คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 29 : บทที่ 29 วุ่น ๆ วันเปิดเรียน 1


     อัพเดท 29 มิ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,219 Overall : 678,949
15,910 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 29 : บทที่ 29 วุ่น ๆ วันเปิดเรียน 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 20053 , โพส : 38 , Rating : 11% / 204 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

บทที่  29  วุ่น ๆ วันเปิดเรียน 1


 

ในห้องของวอดก้าและพาราไดซ์

 

 

 “ เฮโล่ ! วอดก้าน้องพี่ ! เสียงใสของหัวหน้าหอสราทดังขึ้นอย่างเริงร่าจนเกือบกลายเป็นตะคอกข้างหูทำเอาสองร่างที่กำลังซุกไออุ่นเพราะความหนาวของห้องค่อย ๆ เปิดเปลือกตาบางสีงาช้าง

 

“ อืม ” วอดก้าครางงัวเงียเบา ๆ หัวและเส้นผมสีเงินค่อย ๆ เงยขึ้นจากอะไรบางอย่างอุ่น ๆ ซึ่งสิ่งนั้นก็เปิดเปลือกตาออกเผยให้เห็นนัยน์ตาสีม่วงคมที่มองมาอย่างเย็นชาแถมยังอยู่ใกล้ชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของแต่ละคนก่อนนัยน์ตาสองคู่ที่สบกันจะเบิกกว้างเมื่อพบว่าพวกเขาอยู่ในท่าไหน

 

“ เฮ้ย ! ” สองเสียงอุทานเบา ๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหากแต่วอดก้าและพาราไดซ์ก็ต้องหน้าคว่ำอีกรอบเมื่อถูกเชือกพันธนาการขาไว้คู่กันจนกลับไปกองอยู่ท่าเดิม  เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจาก ตัวตนเรื่อง

 

“ ฮิ ๆๆ อบอุ่นกันไหมล่ะ น้อง ๆ ที่น่ารัก ” เทรนถามอย่างร่าเริงเมื่อเจ้าของห้องทั้งสองยืนยิ้มเหี้ยม ( คนเดียว ) กับอีกสายตาเย็นชายิ่งที่ยิ่งกว่าอยู่ขั้วโลกเหนือ ( อีกคน )

 

“ แหม…..อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ  นี่พี่อุตส่าห์ทำตัวเป็นคนดีมาปลุกน้องที่น่ารักแต่เช้านะ ” เทรนยิ้มแห้ง  ทำตาแป๋วบอกเสียงซื่อ  วอดก้าและเจ้าชายหนุ่มหันไปมองนาฬิกาโบราณของห้องซึ่งบอกว่า  04 ; 35  P.M.  หรือพูดง่าย ๆ คือตีสี่กว่านั่นเอง

 

วอดก้าหันไปยิ้มบาง ๆ แต่ดูเชือดเฉือนให้กับเทรนตามบทนักบวชที่ได้รับซึ่งประธานหอก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

 

“ ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว  งั้นผมขอไปอาบน้ำก่อนละกันนะครับ ” วอดก้าบอกด้วยน้ำเสียงเอื่อย ๆ ซึ่งเจ้าชายหนุ่มก็เดินไปเตรียมชุดและตารางสอนก่อนเพื่อรอเพื่อนร่วมห้องอาบน้ำเสร็จโดยวอดก้าทิ้งรุ่นพี่ของหอไว้กับเจ้าชายแห่งทริสทอร์

 

ซู่

 

น้ำอุ่น ๆ ช่วยลดความหนาวไปได้ทันที  วอดก้าอาบน้ำอย่างชับไวสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำออกไปโดยที่เส้มผมสีเงินปนขาวยังเปียกน้ำ  ทันทีที่ร่างของวอดก้าก้าวผ่านจากห้องน้ำ  รังสีกดดันและร่างของรุ่นพี่หนุ่มก็กระโจนเข้ากอดอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงคร่ำครวญ

 

“ แงวอดก้า  ไม่เอาแล้ว ฉันคุยอะไรกับพาราไดซ์ก็ไม่เห็นพูดตอบเลยอ่ะ  ไหนจะรังสีน่ากลัวนี่อีก….แง ๆๆๆ ” เทรนร้องด้วยใบหน้าบูดบึ้ง  วอดก้าออกอาการจุกไปเลยเพราะร่างของเทรนก็ใช่จะเล็ก ๆ แถมยังสูงกว่าเขาเกือบสิบเซนอีก

 

นักฆ่าในคราบนักบวชหนุ่มดันไหล่ของรุ่นพี่ออกแล้วบอกด้วยน้ำเสียงแห้ง ๆ

 

“ เขาก็เป็นของเขาอย่างนี้แหละครับ  ว่าแต่พี่มีอะไรถึงมาปลุกพวกผมตั้งแต่เช้ากัน ” วอดก้าย้อนถามซึ่งเทรนก็ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาดจนวอดก้าบางอ้อเพราะมันเป็นรอยยิ้มเดียวกับโรซึ่งมีแผนแกล้งเขา

 

“ เดี๋ยวนะ……….” วอดก้าชักจะรู้สึกแปลก ๆ ว่างานอาจจะเข้า   มองเลยไปที่เจ้าชายร่วมห้อง   ชายหนุ่มก็เดินเข้าไปอาบน้ำหน้าตาเฉย  แถมทิ้งสายตาเย็น ๆ ใส่อีก

 

 
 

เวลา 06 ; 15  A.M.

 

แอ๊ด !

 

แอ๊ด !

 

“ ฮาว ~ ” วิสกี้อ้าปากปิดปากหาวด้วยความง่วง  เนื่องจากเมื่อคืนมัวแต่จัดห้องร่วมกับองครักษ์ของเจ้าชายอยู่  และด้วยความเห็นไม่ตรงกันจึงมีการต่อสู้อยู่บ้างเล็กน้อย ( ? )  ก่อนวิสกี้จะกระโดดกอดเตกีล่าทันทีที่เห็น  แน่นอนว่าสิ่งติดตัวคือกำไลหยกและโน๊ตบุคซ์เครื่องโปรดของชายหนุ่มผมแดง   ทุกคนต่างสวมเครื่องแบบของหอไว้เรียบร้อยซึ่งบอกตามตรงว่ามันเท่ไม่แพ้ชุดเครื่องแบบสภาของสาธิตเซนท์ปิแยร์เลย 

 

ชุดเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำอยู่ข้างใน  คอปกขลิบด้ายสีทองอย่างสวยงาม  ถูกสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีขาวที่ครึ่งซ้ายเป็นสีดำแต่คอข้อแขนเป็นสีแดงขลิบด้ายทองทั้งสองข้างคอปกเสื้อนอกดีไซน์อย่างทันสมัยและสวยงามเป็นสีแดงเช่นเดียวกับสีหอ  ท่อนล่างเป็นกางกางขายาวสีดำกับเข็มขัดทองเป็นรูปนกฟีนิกซ์   ขากางเกงข้อเท้ายัดเข้าไปข้างในรองเท้าบูธสีดำมันวาว  เนกไทสีแดงมีด้ายสีทองปักเป็นรูปนกฟีนิกซ์สองตัวร้อยรัดกันพร้อสยายปีกอย่างสง่างาม   แขนเสื้อขวามีตัวอักษรเลขโรมันบอกถึงชั้นปีหนึ่ง

 

วิมเลทก้าวออกมาตามเพื่อนร่วมห้องด้วยสีหน้าบูดบึ้งหลังได้ทะเลาะกันอีกครั้งกับวิสกี้   มือยังมีหนังสือเล่มหนาประจำตัวอยู่ในอ้อมแขน  ยิ่งยามนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่ทะเลาะกัน  ใบหน้าคมสันและนัยน์ตาสีฟ้าก็ยิ่งขุ่นมัว

 

 

“ ห้องเป็นโทนสีเขียวสิถึงจะดีที่สุด  ไม่ใช่สีฟ้าแสบตาที่แค่มองก็ปวดหัว  L เสียงใสของวิสกี้ที่มาในคราบพ่อค้าตัวแสบแห่งรัฐมามัวส์ดังขึ้นพร้อมหางคิ้วที่เริ่มกระตุกยิก ๆ เมื่อเกิดการเลือกเรื่องของสีวอลเปเปอร์ไม่ตรงกัน

 

“ ห้องสีฟ้าสิดี ดูแล้วสบายตาไม่เหมือนสีเขียวที่ทำอย่างกับอยู่ในป่า L วิมเลทเริ่มหุบยิ้มที่มุมปากทีละน้อยเมื่อชายหนุ่มเพื่อนร่วมห้องเลือกสีซึ่งเป็นสีที่เขาเกลียดที่สุดมาเป็นสีห้อง  ใบหน้าของทั้งคู่จ้องเขม็งกันอย่างไม่มีใครยอมใครก่อนนักพนันในคราบพ่อค้าจะพูดอีกครั้ง

 

“ ฉันบอกว่าต้องสีเขียว ”

 

“ แต่ฉันจะเอาสีฟ้า ”

 

“ หน็อย !…..ไอ้องครักษ์สัปรังเค !

 

“ ว่าไงนะ !…ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด !

 

 

“ ตื่นเช้าจังนะครับ วิสกี้  เติร์ก ” รัมและจินเดินออกมาจากห้องตนเองด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ มือบางของรัมยังโอบกระถางดอกทิวลิปไว้แนบแน่นเช่นเดียวกับจินที่กอดตุ๊กตาหมีอยู่ไม่ห่าง   ก่อนจินจะเดินไปหยอกล้อกับวิสกี้เล่น

 

“ ทำไมน่าบูดอย่างนั้นล่ะ วิสกัสเอ๊ย วิสกี้เพื่อนรัก ”

 

“ แหมไม่มีอะไรหรอกครับ  บ้านแกเซ่ ! ไอ้จิน !  จะเรียกชื่อก็เรียกให้ถูก ๆ สิฟระ ” วิสกี้วิ่งไล่เตะจินอย่างอาฆาตเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากรัม  บลัดดี้ซึ่งนอนห้องเดียวกับเตกีล่าเดินเข้าไปทักกลุ่มเพื่อนของตัวเองด้วยรอยยิ้มกว้างตามแบบฉบับเดิมเสียงใส  เรียกความสนใจจากคนที่เหลือ

 

“ อรุณสวัสดิ์ทุกคน ”

 

“ อืม ” ลูกชายและหลานชายองครักษ์อันดับหนึ่งรับคำตอบ  ส่วนบราวน์ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก  ตอนนี้เหลือเพียงคนอีกสองคนซึ่งเปรียบเสมือนหัวหน้ากลุ่มของพวกเขาเท่านั้นที่ยังไม่มา  ทั้งแปดเริ่มออกเดินไปยังห้องของวอดก้าและพาราไดซ์  แต่กระดาษใบน้อยสองแผ่นที่แปะติดอยู่ที่น่าประตูก็ทำให้ทั้งหมดชะงัก

 

ไปทำธุระ กระดาษใบหนึ่งเขียวด้วยลายมือเรียบ ๆ แต่ดูขลังและสวยงามเขียนสั้นๆ แปะไว้  ข้าง ๆ กันนั้นมีกระดาษอีกแผ่นที่เขียนด้วยลายมือสวยงามไม่แพ้กันแม้จะหวัดไปบ้างว่า เจอกันที่ห้องเรียน ซึ่งวิสกี้  รัม  จินและเตกีล่าก็รู้ได้ทันทีว่าแผ่นแรกคงเป็นของเจ้าชายหนุ่มส่วนอีกแผ่นเป็นของวอดก้า   รัมหันไปหาอีกสี่หนุ่มซึ่งกำลังยืนคุยกันพลางเอ่ยชวนเสียงเอื่อย ๆ

 

“ ดูเหมือนว่าเพื่อนของผมและเพื่อนของคุณจะไปทำธุระ  งั้นไปทานอาหารกับพวกเราดีไหมครับ ” วิสกี้คิ้วกระตุกเช่นเดียวกับวิมเลทที่ทำท่าอ้าปากจะค้านแต่เคียร์  องครักษีกคนของพาราไดซ์ซึ่งเปรียบเสมือนรองรับคำทำให้พวกเขาไม่สามารถเถียงได้

 

“ เอาสิครับ ” เคียร์ยิ้มบาง ๆ ตอบซึ่งรัมก็ยิ้มกลับ  หมุนตัวแล้วเป็นฝ่ายเดินนำไปตามด้วยเตกีล่า  จินและวิสกี้ซึ่งแอบหันไปทำหน้ากวนส้นใส่องครักษ์หนุ่มอีกคนซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้อง  เรียกสายตาเขียวปั๊ดอย่างโมโหจากวิมเลทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

“ ไอ้พ่อค้าตัวแสบ ” ชายหนุ่มผมเงินกัดฟันเบา ๆ หันไปค้อนใส่เพื่อนอีกสามคนซึ่งหัวเราะคิกคักก่อนทั้งหมดจะเฮโลกันไปตลอดทางอย่างครื้นเครง

 

อีกด้านหนึ่ง

 

“ อย่าบอกนะว่า………ตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการ……” วอดก้าถามเสียงอ่อน นัยน์ตาสีส้มคมฉายความคิดของตัวเองออกมาเมื่อถูกเทรนใช้ริบบิ้นสีน้ำเงินผูกเส้นผมสีเงินปนขาวนั้นไว้พร้อมคำพูดแสนเอาแต่ใจตัวเองว่า ก็ฉันอยากเห็นดวงตานายนี่นา เทรนยิ้มกว้างตบไหล่ชายหนุ่มผมเงินป้าบ ๆ แล้วบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

“ คิดถูกแล้วไอ้น้อง ” ส่วนเจ้าชายหนุ่มก็เพียงมองด้วยสายตาเรียบเฉยเคียงคู่กับหัวหน้าคณะกรรมการปีสามอย่างเซราสซึ่งกำลังยืนหน้านิ่งไม่ต่างจากพาราไดซ์

 

“ ตำแหน่งคณะกรรมการคือคนที่คอยอำนวยความสะดวกให้กับหัวหน้าชั้นปี   ดูแลงานด้านเอกสารที่ได้รับมอบหมายต่าง ๆ…….เป็นมือขวา  ผู้ช่วยและเป็นคนของหัวหน้าชั้นปีรวมถึงทำงานในสภาเหมือนกับหัวหน้าชั้นปีด้วย ”

 

“ แหะ ๆๆ เรียกสั้น ๆ ว่าทำงานทุกอย่างเหมือนเป็นรองหัวหน้าใช่ไหมครับ ” วอดก้าหัวเราะเสียงแห้งซึ่งเทรนก็พยักหน้าเริงร่าแล้วลากวอดก้าไปแนะนำที่ต่าง ๆ ในสภาทิ้งอีกสองคนให้มองถาพนั้นอย่างเรียบเฉย

 

“ เขาเป็นอย่างนั้นตลอด ??? ”  พาราไดซ์ถามชายหนุ่มรุ่นพี่ถึงผู้ที่ทั้งหัวหน้าหอและหัวหน้าชั้นปีด้วยน้ำเสียงเย็นชา   หากแต่ในน้ำเสียงนั้นมีความรู้สึกบางอย่างปิดไว้อย่างแนบเนียน  เซราสมองตามผู้เป็นหัวหน้าหอและหัวหน้าชั้นปีก่อนจะตอบคำถามชายหนุ่มเสียงเรียบ

 

“ ปกติ…..

 

“ งั้นเหรอครับ….แต่คงเป็นกับเฉพาะเพื่อนสนิท ? ” เจ้าชายหนุ่มรับคำพร้อมกับย้อนถามกลับอีกรอบบ่งบอกถึงสายตาที่เฉียบคม  เซราสปรายตามองเล็กน้อยพลางพูดเบา ๆ  “ อืม ” อย่างที่พาราไดซ์บอก  เทรนเป็นคนร่าเริง…..แต่ก็กับเฉพาะคนสนิทด้วยเท่านั้น  หากอยู่กับคนนอก  เขาจะเป็นคนที่เคร่งขรึม  เอาจริงเอาจังและเป็นบุคคลที่น่ากลัวคนหนึ่งแม้อายุยังน้อย  ถึงแม้เทรนเองจะเป็นคนให้ความสนิทสนมกับผู้คนไปทั่วแต่ก็ไม่มีสักครั้งทีเขาจะเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือสนิทใจกับใครเป็นพิเศษ  แต่กลับเด็กคนนั้น……ทั้ง ๆ ที่พบเพียงครั้งเดียวก็ดูเทรนเพื่อนของเขาสนใจทุกสิ่งที่เกี่ยวกับชายหนุ่มผมเงินนั่น

 

! ” เซราสหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อนัยน์ตาสีส้มเข้มหันมาสบตาอย่างช้า ๆ แต่ชัดเจนกับเขา  พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากน้อย ๆ ที่ยกขึ้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าถูกมองหากแต่เพียงแวบเดียว  วอดก้าก็หันกลับไปคุยกับเทรนต่อ  ซึ่งนั่นทำให้เซราสนิ่งงันเช่นเดียวกับเจ้าชายหนุ่มที่ถูกนัยน์ตาสีส้มนั้นสะกดไว้

 

“ เฮ่…..เซราสนิ่งอะไรอยู่  พาราไดซ์  มาดูแผนที่โรงเรียนเร็ว ” เทรนส่งเสียงเรียกชายหนุ่มสองคนที่มองอย่างนิ่ง ๆ ให้ออกจากภวังค์พร้อมกับกวักมือเรียกให้มาดูด้วยกัน   ซึ่งแผนที่นับว่ามีขนาดกว้างพอสมควรถ้าจะจำให้หมดแต่หัวหน้าชั้นปีหนึ่งและคนทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะกรรมการก็เพียงมองนิ่ง ๆ ก่อนนิ้วเรียวของวอดก้าจะชี้ไปที่เส้นทางหนึ่งซึ่งลดเลี้ยวและแคบพอสมควรพลางถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด

 

“ ตรงนี้เป็นทางลับใช่ไหมครับ ? ”

 

“ ใช่ ” เทรนและเซราสสบตากันด้วยความทึ่งกับความหัวไวของวอดก้า  มีน้อยคนนักที่จะดูแผนที่แล้วรู้ได้ทันทีว่าทางแคบ ๆ ที่ติดกับทางเดินปกติเป็นเส้นทางลับเพราะมันเล็กมากอีกทั้งยังแทบไม่ผิดสังเกต   ขนาดเทรนและเซราสตอนปีหนึ่งยังใช้เวลามากกว่านี้ในการรู้เลย

 

………… ” วอดก้าและพาราไดซ์นิ่งเงียบ  จับจ้องไปที่ภาพแผนที่ด้วยความสงบ   สายตาคมสองคู่กวาดไปยังแผนที่อย่างรวดเร็วก่อนเพียงไม่นานวอดก้าจะเผยรอยยิ้มขึ้นแล้วหันมาถามเทรน

 

“ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ  พวกผมจะได้ไปทานข้าวเช้าแล้วก็เตรียมตัวไปเรียน ”

 

“ อืม…..ไม่มีแล้วล่ะ  แต่ตอนพักเธอต้องมาที่หอกลางนะ  พวกฉันจะแนะนำเธอให้กับรุ่นพี่ในสภา ” เทรนบอกซึ่งั้งสองก็พยักหน้ารับก่อนที่เจ้าชายหนุ่มจะหมุนตัวไปยังกำแพงด้านหนึ่งเงียบ ๆ

 

วอดก้าขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออก  สบดวงตาสีม่วงเข้มที่มองมาอย่างเย็นชาแต่เขากลับรับรู้ความรู้สึกได้ไม่ยาก

 

วอดก้ายิ้มขำ  ทาบฝ่ามือไว้ที่อิฐซึ่งดูใหม่กว่าอิฐก้อนอื่น ๆ เล็กน้อย ( ย้ำว่าเล็กน้อย ) ก่อนจะกดลงไป  แผ่นกำแพงค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกเสียงดังอย่างเชื่องช้าแต่กลับทำให้สองรุ่นพี่ตาค้าง

 

ครืด !

 

 

“ อา…..งั้นพวกผมคงต้องขอลา ” วอดก้าหันไปกล่าวกับรุ่นพี่หนุ่ม  ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเดินตามเจ้าชายหนุ่มที่เดินลิ่ว ๆ ไปก่อนพร้อมกับผนังกำแพงที่เลื่อนปิดเช่นเดิม  แผ่นหลังของทั้งสองค่อย ๆ เลือนหายไปหลังเส้นทางลับ  เทรนที่ตั้งสติได้หลุดเสียงหัวเราะพลางกล่าวย้ำกับตัว

 

“ หึ ๆๆๆ นายนี่มันน่าสนใจจริง ๆ ……แต่เรื่องสนุกจะอยู่ในทางลับต่างหาก ”

 

เซราสปรายตามองเทรนเล็กน้อยก่อนจะหันไปจับจ้องกำแพง  คิดในใจอย่างแผ่วเบา

 

“ ฉันหวังให้พวกเธอเจอสิ่งนั้นนะ ”

 

พรึ่บ !

 

“ น่าสนใจจริง ๆ ” วอดก้าพึมพำเบา ๆ ระหว่างสังเกตทางลับที่ถูกสร้างขึ้น  แม้จะเป็นเส้นทางลับแต่ก็มีระบบระบายอากาศดีเยี่ยมทำให้มีบางช่วงที่มีสายลมพัดผ่านเบา ๆ  พาราไดซ์พยักหน้าอย่างเห็นด้วยขณะที่มือหนึ่งมีลูกไฟเย็นสีฟ้าอ่อน  ส่องประกายเรืองรองให้เห็นเส้นทางเดินที่ทอดยาว   นอกจากนี้ยังมีเส้นทางที่ลดเลี้ยวและแยกไปเป็นสิบ ๆ สาย  นี่ถ้าพวกเขาไม่ได้จำและดูแผนที่มาก่อนอาจจะหลงตายก็เป็นได้

 

“ ไปที่โรงอาหารของหอเลยไหมครับ ? ”

 

“ อืม ” เจ้าชายหนุ่มตอบกลับเรียบ ๆ

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังแผ่วเบาในทางลับ   ก่อนลมหอบหนึ่งจะพัดจากด้านหลังอย่างรุนแรงจนพวกเขาต้องขมวดคิ้ว  แต่เสียงอีกเสียงที่ดังประสานเสียงลมทำให้พวกเขาต้องมองหน้ากัน

 

 

กริ๊ก !

 

วูบ !

 

 

อักษรสีทองเรืองแสงขึ้นช้า ๆ จากกำแพงหิน  เป็นภาษาที่ทั้งสองต่างคุ้นเคย เพราะมันคือภาษาเทพ…..พาราไดซ์มองข้อความบนกำแพงขณะที่ความคิดตีกันยุ่งเหยิง   วอดก้าขยับตัวเข้าไปใกล้อักษรสีทองมากขึ้น  มือเรียวไล่แตะตัวอักษรที่ปรากฏอย่างเชื่องช้า   นัยน์ตาสีส้มเหม่อลอยนิด ๆ ยามมอง 

 

 

“ บุป       - ผางาม     แสงส่อง

 

สายเลือด     ทายาท    ต่างพันธุ์

 

ให้กาล     เวลา    หมุนผัน  

 

กลับคืน      สู่วัน     ชะตา 

 

สักพักอักษรสีทองก็ดับแสงลง  กำแพงไม่ปรากฏข้อความใดเช่นเคย   ก่อนนัยน์ตาที่ปลอมแปลงเป็นสีส้มค่อย ๆ กลับเป็นสีม่วงแดงงดงามหากแต่เพียงแวบเดียววอดก้าก็หันมายิ้มให้เจ้าชายหนุ่มพลางบอกเสียงปกติ

 

“ คงเป็นภาษาเทพสินะครับ  แต่น่าเสียดายที่ผมอ่านไม่ออก ”

 

……อืม….” พาราไดซ์รับคำทั้งที่มองตาของนักบวชหนุ่มอยู่  แต่ก็ละสายตาไปเมื่อวอดก้าผายมือเป็นเชิงให้เจ้าชายหนุ่มเดินนำ  ขณะที่ห้วงความคิดของพาราไดซ์ปรากฏนัยน์ตาสีม่วงอมแดงคุ้นเคย

 

หรือว่าเขาตาฝาด…….ที่เห็นนัยน์ตาสีส้มของคนข้างหลังเป็นสีม่วงอมแดง……

 

หากแต่กระบวนการคิดของเจ้าชายหนุ่มจะต้องชะงักเมื่อลมอีกลูกพัดผ่านอย่างแรงจากทางด้านหน้าพร้อมกับเสียงเหมือนกลไกขยับดังกริ๊ก กริ๊ก   สองคนในทางลับมองหน้ากันเล็กน้อย

 

ฟึ่บ !

 

“ เฮ้ย ! ” สองเสียงอุทานเมื่อใต้พื้นที่พวกเขาเหยียบอยู่เปิดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างของทั้งสองร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วง

 

“ ทำไมพวกวอดก้ายังไม่มาน้า ” เตกีล่าพึมพำ ๆ เบาที่โต๊ะทานอาหารเช่นเดียวกับรัมซึ่งลูบกลีบดอกทิวลิปเล่นอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย  หากแต่เสียงเพื่อนอีกสองคนก็ดังขัดปลอบใจทั้งที่ยังไม่หยุดกิน  ห้องอาหารของหอสราทเป็นพื้นกำแพงที่ทาสีครีมมองดูแล้วสบายตา  ห้อยด้วยโคมไฟระย้าสวยงาม  ร้านอาหารมากมายเรียงกันชิดกำแพงอย่างเป็นระเบียบทั้งสองฟาก  มีโต๊ะอาหารที่จัดตามสไตล์คลาสสิค  เก้าอี้หรูสีดำและโต๊ะสีขาวสะอาดที่ปูด้วยผ้ารองโต๊ะสีฟ้าสบายตา   พรมสีแดงใต้พื้นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่สร้างรอบ ๆ ยิ่งสร้างความผ่อนคลายให้กับทั้งหมด   นอกจากนี้ยังมีบันไดวนขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งสำหรับคนที่อยากทานอาหารสงบ  หรือทานนั่งเดี่ยว ๆ ก็ได้

 

“ เอาน่า ๆ ไอ่อ้องอิดอาก ( ไม่ต้องคิดตาม ) อึก….อย่างวอดก้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก ” จินว่าไปกินไป  ขณะแย่งไก่ย่างจากวิสกี้ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ

 

“ ไอ่ ๆ ( ใช่ ๆ )  อย่างที่ไอ้จินบอก….อึก ๆๆ ออดอ่าไอเอ็นอาไอออก ( วอดก้าไม่เป็นอะไรหรอก ) ” วิสกี้ซึ่งกลืนไก่ไปเรียบร้อยเตรียมจะจิ๋กของเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ กินอีกทีแต่ส้อมเล่มหนึ่งก็ปักเนื้อที่เขากำลังหยิบ   แน่นอนว่ามันมาจากเพื่อนเรือนผมสีเขียวแก่และนัยน์ตาสีอำพันวาววับ  

 

“ ไอ้วิสกัส ! นั่นมันไก่ที่ฉันสั่งมากิน  แกอย่ามาแย่งกันสิฟะ ! จินแยกเขี้ยวใส่ผู้เป็นเพื่อนซึ่งมองตอบมาด้วยนัยน์ตาสีม่วง   วิสกี้กระตุกยิ้มนิด ๆ พลางโต้กลับ

 

“ เรื่องอะไรล่ะ  แกยังแย่งซาลาเปาฉันไปกินตั้งสามลูกเลย  ฉันจะแย่งแกกินบ้างไม่ได้เหรอวะ ” คนผมสีส้มตาสีม่วงยักไหล่  ฉวยโอกาสกระชากชิ้นเนื้อหากแต่ก็ถูกยื้อไว้ด้วยส้อมของผู้เป็นเจ้าของ

 

“ นั่นก็เพราะแกแย่งน้ององุ่นฉันของโปรดไปก่อนต่างหากล่ะ ไอ้บ้า ” จินชี้นิ้วไปที่จานผลไม้ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า   น้ำตาจินแทบจะไหลเพราะอุตส่าห์รอกินองุ่นของโปรดตั้งนานแต่ดันถูกเพื่อนเวรเอาไปซะได้

 

วิสกี้ทำหน้าเหลอหรา   ก่อนตีสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้  กรอกตาไปมาแสร้งอุทานเสียงแหลมอย่างน่าถีบ

 

“ อุ๊ยตาย !……พอดีโดนส้อมเคาะหัว  เค้าความจำเสื่อมไม่เห็นจำได้เลย ”

 

“ ไอ้ตอแหล !  เอาคืนมาเลยนะเฟ้ย ”

 

“ ไม่มีทาง !

 

“ เฮ่อ…….พวกคุณล่ะก็ ” รัมส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ  จิบน้ำชาและขนมปังนิ่ม ๆ กิน  แต่ส้อมเล่มหนึ่งก็ปักฉึกเข้าที่โต๊ะเฉียดนิ้วมือของชายหนุ่มผมสีรัตติกาลที่กำลังหยิบขยมปัง  หากแต่รัมก็ยังยิ้ม   ละมือไปจะหยิบจานเค้กข้าง ๆ

 

ฉึก !

 

มีดเล่มหนึ่งพุ่งปักจานเค้กและชิ้นเค้กเข้ากึ่งกลางแถมความแรงขนาดเสียบทะลุจานลงโต๊ะเลยด้วย  รอยยิ้มของรัมเริ่มกระตุกนิด ๆ หดมือกลับแล้วจะยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบหากแต่ช้อนคันหนึ่งก็ปัดแก้วน้ำชาจนตกจากโต๊ะ

 

เพล้ง !

 

“ วิสกี้…..จิน ” เจ้าของชื่อทั้งสองหันมามองตาปริบ ๆ ก่อนจะปล่อยมือออกจากคอเสื้อของแต่ละคนเมื่อเห็นรังสีอาฆาตและมีดสั้นจากโต๊ะที่ปรากฏบนมือของเพื่อนหนุ่มผมสีรัตติกาล

 

ฉึก ! ฉึก !

 

รัมเหยียดยิ้ม  พลางกล่าวเสียงเอื่อย ๆ ราบเรียบ

 

“ จะทานก็ทานนะครับ  อีกอย่าง….การเล่นของมีคมบนโต๊ะก็เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีซะด้วย ” รัมยิ้มหวาน   ดึงมีดที่ปักเฉียดมือเพื่อนผมส้มและสีเขียวแก่ที่นั่งหน้าซีดอยู่แล้วส่งคืนให้ “ ดังนั้นเก็บเถอะครับ ”

 

วิสกี้และจินยิ้มแห้ง ๆ รับมีดสำหรับตัดเนื้อบนอาหารไปแล้วทานอย่างสงบเสงี่ยมขณะที่ห้วงความคิดดังประสานกัน  ไม่ต่างจากเหล่ารุ่นพี่ที่ตอนแรกดูสถานการณ์อย่างสนุกสนานก็ต้องมานั่งอ้าปากค้างแทน  ยิ่งนัยน์ตาสีรัตติกาลหันมาสบ  แต่ละคนต่างผวาไปตาม ๆ กัน

 

“ แง……..น่ากลัวอ่ะ ”

 

“ ไฮเพื่อน / ไฮเพื่อน ” สองแฝดคาเมลเทียร์และคาเมสเทียร์เดินมาทักทั้งสี่ด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกันอย่างกับแกะ  รัมและเตกีล่าทักกลับด้วยรอยยิ้ม

 

“ อรุณสวัสดิ์ ”

 

“ สวัสดีครับคุณคาเมลเทียร์  คุณคาเมสเทียร์ ” รัมทักเต็มยศเรียกรอยยิ้มแห้ง ๆ จากแฝดทั้งสองก่อนแฝดน้องจะเป็นคนพูดนำ

 

“ แหะ ๆ ไม่เอาน่าเพื่อน  เรียกฉันว่าคาเมสก็ได้ ”

 

“ เรียกฉันว่าคาเมลก็ได้ ” ตามด้วยแฝดผู้พี่ที่พูดต่ออย่างเข้าขา  ทั้งสี่พยักหน้ารับก่อนจินจะเอ่ยชวนสองแฝดด้วยสีหน้ากระตือรือร้น

“ มานั่งด้วยกันสิคาเมล  คาเมส ”

 

“ ขอบคุณ ” สองแฝดว่าแล้วทรุดนั่งทันที  ดูเหมือนเจ้าชายจากรัฐมามัวส์ทั้งสองจะทึ่งไม่น้อยที่เห็นปริมาณการกินของจินและวิสกี้  ไหนจะเตกีล่าที่กินได้เรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่จานบนโต๊ะปาไปยี่สิบจานก่อนสักพักซาเซนจะเดินมร่วมโต๊ะบ้าง  นัยน์ตาคมสีรัตติกาลเช่นเดียวกับของรัมจะมองรอบตะด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยถามถึงใครอีกคน

 

“ ว่าแต่วอดก้าล่ะครับ ” ซาเซนถามถึงอีกคนที่ไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย  จินยักไหล่แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวิสกี้

 

“ ไปทำธุ….. ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มผมสีส้มแสบตาจะตอบจบ   ซิซีลีพร้อมเพื่อนสาวอีกสี่คนที่ทั้งหมดจำได้ว่าสาวผมทองชื่อซูกิ  สาวผมสีเขียวน้ำทะเลชื่อ เจน  สาวผมสีน้ำตาลชื่อ  แครอไลน์  และสาวผมฟ้า สวมแว่น มาดอนน่า ( อย่าคิดมากเรื่องชื่อค่ะ )  ก็เดินมายังโต๊ะพวกเขา

 

“ สวัสดีค่ะทุกคน ” ซูกิทั้งชายหนุ่มรอบโต๊ะเรียกเสียงทักตอบจากคนที่เหลือ  ซิซีลีเริ่มหยอกล้อกับสองแฝดคาเมลเทียร์และคาเมสเทียร์อย่างสนุกสนานซึ่งพวกเขาก็เพิ่งรู้ว่าซิซีลีเป็นน้องสาวห่าง ๆ ของซาเซน  เช่นเดียวกับมาดอนน่าที่หันไปทักเตกีล่าที่รัวแป้นคีย์บอร์ดอยู่

 

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเตกีล่า  เขียนโปรแกรมใหม่อยู่หรือคะ ? ” มาดอนน่าถามด้วยความสนใจ  มองตัวเลขและตัวอักษรที่วิ่งเข้าวิ่งออกจากหน้าจอด้วยสายตาสนุกสนาน  เตกีล่ารับคำสั้น ๆ พร้อมใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อยนิด ๆ

 

“ อืม ”

 

“ แล้วคุณวอดก้าหายไปไหนหรือคะ ? ” แครอไลน์ถามคำถามเดียวกับซาเซนเป๊ะซึ่งวิสกี้ก็ยิ้มแห้ง ๆ พลางตอบอีกครั้ง

 

“ ไปทำธุ…… ” ยังไม่ทันจะตอบจบอีก  บลัดดี้  บราวน์  วิมเลทและเคียร์ก็เดินเข้ามาร่วมวงขอร่วมโต๊ะด้วย   เคียร์ยิ้มกว้างให้จินซึ่งจินก็ยิ้มตอบเล็กน้อยหันมาถามวิสกี้อีกรอบ

 

“ เห็นเพื่อนฉันกับเพื่อนนายบ้างไหม ” คราวนี้วิสกี้ยิ้มอย่างเดียว   คาดว่าพอจะพูดต้องมีคนมาขัดอีกแน่จึงเลือกที่จะเงียบหากแต่เสียงตึงตังและเสียงระเบิดแว่ว ๆ ก็เรียกสายตาของทุกคนในโรงอาหารหันไปมอง

 

โครม  !

 

ครืน  !

 

เปรี้ยง  !

 

ตูม  !

 

ตูม  !

 

ก่อนเสียงนั้นจะเงียบไปสักพักเรียกสายตาสงสัยจากทั้งหมดแต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าต้นเสียงมาจากไหนหากแต่เหล่ารุ่นพี่กลับมองหน้ากันยิ้ม ๆ แล้วมองไปทางกำแพงด้านหนึ่งทั้งหมดทำให้เด็กปีหนึ่งต้องหันไปมองตาม

 

ครืด !

 

ครืด  !

 

กำแพงสีครีมด้านที่รุ่นพี่กำลังมองอย่างเงียบ ๆ เริ่มเลื่อนออกมาด้านหน้าก่อนจะเลื่อนไปข้าง ๆ เผยเป็นช่องกำแพงขนาดใหญ่พอที่คนจะเดินได้   ยังไม่ทันที่จะมีใครได้พูดอะไร  ทั้งหมดก็ต้องตาเบิกกว้าง  ปากอ้าค้างทั้งพากันกระโจนหนีเมื่อลูกไฟสามลูกพุ่งออกมาจากช่องกำแพง

 

พรึ่บ !  เฟี้ยว  !  เฟี้ยว  !  เฟี้ยว  !

 

“ เฮ้ย !

 

“ อะไรวะเนี่ย ” แต่ละคนมุดหัวอยู่ใต้โต๊ะแทบไม่ทัน  กลุ่มควันปรากฏขึ้นคละคลุ้ง  ดีที่พอลูกไฟออกมาก็หายไปในทันทีทำให้ไม่สร้างความเสียหายให้กับโรงอาหาร  ก่อนเงาลาง ๆของคนสองคนจะเดินออกมา

 

“ อ้าว…..วอด…..ก้าเอือก” วิสกี้  จิน  รัมและเตกีล่าที่ประสานเสียงเรียกเพื่อนที่หายไปนานชะงักเสียงในลำคอเมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นเพื่อนชัดเจนเช่นเดียวกับสององครักษ์เจ้าชาย  วิมเลท  เคียร์  บลัดดี้และบราวน์ที่หุบปากแทบไม่ทัน

 

“ ดะ….ไดซ์เอ่อ….

 

ไม่ต้องพูดถึงเหล่ารุ่นพี่และสาว ๆ ที่อ้าปากค้างพอกันก่อนแต่ละคนจะหน้าขึ้นสีเมื่อทั้งสองคนที่พวกเขาเดาว่าต้องได้รับการรับน้องเหมือนกับเพื่อนของพวกเขาแน่ออกมาในสภาพที่……..เสี่ยงต่อการหัวใจวายอย่างยิ่งของทั้งชายและหญิง

 

มือขวาของวอดก้ายกขึ้นเสยเส้นผมสีเงินที่ตอนนี้ปล่อยยาวสยายคลอเคลียใบหน้าขาวเนียน   นัยน์ตาสีส้มคมกริบและแพขนตาหนามองไปยังทุกคนในโรงอาหารด้วยสายตาหงุดหงิดนิด ๆ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยน้ำก่อนมือเรียวข้างขวาจะยกขึ้นลูบหยาดน้ำบนใบหน้าออกให้หมดพร้อมริมฝีปากแดงจัดที่เลียเลือด ณ มุมปาก  สภาพของวอดก้าคือสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวคิดว่าเสื้อนอกคงถูกทิ้งไปแล้วทั้งยังมีรอยเลือดเปื้อนเป็นจุด ๆ เล็กน้อยที่เสื้อ  กางเกงขายาวขาดวิ่นบางส่วนแต่ที่ไม่ขาดคือผ้าพันคอสีส้มที่เปียกพอกัน 

 

ไม่ต้องพูดถึงเจ้าชายหนุ่มที่ตอนนี้ปล่อยรังสีอำมหิตออกมาราวกับจะแช่แข็งทุกคน   เสื้อผ้าคล้ายกับวอดก้าเกือบทุกอย่างทั้งกระดุมสองเม็ดบนที่ขาดเผยให้เห็นอกแกร่งและไหล่กว้างแข็งแรงจนสาว ๆ หน้าแดงไปตาม ๆ กัน  นัยน์ตาสีม่วงเข้มไม่ปิดบังความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นแม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยดั่งรูปสลัก   ใบหน้าหล่อเหลาหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วใช้มือซ้ายลูบหยาดน้ำออกจากใบหน้าตัวเองบ้าง   ทั้งสาวแท้และไม่แท้ทั้งหลายมองพาราไดซ์ตาวาวระยับ 

 

ต่างมีทีท่าว่าจะสลบเพราะความฮอตของเจ้าตัว  ส่วนเหล่าชายหนุ่มมองอย่างอิจฉาแต่ก็ละสายตามามองคนทางขวาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเกิดอาการหน้าแดงโดยพร้อมเพรียงเมื่อนักบวชหนุ่ม ( ตามที่พวกเขารู้ )  ปลดกระดุมออกทั้งแผงด้วยใบหน้าที่ปรากฏความยุ่งยากใจเพราะต้องใช้เพียงมือเดียวแต่นั่นไม่ทำให้ใครผิดสังเกตเพราะเหล่าชายหนุ่มมองที่ผิวขาวอมชมพูของนักบวชหนุ่มอยู่ต่างหาก   ไหล่กว้าง  ผิวขาว  เอวบาง  และลำคอขาวระหงที่ทำให้เหล่าชายหนุ่มตั้งแต่สองแฝดคาเมลเทียร์  คาเมสเทียร์   ซาเซน   วิมเลท  เคียร์   บลัดดี้และบราวน์ตาค้าง  ละสายตาไม่ได้ด้วยใจเต้นระทึกก่อนทั้งคู่จะเดินมาที่โต๊ะของทั้งหมด

 

“ เอ่อ…..ไป….ทำอะไรมาเหรอ ” บราวน์ถามเสียงตะกุกตะกักทั้งที่ยังจ้องใบหน้าของวอดก้าไม่ละสายตา   หากแต่ลูกชายของแพทย์หลวงก็มีอันต้องสะดุ้งเมื่อเจ้าชายหนุ่มก้าวมาขวางพร้อมกราดสายตาเย็นใส่พลางถามเสียงเย็นชา

 

“ มองอะไร ” ประโยคนั้นทำเอาเหล่าชายหนุ่มแต่ละคนหลบตาวูบหนึ่งด้วยความหนาวเหน็บก่อนวิสกี้จะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจนต้องขมวดคิ้วเช่นเดียวกับหลาย ๆ คน

 

“ เอ่อ…..ทำไมจับมือกับวอดก้าอย่างนั้นล่ะครับ ” รัมถามด้วยสีหน้าสงสัย   ทั้งสองก้มลงมือตัวเองแต่ก็ยังไม่ปล่อยอยู่ดีจนทุกคนเริ่มสงสัย

 

“ มีอะไรหรือเปล่า ” บลัดดี้ถามบ้าง  ซึ่งวอดก้าก็ยิ้มแห้ง ๆ ให้  อย่างที่เห็น  มือขวาของนักบวชหนุ่มผสานอย่างแนบแน่นกับมือของพาราไดซ์ก่อนวอดก้าจะยื่นมือที่จับกับเจ้าชายหนุ่มแน่นไปให้รัมพลางบอกเสียงราบเรียบ

 

“ คำสาป ”  รัมที่ได้ยินเอื้อมมือไปแตะก่อนจะขมวดคิ้ว  บอกเบา ๆ

 

“ คำสาปพันธนาการ……อืมเป็นประเภทสายมนตร์ดำไม่เจาะจงตัวตน แก้ไม่ยาก ”

 

“ ฝากด้วยล่ะ ” วอดก้ากล่าวสั้น ๆ รัมเอามือทั้งสองข้างทาบแต่เตกีล่าก็สะกิดแล้วส่งกระถางดอกทิวลิปให้  รัมตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ พลางยิ้มขอบคุณซึ่งทำให้บราวน์มองนิ่ง   ก่อนพ่อหมอจำเป็นจะเริ่มแก้คำสาปอีกครั้ง

 

วูบ !

 

แสงสีทองวิ่งล้อมมือของทั้งสองสักพักก่อนจะหายเข้าไปในมือ  เมื่อวอดก้าลองคลายมือออกก็สามารถปล่อยมือจากพาราไดซ์ได้แล้วทำให้เผยรอยยิ้มขึ้นอย่างดีใจเพราะรู้สึกอยากไปอาบน้ำเต็มทีแต่เจ้าชายหนุ่มกลับขมวดคิ้ว  คิดในใจเสียงแผ่ว

 

“ ไม่อยากยุ่งกับเราขนาดนั้นเชียว ”

 

“ แต่ทำไมเราต้องใส่ใจด้วยกัน ”

 

ทว่าอีกความคิดหนึ่งผุดขึ้นจากความคิด  ก็ยิ่งทำให้พาราไดซ์ขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้นหากแต่สัมผัสอันอบอุ่นก็คว้ามือเขาอีกครั้งจากคนที่เขากำลังคิดถึง  รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของวอดก้า

 

“ รีบไปอาบน้ำเถอะครับ   ถ้าไม่สบายมันจะลำบากเอานะครับ ” วอดก้าว่าพลางฉุดดึงเจ้าชายให้เดินตาม  หันไปบอกคนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้ม

 

“ พวกเราขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะแล้วเดี๋ยวจะรีบมา  วิสกี้ สั่งข้าวไว้ให้ด้วยล่ะ ”

 

“ จ้า จ้า ” วิสกี้รับคำเสียงกลั้นหัวเราะก่อนทั้งหมดจะกลับเข้าสู่ความเฮฮาเหมือนเดิม  ด้านเจ้าชายหนุ่มที่ถูกจูงมือมองมือของตัวเองที่ประสานกับคนข้างหน้านิ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก   แต่เพียงแวบเดียวเจ้าชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายลากวอดก้าแทน

 

 

บุป-    ผางาม     แสงส่อง

 

สายเลือด      ทายาท      ต่างพันธุ์

 

ให้กาล      เวลา      หมุนผัน

 

กลับคืน       สู่วัน      ชะตา

 

“ เฮ่อ……หมายความว่าอะไรกันนะ ” วอดก้าถอนหายใจแผ่ว ๆ ยามนึกถึงกลอนที่พบในช่องทางลับ   ท่ามกลางสายตาสงสัยสี่คู่ที่มองมา

 

“ เป็นอะไรหรือเปล่า ” เตกีล่าถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อยแต่วอดก้ากลับพูดเบี่ยงประเด็นแทน

 

“ คาบแรกเราเรียนอะไรเหรอ ? ” เตกีล่าควักตารางสอนของตัวเองขึ้นมาดูพลางก้มหน้าก้มตาอ่าน

 



                 “ อืม……วันนี้วันอังคาร  เริ่มวิชาดนตรีกับการเต้นรำ ” คนที่ได้ฟังทำหน้าขนลุกวูบหนึ่ง   จะไม่ให้ไม่ให้ทำได้อย่างไงในเมื่อเด็กปีหนึ่งหอนี้มีผู้หญิงแค่ 5 คน  หากจะเต้นคู่ก็ต้องมีคนที่ได้เต้นกับผู้ชายด้วยกันเองน่ะสิ 

 

เอิ่ม……

 

แต่ละคนทำหน้าสยดสยองไปตาม ๆ กันเมื่อจินตนาการท่าทางยามตัวเองต้องเต้นรำกับผู้ชายร่างใหญ่แต่เสียงออดบอกหมดเวลาทานอาหารเช้าต่างทำให้นักเรียนทุกระดับชั้นหอสราทลุกขึ้นอย่างว่องไวแล้วพากันเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน  สำหรับวิชาดนตรีและการเต้นรำ  ห้องเรียนคือปราสาทกลางหรือตึกผู้อำนวยการ

 

“ อ๊าย !……เด็กปีหนึ่งหอสราทก็ยังหน้าตาทุกคนเหมือนเดิม ” ชายหนุ่มร่างสูง  ผิวสีแทน  เรือนร่างเต็มไปด้วยมัดกล้ามแต่ก็พลิ้วไหวกำลังทำท่าระริกระรี้อย่างดีใจเมื่อเห็นเด็กปีหนึ่งหอสราท  ปากแดงระเรื่ออย่างน่าขนลุกทำท่าจูบมีเอฟเฟ็คเป็นเสียงจ๊วบ ๆ จนอยากจะเป็นลมให้รู้แล้วรู้รอด

 

ส่วนพวกเขาน่ะเหรอ…….ไม่ต้องพูดถึง

 

ขนลุกซู่สิ

 

“ ง่า….วอดก้า  เค้ากลัว ” เตกีล่ากอดเอววอดก้าแน่นพลางซบหน้าลงกับไหล่ของเพื่อนหนุ่ม   ไม่ต่างจากรัมที่คราวนี้กอดวอดก้าจากทางข้างหลังแน่นเหมือนไม่อยากมองพร้อมร่างที่สั่นระริก  วอดก้ารู้ทันทีว่ารัมไม่ได้ร้องไห้หรือสะอึกสะอื้น  แต่กำลังเอาร่างของเขาเป็นกำบังไม่ให้มีใครได้ยินเสียงหัวเราะ

 

“ คิก ๆๆ ” นั่นไง  ว่าแล้ว

 

วอดก้าเบ้ปากก่อนจะปล่อยให้รัมกอดไปแต่มือข้างหนึ่งโอบเอวเจ้าแม่แห่งวงการข่าวที่ตอนนี้อยู่ในคราบนักค้าข่าว   ริมฝีปากแดงเฉียบของวอดก้ากดจุมพิตที่หน้าผากของเตกีล่าเบา ๆ พลางกล่าวปลอบโยน

 

“ ไม่เป็นไรนะครับเติร์ก  ผมอยู่นี่….” ประโยคนั้นยิ่งทำให้คนในคราบชายหนุ่มผมแดง  นัยน์ตาสีฟ้ากอดเอวคนตรงหน้าแน่นไปอีก  รัมที่เริ่มกลั้นหัวได้บ้างแล้วค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากเอวของเพื่อนหนุ่มช้า ๆ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาแปลก ๆ ของแต่ละคนก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

“ มีอะไรหรือเปล่าครับ ” รัมเอียงคอถามหากแต่ทุกคนก็ส่ายหน้าพรึ่บ ๆ ยกเว้นวิสกี้และจินที่กลั้นเสียงหัวเราะเพราะเห็นเหตการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบทั้งยังรู้ได้ทันทีว่าสายตาคลางแคลงใจที่มองมาน่ะเกิดขึ้นเพราะภาพที่เห็นล้วน ๆ

 

“ อะ……เนกไทวอดก้าหลวม ” เตกีล่าที่ละออกจากไหล่ของคนตรงหน้าเห็นเนกไทสีแดงหลวม ๆ ใกล้จะหลุดเต็มทีจึงเอื้อมมือไปผูกให้ช้า ๆ หากแต่คนเป็นเจ้าของกลัวห้ามเสียงหน่าย ๆ

 

“ อ่ะไม่ต้องผูกก็ได้มั้งครับเติร์ก ปล่อย ๆ ไปก็ไม่เสียหายหรอก ”

 

“ ไม่ได้นะ ” เตกีล่าสั่งเสียงเฉียบขาดและยังขมีขมันในการผูกเนกไทซึ่งดีกว่าเดิมเป็นไหน ๆ เพราะทำให้รู้สึกสบาย  ไม่แน่นเกินไป  วอดก้าอมยิ้มแล้วกล่าว

 

“ ขอบคุณนะครับ ”

 

“ อืม ” มาดเย็นชาเช่นเดิมกลับสู่นักแสดงอย่างเจ้าแม่วงการข่าวหากแต่ใบหน้าข่าวก็ต้องแดงระเรื่อเมื่อวอดก้าชะโงกหน้าไปกระซิบข้างหูอย่างหยอกเย้า

 

“ หายกลัวแล้วสินะ   กอดฉันซะแน่นเลยนี่ ”

 

“ วอดก้าบ้า ” หลุดมาดอีกที  ชายหนุ่มที่โดนหยอกเย้าค้อนขวับให้อย่างงอน ๆ เรียกให้วอดก้าต้องไปง้ออีกตามด้วยจิน  รัมและวิสกี้ครบแก็งเข้าไปโอ๋เพื่อน

 

ซาเซน  บราวน์  วิมเลท  เคียร์และคนอื่น ๆ มองหน้ากัน  ไม่รู้ทำไมฉากเมื่อกี้ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนคู่แต่งงานใหม่ที่ภรรยากำลังผูกเนกไทให้สามีที่แต่งตัวไม่เรียบร้อย  แต่ก็สงสัยได้ไม่นานอาจารย์ ( ไม่ ) สาวที่รู้สึกถูกลืมเลือนก็ตบมือเรียกดัง ๆ เรียกความสนใจ

 

“ เอาล่ะนะฮะนักเรียน ครูชื่อว่าแฟเรียล  ทามไลน์  แต่ครูอยากให้พวกเธอเรียกครูว่าแฟรี่ ( ครูใจหญิงกระพริบตาถี่ ๆ อย่างยั่วยวนแต่คนอื่น ๆ ทำหน้าอยากจะอ้วก )   ในช่วงแรกเราจะเรียกการเต้นรำจังหวะต่าง ๆ ก่อนจนจบหลักสูตร  หลังจากนั้นจึงจะเริ่มเรื่องของเครื่องดนตรี แต่เพื่อไม่ให้เสียเวลา……ทุกคนเริ่มจับสลากคู่เต้นรำเลยจ้ะ ”

 

“ แต่อาจารย์แฟรี่ค่ะ  มันจะเหลือเศษหนึ่งคนนะคะเพราะหอเรามีเด็กยี่สิบห้าคน ” ซิซีลีแย้งซึ่งอาจารย์ ( ไม่ ) สาวก็ยิ้มกว้างพลางส่งสายตายั่วยวนไปทางกลุ่มของเหล่าเจ้าชายหนุ่ม

 

“ งั้นจะมีคนหนึ่งที่เป็นผู้โชคดีได้รับกระดาษจุมพิตจากครูซึ่งครูจะเป็นติวเตอร์ให้เองจ้ะ ฮิ ๆๆ ” แต่ละคนทำหน้าสยดสยองไปตาม ๆ กัน ไม่ต้องสนิทหรือรู้จักกัน  แต่ละคนยกมือขึ้นพนมเหนือหัว  กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ไม่ต้องเป็นผู้โชค ( ไม่ ) ดีคนนั้น

 

“ แม่จ้าช่วยลูกด้วย  ลูกกินกล้วยอยู่บนหลังคา เอ๊ย ขอให้ลูกอย่าเป็นคน ๆ นั้นเลย   ไรออน  รูมเมตร่วมห้องของซาเซนพนมมือสูง  ไหว้ปลก ๆ ไม่ต่างจากคู่แฝดคาเมลเทียร์ที่นึกถึงความดีที่เคยทำมาเพื่อช่วยให้พวกเขาหลุดจากเคราะห์ร้าย ( ? ) นี้

 

“ เอาล่ะทุกคน  พร้อมแล้วใช่ไหมจ้ะ  เลดี้เฟริสต์ก่อนเลยจ้ะสาว ๆ ” ซิซีลี   มาดอนน่า  เจน  แครอไลน์และซูกิเดินไปจับสลากให้แฟเรียลดู ซึ่งอาจารย์ใจสาวก็ประกาศชื่อของคนที่ได้รับคู่

 

“ คู่ของคุณซิซีลี  คุณซาเซนฮ่ะ !  

 

“ เย้ !  ขอบคุณพระเจ้าที่เมตตา ” ซาเซนน้ำตาคลอ  เดินยิ้มร่าไปหาซิซีลีผู้เป็นน้องสาว

 

“ คู่ของคุณมาดอนน่า  คุณคาเมลเทียร์ ! ” ตามด้วยชื่อของมาดอนน่าไปติด ๆ คู่ของเจนคือชายหนุ่มร่างสูงเรือนผมสีฟ้าน้ำทะเลหายากซึ่งมาจากเมืองท่าน้ำอย่างอลาเรย์   ชื่อ ริคคาโด  คู่ของซูกิก็คือเพื่อนหนุ่มอีกคนชื่อ ฟากัส  มาจากมามัวน์ สุดท้ายเจนได้คู่กับคาเมสเทียร์

 

เหลือคนอีกสิบห้าคน  ซึ่งคราวนี้อาจารย์ใจหญิงแต่กายเป็นชายเดินฉับ ๆ อย่างมีจริต  หยิบสลากแล้วส่งให้ทีละคนเหลือสลากใบสุดท้าย  แน่นอนว่ามันเป็นสลากที่ลงอาคม  ก่อนที่ทุกคนจะเปิด  แฟเรียลก็จุ๊ปากแล้วบอกด้วยรอยยิ้มหวานแต่ชวนขนลุก

 

 “ ขอบอกไว้ก่อนเลยนะฮ่ะทุกคนว่ามันเป็นสลากลงอาคมไว้แล้ว  ตัวสลากจะคัดชื่อและรูปร่างของคนที่มีสรีระเหมาะสมในการฝึกเต้นรำให้กับตัวเรา  ดังนั้นขอให้เคารพกับการจับสลากด้วย ”

 

“ งั้นก็เปิดได้เลยจ้ะ ” แฟเรียลว่า   มือของทั้งสิบห้าคนเปิดอย่างรวดเร็วซึ่งทันทีที่อ่านจบนัยน์ตาสีส้มคมก็เบือนไปสบกับนัยน์ตาสีม่วงเย็นชาที่หันมามอง

 

วอดก้า  เอลนาโวลโรลล์  พาราไดซ์  เซไลโด  ดิทริสทอร์

 

ทั้งสองก้าวเท้าเข้าหากันเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ วอดก้าโคลงหัวเล็กน้อยพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนใจแต่ปนความพิศวงเอาไว้

 

“ ดูเหมือนเราจะดวงสมพงศ์กันนะครับ ” พาราไดซ์มองคนตรงข้ามเขานิ่ง ๆ รับคำเสียงสั้นหากแต่คงความแปลกใจไม่ต่างกัน

 

“ อืม ”

 

 

 

คัท !!!  เลิกกองจ้า !!!

 

แหะ ๆๆ ขออภัยที่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไรท์เตอร์ไม่ได้อัพ  จริง ๆ ก็อยากอัพ  ตัดเป็นสองตอนเลยนะแต่หาจุดตัดตอนไม่ได้จริง ๆ  อีกอย่างรีดเดอร์เองก็คงอยากอ่านตอนต่อไป  เป็นยังไงคะ  ตอนนี้ยาวเกือบสองตอนเลยทีเดียว  อาทิตย์หน้าก็คงอัพช้าเพราะไรท์เตอร์เข้าสู่ช่วงสอบก่อนกลางภาค  ใครเป็นเด็กศรีอยุธยา ฯ จะรู้ดี  อย่าลืมตั้งใจทำการบ้านน้าทุกคน  >O<



          อีกอย่างที่ไรท์เตอร์ช้าก็เพราะทำตารางสอนในนิยายอยู่  เอาล่ะ  ชุดเครื่องแบบของโรงเรียนสาธิตเซนท์ปิแอร์คล้าย ๆ แบบนี้แหละค่า   แค่เปลี่ยนจากสีนํ้าเงินเป็นแดงแค่นั้นเอง


 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 29 : บทที่ 29 วุ่น ๆ วันเปิดเรียน 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 20053 , โพส : 38 , Rating : 11% / 204 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 38 : ความคิดเห็นที่ 10746
หวานนิดๆ
Name : Pornmumu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornmumu [ IP : 1.47.170.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2559 / 20:57
# 37 : ความคิดเห็นที่ 9850
กลายเปนฮาเล็มวอดก้าไปซะแล้ววววว
Name : Paploy D-thanarak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Paploy D-thanarak [ IP : 223.205.251.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2559 / 03:59
# 36 : ความคิดเห็นที่ 9359
สนุกมากค่ะ
Name : Chandra and Clover < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chandra and Clover [ IP : 119.76.69.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 11:00
# 35 : ความคิดเห็นที่ 8539
ไม่ชอบตรงที่คู่ของเพื่อนวอดก้าหน้าแดงกับวอดก้าอ่ะ อ่านแล้วหงุดหงิดแปลกๆ ไม่ชอบใจเลย คู่ใครคู่มันเด้!!
Name : รีดเดอร์ [ IP : 171.97.141.125 ]

วันที่: 15 พฤศจิกายน 2558 / 21:56
# 34 : ความคิดเห็นที่ 7092
ฮาเร็มของวอดก้า
Name : Ponpun Sayngam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ponpun Sayngam [ IP : 223.204.249.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2558 / 17:39
# 33 : ความคิดเห็นที่ 6585
ฟินนนนนนนนนน ~
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 125.24.163.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2558 / 20:12
# 32 : ความคิดเห็นที่ 6468
เนื้อคู่ ~~~~~~
Name : fairy_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fairy_devil [ IP : 125.27.83.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2558 / 07:45
# 31 : ความคิดเห็นที่ 4756
พาราไดซ์ พูดเป็นแค่นี้ใช่มะ เย็นชาได้ใจ
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : Hydrangea < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydrangea [ IP : 125.25.69.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2557 / 21:20
# 30 : ความคิดเห็นที่ 4076
ชอบตอนนี้อ่า เต้นรำ บรรยายดีมากเลยคะ เขินด้วย ชอบมากๆๆ >< ฟินสุดๆ
Name : MSmile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MSmile [ IP : 171.4.67.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2557 / 20:18
# 29 : ความคิดเห็นที่ 3935
สนุกมากค่ะ แอบฟินนิดๆในบางครั้ง อิอิ ^.^
Name : Wolf Black < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wolf Black [ IP : 27.145.43.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 03:43
# 28 : ความคิดเห็นที่ 2334
ผมเริ่มจะลืมแล้วว่าตัวเอกทั้งห้าเปป็นผู้หญิง และเริ่มคิดว่าเรื่องนี้เป็นนิยาย yaoi ......... แต่หนุกฝุดๆจ้า
PS.  คุณรักเขาก็เรื่องของคุณ ผมรักคุณก็เรื่องของผม
Name : Heart < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Heart [ IP : 49.0.114.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2557 / 22:02
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2325
พระเอกนางเอกก อ้ายยยยย
PS.  境界の彼方...栗山未来...神原秋人
Name : sss.doofa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sss.doofa [ IP : 58.11.229.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2557 / 19:38
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2157
สนุกกกกกกกกกกกกกกกกกก นางเอกกับพระเอกน่ารักจังง
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 125.24.166.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2556 / 22:34
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1707
สงสัยนามสกุลครูนำมาจากเฟสบุค ทามไลน์ (timeline)

PS.  ยังไม่อยากรับใคร เพราะใจมันร้าวตั้งแต่\'เขา\' เดินจากไป
Name : Fararah < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fararah [ IP : 171.96.52.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2556 / 15:03
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1582
พระเอกแกพูดเป็นแค่ "อืม" ชิมิ
PS.  ฉันมาเพื่อล่า ,,, ล่าสวาท นิยาย (<< นังนี่น่ากลัว T^T )
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 27.55.146.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2556 / 22:15
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1030
อาบน้ำอย่างชับไว = อาบน้ำอย่างฉับไว
ร้อยรัดกันพร้อสยายปีก = ร้อยรัดกันพร้อมสยายปีก
องครักษีกคนของพาราไดซ์ = องครักษ์อีกคนของพาราไดซ์
เทรนบอกซึ่งั้งสอง = เทรนบอกซึ่งทั้งสอง
มองรอบตะ = มองรอบโต๊ะ
# เผื่อไรเตอร์อยากรีไรท์ คำผิดนะจ้ะ จุบุๆ ^^
Name : แพนโต๊โต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แพนโต๊โต [ IP : 180.183.23.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2556 / 11:44
# 22 : ความคิดเห็นที่ 680
อัพต่อเถอะค่ะ น้านะนะนะนะนะนะนะนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ*.*  

อยากอ่านตอจีีจีน้า~~~~~~~

รีบๆมาอัพนะจุ้ฟ~

เค้ารักนิยายเรื่องนี้ที่ฝุุด~ จ๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ>3<
PS.  I love Yaoi But I don't like Drama...!!!
Name : Apple Maple < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Apple Maple [ IP : 180.183.40.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2556 / 23:48
# 21 : ความคิดเห็นที่ 677
อัพ อัพ อัพ
เถอะไรเตอร์
พลีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
Name : ผงฝุ่น [ IP : 119.46.184.2 ]

วันที่: 3 กรกฎาคม 2556 / 17:04
# 20 : ความคิดเห็นที่ 671
สนุกอ่ะ



รีบมาอัพต่อเร็วนะ 



อ่านอยากต่อไวๆๆจัง
PS.  น่ารักนะฮะ น่าหมันไส้นะฮะ
Name : falcon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ falcon [ IP : 110.77.156.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กรกฎาคม 2556 / 13:29
# 19 : ความคิดเห็นที่ 670
มาอัพไวๆนะค่ะ
Name : ผู้รอคอย [ IP : 182.53.121.56 ]

วันที่: 30 มิถุนายน 2556 / 09:16
# 18 : ความคิดเห็นที่ 669
อัพเร็วๆหน่อยน่ะรอ่านอยู่><
Name : Mint Malisa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mint Malisa [ IP : 171.7.155.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มิถุนายน 2556 / 08:41
# 17 : ความคิดเห็นที่ 668
หนุมมากเลยอ่ะ

ชอบมากกกกก

รอไรเตอร์อัพตอนต่อไป
PS.  ทุกนาที ทุกวันเดือนปี ทุกเวลานั้นมีค่า อย่าปล่อยเลยไปทั้งๆที่ยังไม่ทำอะไรกับมัน
Name : bigbowka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bigbowka [ IP : 171.99.228.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มิถุนายน 2556 / 06:13
# 16 : ความคิดเห็นที่ 666
น่ารัก(+ฟิน)สุดๆ เป็นกำลังใจรออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ
Name : annazear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annazear [ IP : 27.104.179.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2556 / 22:33
# 15 : ความคิดเห็นที่ 665
อ่าาาา
PS.  ทุกอย่างเกิดขึ้นมามันก็มีดับสูญ อย่ายึดติดกับ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตให้มากเกินเหตุ ทุกสิ่งทุกอย่างมี2ด้าน
Name : by tam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ by tam [ IP : 182.53.31.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2556 / 21:20
# 14 : ความคิดเห็นที่ 664
หนุกมากเลยคร่า มาต่อเร็วๆๆนะค่ะ
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 101.109.20.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2556 / 20:20
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android