คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 31 : บทที่ 31 วิชาการต่อสู้ 1 ( เค้าขอโตด เค้าอัพแว้ว ~~~~~ )


     อัพเดท 14 ก.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,800 Overall : 679,530
15,917 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 31 : บทที่ 31 วิชาการต่อสู้ 1 ( เค้าขอโตด เค้าอัพแว้ว ~~~~~ ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19932 , โพส : 45 , Rating : 7% / 204 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 


บทที่  31 วิชาการต่อสู้ 1

 
แง ๆๆๆ เต้าขอโตด  เค้าผิดไปแล้ว

อ่านนิยาย.......แล้วอภัยให้เค้าด้วย

 

“ เฮ่อ…….” เสียงถอดทอนหายใจดังขึ้นจากทั้งห้าอันได้แก่  วอดก้า  วสิดี้  จิน  รัมและเตกีล่าที่ทำหน้าเซ็ง ๆ อยู่ในโรงอาหาร  ใบหน้าปรากฏความเหนื่อยล้าเล็กน้อยเพราะความที่นอนไปเพียงชั่วโมงเศษ  เบื้องหน้าเป็นกองเอกสารี่ทำเสร็จแล้วแต่ในขณะเดียวกัน  ข้าง ๆ ก็เป็นเอกสารชุดใหม่ของสภาสาธิตเซนท์ปิแอร์อีกที

 

งานนั้นเป็นงานของหัวหน้าคณะกรรมการสภาหรือเรียกสั้น ๆ ว่าเป็นรองหัวหน้าชั้นปีนั่นแหละที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา  และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องมาเหนื่อยหน่ายใจอยู่นี่

 

“ หาลายเซ็นของคนทั้งสภา ” วอดก้าพูดเปรย ๆ มือเรียวม้วนปลายผ้าพันคอสีส้มของตัวเองเล่น  รัมเอ่ยรับคำ

 

“ ดูเหมือนไม่ยาก ”

 

“ ก็ไม่ยากจริง ๆ นั่นแหละ ” วิสกี้พูดด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ

 

“ แต่ปัญหาก็คือ……. ” เตกีล่ากล่าวเสียงแผ่วเช่นเดียวกับจินที่ยิ้มแห้ง ๆ ปรายตาไปมองกลุ่มคนที่กำลังฉีกยิ้มเริงร่าโดยเฉพาะคนหัวม่วงที่อยู่กลางสุด

 

…..กลุ่มนั้นต่างหาก ”

 

คราวนี้ทั้งห้าคนมองหน้ากันแล้วหันไปมองคนอีกกลุ่มซึ่งมีกันอยู่สองคน  แน่นอนว่าบริเวณโต๊ะนั้นแทบไม่มีคนนั่งเลยเนื่องเพราะรังสีทะมึนที่ขนาดรัมยังชิดซ้าย  มือของจินวางทาบกับมือของวอดก้าแล้วบอกด้วยน้ำเสียงปลอบใจ

 

“ ไม่ต้องคิดมากน่าวอดก้า…….ยังไงก็มีเวลาตั้งหนึ่งเดือน  พอเคลียร์อะไรช่วงนี้ให้เข้าที่เข้าทางได้ค่อยไปจัดการละกัน ”

 

“ จริงด้วย….พูดถึงรุ่นพี่ ผอ.ส่งนี่มาให้ ” เตกีล่าพูดเสียงขรึมพลางส่งจดหมายที่มีขี้ผึ้งสีแดงสดเป็นสัญลักษณ์แมวดำ  แทนตัวของวิเวียย่า……

 

วอดก้ารับไปเปิดดูพร้อมกับทำสีหน้าเรียบเฉยเวลาอ่าน   หลังจากอ่านจบ   นัยน์ตาสีส้มเข้มคมกริบหรี่ลงพร้อมกับมือที่แบออกซึ่งปรากฏเปลวไฟวสีแดงขึ้นเผาจดหมายนั่นจดมอดไหม้

 

 

 

 หวังว่าอยู่ที่นั่นคงจะสบายดีนะ  วอดก้าเธอคงได้คุยกับราฟาเอลแล้ว  ที่ปิแยร์สถานการณ์ไม่ค่อยปกติ       เมื่อวานทางสภาเจอกับปิศาจระดับต่ำที่ดูท่าจะแอบมาสอดแนม  คิดว่าทางฝั่งนู้นยังไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่นั่น  ทางเราจะหลอกมันไปก่อน  ระวังตัวด้วยล่ะ ”


                                                              วิเวียย่า

 

.. อ่านจดหมายจบแล้วให้เผามันทิ้งเลย  เพื่อความปลอดภัยของเธอ

 

 

 

ทั้งหมดยังคงเงียบเพื่อปล่อยให้วอดก้าคิดอะไรสักพักก่อนคนผมเงินจะเล่าเรื่องที่ผอ.สาวเขียนมาให้ฟังแบบย่อ ๆ ทำให้แต่ละคนพากันหน้าเครียด

 

“ นี่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้วสินะที่ว่าฝั่งนู้นจะรู้ตัวเมื่อไหร่ ” วิสกี้พูดขึ้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด  รัมที่ได้ยินจึงกล่าวความคิดเห็นว่าตัวเอง

 

  ผมว่าคงหลอกทางฝั่งนู้นได้นานพอสมควรแหละครับเพราะพลังของวอดก้าที่ส่งให้ไปพอจะตบตาอีกฝ่ายได้ ” ที่รัมกล่าวก็จัดได้ว่าถูกต้อง  มันเป็นแผนของวอดก้าและวิเวียย่าที่เดาว่าช้าเร็วอีกฝ่ายก็ต้องออกตามหาวอดก้า  ดังนั้น  วิเวียย่าจึงขอเลือดและพลังเวทย์ส่วนหนึ่งนำไปกักเก็บไว้หลอกล่อฟูจิ  ตอนนี้ก็เพียงรอให้อีกฝ่ายรู้ตัวเท่านั้น

 

“ ตราบใดที่วอดก้าพยายามไม่ปลดปล่อยพลังเวทย์หรือบาดเจ็บจนเลือดไหลก็คงไม่มีปัญหา ” จินว่าเบา ๆ ทำให้ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งก่อนวอดก้าจะผุดลุกขึ้น   ดึงกองเอกสารของตัวเองก่อนเตกีล่าจะอ้าปากถาม

 

“ แล้วพาราไดซ์ล่ะวอดก้า ” นักบวชผมเงินทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบ

 

“ อ้อ…..ไดซ์กับอีกสี่คนไปช่วยงานในสภาก่อนน่ะ   คงอยู่ตลอดจนถึงคาบว่างนั่นแหละ ” ที่เหลือพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

 

 “ คาบแรกของเราเป็นคาบว่างใช่ไหม  งั้นฉันขอไปหาที่สงบ ๆ ทำงานก่อนนะ ” อีกสี่คนมองเอกสารกว่าครึ่งที่ถูกดึงไปพลางกล่าวแย้ง

 

“ วอดก้า  นายเอาไปมากไปหรือเปล่า  เมื่อคืนนายก็นั่งทำมากกว่าพวกเราจนแทบไม่ได้หลับแล้ว  แบ่งส่วนนั้นอีกครึ่งมาให้พวกเราก็ได้ ” วิสกี้มองตาละห้อยเช่นเดียวกับอีกสามคนที่แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องเกินกำลังแต่ความสงสารเพื่อนก็มีมากไม่แพ้กันทำให้อดพูดไม่ได้   วอดก้ายิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดูพลางลูบหัวแต่ละคนช้าให้ความรู้สึกแผ่วเบาแต่อบอุ่นยิ่งกว่าใคร

 

“ ไม่เป็นไรหรอก  อย่าลืมสิว่าฉันเป็นหัวหน้าชั้นปีนะ  แถมยังเป็นหัวหน้ากลุ่มเราด้วย  ทำงานเยอะก็ไม่แปลก  ไม่ต้องห่วงงานนักฆ่าที่ไม่ต้องนอนสามวันเจ็ดวันก็ทำมาแล้ว ” ประโยคท้ายวอดก้ากล่าวเสียงแผ่วด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข  แม้จะมีท่าทางหัวเราะน้อย ๆ แต่นัยน์ตาสีส้มเข้มกลบเปล่งประกายอำมหิตและโหดเหี้ยมแต่เพียงแวบเดียวนัยน์ตาคู่นั้นก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม   นักค้าสินค้าผิดกฎหมาย   หมอเถื่อน  นักค้าข่าวสารโลกใต้ดินและนักพนันอันตรายเริ่มฉีกยิ้มบ้างแล้วยกมือขึ้นแท็กกับมือของวอดก้า

 

“ นั่นสินะ  ฉันจะไปห่วงอะไรกับคุณนักบวชกัน  ในเมื่อเขาออกจะใสซื่อและอ่อนโยน ” วิสกี้แสร้งย้ำคำว่านักบวชเรียกเสียงหัวเราะให้กับทั้งหมดก่อนจะคว้ากองเอกสารของตัวเองไปแล้วแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว

 

“ อรุณสวัสดิ์วอดก้า ” เสียงใสของรุ่นพี่สาวดังขึ้นพร้อมร่างบางที่โผเข้ากอดเอวเขา  วอดก้ายิ้มเอ็นดู  ลูบเส้นผมสีคาราเมลอย่างอ่อนโยนเรียกใบหน้าเคลิบเคลิ้มจากเนียร์อย่างมีความสุข

 

“ วันนี้คาบแรกของวอดก้าว่างใช่ไหม  เนียร์อยากโดดไปอยู่กับวอดก้าจัง ” เซย์  เฮดิส  มาร์คและจีจี้ที่วิ่งตามเนียร์อ้าปากเหวอเมื่อได้ฟังสิ่งที่ไม่น่าจะหลุดออกจากปากของเนียร์

 

เนียร์ที่รักการเรียนและคอยปรามไม่ให้พวกเขาโดดเรียนอย่างเด็ดขาด ( แต่ก็มีบางช่วงที่แอบได้ )…….

 

“ นี่….ทุกคนโดดเรียนคาบแรกกันไหมจ๊ะ  ไปเที่ยวนอกโรงเรียนกัน ”  คำถามสั้น ๆ ที่หลุดจากริมฝีปากจิ้มลิ้มทำเอาแต่ละคนปากอ้าค้าง   ทดสอบความชัดของใบหูจนเจออีกประโยค

 

“ โดดกันเถอะนะ  เนียร์เบื่อเรียนแล้ว  เนียร์อยากอยู่กับวอดก้า  น้า ๆ เนียร์ขอโดดนะ ” เนียร์วิ่งไปเขย่าแขนเซย์  เฮดิส  มาร์คและจีจี้เรียงคนหากแต่พวกเขาก็ยังเงียบ

 

OoO

 

OoO

 

OoO

 

OoO

 

เอ๋อ…..เอ๋อกันสิครับหากแต่วอดก้าก็ยกมือลูบหัวรุ่นพี่สาวเบา ๆ ก่อนจะกล่าวเสียงอ่อนโยน

 

“ ไม่ได้หรอกนะครับ  คาบว่างผมก็ต้องไปทำงาน   การโดดเรียนไม่ใช่สิ่งที่ดีนะครับ ” เนียร์ทำหน้าเศร้า  พยักหน้าหงอย ๆ วอดก้าจึงยิ้มหวานให้รุ่นพี่สาวพลางว่า

 

“ เดี๋ยวตอนเย็นเนียร์ก็มากินกับผมสิครับ  ผมมีขนมใหม่มาให้ลอง ”

 

“ งั้นก็ได้จ๊ะ ” เนียร์ว่า  จับจูงจีจี้เพื่อเตรียมตัวไปเรียนผิดกับอีกสามหนุ่มที่นิ่งค้าง

 

“ มีอะไรหรือเปล่าครับ ? ” วอดก้าเลิกคิ้วมองเรียกสติของทั้งหมดก่อนเซย์  เฮดิสและมาร์คจะประสานเสียงพูดใส่วอดก้า

 

“ วอดก้า…….นายคือสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์มากที่สุด ” แล้วทั้งสามก็เดินมาตบไหล่ชายหนุ่มผมเงินป้าบ ๆ ทิ้งสายตาสงสัยให้กับวอดก้า

 

“ สิ่งมีชีวิตน่าอัศจรรย์…..หมายความว่าไงหว่า ??? ” วอดก้าพึมพำด้วยความสงสัย  ยักไหล่แล้วปัดความสงสัยออกจากตัว  หนีบเอกสารแล้วเดินอย่างสบาย ๆ ไปหาที่ทำงานเงียบ ๆ

 

ฟิ้ว !          

 

ลมพัดเส้นผมสีเงินที่ผูกเป็นหางม้าอย่างง่าย ๆ ให้ปลิวไปตามลมแผ่ว  วอดก้าทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่    สวนพักผ่อนหย่อนใจของโรงเรียน  เป็นที่ที่ร่มรื่น   อากาศบริสุทธิ์และเงียบสงบเหมาะแก่การทำงานอย่างยิ่ง  มือเรียวสวมแว่นตากรองแสงสีชาขึ้นใส่แล้วเริ่มทำงานของตัวเองในทันที

 

เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ นัยน์ตาสีส้มเข้มปิดลงอย่างช้า ๆ เพื่อพักสายตา  แว่นตาถูกวางไว้ข้าง ๆ ถัดไปคือเอกสารบางส่วนที่ยังไม่ได้ตรวจก่อนวอดก้าจะทำให้เอกสารที่โรส่งมาให้หายไป  เงยหน้ามองดูแสงที่ลอดผ่านแมกไม้   พึมพำกับตัวเองเบา ๆ

 

“ พักสายตาหน่อยดีกว่า  เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมง ” ไวเท่าคำพูด  วอดก้าสงบใจให้ว่างเปล่า  ขายาวในกางเกงสีดำเหยียดนอน  แผ่นหลังค่อย ๆ เอนลงกับต้นไม้พร้อมกับเปลือกตาสีงาช้างที่ปิดลง

 

เพียงไม่ถึงนาที  ลมหายใจของวอดก้าก็แผ่วลงอย่างเป็นจังหวะ  มือประสานไว้ที่หน้าท้อง  ขยับกายอีกเล็กน้อยเพื่อให้นอนสบาย

 

เวลาผ่านไปเล็กน้อย  ร่างสูงของใครคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านสวนแห่งนี้ก็ชะงักเมื่อเห็นร่างคุ้นตากำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่

 

ชายหนุ่มย่างเท้าเข้าไปหาคนที่กำลังนอนอยู่อย่างเงียบเชียบ  ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าก่อนจะก้มหน้าลงมองคนที่กำลังหลับอยู่

 

ใบหน้าขาวอมชมพูที่แดงระเรื่อยเพราะความร้อนกำลังหลับอย่างสบายอารมณ์  คิดว่ามาจากลมที่พัดผ่านตลอดเวลาทำให้เคลิ้มหลับง่าย ๆ ริมฝีปากสีแดงสดบางเฉียบคลี่ยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปากอย่างเป็นสุขเรียกสายตาเผลอไผลจากร่างสูงที่มองอยู่

 

“ แล้วทำไมเราต้องสนใจเขาด้วย ? ” เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำเบา ๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเอง  นัยน์ตาสีม่วงเข้มสะท้อนภาพของคนที่กำลังหลับอยู่และโดยไม่รู้ตัว  ราวตกอยู่ในภวังค์  ใบหน้าของพาราไดซ์ค่อย ๆ โน้มลงใกล้ริมฝีปากสีแดงสดของคนที่กำลังนิทรา  ลมหายใจอุ่น ๆ ของทั้งสองปะทะกัน  ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่น้อยลงทุกทีหากแต่เจ้าชายหนุ่มก็ชะงัก   ยืดตัวตรงแล้วร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายตัวเองให้หายไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว

 

วอดก้าสะดุ้งเล็กน้อย  เปลือกตาบางเปิดพรึ่บออกเผยให้เห็นนัยน์ตาสีส้มเข้มที่ไร้อาการง่วงงุน  วอดก้าหรี่ตามองภาพเบื้องหน้าซึ่งปรากฏไอเวทย์คละคุ้ง   เมื่อเขาจับสัมผัสพลังเวทย์อันคุ้นเคยได้  มันคือไอเวทย์ของเจ้าชายหนุ่มเพื่อนร่วมห้องเขาที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วและหายไปอย่างรวดเร็วไม่ห่างจากเขา  พลังนั่นเพิ่งปรากฏเพียงสี้ยววินาทีแต่นั่นก็เกินพอที่จะเรียกสติของวอดก้าได้ 

 

ชายหนุ่มผมเงินก้มลงเก็บของแล้วบิดชี้เกียจช้า ๆ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นก่อนวอดก้าจะพึมพำกับตัวเอง

 

“ ไดซ์มีธุระอะไรกับเราหรือเปล่า ???  ว่าแต่ใกล้หมดเวลาคาบแรกแล้ว  เดินไปหาคนอื่น ๆ ดีกว่า ” วอดก้าว่าแล้วลุกขึ้นเดินอย่างสบายอารมณ์  มุ่งหน้าไปปราสาทกลางเพื่อเรียนวิชาการเต้นรำต่อ

 

หากแต่เดินไปไม่กี่ก้าว  ปลายเท้าของวอดก้าก็หยุดชะงัก  สายตากวาดมองไปที่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งนิ่ง  สักพักวอดก้าจึงเดินต่อไปโดยมอบรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับคนที่อยู่หลังต้นไม้

 

……… ความเงียบสงบยังคงมีอยู่ตลอดจนใครบางคนที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้เห็นวอดก้าที่เดินหายลับไป  มือเรียวก็ยกขึ้นเสยผมสีน้ำเงินเข้มของตนเอง  นัยน์ตาสีรัตติกาลคมกริบวูบไหวไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าคนที่เขามองเองก็รู้ถึงเขาที่ซ่อนอยู่

 
 

วอดก้า     เอลนาโวลล์โรลล์……..นายไม่ใช่แค่นักบวชธรรมดาสินะ ? ………

 
 

ยูดาสตั้งคำถามกับตัวเองในใจก่อนร่างสูงจะเคลื่อนตัวหายไปบ้างรอยยิ้มลึกลับที่มุมปากของชายหนุ่มปรากฏขึ้นยามนึกถึงใครอีกคน

 

และดูเหมือนเจ้าชายหนุ่มแห่งทริสทอร์เองก็จะสนใจคุณไม่แพ้ผมเลยสินะ

 

“ ไง……ทำได้ถึงไหนบ้างล่ะ ” วิสกี้กระโดดกอดคอวอดก้าทันทีที่เห็นหน้าซึ่งวอดก้าก็ตอบยิ้ม ๆ ชูมือข้างหนึ่งที่ถือเอกสารอีกไม่ถึงสิบแผ่นจากประมาณหกสิบแผ่น

 

“ แค่นี้เอง ”

 

“ โห….สุดยอด ” อีกสี่คนประสานเสียงว่าด้วยความทึ่ง  มุงดูงานที่วอดก้าเหลือและทำเสร็จอย่างอิจฉาเพราะพวกเขายังเหลืออีกประมาณสิบแผ่นทั้งที่ทำน้อยกว่า  แน่นอนของปลอบใจของวอดก้าย่อมเป็น……ขนมหวาน ๆ

 

เตกีล่าฟาดพายไปสองถาดเต็ม ๆ กับคุกกี้ครีมอีกถาด  แน่นอนว่าไม่มีใครแปลกใจเพราะรู้ว่าชายหนุ่มผมแดงเป็นคนชอบทานขนมหวาน  แต่คนที่มองมากลับพากันอ้าปากค้าง…..

 
 

แม่เจ้า……พายบลูเบอร์รี่สองถาดกับคุกกี้ครีมสำหรับทานกว่าสิบคน

 
 

กริ๊ง

 

เสียงออดบอกหมดเวลาคาบแรก  พวกเขาที่ทานอิ่มแล้วก็ลุกขึ้นเพื่อเรียนวิชาเต้นรำต่อ  แน่นอนว่าจินต้องเป็นครูสอนชั่วคราวให้ซิซีลี

 

“ เอ่อ…..ไดซ์ครับ ” วอดก้าส่งเสียงเรียกชายหนุ่มที่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่  พาราไดซ์หันตามต้นเสียง  นัยน์ตาสีม่วงเข่มยังมีแต่ความเย็นชาและเรียบเฉย  เสียงทุ้มถามสั้น ๆ

 

“ มีอะไร ” วอดก้าทำสีหน้าลังเลเพราะดูเหมือนจะไม่มีธุระอะไรกับเขาแต่เพื่อความชัวร์  ชายหนุ่มผมเงินจึงถาม

 

“ เอ่อ….งานสภามีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ? ”

 

……… ” พาราไดซ์มองวอดก้านิ่งจนคนถามชักหวั่น ๆ และทันทีที่แวบหนึ่งวอดก้าเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเจ้าชายหนุ่ม  นักบวชผมเงินก็ไม่รอช้าที่จะหมุนตัวหนีทันที

 

หมับ !

 

มือแกร่งเอื้อมคว้าไหล่ข้างหนึ่งของวอดก้าจนคนที่กำลังหนีก้าวถอยหลังก้าวใหญ่ปะทะอกแกร่ง  คนนัยน์ตาสีส้มเข้มกระพริบตาปริบ ๆ แล้วส่งรอยยิ้มแห้ง ๆ ให้เมื่อเห็นมืออีกข้างหนึ่งของเจ้าชายหนุ่มมีเอกสารชุดหนึ่งอยู่ในมือ  ซึ่งชุดหนึ่งของวอดก้าคือสามสิบกว่าแผ่น

 

“ ส่งพรุ่งนี้ ” เจ้าชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นท่าทางหงอย ๆ ของวอดก้า   สายตายังคงมองเอกสารตาปริบ ๆ อย่างสงสารตัวเอง  ก่อนชายหนุ่มผมเงินที่ตั้งสติได้จะค้อนขวับอย่างน่ารักใส่เจ้าชายหนุ่ม

 

“ ไม่ต้องยิ้มเลยนะครับ ” พาราไดซ์มองใบหน้าบูดบึ้งด้วยความยุ่งยากใจของหัวหน้าคณะกรรมการอย่างขำ ๆ ยิ่งเห็นท่าทางเครียด ๆ ของเจ้าตัว  รอยยิ้มที่มุมปากของเจ้าชายหนุ่มก็ยิ่งกว้างแล้วหายไปอย่างรวดเร็วโดยที่วอดก้าไม่ทันสังเกตุ

 

น่ารัก……( กรี๊ดดด มีชมกันด้วย เค้าเขิน )

 

คำ ๆ หนึ่งผุดขึ้นมาบนหัวของพาราไดซ์ยามมองนัยน์ตาสีส้มสดใสก้มลงอ่านเอกสารในมือหากแต่เขาก็ปัดความรู้สึกนั้นไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินไปหากลุ่มเพื่อนอีกสี่คนที่หลิ่วตามาให้

 

“ แน่ะ ๆ ไดซ์……เห็นนะว่าคุยจู๊จี๊กับคุณวอดก้าน่ะ หรือว่า…..” บลัดดี้และบราวน์เริ่มกวนประสาทเจ้าชายหนุ่มตามสเต็บทุกครั้ง  แน่นอนว่านัยน์ตาสีม่วงเข้มก็แผ่รังสีกดดันและความเย็นชาใส่ทำให้ทั้งสองหุบปากฉับ  เปลี่ยนเป็นหัวเราะคิกคัก  วิมเลทส่ายหน้ากับความขี้เล่นของทั้งสองแล้วกล่าวชักชวนเพื่อนในกลุ่มเพื่อไปเรียนคาบต่อไป

 

“ ไปที่ห้องเต้นรำกันเถอะ  ก่อนที่อาจารย์แฟเรียลจะหาวิธีมาลงโทษพวกเรา ”

 

“ วิม……อย่า..พูดอย่างนั้นสิ ” เคียร์ยิ้มแห้งก่อนจะกลายเป็นจืดเจื่อนยิ่งกว่าเดิมเพื่อบทลงโทษอันเลวร้ายต่าง ๆ นา ๆ วิ่งเข้าหัวไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ที่ขนลุกพรึ่บ ( ยกเว้นเจ้าชายหนุ่มที่ยังทำหน้าเฉย ๆ )

 

“ ให้ว่องเลยเพื่อน ! ” บลัดดี้พูดเสียงดัง  หายตัวนำไปเป็นคนแรกตามด้วยเคียร์  บราวน์และวิมเลทที่ตามไปติด ๆ พาราไดซ์นิ่งไปลเกน้อยยามนึกถึงวิชาคาบบ่าย

 
 

วิชาการต่อสู้และอาวุธ………อยากจะรู้จริง ๆ ว่านายมีฝีมือแค่ไหน………..

 
 

พาราไดซ์คิดอย่างหมายมั่น  หัวใจสูบฉีดด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกสนุกที่ห่างหายไปนาน…..ก่อนเจ้าชายหนุ่มแห่งทริสทอร์จะหายตัวไปที่ห้องเรียนเต้นรำอย่างรวดเร็ว

 

ด้านวอดก้าที่ผุดรอยยิ้มกว้างเมื่อดูตารางเรียนอีกครั้ง  วิชาคาบบ่ายเกี่ยวกับการต่อสู้กำลังทำให้นักฆ่าในคราบนักบวชหนุ่มสนุก  ความตื่นเต้นผุดขึ้นจนแทบระงับไม่อยู่  ยิ่งว่าจะได้สู้กับคนที่เก่งกาจก็ยิ่งอดใจไม่ไหว……

 

พาราไดซ์และวอดก้ากระตุกยิ้มเย็นในเสี้ยววินาทีพร้อมกับความคิดที่โผล่ขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

 

 

อย่าให้ฉันผิดหวังล่ะ……คุณนักบวช

 

อย่าให้ฉันผิดหวังล่ะ……คุณเจ้าชาย

 

 

เวลาสงบสุขของโรงเรียนนี้จะหมดก็เพราะวิชาการต่อสู้นี่แหละ !!

 

 

ทางด้านวิสกี้  วิมเลท  จิน  เคียร์  เตกีล่า  บลัดดี้  รัมและบราวน์พากันขนลุกเมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มโดยบังเอิญของผู้เป็นเพื่อนสนิทและเปรียบได้กับเป็นหัวหน้าของพวกเขา

 

 

ใครจะรู้ล่ะว่าคนที่ดูเหมือนผู้ใหญ่  พอจะเล่นก็ยิ่งกว่าเด็กเอาแต่ใจซะอีก !

 

 

ทั้งแปดคิดอย่างปลง ๆ เพราะรู้ว่านี่คือนิสัยที่เหมือนกันของทั้งสอง ( แม้แต่ละกลุ่มจะไม่รู้ว่าหัวหน้าของแต่ละคนคิดอะไร ) ก่อนพวกวอดก้าจะพากันชักชวนเดินไปที่ห้องเรียนการเต้นรำเพราะตอนนี้พวกเขาต้องพยายามใช้เวทย์ให้น้อยที่สุดเช่นเดียวกับวอดก้าที่ไม่ใช้จะดีที่สุด……คำเตือนจากผอ.สาว  วิเวียย่าทำให้พวกเขาระวังตัวมากยิ่งขึ้น 

 

วิชาการเต้นรำก็ไม่มีอะไรมากคืออาจารย์ใจสาวทบทวนการเต้นรำจังหวะวอลซ์ให้กับทุกคนพลางเกริ่น ๆ การสอนเต้นจังหวะแทงโก้ซึ่งจะสอนในคาบต่อไป  เวลาสองชั่วโมงผ่านไปไวมากสำหรับใครหลาย ๆ คน  แน่นอนว่าจินที่ต้องกลายมาเป็นครูสอนเต้นของซิซีลีก็ยังต้องรับช่วงสอนต่อไป

 

ตึก ! พรึ่บ

 

แขนของวอดก้าที่โอบรอบคอพาราไดซ์ในจังหวะสุดท้ายคลายออกช้า ๆ พร้อมก้าวถอยหลังอย่างสง่างามเพื่อทำความเคารพคู่เต้นรำหลังจบเพลง  ทั้งคู่หมุนตัวไปทางอาจารย์ชายไม่แม้ที่ปรบมือแปะ ๆ ชมด้วยใบหน้ายิ้มบาง ๆ ควบคู่กับอีกคนที่ตีสีหน้าเรียบเฉย

 

  ยอดเยี่ยมมากจ๊ะคุณวอดก้า  คุณพาราไดซ์ ” แฟเรียลกระพริบขนตายาวที่ดูน่าสยองมากกว่าน่ามอง  มองทั้งคู่ตาหยาดเยิ้มซึ่งนักบวชหนุ่มและเจ้าชายแห่งทริสทอร์ดูเหมือนจะสามารถต้านทานรังสีอันน่าขนลุกได้อย่างสบาย ๆ โน้มตัวรับคำชมจากอาจารย์ใจสาวง่าย ๆ

 

“ ขอบคุณสำหรับคำชมครับอาจารย์แฟรี่ นั่นก็เพราะมีครูสอนที่ดีอย่างอาจารย์ต่างหากล่ะครับ ” วอดก้าฉลาดไม่หยอก พูดด้วยใบหน้าใสรอยยิ้มซื่อ

 

……… ” เจ้าชายหนุ่มก็ยังเงียบ  มองใบหน้าของอาจารย์ด้วยสายตาเรียบเฉยและก็เป็นอย่างที่พาราไดซ์คิด

 

คนเป็นครูยิ้มกว้างกับคำเรียกนั้น  เรียกใบคะแนนประจำหอออกมาเขียนพลางกล่าวเสียงสดใส

 

“ บวกหอสราทสิบคะแนน  เพราะทำคะแนนจิตพิสัยดี ”

 
 

กริ๊ง

 
 

เสียงออดหมดเวลาเรียนทำให้ทั้งสองแยกกันไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปทานอาหารเที่ยง  แต่ละคนนี่แทบจะบินกลับโรงอาหารของหอแต่สเต็บเดิมของสาวชื่อเป็นแอลกอฮอลล์ก็คือ…….เดินนั่นเอง

 

“ เย้…..ข้าวเที่ยงจ้า  รอก่อนนะ ” วิสกี้พูดอย่างกระหาย  มองอาหารบนโต๊ะเตรียมจะกระโจนกินหากแต่เสียงเรียบ ๆ แต่ฟังดูเยาะเย้ยจากคนข้างโต๊ะก็นำพาอาการชะงักจากคนผมส้ม

 

“ ไร้มารยาท……ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น ” วิมเลทเองที่ว่า  ใบหน้านั้นยังคงความเฉยชาแต่แวบหนึ่งที่นักพนันหนุ่มเห็นรอยยิ้มที่มุมปากขององครักษ์เจ้าชายแห่งทริสทอร์  คำเถียงก็หลุดออกไปในทันที

 

“ แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายฮ่ะ ! ไอ้คุณองครักษ์ ” วิสกี้เถียงโดยเริ่มละความสนใจจากอาหารเบื้องหน้ากลายมาเป็นการต่อปากต่อคำกับวิมเลท

 

“ หนักไม่หนักก็เรื่องของฉัน   แต่เกรงใจน่ะรู้จักไหมครับ ” วิมเลทโต้กลับอย่างยียวน

 

“ ฉันน่ะเกรงใจกับทุกคนนั่นแหละ  ยกเว้นกับนายเท่านั้น !  องครักษ์อะไรเลือกสีห้องซะหวานแหวว ” วิสกี้ทำหน้ายี้ยามนึกถึงโทนห้องสีฟ้าบาดตา  องครักษ์หนุ่มหางคิ้วกระตุก  ถามเสียงลอดไรฟัน

 

“ อ้อ….ประเด็นนี้ไม่จบใช่ไหม ”

 

“ ทำไมมีปัญหารึไง ”

 

“ พูดแบบนี้มาฉะกันหน่อยไหม ”

 

“ เอาซี้ กลัวตายล่ะ ”

 

“ ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด ” คราวนี้กลายเป็นวิสกี้หนังตากระตุกแทน  เสียงลอดไรฟันไม่แพ้วิมเลทถามขึ้น

 

“ อยากโดนฟาดใช่ไหม ”

 

“ อุ๊ยต๊ายตาย  เขากลัวจนตัวสั่นเลยล่ะตัวเอง ” วิมเลทผู้เกลียดและกลัวเพศที่สามดัดเสียงแหลมได้อย่างวอนเท้าเรียกอาการสำลักจากทั้งหมดรอบวงเพราะความทรงจำไม่ค่อยดีกับเพศกึ่ง ๆ นี้   รอยยิ้มเหี้ยมกระตุกขึ้นที่มุมปากของทั้งสอง

 

“ ไอ้องครักษ์สัปรังเค !

 

“ นี่  ไอ้พ่อค้า  มันจะเกินไปแล้วนะ ”

 

“ น้อยไปด้วยซ้ำ ”

 

“ หน็อย !

 

ทั้งคู่ยังคงไม่มีใครยอมใคร   แม้กระทั่งตอนกินข้าวก็นั่งคนละมุมโต๊ะจากคนละฝั่ง  แถมยังเถียงข้ามโต๊ะข้ามหัวเพื่อนกันไปมา  เผลอ ๆ จะมีวัตถุชิ้นเล็กชิ้นน้อยลอยข้ามหัวไปก็มี  ถ้าคนที่เดินผ่านไม่ระวังตัวให้ดีอาจเจ็บตัวฟรี  และนั่นก็ทำให้เหล่ารุ่นพี่อ้าปากค้างเมื่อรุ่นน้องในสภาที่คิดว่าเรียบร้อย  สุภาพและมีความกระตือรือร้นในการทำงานควบคู่การเรียนเมื่อวาน….บัดนี้ภาพเหล่านั้นมันได้หายไปสิ้นแล้ว !

 

ส่วนอีกแปดคนยังนั่งอย่างชิล ๆ เพราะความชินชากับเหตุการณ์ดังกล่าว  สามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดียิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี  ทั้งจังหวะในการเคลื่อนจานอาหารหลบ  จังหวะการเอี้ยวตัวซ้ายขวาเพื่อหลบมือของคู่กรณีและวัตถุในอากาศก็ทำได้อย่างไม่มีที่ติ

 

“ อาหารอร่อยเนอะ ” เสียงวอดก้าพูดขึ้นลอย ๆ ด้วยรอยยิ้ม  แต่ก็ได้รับคำตอบจากทั้งหมด ( ยกเว้นเจ้าชายหนุ่ม )

 

“ อืม ” แม้จะมีเสียงโอดครวญเล็ก ๆ ดังมาเป็นดนตรีประกอบก็เถะ

 

“ อ๊าก !…..หัวข้าแตก !

 

“ เฮ้ย ! พาไปห้องพยาบาลเร็ว ”

 

ทางด้านรัม เตกีล่า เคีบร์และบราวน์ที่ตอนแรกจะเป็นคนห้ามทัพ  แต่เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์นี้ออกจะรุนแรงไปนิด ( ทำรุ่นพี่หัวแตก  ไม่นิดแล้วล่ะจ๊ะ ) จึงไม่อยากหาเรื่องเจ็บตัว  และถึงห้ามไปมันก็ไม่สำเร็จอยู่ดี  ดังนั้นก็ไม่รู้จะห้ามไปทำไม……

 

“ ลองทานนี่สิจิน ” รัมส่งไส้กรอกร้อน ๆ ที่ยังมีควันลอยกรุ่นให้กับเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ  จินยิ้มกว้าง  เอี้ยวหัวหลบส้อมเงินพลางกล่าวเสียงใส

 

“ ขอบใจรัม ”

 

ทางด้านคู่กรณีก็ยังไม่หยุด

 

“ ไอ้ 2#$%/๑!Ƒ<+$๑”               

 

 “ ไอ้ 2#$%/๑!Ƒ<+$๑”              

 

และอาหารเที่ยงก็ยังคงผ่านไปอย่างสงบสุขเช่นเดิม…….มั้งนะ

 

 
 

หลังอาหารกลางวันผ่านพ้นไป   เด็กปีหนึ่งหอสราททั้งหมดพากันเดินไปรวมตัวที่สนามฝึกทางตะวันออกของปราสาทกลาง  อาจารย์หนุ่มโมเซสผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเพราะสายเลือดเจ้าชายในตัวเรียกเสียงกรี๊ดจากสาว ๆ ทั้งห้าของหอ

 

“ อาจารย์หล่อจังเลย เนอะ ซูกิ ” ซิซีลียิ้มหวานละลายใจเมื่อเห็นอาจารย์หนุ่มในชุดทางการของอาจารย์สาขาการต่อสู้ซึ่งยิ่งขับเน้นความหล่อของเจ้าตัวหากแต่ซูกิก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ สายตาเหลือบมองไปทางวอดก้าที่หัวเราะเฮฮาอยู่กับคนอื่น ๆ โดยไม่รู้ตัว  ก่อนเจ้าตัวที่ถูกแอบมองจะหัวขวับส่งรอยยยิ้มหวานตาปกติให้

 

วอดก้าโน้มศีรษะลงเล็กน้อยพลางเป็นเชิงทักทายสาวผมทองเรียกอาการหน้าแดงจากซูกิ  ซึ่งวอดก้าก็เอียงคอมองอย่างสงสัยเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนไปให้ความสนใจกับอาจารย์หนุ่มที่ส่งเสียงเรียก                      

 

 

 

“ ไงเด็ก ๆ …..มารวมกันตรงนี้ ” พวกวอดก้าและพาราไดซ์ทำตามคำสั่ง   ยืนกระจายรอบตัวอาจารย์โมเซส  

 

“ เอาล่ะ  ทักทายกันหน่อยนะ  ครูชื่อโมเซส  อัลฟ่า เป็นครูสอนวิชาการต่อสู้และอาวุธ ไหน…..ครูขอเช็คชื่อและดูหน้านักเรียนหน่อยนะ …….คุณฟรอเทียร์  

 

  “ มาค่ะ ! ” ซิซีลียกมือขึ้นพลางตอบเสียงดังเรียกความสนใจ  ใบหน้าปรากฏความตื่นเต้นนิด ๆ ยามโมเซสเหลือบมามอง  หลังจากนั้นจึงเรียงชื่อกันต่อ ๆ ไป  จนถึงชื่อของเจ้าชายหนุ่ม

 

“ คุณเซไลโด ” สิ่งที่ได้เป็นไอเย็นตอบรับแทนทำเอาอาจารย์หนุ่มหนาวยะเยือก   หมุนคอไปทางเจ้าตัวอย่างรู้ดีในทันที   ยิ่งสบกับประกายตาสีม่วงเข้มคมกล้า  ความหนาวก็ยิ่งลามขึ้นไปอีกจนแทบขยับตัวไม่ได้

 

“ อย่านิสัยเสียสิครับ ” วอดก้าพูดอย่างซื่อ ๆ ทั้งที่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความขบขัน  แน่นอนว่าไอเย็นกับสายตาเย็นชานั่นก็พุ่งมาทางวอดก้าแทน  แต่นักบวชหนุ่มก็ยิ้มระรื่นผิดกับคนรอบตัวที่หน้าซีดเผือดกับไอสังหารนั่น

 
 

พระเจ้า……กล้าว่าองค์ชายรัชชายาทจากรัฐที่ทรงอำนาจว่านิสัยเสีย    เห็นทีชาตินี้จะมีคนเดียวคือนักบวชอย่างวอดก้า

 

 

วอดก้ายิ้มอย่างสบายใจเฉิบเพราะรู้ดีว่าวิชานี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นคู่แข่งของพวกเขา  ….และดูเหมือนเจ้าชายหนุ่มจะคิดเหมือนกันส่งสายตาท้าทาย ( แต่ดูราบเรียบเหมือนเดิมในสายตาคนปกติ ) ผ่านนัยน์ตาสีม่วงเข้ม

 

“ คุณเอลนาโวลล์โรลล์  

 

 แน่นอนว่าวอดก้าย่อมเป็นคนสุดท้ายของการเรียกชื่อ   เจ้าตัวยกมือขึ้นอย่างง่าย ๆ เพราะเป็นคนสุดท้ายอยู่แล้ว  โมเซสกวาดามองเด็ก ๆ อีกครั้งเพื่อจดจำก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงเต็มไปด้วยความกระตือตือร้น

 

“ เอาล่ะ……การต่อสู้นั้นเป็นสิ่งจำเป็น  โดยเฉพาะกับพวกเธอที่เป็นนักรบและนักสู้  มันไม่ใช่เพียงแค่การกวัดแกว่งร่างกายหรืออาวุธ  แต่มันคือการใช้ฝีมือทุกอย่างที่ตนมีเข้าแลกกับอีกฝ่าย….ก่อนอื่นฉันต้องรู้จักอาวุธของพวกเธอก่อน  ….เรียกมันออกมาสิ ” จบประโยคคำสั่งของอาจารย์หนุ่ม  ทั้งหมดมองหน้ากันแล้วเริ่มหลับตาเพื่อเรียกอาวุธของตนเองที่ซึ่งถูกผนึกในรูปของเครื่องประดับต่าง ๆ ทั้งสร้อยคอ  ต่างหู  กำไลหรือแม้แต่แหวน  ตั้งสมาธิเปลี่ยนมันให้กลายเป็นอาวุธ  คราวนี้วอดก้าเห็นอาวุธของทุกคนอยยย่างชัดเจน

 

ขลุ่ยหยกของวิสกี้ที่เคยใช้สู้กับเบฮามอสในงานรับน้องชื่อ อรันคา   ยังคงความสง่างามเช่นเดิม  ตัวขลุ่ยเป็นสีเขียวน้ำทะเลสวย   ยามรับแสงอาทิตย์ยามบ่ายทอแสงสีส้มเรืองรอง  ด้ามขลุ่ยมีพู่สีแดงห้อยลงมาอยู่  แน่นอนว่าทันทีที่ใครทำท่าจะเข้ามาจับ  เจ้าตัวก็ขู่ฟ่อ ๆ ยิ่งกว่าจงอ่างหวงไข่

 

เคียวหรือ กลืนรัตติกาล ของจินก็ถูกเรียกออกมาเผยให้เห็นใบมีดที่ยาวเกือบเมตร  แม้มันจะไม่สวยงามในยามกลางวันแต่ความทรงอำนาจและน่าเกรงขามมันก็ยังคงแผ่ออกมาอย่างเนื่องหนุน  เจ้าตัวเรียกผ้าออกมาเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่เล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยสายตาร่าเริงเช่นเดิม   ไม่ได้เหลือบเห็นสายตาประชาชีอื่น ๆ ที่มองเคียวของจินอย่างผวา

 

มีดสั้นเล่มพิเศษที่ชื่อ เลลาซ  ของรัมมีตัวมีดเงาวาววับรับแสงอาทิตย์  ตัวด้ามจับเป็นสีแดงเข้มออกน้ำตาลสลักลวดลายอย่างงดงาม  ละเอียดอ่อน  แน่นอนว่าเจ้าตัวยังมีมีดสั้นหลากหลายรูปแบบอีกเป็นโหลให้ความคิดง่าย ๆ ว่า……ใช้สะดวก  ปาสะดวก….เหมาะกับการลองคุณไสย์ต่าง ๆ ….นี่คือเหตุผลที่แท้จริง

 

ของเตกีล่าเป็นธนูยาวหนึ่งเมตรสีเงินงดงาม   สลักลวดลายที่คันธนูอย่างสวยสดพร้อมกระบอกเก็บธนูที่มีลวดลายคล้าย ๆ กับที่คันธนู   ลูกธนูเป็นลูกธนูเหล็กเย็นเฉียบที่จัดว่าหนักมากหากแต่ผู้เป็นเจ้าของก็ใช้มันได้อย่างสบาย  มีอำนาจการทะลวงสูงยิ่งบวกกับพละกำลังของเจ้าแม่ข่าวสารก็กลายเป็นธนูที่น่าเกรงขามเลยทีเดียว  ชื่อของมันคือ อรุณทิวา

 

ด้านสององครักษ์หนุ่มเป็นดาบใหญ่ด้ามจับสีเงินและทอง  โดยของวิมเลทเป็นดาบใหญ่ใบมีดกว้างราวสิบห้าเซนติเมตร  เช่นเดียวกับของเคียร์แตกต่างตรงที่ของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเป็นด้ามจับสีทอง  และทั้งสองล้วนสลักลวดลายประจำตระกูล

 

ของบลัดดี้เป็นดาบสีดำทั้งใบมีดและด้ามจับ  ไร้ซึ่งประกายและดูน่าหวาดหวั่น  สลักลวดลายเป็นรูปจิ้งจอกสีเงิน 

 

และสุดท้ายของบราวน์  ของเจ้าตัวคือปืนบาเร็ตต้า  .36 สองกระบอกสีดำหากแต่มีลวดลายเรียบ ๆ เป็นสีขาวน่าหลงใหลแต่ก็ดูอันตราย

 

ทางด้านคนอื่นนั้น

 

ของซาเซนเป็นดาบใหญ่สีสีเทาเหมือนเหล็กดั้งเดิม   ขนาดของมันใหญ่จนหน้าตกใจพอกับกับดาบของซิซีลีผู้เป็นน้องสาวเพียงแต่ของหญิงสาวบางกว่าและหนาน้อยกว่าของผู้เป็นพี่เล็กน้อย  ทั้งสองใช้ดาบใหญ่ถึงสองมือเรียกอาการตกใจจากคนอื่นเป็นทิวแถว  ของคู่แฝดที่ใช้คือทวนสีเงินเล่มหนาที่มีห่วงกลมใส่กระพรวนดังกรุ๊งกริ๊งที่ปลายทวนเรียกความสนใจพอสมควรจากทั้งหมด  ของไรออนดูออกจะแปลกตาเล็กน้อย  มันเป็นเหล็กที่ถูกตีคมเหมือนกับดาบ แต่เป็นรูปทรงพระจันทร์เสี้ยว  วอดก้าวิเคราะห์อยู่นานกว่าจะรู้จริง ๆ ว่ามันคือบูมเมอแรงพิเศษที่ลับจนคมและทำเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวนั่นเอง  ของสาว ๆ เจนและมาดอนน่าเป็นธนูสีเขียวและสีชมพูอ่อน  บางและขนาดพอดีตัวของทั้งคู่  ส่วนของสาวเจ้าผมทองเป็นไวโอลินสีน้ำตาลสวย  เครื่องดนตรีประสานการต่อสู้เช่นเดียวกับของวิสกี้  และไม่น่าเชื่อว่าอาวุธของแครอไลท์จะเป็นพลองสีน้ำตาลเข้มขนาดหนา เธอกวัดแกว่งมันให้ดูอย่างชำนาญเล่นเอาหลาย ๆ คนอ้าปากค้าง 

 

รีฟเป็นดาบสั้นขนาดพอเหมาะ  เร็นเป็นมีดสั้นเช่นเดียวกับของรัมแต่มีลักษณะพิเศษที่ปลายมีดโค้งงอคล้ายกับใบกริช  โจเซฟเป็นปืนสั้นเหมาะแก่การพกพา  ไบรอนเป็นหอกสีขาวสะอาดมีลวดลายสลัดทั้งเล่ม  พาสเซ่เป็นดาบคาตะนะบางเพรียวหมากับคนที่เน้นความเร็วแบบเขาที่สุด ( เย้….ครบยี่สิบห้าคนแล้ว  ผู้หญิงมีซิซีลี   เจน  ซูกิ  แครอไลท์กับมาดอนน่า   ผู้ชายก็มีตัวเอกของเราทั้งสิบ  ผู้ชายอื่น ๆ คือสองแฝดคาร์เมลเทียร์  คาเมสเทียร์  ซาเซน  ไรออน  ยูดาส และคนที่ที่เพิ่งกล่าวไปคือ  รีฟ  เร็น  โจเซฟ  ไบรอนและพาสเซ่ )  และสุดท้ายของยูดาส…..มันคือกริชงาช้างสองเล่มที่ถูกสลักอย่างสวยงาม  ปลายกริชถูกลับจนแหลมมีประกายสีทองสะท้อนแสงดูน่าอันตรายแต่ก็น่าลองสู้ด้วยไม่แพ้กัน

 

หลังได้เห็นอาวุธต่าง ๆ ของเหล่านักเรียน  อาจารย์โมเซสก็พูดขึ้นอย่างพอใจ

 

“ เท่าที่ดูเหมือนทุกคนจะเลือกได้เหมาะกับตัวเองทั้งนั้น  พวกผู้หญิงที่แรงน้อยก็ลดการเผชิญหน้าด้วยธนู  ที่เหลือก็ใช้พลองและดาบที่เหมาะกับการประชิดตัว  อาศัยความคล่องแคล่ว  แต่ถ้าสูงหน่อยก็ใช้จุดเด่นให้เป็นประโยชน์  ทวน  เคียว และหอกเป็นอาวุธที่หวังผลได้ในระยะรัศมีใกล้ตัวโดยที่ไม่ต้องเข้าใกล้ศัตรูมากในจุดเสี่ยง  ด้านบูมเมอแรงที่แม้แรงไม่มากแต่ถ้าอาศัยจังหวะและท่าที่ถูกต้องก็ใช้ได้  กริชกับมีดสั้นและดาบใช้สู้ประชิดตัวมีทักษะสูงและเหมาะกับรูปร่าง…..ของพวกผู้ชายถือว่าสอบผ่าน….ยอดเยี่ยมมาก ” อาจารย์โมเซสยิ้มอย่างพอใจ  แต่แล้วสายตาของอาจารย์หนุ่มก็เบนไปให้ความสนใจกับพาราไดซ์ที่ยังไม่ได้เรียกอาวุธของตัวเองออกมา

 

“ คุณเซไลโด  ขอให้เห็นเป็นบุญตาหน่อยเถอะถึงดาบในตำนานอันดับหนึ่งของแผ่นดินทริสทอร์ ” อาจารย์โมเซสพูดขึ้นเรียกเสียงฮือฮาจากหมู่นักนักเรียน

 

“ ดาบในตำนานแห่งทริสทอร์  เขามีดาบเล่มนั้นงั้นเหรอ ” วอดก้าคิดอย่างแปลกใจ  ก่อนเตกีล่าที่ยืนข้าง ๆ จะพูดพึมพำเบา ๆ

 

“ ข่าวเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอเนี่ย ”                

 

“ เรื่องอะไรเหรอเติร์ค ” วอดก้าถามเพื่อนข้าง ๆ คนถูกถามจึงหันมาตอบ

 

“ ก็เรื่องดาบน่ะ  เห็นว่ามันเป็นความลับสูงสุดของบรรดากษัตริย์ ( แล้วรู้ได้ไง ; ทั้งหมดสบตากันเป็นเชิงถาม ) ว่ากันว่าดาบเล่มนี้ถูกเก็บรักษาโดยแผ่นดินทริสทอร์กับนาโวลล์  แต่ก็ยังไม่เคยมีใครในราชวงศ์ของทั้งสองรัฐใช้มันได้มาก่อน  แล้วตอนนี้ทางนาโววล์ก็มีเพียงทายาทหญิง….โรมีเซียนั่นแหละ…..” ถึงตอนนี้เจ้าแม่แห่งวงการข่าวสารถอนหายใจ  มีวิสกี้  รัม และจินฟังล้อมไว้ “ เพราะอย่างนี้พวกอาจารย์ก็เลยน่าจะรู้เรื่อง  อีกไม่นานเรื่องที่มีคนใช้ดาบก็ต้องแตกวันยังค่ำ ” เตกีล่าถอนหายใจ  ก่อนจะส่งคันธนูให้กับวอดก้า  ซึ่งเขาก็รับมาอย่างงง ๆ ไม่ต่างจากอีกสามคนก่อนทั้งหมดจะบางอ้อเมื่อเห็นเตกีล่าควักกล้องถ่ายรูปออกมา

 

วอดก้าส่งเสียงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอพลางพูด “ สมกับที่เป็นเจ้าแม่แห่งวงการข่าวสาร ” คนเป็นเจ้าแม่ค้อนขวับก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงเตือนเล็ก ๆ

 

“ ถ้าจะเรียกก็เรียกว่าเจ้าพ่อสิ อีกอย่างตอนนี้เค้าเป็นแค่คนพเนจรนะ ” เจ้าตัวบอกด้วยสรรพนามเช่นเดิมแม้น้ำเสียงจะยังราบเรียบทำเอาทั้งหมดยิ้มรับ

 

เรื่องที่เตกีล่าเล่านับเป็นเรื่องใหม่สำหรับวอดก้า  แค่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดว่าองค์รัชทายาทพระองค์นี้จะมีความลับที่ซ่อนอยู่แค่นี้จริง ๆ มันเป็นสิ่งที่เขารู้ได้เองว่าคนอย่างพาราไดซ์ไม่ธรรมดา  ไม่ธรรมดามาก ๆ….พาราไดซ์   เซไลโด  ดิทริสทอร์  คนอย่างคุณต้องซ่อนความลับไว้อีกแน่  ความลับที่คุณปิดไว้จะมีอะไรอีกนะ……

 

ทางด้านพาราไดซ์ที่โดนอาจารย์ซักไซ้มากเข้าก็ไม่มีทางเลือก  เขาค่อย ๆ หลับตาเพื่อทำสมาธิ  ยื่นมือออกมาข้างหน้าแล้วร่ายเวทบทพันธสัญญาช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบ

 

“ นามของข้า พาราไดซ์  เซไลโด ผู้ผูกพันธสัญญาแห่งเจ้า   ขอเจ้าจงสำแดงพลังที่หลับใหลใต้อาณัติของเราผู้เป็นนาย อันจะพลิกผืนฟ้าให้กลายเป็นปฐพี  กลับแผ่นดินให้ล่องลอยในนภา  เปลี่ยนผืนน้ำเลอค่าเป็นไฟกัลณ์   จงพลิกโลกและเปลี่ยนผันให้มัน….อยู่ใต้อาณัติแห่งเรา….กลาเดียโต้ !


                 สิ้นเสียงอันไพเราะจับใจ  ก็เกิดแสงสว่างเจิดจ้าที่ฝ่ามือของชายหนุ่ม  ลำแสงกระกระจายออกไปและรวมตัวกันราวเส้นด้ายที่ถักทอจนออกมาเป็นรูปร่าง   ใต้พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเกิดลำแสงล้อมร่างของพาราไดซ์ไว้  วงเวทรูปมังกรอันองอาจสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นใต้เท้าของเจ้าชายหนุ่มไว้   เมื่อแสงเหล่านั้นหายไป  สิ่งที่ปรากฏเด่นชัดคือดาบเล่มยาวที่งดงาม  ตัวดาบเป็นสีน้ำเงินเข้มอมม่วงจัดจนบางทีก็ดูคล้ายสีดำของท้องฟ้ายามราตรี  มีเกราะมือเรียวรับกับด้ามดาบและปีกสีขาวซ้อนกันอยู่อีกชั้น   ช่วงปลายด้ามจับประดับด้วยขนหางสีทองยาวเป็นพวงของกัวเนียร์  สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เรือนร่างสีทองทรงอำนาจแต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว  ชั่วพริบตาหนึ่งที่พลังอันแข็งแกร่งและทรงอำนาจแผ่พุ่งออกจากตัวดาบปะทะเข้ากับร่างของทุก ๆ คน  เกิดเป็นความอัศจรรย์ใจและชื่นชมในพลังของมัน   ช่างสมกับเป็นดาบในตำนานแห่งทริสทอร์อันประเมินค่าไม่ได้จริง ๆ

 

แต่ที่น่าสนใจนอกจากสัมผัสของพลังอันยอดเยี่ยมและความงามนั่น  ก็เห็นจะเป็นความยาว  ดาบเล่มนี้หากนับความยาวของมันโดยไม่นับพู่หางของตัวกัวเนียร์แล้วยังยาวเกือบ ๆ เมตรกว่า  นึกไปแล้วก็ดูว่าจะหนักพอตัวแต่ผู้เป็นเจ้าของกลับถือมันได้อย่างง่ายดาย

 

ทั้งหมดต่างซุบซิบกันอย่างฮือฮา  ไม่มีใครที่สามารถรู้ความหมายของชื่อดาบในตำนานยกเว้นผู้มีสายเลือดเทพ  และผู้ที่มีสายเลือดเทพมักเป็นคนในราชวงศ์เสมอ……

 

วอดก้าถอนหายใจ  เอ่ยชมดาบเล่มนั้นจากใจจริง

 

“ สมกับเป็นดาบในตำนาน….กลาเดียโต้  ที่แปลว่าการปกป้องอันเป็นนิรันดร์ ” เสียงที่วอดก้าพูดยังคงความแผ่วเบาเพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าตนอ่านภาษาเทพได้  หารู้ไม่ว่าทันทีที่พูดจบดาบในมือของเจ้าชายหนุ่มก็เรืองแสงและสั่นวูบหนึ่งราวกับดีใจกับคำชมนั้นซึ่งมีเพียงเจ้าของเท่านั้นที่รู้สึกได้ โมเซสมองดาบในมือของพาราไดซ์ด้วยสายตาตื่นเต้นแล้วเอ่ยชมอย่างประทับใจ

 

“ มันยอดเยี่ยมกว่าที่คิดมากจริง ๆ คนที่จะผูกพันธสัญญาได้ต้องมีพลังมหาศาลเลยทีเดียว ” หลังจากที่อาจารย์หนุ่มสำรวจดูดาบเล่มนี้แล้วอย่างพอใจก็เบี่ยงความสนใจมาที่อีกคนที่ยังไม่เรียกดาบบ้างก็วอดก้านั่นแหละ

 

“ คุณเอลนาโวลล์โรลล์  อาวุธของคุณล่ะ ” โมเซสถาม  เตือนสติของนักฆ่าให้รู้ตัวหลังจากชื่นชมอาวุธของคนอื่นจนลืมอาวุธของตนเอง  วอดก้าเหม่อมองไปที่เจ้าชายหนุ่มและดาบในมือก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก  ทำท่าเหมือนลูบผ้าพันคอเบา ๆ แต่ที่จริงแล้ววอดก้ากำลังลูบอก…..ซึ่งตรงกับตำแหน่งหัวใจของเขา    พูดคุยกับดาบ….ของเขาอยู่ต่างหาก

 

“ ว่าไงอยากออกมาไหม    ซานาส….นาเวซซ่า

 

“ แล้วแต่นายท่านขอรับ  เสียงทุ้มราบเรียบดังขึ้นในหัวของวอดก้าตามด้วยเสียงใสดุจแก้วเจียระไนที่พูดต่อ

 

“ นาเวซซ่าแล้วแต่นายท่านเจ้าคะ  แต่นาเวซซ่าก็อยากออกไปบ้าง ” ประโยคสุดท้ายเสียงใสกล่าวค่อย ๆ หวั่นว่านายของมันจะโกรธและนั่นทำให้วอดก้าปรากฏรอยยิ้มหวานยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ซึ่งครั้งนี้ทำให้หลาย ๆ คนที่มองอยู่หวั่นใจไปกับรอยยิ้มจากใบหน้าธรรมดานั้น

 

วอดก้าก้าวถอยหลัง  เริ่มพริ้มตาหลับเพื่อตั้งสมาธิ   ยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นเหนือศีรษะพร้อมกระแสพลังสีทองที่เริ่มไหลเวียนวนทั่วฝ่ามือไปพร้อมกับเสียงร่ายบทพันธะสัญญาทรงอำนาจ

 

“ ในนามแห่งข้า  วอดก้า  เอลนาโวลล์โรลล์  ผู้ที่เจ้ายอมรับ  ผูกพันธสัญญาแห่งความเชื่อใจ  พลังอันพิสุทธิ์จากสายโลหิตในกาย  จะสะกดทุกสิ่งให้สยบใต้เรา  หล่อเลี้ยงชีวิตให้ผันเปลี่ยนและจางหาย  เปลี่ยนโลกทั้งใบมิว่าสิ่งใดไม่อาจเทียบเทียม  จงปรากฏเป็นอาวุธทรงแสนยา……คาซานเดรีย !  


            
สิ้นเสียงเรียกจากผู้เป็นนาย  เส้นพลังเวทสีทองวิ่งวนแลยืดยาวใต้มือของเจ้าของที่ยกมือขึ้นสูง  ละอองสีขาวสะอาดเป็นประกายต้องแสงอาทิตย์   เส้นสีเงินผุดขึ้นจากใต้เท้าของวอดก้าพร้อมกับอักษรสีทองที่ผุดขึ้นจากเส้นสีเงินนั้น  มันสั่นไหวด้วยความเร็วจนไม่มีใครมองทัน  วงเวทย์รูปสิงโตสีทองที่กำลังอ้าปากคำรามปรากฏที่ใต้เท้าของวอดก้า  ก่อนจะแตกละเอียดกลายเป็นละอองสีทองปะปนกับละอองสีขาวสะอาด  แสงสีขาวสว่างเจิดจ้าจนทั้งหมดต้องหลับตาและทันทีที่แสงนั้นหายไป  รูปร่างของดาบก็ปรากฏขึ้น

 

ดามเล่มงามเป็นสีเงินเข้มเหมือนสีของเหล็ก  ดูแข็งแกร่งและทรงอำนาจเกินกว่าคนธรรมดาจะแตะต้อง   ด้ามดาบเป็นมันวาววับ  สลักลายขนนกอย่างประณีตงดงาม   บริเวณปลายด้ามจับประดับด้วยเส้นขนสีเงินดูคุ้นตา   มันมีความยาวพอ ๆ กับขนาดดาบของพาราไดซ์เลยทีเดียว

 

ส่วนฐานรองดาบมีลักษณะเหมือนกับอัญมณีสีม่วงเข้มเป็นกลีบดอกไม้สี่กลีบชิดกัน  และด้านล่างของอัญมณีมีไพลินสีฟ้าใส  บุษราคัมงดงาม  ทับทิมแดงเข้มและมรกตสีสดทรงแปดเหลี่ยมเรียงรายลงมา  มันคือสัญลักษณ์การแสดงตนเป็นนายหนือของฤดูทั้งสี่  มือเรียวของวอดก้ากระชับจับด้ามดาบมั่นก่อนจะตวัดลงล่างเกิดเป็นเสียงดังกังวานเหมือนแก้วกระทบกัน

 

 

กริ๊ง                  

 

 

ทั้งหมดสะดุ้งจากความงามของคาซานเดรีย  เหม่อมองมันและเจ้าของดาบอย่างทึ่ง ๆ ซึ่งขณะนี้ทั้งกลาเดียโต้และคาซานเดรียล้วนสั่นสะท้านราวกับตอบรับพลังซึ่งกันและกัน  นอกจากนี้…..ดูเหมือนพลังจากดาบทั้งสองจะแผ่พุ่งปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นอากาศสั่นไหว  ยิ่งเจ้าของดาบทั้งสองก้าวเข้าหากันเท่าไหร่  แรงปะทะก็ยิ่งมากขึ้นจนเสื้อคลุมของทั้งหมดสั่นปลิวไปกับแรงลม  สักพักเมื่อวอดก้าและพาราไดซ์ลูบใบดาบของตนเอง  พลังของทั้งสองจึงสงบลง

 

อาจารย์โมเซสที่อ้าปากค้างเริ่มตั้งสติได้   เดินวนรอบวอดก้าเพื่อเพ่งพิศดูดาบ  สิ่งที่เขาตกใจคือเขาไม่เคยเห็นและรู้จักดาบประเภทนี้มาก่อน  ทั้งลักษณะเด่น  รูปร่าง  ความงามและพลังเวทราวกับไม่ใช่ดาบธรรมดา

 

“ ก็ไม่ใช่ดาบธรรมดานี่ ” วอดก้าคิดอย่างขำ ๆ ลูบใบดาบอีกครั้งด้วยความคิดถึง   ดาบเล่มนี้ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด  ยามปกติเขาจะใช้กุหลาบคิมหันต์ซึ่งเป็นดาบสำรองใช้ในการทำงาน  ( เป็นนักฆ่าแหละคะ )  แต่มีเพียงดาบเล่มนี้เท่านั้นที่เขาไม่เคยนำออกมาใช้เพราะรูปร่างที่สะดุดตาและมันเป็นสิ่งของต่างหน้าเพียงอย่างเดียวของผู้เป็นพ่อและแม่……ดาบที่ทั้งคู่ร่วมสร้างมันขึ้นมาก่อนที่จะผนึกเธอไว้เป็นน้ำแข็ง  อีกทั้งชื่อของมัน…..ที่เขาเก็บดาบเล่มนี้ไว้

 

“ คาซานเดรีย……ความหวังอันเป็นนิรันดร์ ” คนเดียวที่อ่านภาษาเทพออกคือพาราไดซ์  เจ้าชายหนุ่มแม้จะมีใบหน้าเรียบเฉยแต่ในใจนึกชื่นชมความงามของดาบเล่มนั้นอยู่  สูงศักดิ์และเลอค่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้  แม้ความสงสัยที่ว่าจะถูกแทนเข้ามาว่าคนที่บอกว่าตนเองเป็นคนพเนจรนั้นทำไมถึงมีดาบดีขนาดนี้

 
 

ความลับ…..ความลับที่นายซ่อนอยู่นี่เยอะจริง ๆ นะคุณนักบวช……

 
 

พาราไดซ์หรี่สายตาลงเล็กน้อย  ก่อนจะหันมาสนใจสิ่งที่อาจารย์หนุ่มว่า

 

ในที่สุดโมเซสก็สั่งให้เหล่านักเรียนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเพื่อเริ่มการสอน  แล้วอธิบายกฎโน่นนี่เกี่ยวกับการต่อสู้คร่าว ๆ

 

……วิชานี้ส่วนใหญ่จะเน้นปฏิบัติแต่หลังสอบกลางถาคก็จะเป็นการเรียนอาวุธล้วน ๆ การวัดผลนั้นจะไม่มีการสอบข้อเขียนเหมือนกับวิชาอื่น ๆ เพราะฉะนั้นพวกคุณอย่าดีแต่พูด  ต้องทำให้ได้จริง ๆ ……วันนี้เราจะเริ่มฝึกที่พื้นฐาน  คือการฝึกให้พวกคุณคุ้นชินและชำนาญกับอาวุธของตัวเองโดยไม่แสดงพลัง  อย่าเผลอใส่พลังเวทเข้าไปในอาวุธนะ  ไม่งั้นผมจะตัดคะแนน ” อาจารย์โมเซสเว้นช่วงเพื่อกวาดตาดูเด็ก ๆ เพื่อประเมินวิธีการฝึกก่อนจะพูดขึ้นต่อ

 

“ คนที่มีธนู  แยกออกไปฝึกกับเป้าทางซ้ายมือนั่น  คุณไรออนกับบูมเมอแรงของคุณด้วย อ้อ….คุณโจเซฟกับคุณบราวน์อาวุธของปืนของคุณด้วยเช่นกัน ” สาว ๆ อันได้แก่เจนและมาดอนน่าเดินแยกตัวออกไป   อาวุธประเภทบูมเมอแรงนั้นโจมตีโดยหวังผลในระยะไกลและหลีกเลี่ยงการปะทะกันคล้ายกับธนู  ไรออนจึงได้ไปฝึกกับเตกีล่าและบราวน์

 

“ ส่วนพวกที่เป็นอาวุธสั้นขนาดเล็กใช้ลอบโจมตีและโจมตีประชิดตัวตั้งแต่กริช  มีดสั้น ดาบสั้นพวกคุณจับคู่กัน แล้วฝึกการต่อสู้จำลองในบริเวณป่าที่มีต้นไม้เยอะ ๆ ตรงนั้นนะ ” โมเซสสั่งแล้วชี้ไปที่สนามฝึกอีกประเภทที่มีต้นไม้สูงใหญ่และเถาวัลย์ไม้เลื้อยเกะกะเพื่อฝึกการหลบหลีกและซ่อนตัวไปด้วย  ยูดาส  รัม รีฟและเร็นเดินแยกตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

 

“ คนที่ใช้อาวุธเป็นหอก  ทวน…..อ้อ..เคียวของคุณจินด้วยนะ  ให้เดินไปฝึกกับหุ่นฟางพวกนั้น  เป้าหมายคือลำลายให้มากที่สุด  ระวังหน่อยนะเพราะมันตอบโต้กลับได้ด้วย ส่วนคนที่ใช้เครื่องดนตรีในการประสานเวทต่อสู้ ผมฉันอนุญาตให้พวกคุณใช้ได้  แต่ให้ไปฝึกแยกกับหุ่นเวทย์เหล่านั้นแทน ” โมเซสชี้ไปที่หุ่นสีแดงซึ่งเป็นของวิสกี้และซูกิ  ทำให้ทั้งสองต้องแยกตัวไปฝึกห่าง ๆ เพราะการเล่นเวทย์ประสานดนตรีนั้นส่วนใหญ่กระทบเป็นวงกว้างมาก

 

“ ส่วนพลองของคุณแครอไลท์  อาจารย์ขอให้คุณไปฝึกสู้ประชิดตัวกับหุ่นสีขาวตัวนั้นที่อยู่ไม่ห่างจากป่า  นั่นแหละครับ….” แครอไลท์ก้มศีรษะลงเป็นเชิงทราบแล้วเดินผละไปอย่างรวดเร็ว และแล้วพวกที่เหลือก็เป็นดาบ  อาจารย์หนุ่มมองหน้าศิษย์ที่เหลือทั้งแปดคนอันได้แก่พาสเซ่กับดาบคาตะนะ  วิมเลทและเคียร์ที่เป็นดาบใหญ่สีเงินกับทอง   ซาเซนกับซิซีลีที่เป็นดาบใหญ่สองมือ  บลัดดี้เป็นดาบเพรียวยาวสุดท้ายก็วอดก้าและพาราไดซ์

 

“ อืม……เอาอย่างนี้ดีกว่า  ผมจะให้พวกคุณสู้แบบจำลองกันเป็นคู่ ๆ ไป  แต่……จะจัดยังไงนี่สิปัญหา ”   โมเซสทำท่าคิดไม่ตก  อีกสองก็ดาบใหญ่  ของอีกคนหนึ่งก็เพรียว  ของอีกคนหนึ่งก็สั้น ( หมายถึงดาบนะ อิ ๆๆๆ )  หนึ่งก็ดาบในตำนาน  หนึ่งก็ดาบทรงอำนาจที่ไม่รู้จัก

 

เปาะ !

 

อาจารย์หนุ่มดีดนิ้วอย่างคิดได้และแน่นอนว่าสิ่งที่ได้ฟังไม่ใช่สิ่งที่เกินความคาดหมายของวอดก้าและพาราไดซ์

 

“ คุณเซไลโด….. จับคู่จำลองการต่อสู้จริงกับคุณเอลนาโวลล์โรลล์ซะ ! ” สิ้นเสียงคำสั่งของผู้เป็นอาจารย์  วิสกี้ที่กำลังฝึกกับเครื่องดนตรี  เตกีล่าที่ฝึกยิงธนู  แม้แต่จินกับรัมก็หันมองพรึ่บ  ร่างกายแข็งค้างเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่เงียบเป็นป่าช้า  ทั้งแปดคนอันได้แก่สาว ( ที่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นหนุ่ม ) ชื่อแอลกอฮอล์และเหล่าหนุ่ม ๆ ที่ชื่อเป็นขนมหวานผสมแอลกอฮอล์ก็จินตนาการถึงความหายนะได้ลาง ๆ เลยทีเดียว

 

 

อาจารย์ ! อาจารย์กำลังสั่งทางอ้อมให้สองคนนี้ทำลายโรงเรียนนะ !

 

 

ทั้งแปดคิดในใจอย่างโหยหวน  เหมือนมองเห็นนรกอยู่ร่ำไป  ไม่ต้องรอช้า  พากันกระโจนห้ามพัลวัน

 

“ ยะ….อย่าเลยครับอาจารย์  เปลี่ยนคู่ต่อสู้เถอะครับ เชื่อผม ” บลัดดี้ว่าเสียงเลิ่กลั่กหากแต่ผู้เป็นอาจารย์กลับเลิกคิ้วอย่างสงสัย  แน่นอนว่าที่เหลือต่างสนับสนุนเต็มที่  คะยั้นคะยอผู้เป็นอาจารย์ให้เปลี่ยนความคิด

 

“ นั่นสิครับ  เปลี่ยนคู่เถอะ  ให้พวกเขาสู้กันอย่างนี้ไม่ดีแน่ ”

 

“ เปลี่ยนเถอะครับอาจารย์ ”

 

“ เสียใจ ” โมเซสพูดขึ้นด้วยใบหน้าอย่างคนเหนือกว่า “ ครูจะให้พวกเขาสู้กัน  มีปัญหาหรือไง  แล้วทำไมไม่ไปซ้อม  หรืออยากถูกหักคะแนน ” คำที่กล่าวขึ้นทำเอาทั้งหมดหุบปากฉับ  ดูจากนัยน์ตาที่รื่นเริงของอาจารย์หนุ่มคงอยากเห็นฤทธิ์ของดาบในตำนานอันดับหนึ่งเป็นแน่  และที่จับคู่กับดาบของวอดก้าก็ไม่ใช่เพราะอะไรเนื่องจากมันเป็นดาบที่แปลกและไม่เคยเห็นนั่นเอง…….

 

“ ฝากตัวด้วยนะครับ ” วอดก้ายิ้มที่มุมปากนิด ๆ ขณะกล่าวกับเจ้าชายหนุ่มที่เดินมาเผชิญหน้ากัน  นัยน์ตาคู่สีม่วงเข้มมองสบนิด ๆ กล่าวสั้น ๆ

 

“ เช่นกัน ”

 

ครืน.............ฟิ้ว


                 พลังของทั้งคู่ปะทะกันจนหลาย ๆ คนเซ  พลังอำนาจบางอย่างกดทับไว้จนแทบหายใจไม่ออก  ยิ่งตอกย้ำนรกให้วิสกี้   จิน  รัม  เตกีล่า  วิมเลท  บราวน์  เคียร์และบลัดดี้เห็นชัดขึ้น

 

ทั้งสองคู่ต่อสู้ที่กำลังจะสร้างนรกเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นวูบหนึ่ง  นัยน์ตาสองสีสบกันนิ่งนาน  ความเป็นคู่แข่งฉายชัดจากนัยน์ตาคนทั้งคู่ !!!

 

 

.

.

.

.

 

คัทจ้า !!!

       เอ่อ.......เค้ารู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์พูด  แต่..........


 

 แง ๆๆ ไรท์เตอร์ขอโทษ  ไรท์เตอร์ไม่ได้ตั้งใจจะอัพช้าแต่การจินตนาการมันยากเกินไปเลยต้องใช้เวลานิดนึง   อย่าโกรธเค้าน้า  เค้าอัพให้แว้ว

 

มาช่วงเวลาครํ่าครวญของไรท์เตอร์กันเถอะ

 

อัพเสร็จแล้ว อัพเสร็จแล้ว  ตอนนี้เป็นอะไรที่ไรท์เตอร์เหนื่อยมากมายเพราะบรรยายเลยมากแถมความจุตอนก็ยาวเกือบเท่าสองตอนแน่ะ  หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะชอบใจตอนนี้นะ  มีการกัดกันเล็ก ๆ ของวิสกี้กับวิมเลทให้ดูน่ารัก ^ ^

 

อาทิตย์หน้าไรท์เตอร์ก็สอบกลางภาคแล้ว   อดใจหน่อยนะคะถ้าไรท์เตอร์อัพช้า  ดีใจมากเลยที่แฟนคลับเพิ่มมากขึ้น ( หลังเปลี่ยนชื่อเรื่อง ) ช่วยคอมเม้นและเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ด้วยน้า

 

สวัสดีค่ะ  !!!

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 31 : บทที่ 31 วิชาการต่อสู้ 1 ( เค้าขอโตด เค้าอัพแว้ว ~~~~~ ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19932 , โพส : 45 , Rating : 7% / 204 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 45 : ความคิดเห็นที่ 9361
สนุกมากค่ะ
Name : Chandra and Clover < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chandra and Clover [ IP : 119.76.69.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 11:01
# 45 : ความคิดเห็นที่ 7521
ก็ว่าๆเคยได้ยินชื่อดาบของไดซ์ที่ชื่อว่า "กลาเดียโต้" ที่ใหนที่แท้ก็……………………
……….…………….……ไม่บอกดีกว่า(แป๋ว) ให้เดาเอาเอง ให้เวลา10วิ.
…………10………9………8………7………6………5………4………3………2………1…….0 หมดเวลา!
คำตอบคือ กลาเดียโต้ได้มาจากมีดอีโต้! 555555
Name : อัศวินสีทอง [ IP : 27.130.1.197 ]

วันที่: 5 สิงหาคม 2558 / 20:55
# 43 : ความคิดเห็นที่ 6592
สู้กันแล้วววว ชอบความหมายดาบของทั้งสองคนมากๆค่ะ
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 125.24.163.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2558 / 01:09
# 45 : ความคิดเห็นที่ 6515
อืม...ฉากนี้คุ้นๆ มันคล้ายนะตรงที่ทานเข้า ตอนเรียกดายบ ตอนอาจาร์สั่งให้สู้ ทั้งตอนบรรยายอาวุธทุกคนด้วย เคยอ่านในนิยายเล่มนึง มันคล้ายงี้ไรท์ก๊อ่านหรอ??
Name : Aon [ IP : 49.230.83.77 ]

วันที่: 11 เมษายน 2558 / 22:57
# 41 : ความคิดเห็นที่ 4906
ท่านวิมเลท ทำไมท่าน555555+ กร๊ากโอ้ย ดัดเสียงแบบ5555+
PS.  ***นี่ละตัวฉันมีทั้งสุขทั้งเศร้า***
Name : Pazuru~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pazuru~ [ IP : 183.88.205.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ตุลาคม 2557 / 14:03
# 40 : ความคิดเห็นที่ 4759
เห็นด้วยที่บอกว่า สั่งให้สองคนนั้นทำลายโรงเรียนทางอ้อม -..-
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : Hydrangea < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydrangea [ IP : 125.25.69.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2557 / 22:28
  • ความคิดเห็นที่ 4759-1 (จากตอนที่ 31)
    ไม่อ้อมแล้วละเขาเรียกว่าตรงเลยต่างหาก
    Name : ความตาย [ IP : 58.9.88.104 ]

    วันที่:18 มีนาคม 2558 / 08:39
# 39 : ความคิดเห็นที่ 4078
ต่อสู้ได้โหดมากกกกกก หอนี้น่ากลัวสุดๆ แต่บทผอ. น่ารักอ่า 5555555 ชอบตอนที่พระเอกให้ไปล้างปาก เอ๊ย ล้างหน้า แล้วจับริมฝีปากนางเอก โอ๊ย ฟินนนนน
Name : MSmile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MSmile [ IP : 171.4.67.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2557 / 20:22
# 38 : ความคิดเห็นที่ 3913
เด็กปีหนึ่งหอนี้น่ากลัวมากกกกก วอดก้าเยี่ยมไปเลย สู้ๆนะคะ
PS.  One Piece สมบัติในตำนานโดยเชื่อว่าซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกสุดของแกรนด์ไลน์โดยจ้าวแห่งโจรสลัด โกลด์ โรเจอร์ โดยวันพีซไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาและรูปร่างเป็นอย่างไร [สมบัติอันล้ำค่าในตำนานนั้นคือ G-BOM ]
Name : —•’HeAvN‘•— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ —•’HeAvN‘•— [ IP : 1.47.70.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 00:53
# 37 : ความคิดเห็นที่ 3912
อาจารย์ค่ะเตรียมตัวจ่ายเงินเลยค่ะ ใครจะชนะเนี่ย สู้ๆนะค่ะไรเตอร์
PS.  One Piece สมบัติในตำนานโดยเชื่อว่าซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกสุดของแกรนด์ไลน์โดยจ้าวแห่งโจรสลัด โกลด์ โรเจอร์ โดยวันพีซไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาและรูปร่างเป็นอย่างไร [สมบัติอันล้ำค่าในตำนานนั้นคือ G-BOM ]
Name : —•’HeAvN‘•— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ —•’HeAvN‘•— [ IP : 1.47.70.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 00:20
# 36 : ความคิดเห็นที่ 3706
ไรต์ คัทให้มันถูกเวลาหน่วยซิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คนกำลังอินหมดกันนนนนนนนนนนนนนนT0T
วอดก้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
Name : หมินหมิน [ IP : 101.109.243.16 ]

วันที่: 3 มิถุนายน 2557 / 23:29
# 35 : ความคิดเห็นที่ 3322
หายนะม
Name : ahn01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ahn01 [ IP : 49.48.54.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2557 / 16:39
# 34 : ความคิดเห็นที่ 2326
มันมากเลยยยค่าาาาไรต์จ๋าาาา
PS.  境界の彼方...栗山未来...神原秋人
Name : sss.doofa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sss.doofa [ IP : 58.11.229.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2557 / 20:03
# 33 : ความคิดเห็นที่ 2159
มันๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 125.24.166.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2556 / 22:46
# 32 : ความคิดเห็นที่ 1746
ไรต์ตรงตอนอาจารย์โมเสจเรียกวอดก้ากับตอนสู้มั้นลอกมาจากผลึกสุดท้ายอัญมณีแห่งหายนะเล่ม1ของท่านD-doraนี่นา
Name : so flareon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ so flareon [ IP : 118.174.92.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2556 / 19:18
# 31 : ความคิดเห็นที่ 1584
มาดูกัน ว่าจะสร้างความเสียหายมากหรือน้อย ><
PS.  ฉันมาเพื่อล่า ,,, ล่าสวาท นิยาย (<< นังนี่น่ากลัว T^T )
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 27.55.146.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2556 / 23:26
# 30 : ความคิดเห็นที่ 784
สนุกมากเลยค่ะ 
สู้ๆนะคะ ไรเตอร์
Name : เงาจันทรา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เงาจันทรา [ IP : 1.1.134.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2556 / 11:42
# 29 : ความคิดเห็นที่ 753
อัพเร็วๆหน่อยน้าาาาาา อยากอ่านต่อแล้วววววววววว
การสอบก็สู้ๆๆๆๆๆนะคะ เค้า~เหลือสอบวันพุธอีกวัน
"มาพยายามด้วยกันนะคะสู้ตายยยยยยยยค่ะ"
Name : *-* [ IP : 171.101.44.67 ]

วันที่: 16 กรกฎาคม 2556 / 22:30
# 28 : ความคิดเห็นที่ 752
อาทิตย์หน้าหนูก็สอบกลางภาคเหมือนกันค่ะ สู้ๆนะค่ะ
PS.  
Name : leemeaso < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ leemeaso [ IP : 223.207.208.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2556 / 18:44
# 27 : ความคิดเห็นที่ 751
ฮึก……ค้างงงงงงงงงว😭😭😭😭😭😭. แง๊ นี่พรุ่งนี้เค้าแต่ก็ยังเจียดเวลามาอ่านนิยายของไรท์เพราะรอมานานแสนนานนนนนนนนน แต่'ไมไรท์ตัดฉับงี้อ้าาาาาา เค้าค้างงงงงง งื้อ ไรท์ใจร้ายยยยย 😖😖😖😖😖. รีบๆมาอัพนะ สู้ๆค่ะ ดปนกำลังใจให้สอบผ่านแล้วก็ขอให้ไรท์เตอร์สสดที่ร้าาาาากกกกกมาอัพเร้วๆน้าาา มาอัพเรื่องอื่นๆด้วยจิ-3- อยากอ่านทุกเรื่องเลยยย อยากเมฆาต่อด้วย~^~
PS.  I love Yaoi But I don't like Drama...!!!
Name : Apple Maple < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Apple Maple [ IP : 183.89.149.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2556 / 18:25
# 26 : ความคิดเห็นที่ 750
ค้างอ้ะ องๆ ยังไงก็รอตอนต่อไป. !!
PS.  ใจของฉัน สิทธิ์ของฉัน.
Name : napattnz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ napattnz [ IP : 125.27.22.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2556 / 16:34
# 25 : ความคิดเห็นที่ 748
ไรเตอร์มาต่อเถอะT0T
PS.  สวัสดีค่ะมาเป็นเพื่อนกันนะค่ะไปอ่านนิยายของฉันด้วยอย่าลืมมาเยี่ยมกันบ่อยๆนะค่้ะ
Name : แม่มดน้อยช็อกโกล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แม่มดน้อยช็อกโกล่า [ IP : 223.206.57.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2556 / 22:34
# 24 : ความคิดเห็นที่ 747
ค้าง!!
Name : Cano Crystales < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Cano Crystales [ IP : 125.27.199.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2556 / 21:27
# 23 : ความคิดเห็นที่ 745
ตัวเอง  ตัวเองรู้ไหมอะไรที่ทำให้ความสนุกในนิยายน้อยลง  นั่นคือ...

เราต้องมานั่งกังวลว่ามีนใกล้จะจบตอนไหนนะ  เลื่อนลงไปจะเจออักษรสีแดงสั่งคัทรึเปล่า  อะไรมากมายอีกต่างๆนาๆ
สรุปง่ายๆก็คือ ไม่อยากให้จบนั่นเอง-_- (รู้สึกเหมือนตัวเองเห็นแก่ตัวเนอะ)

อ้อ  ขอให้โชคดีในการสอบนะคะ^-^V  สู้ๆ!
PS.  ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ เพราะ กาลเวลาไม่เคยหยุดเดิน....
Name : นัตสึ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัตสึ [ IP : 124.121.187.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2556 / 18:19
# 22 : ความคิดเห็นที่ 744
ค้างงะ TAT แต่ ตั้งใจอ่านหนังสือด้วยนะครับ
Name : HEREMEE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HEREMEE [ IP : 110.49.233.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2556 / 17:23
# 21 : ความคิดเห็นที่ 743
สนุกมากจ้า 



อัพต่อเร็วๆนะ
Name : ฝนธารา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 171.99.119.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2556 / 12:30
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android