีทั้งหมดกี่ชนิดครับ ” พาราไดซ์ตอบ  เพราะเขาจำจำนวนเครื่องเล่นเพราะดูแผนที่ได้

 

“ 14 ครับ ”

 

“ ถูกต้องครับ  ลดดาบไป 2 เล่มนะครับ ”

 

“ สกายโคสเตอร์สามารถเล่นได้กี่คนในหนึ่งรอบครับ ”

 

“ 20 คน 

 

อีกสามคำถามต่อมาพวกวอดก้ากับพาราไดซ์ตอบผิดหมด  เท่ากับพวกเขาต้องเสี่ยงโชคกับดาบ 8 เล่มจากช่องทั้งหมด 16 ช่อง  เรียกได้ว่าครึ่งต่อครึ่งกันทีเดียว

 

“ ดาบสุดท้าย... ” วอดก้ามองช่องเสียบในถังโจรสลัดอย่างระมัดระวัง  เขาถือดาบพลาสติกเล็ก ๆ แน่นก่อนจะหลับหูหลับตาเสียบเข้าที่ช่องหนึ่ง

 

“ สำเร็จ ! ” แม้แต่พาราไดซ์ก็อดตื่นเต้นไม่ได้  เพราะพวกเขาผจญกันมาทั้ง 5 ด่านแล้ว  หากด่านสุดท้ายล้มเหลวคงเสียดายแย่ 

 

วอดก้ากลั้นยิ้ม  เขาแท็กมือกับพาราไดซ์ด้วยความดีใจ  จากนั้นพวกเขาก็ไปรับตั๋วทานไอศกรีมฟรีและเตรียมจับสลากรางวัล

 

รางวัลใหญ่มีตั้งแต่ตั๋วไปเที่ยวต่างประเทศ  ตั๋วเล่นสวนสนุกฟรีตลอดวัน  ตั๋วดูหนัง  คูปองอาหาร  ตุ๊กตาและรางวัลอื่น ๆ อีกด้วย  พวกเขาจะได้จับสลากคนละครั้ง  ดังนั้นวอดก้าจึงจับก่อน

 

“ เอ่อ...ยินดีด้วยค่ะ  คุณได้กระดาษทิชชูเปียกที่มีแค่ 1 ใน 2 ของรางวัลทั้งหมดเท่านั้น ”

 

วอดก้ามองกระดาษทิชชูห่อเล็กตาปริบ ๆ ดูเหมือนนี่จะเป็นรางวัลที่เล็กที่สุด ซ้ำยังมีแค่ 2 ใบจากสลากทั้งหมด  แต่วอดก้ากลับจับขึ้นมาได้

 

พาราไดซ์หัวเราะลั่นอย่างหมดมาด  เขาปาดน้ำตาที่หางตา

 

“ ไม่เป็นไรนะวอดก้า  ยังเหลืออีกรางวัล  เราอาจจะได้อย่างอื่นก็ได้ หึ ๆๆ ”

 

พาราไดซ์เอื้อมมือไปจับสลากบ้าง  พนักงานเปิดสลากดูก่อนจะทำหน้าเจื่อน ๆ ส่งห่อกระดาษทิชชูอีกห่อให้กับพาราไดซ์

 

  เอ่อ  คุณจับสลากได้กระดาษทิชชูเปียกที่เหลือแค่ 1 รางวัลเท่านั้น  ยินดีด้วยค่ะ ”

 

“ .......... ”

 

ดูเหมือนพวกเขาจะใช้โชคในด่านที่ 5 ไปจนหมดแล้ว

 

“ พรืดดดด...อุ้บ หึๆๆ  ” วอดก้าเบือนหน้าหนี  พยายามกลั้นเสียงหัวเราะแต่ไม่ประสบความสำเร็จ  เขาปิดปาก  สั่นไปทั้งตัวด้วยความขบขัน

 

“ ไดซ์...ไม่เป็นไรนะ ” ตบไหล่อีกฝ่ายพร้อมทำหน้าเหมือนจะเห็นใจ  แต่สุดท้ายวอดก้าก็หลุดหัวเราะอีกจนได้

 

พาราไดซ์ยีหัวอีกฝ่ายก่อนถอนหายใจ  น่าขายหน้าจริง ๆ

 

 

 

จากนั้นพวกเขาก็เดินเที่ยวดูรอบ ๆ สวนสนุกมีมุมมากมายให้ถ่ายรูป  น่าเสียดายที่พวกเขาต่างไม่ถนัดถ่ายภาพกันดังนั้นจึงเพียงแค่เก็บความสุขนี้ไว้ในความทรงจำ   สุดท้ายคือการดูขบวนพาเหรด  พาราไดซ์กังวลเล็กน้อยเพราะคนรอชมก็เยอะ  เขากลัวว่าวอดก้าจะฝืนตัวเองไม่ยอมบอกเขาแต่เหมือนอ่านใจเขาออก  วอดก้าสัญญาด้วยสายตาหนักแน่นว่าจะไม่ฝืนตัวเองเด็ดขาด

 

พวกเขามายืนแถวเส้นทางของขบวนพาเหรด   พาราไดซ์ขมวดคิ้วเมื่อคนเบียดเสียดกันกว่าที่คิด  เขาจึงตัดสินใจใช้ตัวเองกันคนอื่น ๆ ไว้ไม่ให้สัมผัสตัววอดก้า  เขาโอบเด็กหนุ่มแน่นและยืนนิ่งไม่ขยับ  ไม่ให้ใครโดนตัวอีกฝ่ายทั้งนั้น

 

วอดก้าก้มมองมือหนาที่โอบเอวเขาไว้  แผ่นหลังของเขาแนบกับอกอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกประหลาด   ไม่ใช่ความกลัวหรือขยะแขยงเหมือนทุกครั้ง  แต่เป็นความรู้สึกที่ชวนให้อบอุ่นไปทั้งตัว

 

วอดก้ายกมือกุมอก  เขาขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่าหัวใจเต้นแปลกออกไป   ไม่ใช่ความรู้สึกอึดอัดหรือหน่วง ๆ แบบทุกครั้ง

 

เขาควรเรียกความรู้สึกนี้ว่าอะไรนะ ?

 

“ จะกลับเลยหรือเปล่า ”  พาราไดซ์ก้มถามคนในอ้อมแขน  อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาทำให้ริมฝีปากของพาราไดซ์เฉียดหน้าผากอีกฝ่ายนิดๆ

 

ท่านประธานหนุ่มตัวแข็งทื่อขณะที่วอดก้าดูไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย

 

“ อืม  กลับเลย ”  พวกเขาได้แวะซื้อของที่ระลึกกันมาบ้างแล้ว  ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรอีก  คงได้เวลาที่จะจบความทรงจำนี้

 

วอดก้าจับชายเสื้อของพาราไดซ์ไว้  พวกเขาเดินตามคนกลุ่มใหญ่ที่มุ่งตรงไปยังทางออกเหมือนกัน

 

หมับ

 

พาราไดซ์เลื่อนมือมาจับมือวอดก้าไว้  เขาพูดสั้น ๆ

 

 คนเยอะ  เดี๋ยวจะหลง ” 

 

  อืม...”  วอดก้าขานรับในลำคอ  เขาพยายามกลั้นรอยยิ้มที่มุมปาก  ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากยิ้มแต่เขาก็หยุดตัวเองไม่ได้  ขยับมืออีกเล็กน้อย  สิบนิ้วก็ประสานกัน

 

พาราไดซ์หันมามองเด็กหนุ่มที่มีสีหน้าแดงระเรื่อ  ดอกไม้ไฟปิดขบวนพาเหรดกระจายตัวขึ้นสู่ฟ้า  สร้างแสงที่หลากสีสันบนใบหน้าเด็กหนุ่ม

 

ชายหนุ่มเม้มปากตัวเอง  หัวใจของเขายังเต้นแรงอย่างที่รู้สึกได้ชัด  เป็นความรู้สึกที่เขาก็ไม่เข้าใจ

 

“ สุขสันต์วันเกิดนะวอดก้า ” 

 

วอดก้าเบิกตากว้างในฉับพลันเมื่อได้ฟัง  เขานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

 

ท่ามกลางคนกลุ่มใหญ่มีเพียงพวกเขาสองคนที่ยืนอยู่กับที่

 

ของเหลวเอ่อคลอในดวงตาของวอดก้า  วอดก้ารีบปาดน้ำตาออกไปเพราะพาราไดซ์เคยบอกว่าไม่ชอบเวลาเห็นเขาร้องไห้  เขากระซิบด้วยปลายจมูกแดงก่ำ

 

“ ขอบคุณ...ขอบคุณนะไดซ์ ” 

 

สิ่งที่วอดก้าคิดว่าเขาพอจะทำได้คงเป็นรอยยิ้ม  รอยยิ้มที่บอกให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าวันนี้เขามีความสุขเหลือเกิน

 

พาราไดซ์ลูบหัวเด็กหนุ่มที่พยายามยกยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา  เขาพยายามห้ามตัวเองแล้วแต่ดูจะไม่สำเร็จ  สุดท้ายเขาก็ดึงวอดก้ามากอดจนได้

 

“ ด้วยความยินดี ” 

 

พาราไดซ์กระซิบข้างหูอีกฝ่าย  พวกเขาเดินกลับบ้านทั้งที่มือประสานกันอย่างแนบแน่น  ทางหนึ่งพาราไดซ์บอกตัวเองว่าเขาแค่มีความสุขมาก ๆ ที่ทำให้วอดก้ายิ้มได้เท่านั้น

 

แต่ว่า...แค่นั้นจริง ๆ น่ะเหรอ ?

 

ดวงตาสีฟ้าฉายความไม่เข้าใจครู่หนึ่งก่อนจะเลือนหายไปเมื่อศีรษะเล็กเอียงมาซบไหล่เขาระหว่างนั่งรถกลับ

 

พาราไดซ์ปัดเรื่องในหัวทิ้งไป  เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าวอดก้าออกด้วยมือข้างที่ไม่ได้จับกันอยู่  

 

พรุ่งนี้ซื้ออะไรกินกับวอดก้าดีนะ ?

 

 

 

วอดก้าลืมตาตื่นขึ้นมา  เขาขยี้ตาตัวเองเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ ยันตัวลุกจากอกใครบางคน

 

ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พาราไดซ์มานอนเตียงเดียวกับเขา  ก่อนวันเกิดเขาหรือเปล่านะ ? หรืออาจหลังจากเรื่องที่สวนสาธารณะวันนั้น ?  เท่าที่วอดก้าจำได้คือเขายังคงฝันร้าย  แต่ความถี่ของมันลดลงจนแทบไม่มีเลยเพราะได้อีกฝ่ายคอยปลุกเขาทุกครั้ง  คอยปลอบให้เขาไม่กลัวอีกต่อไปยามนิทรา  จากนั้นก็กลายเป็นชายหนุ่มที่มาคอยเฝ้าเขาตอนฝันร้ายปีนขึ้นมานอนเตียงเดียวกัน  ไป ๆ มา ๆ พวกเขาก็นอนกอดกันนอนมาเรื่อย ๆ

 

แต่พวกเขาทั้งคู่ไม่คิดมาก  พาราไดซ์บอกเป็นเรื่องปกติของพี่น้อง  ซึ่งวอดก้าที่ไม่มีพี่น้องได้แต่พยักหน้ารับไปตามคำพูดอีกฝ่าย  พวกเขาคงจะเป็นพี่น้องแบบที่สนิทกันมากล่ะมั้งนะ ?

 

“ วอดก้า  หน้าเป็นหนวดแมวอีกแล้วนะ ”  พาราไดซ์หัวเราะเมื่อเด็กหนุ่มยกแก้วนมขึ้นดื่มจนกลายเป็นหนวดขาว ๆ ที่ริมฝีปาก

 

วอดก้าวางแก้วนม  หันซ้ายขวาเพื่อหากระดาษทิชชู  อาจเพราะมือของพาราไดซ์ไวกว่าความคิด  รู้ตัวอีกทีเขาก็พบว่าตัวเองกำลังใช้ทิชชูเช็ดนมที่ริมฝีปากอีกฝ่ายแล้ว

 

พาราไดซ์ชะงักไป  วอดก้าก็เช่นกัน  แต่เด็กหนุ่มที่เริ่มเคยชินกับการใกล้ชิดของพาราไดซ์กล่าวขอบคุณก่อนจะกินมื้อเช้าของตัวเองต่อ

 

พาราไดซ์มองมือตัวเองด้วยสายตาไม่เข้าใจนิด ๆ

 

เอาล่ะ  พี่ชายช่วยเช็ดปากให้น้องชายก็ยังเป็นเรื่องปกติอยู่

 

ท่านประธานคิดแบบนั้น

 

 

 

 

“ ของที่หลานสั่งทำเรียบร้อยแล้วนะ  แน่ใจเหรอว่าจะไม่ประมูลน่ะ ”  คาลอสที่อยู่ปลายสายถาม

 

“ ครับ...มันเป็นของขวัญน่ะ ” 

 

ผู้เป็นลุงหัวเราะเบา ๆ

 

“ คงเป็นคนสำคัญสินะ  หลานถึงสร้างชุดเครื่องประดับเป็นครั้งแรกน่ะ  น่าน้อยใจจังเลยนะ  ขนาดลุงยังไม่ได้เลย ” 

 

วอดก้าอึกอัก  ก่อนสีหน้าจะคลายลงเมื่อปลายสายหัวเราะลั่น

 

“ ลุงล้อเล่นหรอก ! ไม่ต้องคิดมาก  แต่แฟนคลับหลานต้องตื่นเต้นมากแน่ ๆ ที่ในที่สุดหลานก็ทำเครื่องประดับชุดสักที  ว่าแต่คิดชื่อคอลเล็กชั่นของมันแล้วหรือยัง ? ” 

 

วอดก้านิ่งไปเล็กน้อย  เขามีสายตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดยามมองไปที่กระถางดอกไม้เล็ก ๆ ที่ใกล้จะเบ่งบาน

 

“ ครับ  ผมคิดไว้แล้ว  มันชื่อว่า... ” 

 

 

 

 

 

“ พี่  วันนี้จะกลับบ้านหรือเปล่า ? วันนี้วันเกิดพี่นะ ” พาราไดซ์ชะงักกับคำพูดของปลายสาย  น้องสาวของเขาเริ่มบ่นเรื่องที่เขาแทบไม่กลับบ้านเลยในช่วงนี้

 

“ พี่เอาแต่ทำงาน  ไม่ยอมกลับบ้านจนหนู  พ่อกับแม่แทบจำหน้าไม่ได้แล้วเนี่ย  แต่วันนี้ต้องกลับนะ  ไม่กลับไม่ได้  ไม่งั้นพวกเราโกรธแน่ ” 

 

“ อืม  พี่รู้แล้ว  วันนี้พี่จะกลับบ้าน ” 

 

“ สัญญาแล้วนะ ! ถ้าผิดคำพูดล่ะก็  แม่เอาพี่ตายแน่ ! ” 

 

พาราไดซ์ถอนหายใจ  นวดขมับด้วยความปวดหัว

 

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ สำหรับเขา  วันเกิดก็เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้น  แต่ในเมื่อคนที่เขารักอยากจะฉลองวันเกิดให้เขา  มันคงช่วยไม่ได้

 

ท่านประธานตัดสินใจชวนวอดก้าไปด้วยทว่าเด็กหนุ่มปฏิเสธ  บอกว่ามีธุระต้องทำและให้เหตุผลว่า  การฉลองวันเกิดก็ควรฉลองแค่กับคนในครอบครัวเท่านั้น

 

ไม่รอให้พาราไดซ์ได้พูดอะไร  อีกฝ่ายส่งกระถางดอกไม้ดอกเล็กให้เขา

 

“ นี่มัน... ”  ท่านประธานหรี่ตาลง  สังเกตดอกไม้สีฟ้าเล็ก ๆ อย่างระมัดระวังก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองวอดก้า  “ ไฮยาซินใช่ไหม ? ” 

 

“ ...... ”  วอดก้าพยักหน้า  มีสีหน้าภูมิใจเจืออยู่ยามกล่าว “ ผมปลูกมันเอง...ไดซ์ชอบไหม ? ” 

 

“ ชอบสิ ขอบใจนะ ”  พาราไดซ์มองกระถางดอกไฮยาซินเล็ก ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน  ดอกของมันเล็กน่ารักจนเขารู้สึกว่าต้องระมัดระวังในการดูแลรักษา  แม้มันจะเป็นเพียงต้นไม้ต้นเล็ก ๆ แต่สำหรับพาราไดซ์  มันมีคุณค่าเพราะมันเป็นสิ่งที่วอดก้าลงมือทำด้วยตัวเอง   การจะปลูกดอกไม้ให้บานได้ไม่ใช่เรื่องง่าย  ต้องอาศัยความเอาใจใส่และความละเอียดรอบคอบในการดูแล  เท่านี้ก็บอกได้ถึงความทุ่มเทของวอดก้าที่มีต่อเขาแล้ว

 

“ รู้วันเกิดฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”  พาราไดซ์อดถามไม่ได้  เขาวางมันที่โต๊ะ  ดอกไม้สีฟ้าทำให้กองเอกสารและอุปกรณ์ที่ดูเคร่งเครียดบนโต๊ะทำงานสบายตาขึ้นและชวนผ่อนคลายลงในทันที

 

“ 3 เดือนก่อน...วิมเลทบอก ”  วอดก้ายิ้มบาง ๆ

 

พาราไดซ์พยักหน้ารับ  นอกจากจะรู้วันเกิดวอดก้าแล้วยังบอกวันเกิดเขาให้อีกฝ่ายรู้ด้วย  ทำงานได้ดีเยี่ยม  ต้องเพิ่มเงินเดือนแล้ว

 

“ ชอบ...วิมเลท  วิมเลทใจดีมาก ” วอดก้าคิดอย่างจริงจังขณะเอ่ยอีกคำ  “ น่ารักด้วย ”  เหมือนคุณกระต่ายเลย

 

“ ...... ”   พาราไดซ์หุบยิ้มเมื่อมองดวงตาเป็นประกายของวอดก้า  อีกฝ่ายยังไม่เคยบอกชอบเขาเลยนับตั้งแต่ที่พวกเขาเจอกันที่ร้านอาหารเมื่อ 1 ปีก่อน

 

อืม  เขาเปลี่ยนใจแล้ว  ช่วงนี้อีกฝ่ายทำงานได้ไม่ดีเท่าไหร่  หักเงินเดือนก็แล้วกัน

 

วิมเลทผู้โดนลูกหลงอย่างงง ๆ ได้แต่ร้องไห้อยู่ในใจ

 

 

 

 

3 ทุ่มที่บ้านของพาราไดซ์  พ่อตัวแสบของเขาเริ่มจะหาเรื่องมาให้ด้วยการบอกข่าวการนัดดูตัว  เขาปฏิเสธไปอย่างไม่ใยดี

 

“ ถ้าพ่ออยากให้ผมไปนัก  พ่อก็ไปเองเถอะ  ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็เลือกตามแบบที่พ่อชอบอยู่แล้ว ” 

 

คุณพ่อทำสีหน้าขัดใจ

 

“ วะ  ก็ข้าอยากมีหลานแล้วนี่หว่า  มีคนที่ชอบบ้างหรือยัง  เห็นเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยกลับบ้าน ”  พาราไดซ์ทำหน้าเอือมระอาใส่พ่อตัวเองที่แกล้งเอาศอกทิ่ม ๆ สีข้างเขาด้วยสีหน้าทะเล้น

 

“ ไม่มีหรอก  ผมไปนอนที่คอนโดหลานลุงคาลอสน่ะ  รู้จักใช่ไหม ” 

 

  วอดก้าน่ะเหรอ ” คุณพ่อทำสีหน้าแปลกใจ  “ เป็นโรคกลัวการเข้าสังคมไม่ใช่เหรอ  ไม่ได้ไปทำให้น้องลำบากใจใช่ไหม ” 

 

“ เปล่า  ผมสนิทกับเขาดี ”  พาราไดซ์กระพริบตาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงตอนที่พวกเขาจับมือกัน  รวมถึงนอนกอดกันบนเตียง

 

อืม  ก็สนิทนั่นล่ะ

 

“ ก็ดีแล้วล่ะ  เด็กคนนั้นน่าสงสารออก ” 

 

“ อย่าทำท่าสงสารต่อหน้าเขา ”  พาราไดซ์เอ่ยออกมาพลางขมวดคิ้วมอง  ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วสูง “ มันจะยิ่งทำให้เขาไม่มั่นใจในตัวเอง  เขาเป็นเด็กฉลาด  แล้วก็เป็นเด็กดีมากด้วย  แค่เอ็นดูเขาเหมือนเด็กทั่ว ๆ ไปก็พอ ” 

 

ดวงตาพาราไดซ์อ่อนโยนลง

 

คุณพ่อกระพริบตาปริบ ๆ ร้องอ้อครั้งหนึ่ง

 

“ พี่ ! ดอกไฮยาซินนี่น่ารักจังเลย  ซื้อมาจากที่ไหนน่ะ ?! ”  เสียงร้องถามจากน้องสาวทำให้พาราไดซ์หน้าเปลี่ยน  เขาเดินไปที่ห้องรับแขก  ฉวยกระถางต้นไม้ในมือน้องสาวออกมาก่อนจะดุ

 

“ อย่าถือแบบนั้น  พวกมันยังเล็ก  เดี๋ยวมันจะเฉาตาย  อีกอย่างพี่ไม่ได้ซื้อ  มีคนให้มา ” 

 

พาราไดซ์ถือกระถางดอกไฮยาซินอย่างระมัดระวัง  เขาขมวดคิ้วก่อนจะโล่งใจที่มันไม่ได้บอบช้ำอะไร

 

  พี่ก็เวอร์ไป  หนูไม่ได้ทำอะไรมันสักหน่อย  ว่าแต่  ใครให้มาเหรอ ? ”  พาราไดซ์ผลักหัวน้องสาวที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

 

“ คนรู้จักพี่  เขาเป็นหลานชายลุงคาลอส  อายุพอ ๆ กับเรานั่นล่ะ ” 

 

คนเป็นน้องย่นหน้าพอรู้ว่าเป็นผู้ชาย  เธอนึกว่าจะได้รู้เรื่องรัก ๆ  ใคร่ ๆ ของพี่ชายซะอีก  เห็นทะนุถนอมมันถึงขนาดนั้น

 

“ วอดก้าน่ะเหรอ ? ตายจริง  ไฮยาซินน่ารักจริง ๆ ด้วย  สีฟ้าเหมือนกับสีตาของลูกเลย ” 

 

“ ครับ  เขาปลูกให้ผมเอง  ผมเล่าเรื่องที่แม่เคยบอกว่าสีตาของผมเหมือนสีของไฮยาซินให้ฟังน่ะครับ ”  พาราไดซ์บอกด้วยรอยยิ้มนิด ๆ

 

น้องสาวของเขาเอียงคอมองเขา

 

“ แปลกจังนะ  พี่ไม่ค่อยชอบเล่าเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟังนี่ ” 

 

“ เขาไม่ค่อยพูดน่ะ  พี่เลยเลือกจะเป็นฝ่ายชวนเขาคุย ” 

 

“ ว้าว  ยิ่งแปลกเข้าไปอีก  พี่เนี่ยนะชวนคนอื่นคุยก่อน ”  ท่านประธานเลิกคิ้วสูงกับน้องสาวที่ทำสีหน้าทึ่ง ๆ

 

เขาขมวดคิ้ว  ไม่เข้าใจว่าแปลกตรงไหน

 

“ พี่ซื้อคู่มือการดูแลดอกไฮยาซินมาเลยเหรอเนี่ย  สงสัยคงสำคัญมาก ๆ แน่  แม่ดูสิคะ ” น้องสาวดึงหนังสือเล่มเล็กที่พาราไดซ์แวะซื้อมาก่อนกลับบ้านให้ผู้เป็นแม่ดู

 

เธอเปิดอ่านด้วยความสนใจก่อนจะมาหยุดที่หน้าความหมายของดอกไฮยาซินสีต่าง ๆ

 

พาราไดซ์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเมื่อมีเสียงข้อความเข้า  รอยยิ้มผุดขึ้นมาในทันทีที่เห็นว่ามาจากวอดก้า

 

“ อะไรเหรอลูก ”  คุณแม่ถามด้วยความอยากรู้

 

“ เปล่าหรอกครับ  วอดก้าส่งข้อความมาอวยพรวันเกิดเฉย ๆ   

 

พาราไดซ์พิมพ์ข้อความตอบกลับ  เขาเลิกคิ้วสูงเมื่ออีกฝ่ายส่งข้อความมาบอกให้เขาเปิดทีวีดูทางช่องนี้  เวลาที่ใกล้จะถึงนี้

 

มันทำให้พาราไดซ์แปลกใจมากขึ้นไปอีก  ทีวีมีอะไรงั้นเหรอ ?

 

เขาเดินไปหน้าทีวี  เปลี่ยนช่องตามที่วอดก้าบอกก่อนจะนิ่งค้างเมื่อเห็นเด็กหนุ่มใส่แว่นคนหนึ่งกำลังอยู่ในโทรทัศน์

 

“ วอดก้านี่นา ”  เสียงร้องเอ่ยจากคุณพ่อ  ทำให้คุณแม่และน้องสาวของเขาสนใจ 

 

คุณแม่อุทาน

 

“ จริงด้วย  น่ารักขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย ” 

 

“ คนนี้เพื่อนพี่เหรอ ? ” 

 

วอดก้าในโทรทัศน์มัดผมที่มักปล่อยยาวประบ่าไว้ด้านหลัง  เจ้าตัวสวมแว่นทำให้ดูภูมิฐานมากขึ้นขณะตอบคำถามนักข่าว  หัวข้อข่าวด้านล่างคือ นักออกแบบเครื่องประดับอันดับหนึ่งแห่งเฟียร์เรสเปิดเผยเครื่องประดับเซ็ตชุดแรก

 

“ ขอทราบหน่อยได้ไหมคะว่าเครื่องประดับชุดนี้จะวางขายหรือเปล่าคะ ? ”  ถ้าเป็นนักออกแบบเครื่องประดับคนอื่น ๆ กับแค่การออกแบบเครื่องประดับเป็นเซ็ตคงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร  แต่ไม่ใช่กับนักออกแบบอันดับหนึ่งแห่งบริษัทเครื่องประดับอันดับหนึ่งผู้ลึกลับคนนี้

 

เขาไม่เคยเปิดเผยใบหน้ามาก่อน  แต่เครื่องประดับทุกชิ้นที่เขาออกแบบได้รับการยอมรับอย่างสูงจากนักวิจารณ์และเชื้อพระวงศ์จำนวนมากว่างดงาม  สูงค่าและเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกสร้างสรรค์อย่างบรรจง

 

เป็นเครื่องประดับที่ราวกับมีเวทมนตร์  ทำให้ผู้เฝ้ามองชื่นชมได้อย่างไม่รู้เบื่อ

 

เครื่องประดับติดอันดับของโลก  มากกว่าครึ่งของ 1 ใน 10 เครื่องประดับที่มีชื่อเสียงล้วนเป็นผลงานการออกแบบของนักออกแบบคนนี้ทั้งสิ้น  ที่สำคัญไปกว่านั้น  ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาออกแบบเครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น   ไม่เคยออกแบบเครื่องประดับที่เป็นเซ็ตมาก่อน  ดังนั้นมันจึงเรียกเสียงฮือฮาจากผู้ที่ประทับใจในฝีมือของเขาเป็นอย่างมาก

 

วอดก้าหลุบตาต่ำเล็กน้อย  แต่ยามตอบ  เขาจะมองไปที่กล้องเพื่อสื่อให้ใครบางคนได้เห็น

 

“ ไม่ครับ  เครื่องประดับชุดนี้จะไม่ขายเนื่องจากมันเป็นของที่ผมทำเพื่อมอบให้เป็นของขวัญครับ ” 

 

“ พอจะบอกได้ไหมคะว่าเป็นใคร ? ” 

 

ชั่วขณะที่พาราไดซ์สัมผัสได้ถึงหัวใจของตนที่หยุดเต้น

 

“ คนสำคัญของผมครับ ”  วอดก้ายิ้มบาง ๆ ด้านข้างเป็นเลขาของลุงคาลอสที่คอยสนับสนุนและคอยช่วยเหลือเมื่อวอดก้าอาจไม่ไหวขึ้นมา

 

“ เราจะดูตัวอย่างของเครื่องประดับชุดนี้ได้ที่ไหนครับ ? ” 

 

“ ที่หน้าเว็บไซค์ของเราครับ  และเราจะเริ่มเปิดการสั่งทำชุดเครื่องประดับแล้วด้วย ” 

 

“ พอจะบอกธีมของเครื่องประดับชุดนี้ได้ไหมคะ ? ” 

 

“ ครับ  เครื่องประดับชุดนี้ออกแบบโดยมีดอกไม้ชนิดหนึ่งเป็นแบบครับ ”  วอดก้าขยับแว่นตาของตัวเองเพื่อลดความประหม่า

 

เขาท่องกับตัวเองในใจ

 

ทำให้ดีที่สุด  พาราไดซ์กำลังดูเขาอยู่

 

“ คือดอกไม้อะไรคะ ? ” 

 

“ รอดูเองจะดีกว่าครับ ” 

 

เด็กหนุ่มบอกปัดเพราะเขาเองก็อยากให้ชายหนุ่มเซอร์ไพรส์ด้วยตอนเขามอบมันให้  เขานิ่งไปเล็กน้อยกับคำถามต่อมา

 

“ เนื่องจากคุณต้องการมอบเครื่องประดับชุดนี้ให้กับคนสำคัญ  มีอะไรอยากที่จะสื่อถึงเขาไหมคะ ? หรือความหมายที่แฝงอยู่ในเครื่องประดับชุดนี้ ” 

 

วอดก้ามองที่กล้องโดยตรง  ขณะเดียวกันพาราไดซ์ก็รู้สึกเหมือนเจ้าของดวงตาสีดำแวววาวคู่นั้นกำลังหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขาและกำลังพูดกับเขาอยู่

 

“ เครื่องประดับชุดนี้เป็นสิ่งที่ผมทุ่มเททำมันมาก  เพื่อเป็นของขวัญให้กับคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของผม  ทำให้ผมมีความสุขและลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งแม้จะเจอกับเรื่องเลวร้ายมาก็ตาม ” วอดก้ากลืนน้ำลาย “ มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่ผมจะทำมันได้และทำมันได้ดี  ผมขอขอบคุณเขา...ขอบคุณมาก ๆ ที่ยอมดูแลผมและทำให้ผมสัมผัสกับโลกใบหนึ่งที่ผมไม่อาจหาเจอได้อีก ” 

 

“ คุณ...คือโลกทั้งใบของผม ” 

 

ดวงตาคู่นั้นไร้ความประหม่าหรือขัดเขิน  มีเพียงความซาบซึ้งและขอบคุณอยู่ในนั้น

 

นั่นคือความรู้สึกที่พาราไดซ์ประสบเสมอยามได้มองดวงตาที่งดงามคู่นั้น  สายตาที่เชื่อใจเขา  สายตาที่ไว้วางใจในตัวเขาอย่างไร้ข้อแม้

 

สายตานั้นทำให้เขาภูมิใจและมีความสุขกับมันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

เพราะเขาคือคนสำคัญที่สุดในใจของคน ๆ นั้น

 

วอดก้ากุมมือทั้งสองข้างของตัวเองไว้  กล่าวเป็นประโยคสุดท้าย

 

“ เครื่องประดับชุดนั้นมีชื่อว่า เซ็ตพาราไดซ์ครับ ” 

 

 

 

พาราไดซ์เลื่อนมือแตะที่ตำแหน่งหัวใจของตนเอง  มันเต้นถี่ระรัวราวกับกำลังจะระเบิดออกมา

 

นี่เป็นของขวัญวันเกิดของเขา  ของขวัญวันเกิดที่วอดก้าเตรียมไว้ให้เขา

 

รอยยิ้มผุดที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่  เขายังเหม่อดูวอดก้าในโทรทัศน์  อีกฝ่ายกำลังนั่งเงียบ ๆ ให้นักข่าวถ่ายภาพ

 

สำหรับพาราไดซ์ที่เคยปรามาสว่าวันเกิดก็เป็นแค่วัน ๆ หนึ่งเท่านั้น  แต่ปีนี้วันเกิดปีที่ 27 ของเขา  เขารู้สึกว่ามันช่างแสนพิเศษเหลือเกิน

 

“ อ้อ... ”  พ่อ แม่และน้องสาวมองหน้าลูกชาย/พี่ชายตนเองที่ยืนเหม่อหน้าโทรทัศน์อยู่อย่างนั้นด้วยสายตาที่เข้าใจในบางอย่าง

 

“ แม่คะ ” ลูกสาวกระซิบเรียกแม่  ในมือเป็นโน้ตบุคซ์ที่เปิดหน้าเว็บบริษัทเครื่องประดับเฟียร์เรส  ซึ่งด้านบนสุดเป็นภาพชุดเครื่องประดับที่ประกอบด้วยจี้  ต่างหูและแหวน

 

ด้านล่างถัดจากชื่อเซ็ตของมัน  เขียนธีมว่า ดอกไฮยาซิน

 

อัญมณีที่ใช้ทำคือ อะความารีน สีฟ้าใส  มีการระบุเกรดด้านข้างบ่งบอกว่าเป็นอัญมณีชั้นเยี่ยม  นอกจากนี้ยังมีสัญลักษณ์พิเศษที่สื่อว่าอะความารีนนี้ไม่ได้ผ่านการปรับปรุงคุณภาพด้วย

 

อะความารีนมักมีฟ้าอมเขียวไปจนถึงสีเขียวอมฟ้า  แต่สีที่หาได้ยากคือสีฟ้าใสที่ไม่มีสีเขียวเจือปนอยู่เลย  ดังนั้นอะความารีนส่วนใหญ่จึงผ่านการเผาไฟเพื่อขจัดสีเขียวออก  ดังนั้นจะมีการระบุว่าผ่านการปรับปรุงคุณภาพมา

 

เท่ากับว่าอัญมณีชุดนี้ทำจากอัญมณีที่หาได้ยากบนโลกอย่างแท้จริง

 

“ ลูกรู้ไหมว่าความหมายของอะความารีนคืออะไร ? ”  ผู้เป็นแม่แกล้งกล่าวลอย ๆ เหมือนคุยอยู่กับลูกสาว  ทว่าแท้จริงแล้วสายตากลับลอบชำเลืองมองลูกชายที่ยังกำโทรศัพท์ในมือและยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์อยู่

 

“ อะไรหรือคะ ? ” 

 

  อะความารีนเป็นสีที่ให้ความรู้สึกสงบ  มองดูเยือกเย็นและขจัดความสับสนวุ่นวายในใจ  นอกจากนี้ยังว่ากันว่าช่วยเพิ่มความรู้สึกไว้วางใจ  ทำให้สัมพันธ์ระหว่างคู่รักยั่งยืนและให้ชีวิตสมรสเป็นสุขไม่มีเลือนหายด้วย ” 

 

“ จริงหรือคะเนี่ย ! สุดยอด ! ” 

 

“ ใช่ไหมล่ะจ้ะ ”  คนเป็นแม่ยิ้ม  ลูบหัวลูกสาวเบา ๆ

 

  แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคืออะไรรู้ไหม ? ”  เธอชี้ไปที่ธีมของชุดเครื่องประดับ

 

“ ดอกไฮยาซินเนี่ยก็มีอยู่หลายความหมาย  ส่วนมากก็จะมีความหมายตามสีของมันอย่างไฮยาซินสีฟ้าเนี่ย... ”  หรี่ดวงตาลงเล็กน้อย “ หมายถึง ความมั่นคงในรักจ้ะ ” 

 

น้องสาวมองตามสายตาผู้เป็นแม่  เธอกระพริบตาปริบ ๆ มองดูใบหูขาวของพี่ชายที่กลายเป็นสีแดงเถือกทั้งหูทั้งลำคอ  ก่อนจะอุทานด้วยสายตาพราวระยับ

 

  โคตรเจ๋ง ! ” 

 

พาราไดซ์มือสั่น  เขาเม้มปากแน่น

 

แย่แล้ว

 

ท่านประธานผู้โดนท่าใหญ่จากเด็กหนุ่มจอดสนิทและถูกน็อกในพริบตาเดียว

 

“ เด็กโง่... ”  ชายหนุ่มพึมพำ

 

ถ้าเธอทำมันโดยไม่รู้ความหมายของพวกมันเลย   ฉันจะโกรธเธอนะวอดก้า

 

ที่มาล้อเล่นกับหัวใจของฉันแบบนี้น่ะ

 

เจ้าเด็กร้ายกาจ

 

 


 

 

TALK

 

ไดซ์ของเรายังมีความหลัวเช่นเดิม  ทั้งความหวง  ความถนอมและความพาลใส่คนรอบข้างนี่ของถนัด  5555555  วอดก้าคนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน  แค่ทุกคำที่พูดกระชากใจคนฟังไปได้ง่าย ๆ แค่นั้นเอ๊งงงง




ดอกไฮยาซินสีฟ้านะคะ  อาจดูเหมือนสีม่วง  แต่จริง ๆ  แล้วสีม่วงจะเข้มกว่านี้มาก  ตำนานเรื่องของดอกไฮยาซินก็ yaoi เช่นกัน  เริ่มมาจากเทพอะพอลโลที่ถูกลงโทษให้มายังโลกมนุษย์ ได้พบกับเจ้าชายไฮยาซินทัส  เจ้าชายแห่งเมืองสปาร์ต้า  ทั้งคู่เริ่มจากการคบหากันเป็นเพื่อนธรรมดา  ก่อนต่างฝ่ายจะต่างหลงรักกันไปโดยไม่รู้ตัว  ไรท์เลยยกดอกไม้นี้มาใช้  แต่ว่าตอนจบของไดซ์วอด  ไม่จบลงด้วยดราม่าหรอกนะคะ  ตัวละครของไรท์ต้องมีความสุขกันสิ

ตัวอย่างของอะความารีนสีฟ้าใสนะคะ 

 




อย่าลืมสมัครในเว็บนี้กันน้า  พอครบแล้วไรท์ก็จะไม่รบกวนทุกคนแล้ว  จะปล่อยให้อ่านนิยายทุกเรื่องกันฟิน ๆ ไปเลยยยยย สำหรับคนที่สมัครให้ไรท์แล้ว  ไรท์ก็เลิฟลี่น้า (ทำมือเป็นรูปหัวใจ) 


พรุ่งนี้จะเป็นเมฆากับหนูรี่นะคะ  เมฆานี่บอกเลยว่าแซ่บเวอร์  ส่วนหนูรี่นี่ก็หวาดเสียวเบา ๆ  



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 104 : ตอนพิเศษ Yaoi : โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า) 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3343 , โพส : 35 , Rating : 1% / 326 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 35 : ความคิดเห็นที่ 15905
งื้อออวอดก้าน่ารักกก​
Name : molyarat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ molyarat [ IP : 1.46.207.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:57
# 34 : ความคิดเห็นที่ 15881
ชอบมากเลยไรท์ สู้ๆน้าาาา
Name : Fai [ IP : 49.229.72.182 ]

วันที่: 4 มกราคม 2562 / 02:29
# 33 : ความคิดเห็นที่ 15867
งื้อออ เขินนน ยิ้มไม่หุบเลยอ่ะ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นในหน้าหนาวจริงๆ
Name : ni_ky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ni_ky [ IP : 223.24.164.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 22:00
# 32 : ความคิดเห็นที่ 15856
คิดถึงงงงง​

รอออเด้อออๆๆ​ อัพต่อเร็วๆๆน้าาาา
Name : m-mew-miew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ m-mew-miew [ IP : 101.109.145.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 19:39
# 31 : ความคิดเห็นที่ 15834
ชอบ อัพเร็วๆนะรออ่านอยู่
Name : Thaksaina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thaksaina [ IP : 182.232.161.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 07:33
# 30 : ความคิดเห็นที่ 15832
คึดถึงงงง
Name : Kronos-Hades < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kronos-Hades [ IP : 58.8.171.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2562 / 20:46
# 29 : ความคิดเห็นที่ 15829
โอ๊ยยยยย​ หวานมากเลย​ เขินแทนพาราไดซ์เลย​
Name : Grand159 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Grand159 [ IP : 49.48.250.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2562 / 15:59
# 28 : ความคิดเห็นที่ 15826
สนุกมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ
PS.  เป็นติ่งกัซน้าาาาาา
Name : แป้งเกียว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แป้งเกียว [ IP : 223.204.56.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2562 / 09:20
# 27 : ความคิดเห็นที่ 15824
สวัสดีวันปีใหม่ค่ะไรท์
Name : Sol real < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sol real [ IP : 183.89.108.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 23:52
# 26 : ความคิดเห็นที่ 15822
สนุกมากๆ ฟินเวอร์ วงวารวิมมากๆ5555
ปล.HNYนะคะ
ปล.รอเมฆาจ้า
Name : Kuroshio < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kuroshio [ IP : 223.24.62.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 22:38
# 25 : ความคิดเห็นที่ 15821
มีต่อมั้ยค่ะ สนุกมากค่ะ

ฟินไปอีกกกกก อยากให้วอดก้าจีบพาราไดซ์เยอะๆเลย
Name : sunflower779 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunflower779 [ IP : 110.168.70.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 22:13
# 24 : ความคิดเห็นที่ 15820
จิกหมอนได้อีกก!!
Name : pooyuy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pooyuy [ IP : 49.230.118.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 22:11
# 23 : ความคิดเห็นที่ 15819
กรี๊สสสสสสสส
PS.  อ่านนิยายเพื่อผ่อนคลายและหาความฮาใส่ตัว อย่าพึ่งถ้อกับปัญหาที่เกิดขึ้น!! จงแก้ไขก่อนที่มันจะสายเกินไป!!
Name : ไนติงเกลสีดำ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ไนติงเกลสีดำ [ IP : 182.232.128.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 22:10
# 25 : ความคิดเห็นที่ 15817
รู้หรือไม่! มนุษย์สามารถละลายกลายเป็นของเหลวได้!!(เมื่ออ่านนิยาย)
Name : KazekaYuki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KazekaYuki [ IP : 49.48.26.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 21:36
# 21 : ความคิดเห็นที่ 15814
แย่แล้ววววว ละลายไปอีกกกกก ตายแล่วววววว โอย คุณขาาา ลูกเราเขิลแหละค่าาาาา 555+
PS.  รักในนิยายของทุกๆคนค่าา
Name : The Kingz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The Kingz [ IP : 118.173.209.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 20:24
# 20 : ความคิดเห็นที่ 15812
ฟินตัวแตกเลยค่า~(>_<)
Name : T1101 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ T1101 [ IP : 1.47.196.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 20:10
# 19 : ความคิดเห็นที่ 15811
รอค่าาา
Name : เสี่ยวยาหลี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสี่ยวยาหลี [ IP : 49.49.239.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 20:02
# 18 : ความคิดเห็นที่ 15810
10 10ไปเลยค่าา ฟินไปอีกก โอ๊ยชอบมากๆ มาต่อเร็วๆน้าา
Name : TM0345 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TM0345 [ IP : 223.204.242.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 19:55
# 17 : ความคิดเห็นที่ 15809
โอ้ยยย คือไรท์ค่ะ ไรท์คือไรท์ที่เก่งมากชอบไรท์มากกก ภาษาดี เนื้อหาดี ดีทุกเรื่องเลยอ้าาา ชอบอะ รักเลย ติดตามมาตั้งเเต่ม.1 ตอนนี้ม.5 เเล้วค่ะ เเล้วถึงจะเเต่งจบเเล้วก็จะติดตามเเล้วก็เข้าไปอ่านเรื่อยๆค่ะชอบมากเลยค่ะ อยากให้ทำเล่มด้วยอ้าอ่านเเล้วมีความสุขมากเลย รักน้าาา
Name : KanteraNakkhaiw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KanteraNakkhaiw [ IP : 1.46.235.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 19:46
# 16 : ความคิดเห็นที่ 15808
หุบยิ้มไม่ได้เลยอ่ะ ^/////^
Name : Sol real < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sol real [ IP : 1.46.100.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 19:44
# 15 : ความคิดเห็นที่ 15807
หนูเมฆาของฉานนนน
Name : N♡P` < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ N♡P` [ IP : 223.24.189.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 19:25
# 14 : ความคิดเห็นที่ 15806
ดีต่อใจมากค้าาาาาา
Name : kiktc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kiktc [ IP : 49.48.250.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 19:21
# 13 : ความคิดเห็นที่ 15805
กรี้ดดดดดด!!!!! ดีงามพระรามแปดเก้าสิบไปเลยค่าาาาาาา่า!!!!!
Name : Live In The Night < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Live In The Night [ IP : 27.145.184.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 19:09
# 12 : ความคิดเห็นที่ 15804
ความสนุกยังคงเดิม เพิ่มเติมคือวอดก้าน่าร้ากกกกก~
Name : pick-17 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pick-17 [ IP : 1.46.239.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 18:59
# 11 : ความคิดเห็นที่ 15803
ใดต่อจี
Name : senyu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ senyu [ IP : 171.101.153.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2561 / 18:41
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android