คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 35 : บทที่ 35 งานรับน้องอลเวง 2 ( 100 % จ้า ยาวมากจนไรท์เตอร์ยังอึ้งเลย อิ ๆๆ )


     อัพเดท 19 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,685 Overall : 679,415
15,917 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7630 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 35 : บทที่ 35 งานรับน้องอลเวง 2 ( 100 % จ้า ยาวมากจนไรท์เตอร์ยังอึ้งเลย อิ ๆๆ ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18593 , โพส : 96 , Rating : 12% / 201 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่  35  งานรับน้องอลเวง    2

 

“ ชะอุ๊ย ! ” หลายต่อหลายคนสะดุ้งกับรังสีอำมหิตนั้นซึ่งบอกความหงุดหงิดใจอย่างเต็มเปี่ยม  นัยน์ตาสีม่วงเข้มทอประกายเรืองอำนาจของสายเลือดสูงศักดิ์  นำพาความหนาวเย็นและความกดดันแผ่พุ่งไปทั่ว

 

…… ” เงียบและเงิบ  ไม่มีใครใจแข็งพอที่จะกล่าวอะไรออกมา หรือกล้าห้ามปรามร่างสูงที่หรี่ตามองดั่งเสือร้าย  ร่างกายของทุกคนนิ่งเสมือนกลายเป็นน้ำแข็งเย็น  ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา  ไม่กล้าแม้แต่จะเคลื่อนไหวหากมีแต่คนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบนั้น ( เพราะไอ้ที่ได้รับคือ)

 

“ ดะไดซ์ เสียงเรียกชื่อเจ้าชายหนุ่มที่ติดจะสั่น ๆ ทางด้านหลังทำให้หลาย ๆ คนเริ่มกล้ามอง  ผู้ที่ขวัญกล้าเรียกชื่อเจ้าชายหนุ่มที่กำลังหงุดหงิดก็คือนักบวชผมเงินที่ยืนปากแดง  ตัวสั่นด้วยความหนาวเพราะลมพัด

 

“ มันนะหนาวอ่ะ ”

 

วอดก้ายิ้มแหย ๆ ให้  ริมฝีปากและฟันสั่นนิด ๆ เพราะอากาศที่เริ่มเย็นลงในโรงเรียน  เขาอยากจะเดินหนีเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อเลยด้วยซ้ำแต่กลัวจะโดนฆ่าซะก่อน  ไม่ได้กลัวไอจิตสังหารนี่นะ  แถมรู้ด้วยว่าพาราไดซ์กำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร

 

เจ้าตัวหันมามองคนที่เขาก้าวบัง  ก่อนจะถอนหายใจ  จิตสังหารดับวูบลงในทันที ( เพราะไม่มีประโยชน์ )  เขาหันมาสาดนัยน์ตาเย็นเยียบใส่ทั้งหมดก่อนจะบอกเสียงราบเรียบ  แต่กลับเย็นไปถึงขั้วหัวใจ

 

“ พวกเราจะไปเปลี่ยนชุด ” สิ้นเสียง  เสื้อคลุมสีดำสนิทของพาราไดซ์ก็เหวี่ยงเข้าคลุมตัวของวอดก้าราวกับไม่ต้องการให้ใครมองร่างโปร่งนาน  พร้อมแขนแกร่งที่โอบเอวเจ้าตัวไว้ ( กรี๊ดดดด )  เพียงสิ้นเสียงการร่ายมนตร์  ร่างของคนสองคนที่เปียกโชกก็หายไปในทันที

 

 

เฮือก !

 

 

ทุกคนสะดุ้งเฮือกกับสายตาสุดท้ายที่มองราวกับจะคาดโทษไว้  เทรน  เฮดิส  เซย์  โดยเฉพาะมาร์คถึงกับทรุดลงไปกับพื้น   หัวใจเต้นระรัว  ดูเหมือนเพราะไปพูดอะไรอกุศลเลยเกือบโดนฆ่า  นี่ยังดีที่คนได้ยินมีแค่พาราไดซ์  ถ้ารุ่นน้องหนุ่มอีกคนอย่างวอดก้าได้ยินเข้าพวกเขาคงถูกฆ่าตายเป็นแน่

 

 

 

แถมตายแบบไร้ที่ฝังกลบ ……ดีไม่ดี  คนเป็นนักบวช  จากคำสวดศพจะเป็นคำสวดสาปแช่งไปทุกชาติภพน่ะสิ

 

 

เอือก

 

 

 

ยิ่งคิด  หลาย ๆ คนก็ยิ่งหน้าซีด  เซย์ที่หัวใจเริ่มเต้นตามปกติ ตบหัวคนที่หลุดพูดไปงาม ๆ ทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้หนึ่ง และเกือบทำให้พวกเขาตายเป็นข้อที่สอง

 

“ แกนี่นาไอ้มาร์ค  พูดอะไรไม่คิด เกือบตายห่า ( ขออภัยค่ะ ) กันหมดแล้ว ” ด้วยความยังไม่หายขนลุกกับความน่ากลัวนั้นจึงเผลอหลุดพูดคำหยาบไปบ้าง  ท่ามกลางเสียงสนับสนุนของหลาย ๆ คนที่เกือบตายเพราะมาร์ค 

 

เจ้าตัวคนพูดรีบแย้ง

 

“ หรือพวกนายไม่เห็นด้วยว่ะ ที่น้องวอดก้าอ่ะ  โครตเซ็กซี่ ” เงียบ  แต่ละคนชะงักคำพูดที่กำลังว่าผู้เป็นเพื่อน  เท่านั้นไม่พอ  มาร์คยังบรรยายเพิ่มต่อด้วยแววตาเคลิ้มฝัน “ เห็นร่างสูง ๆ ของน้องเขาป่ะล่ะ  ทั้งที่เป็นผู้ชายแต่ผิวขาวอมชมพู  ไหล่กว้างแต่ขาวเนียนไปทุกส่วน   ลำคอขาวระหงที่น่าไปสร้างรอยแดง ๆ  ( เฮ้ย !!! )  เส้นผมสีเงินยวงเหมือนแสงจันทร์ดูนุ่มลื่นน่าสัมผัส  ใบหน้ารูปไข่แต่คมคาย  นัยน์ตาสีส้มคมกริบแต่บางทีก็ทอความอ่อนโยน  แอบอ่อนหวาน  จมูกโด่งเป็นสัน  ดูเป็นคนรั้นนิด ๆ ยิ่งริมฝีปากสีแดงบางเฉียบเหมือนสีกลีบกุหลาบ  น่า……( อึก ) ” เจ้าตัวเว้นไว้แต่สร้างลมหายใจผู้อื่นให้สะดุด  ยิ่งฟังสิ่งที่มาร์คบรรยายต่อ  ภาพในหัวก็ผุดขึ้นมา “ ยอดอกสีชมพูอ่อน  ( เอือก ) หน้าท้องราบเนียน  เอวคอดโอบได้ด้วยมือเดียว  ข้อเท้าบาง  ไม่เล็กหรือใหญ่ไป แต่เนียนเรียบน่าสัมผัส ( อึก ) ”

 

 

อ๊าก !!! ทำไมเอ็กซ์อย่างนี้ !!!

 

 

รุ่นพี่และน้องปีหนึ่งผู้ชายวิ่งเอาหัวโขกนู่นนี่ไม่หยุด  ไล่ตั้งแต่เสายันกำแพง   ใบหน้าแดงก่ำเพราะภาพในหัวที่ออกแนวชั่วร้าย  พากันพยายามเรียกสติตัวเองอย่างเร่งด่วนไม่เว้นแม้แต่เทรนที่ริมฝีปากและร่างเปียกโชกของรุ่นน้องที่ถูกใจผุดขึ้นมา

 

“ อ๊าก !!! หยุดคิดสิโว๊ย !!! ” เสียงเหล่าชายหนุ่มทั้งหมดตะโกนขึ้นสุดเสียงเพื่อนหยุดยั้งความคิดตัวเอง  แม้แต่เซราสยังกัดริมฝีปากแน่น  ยกมือปิดหน้าเพื่อระงับอารมณ์บางอย่าง  ส่วนเหล่าหญิงสาวที่ปนอยู่มองภาพเบื้องหน้าตาปริบ ๆ เริ่มก้าวถอยห่างเหล่าผู้ชายที่ออกอาการหนักขึ้นที่ถึงขั้นเรียกเลือดจากตัวเองเพื่อเรียกสติ

 

“ นี่ ๆ ว่าแต่ทำไมผู้ชายที่สูง ๆ อีกคนถึงทำท่าโมโหพวกรุ่นพี่ล่ะ ??? ”

 

เงียบความเงียบเข้าครอบครองเหล่าหญิงสาว  ภาพที่ยามมือหนาโอบเอวอีกคนพร้อมเสื้อคลุมที่ตวัดใส่ให้  เสมือนไม่อยากจะให้ใครมองเห็นเรือนร่างของชายหนุ่มผมเงิน  และเพราะคำพูดของรุ่นพี่คนหนึ่งที่ว่าผู้ชายผมเงินดูเซ็กซี่  เรือนร่างสูงอีกคนก็เหมือนระเบิดความหงุดหงิดออกมา

 

“ คงไม่ใช่มั้งนะ ” เสียงของผู้หญิงอีกคนกล่าวขึ้นสั่น ๆ ใบหน้าเบ้เพราะความคิดที่ผุดขึ้นในหัว  และนั่นเริ่มกลายเป็นมีข่าวลือแปลก ๆ ที่แพร่กันอย่างลับ ๆ ว่า หัวหน้าชั้นปีที่หนึ่งหอสราทและหัวหน้าคณะกรรมการชั้นปีเดียวกันมีความสัมพันธ์และสนิทสนมกันเกินเพื่อน

 

 

แต่มันก็อีกนานล่ะนะ

 

 

( เอิ่ก ๆๆ พวกเราต้องเตรียมตัวกระจายข่าว สู้โว๊ย !!! : ไรท์เตอร์ ถึง รีดเดอร์ทุกท่าน )

 

 

ทางด้านตัวก่อเรื่องที่แฉวบมาเปลี่ยนเสื้อ  พอมาอยู่ในห้อง  เรื่องที่เจ้าชายหนุ่มหงุดหงิดก็แผลงฤทธ์ในทันที

 

“ หนังสือ” พาราไดซ์พูดเสียงเย็น “ หวังว่าคงไม่เปียกนะ ”

 

 

นั่นไง

 

 

วอดก้าพูดในใจ  คิดแล้วเชียวว่าเจ้าชายหนุ่มต้องห่วงสวัสดิภาพหนังสือหายากของตน  ซึ่งนักบวชหนุ่มก็สนองให้  เปิดมิติหากแต่ยังไม่ทันที่มือเรียวจะคว้าหนังสือ  มือหนาของเพื่อนร่วมห้องก็ตีเพี๊ยะ ! เบา ๆ ที่มือพร้อมสายตาดุ ๆ ที่ส่งมาให้

 

“ เช็ดมือซะ ” พาราไดซ์ว่า  คว้าผ้าข้างกายส่งให้เขาเช็ด 

 

 

เกิดหนังสือเขาเปียก  เขาจะเสียดายมาก

 

 

“ คร้าบ จะเช็ดมือเดี๋ยวนี้ ” วอดก้าว่าพลางรับผ้าที่พาราไดซ์ส่งให้มาเช็ดมือที่เปียก  แล้วค่อย ๆ ทยอยหยิบหนังสือเล่มหนาที่โอลิเวียมอบให้ออกมาส่งมอบให้เจ้าชายหนุ่ม  แล้วเริ่มเอาหนังสือกับบันทึกของผู้เป็นพ่อและแม่ออกมาบ้าง

 

มือเรียวที่แห้งสนิทแล้ว  ลูบตัวปกสมุดบันทึกเบา ๆ ด้วยความโหยหา   หนึ่งเล่มเป็นของมารดา ส่วนอีกเล่มเป็นของบิดา  หากแต่เขาก็ต้องหักห้ามใจและความคิดที่จะอ่านเนื่องจากสายตาของเพื่อนร่วมห้องที่มองมา

 

 

บ้าจริงถ้าไม่ใช่เพราะต้องหาของและหลบซ่อนตัว  เขาจาดคอทิ้งให้ด้วยความหมั่นไส้

 

 

แต่ยังไงความคิดก็เป็นเพียงความคิด  รอยยิ้มบาง ๆ ( หรือรอยยิ้มการค้า ) ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบางพร้อมคำถามสุภาพดั่งปกติ

 

“ ไดซ์จะอาบน้ำก่อนเลยไหมครับ ? ”

 

นัยน์ตาสีม่วงเข้มหรี่นัยน์ตาลงเมื่อเห็นความคิดบางอย่างที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจของเพื่อนร่วมห้องไหววูบใต้นัยน์ตาสีส้ม  หากแต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจ  แม้เพื่อนร่วมห้องจะฆ่าเขาหรือกลายเป็นกบฏก็ตามช่างหัวมัน ( เฮ้ย ! ) 

 

“ งั้นคุณอาบก่อนนะครับ  เดี๋ยวผมจะไปให้อาหารปลาก่อน ” วอดก้าว่าและเช่นเดิม  เขาเดินลิ่ว ๆ ไปหาอาหารปลาซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้คัดค้าน  เดินเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วพร้อมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเพื่อใส่เครื่องแบบของหอ

 

“ คิดถึงไหมลูกพ่อโอ้ ๆๆ เหงาสินะ  เดี๋ยววันหลังพ่อหาของเล่นมาให้นะ  หาขนมนี่ไม่อร่อย  อยากกินรสปลาทูน่า แต่นั่นมันก็ปลาเหมือนลูกนะ  ……โอเค  เอางั้นก็ได้จ้ะ ”  

 

“ พูดคนเดียวก็ได้ ” เสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้นเมื่อได้ฟังสิ่งที่เพื่อนร่วมห้องพล่าม  นัยน์ตาสีม่วงคมฉายประกายความขบขันซึ่งวอดก้าก็หมุนคอมามอง  พลางตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

 

“ แหมผมพูดกับปลาของผมอยู่ต่างหากล่ะครับ  ว่าแต่อาบเสร็จเร็วจังเลยนะครับ ” วอดก้าหันดูนาฬิกาพบว่ามันยังผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีเลยด้วยซ้ำ  หากแต่เขาก็แถบต้องหน้าทิ่มเมื่อมือหนาของเจ้าชายหนุ่มคว้าเข้าที่คอเสื้อแล้วลากไปหน้าห้องน้ำ

 

“ ไปอาบน้ำได้แล้ว  เดี๋ยวไปสาย ”

 

“ คร้าบ ๆ ” วอดก้ายกมือรับอย่างจำนน   เดินเข้าห้องน้ำอย่างเอื่อย ๆ ทั้งที่ในใจอดคิดไม่ได้ 

 

 

ทำไมเดี๋ยวนี้ไอ้คุณเจ้าชายน้ำแข็งถึงได้พูดมาก สั่งมากจัง ( ว่ะ )

 

 

แน่นอน  ไอ้ครั้นจะไปถามเจ้าชายหนุ่ม  วอดก้าก็ไม่คิดเพราะยังไงมันก็เป็นแค่ความสงสัย  เขาจะไปส.ใส่เกือกเรื่องของพาราไดซ์ทำไม  ปล่อย ๆ มันไปเถอะ

 

และนั่นทำให้วอดก้าไม่รู้สาเหตุของอีกฝ่ายที่รีบอาบน้ำ

 

 

เพราะนายจะเป็นหวัดน่ะสิ

 

 

เสียงของใครบางคนดังขึ้นในหัวของเจ้าชายหนุ่มที่กำลังสับสนกับตัวเองอยู่  ใบหน้าที่เคยเย็นชาผ่อนคลายนิด ๆ ยามอยู่คนเดียว  แม้เขาจะรู้สึกว่าวันนี้ร่างกายควบคุมตัวเขามากกว่าสมอง  แต่ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระ   พาราไดซ์ก็จะปัดมันออกไปจากสมองและตัดความรู้สึกนั้นไปซะ  หากแต่เพียงแวบเดียว  นัยน์ตาสีม่วงคมทอประกายเศร้าโศก  เสียงทุ้มเย็นชาเอ่ยผู้ที่ตนกำลังนึกถึง

 
 

“ ท่านแม่ท่านจะสบายดีอยู่ไหมครับ ? ”

 

 

 

 “ อ๊าก !!!ทำไมภาพไม่หายสักที  หยุดคิดเซ่ !!! ” เสียงของเหล่ารุ่นพี่ยังไม่หยุดกระทำให้ตัวเองได้สติ  เริ่มออกอาการน่ากลัวขึ้นคือพยายามเรียกสติอย่างเร่งด่วนด้วยการสร้างความเจ็บปวด  แต่กระนั้น  ยิ่งเห็นเลือดก็ยิ่งทำให้นึกถึงริมฝีปากแดงและผิวขาวที่เกิดรอยแดงขึ้นในหัว

 

“ เอ่อคิดอะไรหรือครับ ??? ” เสียงทุ้มแหบมีเสน่ห์โดยบุคคลที่พวกเขาพึ่งกล่าวไปเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย  เรียกสายตาพรึ่บของเหล่าผู้ชายที่กระทำเสมือนจะฆ่าตัวตายให้หันไปมอง

 

 ตอนนี้รุ่นน้องหนุ่มอยู่ในชุดแดง ดำหรือชุดนักเรียนประจำพอเรียบร้อยแล้ว   พร้อมกับผ้าพันคอสีส้มที่กลายเป็นแห้งสนิท  ใบหน้าธรรมดา ๆ มองด้วยความสงสัยนิด ๆ แต่ยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ประจำตัวอยู่ตามปกติ  เส้นผมสีเงินยาวเองก็มักรวบไว้อย่างเรียบร้อย  ซึ่งในตอนนี้วอดก้าแต่งกายถูกระเบียบทุกอย่าง  หากแต่เพียงพริบตาเดียว  นัยน์ตาสีส้มคมพลันพรี่ลง พร้อมกับเสียงที่เรียกขานอาวุธของตนเอง

 

“ คาซานเดรีย !

 

 

เคร้ง !!! กี๊ด !

 

 

เสียงดาบสองเล่มปะทะกันพร้อมกับเสียงเสียดสีที่ฟังดูแล้วปวดหูมากมาย  ดาบอีกเล่มกลาเดียโต้ ซึ่งผู้เป็นนายของมันย่อมคือพาราไดซ์ซึ่งตีหน้านิ่ง ( แต่ดูกวนส้น ) นัยน์ตาสีม่วงเข้มมีแววท้าทายแฝงอยู่ที่ในครานี้ไม่ว่าใครก็มองออก   ใบหน้าของวอดก้ากลายเป็นเย็นชาอย่างน่าขนลุก  ไม่มีการถามว่าทำไมถึงโจมตี  ไอสังหารและจิตสังหารแผ่พุ่งจากร่างนักบวชที่ในยามนี้คล้ายมัจจุราช  ดาบในมือชูขึ้นสูง  ใบดาบเอียงออกด้านข้างราวกับจะเป็นผู้ที่พิพากษาโลก  กลาเดียโต้ในมือของเจ้าชายหนุ่มชี้มาที่เบื้องหน้าพร้อมกับไอความตายที่พุ่งประชันกับวอดก้า  ความน่ากลัวของนักบวชหนุ่มกำลังเผยออกมาและพวกเทรนรู้สึกได้เป็นอย่างดีว่าคนที่เหนือกว่าไม่ใช่เจ้าชายอัจฉริยะแห่งทริสทอร์ แต่คือนักบวชหนุ่มพเนจรต่างหาก

 

คลื่นดาบต่างแผ่ออกมาร่วมกับจิตสังหารของทั้งคู่  อำนาจแห่งดาบวิเศษทั้งสองทำให้เกิดความรู้สึกกดดันอย่างยิ่งยวด  หากแต่ความงามของมันต่างไม่มีใครมองเห็นเพราะแสงสีฟ้าและสีแดงที่โอบล้อมดาบเล่มงามเอาไว้ 

 

วอดก้าเหยียดปลายเท้าพร้อมตวัดคาซานเดรียลงสู่ดินเกิดเป็นเสียงกริ๊ง ! หากแต่ครั้งนี้มันกลับดังแสบแก้วหูจนหลาย ๆ คนต้องยกมือปิดหู  เช่นเดียวกับใบดาบของพาราไดซ์ที่เกิดเสียงเปรี้ยง ! ดั่งสายฟ้าฟาด  ไออันตรายลอยออกมาจากร่างของรุ่นน้องทั้งคู่จนพวกรุ่นพี่ทั้งหอเดียวกันและต่างหอต้องถอยกรูด

 

“ หือ ? !  ใบหน้าของวอดก้าและพาราไดซ์กลายเป็นตื่นเต้นปนความสงสัยไว้เล็ก ๆ ก่อนคลื่นพลังมหาศาลจากด้านหลังวอดก้าและพาราไดซ์จะพุ่งปะทะกัน

 

 

เปรี้ยง !!!

 

 

เสียงที่ดังราวกับพื้นถล่มดังก้อง  ร่างของคนสองคนปรากฏที่เหนือหัวของพวกเขาราว ๆ แปดเมตรก่อนร่างทั้งสองจะทิ้งตัวลงมายืนบนพื้นข้างกายพวกเขาอย่างงดงาม

 

“ หึ ตายยากจังนะแก  ไอ้แก่หัวหงอก ” เสียงของวิสกี้ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหยียดที่มุมปาก  มือข้างหนึ่งถือขลุ่ยหยก อรันคา ซึ่งก็คืออาวุธคู่กายพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งเสยเส้นผมสีส้มเข้ม  นัยน์ตาสีม่วงมองสบนัยนตาสีฟ้าคมกริบอย่างเย็นชา

 

หึอีกฝ่ายกระตุกยิ้มเย็นบ้าง  เส้นผมสีเงินที่ปล่อยไว้ตีปะทะลม  ก่อนเสียงที่เคยทุ้มนุ่มขององครักษ์หนุ่มจะกลายเป็นราบเรียบไม้แพ้ผู้เป็นนาย

 

“ แกก็รู้สึกจะหนังเหนียวเหลือเกินนะ ไอ้หัวส้มเน่า ”

 

 

ตู้ม !!!

 

 

เสียงระเบิดดังขึ้นจากไม่ไกลแต่ฟังจากเสียงคงจัดได้ว่าแรงมาก  เหล่ารุ่นพี่หออื่นต่างมารวมตัวกันที่ลานกว้างด้วยความตกใจ  เสียงพูดคุยดังกันพอ ๆ กับความสงสัยสี่ร่างที่ยืนนิ่งอยู่

 

ตุ๊บ  !

 

ปลายเท้าของจินเหยียบลงที่พื้นข้างวอดก้าอย่างแผ่วเบา  ใบหน้าเหมือนนักกีฬาหนุ่มไร้ซึ่งรอยยิ้มดั่งปกติ   เคียวใบมีดใหญ่ที่ราวกับจะเกี่ยวดึงวิญญาณพวกเขาสะท้อนแสงอัญมณีกับแสงสีส้มทองยามพระอาทิตย์จะตก  แต่ที่น่าแปลกใจคือในอ้อมแขนของผู้เป็นเพื่อนไร้ซึ่งตุ๊กตาหมีสีขาวตัวโปรด

 

ตุ้บ  !

 

ร่างของเคียร์ปรากฏตัวเหนือศีรษะพร้อมกับทิ้งร่างลงสู่พื้นข้างกายพาราไดซ์  ในอ้อมแขนของชายหนุ่มกลับมีตุ๊กตาหมีของจิน  มือข้างหนึ่งถือดาบใหญ่ด้ามจับสีทองด้วยใบหน้าเคร่งขรึม  ติดจะเครียดมากขึ้นเมื่อเห็นจินชูสร้อยเงินเส้นหนึ่งขึ้น

 

“ ตุ๊กตาของฉัน

 

“ สร้อยของผม

 

 

วูบ !  แวบ ! เคร้ง !

 

 

โซ่สีรัตติกาลและสีเงินสว่างพุ่งปะทะกันแล้วเบี่ยงตัวออกดังเคร้ง ! จากการปะทะ  มันหมุนวนเพื่อนในกลุ่มของตนเองราวจะเป็นปราการป้องกันภัยพร้อมสายลมที่เริ่มหวีดหวิวราวกับตอบรับพลังของหนึ่งเอลฟ์ทรงอำนาจและหนึ่งเอลฟ์มากพลัง

 

“ ควันนั่นยาพิษสินะครับ  ดูร้ายมากด้วย ” บราวน์เอ่ยขึ้นอย่างประเมินเช่นเดียวกับรัมที่เหยียดยิ้มรับคำ  เอ่ยสั้น ๆ

 

“ นั่นก็ยาล้างพิษชั้นสูงยอดเยี่ยมมากครับ ”

 

กลีบดอกทิวลิปในกระถางอ้อมแขนของรัมเปล่งแสงวูบวาบตลอดเวลา  กลุ่มหมอกสีรัตติกลางเริ่มแผ่ออกจากตัวแพทย์เถื่อนมากขึ้นพรางช่วงล่างของเพื่อนเพราะกลุ่มหมอกควันที่เริ่มสูงขึ้นจนเกือบถึงเอวของพวกเขา  มือเรียวของแพทย์เถื่อนผู้รักคุณไสย์ปรากฏใบมีดเงาวาววับสองเล่มที่ฝ่ามือ  มันควงไปตามร่องนิ้วราวกับมีชีวิตอย่างน่าหวาดเสียว  เรียกเสียงกรีดร้องอย่างตกใจจากรุ่นพี่สาวบางคนและเพื่อนปีเดียวกัน

  

กริ๊ก !

 

ทางด้านบราวน์สับไกบาเร็ตต้าลูกรักในมือทั้งสองพร้อมกับควันสีขาวที่ผุดจากใต้เท้าของเขาคลุมตัวเพื่อนฝั่งเขาอีกชั้นหนึ่ง  รอยยิ้มสนุกสนานปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากหยักของลูกชายแพทย์หลวงของรัฐ

 

 

ตึก ๆ ๆ ๆ

 

 

เสียงฝีเท้าสองคู่เดินอย่างเชื่องช้าเข้ามาหาคนสองกลุ่ม  ก่อนร่างของเหล่ารุ่นพี่ที่มุงล้อมกลุ่มรุ่นน้องจะถอยห่าง  หลีกเป็นเส้นทางให้คนสองคนที่เดินจากคนละฝั่งผ่าน

 

เตกีล่าก้าวยืนหยุดเคียงข้างเพื่อนหนุ่มผมสีเขียวแก่ทั้งที่สายตายังไม่ละจากกระดาษแผ่นเดียวในมือเช่นเดียวกับบลัดดี้ที่มองกระดาษในมือราวกับจะมองทะลุมันให้ได้  ก่อนศีรษะสองหัวจะเงยหน้าขึ้นมองคนจากอีกฝั่ง  รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของบุตรชายกรมข่าวสาร  มือหนาโบกกระดาษแผ่นที่อยู่ในมือไปมาพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงแสดงความสนใจ

 

“ ข่าวที่อยู่กับคุณนี่น่าสนใจจังเลยนะครับ ”

 

ทางด้านเตกีล่านั้นนิ่งเงียบไม่ได้กล่าวอะไร  ก่อนจะเหยียดยิ้มน่าขนลุกที่ริมฝีปาก  เส้นผมสีแดงพัดจนยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สร้างความรำคาญใจให้กับเจ้าตัว  เจ้าแม่วงการข่าวสารชูกระดาษในมือตนเองบ้างซึ่งนั่นทำให้ใบหน้าของบลัดดี้เปลี่ยนสีไปวูบหนึ่งยามนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเห็นตราที่แผ่นกระดาษชัดเจน

 

“ ข่าวที่คุณหามาก็น่าสนใจเหมือนกัน ” เจ้าตัวกล่าวสั้น ๆ เสียงเรียบเย็นตามปกติหากแต่ความนัยน์ที่แฝงอยู่ย่อมต่างกัน  จิตสังหารของคนสองฝั่งพุ่งปะทะกันอย่างรุนแรงจนเหล่ารุ่นพี่ต้องกางอาณาเขตกั้นพลังเหล่านั้น  ห้าต่อห้า  ตาต่อตา  แต่พลังที่รุนแรงเหล่านั้นก็ยังแผ่พุ่งและเล็ดรอดอาณาเขตเข้าไปจนรุ่นน้องหลากหลายคนเริ่มล้มหมดสติเพราะทนรับแรงกดดันนั้นไม่ไหว

 

“ เฮ้ย ! ไอ้สิบคนนั้นน่ะยะหยุดแผ่จิตสังหารที  เพื่อนนายจะตายแล้ว ! ” สิ้นเสียงของเทรนที่ใจกล้า ( เพราะถูกถีบหัวส่ง ) ตะโกนบอก  จิตสังหารของเด็ก ๆ ทั้งสิบก็ดับวูบลงในทันที  วอดก้าและพาราไดซ์ทำให้ดาบในมือคู่งามหายไป  จินและเคียร์ส่งของ ( กลาง ) ในมือคืนแต่ละฝ่ายซึ่งจินที่ห่างหายเพื่อนรักก็เริ่มกอดรัดฟัดเหวี่ยงตุ๊กตาในอ้อมแขนในทันที

 

 เตกีล่าส่งกระดาษแผ่นนั้นคืนบลัดดี้เช่นเดียวกับชายหนุ่มแต่ก็มีรุ่นพี่บางคนแอบเห็นว่าเตกีล่าได้ก็อบกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้อย่างเนียน  พอจะพูด  รุ่นน้องผมแดงก็มองขวับพร้อมกับธนูสีเงินพร้อมลูกธนูในมือ  ทำเอารุ่นพี่หนุ่มหุบปากฉับลง  ทางด้านวิสกี้กับวิมเลท มีท่าทีง่องแง่งกันบ้างแต่ก็ไม่ได้อาฆาตแค้นอะไรมาก  รัมเดินวนดูหมอกขาวที่ยังไม่จางหายพร้อมกับมือข้างที่ว่างซึ่งจัดท่าเพื่อจดสูตรยาลับขั้นสูงของบราวน์  บราวน์เองก็ไม่น้อยน่า  ควักสารพิษและยาแก้พิษต่าง ๆ หยดตามกลุ่มควันเพื่อศึกษายาพิษของรัม  เรียกอาการยิ้มแห้ง ๆ และงงเป็นไก่ตาแตกของคนอื่น ๆ แต่ที่แน่ ๆ สิ่งที่เด็กละรุ่นพี่ต่างหอคิดคือ

 

 

เด็กปีหนึ่งหอสราทนี่มันน่ากลัวจริง ๆ  ยิ่งจากที่ดูปีศาจปีศาจชัด ๆ  !!!

 

 

ครอส  แกรนด์ไวท์ หัวหน้าหอเหมันต์กลืนน้ำลายเอือก  ก่อนหันไปมองสบเทรนที่ยิ้มแห้งมาให้  ไม่รอช้าที่จะกระซิบถาม

 

“ เอ็งไปขุดเด็กพวกนี้มาจากนรกขุมไหนว่ะ ”

 

เทรนที่ได้ฟังคำถามของเพื่อนต่างหอยิ้มเจื่อนกว่าเดิม  ตบมุขกลับ

 

“ ไม่รู้เหมือนกันว่ะ  มันโผล่มาจากนรกกันเอง  หรือแกไปอัญเชิญมาว่ะ กาซ ” กาซ  วลาดินาส  หัวหน้าหอคิมหันต์ยิ้มแห้งกว่าเดิม  ไม่กล้าพูดอะไรเพราะกลัวจะถูกเชือด

 

“ ว่าแต่รุ่นพี่คะ  พะพวกเราไม่ถูกทำโทษแล้วใช่ไหมคะ ”  เด็กผู้หญิงปีหนึ่งถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กาซ  ครอส  และเทรนหมุนคอไปมองข้อมือของสองในกลุ่มเด็กปีศาจ  ไข่มุกนิลกาฬและไข่มุกขาวเนียนละเอียดยังอยู่ที่ข้อมือของวอดก้าและพาราไดซ์  ทั้งสามมองหน้ากันก่อนกาซจะตอบด้วยใบหน้าเฉยชา

 

“ อืมเพราะมีคนเอามันขึ้นมาได้แล้ว  โทษก็ถือว่าเป็นโมฆะตามที่ตกลง ” ใบหน้าของหญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง  ก่อนจะกล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าตื่นเต้น

 

“ ขอบคุณค่ะ !

 

“ อืม ” เทรนโบกมือไล่  ก่อนร่างของนักบวชผมเงินจะโผล่ที่กลางวงทั้งสาม

 

“ โทษอะไรครับ ? ”

 

“ เฮ้ย ! ” วงของทั้งสามแตกในทันที   ใบหน้าของหัวหน้าหอสราท  คิมหันต์และเหมันต์ออกอาการตกใจจนหลุดอุทานออกมา  หากแต่นัยน์ตาสีส้มที่มองมาอย่างเฉยชาพร้อมทวนคำถามเมื่อครู่ด้วยใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เช่นเคย

 

“ ทำโทษเรื่องอะไรหรือครับ ? ”

 


 

มาต่อแล้วค่าาาาาาาาาาาา ~~~~

 

 
 

“ ทำโทษเรื่องอะไรหรือครับ ? ”

 

“ อะอ้อ ” กาซทวนคำถามก่อนจะพยักเพยิกไปทางเทรนเพื่อให้เพื่อนหัวหน้าหอรุ่นน้องหนุ่มเล่า

 

เทรนยิ้มแห้ง

 

“ ก็แบบว่าคือ  นายก็รู้ใช่ไหมว่าวันนี้พวกเราจะวางแผนรับน้อง ” เทรนถาม

 

“ รู้ครับ ”

 

“ ทีนี้ก็มีพวกเด็กปีหนึ่งหออื่นพากันมาสอดแนมไงล่ะว่าพวกเราจะวางแผนการรับน้องแบบไหน แต่คนหอเราไม่มีนะ ” เทรนรีบพูดเมื่อเห็นสายตาของวอดก้าที่มองมาเป็นเชิงถาม

 

“ พวกเราก็เลยพากันไล่จับมาซึ่งก็รวม ๆ สามสิบกว่าคน  หอคิมหันต์เก้าคน  หอวสันต์สิบสองคนแล้วก็หอเหมันต์อีกสิบคน  พวกพี่ก็พากันจับเด็กพวกนั้นแล้วร่ายคำสาปนิด ๆ หน่อย ๆ ( คนโดนร่ายคำสาปนิด ๆ หน่อย ๆ กลืนน้ำลายเอือก ) เพื่อไม่ให้ฟังสิ่งที่พวกเราพูดรู้เรื่อง ” สามรุ่นพี่ยิ้มให้กันก่อนครอสจะเป็นคนพูดต่อ

 

“ ทีนี้  พวกเราก็เลยสร้างเกมส์อย่างหนึ่งขึ้นคือให้คนที่ถูกจับฐานมาสืบความลับหาทางเอาสร้อยไข่มุกนิลกาฬกับสร้อยไข่มุกทิวาจากน้ำพุพิสุทธิ์อะดาเลีย  แล้วพวกนายก็บังเอิญตกลงมาดังตู้ม  แล้วก็มีสร้อยพันอยู่ที่ข้อมือน่ะสิ ”

 

“ อ้อ” วิสกี้ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนครางแกล้งร้องอ้อ  ทั้งที่ไม่รู้เรื่องสักนิด  วอดก้าเลิกคิ้วแล้วยีหัวสีส้มของผู้เป็นเพื่อนอย่างหมั่นเขี้ยว  เดินไปรวมกับรัม  เตกีล่าและจินที่กวักมือเรียก

 

“ เอาล่ะนะน้อง ๆ ! เฮดิส  ตะโกนเรียกความสนใจจากเด็กปีหนึ่งทั้ง 100 คน  เทรน  กาซและครอสพร้อมกับหญิงสาวเรือนผมสีฟ้าอ่อนสั้นจะก้าวไปด้านหน้าพร้อมกับเริ่มเอ่ยแนะนำตัวทีละคน

 

“ เริ่มจากพี่  พี่ชื่อ กาซ  วลาดินาส  เป็นหัวหน้าหอคิมหันต์  หรือปราสาทฤดูใบไม้ร่วง อยู่ปีสาม  ส่วนนี่หัวหน้าคณะกรรมการหรือ รองหัวหน้าหอนั่นแหละ  ไซกัส  ไซอัส ” กาซชี้ไปที่รุ่นพี่คนหนึ่ง  ตามด้วยครอสที่เอ่ยแนะนำตัวต่อ

 

“ พี่ชื่อ ครอส   แกรนท์ไวท์  เป็นหัวหน้าหอเหมันต์ปราสาทฤดูหนาว อยู่ปีสามเหมือนกัน  มีหัวหน้าคณะกรรมการคือ ลองเดรีย   วาซ ”  รุ่นพี่สาวคนหนึ่งชูมือขึ้นเป็นเชิงบอก

 

“ ส่วนพี่ชื่อ ดาเลีย   ดาร์กเซอร์  เป็นหัวหน้าหอวสันต์  ปราสาทฤดูใบไม้ผลิ  อยู่ปีสาม  ส่วนรองพี่ชื่อ  ราด้า   โกเลน จ้ะ ” รุ่นพี่สาวผมฟ้าแนะนำและสุดท้ายตามด้วยเทรนที่เก๊กมาดหัวหน้าหอเต็มที่  แม้จะถูกเพื่อนร่วมหอมองว่าตอแหลก็ตามเถอะ

 

“ อะแฮ่มส่วนพี่ชื่อ  เทรน   ซิลเวีย  เป็นหัวหน้าสราทปราสาทฤดูร้อน  มีรองประธานคือไอ้หัวน้ำเงินขี้เก๊ก  ชื่อ เซราส   ออร์เมอร์ลิน  ใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มผู้ถูกกล่าวหาว่าขี้เก๊กยังสงบนิ่งไร้ซึ่งความโกรธ   มีเพียงเอกสารมากมายในมือที่ถูกโยนโครมอยู่กองแทบเท้าพร้อมน้ำเสียงเรียบเย็นที่เอ่ยขึ้น

 

“ งานสภานายคงต้องทำเองแล้วล่ะ ” เทรนหน้าเหวอ  กระโดดกอดขาผู้เป็นเพื่อนด้วยความว่องไวพร้อมกับแอ๊บเสียงพูดด้วยใบหน้าออดอ้อนซึ่งดูน่าถีบมากกว่าน่ามองจนเฮิดส  เซย์  มาร์คต้องกลั้นหัวเราะ   ส่วนจีจี้ได้แต่กระตุกยิ้มเหี้ยมเมื่อได้ยินสิ่งที่เทรนพูด

 

“ แหมตัวเอง  เค้าล้อเล่นหน่อยเดียวอย่างอนสิจ๊ะ ” เจ้าตัวกระพริบตาถี่ ๆ ได้อย่างน่าขนลุก  ก่อนจะบอกเสียงเชิงอ้อนวอน “ ไหน ๆ นายก็ทำไปเกินครึ่งแล้ว  ทำอีกครึ่งหน่อยสิ  ถือว่าสงสารเพื่อนน้อย ตาดำ ๆ คนนี้เถอะ  ฉันเองก็ขี้เกียจทำแล้ว ( พูดเหมือนเคยจะทำ : เด็กปีหนึ่งแย้ง ) เบื่อกับไอ้กองเอกสารนี้กับหน้าเหี่ยว ๆ ของยัยจีว้าก !  เทรนที่กำลังคร่ำครวญร้องลั่นเมื่อใบหูถูกกระชากเต็มแรง  ร้องซี้ด  ด้วยความเจ็บปวด  โดยมีใบหน้าทมึงทึงของจีจี้เป็นแบล็คกราวด์ที่ทำให้ทั้งหมดถอยกรูดไปไกล

 

“ เทรน ~~~~ ” ใบหน้าของหญิงสาวผู้คุมกฎเอียงคอดังกร็อบ  พร้อมกับนัยน์ตาสีชมพูที่เริ่มขยายรูม่านตา  พร้อมกับจิกกัด  เจ้าของชื่อยิ้มแห้ง  ค่อย ๆ คลานไปใกล้เท้าของจีจี้แล้วเปลี่ยนเป็นท่านั่งพับเพียบพร้อมกับมือที่ยกขึ้นพนมที่อกด้วยใบหน้าสงบนิ่ง………เกิ๊น

 

“ ไอ้บ้า ! ฉันพูดปากเปียกปากแฉะกี่ครั้งแล้วไงว่าอย่าโยนงานไปให้เซราส  ! เซราสน่ะทำงานของนายจนสามารถขึ้นเป็นหัวหน้าหอได้แล้ว  แต่มันไม่เอา ! ดังนั้นแกก็หัดทำงานเองซะบ้างเซ่ !

 

 

เอ่อรุ่นพี่ครับ  ไม่ต้องพนมมือก็ได้มั้งครับ

 

 

เด็กปีหนึ่งหอสราทคิดอย่างละเหี่ยใจ

 

“ โอ๊ย ! แม่จ้าเทศน์เบา ๆ ก็ไม่ได้  ไม่ต้องใส่อารมณ์หรอกจ๊าก !  ” เทรนร้องลั่นเมื่อผู้เป็นเพื่อนตบเข้าให้ที่กลางกระบาล   กระโดดกอดจินแทบไม่ทันจนดูคล้ายกับหมีโคอาล่ากอดต้นไม้  ซึ่งแน่นอนพลังธาตุดินซึ่งเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งและมั่นคงทำให้จินนั้นไม่ล้มแม้เจ้าตัวจะกอดตุ๊กตาหมีสีขาวแน่นอยู่ก็เถอะ

 

“ พี่เทรนปล่อยผมซะทีเถอะครับ ” จินพูดอย่างเหนื่อยหน่ายใจ  เพราะจำทำอะไรเทรนก็กอดแน่นจนอ้อมแขนที่ควรจะกอดตุ๊กตาหมีสีขาวปุกปุยตัวโปรดกลายเป็นต้องพยายามงัดมือของเทรนที่กอดรอบเอวเขาแน่น

 

“ ไม่เอา ” เทรนส่ายหัวดิกสุดชีวิต พลางคิดในใจ

 

ขืนปล่อย  ผู้ที่สถาปนาเป็นแม่เขา (  อย่างไม่ชอบธรรม )  คงได้ตามจิกหัวเขาไม่เลิกเป็นแน่  ชายหนุ่มผมสีเขียวแก่ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้กับความเหนียวแน่นยิ่งกว่ามือปลาหมึกของเทรน

 

“ โอเค  ผมยอมแพ้  ว่าแต่ทำไมพี่ไม่ไปกระโดดกอดคนอื่นล่ะครับ  คนอื่นเยอะแยะแต่ทำไมต้องเป็นผมเนี่ย” เขาถามขณะเริ่มมองหาช่องว่างในการงัดมือของเทรนออก

 

รุ่นพี่หนุ่มยิ้มแห้ง  เหลียวมอง คนอื่นที่น่าจะกระโดดเกาะ อันคนแรกคือเจ้าชายหนุ่มรุ่นน้องที่เขาถูกใจซึ่งยังคงส่งสายตาเย็นเยียบเป็นระยะ ๆ มาให้    คนที่สองก็นักบวชรุ่นน้องที่เพิ่งโชว์ความสามารถอันน่าอันตรายเหลือหลายขึ้นมาเสมือนจะเตือนว่า กรุณาอย่ามองคนเพียงภายนอก และ ถึงผมจะหน้าตาธรรมดา  แต่ภายในนั้นผ้าขี้ริ้วห่อทองนะครับ นั่นแหละ  คนที่เหลือก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด  เด็กหัวส้มและคนหัวเงินมองหน้ากันอย่างโกรธแค้นเหมือนมีกรรมแต่ชาติก่อน  ชายหนุ่มผมดำก็เปิดตำราที่อาบไปด้วยเลือดและกลิ่นคาว  กลิ่นธูปแปลก ๆ ในมือขณะที่คุยกับชายหนุ่มหัวแดง ( บราวน์ )  ด้วยรอยยิ้มเหยียดน่าขนลุก  คนที่ถือโน้ตบุคซ์ก็ไม่สนใจอะไรสักอย่างแต่มือที่ขยับไปมาและนัยน์ตาสีกวาดขึ้นจอบ่งบอกถึงความฉับไวมากมายเพียงใด  และดูอาจจะเชือดเขาทิ้งทันทีที่ไปกวน   ส่วนคนสุดท้ายก็องครักษ์เจ้าชายซึ่งมีนัยน์ตาสีเขียวมรกตซึ่งกำลังส่งสายตามองมาทางเขาด้วยแววตาไม่น่าไว้วางใจ  แถมมีการกัดฟันกรอดเหมือนโมโหใครอยู่ ( เอ็งนั้นแหละ )

 

ดังนั้นเขาเลือกรุ่นน้องคนนี้  ย่อมดีที่สุดแล้ว ( กับความปลอดภัยในชีวิต )

 

 

หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ช่วยเสริมชีวิตของรุ่นพี่ไว้ให้ตายเร็วกว่าเดิมหว่า

 

 

วอดก้า  วิสกี้  รัมและเตกีล่าคิดในใจอย่างขำ ๆ ยามมองชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลเข้มรากไทร  นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่มักจะฉาบด้วยความขี้เล่นและรอยยิ้มบัดนี้ไร้ซึ่งสองสิ่งในนัยน์ตาอย่างสิ้นเชิง  แม้เจ้าตัวพยายามกักเก็บอารมณ์โกรธไว้ใต้นัยน์ตาคู่นั้นแต่พวกเขาที่ประสาทสัมผัสไวกับอารมณ์ของคนรอบตัวย่อมสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจน

 

“ หุ ๆๆ งานนี้มีลุ้นแฮะ ”  วอดก้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ 

 

ทางด้านจิน  หลังจากพยายามแงะอีกรอบก็ยังไม่สำเร็จอยู่ดี  ใบหน้าชายหนุ่มมีอาการเหงื่อตก  เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็แงะไม่ได้สักที   เสื้อผ้าและเครื่องแบบที่ใส่อย่างเรียบร้อย ( โดยเตกีล่า ) ในตอนแรกก็หลุดรุ่ยเกือบทั่วตัว

 

“ โธ่อย่างนี้ก็โดนแม่จ้าจับแต่งตัวใหม่อีกแล้วน่ะสิ ” เขาบ่นอุบเบา ๆ ยิ่งหันหน้าไปสบกับสายตาชิ้ง ๆ ของเตกีล่าที่มองมาเป็นเชิงเหมือนจะบอกว่า ทำไมทำตัวไม่เรียบร้อย  เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กแต่ในขณะเดียวกันก็อดยิ้มไม่ได้กับการกระทำของเตกีล่าที่ชวนให้เหมือนเป็นแม่ที่ดูแลทุกคนในกลุ่มจริง ๆ

 

“ พี่เทรน  ปล่อยผมเถอะครับ ” จินบอกอีกครั้งเพราะดูเหมือนว่าระหว่างที่เทรนกอดเขาอยู่  ทางรุ่นพี่คนอื่นก็เริ่มการเช็กน้อง ๆ ว่ามาครบหรือไม่  พร้อมกับทำโทษคนที่มาสาย  ส่วนทางหอของพวกเขานั้นทุกคนมาตรงเวลาทำให้ไม่ต้องเต้นกับร้องเพลงท่าเอิ่มที่อุบาทว์แบบนั้น

 

 

เห็นหน้าตาคนร้องและคนเต้นที่ถูกทำโทษล่ะสงสารจริง ๆ

 

 

จินว่าหากแต่ความคิดของเขาก็ต้องสะดุดเมื่อพบว่ามือของเทรนนั้นเข้ามาอยู่ใต้เสื้อของเขาเมื่อไหร่  รุ่นพี่หนุ่มอาจจะกอดแน่นโดยไม่รู้ตัวแต่ความร้อนที่โอบรัดรอบเอวมันชวนจั๊กจี๊อย่างบอกไม่ถูก

 

“ พะพี่เทรนง่ะ...ปะปล่อยผมเถอะ  ” เสียงของจินเริ่มตะกุกตะกักเพราะความจั๊กจี๊เอว  ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อนิด ๆ แต่นั่นยิ่งทำให้เทรนกระชับมือขึ้นแต่คิ้วหนาก็เริ่มขมวดเมื่อรู้สึกถึงผิวเรียบลื่นและความร้อนในร่างของรุ่นน้อง

 

เฮ้ย  !!!

 

เทรนอุทาน  ปล่อยมือออกจากเอวของจินแทบไม่ทัน  เมื่อรู้ตัวว่ามือตัวเองไปลูบไล้ผิวกายรุ่นน้องหนุ่มเสียนาน  และทันทีกับที่เคียร์พุ่งเข้ามากระชากร่างของจินมาไว้ในอ้อมแขน

 

“ เจ็บฉันเจ็บนะเคียร์ ” จินหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะแรงบีบที่แขนราวกับโกรธใครมา ( ชะเอิงเอยเอ็งถึงฆาตแล้วเทรน ) ซึ่งขนาดเขายังไม่ปลดผนึกธาตุดินในตัวยังถูกกระชากซะขนาดนี้   ขืนไม่ป้องกันมีหวังแขนเขาคงได้ขาด 

 

ทางด้านเคียร์ที่ได้ยินดังนั้นจึงค่อย ๆ คลายมือที่บีบแขนของชายหนุ่มแน่น  เปลี่ยนเป็นจับไว้หลวม ๆ ไม่ปล่อยแทน   ในขณะที่นัยน์ตาสีเขียวมรกตเข้มหรี่ตามองไปที่รุ่นพี่หนุ่มหัวหน้าหอ 

 

“ ไม่ทราบว่าเมื่อกี้รุ่นพี่กอดตรงไหนของเพื่อนผมกันครับ ”  ชายหนุ่มถามเสียงราบเรียบ

 

เอือก

 

เทรนกลืนน้ำลายเอือกกับสายของรุ่นน้องที่มองมาในขณะเดียวกันก็ร้องโหยหวนในใจว่าทำไมรุ่นน้องเขาถึงน่ากลัวอย่างนี้

 

เขายกมือเหมือนจะยอมแพ้  ก่อนจะรีบกล่าวเสียงเลิ่กลั่ก

 

“ ปะเปล่า  ไม่มีอะไรนี่ ไม่ได้จับตรงไหนเลย  จริง ๆ นะ !  ” ชายหนุ่มผมม่วงรีบกล่าวเมื่อเห็นดาบใหญ่ด้ามจับสีทองเริ่มปรากฏจากละอองสีทองที่รวมตัวกัน

 

ชิ้ง !!!

 

เสียงก้องกังวานของใบดาบยามปะทะอากาศยิ่งทำทำเทรนเหงื่อตก และนั่นทำให้พวกวอดก้าเริ่มสงสัยจนกลายมาเป็นคาดคั้นเทรนอีกกลุ่ม  ก่อนจำเลยจะยอมรับสารภาพทั้งน้ำตาเมื่อสี่ผู้พิพากษาและฝ่ายโจทย์กับทนายของอีกฝ่ายจิกตาใส่

 

“ เก๊าะนิดเดียวเองนะ  ตะตอนนั้นเค้าเผลอกอดแน่นไปหน่อย  มือมันก็เลย

 

“ เลย( x5 )  ” ห้าคนหรี่ตาลงยกเว้นโจทย์ที่เสียหายซึ่งหน้าแดงระเรื่อนิด ๆ

 

“ เลย” เทรนกลืนน้ำลายเอือกแล้วว่าเสียงอ่อย “ ล้วงเข้าไปในเสื้อแค่นั้นเอง  ละแล้วก็เผลอไปลูบนิดนะหน่อย   แค่นั้นเองนะ” เจ้าตัวรีบกล่าวย้ำอีกรอบ

 

แค่นั้นก็เกินพอแล้วเฟ้ย !

 

เตกีล่าดึงจินที่อยู่ในอ้อมแขนของเคียร์แล้วกอดเพื่อปลอบประโลมในขณะเดียวกันนัยน์ตาสีฟ้าใสที่เคยเรียบนิ่งหรือเต็มไปด้วยความรู้สึกกลับวาวโรจน์อย่างน่าหวาดหวั่น  สายเลือดภูตเริ่มหลั่งไหลทำให้นัยน์ตาสีฟ้าเริ่มทอความเข้มข้นจนกลับเป็นสีน้ำเงินเข้มดั่งเดิม  ก่อนเจ้าแม่แห่งวงการข่าวสารจะพยายามสงบสติอารมณ์ที่โมโห  เปลี่ยนเป็นโอบไหล่ของจินแล้วพาไปแทน

 

แม้แต่เซย์  มาร์ค  เฮดิสหรือพวกวอดก้ายังไม่กล้าเข้าใกล้

 

 

ว่ากันว่าสายเลือดภูตยามดีนั้นความอ่อนหวานและอ่อนโยนก็ปลอบประโลมทุกสิ่งบนโลก

 

หากแต่……

 

ยามร้ายก็สามารถทำลายชีวิตทุกชีวิตให้ไม่เหลือแม้แต่ดวงวิญญาณให้รกโลกา

 

 

“ โอ๋ ๆ เดี๋ยวฉันเอาขนมให้ แต่ก่อนอื่นต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน ” ขนาดคนนิ่ง ๆ อย่างเตกีล่ายังออกโรงขนาดนี้  แล้วคนที่เหลือ

 

ตายแน่ตู

 

เทรนคิดอย่างปลง ๆ หากแต่เสียงบอกเวลาหกโมงเป๊ะบอกเวลากิจกรรมก็ทำให้เขารอดตายมาอย่างหวุดหวิด

 

อีกด้านหนึ่งของสาว ๆ กลุ่มเดิมที่เคยเห็นฉากของชายหนุ่มผมเงิน  ทำหน้าซีดแล้วมองหน้ากัน  พยายามปลอบใจตัวเองแล้วพึมพำเสียงแผ่ว

 

“ หวังว่าคงไม่ใช่อีกคู่นะ ” เพื่อนสาวมองชายหนุ่มผมแดงที่ดึงตัวชายหนุ่มผมเขียวออกจากอ้อมแขนคนอีกคน  มีการโอบไหล่และมองกราดนัยน์ตาวาวโรจน์ใส่ผู้เป็นรุ่นพี่  ดูเหมือนกำลังหวง ( ? ) ร่างในอ้อมแขน   ใบหน้าของหญิงสาวทุกคนในกลุ่มเหยเกแล้วเงียบไปเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง

 

( เอิ่ก ๆๆ มีลุ้นอีกคู่แว้ววววววววววว  ) 

 

“ เอาล่ะนะน้อง ๆ ต่อไปจะเป็นเกมส์จับกลุ่มก่อนการรับน้อง  เพื่อย่นเวลาในการไปสถานที่ต่าง ๆ ในโรงเรียน เดี๋ยวเราจะคุยกันอีกทีตอนจับกลุ่มเสร็จ   ดังนั้นเราจะให้จับกลุ่ม  กลุ่มละแปดคน ซึ่งจะได้ 12 กลุ่ม  จะมีอยู่สองกลุ่มที่มีอยู่สิบคนนะคะ ”  ดาเลีย  รุ่นพี่สาวหัวหน้าหอวสันต์กล่าวขึ้นทำให้เกิดเสียงพูดคุยกันดังจ้อกแจ้ก  จนเซราสต้องสายตาเย็นเยียบปรามจนเด็กปีหนึ่งหออื่นน่าเจื่อนไปตาม ๆ กัน

 

“ แต่จะให้จับกลุ่มกันเองเลยมันก็ไม่ค่อยน่าสนุกเท่าไหร่” เสียงของจีจี้ดังขึ้นแทรก  ก่อนจะชูเหรียญที่มีหมายเลขอยู่ขึ้น

 

“ ดังนั้น  พวกเราจะเสกให้พวกเธอเข้าไปหาเหรียญที่มีหมายเลขสิบสองหมายเลขในป่าแห่งการทดสอบซึ่งป่าเดียวกับที่พวกเธอทำการทดสอบนั่นแหละ ” จีจี้รีบพูดเมื่อเห็นเด็กหลายคนทำท่าจะอ้าปากถาม

 

“ ใครที่เจอเหรียญแล้วให้อ่านคำที่สลักอยู่หลังเหรียญแล้วมันจะพาพวกเธอกลับมาที่นี่  กติกาคือ” หญิงสาวผมสีทองพยักเพยิกให้กาซพูดต่อ

 

“ ครับกติกาคือทันทีที่น้อง ๆ เจอเหรียญพร้อมกับคนอื่นที่อาจเจอพร้อมกันให้หาทางแย่งเหรียญให้ได้  หากแย่งไม่ได้ก็ต้องหาใหม่  เหรียญพวกนี้จะถูกซ่อนตามที่ต่าง ๆ ในป่าไม่ว่าจะเป็นในต้นไม้  ก้อนหิน  ใต้ดินซึ่งขึ้นอยู่กับว่าดวงใครจะเจอหรือไม่เจอ ” กาซแบมือแล้วส่ายหน้าราวจะบอกว่า เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับดวงจริง ๆ ก่อนจะอธิบายต่อด้วยสีหน้าที่ทอแววเจ้าเล่ห์

 

“ กำหนดเวลาคือครึ่งชั่วโมง  คนที่ยังหาเหรียญไม่ได้จะถูกวาร์บกลับมาอีกทีอย่างปลอดภัยเพราะอาคมที่พวกพี่ร่าย  และแน่นอนหลังจากนั้นคือเกมส์ลงโทษสำหรับคนที่หาเหรียญไม่ได้ 

 

เกมส์ลงโทษ ???

 

แต่ละคนส่งเสียงคุยแตกต่างกันไป  หากแต่มาร์คก็ตะโกนปลอบโยนเด็ก ๆ

 

“ ไม่ต้องห่วง  มันไม่ใช่แนวอันตรายหรือน่าอายอะไรหรอก  มันแค่เหมือนเกมส์ที่เสี่ยงดวงคนถูกทำโทษนิด ๆ ถือเป็นโอกาศให้พวกเธอจับเหรียญใหม่ด้วยซ้ำ ” ชายหนุ่มหัวแดงว่าขึ้นทำให้เด็ก ๆ จากต่างหอโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง  หากแต่สำหรับเด็กหอเดียวกัน  อีสายตาเจ้าเล่ห์ของรุ่นพี่รอบกายและสายตานิ่ง ๆ ของสี่ตัวแสบอันได้แก่เทรน  เฮดิส  มาร์คและเซย์บ่งบอกได้เลยว่า

 

งานนี้มีป่วนชัวร์ ๆ

 

เด็กปีหนึ่งพากันคิดเหมือนกันอย่างอ่อนใจ

 

  อ่ออีกอย่างถ้าเราเจอเหรียญแล้วจะไม่สามารถปาทิ้งไปไหนได้เลย  แต่ถ้าจะสู้เพื่อแย่งชิงก็ได้อยู่หรอก  พยายามเข้าล่ะ ! ” เทรนกล่าวเชียร์ด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ

 

“ พร้อมแล้วนะ !? ” เซย์ตะโกนขึ้นเป็นเชิงถามก่อนจะได้รับเสียงตอบรักจากเด็ก ๆ พวกรุ่นพี่ที่เป็นฝ่ายร่ายเวทล้อมวงเด็กทั้งหนึ่งร้อย  เสียงหลากหลายเสียงดังประสานขึ้นแผ่ว ๆ พร้อมอักขระวงเวทที่ปรากฏขึ้นใต้เท้าของเหล่าเด็กปีหนึ่ง

 

แวบ

 

เพียงพริบตาเดียว  เด็กนับร้อยก็หายไปสู่ป่าแห่งการทดสอบ……

 

“ เอิ่ก ๆๆ จะมีคนถูกลงโทษกี่คนกันนะ ” เฮดิสยิ้มกว้าง  หัวเราะหึ ๆ ประสานกับอีกหลาย ๆ คนเช่นเดียวกับรุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งที่พูดขึ้นเสียงเนิบแต่นัยน์ตาออกอาการใฝ่หาการแก้แค้นแบบสุด ๆ

 

“ ปีที่แล้วที่โดนถอดเสื้อแถมต้องปั่นจิ้งหรีด  จนอ้วกเข้าห้องพยาบาล  เท่านั้นยังไม่พอ  พอถึงการรับน้องที่สถานที่  จูบแรกของฉันกลายเป็นของกบน่าเกลียด ” ยิ่งพูดชายหนุ่มก็ยิ่งออกอาการเศร้าสลดกับชีวิตไม่ต่างจากรุ่นพี่สาวที่พูดทั้งน้ำตายามนึกถึงความเลวร้ายเมื่อตอนตนปีหนึ่ง

 

“ ฉันต้องโดนหนูและแมลงสาปแทะผมแถมโดนสายฟ้าไปสิบครั้งจนเกือบต้องโกนหัว ฮือ ๆๆ จะลงกับรุ่นนี้ให้หมด ” หญิงสาวว่า

 

ถึงจะพูดอย่างนั้นว่าโดนอะไรมากมายตอนปีหนึ่งแต่ก็เข้าใจพวกรุ่นพี่ปีสามดีว่าโดนเหมือนพวกเขาเช่นกัน  และยิ่งฟังตอนรุ่นพี่ปีสี่เล่าก็รู้ว่าปีสามโดนหนักกว่าพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

 

ดังนั้นเครื่องระบายอารมณ์ชั้นเยี่ยมคงต้องฝากไว้ที่รุ่นน้องปีหนึ่งที่น่ารักแล้วล่ะ

 

( เอิ่มอยากจะถามว่าถามคนฝากว่าอยากรับหรือเปล่าหรือยังคะ : ไรท์เตอร์ )

 

( หุบปากไปเลยไรท์เตอร์ !!! ก็ไรท์เตอร์เองไม่ใช่เหรอที่ทำให้พวกเราเป็นแบบนี้ !!! : เหล่าปีสองและสาม )

 

( ชะอุ้ย ! นี่เค้าผิดเหรอตัวเอง…T_T : ไรท์เตอร์ )

 

( ใช่น่ะสิ !!! : เหล่าปีสองและสาม )

 

“ จำไว้เลยนะแล้วพวกแกจะต้องโดนฆ่า  เชอะ !  ” ไรท์เตอร์ได้แต่พึมพำเบา ๆ ทั้งน้ำตา

 

พอเหอะกลับเข้าเรื่องกันดีกว่า

 

“ หุ ๆๆ วะฮ่า ๆๆๆ !

 

“ คิกฮ่า ๆๆๆๆ ”

 

“ วะฮ่า ๆๆๆ ” เหล่าปีสองทั้งหนึ่งร้อยคนระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่งออกมาอย่างหมดภาพลักษณ์รุ่นพี่ที่ดี  หากแต่พริบตาเดียววงเวทสีทองก็ปรากฏที่จุดส่งเด็ก ๆ พร้อมร่างของวอดก้าที่ผุดขึ้นจากวงเวท 

 

เจ้าตัวก้าวออกมาอย่างเอื่อยเฉื่อยทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากหนังสือในมือ  ก่อนจะตามด้วยพาราไดซ์ที่ปรากฏขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเช่นเดียวกันในมือของเจ้าชายหนุ่มก็มีหนังสืออยู่ด้วย

 

  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

“ หุ ๆๆ คาเมล นายได้เลข 4 สินะ เหมือนกันเลยแฮะ ” คาเมลเทียร์ยิ้มกว้างรับคำของพี่ชายแล้วผลัดกันโยนเหรียญในมือเล่น  หัวสีชมพูของสองแฝดมีความยุ่งเหยิงและเศษใบไม้ติดไปบ้างแต่ใบหน้าของทั้งสองยังมีรอยยิ้ม

 

  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

“ ซาเซน นายได้เลขอะไรเหรอ ?   ไรออนที่ปรากฏตัวก่อนซาเซนเล็กน้อยถามรูมเมทเพื่อนร่วมห้อง  ซาเซนกระพริบาปริบ ๆ ก้มลงมองเหรียญในมือแล้วยักไหล่ตอบ

 

3 นายล่ะ ”

 

“ ได้ 10  แฮะ ของฉันมันอยู่ใต้เท้าพอดีเลยตอนส่งไปอยู่ที่ป่าการทดสอบ แต่ก็หาอะไรแถวนั้นกินเล่น ” เจ้าตัวว่าแล้วชูแอปเปิลสีแดงสดน่าทานในมือมากัดต่อ

 

“ ดีจัง  ฉันต้องเดินไปสิบกว่าก้าวถึงจะเจอแน่น ”

 

  .  .  .  .  .  .  .  .  . =[]= ???

 

“ เย้ ! แคร์ เราอยู่กลุ่มเดียวกันล่ะ ” ซิซีลีว่าพลางชูเหรียญในมือให้แครอลไลน์  สาวผมสีน้ำตาลจากโพซิเด้น

 

“ น่าเสียดายจังนะคะ  ฉันได้กลุ่ม 1 แล้วซูกิกับเจนล่ะ ” มาดอนน่าว่าขึ้น  นิ้วเรียวดันกรอบแว่นให้เข้าที่  เช่นเดียวกับเจนและซูกิที่ทำหน้าเสียดายไม่ต่างกัน

 

“ ของฉันกลุ่ม  8 ค่ะ ” สาวผมทอง ซูกิว่าพลางชะโงกมองดูหมายเลขเหรียญของเจน  เพื่อนสาวผมสีน้ำทะเลหายากจากอราเรย์  เมืองแห่งท่าน้ำ

 

“ ของฉัน 12 เลยแฮะ ” เจนว่าขึ้นอย่างเซ็ง ๆ เล็กน้อยก่อนสาว ๆ จะเริ่มสนทนากันต่ออย่างสนุกสนานในอีกมุมหนึ่งของน้ำพุ

 

 ซิซีลีพร้อมเพื่อนสาวอีกสี่คนที่ทั้งหมดจำได้ว่าสาวผมทองชื่อซูกิ  สาวผมสีเขียวน้ำทะเลชื่อ เจน  สาวผมสีน้ำตาลชื่อ  แครอไลน์  และสาวผมฟ้า สวมแว่น มาดอนน่า ( อย่าคิดมากเรื่องชื่อค่ะ )  ก็เดินมายังโต๊ะพวกเขา

 

  .  .  .  .  .  .  .  .  . =[]= ???

 

“ แกเพราะแกแท้ ๆ เลย  เลยต้องเสียเหรียญให้กับไอ้บ้านั่น ” วิสกี้ว่าขึ้นอย่างหงุดหงิดหลังวงเวททำงานและส่งเขากลับมาที่น้ำพุ  ส่วนวิมเลท  คู่กัดของเขาก็ทำหน้าบูดบึ้งไม่ต่างกัน

 

“ ฉันก็ให้นายคืนไปแล้ว  จะเอาอะไรอีกไอ้หัวส้มเน่า ”

 

“ ว่าไงนะ ! สีผมฉันเค้าเรียกว่าส้มสดใสเฟ้ย ! ไม่เหมือนแกหรอก  สีผมหงอกคนแก่ ” วิสกี้ตอกกลับเข้าให้

 

“ อยากฉะกันใช่มะ ไอ้หัวส้มเน่า ! ” เหอ ๆๆ มาดนักเลงของลูกชายนักรบอันดับหนึ่งเริ่มออกลาย  การถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมฟัดกันเต็มที่  ในขณะเดียวกัน  ไอ้คนเป็นนักพนันก็โยนของที่ถ่วงตัวเองทิ้ง  พับขากางเกงให้ถึงเข่า  พร้อมกับมือที่ยกขึ้นตั้งการ์ด

 

“ เอาสิเฟ้ย ! ถ้าทำได้ก็ทำสิไอ้แก่ !

 

  .  .  .  .  .  .  .  .  . =[]= ???

 

“ คือไม่อยากขัดหรอกนะ” เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นช้า ๆ เรียกความสนจากเด็กปีหรึ่งที่กำลังง่วงกับกิจกรรม ( อ่านหนังสือ  : จู๋จี๋ ??? : หวานชื่น ??? : เมาท์ : ทะเลาะเบาะแว้ง  ) ต่าง ๆ

 

“ หืมแล้วมีอะไรหรือครับ ” ไรออนถามอย่างสนใจเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่หันมามองตาแป๋วเสมือนจะถามว่าตัวเองทำอะไรผิด  

 

ด้านเหล่ารุ่นพี่เงียบไปเล็กน้อยก่อนจะกราดนิ้วมายังทุกชีวิตที่อยู่เบื้องหน้าพลางประสานเสียงพูด

 

“ ว่าแต่พวกเอ็งมาได้ไงฟะ !!!

 

ปึก !

 

วอดก้าปิดหนังสือเบา ๆ ก่อนจะหันมาบอกด้วยรอยยิ้มบาง

 

“ อย่างตะโกนเสียงดังสิครับ   ส่วนที่พวกเรามาได้ไงก็เพราะไอ้เหรียญเวร ๆ นี่ไงครับ ” วอดก้าเผลอกระตุกยิ้มเหี้ยมในประโยคสุดท้ายเรียกอาการชะงักจากเด็ก ๆ ที่โผล่มา  ทั้งหมดก้มลงด้านหลังเหรียญซึ่งสลักคำร่ายเพื่อย้ายผู้ที่สัมผัสไปยังจุดที่ต้องการตามกลไกและข้อความนั้นก็ทำให้หลาย ๆ คนยิ้มเหี้ยมขึ้นไปอีก

 

“ หึ ๆๆ ไม่ทราบ  คำว่าหนูหน้าเหมือนปลาดุกชนเขื่อน นี่ไม่ทราบว่าใครเป็นคนต้นคิดคะ ” ซูกิยิ้มหวานยามชูคำพูดที่สลักเอาไว้ที่หลังเหรียญ  แม้จะมีรุ่นพี่หลายคนแอบกลั้นหัวเราะแต่ไม่มีเด็กปีหนึ่งคนใดทำ  เพราะพวกเขาต่างพึมพำประโยคน่าอายที่ต้องพูดเพื่อให้ได้มาที่นี่

 

“ ผมโสดผมซิงเรื่องจริงคือผมโกหก  *^*  ” ซาเซนพูดเบา ๆ ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

 

“ รักน้องนะครับชายกลางทำไมถึงทำกับผมแบบนี้อ่ะรุ่นพี่ ” ไรออนที่ทำหน้าเศร้าหันมาถามรุ่นพี่ด้วยสีหน้าคาดคั้น  ออกอาการเจ็บปวดสุด ๆ ที่ต้องพูดอะไรเหมือนชอบผู้ชาย  ซึ่งเขาทำใจตลอดการเดินหาอะไรกินก่อนจะกลั้นใจพูด

 

“ ถึงไม่มีกระเจี๊ยว  แต่พี่ก็เฟี้ยวนะ……หมายความว่าไงอ่ะ ” เจนหันไปถามเพื่อนสาวที่ทำหน้าแดง ๆ พร้อมกับทำท่าค้อนใส่เหล่ารุ่นพี่

 

“ รักนายนะคุณเพื่อนร่วมห้อง  ยี้อยากจะอ้วก ” วิสกี้ทำหน้าพะอืมพะอม  เช่นเดียวกับวิมเลทที่ทำหน้าขยะแขยงไม่ต่างกันยามอ่านคำบนเหรียญ

 

“ เป็นของผมซะดี ๆ คุณรูมเมทที่รัก……แหวะเพื่อนร่วมห้อง ”

 

น้องชาย/พี่ชายฝาแฝดที่รัก ” สองคู่แฝดคาเมลเทียร์และคาเมสเทียร์พูดพลางมองหน้ากัน

 

คนค่อย ๆ โผล่มาทีละนิดทีละหน่อย  จนตอนนี้กลุ่มของพาราไดซ์ทั้งห้าครบเรียบร้อย  ส่วนกลุ่มวอดก้านั้นขาดจินและเตกีล่าที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเพราะเหลือเวลาอีกเพียงสิบนาทีก็จะหมดเวลา

 

อันที่จริงที่วอดก้าโผล่มาก่อนเพราะทันทีที่เขาถึงผืนป่าปุ๊บ  อะไรบางอย่างก็ตกใส่หัวเขาดังโป๊ก ! จนเขาหายปวดหัวนั่นแหละจึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตกลงมาคือเหรียญที่มีตัวเลข  6 นั่นเอง

 

“ ทำไมมันง่ายจังหว่า ” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหยิบเหรียญขึ้นมาดู  และคำที่สลักอยู่ด้านหลังเหรียญก็ทำให้รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าของวอดก้า 

 

เฟี้ยว !

 

เหรียญในมือปาไปไกลก่อนวอดก้าที่เงี่ยหูฟังจะได้ยินเสียงตุ้บไปไกลหลายสิบเมตร  หากแต่เพียงพริบตาเดียว  อะไรบางอย่างก็ลอยกลับเข้าสู่มือของเขาอย่างรวดเร็ว

 

มันคือเหรียญหมายเลข 6 นั่นเอง

 

“ บ้าจริงคำแบบนี้ใครจะไปยอมพูดกัน ” เขาสบถเบา ๆ ทำท่าจะขว้างอีกรอบหากแต่เสียงรุ่นพี่หนุ่มก็ดังขึ้นในหัว

 

 

“ อ่ออีกอย่างถ้าเราเจอเหรียญแล้วจะไม่สามารถปาทิ้งไปไหนได้เลย  แต่ถ้าจะสู้เพื่อแย่งชิงก็ได้อยู่หรอก  พยายามเข้าล่ะ !  

 

 

“ เฮ่อเอาเถอะ  คงไม่มีใครได้ยินหรอก ” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะร่ายคำตามที่เหรียญสลักไว้พร้อมกับร่างที่เริ่มหายไป  และเพราะความประหม่า  เขาจึงหยิบหนังสือที่พกติดตัวออกมาเนียนแน่นอนว่าไม่มีใครจับได้

 

“ ประหม่าเรื่องไรหว่าหุ ๆๆๆ อยากรู้แล้วสิ : ไรท์เตอร์ ”

 

มาทางด้านจินและเตกีล่าซึ่งทรุดนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง  มือของทั้งสองกำลังง่วงอยู่กับหน้าจอโน้ตบุคซ์ในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 

 

ในตอนแรกที่เตกีล่ากำลังเดินหาเหรียญเหมือนคนอื่น ๆ เสียงติ๊ด ติ๊ด จากโน้ตบุคซ์เครื่องโปรดก็ส่งเสียงร้องออกมา  เป็นการแจ้งเตือนว่ามีคนแทรกแซงระบบข่าวและแหล่งเก็บข้อมูลสำคัญต่าง ๆ ของเขา  เขาไม่รอช้าที่จะทรุดนั่งแล้วรีบแก้ข้อมูลและกำจัดไวรัสในเครื่องที่ถูกส่งมาโดยมือที่สาม

 

เจ้าแม่แห่งวงการข่าวสารไม่สามารถปล่อยให้ผู้ที่แทรกแซงเข้ามาดึงเอาความลับต่าง ๆ และข่าวที่เขาเก็บไว้ไปได้เนื่องจากบางข้อมูลเป็นข้อมูลที่เกี่ยวพันถึงชีวิตคนมากมาย  สายลับเอย  ความลับที่ลูกค้าให้หาเอย  ไหนจะข้อมูลอีกมากที่เขาเก็บไว้อีก  หากมือที่สามสามารถเอามันไปได้  เรื่องราวที่เป็นความลับต่าง ๆ ของข่าวจะถูกเปิดเผยและก่อความเดือดร้อนให้กับทางบุคคลต่าง ๆ และผู้ที่ได้รับผลกระทบ

 

“ ชิ  แล้วจะรู้ว่าคิดผิด ” เตกีล่าพึมพำ  มือของข้างรัวแป้นคีย์บอร์ดด้วยความเร็วขนาดมองนิ้วเรียวทั้งสิบไม่ทัน  แว่นตากระทบแสงของหน้าจอคอมจนมองไม่เห็นนัยน์ตาสีฟ้า 

 

แก็ก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

สิบนาทีต่อมา

 

“ บ้าจริงหน่อยเมนเฟรมไม่พอ ” เขาสบถอีกครั้ง  หากยังดื้อดึงต่อไปโน๊ตบุคซ์เครื่องนี้คงได้ระเบิดเพราะทนรับข้อมูลมหาศาลไม่ไหว  เขาจึงเปิดโปรแกรมไอไออาร์  ( Ice  In  Rad ) เพื่อส่งโปรแกรมป้องกันเข้าไปถ่วงเวลา

 

สวบ  สวบ  สวบ

 

เสียงย่ำกิ่งไม้และแหวกพุ่มไม้เบา ๆ หากแต่ไม่รอดพ้นประสาทสัมผัสของเขา  นัยน์ตาคมพลันหรี่ลง  เตรียมรับมือกับเหตุการณ์ได้ทุกเมื่อ

 

สวบ  สวบ

 

“ อ้าวเติร์ก  นายเองเหรอ ? ดีใจจัง ” จินที่โผล่หัวมาจากเงาไม้กล่าวขึ้นอย่างดีใจที่เจอเพื่อนซี้

 

“ จิน ? ” เตกีล่าผ่อนความระแวงลงเมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีขาวและใบหน้าของผู้เป็นเพื่อนที่ยังคงมีรอยยิ้มขี้เล่นอยู่  เสียงโน๊ตบุคซ์แจ้งเตือนสัญญาณฉุกเฉินเพราะมีการแทรกแซงอีกครั้ง

 

เขารีบนั่งลงแล้วรัวแป้นคีย์บอร์ดต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด  จินที่เห็นหน้าผู้เป็นเพื่อนที่ดูผิดปกติก็รีบถาม

 

“ เกิดอะไรขึ้น ”

 

“ ไวรัสมีคนพยายามจะขโมยข้อมูลในฐานข้อมูลข่าวสารฉัน ” 

 

“ แฮกเกอร์งั้นเหรอ ” จินถามด้วยใบหน้าที่เริ่มเคร่งเครียด  เขารู้ว่าข่าวสารของผู้เป็นเพื่อนมากมายและกว้างขวางเพียงใด  มันมากมายและแต่ละข่าวล้วนเป็นข่าวสำคัญที่เตกีล่าเก็บมันไว้ยิ่งชีวิตเพราะหากสูญหายหรือมีคนล่วงรู้อาจทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้น

 

“ ฉันช่วยเอง ” จินว่าขึ้นเรียกใบหน้าของเตกีล่าให้หันมามอง  แสงสีขาวนวลประกฏจากตัวตุ๊กตาตัวโปรดของจินพร้อมกับโน๊ตบุคซ์เครื่องหนึ่งปรากฏขึ้น

 

 “ นี่เป็นโน๊ตบุคซ์ของฉัน  เอาไว้โหลดเกมส์แล้วก็นั่งอ่านอะไรเล่น ๆ ”

 

เตกีล่ามองจินนิ่ง  เห็นนัยน์ตาสีอำพันไร้ซึ่งอาการล้อเล่น  มีแต่ความจริงจังและความตั้งใจ   เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะโคลงหัวกล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ

 

“ งั้นก็ฝากด้วยล่ะ คุณพ่อค้าตลาดมืด ” จินยิ้มกว้าง  นัยน์ตาทอความเจ้าเล่ห์พร้อมรอยยิ้มที่กลายเป็นหยักเหยียดจนตอนนี้  ชายหนุ่มผมสีเขียวแก่คล้ายพ่อค้าหน้าเลือดจอมเจ้าเล่ห์สมฉายา พ่อค้าหน้าเลือดแห่งตลาดมืดอาเรีย ยิ่งได้ฟังคำตอบที่ย้อนกลับมายิ่งทำให้เจ้าแม่แห่งวงการข่าวสารยิ้มกว้าง

 

“ เชื่อใจได้เลย  แต่เห็นทีคุณคงตอบแทนผมอย่างงามหน่อยล่ะ ”

 

เตกีล่าสวนกลับด้วยเสียงหัวเราะในลำคอที่ยังไม่จางหาย

 

“ ขอดูฝีมือคุณหน่อยละกัน ”

 

แก็ก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

สองคู่หูเพื่อนซี้แท็กทีมกันอย่างรู้งาน

 

 

กล้าแหย่หนวดเสือเพื่อนสิงห์ย่อมต้องเจอทั้งเสือและสิงห์ตบบกลับ !!!

 

 

วาบร่างของผู้ที่หาเหรียญไม่ได้โผล่ขึ้นที่วงแหวนอีกมุมหนึ่ง  จากที่กะจำนานราว ๆ สิบคนเห็นจะได้ซึ่งถือว่าน้อยมากในหนึ่งร้อยคน  และสองในสิบคนที่หาเหรียญไม่ได้ก็คือจินและเตกีล่า

 

แก็ก ๆๆๆๆๆๆ

 

เสียงรัวแป้นคีย์บอร์ดถี่ยิบ  มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของสองคนที่ก้มหน้าทำหน้าเคร่งใส่โน๊ตบุคซ์   ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังและหมายมั่นในสิ่งที่กระทำอยู่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าปักหรือไถ่ถาม

 

 

แต่ว่านิ้วพวกพี่  จะเทพไปไหนคร้าบ ~~!

 

 

แต่ละคนทำหน้าเหวอไม่ก็ออกอาการอึ้งทึ่งกับสิ่งที่จินและเตกีล่าทำอยู่   นิ้วมือที่พรมแป้นอย่างถี่ยิบและเร็วสุด ๆ  นัยน์ตากวาดตามองหน้าจอไปโดยที่ไม่มองคีย์บอร์ดเลยสักนิด  แถมจากที่ชะแวบเห็นตัวเลขมหาศาลที่วิ่งเข้าวิ่งออกหน้าจอเป็นล้าน ๆ ตัวพานจะเวียนหัว  จึงได้แต่เงียบ  ฟังเสียงพรมแป้นพิมพ์ถี่ยิบตาปริบ ๆ

 

“ อีกนิดเดียว ” จินกัดฟันขณะสวนไวรัสของอีกฝ่ายกลับด้วยระเบิด

 

“ ประตูที่ 101 เคลียร์แล้ว ” เตกีล่าบอกจินแล้วเริ่มรุกไล่มือที่สามต่ออย่างดุเดือด  เป็นการประชันกันบนเทคโนโลยีอย่างแท้จริง  จินที่ได้ยินดังนั้นจึงเริ่มกำจัดไวรัสที่ประตูอื่นต่อ

 

สามนาทีต่อมา  หน้าจอของทั้งสองก็ปรากฏคำว่า  Eliminate   Virus   Neat (  กำจัดไวรัสเรียบร้อย ) พร้อมกับคีย์สีเขียวที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอบ่งบอกความปลอดภัยในตัวเครื่อง  หนึ่งเจ้าแม่แห่งวงการข่าวสารและหนึ่งพ่อค้าตลาดมืดชื่อดังถอนหายใจอย่างโล่งอก  ก่อนจะป้อนโปรแกรมแบล็กอัพ ( Backup ) เพื่อนฟื้นฟูข้อมูล  หน้าจอโน๊ตบุคซ์ดับลงเพื่อรีสาร์ตและรันระบบใหม่  สร้างรอยยิ้มให้กับเตกีล่าและจิน

 

“ เอ่อมีอะไรหรือเปล่า” รุ่นพี่คนหนึ่งถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ จินจึงชิงตอบก่อน

 

“ อ้อไวรัสเข้าเครื่องนิดหน่อยน่ะครับ  ไม่มีอะไรมาก ” เมื่อรุ่นน้องกล่าวอย่างนั้น  พวกรุ่นพี่จึงเริ่มแยกย้ายไปประจำที่  ส่วนเฮดิสก็ระดืบกระดืบเข้ามาถามอีกครั้ง

 

“ ตกลงเสร็จธุระแล้วใช่ไหม ? ” นัยน์ตาสีเขียวอ่อนของผู้เป็นรุ่นพี่มองอย่างคาดหวัง  ทำให้สองหนุ่มออกอาการแปลกใจนิด ๆ

 

“ ก็เสร็จแล้วนะครับ ” จินว่าอย่างลังเลเล็กน้อยเมื่อเห็นความไม่ไว้วางใจจากสายตาผู้เป็นรุ่นพี่  เท่านั้นเองเหล่ารุ่นพี่ก็เฮลั่น   พากันอุ้มตัวเตกีล่าและจินไปรวมตัวกับคนอีกแปดคนซึ่งหนึ่งในนั้นมีหญิงสองรวมถึงยูดาสที่ดูเหมือนจะมีเหรียญเพียงแต่พูดไม่ทันเท่านั้นเอง

 

ไม่ใช่ไม่ทันแต่ไม่กล้าพูดต่างหาก

 

เจ้าตัวที่ยืนฝั่งผู้ที่ต้องเล่นเกมส์ทำโทษเถียงในใจเบา ๆ ก้มลงมองเหรียญในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย  เพราะคำที่สลักบนเหรียญนั่นแหละทำให้เขาตัดสินใจว่าถูกทำโทษดีกว่า

 

นายต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้นนักบวชที่รัก

 

“ ใครจะไปพูดกัน ” เขาถอนหายใจแต่ก็เงียบไว้เช่นปกติ   นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเช่นเดียวกับสีผมเหลือบมองคนที่เป็นนักบวชซึ่งเขากำลังสนใจอยู่ ( ไม่กล้าพูดเพราะกลัวความจริงอ่ะดี้ กิ๊ว ๆๆๆ : ไรท์เตอร์ )

 

แต่ก็ช่างเถอะ

 

“ เอาล่ะทุกคนอย่างที่รู้ ๆ กันว่าใครที่หาเหรียญไม่ได้จะต้องถูกเล่นเกมส์ทำโทษ  แต่มันไม่ใช่การลงโทษอะไรแบบนั้นหรอก  เป็นเพียงเกมส์ที่มีขึ้นเพื่อให้พวกเธอเสี่ยงดวงกับหมายเลขกลุ่มต่างหาก ” เซย์ยิ้มกว้าง  ผายมือไปยังโหลใสขนาดใหญ่พอสมควรที่ถูกใบผ้ากำมะหยี่เข้มหุ้มเอาไว้เพื่อมองให้มองไม่เห็นภายใน   กาซก้าวเดินมาข้างหน้าแล้วอธิบายต่อ

 

“ เกมส์ก็คือให้คนทั้งสิบนั้นร่วมมือกันตอบคำถามคนหนึ่งในหนึ่งคำถาม ซึ่งใครจะตอบก็ได้ถ้ากล้าอ่ะนะ ” ไม่รู้ทำไม  พวกเขาถึงเห็นว่ารอยยิ้มของผู้เป็นรุ่นพี่ถึงดูชั่วร้ายแปลก ๆ “ หากมีคนกล้าตอบหนึ่งคนในหนึ่งคำถาม  พวกเธอทั้งสิบคนจะได้รับโอกาสในการหยิบเหรียญในโหลนี้  เอ้า ๆ ฟังกันก่อน ” กาซปรามเมื่อกลุ่มเด็กที่สามารถหาเหรียญได้ส่งเสียงพูดคุย

 

“ แต่ถ้าอย่างนั้นมันก็…… เทรนกำมือแล้วทำท่าพูดใส่เหมือนเป็นไมค์  พลางยื่นไปทางเหล่ารุ่นพี่ซึ่งประสานเสียงตอบด้วยความถูกใจ

 

“ ไม่สนุก ! เฮ !

 

 

พวกรุ่นพี่นี่ก็นะ………

 

 

เหล่าผู้ที่ต้องเล่นเกมส์ถูกทำโทษคิดอย่างปลง ๆ

 

“ ดังนั้น  ภายในโหลนี้จะมีเหรียญเปล่า ๆ ที่ไม่ได้สลักหมายเลขหรืออะไรไว้เลย  ใครที่จับได้เหรียญใบนั้นจะต้องถอดของที่อยู่บนตัวหนึ่งชิ้น !

 

“ เฮ !   เหล่ารุ่นพี่ก็เฮลั่นส่วนพวกวอดก้าก็ออกอาการเป็นห่วงเพื่อนทั้งสองโดยเฉพาะคนที่เปรียบเป็นแม่ในกลุ่ม  พากันกระซิบเบา ๆ อย่างเคร่งเครียดเล็ก ๆ

 

“ วอดก้าครับ  เติร์กจะไม่เป็นอะไรหรือครับ  ถ้าต้องอยู่ท่ามกลางสายตาคนตั้งเยอะ ” วอดก้าขมวดคิ้วแล้วมองไปยังจินที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีอยู่ข้างกัน  แล้วตอบกลับ

 

“ ไม่น่าจะเป็นอะไรนะ  จินก็อยู่ด้วยคงพอทำอะไรได้อยู่  ส่วนเติร์กก็น่าจะพยายามแสดงหน้าให้ดูนิ่ง ๆ ไว้อยู่แล้ว  คงไม่เป็นอะไรมากมั้ง ” ตอนท้ายเจ้าตัวกล่าวอย่างลังเลเล็ก ๆ แต่พยายามมองโลกในแง่ดี ( ที่ไม่ค่อยจะมี ) ให้มากหน่อย  วิสกี้เองก็หันไปให้ความสนใจกับผู้เป็นเพื่อน  ด้วยสายตาเป็นห่วงปนกังวลหากแต่คนทั้งสองที่กลายเป็นยืนที่เวทีก็ส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องห่วง  แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้นักพนันหนุ่มคลายความกังวล

 

“ ไม่เอาน่าวิสกี้สองคนนั้นคงไม่เป็นไรมากหรอก  ยังไงก็เป็นแค่เกมส์จับสลากธรรมดา ”

 

“ อืม” วิสกี้รับคำซึ่งนั่นทำให้รัมและวอดก้าอมยิ้ม  แม้บางครั้งเพื่อนคนนี้จะเป็นคนขี้เล่นและดูไม่เอาอ่าวอะไร แต่หากเป็นเรื่องของเพื่อนแล้วล่ะก็  วิสกี้จะเป็นห่วงเป็นใยทุกคนมากที่สุดและเพราะข้อดีนี้ทำให้ชายหนุ่มผมส้มกลายเป็นหนึ่งในเพื่อนรักของพวกเขาที่มีน้อย

 

“ พร้อมแล้วนะ  จีจี้จะเป็นคนถามสลับกับเทรนตามใบคำถามที่เตรียมไว้  ใครกล้าตอบก็จะทำให้คนที่เหลือจับเหรียญได้  เข้าใจนะ ”ครอสถามย้ำซึ่งเด็กทั้งสิบก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ 

 

“ มาดูกันที่คำถามแรกนะ ” จีจี้ว่าแล้วก้มลงอ่านคำถามในกระดาษในมือ  เพียงเท่านั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่ริมฝีปากบาง

 

“ วันนี้พวกเธอใส่กางเกงในสีอะไร !

 

ห๊ะ !?

 

หา ~~~

 

เสียงแรกเป็นเสียงของเหล่าผู้เล่นเกมส์ที่ยืนทำปากเหวอ  กับคำถามที่ดังออกมาจากปากรุ่นพี่สาว   ส่วนเสียงที่สองคือเสียงของเหล่าเด็กปีหนึ่งคนอื่นที่ปากอ้าค้างกับคำถามอันสุดแสนจะ

 

เด็กปีหนึ่งบนเวทีคนหนึ่งได้สติ ตะโกนบอกเสียงดัง

 

“ สีขาว !  

 

แวบ !

 

แสงสีแดงผุดขึ้นที่หินสีขาวก้อนหนึ่งที่วางอยู่ไม่ไกล  เหล่ารุ่นพี่อมยิ้มก่อนจะบอก

 

“ อ้าวลืมบอกไป  หินนั่นเป็นหินเวทมนตร์ที่ใช้ในการจับผิดคนโกหก  และสิ่งลงโทษสำหรับคนโกหกคือพวกเธอทั้งหมดต้องถอดของบนตัวออกหนึ่งชิ้น ”

 

“ ดังนั้น  หินเป็นสีแดงแสดงว่าเด็กที่ตะโกนตอบเป็นคนโกหก  พวกเธอทั้งหมดต้องถอดของหนึ่งอย่างบนตัวทิ้ง ” ครอสบอก

 

“ ฮิ้ว !  เหล่ารุ่นพี่คนอื่นก็เฮฮา  มองดูหน้าของน้อง ๆ ที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออกแล้วเร่งให้เด็ก ๆ ทำตามกติกา “ ถอดเลย ! ถอดเลย ! ถอดเลย ! ถอดเลย !

 

เด็กทั้งสิบจึงจำใจถอดของบนตัวออก

 

“ เอาล่ะเมื่อเรียบร้อยแล้ว  ต่อไปเป็นคำถามที่สองจากฉัน ” เทรนยิ้มกว้าง   ก้มหน้าห้มตาอ่านคำถามอย่างขมักขเขม้น  แล้วเงยหน้าขึ้นถามเสียงดัง

 

“ ชอบผู้ชายแบบไหน ! ” เงียบ  เหล่าชายหนุ่มทั้งแปดหันขวับมองสองสาวในกลุ่มเพราะไอ้ครั้นตัวเองจะตอบมันก็แปลกสุด ๆ แล้ว  ผู้หญิงผมเขียวคนหนึ่งที่ถูกจ้องมองถอนหายใจก่อนจะตอบเรียบ ๆ

 

“ ใจดี  อบอุ่น ” ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหินเวทมนตร์ ดังนั้นเด็กปีหนึ่งจึงสามารถทำการเสี่ยงดวงหยิบเหรียญได้

 

“ ง่าไม่ได้แฮะ ” จินพึมพำเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม  รอบแรกมีแต่คนจับได้เหรียญเปล่า  ทุกคนจึงต้องถอดของบนตัวหนึ่งชิ้นซึ่งเตกีล่าก็ถอดแหวนเงินที่สลักชื่อของเขาไว้แล้วโยนให้ผู้เป็นรุ่นพี่  ส่วนของจินเป็นต่างหูสีแดงข้างซ้ายออก  มือกระชับอ้อมกอดตุ๊กตามั่นพลางหมายมาดในใจ

 

ต่อให้ตายก็ไม่ส่ง มีมี่ ( ชื่อตุ๊กตาหมี ) ให้หรอก

 

“ คำถามที่สาม” จีจี้กับเทรนก็ผลัดกันถามไปเรื่อย ๆ เริ่มมีคนที่สามารถจับเหรียญมีหมายเลขได้บ้าง  จนตอนนี้เหลืออีกหกคนที่ยังไม่สามารถจับเหรียญได้และสามในหกก็คือรุ่นน้องหอสราทอันได้แก่ จิน เตกีล่าและยูดาสที่เริ่มออกอาการบูดบึ้ง

 

“ คำถามที่สิบสอง คิดว่ารุ่นพี่คนไหนชื่อหน้ากินที่สุด ”  นั่นเล่นเอาเด็กทั้งหกคิดหนักเพราะชื่อของรุ่นพี่แต่ละคนมันไม่ได้ออกไปทางของกินเลยซักนิดแต่เตกีล่าก็ตอบสวนทันควันและนั่นทำเอาหลาย ๆ คนอึ้งกับชื่อที่ชายหนุ่มผมแดงตอบ

 

“ รุ่นพี่เทรน ” . . . . . . หินเวทมนตร์ไม่มีปฏิกิริยาทำเอาเหล่ารุ่นพี่หน้าเหวอ  มองหาความน่ากินจากชื่อของผู้เป็นเพื่อนไม่ได้  ซึ่งเตกีล่าก็เดินลิ่ว ๆ ไปที่โหลเพื่อหยิบเหรียญ   จินหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าอึ้ง ๆ ของเหล่ารุ่นพี่แล้วพูดเบา ๆ

 

“ หึ ๆๆ คนที่ชอบกินขนมหวาน ๆ อย่างเติร์กซะอย่าง  รู้จักขนมมากมายเยอะแยะ  ถ้าจะบอกว่าคิดว่าชื่อเทรนน่ากินสุด  มันคงเป็นขนมอะไรสักอย่างสินะ ” แน่นอนว่าเป็นจริงดังว่า  ในตอนที่ตอบ  หัวของเจ้าแม่แห่งวงการข่าวสารก็ปรากฏขนมรูปร่างหนึ่งคล้ายก้อนน้ำตาลที่ดัดเป็นรูปดอกไม้  หากแต่มีกลิ่นหอมยั่วยวนใจหลากสีสัน  เวลากินคล้ายเคี้ยวสายไหมนุ่ม ๆ ที่ไม่หวานและไม่เลี่ยนจนเกินไป  ชื่อของมันคือ เทรนนาซิส  ซึ่งชื่อมาจากดอกไม้ที่นำมาเป็นต้นแบบ  บางครั้งคนทานก็อาจจะเรียกสั้น ๆ ว่าเทรนก็ได้

 

หุ ๆๆๆ ดังนั้นคำถามนี้พวกเขาผ่านฉลุย

 

“ เฮ่ออีกแล้ว ” เตกีล่าทำหน้าไม่สบอารมณ์อีกรอบเมื่อจับได้เหรียญเปล่า ๆ เช่นเดียวกับจินที่แม้จะมีรอยยิ้มอยู่แต่นัยน์ตาสีอำพันปรากฏความอ่อนใจกับความซวยของตนเอง

 

ตอนนี้พวกจินนั้นอยู่ในสภาพที่ถอดทั้งเนกไทเอย  เข็มกลัดเอย  ถุงเท้าเอยรองเท้าเอยไปหมดแล้ว  เสื้อนอกของโรงเรียนก็เพิ่งจะถอดออกไปเมื่อคำถามที่แล้ว  ตัวเลือกของจินมีแค่แหวนสีแดงสำหรับแปลงกายซึ่งแน่นอนว่าถอดไม่ได้อยู่แล้ว  กางเกง  ตุ๊กตา  แล้วก็เสื้อเชิ้ตสีขาวแดงเท่านั้น

 

เตกีล่าก็แทบไม่ต่างกัน  แว่นตาก็ไปกองรวมกับของที่ถอดเรียบร้อย   กำไลงาช้างจากผู้เป็นเพื่อนข้างกายที่ใช้พรางตัวก็อยู่ที่ข้อมือขวา   โน๊ตบุคซ์ประจำกาย  เสื้อเชิ้ต  แล้วก็กางเกงแค่นี้

 

“ อ่อจริงสิ ” เตกีล่าและจินที่เพิ่งสังเกตุผู้เป็นเพื่อนว่ารวบผมอยู่เอยขึ้นแล้วแกะยางมัดผมที่รวบเส้นผมสีแดงและสีเขียวแก่เอาไว้  ปล่อยให้มันยาวสยายคลอเคลียไหล่และใบหน้า   ส่วนยูดาสที่ไม่ได้พกอะไรมากจำต้องถอดแหวนสำคัญที่นิ้วไปแล้วโยนให้รุ่นพี่  ซึ่งแม้จะเพียงแวบเดียวที่เห็นแหวนวงนั้นแต่นัยน์ตาของวอดก้าก็เบิกกว้าง   สมองครุ่นคิดถึงสิ่งที่เห็น

 

“ ต่อไปคำถามสุดท้ายแล้ว ” จีจี้ว่าขึ้นเมื่อเห็นเวลาที่จวนจะหมดเวลาเล่นจึงเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปทำตาจิกใส่เทรนที่ทำท่าจะค้าน

 

“ มีปัญหาหรือย่ะ !  สิ้นเสียงพูด  เทรนยกมือยอมแพ้แล้วล่าถอยโดยไว  ไม่กล้าแม้แต่จะเถียง

 

“ ไม่มีครับ !       

 

“ ก็แล้วไป ” จีจี้ว่า  ก้มลงมองดูคำถามก่อนนัยน์ตาจะเบิกกว้างแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้ากลั้นหัวเราะ

 

“ ใครก็ได้ที่กล้าตะโกนบอกรักเพื่อนเพศเดียวกับตัวเองที่เคยปากแตะปากกันแล้ว ”

 

“ อ้อเพื่อนคนที่ถูกเรียกชื่อต้องตะโกนบอกรักกลับด้วยนะ  ! ” จีจี้ว่าพลางยิ้มพราว

 

 

.  .  .  .  .  .  .  . ใครมันจะไกล้าพูดกันเล่า !!!

 

ถ้าแค่บอกรักก็ว่าไปอย่างแต่ถ้ากับคนที่เคยปากแตะปากหรือจูบ  ใครมันจะไปเคยที่ไหนเล่ากับคนเพศเดียวกับตัวเอง !

 

ตายตายตายแน่ ๆ  !!!

 

 

มีเสียงกรีดร้องจากใจของผู้ถูกทำโทษส่วนเหล่ารุ่นพี่ก็หัวเราะลั่น  คาดว่าอาจจะไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้  ส่วนวอดก้าที่ยืนดูผู้เป็นเพื่อนอยู่เริ่มขนลุกเมื่อจินมองมาทางเขาพร้อมฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์  เจ้าตัวคนที่กอดตุ๊กตาหมีชี้นิ้วมายังคนเป็นเพื่อนก่อนจะตะโกนบอกนักบวชหนุ่มที่อ้าปากเหวอ

 

“ ฉันรักนายวอดก้า !

 

“ เฮ้ย ! ” เสียงวิสกี้  รัม  เตกีล่าและเหล่าคนฟังร้องลั่นด้วยความตกใจ  ยิ่งไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นกับหินเวทมนตร์ก็จินตนาการไปไกลกับความคิดของตนเอง   เตกีล่าที่ในคราแรกตกใจก็นึกขึ้นได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจินจะรู้สึกผิดสังเกตุกับเลือดที่ปากของวอดก้า ( ตอนจูบแรกของวอดก้าแหละค่า ~ )  แล้วเกิดอุบัติเหตุจนเละเทะ  พอจะไปอาบน้ำก็กลายเป็นวอดก้าและจินเดินชนกันจนริมฝีปากแตะกันซึ่งก็ตรงตามเงื่อนไขของคำถาม

 

วอดก้าที่ยืนทบทวนเหตุการณ์ครางอ้อเบา ๆ แล้วหันไปกระซิบบอกรัมและวิสกี้ที่ทำท่าประสาทแตก  อธิบายถึงคำถามแล้วก็คำพูดของจิน

 

“ อย่างนี้นี่เอง  ว่าแต่นายต้องตะโกนบอกรักจินมันด้วยไม่ใช่เหรอ ” วิสกี้เอ่ยขึ้น  ซึ่งผู้เป็นนักบวชก็ไหวไหล่แล้วก็ตอบเสียงกลั้นหัวเราะ

 

“ ก็รักแบบเพื่อนไง   ฉันก็รักนาย  จิน ! ” จินที่ได้ฟังยิ้มกว้าง  ยกนิ้วหัวแม่มือให้แล้วกล่าว

 

“ แต้งค์เพื่อน !

 

“ สรุปผมทำตามคำถามแล้ว  จับเหรียญได้ใช่ไหมครับ ? ” แล้วพ่อค้าของผิดกฎหมายก็หันไปถามรุ่นพี่สาวเสียงซื่อ

 

“ อะอะเอ่อได้แล้วจ้ะ ” จีจี้ที่ยังไม่หายสติหลุดตอบเสียงตะกุกตะกัก  มองใบหน้าของรุ่นน้องทั้งสองที่ตะโกนบอกรักกันได้ไม่อาย  แถมยังมีระเบิดเสียงหัวเราะอีก

 

“ ก็ยังไม่ได้อยู่ดีแฮะ ”

 

“ นั่นสิ  ดูเหมือนดวงเรื่องการเสียงของพวกเราไม่ค่อยจะดีล่ะมั้งถึงจับได้เหรียญหมายเลขสักที ” เตกีล่าว่าอย่างเซ็ง ๆ  พยายามหาทางช่างใจว่าจะถอดอะไร  ซึ่งสุดท้ายทางเลือกเดียวก็คือถอดเสื้อเชิ้ตนักเรียน

 

“ ไม่มีทางเลือกแล้วแฮะ ” จินที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มแกะกระดุมเสื้อออกอย่างรวดเร็วแล้วโยนไปให้ผู้เป็นรุ่นพี่ท่ามกลางเสียกรี๊ดเบา ๆ ของเหล่าหญิงสาวเมื่อเห็นหุ่นของรุ่นน้องหนุ่มหน้าตาดีหลายคนแม้จะเสียดายยูดาสนิด ๆ ที่สามารถจับเหรียญที่มีหมายเลขได้จนลงจากเวทีไปแต่ก็ยังมีเด็กหน้าตาดีอีกหลายคนให้พอเป็นอาการตาอยู่บ้าง

 

  ส่วนในตอนแรกเหล่านักเรียนชายและรุ่นพี่ชายที่ทำท่าว่าจะไม่มองเด็กรุ่นน้องก็ต้องจ้องจินและเตกีล่าตาเทบถลนเมื่อเห็นผิวสีน้ำผึ้งเนียน ( เพราะเจ้าตัวเปลี่ยนสีเพราะบอกอยากเปลี่ยนลุค ) และผิวขาวซีดเพราะสายเลือดภูตในตัวซึ่งยืนคู่กัน  แม้จะดูตัดกันอย่างน่าประหลาดแต่ภาพลักษณ์ของทั้งสองกลับดูมีเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อ

 

 ลำคอยาวระหง  กล้ามนิด ๆ ที่หน้าอก  เอวคอดบางและผิวเรียบลื่นดูน่าสัมผัสสะกดสายตาเหล่าสาว ๆ และหนุ่ม ๆ ( ? ) หลากหลายคน  ใบหน้าขาวซีดของเจ้าตัวคนที่เคยสวมแว่นเริ่มแดงระเรื่อ  ริมฝีปากสีแดงสดเริ่มเผยอนิด ๆ เพราะคิดจะอ้าปากถาม  ขับให้ใบหน้านั้นชวนมองมากขึ้น  เส้นผมสีแดงยาวพัวพันกันยุ่งเหยิงที่ลำคอและไหล่ขาว  นัยน์ตาสีฟ้าใสมีความเขินนิด ๆ เพราะสายตาคนมองจนต้องขยับหลบหลังจิน  โดยไม่รู้ว่าท่าทางนั้นน่ารักขนาดไหน

 

ทางด้านคนด้านหน้าก็ไม่ได้สนใจสายตาใครเลย  พยายามคิดอย่างตึงเครียดว่าถ้าต้องถอดของต่อไปจะเอาอะไรดีเพราะเขาไม่คิดจะยอมเสียตุ๊กตาไปแน่  แต่เราะเส้นผมสีเขียวแก่ที่คอยจะทิ่มตาอยู่ทุกนาทีทำให้มือเรียวต้องยกขึ้นเพื่อเสยเส้นผมสีเขียวแก่  เผยนัยน์ตาสีทองอำพันแวววาวเหมือนอัญมณีที่ชวนให้คนมองไม่สามารถละสายตาได้  ก่อนจินจะสะดุ้งเบา ๆ เมื่อมือขาวซีดของผู้เป็นเพื่อนเกาะไหล่เขาไว้

 

“ ง่าพวกเขา มองอะไรเรานักหนาอ่ะ ” เตกีล่ากระซิบถามผู้เป็นเพื่อนเสียงค่อยเมื่อสายตาของแต่ละคนไม่มีใครละไปไหนแถมส่วนใหญ่ยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก  อีกฝ่ายเองก็ส่ายหน้าเพราะความไม่รู้เหมือนกันแต่ริมฝีปากแดงก็ยังคงปิดเพื่อครุ่นคิดปัญหาเดิมอยู่ดี

 

“ เอ่อรุ่นพี่คะ ” ผู้หญิงคนหนึ่งที่เริ่มได้สติเรียกเหล่ารุ่นพี่คนอื่นๆ  ที่ตาค้างให้เริ่มเกมส์ต่อ  เรียกอาการสะบัดหน้าหรือหยิกตัวเองเพื่อเรียกสติจากคนหลายคน

 

ส่วนพวกเทรนที่ในวันเดียวกันเพิ่งเคยเห็นความเซ็กซี่ของวอดก้าเพื่อนร่วมกลุ่มจองสองคนเบื้องหน้าคิดในใจเงียบ ๆ ประสานกับความคิดของคนอื่น ๆ ที่คิดเช่นเดียวกันเมื่อภาพชั่วร้ายในคราวของวอดก้าผุดขึ้นในหัว

 

 

เพื่อนของรุ่นน้องนักบวชนี่หน้าตาธรรมดาแต่ทำไมหุ่นมันเอ็กซ์แล้วก็เซ็กซี่แบบนี้ว้า….

 

 

  ผู้ชายหลายคนเลือดพุ่งไปเรียบร้อยเพราะความคิดอกุศลในหัวซึ่งพวกจินกับเตกีล่าไม่ได้คิดมากแต่มีอยู่ห้าคนที่แอบกระตุกยิ้มเหี้ยมแบบลบในอยู่

 

ชิไอ้พวกรุ่นพี่บ้า  มองหุ่นเพื่อนเราแล้วเลือดพุ่งแบบนี้มันน่าฆ่าทิ้งชะมัด

 

วอดก้า  วิสกี้และรัมแผ่จิตสังหารออกไปรอบตัวเพื่อเป็นเชิงเตือนเหล่าชายหนุ่มที่ยังมองจินและเตกีล่าตาไม่กระพริบ  ไอความตายผุดขึ้นจากดินเริ่มสร้างแรงกดดันให้กับคนรอบตัวเพราะจิตสังหารนั้นค่อย ๆ ทวีความรุนแรงมากขึ้น  นอกจากนี้ยังมีอีกสองคนที่แม้จะทำหน้าเรียบเฉยแต่ไอสังหารที่พุ่งออกมานั้นไม่น้อยเลยสักนิด

 

เคียร์และบลัดดี้มองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย  พวกเขารู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจแปลก ๆ ที่เห็นชายหนุ่มหลายคนมองเรือนร่างของบุคคลที่พวกเขากำลังสนใจ  เคียร์นั้นสนใจจินเพราะการใช้อาวุธที่ไม่ธรรมดาและบ่งบอกความชำนาญขั้นสูงจนเขาอยากที่จะลองปะทะด้วย  ส่วนทางด้านบลัดดี้เขาสนใจเตกีล่าเพราะความลับและสิ่งที่อีกฝ่ายรู้บางอย่างสร้างความสนใจให้เขาและ เขาหมายมาดให้บุคคลที่เขากำลังสนใจมาเป็นของเล่นใหม่เขา

 

ดังนั้น  ใครก็ห้ามยุ่ง !!!

 

“ ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนี่  เนียร์อยากเห็นพวกเขาทำอะไรเอ่ย ??? ”  จีจี้หันไปถามผู้เป็นเพื่อนเสียงหวาน  ซึ่งรุ่นพี่สาวผมสีคาราเมลก็ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบเสียงใส

 

“ เนียร์อยากเห็นพวกเขาจูบกันค่ะ ”

 

เฮ้ย !!!

 

เสียงร้องลั่นดังขึ้นในใจของผู้ฟังไม่เว้นแม้แต่พวกรุ่นพี่ที่ทำหน้าเหวอ  ปากอ้าค้างก่อนจะทำท่าขนลุกเพราะมันมีแค่ผู้หญิงเหลือแค่คนเดียวส่วนอีกสี่คนเป็นชายล้วน  เท่านั้นที่จีจี้ได้ยินก็หันมาเหยียดยิ้มเย็นชาใส่เด็กปีหนึ่งที่ต้องเล่นเกมส์

 

 “ ครั้งนี้จะไม่ใช่คำถามแต่เป็นเกมส์ทดสอบว่าเพื่อนรักเราแค่ไหนเพราะถ้าพวกนายจูบกันเองก็คงไม่ได้เรื่องเพราะไม่รู้จักกันแถมไม่กล้าอีกต่างหาก  ดังนั้นฉันอนุญาตให้เรียกเพื่อนไปได้ ” ว่าแล้วจีจี้ก็ดีดนิ้วดังเปาะ ! พร้อมกับเหรียญห้าเหรียญที่ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ

 

“ แต่รุ่นพี่ / จีจี้  !?” หลายคนเรียกจีจี้แต่หญิงสาวก็กราดนัยน์ตาเย็นชาใส่เล่นเอาหุบปากฉับแทบไม่ทัน  แต่ปากของทุกคนก็ต้องอ้าใหม่เมื่อหญิงสาวผมเขียวอ่อนกระดิกนิ้วเรียกเพื่อนหญิงคนหนึ่งให้ขึ้นไปหาก่อนจะประกบปากจูบอย่างดูดดื่มตามที่จีจี้สั่ง

 

“ แฮก ๆๆ ” หญิงสาวหอบเล็กน้อยก็จะเดินไปหยิบเหรียญที่วางอยู่แล้วเดินลงไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ส่วนเพื่อนสาวที่ถูกตามขึ้นไปหน้าแดงก่ำ  รีบกระโดดลงจากเวทีตามผู้เป็นเพื่อนลงไป

 

“ ง่าเอือก” หลายคนกลืนน้ำลายเอือกพลางซุบซิบถามว่าคู่นี้ยูริหรือเปล่า  ส่วนคนที่เล่นเกมส์ครางในใจ

 

 

เอาจริงหรือเนี่ย……

 

 

วอดก้าสะกิดรัมและวิสกี้ก่อนจะส่งสัญญาณไปหาคนสองคนบนเวทีพร้อมกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูวิสกี้

 

“ นายอยากให้เพื่อนนายกับแม่ยืนหนาวรึไง ” เพียงเท่านั้นใบหน้าของวิสกี้ก็กระตุกยิ้มเหี้ยมส่วนรัมส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ  รู้แผนของผู้เป็นเพื่อนที่หลังจากที่ถูกแกล้งนิด ๆ ก็เลยหาทางแกล้งพวกเขากลับถึงนั่นจะไม่มีปัญหาอะไรก็เถอะเพราะยังไงเขา  วิสกี้  จินและเตกีล่าก็ใช่จะไร้เดียงสาเรื่องนี้หรือเป็นครั้งแรกสักหน่อย  อีกอย่างนั่นก็เพื่อนเขาแถมเป็นผู้หญิงเหมือนกันอีกต่างหากถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ในร่างผู้ชายก็เถอะ

 

และเหมือนจะรู้ตัว  วอดก้าหันมาจุ๊ปากใส่รัมแล้วยิ้มพรายก่อนจะกระซิบแผ่วเบา “ เอาเถอะน่าถือว่าสงสารเติร์กก็ได้เดี๋ยวเรื่องปากโป้งฉันจัดการให้ ”

 

“ ถ้าวอดก้าว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ ” รัมถอนหายใจแล้วเดินตามวิสกี้ที่เริ่มออกเดิน  คนสองคนที่เดินไปทางเวทีเรียกสายตาสนใจจากทั้งหมดก่อนวิสกี้และรัมจะเดินขึ้นเวทีอย่างเนิบนาบ

 

“ ผมขอจินนะครับ ” รัมกล่าวก่อนเพราะความสูงของเขามันประมาณจิน  หากเป็นเตกีล่านั่นก็สูงเกินไปสำหรับรัม   วิสกี้ไหวไหล่แล้วอมยิ้มถามเตกีล่า

 

“ คงไม่ว่ากันนะ ”

 

เตกีล่ายิ้มแห้งแล้วบอกค้อน ๆ

 

“ ออกไปจากตรงนี้ได้ก็พะอุบ ” ยังไม่ทันพูดจบวิสกี้ก็ประทับริมฝีปากลงไปเบา ๆ แล้วดูดดื่มทีละนิดหากแต่เพียงแป็บเดียวก็ผละออก  พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย  ตวัดเสื้อคลุมสวมให้พ้อมกับพูดแฝงแววตำหนิเบา ๆ

 

“ ไข้ขึ้นนิด ๆ เลย ไปหยิบเหรียญซะเลย  เดี๋ยวให้รัมปรุงยาให้ ”

 

“ คร้าบ ๆ ” เตกีล่ารับคำแล้วเดินไปหยิบเหรียญเช่นเดียวกับรัมที่เขย่งจูบจินที่ริมฝีปากเบา ๆ แล้วผละออก  พ่อค้าตลาดมืดอมยิ้มแล้วพูด

 

“ นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่ได้ถูกผู้หญิงจูบ ”

 

“ บ้านผมเรียกปากแตะปากนะครับ ” รัมแย้งด้วยสีหน้าขำ ๆ

 

“ งั้นหรือ ? ” จินยิ้มกวน ๆ แล้วเดินไปหยิบเหรียญบ้างแล้วเดินลงเวลาด้วยสีหน้าปกติ  ส่วนวอดก้าที่รู้ว่าได้เวลาทำงานแผ่จิตสังหารหนุนเนื่องเป็นชั้น ๆ ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนเริ่มหายใจติดขัด  ทั้งห้ากระจายกันไปกระซิบที่ข้างหูผู้เป็นรุ่นพี่เบาๆ จนครบเกือบทุกคนด้วยความไวราวภูตพราย  พร้อมปลดปล่อยจิตสังหารพร้อมกันซึ่งไม่ต้องพูดถึงความรุ่นแรงเพราะหลายคนล้มตัวลงดิ้นอย่างทรมาณ

 

“ อย่าคิดพูดเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง ” เช่นเดียวกับรัมที่ปล่อยควันอะไรบางระหว่างที่วิ่งไปด้วย  ซึ่งคนที่อยากป้องกันแต่ไม่สามารถขยับได้ก็เพียงสูดเข้าไปพร้อมกับความคิดที่เริ่มเบลอนิด ๆ ความทรงจำเมื่อครู่เริ่มขาดช่วงไปทีละนิดเพราะยาของรัม

 

“ ปิดจมูกซะ ” บราวน์  ลูกชายคนเดียวของแพทย์หลวงกล่าวสั่งผู้เป็นเพื่อนเบา ๆ พร้อมเปิดจุกฝาขวดขวดเล็กแล้วเทล้อมรอบพวกเขา  ควันสีขาวที่ยังไม่ทันมาถึงก็ถูกขัดเอาไว้ด้วยกำแพงสายน้ำที่บราวน์เท

 

“ ยาลบความทรงจำ ” บราวน์พึมพำเบา ๆ พลางมองเด็กคนอื่นที่ลุกขึ้นอย่างเบลอ ๆ ก่อนจะถูกรัมหลอกว่าเป็นยาที่ช่วยให้สดชื่นซึ่งก็จริงดังว่าเพราะพวกเขาสดชื่นและหายเหนื่อยจริง ๆ จึงไม่มีใครว่าอะไรรัม  ส่วนเหล่ารุ่นพี่ที่ไม่ได้รับผลกระทบของยานิ่งเงียบ  ปิดปากฉับและสาบานกับตัวเองในใจ

 

 

เรื่องนี้ตูจะเก็บเงียบไม่บอกใคร  ไม่พูดกับใครให้สะกิดใจอีกตลอดชีวิต

 

 

มาอัพแว้ว……อ่านจนหน่ำใจเลยนะสิ  อย่าคิดอะไรมากคะ  ถึงจะบรรยายว่าดูดดื่มแต่จริง ๆ ก็คือปากแตะปาก  ยังไงนางเอกเราก็ยังคงคู่กับพระเอกอยู่ดี  อีกอย่างเรื่องที่ทำวันนี้จะทำให้เหล่านางเอกต้องถูกเหล่าพระเอกลงโทษ  แต่จะลงโทษแบบไหนก็ต้องลุ้นกันต่อไป

 

อย่าลืมคอมเม้นนะ ! ไม่งั้นไรท์เตอร์จะงอนแล้วไม่อัพสักสองอาทิตย์……

 

 

ล้อเล่นจ้ะ !

 

 

ไรท์เตอร์ขอแถมรูปห้าสาวหล่อในรูปลักษณ์ชายหนุ่มค่า

 

 

               รัม                วิสกี้           วอดก้า        จิน      เตกีล่า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 35 : บทที่ 35 งานรับน้องอลเวง 2 ( 100 % จ้า ยาวมากจนไรท์เตอร์ยังอึ้งเลย อิ ๆๆ ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18593 , โพส : 96 , Rating : 12% / 201 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 96 : ความคิดเห็นที่ 14514
ไรท์หยุดเรียกสีผมกับสีตาแทนคนทีเถอะ ลีดงง ความจำไม่ได้ดีถึงขนาดจำสีผมสีตาคนต้ังกี่คนก็ไม่รู้ได้ขนาดนั้น
Name : ⓒЯAẕY DO_G < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ⓒЯAẕY DO_G [ IP : 182.232.33.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2560 / 08:39
# 95 : ความคิดเห็นที่ 13847
อ้ากกกกก เขินแทน >///< ให่ความรู้สึกเหมือนยาโอยยังไงก็ไม่รู้อ่ะ5555 แต่เราชอบนะ
Name : nammyamii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nammyamii [ IP : 183.89.231.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2560 / 20:05
# 94 : ความคิดเห็นที่ 12386
ขำอิพี่มาร์คอ่ะ 5555
Name : มายเมจิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มายเมจิ [ IP : 171.4.231.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2559 / 08:47
# 93 : ความคิดเห็นที่ 9364
สนุกมากค่ะ
Name : Chandra and Clover < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chandra and Clover [ IP : 119.76.69.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 11:02
# 92 : ความคิดเห็นที่ 7102
หนุกๆ
Name : Ponpun Sayngam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ponpun Sayngam [ IP : 223.204.249.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2558 / 17:59
# 91 : ความคิดเห็นที่ 6473
อ๊ายยยยย อยากเห็นวอดก้า กะ ไดซ์เล่น้กมส์แบบนี้ตอนจบจริง ๆ
Name : fairy_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fairy_devil [ IP : 125.27.83.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2558 / 11:11
# 90 : ความคิดเห็นที่ 5239
Name : Thip Tidathip < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thip Tidathip [ IP : 1.46.74.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2557 / 12:03
# 89 : ความคิดเห็นที่ 4825
สนุกสุดๆเลยไรท์
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : Hydrangea < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydrangea [ IP : 101.109.90.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2557 / 20:19
# 88 : ความคิดเห็นที่ 4153
สงครามอะไร?? อยากรู้อ่า คืออะไร ปมเยอะแท้ TOT วอดก้าฉลาดเกินไปนะ พระเอกฉันนิ่งไปนะเธอ
Name : MSmile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MSmile [ IP : 1.47.230.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2557 / 15:23
# 87 : ความคิดเห็นที่ 3942
แผนของวอดก้านี่เยี่ยมไปเลยพ่อนักบวชเจ้าเล่ห์ สู้ๆนะค่ะ
PS.  One Piece สมบัติในตำนานโดยเชื่อว่าซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกสุดของแกรนด์ไลน์โดยจ้าวแห่งโจรสลัด โกลด์ โรเจอร์ โดยวันพีซไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาและรูปร่างเป็นอย่างไร [สมบัติอันล้ำค่าในตำนานนั้นคือ G-BOM ]
Name : —•’HeAvN‘•— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ —•’HeAvN‘•— [ IP : 1.47.70.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 04:51
# 86 : ความคิดเห็นที่ 3941
แผนของวอดก้านี่เยี่ยมไปเลยพ่อนักบวชเจ้าเล่ห์ สู้ๆนะค่ะ
PS.  One Piece สมบัติในตำนานโดยเชื่อว่าซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกสุดของแกรนด์ไลน์โดยจ้าวแห่งโจรสลัด โกลด์ โรเจอร์ โดยวันพีซไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาและรูปร่างเป็นอย่างไร [สมบัติอันล้ำค่าในตำนานนั้นคือ G-BOM ]
Name : —•’HeAvN‘•— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ —•’HeAvN‘•— [ IP : 1.47.70.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 04:51
# 85 : ความคิดเห็นที่ 3877
Name : Chococo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chococo [ IP : 49.230.123.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2557 / 18:11
# 84 : ความคิดเห็นที่ 2746
แปลกๆ
Name : POPIPU < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ POPIPU [ IP : 27.55.141.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2557 / 13:58
# 83 : ความคิดเห็นที่ 2734
ยูดาสล่ะ ยูดาสจูบกับใคร????
PS.  ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่สวย ไม่ใส ไม่ใหญ่ อะไรมากมาย รักวายเป็นจิตใจจ้า
Name : นกตัวใหญ่ที่ไร้ปีก(เซเลอร์'บลัด สลัดบัดซบ) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นกตัวใหญ่ที่ไร้ปีก(เซเลอร์'บลัด สลัดบัดซบ) [ IP : 115.87.214.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 12:51
# 82 : ความคิดเห็นที่ 2163
สนุกกกกกกกกกกกกก
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 125.24.166.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2556 / 22:53
# 81 : ความคิดเห็นที่ 1699
จินกับเตกีล่าเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอ หรือแปลงหุ่นด้วย
PS.  จงทำวันนี้ให้ดีที่สุดและจงมีความสุขกับสิ่งที่ทำ
Name : jp16422 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jp16422 [ IP : 125.25.216.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2556 / 15:49
# 80 : ความคิดเห็นที่ 1588
รูปข้างล่าง มันคือผู้หญิงใช่มะ ?
PS.  ฉันมาเพื่อล่า ,,, ล่าสวาท นิยาย (<< นังนี่น่ากลัว T^T )
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 27.55.146.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2556 / 00:23
# 79 : ความคิดเห็นที่ 1168
ไรท์เตอร์จะดองหรือเปล่าไม่อัพซะที
Name : มิ้น [ IP : 125.27.188.250 ]

วันที่: 29 สิงหาคม 2556 / 15:57
# 78 : ความคิดเห็นที่ 1164
ไม่เปนรัยหรอกไร้ท์...รีดเดอร์จะพากันคลังตายยุแร้วไง
ไร้ท์ก้อยังไม่อัฟ..ไรท์ไม่ผิดหรอกจิงจิ๊ง:-*
รีดเดอร์ก้อแค่เข้ามาดูวันละหลายรอบมันก้อยุตอนเดิมอ่ะนะ
ไรท์เราไม่เปนรัยหรอก...ไรท์ทำดีละ..จิงจิ๊ง..งXD
ถ้าไร้ท์จะยังไม่อัฟพวกเราจะทำไรได้...เราแค่รอต่อไปแค่นั้นเอ๊ง..งง
ปล.เค้าไม่ได้งอลไร้ท์เล๊ยจริงจริ๊ง..ง!!!
Name : XYZ [ IP : 202.28.82.189 ]

วันที่: 29 สิงหาคม 2556 / 00:58
# 77 : ความคิดเห็นที่ 1158
ไรท๋เตอร์ไม่สบายหรอ
Name : มิ้น [ IP : 125.27.188.54 ]

วันที่: 28 สิงหาคม 2556 / 13:35
# 76 : ความคิดเห็นที่ 1154
ไรท์   อัพพพพพพพพพพ
อัพเถอะน้าาาาา   เขาขอโทษที่ไม่ได้เม้นแต่เขาสัญญาว่าถ้าว่างจากงานเมื่อไหร่จะมาเม้นให้ไรท์นะ
จะ 2 อาทิตย์แล้วที่ไรท์ไม่อัพอ่ะ  TT0TT  เขารออยู่น้าาาาาา
Name : คลั่งนิยาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คลั่งนิยาย [ IP : 183.89.109.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2556 / 19:43
# 75 : ความคิดเห็นที่ 1152
ไรท์เตอร์งานยังไม่เสร็จหรือไงค่ะถึงยังไม่อัพอ่ะ
Name : มิน [ IP : 125.27.189.44 ]

วันที่: 27 สิงหาคม 2556 / 13:00
# 74 : ความคิดเห็นที่ 1151
ไรเตอร์อัพเถอะนะะๆๆๆๆๆ
Name : มินมิน [ IP : 125.27.189.44 ]

วันที่: 27 สิงหาคม 2556 / 12:58
# 73 : ความคิดเห็นที่ 1145
ไรเตอร์ไมไม่อัพนิยายนี่วันจันทร์แล้วนะเมื่อวานรอจึนถึงตีหนึ่งก็ไม่ยอมอัพให้อ่านเค้าทำไรผิดถึงไม่อัพให้อ่าน ฮึกๆแงงงงงงงงงงงงง
Name : lucifer&tak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lucifer&tak [ IP : 49.231.101.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2556 / 19:53
# 72 : ความคิดเห็นที่ 1137
ไรท์เตอร์วันอาทิตย์แร้วน้าอัพเถอะนานแร้วT^T
Name : มินมิน [ IP : 1.0.134.114 ]

วันที่: 25 สิงหาคม 2556 / 20:28
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android