คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 105 : ตอนพิเศษ Yaoi : โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า) 3 -จบ-


     อัพเดท 2 ม.ค. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,954 Overall : 679,684
15,918 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7630 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 105 : ตอนพิเศษ Yaoi : โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า) 3 -จบ- , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4095 , โพส : 43 , Rating : 1% / 357 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





 

ตอนพิเศษ Yaoi :

โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า)

3

-จบ-








 

วอดก้าประคองของขวัญในอ้อมกอดด้วยความทะนุถนอม  เมื่อวานพาราไดซ์ส่งข้อความหลังดูการแถลงข่าวเสร็จแล้วว่า จะรอของขวัญนะ

 

วันนี้วอดก้าเลยหิ้วมันมาที่บริษัทด้วย 

 

เซ็ตพาราไดซ์ประกอบด้วยจี้ห้อยคอ  ต่างหูและแหวน  ที่มีต่างหูด้วยเพราะวอดก้าเห็นเจ้าตัวก็เจาะหู  เล่าว่าเป็นความคึกคะนองสมัยวัยรุ่นทำเอาวอดก้าอดอยากเห็นภาพอีกฝ่ายตอนนั้นไม่ได้ว่าจะหลุดโลกได้แค่ไหน

 

จี้ห้อยคอสามารถถอดแยกออกมาเป็นจี้ 2 ชิ้นได้  แบ่งเป็นโลหะเงินที่ใช้หลอมเป็นดอกไฮยาซิน 6 กลีบ  แต่ละกลีบจะวางด้วยอะความารีนสีฟ้าโดยที่ใจกลางเป็นเพชรเม็ดเล็ก ๆ 3 เม็ดรวมกันเป็นเกสรดอกไฮยาซิน  วอดก้าคิดว่าบางทีพาราไดซ์อาจไม่ชอบส่วนที่แวววับของอัญมณีดังนั้นเขาจึงให้ช่างทอสร้อยให้ประณีตและบางจนขนาดของมันเท่าสร้อยปกติทั้งที่มีสร้อยรวมกัน 2 เส้น  เส้นหนึ่งจะห้อยจี้ที่เป็นโลหะเค้าโครงดอกไฮยาซิน  อีกเส้นจะเป็นจี้อัญมณีอความารีนที่ประกอบกันเป็นดอกไม้  พอแยกพวกมันออกจากกันก็จะเผยความงามในอีกมุมมองหนึ่ง

 

เค้าโครงของกลีบดอกไฮยาซินแท้ที่จริงแล้วทำมาจากโลหะเส้นบางมากหลายเส้นมาซ้อนทับกันจนให้กลีบดอกไม้ที่สมจริงดั่งเห็นรอยพับของมันได้  ที่ใจกลางตรงส่วนแหลมของกลีบดอกก็คืออะความารีนที่ซ่อนไว้ใต้โลหะทำให้เห็นเพียงแสงสีฟ้าเจือจางดั่งเป็นตัวแทนสีของดอกไฮยาซินหลังถอดอัญมณีออกไป

 

ส่วนของอะความารีนที่ใช้อัญมณีประกอบขึ้นมา   พอถอดแยกจากส่วนเค้าโครงจะได้รู้ว่าส่วนฐานของมันทำจากเส้นโลหะเส้นบางคดเคี้ยวเป็นดอกไฮยาซิน  ยามจี้ทั้งสองรวมกันจะมองไม่ออก  แต่เมื่อแยกออกจากกัน  ยามมองไปที่อความารีนแต่ละเม็ดที่บรรจงประกอบเป็นกลีบ  ในแต่ละกลีบจึงเสมือนได้เห็นดอกไฮยาซิน  ทำให้ได้เป็นช่อดอกไฮยาซินสีฟ้าน้อย ๆ ที่สวยงาม

 

ด้านต่างหูวอดก้าทำเหมือนหมุดเล็ก ๆ เพราะคิดว่าพาราไดซ์คงไม่ชอบให้มันห้อยระโยงรยางค์  ต่างหูอีกฝ่ายมีขนาดเล็กมาก  แต่ถ้าสังเกตอย่างละเอียดจะพบว่าความเล็กของมันซ่อนด้วยรายละเอียดมากมาย  มันถูกทำเป็นรูปทรงดอกไฮยาซินที่หุบกลีบและกำลังเบ่งบานออกมา  กลีบดอกไม้ที่บิดเข้าหากันไม่มิดทำให้เห็นอความารีนสีฟ้าเข้มกว่าจี้ห้อยคอ  ที่ท้ายของช่อกลีบดอกไม้ใส่เพชรเม็ดเล็ก ๆ ไว้  เมื่อแสงส่องโดนเพชรที่ถูกการคำนวณมุมหักเหมาอย่างดี  มันจะสะท้อนไปใส่อะความารีนและทำให้อะความารีนเหมือนส่องแสงจาง ๆ ได้ราวกับภาพลวงตา

 

สุดท้ายคือแหวนสีทองเรียบ ๆ ที่มีสลักล็อกอยู่  สามารถเลื่อนเข้าและออกได้โดยไม่เห็นกลไกของมัน  ทำให้ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องขนาดนิ้วมือของพาราไดซ์เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาให้สามารถบิดเข้าและบิดออกได้ตามที่ต้องการ  ดังนั้นพาราไดซ์จะใส่มันไว้ที่นิ้วข้างไหนก็ได้ที่ต้องการ   ข้างในแหวนถูกสลักให้ซ่อนแหวนอีกวงที่ม้วนเข้าหากันเป็นลอนคลื่น  มีใบไม้เล็ก ๆ ดูเรียบง่ายและมีอะความารีนสีฟ้าประดับอยู่ 

 

มองจากภายนอกจะแทบมองไม่ออกเลยว่าแหวนสีทองเรียบ ๆ วงนี้ซ่อนแหวนอันสวยงามอีกวงไว้ข้างใน  แหวนข้างในเองก็สามารถยืดและบิดให้พอดีกับนิ้วคนที่ใส่ได้เช่นเดียวกัน

 

มันเป็นผลงานการออกแบบที่เขาใช้เวลาทำมาตลอด 3 เดือนโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้  เขาหวังว่าพาราไดซ์จะชอบมันบ้าง

 

วอดก้าใส่ฮู้ดกันหนาว  เดินเข้าลิฟต์และกดชั้นบนสุดเช่นเดิมท่ามกลางความเคยชินของพนักงานคนอื่น ๆ

 

“ คุณวอดก้า ”  วิมเลทยิ้มตอนรับเด็กหนุ่มก่อนจะผายมือเป็นการเชื้อเชิญ “ ท่านประธานรออยู่แล้วครับ ” 

 

“ ขอบคุณครับ ”  วอดก้าส่งยิ้มให้อีกฝ่าย  เขาทักทายลิเดียที่ยิ้มหวานให้เขาก่อนผลักประตูเข้าไป

 

พาราไดซ์กำลังนั่งอ่านเอกสารงานอยู่  พอมีเสียงเปิดประตูเขาก็เงยหน้าขึ้น  วางปากกาในมือลง  บนโต๊ะมีกระถางดอกไฮยาซินวางอย่างระมัดระวัง  มีหนังสือกั้นเพื่อไม่ให้มันตกจากโต๊ะได้อีกที

 

“ มาแล้วเหรอ ? ” 

 

วอดก้าพยักหน้าทักทาย  เขาเม้มปาก  ไม่รู้จะยื่นของขวัญให้อีกฝ่ายอย่างไรดี  ทว่าพาราไดซ์กลับเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาประชิดตัวเขาก่อน

 

“ นั่นของขวัญของฉันใช่หรือเปล่า ? ”  พาราไดซ์มองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มในอ้อมแขนวอดก้า  อีกฝ่ายพยักหน้าส่งกล่องให้เขา  หน้ากล่องเขียนด้วยอักษรสีทองว่า   ‘Paradise’

 

เขาเปิดกล่องออก  เครื่องประดับที่เขาว่ามันดูสวยตอนดูจากหน้าเว็บไซค์แล้ว  เขาพบว่าของจริงมันประณีตกว่าที่เขาคิดไว้มาก

 

วอดก้าดึงเสื้อพาราไดซ์ให้ทรุดนั่งที่โซฟา  เขาเริ่มอธิบายแต่ละส่วนให้ฟัง  แยกจี้กับแหวนออกจากกันรวมถึงวิธีรวมมันดังเดิม  ระหว่างนั้นพาราไดซ์จ้องหน้าวอดก้าตาไม่กระพริบ  เขารอจนเด็กหนุ่มอธิบายแต่ละส่วนของเครื่องประดับเสร็จแล้วจึงไม่รีรอที่จะถามคำถามที่เขาคาใจ

 

“ วอดก้า  เธอรู้ความหมายของดอกไฮยาซินสีฟ้าหรือเปล่า ? ” 

 

“ ? ”  สีหน้าเด็กหนุ่มกลายเป็นฉงน  เขากุมคาง  ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ “ ความรัก ? ” 

 

พาราไดซ์ถอนหายใจ

 

เด็กโง่นี่แค่เลือกดอกไฮยาซินสีฟ้าโดยไม่มีความหมายลึกซึ้งอะไรดลยเพราะมันแค่เหมือนสีตาของเขาจริง ๆ ด้วย

 

“ แล้วที่เลือกอะความารีนล่ะ ? ” 

 

“ ให้ความรู้สึกสงบเหมือนพาราไดซ์...ทำให้โชคดีและมีความสุขได้    วอดก้ายิ้มให้

 

อืม...พาราไดซ์รู้สึกหมดแรงอีกรอบ   มีเพียงแค่เขาที่คิดมากเกินไปอีกแล้วสินะ  ความจริงพาราไดซ์ควรโล่งใจที่ว่าเด็กหนุ่มคิดกับเขาแค่พี่ชาย  ทว่าความรู้สึกหม่นครึมในอกกลับไม่หายไป

 

วอดก้ามองด้วยความเป็นห่วง

 

“ เป็นอะไรไหม ? ”  เขาชะงัก กุมมือตัวเองด้วยความกังวลใจ “ หรือ...หรือว่าไม่ชอบ...ไม่ชอบพวกมันเหรอ ? ” 

 

“ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก  ฉันแค่กำลังสังเกตพวกมันนะ ”  พาราไดซ์ปรับอารมณ์ตัวเอง  เขาลูบหัวอีกฝ่ายไปมา

 

“ เป็นของขวัญวันเกิดที่ฉันชอบมากเลยล่ะ  ฉันใส่มันเลยได้ไหม ? ” 

 

“ อื้ม ! ”  วอดก้าพยักหน้าด้วยดวงตาเป็นประกายในทันที

 

พาราไดซ์เริ่มใส่จี้  แต่เขากลับใส่จี้ที่เป็นตัวเค้าโครงดอกไฮยาซิน  ต่างหูเขาใส่แค่ข้างขวา   แหวนก็ใส่แค่วงนอกเท่านั้น

 

วอดก้าเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ   ทำไมพาราไดซ์ถึงใส่ต่างหูแค่ข้างเดียวล่ะ ? แล้วทำไมไม่ใส่ชิ้นอื่น ๆ ด้วย ?

 

พาราไดซ์หยิบจี้อัญมณีขึ้นมาแล้วเดินไปหาวอดก้า

 

“ ความจริงเธอก็ควรจะได้ใส่มันด้วย  ดีที่เธอทำมันมาคู่กันหมด ”  พาราไดซ์ค่อย ๆ ใส่จี้ห้อยคอให้วอดก้าโดยมีสายตาของเด็กหนุ่มมองอย่างงุนงง

 

เขาเริ่มพูดช้า ๆ

 

“ ความหมายแฝงของเครื่องประดับแต่ละชิ้นเธอรู้มันใช่ไหม ? จี้ห้อยคอหมายถึง การมอบความคิดถึง  คำมั่นสัญญาและเป็นตัวแทนหัวใจในวันที่ต้องห่างกัน   

 

จี้อะความารีนสีฟ้าเป็นประกายยามต้องแสงแดด

 

ดวงตาพาราไดซ์เรียบเฉยยามใส่ต่างหูข้างซ้ายให้วอดก้าอย่างบรรจง  พยายามเบามือที่สุดไม่ให้เด็กหนุ่มเจ็บ

 

“ มอบต่างหูให้  หมายถึง การมอบความคุ้มครอง  ใส่ต่างหูเพียงข้างเดียวหมายความว่าต่างหูอีกข้างที่มอบให้คนอื่นไปมีความหมายจับจอง 

 

ดวงตาวอดก้าสั่นไหว

 

พาราไดซ์เลื่อนมือมาจับมือเรียวขาวที่งดงามซึ่งเขาเคยสังเกตเห็นเมื่อนานมาแล้ว  นิ้วมือนั้นเรียวยาวและขาวสะอาดไร้ตำหนิเหมือนกับหยกก็ไม่ปาน

 

เขาเลื่อนแหวนวงเล็กเข้าที่นิ้วชี้ข้างขวาของวอดก้าเหมือนกับแหวนที่เขาใส่  พูดประโยคสุดท้ายด้วยนัยน์ตาที่ฉายความเจ้าเล่ห์บางประการ

 

“ แหวนทรงกลมที่ไร้จุดสิ้นสุดสะท้อนถึงความรัก  ความผูกพันและความจริงใจที่มีให้ต่อกัน  หมายถึงความปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียวกัน  ขณะที่แหวนของเธอเป็นคลื่นสื่อถึงความรักที่มีขึ้นและลงแต่ไร้ซึ่งจุดจบ ” 

 

“ เธอได้คิดถึงความหมายของมันตอนที่ทำบ้างไหม ? ”  วอดก้าตัวแข็งทื่อ  อยู่ในระหว่างความนิ่งอึ้งและความขัดเขินหลังถูกอีกฝ่ายแจกแจงความหมายของเครื่องประดับแต่ละชิ้นโดยละเอียด

 

วอดก้าอ้าปากพะงาบ ๆ ขณะที่พาราไดซ์หัวเราะเบา ๆ โยกหัวอีกฝ่ายไปมา

 

“ นอกจากมันจะเป็นของขวัญวันเกิดของฉันแล้ว  มันยังเป็นรางวัลของเธอด้วย ”  เขาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกตาอีกฝ่ายออก  ต่างหูดอกไฮยาซินจากข้างซ้ายโดนแสงแดดจนส่องแสงสีฟ้าเป็นประกายลึกลับออกมา  เข้ากับวอดก้ามากเลย  นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ  “ เธอคงยังไม่เคยใส่เครื่องประดับที่ตัวเองออกแบบเลยล่ะสิ ” 

 

“ ..........    วอดก้าพยักหน้ารับด้วยแก้มแดงระเรื่อ  เขาไม่เข้าใจในตัวเองเหมือนกันแต่สายตาเมื่อครู่ของพาราไดซ์ทำให้วอดก้ารู้สึกแปลก ๆ  อย่างที่เขาก็ไม่เข้าใจในตนเอง

 

“ ฉันชอบพวกมันมากเลย  ขอบใจนะ ” 

 

โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นเครื่องประดับเซ็ตแรกที่วอดก้าลงมือออกแบบด้วยตัวเอง

 

เขาลูบกล่องกำมะหยี่เบา ๆ มองเด็กหนุ่มเดินแข็งทื่อออกไปราวกับหุ่นยนต์ก็ทำให้นึกถึงเมื่อคืนที่เขาเดินไปมาเป็นหุ่นยนต์เช่นเดียวกันและยังต้องทนฟังเสียงโห่ฮิ้วแซวนู่นนี่ของคนอื่น ๆ อีก

 

เอาคืนเธอที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับ  คงไม่ว่ากันนะ ?

 

  คุณวอดก้า  ต่างหูนั่น ? ”  วิมเลทเอ่ยทักเมื่ออีกฝ่ายออกจากห้องท่านประธานพร้อมต่างหูข้างซ้ายทั้งที่ตอนเข้านั้นยังไม่มีเลย 

 

วอดก้าลูบต่างหูเบาๆ เขาก้มหน้าก่อนเดินจ้ำๆ ไปช่วยลิเดีย

 

วิมเลทกระพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง  ก่อนจะกลายเป็นความเข้าใจเมื่อเขาเข้าไปส่งเอกสารแล้วเห็นท่านประธานพร้อมต่างหูข้างขวา  ทั้งที่ท่านประธานนั้นไม่เคยใส่เครื่องประดับ

 

“ มีอะไร ? ”  พาราไดซ์เงยหน้าถามเลขาของตนเองที่ยืนทำหน้ามึน ๆ อยู่

 

“ เปล่าครับ ๆ ”  วิมเลทโบกมือปฏิเสธ  เขาเดินออกไปพลางเกาหัว

 

อืม  พี่น้องกันจะใส่ต่างหูกันคนละข้างก็ได้สินะ

 

อืมมมม...ชักเริ่มได้กลิ่นที่น่าสนใจ  ลองเอาไปคุยกับลิเดียดีกว่า

 

วิมเลทเองก็เพิ่งรู้ว่าเขามีมุมเหมือนพนักงานสาวออฟฟิสที่ชอบนินทาเจ้านายอยู่บ้าง

 

 

 

 

“ ว่าไงวิมเลท  วันนี้เจ้าหลานตัวแสบอยู่นี่ไหม ? ”  คริสโตเฟอร์  ลุงของพาราไดซ์เอ่ยทักวิมเลทอย่างสนิทสนมเนื่องจากเขามาโดยที่ไม่ได้นัดล่วงหน้า  เลยไม่รู้ว่าพาราไดซ์จะติดนัดประชุมอะไรหรือเปล่า

 

“ ท่านประธานกำลังประชุมอยู่ครับ  คิดว่าใกล้ได้เวลาออกมาแล้ว ” 

 

“ โอเค  โอ้  นั่นเด็กใหม่เรอะ ”  คริสโตเฟอร์โผไปหาวอดก้าที่เดินออกมาจากห้องทำงานพาราไดซ์  วอดก้าสะดุ้งเล็กน้อย  เขาหันไปมองวิมเลทอย่างขอความช่วยเหลือ

 

“ นี่คุณคริสโตเฟอร์ครับ  ลุงของท่านประธาน ”  วิมเลทเอียงคอ  เอิ่ม  เขาจะอธิบายสถานะของวอดก้าว่ายังไงดีล่ะ ? แขกที่มานอน ? ผู้ช่วยที่ไม่จ่ายค่าแรง ?

 

เอิ่ม...น้องชายก็แล้วกัน  น่าจะเวิร์คสุด

 

“ นี่คุณวอดก้า  หลานท่านคาลอสครับ  สนิทกับท่านประธาน  ท่านประธานถือว่าเป็นน้องชายเลยมาช่วยที่นี่บ่อย ๆ ” 

 

“ เป็นน้องชายพาราไดซ์ก็ถือว่าเป็นหลานฉันอีกคน  มานี่มา ! 

 

คริสโตเฟอร์ดึงเด็กหนุ่มผมดำมากอดแรง ๆ ทีหนึ่งเป็นการทักทาย  วิมเลทสะดุ้งรีบท้วง

 

“ อย่าโดนตัวเขาครับท่านคริส ! ” 

 

  หือ ? ”  คริสโตเฟอร์ทำหน้างง ๆ ก่อนจะกลายเป็นทำอะไรไม่ถูกเมื่อเด็กหนุ่มในอ้อมกอดมีสีหน้าซีดเผือด  หอบหายใจหนักและเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

 

“ เฮ้  โอเคหรือเปล่า ” 

 

“ เขาเป็นโรคกลัวการถูก... ”  เสียงพูดคุยของทั้งสองไม่เข้าหูวอดก้าเลยแม้แต่น้อย  เขากำลังตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

 

อ้อมแขนแข็งแรงที่รัดตัวเขาชวนให้นึกถึงความทรงจำที่ไม่น่าพิศมัย  วอดก้าไม่มีแรงจะดิ้นหนี  เขารู้สึกแน่นหน้าอก  หยาดเหงื่อผุดพรายอย่างรวดเร็วควบคู่กับความรู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม  ทำได้เพียงจับอีกฝ่ายไว้เป็นหลักยึด 

 

วอดก้ากลั้นหายใจ  เรียกชื่อใครบางคนในใจซ้ำ ๆ

 

ไดซ์...ไดซ์  ช่วยเขาที

 

คริสโตเฟอร์อยากจะปล่อยตัวเด็กหนุ่ม  หากแต่ท่าทางซวนเซนั่นทำให้เขาคิดว่าถ้าปล่อยอีกฝ่าย  เด็กหนุ่มคงได้ร่วงไปกองกับพื้นแน่  ด้วยความที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้  เขาจึงทำตัวไม่ถูกเลย

 

“ วอดก้า ?! ”  พาราไดซ์ที่ออกจากลิฟต์หน้าเปลี่ยนสีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมดำในอ้อมแขนผู้เป็นลุง  ลุงของเขามือหนึ่งโอบเอววอดก้าไว้  ประคองไม่ให้เด็กหนุ่มล้ม  ท่าทางลนลานเป็นอย่างมาก

 

พาราไดซ์ดึงวอดก้าออกจากคริสโตเฟอร์  เขาประคองอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน กอดอีกฝ่ายแนบแน่นขณะรีบเรียกสติวอดก้าให้กลับมา  เขาหน้าซีดเผือดตามไปด้วยเมื่อพบว่าเด็กหนุ่มหลับตาแน่น  ไม่ยอมหายใจแม้แต่น้อย

 

“ วอดก้า  นี่ฉันเอง ไดซ์  ลืมตามองฉันสิ  นายปลอดภัยแล้ว  นายปลอดภัยแล้ว ”  พาราไดซ์ละล่ำละลักพูด  เขาลูบหลังอีกฝ่ายไปมา  มองสบตาสีดำที่ค่อย ๆ เปิดขึ้น

 

“ นี่ฉันเอง  อย่ากลั้นหายใจ  หายใจเข้า ”  เขาสูดลมหายใจเข้าเป็นตัวอย่าง  เด็กหนุ่มทำตาม “ หายใจออก...หายใจเข้า...หายใจออก  อย่างนั้นล่ะเด็กดี ” 

 

พาราไดซ์ประคองวอดก้าให้นั่ง  วอดก้าหายใจทางปากช้า ๆ ตาสบกับพาราไดซ์ตลอดเวลา

 

“ หายใจเข้า...หายใจออกต่อไป ” 

 

ตาชายหนุ่มสังเกตเห็นมือเล็กที่กำแน่น  เขาพูดต่อไปให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์   ค่อย ๆ แงะมือที่กำแน่นจนเห็นรอยเล็บจิกเข้าไปในเนื้อของวอดก้า  ใช้มือตัวเองป้องกันไว้ไม่ให้วอดก้าจิกเล็บเข้าที่มือตัวเองอีก

 

วอดก้ามือสั่นสะริก  เขาพยายามลืมความรู้สึกในอดีตที่ตามมาหลอกหลอน  พาราไดซ์เลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกสงสารเมื่อเด็กหนุ่มสั่นสะท้านไม่หยุดแม้จะหายใจเป็นปกติ

 

“ ขอโทษ...ขอโทษ ” 

 

วอดก้าพึมพำ  ชายหนุ่มค่อย ๆ ดึงอีกฝ่ายมากอดไว้

 

“ ไม่เป็นไร  เธอปลอดภัยดี...เธอจะไม่เป็นอะไร ” 

 

นานพอสมควรกว่าวอดก้าจะกลับมาเป็นปกติ  ลิเดียมาคอยดูแลแทนเพราะวอดก้ายังดูเกร็ง ๆ กับคริสโตเฟอร์   พาราไดซ์รู้ว่าผู้เป็นลุงมีเรื่องจะคุยกับเขา  เขาเลยเชิญอีกฝ่ายเข้ามาในห้อง

 

“ วันนี้มาหาผมมีอะไรหรือครับลุง ” 

 

คริสโตเฟอร์เสยผมตัวเองขึ้น

 

“ ลุงแค่จะมาเชิญเราไปงานวันเกิดของลุงน่ะ  แค่อยากแวะมาหาสักหน่อยเท่านั้น  จะไปไหม ? ” 

 

“ ผมขอคิดก่อนนะครับ ”  พาราไดซ์ตอบสั้น ๆ ด้ามปากกาเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นนิสัยอันเคยชินเวลาเขาใช้ความคิด

 

คริสโตเฟอร์ขานรับก่อนจะถาม

 

“ เด็กคนนั้นใช่เด็กที่เคยถูกลักพาตัวใช่หรือเปล่า  ทายาทของเฟียร์เรส ? ” 

 

“ ใช่ครับ  ลุงรู้เรื่องนั้นด้วยหรือครับ ? ” 

 

  อืม...จริง ๆ พ่อกับแม่ของเขาก็พยายามปิดข่าวนะ  ลุงรู้มาจากคาลอสอีกที ”  คริสโตเฟอร์นิ่งไปเล้กน้อย  ดวงตาฉายความอาดูร “ เขาเป็น Aphenphosmphobia  ใช่หรือเปล่า  กลัวการถูกสัมผัสน่ะ... ” 

 

“ ผมคิดว่าใช่นะครับ  เขาจะหลบเลี่ยงสัมผัสจากคนแปลกหน้าเสมอ  ผมรู้จักกับเขามาปีเศษแล้ว  เขาเลยยอมให้ผมจับตัวได้ ” 

 

พาราไดซ์อธิบายเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของผู้เป็นลุง

 

เขาขมวดคิ้วเมื่อสีหน้าของอีกฝ่ายแฝงความลำบากใจบางอย่าง

 

“ มีอะไรหรือครับ ? ” 

 

“ เปล่าแค่... ”  คริสโตเฟอร์บอกไม่ถูกเมื่อนึกถึงข่าวในครั้งนั้น  เด็กชายวอดก้าในวัย 10 ปีที่ไม่ยอมพูด  โดยส่วนมากแล้วโรคการถูกสัมผัสมาจาก 2 สาเหตุ  คือโลกส่วนตัวสูงหรือเป็นคนไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่น   อีกแบบคือมักเกิดกับคนที่...ฝังใจหรือถูกสร้างเงาจิตวิทยาในตอนเด็ก  และอาการของวอดก้าก็รุนแรงเกินกว่าอาการปกติที่แค่ไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่น  มองหลานชายที่ถามเขาซ้ำอีกครั้งแล้ว  คริสโตเฟอร์ก็ตัดสินใจเอ่ยตรง ๆ เพราะเห็นทั้งสองนั้นสนิทกัน “ เรื่องที่ลุงรู้ตอนนั้นลุงไม่แน่ใจนัก  รู้แค่ว่าวอดก้ากระทบกระเทือนใจกับเรื่องนั้นมาก...โรคกลัวถูกสัมผัสอาจมาจากพวกคนร้าย  พวกมันอาจจะทำบางอย่างกับวอดก้า... ” 

 

ก๊อก

 

ด้ามปากกาที่เคาะโต๊ะหยุดชะงัก

 

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดแบบที่คริสโตเฟอร์บรรยายได้ไม่ถูก  เขารู้แต่ว่าหลานชายที่นั่งหันหลังให้หน้าต่าง  แสงแดดยามบ่ายสะท้อนเข้าอัญมณีที่ต่างหูทำให้มันเปล่งแสงสีฟ้าเยือกเย็นที่เสี้ยวหน้าด้านขวา  เมื่อประสานเข้ากับนัยน์ตาสีไอซ์บลูที่หรี่ลงของพาราไดซ์แล้ว  มันทำให้คริสโตเฟอร์รู้สึกเย็นสันหลังวาบอย่างน่าประหลาด

 

“ ผมรู้แล้วครับ ”   พาราไดซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ ผมจะดูแลเขาเอง ” 

 

“ อ่อ...โอ...โอเค  งั้นเอ่อ---ลุงไม่กวนแล้วล่ะ ”  คริสโตเฟอร์ผู้สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวเบื้องหลังท่าทางสงบนิ่งนั้นยิ้มแห้ง  เขาถามอย่างกระอักกระอ่วน “ เอ่อ---พอมีอะไรที่ลุงควรระวังอีกไหมตอนเจอวอดก้าเขาน่ะ ? ” 

 

“ แค่ทำตัวตามปกติก็พอครับ ” 

 

พาราไดซ์ลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปส่งผู้เป็นลุง

 

ภาพมือของคริสโตเฟอร์ที่โอบเอววอดก้าไว้วาบเข้ามา  น้ำเสียงของเขามืดครึ้มลงเช่นเดียวกับนัยน์ตา

 

“ แล้วก็อย่าแตะต้องเขาอีกก็พอครับ ” 

 

คริสโตเฟอร์ชะงัก  เขาเอียงคอ

 

ไม่ใช่ อย่าแตะตัวแต่เป็น อย่าแตะต้องงั้นเหรอ ?

 

อาจเป็นเขาที่คิดไปเอง  แต่คำว่าอย่าแตะต้องนั้นแฝงมาด้วยความรู้สึกหึงหวงอย่างน่าประหลาด

 

หืม ?

 

ภาพต่างหูด้านซ้ายของเด็กหนุ่มแวบเข้ามา  คริสโตเฟอร์อ้าปากเหมือนเข้าใจบางอย่าง  ใช่แล้ว พาราไดซ์น่ะไม่ชอบใส่เครื่องประดับ  แต่ต่างหูข้างเดียวนั่นคงเป็นของขวัญ

 

  มีอะไรหรือครับ ”  พาราไดซ์ที่รู้สึกถึงสายตาคนด้านข้างเลิกคิ้วถาม  วอดก้าวิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาเขา  ยืนข้างๆ  เขาก่อนจะโค้งหัวให้คริสโตเฟอร์เป็นการทักทาย  วอดก้ายังเกร็ง ๆ กับอีกฝ่ายอยู่แต่ในเมื่ออีกคนเป็นผู้ใหญ่เขาก็ควรจะมาทักทายด้วย

 

นั่นเป็นความคิดวอดก้า  และพาราไดซ์ก็อดเอ็นดูไม่ได้  เขายีผมนุ่มนั่นเบา ๆ อีกมือก็เลื่อนไปโอบเอวอีกฝ่ายอย่างไม่ทันรู้ตัว

 

“ นี่ลุงฉันเอง  คริสโตเฟอร์ ” 

 

คริสโตเฟอร์มองตามมือหลานชายตนเองตาปริบ ๆ

 

  ยิน...ยินดีที่ได้รู้จักครับ ”  วอดก้าหลุบตา  คริสโตเฟอร์รู้สึกเหมือนเห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ สุดน่ารักยืนอยู่ตรงหน้า  เขาอยากจะยีหัวนุ่ม ๆ นั่นบ้าง  แต่มือที่เผลอยกขึ้นเป็นอันต้องชักกลับเมื่อหลานชายมองเขาด้วยสายตาเย็นชาอย่างถึงที่สุด

 

นี่ลุงไง  จำไม่ได้เหรอ ?

 

“ โอเค  เขาเป็นของเธอทั้งหมด ”  คริสโตเฟอร์พึมพำด้วยความปวดใจ  เขาฟื้นฟูเลือดตัวเองก่อนจะไม่ลืมทิ้งท้าย

 

“ มางานวันเกิดลุงด้วยนะ  อยากเจอจะแย่แล้ว ” 

 

พาราไดซ์ถอนหายใจกับลักษณะนิสัยของลุงที่คล้ายกับพ่อของตนเองอย่างเห็นได้ชัด

 

เขาลองชวนวอดก้า

 

“ ไปไหม ? ” 

 

วอดก้ามีท่าทางชั่งใจ  เจ้าตัวมองหน้าเขาสลับกับจับคางตัวเองคิด  สุดท้ายก็พยักหน้ารับ

 

“ งั้นไปเลือกของขวัญวันเกิดเขาด้วยกันเถอะ ”  พาราไดซ์กล่าวอย่างอ่อนโยน

 

“ ให้...ให้ผมออกแบบเครื่องประดับไหม ”  เด็กหนุ่มเสนอตัว  ใบหน้าของพาราไดซ์เรียบนิ่ง  ยกมือลูบหัววอดก้าเบา ๆ

 

  ไม่เป็นไรหรอก  อีกแค่สัปดาห์เดียวเอง  มันจะทำให้เธอเหนื่อย ” 

 

 ไหว...”  ยิ่งเห็นวอดก้ากระตือรือร้นมากขึ้น   พาราไดซ์ก็ยิ้มอย่างนุ่มนวลขึ้นไปอีกขั้น

 

“ ลุงเขาไม่ชอบใส่พวกเครื่องประดับอะไรพวกนี้ด้วย  เราหาอย่างอื่นให้เขาดีกว่า ” 

 

“ อ...โอเค ”  วอดก้าเริ่มครุ่นคิดต่อว่าจะซื้ออะไรให้คริสโตเฟอร์ดี  ขณะที่พาราไดซ์แค่นเสียงในใจ

 

คนที่ทำให้วอดก้าออกแบบเครื่องประดับให้ด้วยความเต็มใจน่ะ  มีแค่เขาคนเดียวก็พอแล้ว

 

อย่างลุงแก่ ๆ น่ะ  เอายาสมุนไพรเพื่อสุขภาพไปกินเถอะ

 

คริสโตเฟอร์ผู้โดนลูกหลงความหึงหวงได้แต่กระอักเลือดในใจ

 

อย่าพูดคำว่าแก่นะ ! มันแทงใจดำ  ฉันยังเลข 3 อยู่เลย !

 

 

 

 

“ ไดซ์...อยากได้ ”  วอดก้ามีดวงตาเป็นประกายยามมองตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เกือบเท่าตัวคน  มันเป็นตุ๊กตาหมีสีขาว  ขนนุ่มฟูพันด้วยผ้าพันคอสีน้ำเงิน  และมีดวงตาสีฟ้ากลมโต  อุ้งเท้ากลม ๆ นั่นก็น่ารักน่ากอดอย่างมาก

 

พาราไดซ์กำลังพิจารณา  เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา  แต่ปัญหาก็คือถ้าเขาซื้อให้วอดก้า  วอดก้าอาจจะเอามันไปกอดแทนเขาตอนกลางคืนน่ะสิ

 

ความเคยชินน่ากลัวเกินไป  พาราไดซ์มักนอนโดยมีวอดก้านอนอยู่ในอ้อมแขน  ผมนุ่ม ๆ มีกลิ่นหอมที่มักฟุบอยู่ใต้คางเขารวมถึงแขนเล็ก ๆ ที่นอนกอดเขากลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้   ตอนที่นอนคนเดียวก็ไม่รู้สึกอะไร  แต่พอได้มีคนมานอนด้วย  การจะกลับไปนอนคนเดียวก็รู้สึกแปลก ๆ

 

เห็นได้ชัดจากการที่เขาไม่ยอมกลับไปนอนบ้านอีกหลังจากคืนวันเกิดเขาต้องนอนพลิกไปพลิกมาทั้งคืนเพราะนอนไม่หลับ

 

  ไดซ์...”  เด็กหนุ่มเกาะไหล่เขา  มองเขาด้วยดวงตาใส ๆ สีดำที่ทำให้ใจของเขาอ่อนยวบในบัดดล  เด็กหนุ่มยังถูไถใบหน้ากับแขนเขาเป็นการออดอ้อน 

 

พาราไดซ์หยิบมันไปจ่ายเงินในทันที

 

  เอามันไปกอดที่โซฟาได้  แต่ห้ามเอาไปนอนกอดตอนนอนนะ  ที่นอนเต็มแล้ว ”  พาราไดซ์เอ่ยอย่างเข้มงวด  วอดก้าพยักหน้าหงึกหงัก  ถึงจะไม่เข้าใจว่าเตียงกว้างของเขาเต็มได้ยังไงก็ตาม

 

เจ้าตัวกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่  เอาหน้าถูไถกับขนนุ่ม ๆ นั่นด้วยความเพลิดเพลิน  วอดก้าเอียงใบหน้ามองพาราไดซ์พลางยิ้มหวานให้

 

หัวใจท่านประธานเต้นผิดจังหวะในทันที

 

“ เหมือนไดซ์เลย...น่ารัก...ชอบมาก... ” 

 

  นิสัยไม่ดี    พาราไดซ์พึมพำ  เขามองตุ๊กตาหมีสีขาวนั่นด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก  กึ่ง ๆ อิจฉากับเศร้าใจ  บอกชอบแต่กับตุ๊กตา  แต่ไม่คิดจะบอกเขาเลย

 

เด็กโง่  ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อให้เธอนะ

 

แต่วอดก้าบอกว่าตุ๊กตาเหมือนเขา  ถ้าอย่างนั้นเขาจะคิดว่าเด็กหนุ่มบอกชอบเขาแล้วกัน

 

ท่านประธานพบว่าจริง ๆ แล้วตนเองก็โมเมเก่งเหมือนกัน

 

พวกเขาลงชื่อให้เอามันไปส่งที่คอนโด  จากนั้นพวกเขาก็เลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้คริสโตเฟอร์กันต่อ  สุดท้ายได้เป็นชุดถ้วยชาและชาสมุนไพรเพื่อสุขภาพรสชาติสุดขมบาดจิตใจ (พาราไดซ์ : แสยะยิ้ม)

 

คริสโตเฟอร์ (โหยหวน) :  หลานชาย  เกลียดอะไรลุงขนาดนั้นเนี่ย ?!

 

 

 

 

ในงานเลี้ยงจัดที่คฤหาสน์ของคริสโตเฟอร์  ส่วนใหญ่เขาเชิญแค่กับคนสนิทที่รู้จักกันร่วมงานเลี้ยงเท่านั้น  ที่เหลือก็ให้มาส่งของขวัญแล้วกลับไปได้

 

วอดก้าถูกพาราไดซ์กำชับให้อยู่กับเขาตลอดเวลา  ดังนั้นวอดก้าเลยตามอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ โดยพาราไดซ์ตั้งใจแต่เอาของขวัญมาให้  รอจนลุงตัดเค้กเสร็จเขาก็จะขอตัวกลับพร้อมกับวอดก้า

 

  ของขวัญของหลานเหรอ ? อะไรเนี่ย ? ”  คริสโตเฟอร์มองกล่องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาด้วยสายตาฉงนเล็กน้อย

 

พาราไดซ์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

“ ของผมกับวอดก้าครับ ” 

 

คริสโตเฟอร์หลิ่วตา  ถองศอกใส่หลานชายขณะกระซิบถาม

 

“ ชอบเขาใช่หรือเปล่า ? ” 

 

“ .....    พาราไดซ์คิดจะอ้าปากปฏิเสธ  หากแต่เขากลับพูดไม่ออก 

 

ดวงตาสีฟ้าฉายความสับสนเจือปน

 

คริสโตเฟอร์เห็นดังนั้นก็บีบไหล่พาราไดซ์แน่น  พลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

“ คิดให้ดี ๆ นะ...อย่าให้ความรู้สึกหลานทำร้ายเขาเด็ดขาด ”  ประโยคหลังลดเสียงลงเมื่อวอดก้าที่อยู่ข้าง ๆ นั้นเอียงคอมอง

 

คริสโตเฟอร์เป็นกังวลว่าพาราไดซ์อาจทำร้ายเด็กหนุ่มโดยไม่รู้ตัว  วอดก้าผ่านเรื่องเลวร้ายมาเยอะแล้ว  เขาไม่รู้ว่าเรื่องระหว่างทั้งสองจะส่งผลยังไงต่อวอดก้าอีก

 

“ ...ครับ ”  พาราไดซ์ขานรับสั้น ๆ คำถามหลายอย่างวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเหมือนในที่สุดเขาก็ถูกสะกิดใจให้นึกถึงความรู้สึกที่ผ่านมาของตัวเองได้สักที

 

วอดก้ากระตุกชายเสื้อพาราไดซ์เบา ๆ มีสีหน้าเป็นห่วง

 

“ เป็นอะไรหรือเปล่า ? ” 

 

พาราไดซ์ลูบหัวอีกฝ่าย  ยิ้มจาง ๆ ให้

 

“ เปล่าหรอก  อยากกินอะไรไหม ? ”  จูงวอดก้าไปโซนขนมหวาน  วอดก้ามองขนมหลากหลายชนิดจนตาลาย   สุดท้ายเขาก็เลือกราสเบอรี่กับนมสดขึ้นมากิน 

 

พาราไดซ์อยู่วงนอกกับวอดก้าเพราะไม่อยากให้เด็กหนุ่มไปเบียดเสียดกับคนอื่น  ไฟมืดลงเป็นสัญญาณได้เวลาเป่าเค้กวันเกิด  วอดก้ามือหนึ่งถือส้อม  อีกมือก็คือถ้วยใส่ราสเบอรี่กับนมสด  มีพาราไดซ์แตะที่เอวเด็กหนุ่มไว้ให้รู้ว่าเขายืนอยู่ข้าง ๆ ตลอด

 

“ กินไหม... ”  วอดก้าหันมาถามพาราไดซ์เมื่อเหลือคำสุดท้าย  หูของเขาได้ยินเสียงร้องเพลงวันเกิดดังคลอมา

 

“ ไม่เป็นไร  เธอกินเถอะ ”  พาราไดซ์พูด  ภายใต้แสงสลัวของเปลวเทียน  เขาเห็นครีมบาง ๆ ติดบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนนั่น 

 

เขาชอบวอดก้าหรือเปล่า ?

 

เด็กหนุ่มที่มีท่าทางหวาดกลัวผู้คนเสมอ ๆ ผ่านเรื่องเลวร้ายแต่ก็พยายามเข้มแข็งขึ้นมา

 

เด็กหนุ่มที่ตั้งอกตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูด  เป็นห่วงเป็นใยคนรอบข้างและพยายามช่วยคนอื่นอย่างสุดความสามารถเสมอ

 

เด็กโง่ที่ชอบทำอะไรแฝงความหมายลึกซึ้งโดยที่ไม่รู้ตัวตลอด  และชอบทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดแปลกไปเมื่อได้อยู่ใกล้ 

 

เด็กโง่ที่มีรอยยิ้มที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น  และอยากที่จะเห็นมันตลอดไป

 

เด็กโง่ที่บอกว่าเขาเป็นโลกทั้งใบของอีกฝ่าย

 

เขาชอบเด็กโง่คนนั้นหรือเปล่านะ ?

 

พาราไดซ์มีอยู่คำตอบเดียวในหัว  เหมือนมีบางอย่างปริร้าว  มันคือกำแพงที่เขาชอบหลอกตัวเองว่าเพียงเอ็นดูเด็กหนุ่มในฐานะน้องชาย

 

ถ้าเขาแค่เอ็นดูในฐานะพี่ชาย  เขาคงไม่อยากจะนอนกอดเด็กคนนั้นทุกวัน  อยากจะตื่นมาโดยเจออีกฝ่ายในทุก ๆ เช้า

 

ถ้าเขาไม่คิดอะไรเกินเลย  เขาคงไม่ใจเต้นทุกครั้งยามเด็กหนุ่มยิ้มให้  เขาคงไม่มีความสุขทุกครั้งที่ดวงตาสีดำนั้นมองมาที่เขาอย่างเชื่อใจที่สุด

 

ถ้าเขาเพียงดูแลเพราะถูกฝากฝัง เขาคงไม่รู้สึกอยากทะนุถนอมอีกฝ่ายถึงขนาดนี้   ไม่หวงแหนในตัวเด็กหนุ่มได้ถึงขนาดนี้

 

เขาชอบเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเด็กหนุ่มออก  เพราะเขาอยากมองดวงตาสีดำคู่นั้นชัด ๆ สายตาที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นคนที่สำคัญที่สุดในโลกของอีกฝ่าย   มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเขาคือคนที่มีความสุขมากที่สุดในโลกเสมอ

 

พาราไดซ์โน้มหน้าไปหาอีกฝ่ายช้า ๆ วอดก้ากระพริบตามองเขาด้วยความงุนงง

 

แน่นอน  เขาชอบวอดก้าอย่างแน่นอน

 

ริมฝีปากหยักนาบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มที่ราวสายไหม  ดวงตาสีดำเบิกกว้าง  สะท้อนภาพนัยน์ตาสีฟ้าที่มองมาที่เขาเพียงอย่างเดียว  วอดก้ายืนค้างอยู่อย่างนั้น  ความสับสนประเดประดังเข้ามา

 

ไดซ์จูบเขา ?

 

เสียงร้องเพลงวันเกิดลอยห่างออกไป  ท่ามกลางความมืดและแสงไฟสลัวอันน้อยนิด  พาราไดซ์ยืนจูบวอดก้าอยู่อย่างนั้น  ไม่ได้ล่วงเกินเพียงแนบสัมผัสที่หนักแน่นบนริมฝีปากของเด็กหนุ่ม

 

ทำให้ริมฝีปากของเขาเปื้อนครีมจากริมฝีปากของเด็กหนุ่มเหมือนกัน

 

พาราไดซ์แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเมื่อเขาถอนใบหน้าออกจากวอดก้า  ครีมนมสดรสหวานมาพร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาบเมื่อการเป่าเทียนวันเกิดเสร็จสิ้น  พลุกระดาษหลากสีถูกจุดให้ลอยขึ้นพร้อมเสียงปรบมือ  แต่พวกเขาทั้งสองคนยังยืนมองหน้ากันอยู่แบบนั้น

 

สติของวอดก้าค่อย ๆ กลับมา  ใบหน้าของเด็กหนุ่มไม่ได้มีความรู้สึกขยะแขยงรังเกียจ  หากแต่แดงเถือกอย่างเห็นได้ชัด

 

“ วอดก้า... ”  พาราไดซ์ทำเหมือนจะเอ่ยบางอย่าง  หากแต่วอดก้ารีบถอยกรูด  พูดเสียงติดอ่างและยกหลังมือมาบังใบหน้าครึ่งล่างของตัวเองไว้

 

  ผ—ผ---ผม...ผมขอ...ขอไปห้องน้ำนะครับ ” 

 

เจ้าตัวกระโดดเหย่ง ๆ หนีราวกระต่าย  เท้าก้าวสลับกันมั่วไปหมดจนพาราไดซ์ได้แต่นิ่งค้างไป

 

เขาหัวเราะเบา ๆ

 

“ สงสัยจะรุกเร็วเกินไปล่ะมั้งเนี่ย ” 

 

 

 

 

วอดก้าหัวหมุนตาลายไปจนหมด  ในหัวมีแต่คำถามที่ไม่มีที่สิ้นสุด

 

พาราไดซ์จูบเขา ?!  มันใช่สิ่งที่พี่น้องทำกันหรือเปล่านะ ?  มันเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า ? แล้วทำไมหัวใจเขาถึงได้เต้นถี่ขนาดนี้กันล่ะ

 

วอดก้าเข้าไปในห้องน้ำ  ใบหน้าของเขาแดงจัดราวกับคนเป็นไข้  มันลามไปทั้งใบหูและลำคอ  ทำให้วอดก้าต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ตนเอง

 

หากแต่มือไม้ของวอดก้าก็ปั่นป่วนอยู่ดี

 

จะทำหน้ายังไงตอนเจอไดซ์ดี...

 

วอดก้าเดินออกจากห้องน้ำ  หากแต่ไม่ทันตั้งตัวเขาชนเบาๆ กับผู้หญิงคนหนึ่งเข้า

 

“ เป็น...เป็นอะไรไหมครับ ”  วอดก้าไม่กล้ายื่นมือเข้าไปประคองอีกฝ่าย  เขาได้แต่ยืนลุกลี้ลุกลนอยู่อย่างนั้น

 

หญิงสาวมองมาที่เขาก่อนจะเหยียดยิ้ม

 

“ นึกว่าใคร...ที่แท้ก็ผู้ชายหน้าไม่อายที่ตามคู่หมั้นคนอื่นต้อย ๆ ”  ประโยคนั้นทำให้วอดก้าต้องกระพริบตาด้วยความงุนงง   เขาทวนถาม

 

“ อะไรนะครับ ? ” 

 

“ ก็คุณไม่ใช่หรือไง  ตามไปที่บริษัทของไดซ์ทุกวันทั้งที่เขาไล่ก็แล้ว  แต่ใช้อำนาจของลุงมาอ้างทำให้ไดซ์ลำบากใจ ”  ชื่อของพาราไดซ์ทำให้หน้าวอดก้าเปลี่ยนสี   “ นี่ยังจะตามมาที่งานเลี้ยงท่านคริสโตเฟอร์อีก   ไดซ์น่ะเป็นผู้ชายปกติ  ไม่ใช่พวกวิปริตผิดเพศแบบนายหรอกนะ ” 

 

  คู่หมั้น...”  วอดก้าพึมพำเบาๆ  เมื่อนึกถึงประโยคแรกที่หญิงสาวเอ่ยออกมาได้  ไดซ์มี...คู่หมั้น ?

 

ความรู้สึกที่ฟู่ฟ่องในตอนแรกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่เข้าเต็มแรง  วอดก้าได้แต่ยืนนิ่งฟังอีกฝ่ายกล่าวต่อไปไม่หยุด

 

  นี่คงเพราะตอนถูกลักพาตัวไปโดนพวกลักพาตัวข่มขืนมาล่ะสิ  โตมาถึงได้เป็นแบบนี้  น่าขยะแขยงสิ้นดี  ไม่รู้สึกว่าตัวเองสกปรกเลยหรือไง ”  หญิงสาวมองอย่างดูถูก  ขณะที่วอดก้าหน้าซีดเผือด  ตัวสั่นระริก “ นายนี่หน้าไม่อายสิ้นดีเลย  คิดว่าปิดข่าวแล้วคนอื่นเขาจะไม่รู้หรือไงกันว่านายผ่านเรื่องอะไรมาบ้างน่ะ  ไดซ์น่ะใจดีกับนายด้วยก็แค่เพราะนายมันน่าสมเพชเท่านั้นล่ะ ” 

 

ไดซ์...รู้...?

 

รู้แล้วว่าเขา...

 

 ถ้ารู้แล้วก็ไสหัวออกไปจาก—กรี๊ด ! ”  หญิงสาวกรีดร้องเมื่อของเหลวถูกสาดเข้าใส่ตัวเธอ  แต่มันไม่ได้มาจากเด็กหนุ่มที่เธอยืนด่า  แต่มาจากผู้ชายผมสีทองที่สาดน้ำถูพื้นใส่เธอ

 

  ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ?! ”  เธอกรีดร้องเสียงดังเรียกความสนใจจากคนอื่นได้ในทันที  หลายคนเริ่มทยอยเดินมาดู

 

“ คุณนั่นล่ะที่ปากสกปรกสิ้นดี  น้ำสกปรกนี่ก็เหมาะกับคุณดีแล้ว ” 

 

  พี่...เทรน...”  น้ำเสียงคุ้นหูนั่นทำให้วอดก้าที่จวนเจียนจะล้มแล้วได้สติ  น้ำตาของเขาไหลออกมาไม่หยุด 

 

พี่เทรน...ทำยังไงดี...

 

ไดซ์รู้...

 

“ วอดก้า...ไม่เป็นไรนะ  อุดหูเอาไว้  พี่อยู่นี่แล้ว ”  เทรนจับสองมือเด็กหนุ่มให้ปิดหูตนเอง  เขากระซิบให้หลับตาแล้วช้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นอุ้มเพราะวอดก้าคงยืนไม่ไหวแล้ว

 

“ นี่ ! แกเป็นคู่ขาไอ้เด็กนี่ใช่ไหมล่ะ  ถึงได้ปกป้องกันขนาดนี้  อย่างที่คิด  พวกแกมันวิป-- ” 

 

ตึง !

 

เทรนยกขายาว ๆ ของเขาเตะเฉียดหน้าหญิงสาวจนล้มไปกับพื้น  ดวงตาสีเขียวลามเลียด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุด 

 

“ พ่อแม่คุณไม่มีเวลาอบรมสั่งสอนใช่ไหมว่าการเอาอดีตของคนอื่นมาพูดเพื่อความสนุกของตัวเองน่ะมันทุเรศสิ้นดี  พวกเขาคงเสียใจแย่ที่คลอดตัวอะไรที่ไม่ใช่คนอย่างคุณออกมา ” 

 

เทรนย่างสามขุมเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยที่ให้เด็กหนุ่มซุกหน้ากับอกของเขาเอาไว้

 

“ หน้าตาก็ดีนะ  แต่ปากแบบนี้รู้ไหมว่ามันน่าฉีกทิ้งแค่ไหน ”

 

“ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ? ”  คริสโตเฟอร์ผู้เป็นเจ้าของงานเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวลเมื่อเห็นทุกคนมุงดูบางอย่างอยู่  เขาตกใจเมื่อเห็นวอดก้าในอ้อมแขนแขกที่เขารู้จักดี

 

“ ท่านคริส  ผมคงพูดได้แค่ว่าผมรังเกียจผู้หญิงคนนี้มาก  เธอกล้าดียังไงเยาะเย้ยความเจ็บปวดของคนอื่นเหมือนเป็นเรื่องตลก  เอาความทรมาณของคนอื่นมาพูดอย่างเสีย ๆ หาย ๆ โดยเฉพาะคนคนนั้นคือน้องชายของผม ” 

 

คริสโตเฟอร์ตกใจอีกครั้งเมื่อทราบความสัมพันธ์ระหว่างวอดก้ากับผู้นำตระกูลซิลเวียที่มีชื่อเสียง  เขามองผู้หญิงที่นั่งกองอยู่กับพื้น  ไม่ใช่ว่าที่คู่หมั้นที่พ่อของพาราไดซ์ยกเลิกเรื่องการหมั้นหมายแล้วหรือยังไงกัน ?  ได้ข่าวว่าหล่อนเพิ่งถูกจับเพราะคดีค้ายาเสพติดเมื่อไม่นานมานี้จนคนในครอบครัวต้องวิ่งวุ่นช่วยออกมา

 

  วอดก้า ?! ”  พาราไดซ์ที่เห็นว่าวอดก้าหายไปนานเกินไปแล้วจึงตัดสินใจออกมาตาม   เขาทำท่าจะเข้าไปอุ้มวอดก้าออกมาหากแต่น้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่มผมทองก็หยุดการกระทำของเขาทั้งหมด

 

  ผมคงไม่ขอรบกวนท่านประธานพาราไดซ์หรอกนะครับ  น้องชายของผม  ผมดูแลเองได้  ผมเชิญคุณไปดูคู่หมั้นของคุณเถอะ ” 

 

“ อะไรนะ ? คู่หมั้น ? ”  พาราไดซ์มีสีหน้าไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

 

เทรนมองผู้หญิงที่นั่งนิ่งอยู่ด้วยสายตารังเกียจชิงชัง  เขาได้ยินแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้นแต่ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายต่อว่าวอดก้าเรื่องอะไรบ้าง

 

“ ผมขอให้คุณเตรียมทนายความที่ดีที่สุดไว้ให้คู่หมั้นคุณเถอะนะครับท่านประธานพาราไดซ์  ผมจะฟ้องร้องเธอเรื่องที่เธอทำร้ายจิตใจคนของผมและยังกล้าที่จะดูหมิ่นเขา  หวังว่าเราจะเจอกันอีกครั้งในชั้นศาลนะครับ ” 

 

เทรนสะบัดหน้าจากไปพร้อมวอดก้า  พาราไดซ์ทำท่าจะตามไปด้วยแต่คริสโตเฟอร์รั้งเอาไว้ก่อน

 

“ จัดการตรงนี้ก่อนไดซ์  หลานควรรู้เรื่องทุกอย่างก่อน ” 

 

คริสโตเฟอร์สั่งให้คนเตรียมกล้องวงจรปิดบริเวณหน้าห้องน้ำให้พร้อม

 

“ เธอทำอะไรกับวอดก้า ?! ”  ดวงตาสีฟ้าราวกับเพชฌฆาตจับจ้องไปยังอีกฝ่ายราวกับเหยื่อ

 

หญิงสาวกระซิบราวกับคนเสียสติ “ ฉันไม่ผิด  คนผิดคือมันต่างหาก  ฉันไม่ผิด...มันต่างหากล่ะ  เป็นมัน...เป็นมัน... ” 

 

มีเพียงแค่พาราไดซ์และคริสโตเฟอร์ที่ได้ดูและฟังภาพจากกล้องวงจรปิด  ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวทุกขณะเมื่อได้ยินแต่ละประโยคที่หลุดจากปากผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ  แต่กลับทำร้ายวอดก้าของเขาอย่างร้ายกาจที่สุด

 

“ ไดซ์ ?! ” 

 

“ ฉันทะนุถนอมเขาอย่างดี  เธอ-กล้า-ดี-ยัง-ไง ”  พาราไดซ์มุ่งตรงไปหาเป้าหมาย   มือหนาบีบคอหญิงสาวที่ถูกคุมตัวไว้ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของแขกภายในงานทั้งหมด  ไม่เว้นแม้แต่พ่อ  แม่และน้องสาวของพาราไดซ์

 

ใบหน้าของชายหนุ่มโหดเหี้ยมอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน  คริสโตเฟอร์รีบรั้งหลานชายเอาไว้เมื่อหญิงสาวมีสีหน้าเขียวคล้ำเหมือนคนขาดอากาศหายใจ

 

ดวงตาสีไอซ์บลูเย็นเยือกยามกุมชะตาชีวิตอีกฝ่ายไว้  ปล่อยให้เล็บแหลมข่วนมือของเขาทว่าเขาไม่คิดจะปล่อย

 

“ อึ่ก...อ่อก ! ” 

 

ผู้หญิงคนนี้คงไม่เคยคิดสินะว่าวอดก้าจะทรมาณแค่ไหนตอนได้ยินคำพูดบาดหูพวกนั้น  เด็กโง่ของเขาเปราะบางถึงขนาดนั้น  หล่อนกล้าดียังไง  กล้าดียังไง ?!

 

ฉันจะทำยังไงให้สาสมกับความผิดของเธอดี ?

 

“ ไดซ์ ! อย่าทำแบบนี้  วอดก้าไม่อยากให้หลานทำแบบนี้แน่ ! ” 

 

ชื่อของวอดก้าเรียกสติของพาราไดซ์กลับมาในฉับพลัน  เขากัดฟันกรอดกับโทสะที่สุมอยู่ในอกและไม่มีทีท่าจะหายไปได้ง่าย ๆ

 

พาราไดซ์ตบผัวะเข้าที่หน้าหญิงสาวอย่างแรงและหนักหน่วง  หลายคนส่งเสียงหวีดร้อง  หากแต่เขาไม่คิดจะหยุด  สายตาชืดชามองอีกฝ่ายราวกับสิ่งที่ไร้ชีวิตจนเลือดอีกฝ่ายกลบปาก  ฟันหลุดมาหลายซี่เขาจึงหยุดมือลงด้วยความพอใจเจือจาง

 

มือที่เปื้อนไปด้วยเลือดเช็ดกับผ้าปูโต๊ะอย่างง่าย ๆ ขณะนี้ไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้พาราไดซ์แม้แต่น้อยเมื่อชายหนุ่มราวกับอสูรร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้ราบคาบ

 

พาราไดซ์พูดอย่างเรียบง่าย

 

“ ถ้าใครมีปัญหาให้มาคุยกับผม  ผมจะไปหาวอดก้าก่อน ” 

 

ผู้ชายที่อุ้มวอดก้าอาจเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำร้ายผู้หญิง  แต่ไม่ใช่กับพาราไดซ์แน่นอน  เขาให้เกียรติผู้หญิงเสมอ  แต่กับผู้หญิงที่ทำร้ายคนสำคัญของเขา  ให้พาราไดซ์นั่งเลาะฟันอีกฝ่ายออกทีละซี่  เลาะกระดูกทีละท่อนก็ยังได้

 

 

 

 

คาลอสมีสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นเคย  เขากดรับด้วยรอยยิ้มนิด ๆ

 

“ ว่าไงเทรน ” 

 

“ ผมกลับมาแล้วครับ  จะให้ช่วงนี้วอดก้าไปอยู่กับผมสักระยะนะครับ ” 

 

คาลอสกระพริบตาด้วยความแปลกใจ

 

“ กลับมาแล้วเหรอ ? โอเค  ขอบใจที่โทรบอกลุงนะ ” 

 

“ ครับ ”  น้ำเสียงเรียบเฉยผิดลักษณะนิสัยที่มักขี้เล่นของอีกฝ่ายยิ่งทำให้คาลอสรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเกิดขึ้น  เขาเริ่มกังวลใจขึ้นมา

 

เทรน  ซิลเวียเป็นนักจิตแพทย์ที่ดูแลวอดก้าตั้งแต่เด็กหนุ่มอายุได้ 10 ปี  บำบัดจนวอดก้าพอที่จะใช้ชีวิตอย่างคนปกติได้  เป็นคนทำให้เด็กหนุ่มกล้าที่จะออกมาใช้ชีวิตเพียงลำพังเพราะเทรนเป็นคนสอนเกี่ยวกับโลกภายนอกให้วอดก้า

 

เทรนไม่ได้เป็นแค่นักจิตแพทย์เท่านั้น  เจ้าตัวยังเป็นผู้นำตระกูลซิลเวียหรือตระกูลที่ขึ้นชื่อเรื่องอสังหาริมทรัพย์อีกด้วย  ดังนั้นทำให้ไม่แปลกที่ช่วงหลัง ๆ จะแทบไม่ค่อยได้เจอกับวอดก้าเพราะพอขึ้นเป็นผู้นำตระกูล  เจ้าตัวก็ยุ่งขึ้นเป็นกอง  อย่างไรก็ตามคาลอสรู้ดีว่าเทรนรักวอดก้าเหมือนเป็นน้องชายแท้ ๆ เพราะเขาดูแลเด็กหนุ่มมาตั้งแต่เด็ก  รู้ทุกความเจ็บปวดของวอดก้า  ดังนั้นเทรนจึงเป็นคนที่รักและคอยปกป้องวอดก้าเสมอมา

 

คาลอสรู้ว่าคนร้ายที่ลักพาตัววอดก้าไป เกือบจะล่วงละเมิด วอดก้าสำเร็จหลายครั้ง  หากแต่ทุกครั้งจะถูกขัดจังหวะพอดี  แต่ถึงอย่างนั้นมันคงเป็นตราบาปสำหรับวอดก้า  ไม่เพียงเท่านั้น  เด็กชายวัย 10 ปียังถูกทุบตีตลอดเวลาที่อยู่กับพวกมัน

 

ที่ตระกูลเฟียร์เรสพยายามปิดข่าวไม่ใช่แค่เพื่อป้องกันไม้ให้สร้างบาดแผลในใจของวอดก้า  ให้นึกย้อนไปถึงเรื่องในครั้งนั้น  หากแต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือพวกเขาไม่อยากให้วอดก้านึกถึงความทรงจำที่หนีออกมาจากที่นั่นได้

 

วอดก้าในวัย 10 ปี  ฆ่าผู้ชายคนหนึ่งเพื่อหนีออกมา  จากปากคำผู้สมรู้ร่วมคิดในการลักพาตัว  ผู้ชายคนนั้นเคยพยายามข่มขืนวอดก้าแต่ไม่สำเร็จ  และมักมีอารมณ์ฉุนเฉียวเสมอทำให้ทุบตีวอดก้าบ่อยครั้งจนกระทั่งวันหนึ่ง  วอดก้าฉวยปากกาด้ามหนึ่งที่เก็บได้แทงเข้าใส่ตาอีกฝ่ายไม่ยั้ง  แทงซ้ำ ๆ จนปากกาด้ามนั้นฝังเข้าไปในสมองอีกฝ่ายจนมิดด้าม

 

จากนั้นวอดก้าก็หนีออกมา   คาลอสได้ฟังคำบอกจากเทรนว่าวอดก้าจำไม่ได้ว่าหนีออกมาได้ยังไง  แต่ห้องคับแคบอันสกปรก   ท้องที่หิวจนไม่มีแรงรวมถึงผู้ชายตัวใหญ่ที่สัมผัสไปทั่วร่างกายของวอดก้าทำให้เด็กชายหวาดกลัวและรังเกียจนับตั้งแต่วันนั้น

 

พวกเขาไม่ปรารถนาให้วอดก้านึกออกว่าวอดก้าฆ่าหนึ่งในโจรลักพาตัวไป   ถึงวอดก้าจะรู้แก่ใจว่าเขาไม่ได้ถูกพวกมัน ทำจริง ๆ แต่เขาก็ยังรังเกียจตัวเองและหวาดกลัวสายตาของคนรอบข้างเสมอ

 

เขาเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น

 

 เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันนะ  ไม่ใช่ว่าวอดก้าไปงานวันเกิดเจ้าคริสกับพาราไดซ์หรอกเหรอ ?

 

ยังไม่ทันไรพาราไดซ์ก็โทรมาหาเขาในทันที

 

“ ฮัลโหลไดซ์  เกิดอะไรขึ้นกับวอดก้าหรือเปล่า ? ” 

 

คาลอสยิงคำถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดในทันที

 

“ ผมขอโทษครับลุงคาลอส...มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดจาทำร้ายวอดก้า  ผมจะจัดการเรื่องนี้เองครับ  แต่ลุงรู้ไหมครับว่าตอนนี้วอดก้าอยู่กับใครและอยู่ที่ไหน ” 

 

น้ำเสียงของพาราไดซ์ฉายความร้อนรนเจือจาง  คาลอสถอนหายใจ

 

“ ลุงไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ที่ไหน  แต่ลุงรู้ว่าวอดก้าอยู่กับใคร ” 

 

  ใครครับ  ผมขอเบอร์ติดต่อเขาได้หรือเปล่า  เพราะผมโทรหาวอดก้าไม่ติดเลย ” 

 

“ เขาชื่อเทรน  ซิลเวีย  เป็นจิตแพทย์ที่ดูแลวอดก้าตั้งแต่เด็ก ๆ เขาเป็นเหมือนพี่ชายวอดก้าก็ว่าได้  ลุงจะส่งรายละเอียดเกี่ยวกับเขาไปให้นะ   

 

“ ขอบคุณครับ ” 

 

“ ไดซ์... ”  คาลอสส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายก่อนจะวางสาย  ดวงตาของเขายากต่อการอ่านความรู้สึก

 

“ เธอชอบวอดก้าใช่ไหม ? ”  แม้เขาไม่ได้ใกล้ชิดกับวอดก้า  แต่ใช่ว่าจะไม่ได้ให้คนคอยตามดูแลและสังเกต  ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดของวอดก้ากับพาราไดซ์  แท้จริงเขาผิดสังเกตมานานแล้วเพียงแต่ยังไม่ได้พูดออกไปเท่านั้น

 

“ ครับ  ผมชอบวอดก้า ”  โดยไม่ได้ใช้เวลาคิดแม้แต่น้อย  พาราไดซ์ตอบกลับมาทันทีด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

 

คาลอสยิ้มอย่างพึงพอใจ

 

“ งั้นก็ดีแล้วล่ะ  ถ้าไดซ์อยากได้วอดก้าคืนมา   ไดซ์คงต้องเตรียมตัวให้พร้อม ๆ นะ  เพราะเทรนน่ะ...โหดมาก ” 

 

ผู้เป็นลุงยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะวางสาย

 

เขากดมือถือโทรหาใครบางคน

 

“ ว่าไงคริส  งานของนายดูล่มไม่เป็นท่านะ ” 

 

“ ก็นิดหน่อยน่ะ ”  เพื่อนเก่าของเขาหัวเราะเบา ๆ แต่น้ำเสียงยังแฝงความรู้สึกเคร่งเครียด  คาลอสเข้าเรื่องด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

 

“ ฉันอยากได้ประวัติของผู้หญิงที่ทำร้ายวอดก้าน่ะ  ฝากส่งมาให้ทีนะ   

 

  คาลอส...” 

 

  ไม่ต้องห่วง  ฉันไม่เอาถึงตายหรอก ”  ดวงตาคู่คมหรี่ลง  แฝงด้วยรังสีอำมหิตแม้ยิ้มสบาย ๆ ที่ถ้าใครบางคนได้เห็นคงจะหนาวยะเยือก   เพราะมันเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ทำให้โจรลักพาตัววอดก้าอยากตายมากกว่ามีชีวิตอยู่   และบัดนี้พวกมันก็หายสาบสูญไปนานแล้ว  “ แค่อยากสั่งสอนนิดหน่อยน่ะ  ฉันกลัวว่าฝีมือตัวเองจะตกซะก่อน ” 

 

คริสโตเฟอร์ถอนหายใจ  ดูเหมือนว่านอกจากหลานชายของเขาที่กลายเป็นปีศาจไปแล้ว  ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเจอกับปีศาจรุ่นใหญ่กว่าอีกคนด้วย

 

  ฉันจะส่งข้อมูลไปให้ ” 

 

“ ขอบใจ  สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อน   

 

 

 

 

“ พี่...ไดซ์รู้แล้ว...เขาจะ...รังเกียจผมไหม ?    วอดก้าที่ดวงตาแดงช้ำเอียงหน้าบนหมอน  หันไปถามพี่ชายที่ดูแลเขาในตอนเด็กด้วยสายตาหวาดกลัว

 

“ พี่ไม่รู้หรอก  แต่ถ้าเขากล้ารังเกียจน้อง  พี่จะเป่าหัวเขาทิ้งซะ ” 

 

เทรนพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง  ถ้าแต่มันทำให้วอดก้ายิ้มไม่ได้เหมือนทุกครั้ง  เด็กหนุ่มมีสีหน้าเศร้าหมอง  กระซิบถามเสียงเบา

 

“ ผมกลัว...กลัวจังเลยว่าเขาจะทิ้งผม  ผม...กลัวว่าเขาจะขยะแขยงผม  กลัวว่าเขา...จะไม่สนใจผมอีก ” 

 

เด็กหนุ่มสะอื้น

 

เทรนถอนหายใจเบา ๆ เขารู้ว่าตอนนี้น้องชายของเขาหลงรักอีกฝ่ายเข้าแล้ว  ในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ดูเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นมากมาย  เด็กน้อยของเขาได้ตกหลุมรักใครบางคนเข้าเสียแล้ว

 

เขาจะทำยังไงดี

 

เขาไม่เคยสามารถลบความคิดของวอดก้าที่เจ้าตัวคิดว่าตนเองนั่นสกปรกหรือน่ารังเกียจออกไปได้เลย

 

“ น้องรู้จักเขาดีไม่ใช่เหรอ ? ทำไมน้องคิดว่าคนที่น้องชอบจะคิดแบบนั้นล่ะ ” 

 

“ ผม...ชอบเขาเหรอ ? ”  วอดก้าถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสาปนเปไม่เข้าใจ  เทรนลูบหัววอดก้าเบา ๆ

 

“ เขาได้ลูบหัวน้องไหม ” 

 

วอดก้าพยักหน้ารับ

 

“ เขากอดน้องและปกป้องน้องหรือเปล่า ” 

 

วอดก้าพยักหน้าอีกครั้ง

 

  ซึ่งน้องมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เขา   ไม่รังเกียจหรือหวาดกลัวสัมผัสของเขา   น้องอยากจะอยู่กับเขาตลอดไปใช่ไหม ? ” 

 

วอดก้าทบทวนความรู้สึกตัวเอง  โดยมีเทรนเฝ้ามองอย่างเงียบงัน

 

พาราไดซ์เป็นคนที่ทำให้เขาหลับได้อย่างสบายใจและไม่กลัวฝันร้ายอีกต่อไป

 

เป็นคนทำให้เขารู้สึกมีความสุข  หัวใจพองโตทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้

 

ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและทำให้รู้สึกว่าพาราไดซ์คือคนที่เชื่อถือได้ที่สุดในโลก

 

เป็นคนทำให้เขาได้เห็นโลกใบใหม่ได้งดงามยิ่งกว่าเดิม  ทำให้โลกที่เคยน่าหวาดกลัวของเขากลายเป็นโลกที่น่าอยู่

 

เขาชอบพาราไดซ์  ชอบแบบที่อยากอยู่ด้วยกันตลอดไป

 

“ ถ้าน้องอยากรู้ว่าเขาคิดยังไงแล้วล่ะก็  ทำไมน้องไม่ถามเขาดูล่ะ ? ”  เทรนสบตากับวอดก้า “ น้องชายของพี่เป็นคนเข้มแข็งและกล้าหาญเสมอ  น้องอาจดูขี้กลัวแต่น้องไม่เคยหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมัน   พี่สอนให้เราเป็นแบบนั้น  ให้น้องกล้าที่จะก้าวเดินด้วยตัวเอง ” 

 

ดวงตาสีเขียวเข้มฉายแสงแห่งความอบอุ่นอ่อนโยน

 

“ ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง  พี่จะอยู่กับเราเสมอ ” 

 

  ...ขอบคุณครับ พี่...”  วอดก้าสวมกอดอีกฝ่ายไว้ด้วยความตื้นตันใจ

 

ใช่แล้ว  สิ่งที่เขาควรทำคือการบอกพาราไดซ์ไปตรง ๆ เกี่ยวกับทุกเรื่องในอดีตของเขา

 

แต่ใครจะคิดว่าพาราไดซ์ไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย

 

 

วันต่อมา  พาราไดซ์ในสภาพขอบตาดำคล้ำยืนอยู่หน้าวอดก้า  เหมือนคนยังไม่ได้นอนเช่นเดียวกับเด็กหนุ่ม

 

เทรนคงไม่ปล่อยให้ทั้งสองเจอกันถ้าไม่ใช่เพราะรายงานที่คนสนิทของเขาหามาให้  รายงานสิ่งที่สืบได้ตั้งแต่ต้นที่วอดก้าไปนอนที่บริษัทพาราไดซ์จนถึงเรื่องที่พาราไดซ์ปฏิบัติกับผู้หญิงคนที่ทำร้ายวอดก้ายังไงมาอยู่ในมือของเทรนด้วยความรวดเร็ว

 

การกระทำของอีกฝ่ายทำให้เขาพอใจไม่น้อย  แต่ใช่ว่าเขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายผ่านด่านเขาได้ง่าย ๆ

 

แต่ก่อนอื่นเขาต้องปล่อยให้วอดก้าได้พูดกับพาราไดซ์ก่อน

 

“ วอดก้า...เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม ? ” 

 

“ ........ ”  วอดก้าพยักหน้ารับ  เขาดูท่าทางอิดโรยของพาราไดซ์ด้วยความเป็นห่วง  และสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

 

“ ไดซ์...อดีตของผม-- ” 

 

  ไม่  วอดก้า ”  พาราไดซ์ขัดขึ้นมาในทันทีสร้างความตกใจให้กับเด็กหนุ่ม  เขามองสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่ายด้วยความสับสน “ ฉันรู้ว่าเธอผ่านเรื่องเลวร้ายอะไรมาบ้าง  ฉันรู้ว่าเธอทรมาณกับมันมากแค่ไหน  แต่สิ่งที่ฉันจะบอกคือ ฉัน-ไม่-สน-ใจ ” 

 

พาราไดซ์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า

 

“ ฉันทำได้เพียงเจ็บใจที่ไม่สามารถปกป้องเธอในตอนนั้นได้  ไม่ได้สามารถบรรเทาความเจ็บปวดของเธอหรือ—หรือฆ่าคนพวกนั้นที่ทำร้ายเธอ  เธออาจจะคิดว่าตัวเธอนั้นมีอดีตอันเลวร้าย  เธอนั้นน่าขยะแขยงหรืออะไรก็ตามแต่  ฉันไม่สนใจเพราะสำหรับฉัน  เธอคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุด ”  ดวงตาสีฟ้าสบกับดวงตาสีดำ “ ฉันจะไม่มีวันรังเกียจเธอหรือผลักไสเธอ  อย่ากลัวไปเลยวอดก้า  เพราะฉันไม่อาจทำร้ายหัวใจของตัวเองได้ ” 

 

วอดก้าเบิกตากว้างเหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

 

เขาว่ากันว่าคำพูดอาจลวงหลอกได้  แต่สายตาไม่สามารถหลอกกันได้  ดวงตาของพาราไดซ์  ตลอดเวลาที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ยังเต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอม

 

“ ฉันรักเธอ วอดก้า ฉันรักเธอ ”  พาราไดซ์พูดความรู้สึกที่อัดแน่นในใจของเขาให้เด็กหนุ่มได้รับรู้

 

“ ไดซ์...ฮึก...ฮึก ” 

 

วอดก้าสาวเท้าก่อนจะกระโจนเข้าไปหาอีกฝ่าย  อ้อมแขนอันคุ้นเคยและแสนอบอุ่นโอบกอดเขาไว้อย่างอ่อนโยน  ทะนุถนอมเขาเหมือนที่เป็นเสมอมา

 

“ เธอคือหัวใจของฉัน  อย่าเอาอดีตมาทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีกเลย  สิ่งที่สำคัญสำหรับฉันคือเธอเท่านั้น   ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว  เราสร้างความทรงจำใหม่ด้วยกันได้   ฉันรักเธอนะ  รักเธอมาก ๆ ” 

 

“ ไดซ์...อึก...ไดซ์ ผม...ผมก็รัก...คุณ ”  เด็กหนุ่มบอกเสียงกระท่อนกระแท่นเจือเสียงสะอื้น  คนที่เขารักไม่สนใจอดีตของเขาและบอกว่ารักเขา  กระซิบบอกเขาข้างหูซ้ำ ๆ ว่ารักเขามากแค่ไหน 

 

“ ไม่ใช่แค่ฉันที่เป็นโลกทั้งใบของเธอ  เธอเองก็เป็นโลกทั้งใบของฉันเหมือนกัน  ...เป็นโลกที่ฉันจะไม่ยอมทำให้หลุดมือหรือสูญเสียมันไปอย่างเด็ดขาด ”  พาราไดซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังผสมกับการอ้อนวอน “ แต่งงานกับฉันนะวอดก้า ” 

 

มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะผูกมัดอีกฝ่ายจนดิ้นไม่หลุด  มีแต่วิธีนี้เท่านั้นจะรั้งอีกฝ่ายไว้เคียงข้างเขาตลอดไป

 

วอดก้าร้องไห้จนพูดไม่ออก เขาพยักหน้าแรง ๆ

 

พาราไดซ์ถอดแหวนที่นิ้วชี้ของวอดก้าออก  แล้วเลื่อนมันไปใส่ที่นิ้วนางข้างซ้าย

 

ชายหนุ่มกระซิบ

 

“ ใส่แหวนให้ฉันด้วยสิ ”  วอดก้าถอดแหวนที่นิ้วอีกฝ่ายออกแล้วสวมมันเข้าที่นิ้วนางซ้ายซ้ายเช่นเดียวกัน  นิ้วมือของพวกเขาสอดประสานกันอีกครั้ง  เหมือนตอนไปเที่ยวที่สวนสนุกด้วยกัน

 

พาราไดซ์ก้มหน้าแตะหน้าผากตัวเองกับวอดก้าแล้วยิ้ม

 

“ ต่อไปนี้ฉันเป็นของเธอแล้วนะ  ห้ามทิ้งฉันไปไหนเด็ดขาดล่ะ ” 

 

“ อื้อ ! ” 

 

“ ห้ามออกแบบเครื่องประดับที่เป็นเซ็ตให้กับใครอีก นอกจากฉันนะ ” 

 

“ อือ ! ” 

 

“ ห้ามบอกชอบใครอีกนอกจากฉัน  วิมเลท  ลิเดียก็ห้าม ” 

 

“ ....... ” 

 

 “ แล้วต้องรักฉันมากกว่าตุ๊กตาหมีโง่ ๆ ตัวนั้นด้วย ” 

 

วอดก้าหลุดเสียงหัวเราะกับข้อเรียกร้องแต่ละข้อ  เขาเอียงใบหน้ารับฝ่ามือที่ปาดน้ำตาให้กับเขา 

 

“ ว่ายังไงล่ะ ”  พาราไดซ์คาดคั้น

 

“ ได้ ”  เขายิ้มกว้าง  “ จะรักพาราไดซ์ให้มากกว่าตุ๊กตาหมี ” 

 

“ ดีมาก ”  ท่านประธานจูบหน้าผากขาวเบา ๆ

 

 “ ไดซ์คือฮีโร่ ”  วอดก้ากระซิบยามมองอีกฝ่าย  เด็กหนุ่มที่มอบลูกอมเม็ดหนึ่งให้กับเขา  และบอกให้เขาเข้มแข็งขึ้นคือคนที่ทำให้เขายืนอยู่ตรงนี้ได้

 

สองสายตาสบกัน  พาราไดซ์โน้มใบหน้าลงไปช้า ๆ

 

  พอแค่นั้นล่ะ ”  เทรนที่โผล่มาจากไหนไม่ทราบผลักหัวพาราไดซ์ออกไปด้านข้างอย่างแรง  วอดก้าเบิกตากว้าง

 

เขาหรี่ตาลง  ดีที่จับตาดูอีกฝ่ายตลอดเวลาเขาถึงได้มาขวางตอนอ้อยเข้าปากช้างได้พอดี

 

“ วอดก้ายอมรับแต่ใช่ว่าฉันจะยอมง่าย ๆ ”  เทรนมองอย่างเย็นชา  “ ฉันยังไม่ไว้ใจนาย  ต่อไปนี้ห้ามเข้าใกล้วอดก้าในระยะ 3 เมตรจนกว่าฉันจะอนุญาต  และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปวอดก้าจะอยู่ที่นี่กับฉัน ” 

 

  แต่--”  ทั้งสองเตรียมร้องค้านเพราะพวกเขาต่างเคยชินกับการนอนด้วยกันแล้ว  เทรนดวงตาวาววับ

 

“ ไม่มีแต่  ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีนายที่กล้ามานอนเตียงเดียวกับน้องฉันตั้งนานเลย   

 

ชายหนุ่มดันหลังวอดก้าให้ก้าวเดิน

 

“ ตราบใดที่ฉันยังไม่พอใจ  เรื่องแต่งงานกับวอดก้าน่ะ อย่าหวัง ! เซราส ! ส่งแขกโว้ย ! ” 

 

พาราไดซ์มองชายหนุ่มผมดำที่มาหยุดยืนข้าง ๆ เขา

 

“ ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ  เจ้านายแค่น้อยใจที่อยู่กับคุณวอดก้าได้ไม่นานก็จะถูกแย่งคุณวอดก้าไปอีก ”  เซราสเอ่ยด้วยหน้าตาเรียบเฉย “ เจ้านายค่อนข้างหวงคุณวอดก้าน่ะครับ  เชิญทางนี้ ” 

 

พาราไดซ์เดินตามไปอย่างว่าง่าย  ไม่วายหันกลับไปมองจากด้านหลัง

 

“ มาที่นี่ได้ทุกเวลาเลยนะครับ  ตราบเท่าที่เจ้านายไม่เห็นก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ”  เซราสนิ่งไปเล็กน้อย

 

“ ต่อไปก็ขอฝากคุณวอดก้าไว้ด้วยนะครับ  โปรดดูแลเขาด้วย ” 

 

พาราไดซ์สัญญาอย่างหนักแน่น

 

“ ด้วยชีวิตของฉัน ” 

 

คนสนิทของเทรนยิ้มน้อย ๆ เขารู้ว่าไว้ใจอีกฝ่ายได้  ทุกสิ่งที่เขาสืบมาบ่งบอกว่าสำหรับพาราไดซ์แล้ว  เด็กหนุ่มผมดำคนนั้นคือคนที่สำคัญที่สุดในใจ   เขาเอียงตัวไปกระซิบบางอย่าง “ ห้องนอนคุณวอดก้าเป็นห้องที่มีผ้าม่านสีฟ้านะครับ ” 

 

“ ? ”  ท่านประธานทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางเมื่อเห็นสายตามีเล่ห์นัยของอีกฝ่าย

 

  ขอบคุณ ” 

 

“ ด้วยความยินดีครับ ” 

 

คนพูดน้อยสองคนทำความเข้าใจกันได้เอง

 

กว่าเทรนจะรู้ตัวว่าคนสนิทนั้นคิดคดทรยศ  แอบบอกใบ้ห้องนอนให้พาราไดซ์ปีนไปนอนกับวอดก้าทุกคืน  เรื่องก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว

 

เทรนได้แต่ทุบโต๊ะด้วยความโกรธ

 

  เซราส  ไอ้เวร !!! ” 

 

เซราส : เอาคืนเรื่องที่เอาแต่จิกหัวใช้ผมไงครับ J

 

 

ส่วนผู้หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นคู่หมั้นของพาราไดซ์ก็ดูจะไม่มีใครเจอตัวอีกเลย  ครอบครัวอีกฝ่ายก็ล้มละลายหนีหนี้กันไปเรียบร้อยแล้ว

 

เรื่องนี้สอนว่าจะหาเรื่องใครก็ต้องดูคนรอบข้างคนคนนั้นด้วย

 

 










TALK

 

มีใครชอบความพาลหึงของพาราไดซ์บ้าง  รวมถึงความไม่ปราณีต่อคนที่มาทำร้ายวอดก้าด้วย   นี่ก็เหมือนวอดก้ากับพาราไดซ์เวอร์ชั่นต่างโลกนั่นเอง   บางคนอาจสงสัยว่าทำไมไรท์ต้องแต่งตอนนี้ด้วย  ที่ไรท์จะบอกคือไรท์อยากลองทำอะไรในมุมใหม่บ้าง  อันที่จริงไรท์เคยอยากแต่งนิยายอีกเยอะมากที่อยู่ในหัว  แต่คือเรื่องที่มีทั้งหมดก็เยอะมาก ๆ แล้ว  ดังนั้นพล็อตต่าง ๆ ก็แค่โลดแล่นอยู่ในหัวไรท์เท่านั้นเอง  ซึ่งทำให้ไรท์เสียดายมาก ๆ

ขอบคุณสำหรับทุกคนนะคะที่ยังรอและช่วยเหลือไรท์แม้ไรท์จะหายไปนานมาก ๆ

ตัวอย่างสร้อยกับแหวนจะคล้าย ๆ แบบนี้ค่ะ  หวังว่าตอนไรท์อธิบายจะไม่ซับซ้อนเกินไป  แล้วพบกันใหม่นะคะ  


    



วันนี้มี NC ของโคนัน  เป็นตอนพิเศษไรท์เองระหว่างยินกับโคนัน  ใครไม่ชอบก็ไม่ต้องแวะเข้าไปดูนะคะ  ใครอยากหื่นรับปีใหม่ก็แวะ ๆ ไปกันได้  มาปลดปล่อยความหื่นในตัวคุณ 55555555








Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 105 : ตอนพิเศษ Yaoi : โลกของฉันและเธอ (พาราไดซ์ x วอดก้า) 3 -จบ- , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4095 , โพส : 43 , Rating : 1% / 357 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 43 : ความคิดเห็นที่ 15901
ได้โปรดกลับมาเถอะกลับมา
Name : Saifon_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Saifon_ [ IP : 223.24.188.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มกราคม 2562 / 17:48
# 42 : ความคิดเห็นที่ 15898
โอ้ยยยยยย เซอร์วิสดีต่อใจมาก พิเศษสุดๆ งืมมมมมมม ไดซ์คือดีต่อใจมากๆ วอดก้าก็นุ่มนิ่มน่ารักที่สุด พี่เทรนบทน้อยแต่มาวินมาก เกรี้ยวกราดได้ใจน้องไปเลยคร้าาาา พี่เซราสทำดีมากกกกกก 55555 รักทุกคนเลยยยย
Name : Thatsawan To Love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thatsawan To Love [ IP : 184.22.225.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2562 / 00:05
# 41 : ความคิดเห็นที่ 15893
ไรท์เมื่อไรจัอัพอะ รออยู่นะ
Name : Thaksaina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thaksaina [ IP : 125.26.186.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2562 / 11:47
# 40 : ความคิดเห็นที่ 15891
รอออออออออออออออออออ
Name : Thaksaina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thaksaina [ IP : 118.172.73.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2562 / 19:44
# 39 : ความคิดเห็นที่ 15888
ชอบบบ>.<
Name : maya-zen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maya-zen [ IP : 202.121.32.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2562 / 12:43
# 38 : ความคิดเห็นที่ 15886
งู้ยยยย น่ารักกกก ><
Name : Knight-Vampire < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Knight-Vampire [ IP : 110.169.129.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2562 / 21:55
# 37 : ความคิดเห็นที่ 15884
คิดถึงเรื่งนี้ที่สุดนึกว่าไรท์จะไม่อัพต่อแล้ว
Name : DreamDreamTn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DreamDreamTn [ IP : 125.25.92.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2562 / 00:01
# 36 : ความคิดเห็นที่ 15882
จิกหมอนนนนนน ชอบมากกกกกกกก งู้ยยยยยยยยยยยย
Name : Fai [ IP : 49.229.72.182 ]

วันที่: 4 มกราคม 2562 / 02:30
# 35 : ความคิดเห็นที่ 15878
น่าร้ากกกกก ละมุนมากๆเลยค่ะ
PS.  -
Name : Kumy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kumy [ IP : 223.205.248.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2562 / 17:51
# 34 : ความคิดเห็นที่ 15877
ฟินมากๆ แต่อยากได้ตอนหลักด้วยอะค่าาาาาาาาา
Name : .:>~◇Yuukari♡~<:. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .:>~◇Yuukari♡~<:. [ IP : 223.24.189.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2562 / 16:03
# 33 : ความคิดเห็นที่ 15875
ละมุนละไมดีจริง
Name : T1101 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ T1101 [ IP : 1.47.231.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2562 / 01:23
# 32 : ความคิดเห็นที่ 15874
ชอบบบบ
Name : เสี่ยวยาหลี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสี่ยวยาหลี [ IP : 49.49.251.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 23:47
# 33 : ความคิดเห็นที่ 15873
เอาอีกๆๆๆๆ ชอบมากกกกกก
Name : hikarunogo51 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hikarunogo51 [ IP : 223.206.251.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 23:08
# 30 : ความคิดเห็นที่ 15872
คิดถึงเรื่องหลักเลยอ่ะ

โอมมมจงลง จงลง
Name : Ladda Aew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ladda Aew [ IP : 1.46.102.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 22:53
# 29 : ความคิดเห็นที่ 15871
แงงงงงงงงงง ความละมุนนี้
PS.  ❤
Name : บิ้งมาลาลิ้งกิ้งก่อง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บิ้งมาลาลิ้งกิ้งก่อง [ IP : 171.6.242.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 22:51
# 28 : ความคิดเห็นที่ 15870
ไดซ์น่าร้ากกก ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ไหนก็ยังทำให้หลงรักอยู่ดี ยัยน้องก็คือน่าฟัดมากลูกกก เจอรักดีๆมีความสุขแล้วเนอะ
Name : ni_ky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ni_ky [ IP : 223.24.164.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 22:31
# 27 : ความคิดเห็นที่ 15868
ชอบวายแล้วได้วายมาแบบนี้ ฟืดดดดดดดดด//สูดยาดม

อยากได้อีกกก
PS.  โอ๊ะโย๊ะโย๋ สนุกจุงเบยยยย
Name : PPruedee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PPruedee [ IP : 180.183.52.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 22:00
# 26 : ความคิดเห็นที่ 15865
ง​ื้ออออเขิลแทนน

ไดซ์น่ารักกก5555​ รอตอนหลักอยู่นะ
Name : m-mew-miew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ m-mew-miew [ IP : 101.109.145.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 21:49
# 25 : ความคิดเห็นที่ 15864
โอ้ยยยย
Name : oโรวเนลo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oโรวเนลo [ IP : 124.120.137.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 21:46
# 24 : ความคิดเห็นที่ 15862
เขิน น่ารักๆๆๆมากกกก ใครมาเห็นตอนนี้นี่ต้องหาว่าบ้าแน่เลยนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

อยากจะกรื้ดดดดดดด

ปล.ไรท์สู้ๆนะอย่าลืมมาต่อเนื้อเรื่องหลักน้า
Name : Sol real < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sol real [ IP : 1.47.200.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 21:33
# 23 : ความคิดเห็นที่ 15860
ความไดซ์อ่ะนะ รออ่านตอนหลักอยู่นร้าาาาา
Name : Midnight9302 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Midnight9302 [ IP : 1.47.15.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 20:35
# 22 : ความคิดเห็นที่ 15859
เขินอ่าาาาา ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วววววววววว งืออออออออออ เขินแรงงงงงงงงงงเว่อออออออออออออ
Name : oommkbb346794 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oommkbb346794 [ IP : 182.232.55.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 20:07
# 21 : ความคิดเห็นที่ 15858
กรี๊ดดเดดดดดดดดดดด เขินๅๆๆๆๆ สนุกมากๆเลย
Name : k-kh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ k-kh [ IP : 223.207.246.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 20:03
# 20 : ความคิดเห็นที่ 15857
จิกหมอนเลยจ้า
Name : Midnight2602 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Midnight2602 [ IP : 182.232.106.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 19:48
# 19 : ความคิดเห็นที่ 15855
จิกหมอนแตกแล้วว อุ๊กรี๊ดด
Name : pooyuy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pooyuy [ IP : 182.232.171.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2562 / 18:52
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android