คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 47 : บทที่ 44 ความคืบหน้า 100% เพิ่มมาอีกนิดหน่อย ( มั้ง ? ) เม้นด้วยน้า


     อัพเดท 31 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,841 Overall : 679,571
15,917 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 47 : บทที่ 44 ความคืบหน้า 100% เพิ่มมาอีกนิดหน่อย ( มั้ง ? ) เม้นด้วยน้า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16995 , โพส : 125 , Rating : 28% / 214 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

           บทที่  44  ความคืบหน้า  100 %

 



                 “  ขอโทษนะครับ  ห้องสมุดหลวงของวังไปทางไหนครับ ”  เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างสุภาพกับนางกำนัลที่กำลังเดินผ่านคนหนึ่ง  ซึ่งเธอก็ยิ้มหวานให้แล้วเอ่ยตอบอย่างสุภาพ 

 

 ตรงไปอีกนิดแล้วเลี้ยวขวาก็เจอแล้วค่ะ ” 

 

 ขอบคุณมากครับ ”  วอดก้ากระตุกยิ้ม  ก้าวเดินต่อไปอย่างรวดเร็วและพบประตูดั่งที่ว่า  เมื่อเห็นของจริงมันสวยกว่าที่เห็นในฝันมากนัก  ความเก่าแก่ของมันไม่ได้ลดทอนความงามของมันลงแม้แต่น้อย  มือเรียวยกลูบไล้บานประตูอย่างแผ่วเบา  แทนที่จะพบกับความเย็นเยียบกลับพบความอบอุ่นสายหนึ่งที่เข้าสู่มือ  เพียงออกแรงผลักเบา ๆ   ประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นชั้นวางหนังสือและหนังสือเก่าแก่ทั้งหลายจำนวนมหาศาลแต่...กลับไร้ซึ่งผู้คน 

 

ตึก  ตึก  ตึก

 

เสียงฝีเท้าดังก้องอย่างแผ่วเบายามร่างสูงเคลื่อนกายไปเรื่อย ๆ ยังจุดหมายในฝันซึ่งอยู่ในซอกลึกของห้องสมุดแห่งนี้  หากแต่พบเพียงกำแพงสีขาวสะอาด

 

 ถ้าจำไม่ผิดมันต้องอยู่ตรงนี้สิ    วอดก้าหรี่ตาคิด  รู้ได้ทันทีว่าต้องมีเงื่อนไขอะไรสักอย่างในการเปิดประตูบานนั้น  มือเรียวขาวจึงยกลูบไล้กำแพงบริเวณที่คาดว่าจะเป็นประตู  แต่อะไรแหลม ๆ บางอย่างก็ทิ่มเข้าที่นิ้วมือจนโลหิตสีแดงหลั่งริน  ก่อนมันจะจะขยับตัวเรียงกันเป็นตัวอักษรที่เขาเพิ่งเห็นมาเมื่อคืน  ปากขยับเอ่ยเป็นคำร่ายมนตร์ตามสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว  จบด้วยชื่อของประตูบานสีดำที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด 

 

 อะดอนิสเซีย ” 

 

แอด...ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว  พร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้วอดก้าถูกลากเข้าไปประตูบานนั้นอย่างรวดเร็ว  แต่พริบตาต่อมา  ร่างโปร่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูบานใหญ่ของห้องสมุดอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ

 

 

 คุ้มจริง ๆ ที่ร่วมกิจกรรมนี้   

 

 

 

 หึ...ได้ข้อมูลมาเยอะดีจริง ๆ นอกจากนี้...  นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเหล่มองร่างปีศาจตนหนึ่งที่กำลังเบียดตนเองเข้ากับกำแพงจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน  นัยน์ตาฉายชัดถึงความหวาดหวั่นร่างสูงเพรียวนี้เป็นที่สุด 

 

 ยังได้ข้อมูลเป็น ๆ มาอีกด้วย  แต่ถ้าจะให้ดี  ไปหาเพิ่มเผื่อหน่อยดีกว่า ”  เตกีล่าเอ่ยกับตัวเองด้วยใบหน้าแฝงความครุ่นคิด  โซ่ตรวนสีเงินก็ฟาดเข้าที่ต้นคอหลังของปีศาจจนมันสลบ   เขาจึงได้ร่ายเวทให้มันเลือนหายไปพร้อมขาเรียวที่กระโดดไปมาบนหลังคาบ้านอย่างรวดเร็วเพื่อหา ' เหยื่อ ' เพิ่ม 

 

 

  อืม...    เสียงทุ้มครางในลำคอ  ก่อนมือหนาจะชันกายลุกจากเตียงหรูช้า ๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะพบว่ามันคือห้องนอนของเขาเองในพระราชวังของนาโวลล์แต่กระนั้นกลับไร้ร่างของใครอีกคนที่ได้พาเขาท่องเที่ยวอย่างสนุกสนานแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  แต่กลับมีกระดาษแผ่นหนึ่งลอยเข้าสู่มือเขาพร้อมลายมืออันคุ้นเคย

 

 ถ้าพระองค์ตื่นแล้วแสดงว่าตอนนั้นกระหม่อมคงต้องไปทำงานของโรงเรียน   ต้องขออภัยด้วยที่ได้ล่วงเกินองค์ชายไปซ้ำยังตีตนเสมอด้วยซึ่งกระหม่อมทราบความผิดดี   ทันทีที่เจ้าชายหนุ่มอ่านจบ  ความรู้สึกวูบโหวงในอกก็เกิดขึ้นทันใดเพราะรู้สึกว่าถ้อยคำนั้นแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและหมางเมิงแต่รอยจาง ๆ ที่ซ้อนทับทำให้เขาพลิกกระดาษแผ่นนั้นอ่านข้อความหน้าหลังต่อซึ่งทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบาง 

 

 

 ก็อยากจะพูดแบบนั้นอ่ะนะ  แต่ฉันเพิ่งรู้นะว่านายเป็นเจ้าชายอ่ะไลท์  โห่...รู้งี้เมื่อวานพาเที่ยวเยอะ ๆ ก็คงจะดีก็ไลท์ออกจะรวยออกแต่ช่างเถอะ  เมื่อวานสนุกไหม ? แต่ให้ทายต้องสนุกอยู่แล้วในเมื่อฉันพาทัวร์นี่นา  อืม...ตอนนี้ฉันมีธุระสำคัญที่ต้องทำ  อาจจะไม่ได้เจอกันอีก  มีอะไรก็เขียนจดหมายถึงฉันได้นะ

 

จากวิสกี้

 

ปล.  อย่าลืมเก็บตุ๊กตาที่ได้จากการเล่นเกมส์เมื่อวานดี ๆ ล่ะไอ้น้องชาย  ไม่งั้นพี่สาวคนนี้งอนจริง ๆ นะ : )  แล้วเจอกัน ”  ชายหนุ่มล้วงเมื่อไปในกระเป๋ากางเกงแล้วดึงตุ๊กตาตัวน้อยขึ้นมา  รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นแทรกด้วยแววตาอันอ่อนโยนยามนึกถึงหญิงสาวที่พาเขาเที่ยว  จนอดไม่ได้ที่จะจุมพิตลงไปยังตุ๊กตาน่ารักตัวน้อยแล้วบอกเบา ๆ

 

 จะเก็บไว้อย่างดีเลยครับ  วิสกี้... 

 

 

 ฮัดชิ้ว !  ใครนินทาเราฟระ...  วิสกี้นั่นเองที่ใช้นิ้วลูบจมูกตัวเองเบา ๆ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยแล้วแจกยิ้มยามได้เงินรอบวงในคาสิโนแห่งเดิมที่ทำหน้าจะร้องไห้หลังถูกกวาดเงินไปสี่ล้านภายในเวลาไม่ถึงห้าชั่วโมง  แม้จะส่งคนออกไปทวงด้วยไม้แข็ง  แทนที่จะได้เงินคืนดั่งปกติที่เจ้าของคาสิโนทำเมื่อถูกเรียกเงินไปมากกลับทำให้คนของเขาโดนซัดหมอบมาจนหมด  จนได้แต่น้ำตาซึม  เอ่ยอ้อนวอนวิสกี้ที่ยิ้มระรื่นอยู่ 

 

 คะ...คุณลูกค้าคร้าบ  พอเถอะครับ บ่อนโผมมมมจะล่มจมแล้วววววว ”  ชายร่างท้วมพูดเสียงยานคางพลางโอดครวญแต่มีหรือที่ผีพนันอย่างวิสกี้จะสนใจ  เจ้าตัวสวนกลับเสียงเรียบ 

 

 ก็ให้มันล่มจมไปสิ ” 

 

 แง...คูณลูกค้าาาาา ~  

 

  โอ๊ย...น่ารำคาญ  เลิกก็เลิก ”  ด้วยความเซ็งอีกทั้งนักพนันสาวยังไม่ได้หาผ้าโพกหัวเลยแม้แต่น้อยทำให้เจ้าตัวคว้าเงินติดตัวไปเพียงหนึ่งล้านแล้วลุกพรวดขึ้นจนเจ้าของคาสิโนทำหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าบทแม่คุณจะเลิกก็เลิกฉับพลันเช่นนี้ 

 

 เอ่อ...แล้วเงินที่เหลือล่ะครับคุณลูกค้า ”  เจ้าของคาสิโนถามอย่างหวาด ๆ แต่ก็ต้องอึ้งเมื่อวิสกี้บิดชี้เกียจแล้วยิ้มหวานอ่อน ๆ ให้  

 

 ฉันขอคืนให้ละกัน  จริง ๆ ก็แค่มาเล่นให้สนุกเฉย ๆ เงินเยอะขนาดนั้นใครจะไปแบกไหว ” 

 

 งะงั้นเหรอครับ... ” อีกฝ่ายเพียงได้แต่รับคำอย่างง ๆ แต่ปกปิดความดีใจไม่มิดหากแต่ก็ต้องกลับมางงอีกรอบเมื่อได้ยินวิสกี้พูดพลางหัวเราะในลำคอ

 

 แต่เถ้าแก่อาจจะล่มจมจริง ๆ ก็ได้ถ้าเด็กหอฉันมา ” 

 

 หอ ? ” 

 

 หึ ๆ อันนี้เถ้าแก่คงต้องคุยกับผอ.โรงเรียนสาธิตเซนท์ปิแยร์แทนอ่ะนะเพราะคนที่มีฝีมือการเล่นพนันเกือบเท่า ๆ ฉันมีประมาณสามร้อยเลยทีเดียวแถมยังงกเงินสุด ๆ แล้วเจอกันใหม่นะเถ้าแก่ ”  ว่าแล้วเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวมรกตก็ทิ้งปริศนาเอาไว้ให้ชายเจ้าของคาสิโนรำลึกเอง 

 

 โรงเรียนสาธิตเซนท์ปิแยร์... ” ชายร่างท้วมทวนแล้วหนาวเยือกเมื่อรับรู้คำเตือนบางอย่างของผอ.สาวที่สัญญากับพวกเขาไว้ 

 

 ระวังเด็กหออัคคีของฉันหน่อยนะเพราะเด็กหอนี้บ้าเงินกันทั้งหอแถมล้วนแล้วแต่เป็นเซียนการถล่มเงินในคาสิโนคนอื่น ๆ เถ้าแก่เตรียมเงินไว้ให้ดี ๆ ละกันนะ  ไม่งั้นเถ้าแก่ได้ล่มจมเพราะนักเรียนเพียงแค่สามร้อยคนของฉันแน่ ” 

 

 สามร้อยคน...ไม่นะ ”  เขาหน้าซีดเผือด  ก่อนจะเป็นลมไปเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่านรกกำลังมาเยือน

 

 

 หัวหน้าครับ ! ไอ้กองงานนี้มีปัญหาครับ  หัวหน้าดูให้ที ”  ลูทตะโกนบอกจินที่นั่งเอาขาไขว้ห้างแล้วนั่งก้มลงเคลียร์เอกสารอย่างเคร่งเครียด 

 

 เอาเข้ามาเลย ”  จินตอบโดยไม่เงยหน้า 

 

 บอสค่ะ  สินค้าที่บอสสั่งมาถึงแล้วค่ะ ” 

 

 เยี่ยมๆ เอาไปไว้ในคลังสินค้าเลย ”  จินร้องอย่างยินดีเมื่อได้ยินคำบอกของเลขาสาวอย่างดราเดียร์หากแต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้เจ้าตัวก็ตะโกนบอกลูกน้องของตนที่เรียกเขาว่าบอสไม่ก็หัวหน้าปาว ๆ

 

 เดี๋ยวสิ  ฉันไปเป็นหัวหน้าให้พวกนายตอนไหน  อีกอย่างฉันไม่เก่งการบริหงบริหารสมาคมแบบนี้ซะหน่อย ” 

 

 แต่หัวหน้าก็คือหัวหน้านั่นแหละค่ะ    หญิงสาวอีกคนตะโกนบอกประสานกับเสียงเฮโลของคนอื่น ๆ ที่บัดนี้ภายในสมาคมพ่อค้ากราเซียร์มีแต่ความครึกครื้นเมื่อมีข่าวลือขึ้นมาว่ากระดิ่งแดงหรือประกาศิตพันธมิตรที่จินได้มอบให้หัวหน้าสมาคมพ่อค้าใหญ่ต่าง ๆ นั้นเป็นของจริงแม้จะไม่ได้รับการยืนยันแต่ทำให้พ่อค้ามากมายเข้ามาเป็นสมาชิกในสมาคมแห่งนี้ทำให้ชื่อเสียงของสมาคมพ่อค้ากราเซียร์กลายเป็นโด่งดังในคืนเดียว  และผู้ที่ทำให้มันกลายเป็นเช่นนี้ก็ไม่ใช่ใครนอกจากเด็กสาว ( ที่พวกเขาเพิ่งรู้ )  ว่ามาทำภารกิจของโรงเรียนตามคำร้องขอของพวกเขา

 

 เฮ่อ... ” จินได้แต่ถอนหายใจหากแต่เขาก็เห็นใครหลายคนที่มีผ้าโพกหัวสีดำแดงกำลังต่อสู้อย่างเมามันส์ทำให้แม่ค้าสาวยิ้มเหยียด  ดึงเสื้อคลุมมาใส่กายแล้วเดินเอื่อย ๆ เพื่อออกไปข้างนอก 

 

 นั่นบอสจะไปไหนคะ ? ” เสียงหลายเสียงถามอย่างสงสัยหากแต่คนเป็นบอสกลับยิ้มเย็น  ตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ไม่มีใครเข้าใจ 

 

 ไปล่า ' ผู้ล่า ' น่ะ ”  ทันใดก็ปรากฏร่างสูงเพรียวของใครคนหนึ่งขึ้นด้วยผ้าโพกหัวสีดำและผ้าสีแดงในมือที่เดินตรงมาทางจินด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ทำให้จินยิ้มกว้าง  พูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะกับตัวเบา ๆ

 

 แหม...ดีจัง  ไม่ต้องเดินไปไกลก็มีมาให้ล่าเลยถึงที่ ”  ทันทีที่พูดจบ  ร่างสองร่างก็ทะยานเข้าฟาดฟันกันทันใด 

 

 

วันต่อมา  เวลาเที่ยงตรง    โรงเรียนสาธิตเซนท์ปิแอร์

 

 ทำไมวอดก้ายังไม่มาอีกอ่ะ...นี่มันก็เที่ยงแล้วนะ ”  คาเมลเทียร์พูดอย่างหงอย ๆ มือก็ใช้ช้อนเขี่ยอาหารในจานเช่นเดียวกับซิซีลีที่ทำหน้าเครียด 

 

  วันนี้มีเรียนกับครูแฟรี่ด้วย  ฉันอยากให้จินมาดูความคืบหน้าของฉันก่อนสอบอ่ะ ” 

 

 คุณเตกีล่าสัญญากับฉันด้วยว่าวันนี้จะช่วยฉันดูปรแกรมใหม่  แต่ก็ยังไม่มาสักที...  มาดอนน่ากล่าวอย่างเศร้า ๆ เช่นเดียวกับคนที่เหลือ 

 

 รัมเองก็บอกว่าจะสอนฉันใช้กริช ” 

 

 มีดสั้นของฉันด้วย ” 

 

 แง...การบ้านวิชาประวัติศาสตร์ของฉันไม่มีวอดก้างานนี้ฉันก็ตายอ่ะสิ  

 

นอกจากนี้ยังมีอีกหลายเสียงจากเหล่ารุ่นพี่คนอื่น ๆ ที่เมื่อตัวแสบทั้งห้าไม่อยู่  ขนมที่พวกเขาเตรียมไว้เพื่อดูรุ่นน้องที่น่ารักทานก็แทบจะหมดความหมายไปเลย  อาหารที่กินประทังหิวก็พลอยหมดรสชาติเมื่อไม่มีอาหารตาควบคู่ ( นี่พวกแกเป็นสตอลเกอร์เรอะ ! : ไรท์เตอร์ ) 

 

 ไม่ต้องห่วงหรอก  ยังไงพวกนั้นก็ต้องมีธุระของพวกนั้นน่ะแหละ ”  ไรออนเอ่ยปลอบใจโดยมีเสียงสนับสนุนจากเร็นและโจเซฟ 

 

 นั่นสิ ไม่ต้องห่วงหรอก  พวกวอดก้าเก่งกันจะตายไป ” 

 

 แต่มันก็คิดถึงพวกนั้นเหมือนกันแหะ  ปกติต้องเจอห้าคนนั้นนั่งหน้าระรื่นกินขนมที่พวกรุ่นพี่สรรหาให้ ”  พูดถึงตอนนี้ซาเซนก็เริ่มออกอาการอิจฉาเพื่อนหนุ่มเพราะทุกวันตลอดสามมื้อ  วอดก้า  วิสกี้  จิน  รัมและเตกีล่าจะได้ขนมหวานมากมายรวมถึงลาเลียเต้อันหากินได้ยากจากรุ่นพี่ที่สลับกันเอามาให้จนพวกเขาน้ำลายส่อไม่แพ้กัน  ก็มันอยากกินอ่ะ 

 

 นั่นสิ  พูดแล้วอิจฉาอ่ะ  ได้กินขนมลาเรียเต้ทุกวันเชียวนะ ”  ไบรอนเสริมแล้วแสร้งโวยวายเรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่น ๆ บรรยากาศที่น่าเบื่อหน่ายค่อยผ่อนคลายลง  มาดอนน่า  แครอไลท์ก็ชวนเพื่อนสาวคุยกันต่อหากแต่พลังมหาศาลบางอย่างก็วูบขึ้นจนทั้งหมดมองที่กลางโรงอาหารเป็นตาเดียวพร้อมปรากฏวงเวทขนาดใหญ่ส่งร่างคุ้นเคยห้าร่างตกลงมาเรียงรายกัน 

 

  วอดก้า !    เสียงนับร้อยอุทานขึ้นพร้อมกัน ซิซิลีถลาไปดูอาการเพื่อนหนุ่มที่ออกอาการเมาค้าง  ทั้งห้าไม่พูดพร่ำทำเพลง  บอกด้วยสีหน้าพะอืดพะอมเต็มที่

 

 ขะ...ขอถัง...ถะถัง...ขยะให้พวกฉัน...ที ” 

 

 หะ...หา ได้ ๆ    เหล่าหนุ่ม ๆ กระวีกระวาดหาถังใบเล็ก ๆ แล้วส่งให้ห้าหนุ่ม  เท่านั้นแหละ...หนุ่ม ๆ ชื่อเป็นแอลกอฮอล์ก็ปล่อยของในทันที 

 

 แหวะ ! อ่อก !  เสียงอาเจียนของทั้งห้าทำเอาคนที่เหลือต้องรีบไปดูอาการ  สาว ๆ พากันลูบหลังคนทั้งห้าแล้วก็ต้องทำหน้าย่นเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้ง  บ่งบอกได้ว่านี่คงเป็นสาเหตุของอาการที่ตกค้างจากการดื่มเหล้าหรือที่เรียกกันว่า ' แฮงค์ ' นั่นเอง  แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมดเพราะอีกอย่างมันมาจากเวทย์ที่ส่งพวกเขามายังโรงอาหารนั่นเอง

 

 โร...ไอ้รุ่นพี่บ้า  กลับไปจะเจื้อนทิ้งให้ ”  เสียงในใจของทั้งห้าดังประสานกันอย่างแค้นเคือง  แล้วก็ต้องก้มหน้าก้มตาต่อไปเพราะอาการอยากอ้วกที่พุ่งขึ้นมาจนจุกคอหอย  หัวหรือก็ปวดเห็นภาพเป็นไปอย่างพล่าเลือน  ร่างกายก็ปวดเมื่อยเพราะเวทเคลื่อนย้ายที่ถูกร่ายจากคนเมานั่นเอง  หลังจากนั้นประมาณสิบนาทีต่อมา  วอดก้าก็สลบไปเป็นคนแรกเช่นเดียวกับคนที่เหลือที่พากันคอพับคออ่อนไปตาม ๆ กัน   เร็น  รีฟ  ซาเซน  ไรออนและยูดาสที่โผล่มาตอนไหนไม่มีใครทราบก็พากันแบกร่างของทั้งห้าเพื่อพาไปห้องพยาบาลทันที

 

  ไม่เป็นอะไรมากแล้วจ้ะ  แค่มีอาการแฮงค์เพราะดื่มแอลกอฮอล์มากไปเท่านั้นเอง  สมุนไพรที่มีคงพอบรรเทาอาการได้แต่ดูท่าทั้งห้าจะดื่มเหล้ามามาก...อืม...คงใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะฟื้นเลยทีเดียวจ้ะ  อาจารย์เชอรีน  อาจารย์สาวประจำห้องพยาบาลบอกเด็กปีหนึ่งที่มองร่างของทั้งห้าที่สลบเหมือนไปด้วยสายตาปลอบใจ

 

 งั้นพวกนี้ก็ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมจ้ะ ” 

 

 อืม...ดูเหมือนจะมีไข้อ่อน ๆ นะ  แย่จริง ครูต้องไปทำธุระให้ผอ.  อาจารย์ท่านอื่นก็ไม่ว่างเสียด้วยคงไม่มีใครสามารถอยู่ดูแลพวกเขาได้ ”  อาจารย์สาวพูดอย่างเป็นกังวลแล้วดีดนิ้วเปาะเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปพูดกับพวกซาเซน 

 

 ใครก็ได้ไปตามรูมเมทร่วมห้องของทั้งห้ามาทีจ้ะ ” 

 

 เดี๋ยวฉันไปตามให้เอง   เร็นขันอาสาแล้วหายตัวไปยังห้องสภาทันทีเพื่อเรียกพวกพาราไดซ์ซึ่งต่อมาเจ้าชายหนุ่ม  วิมเลท  เคียร์  บราวน์และบลัดดี้ก็ตามมากันแบบครบแก็ง

 

 มีอะไรหรือครับ ? ”  บราวน์มองร่างสูงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ด้วยความสงสัย  หากมีใครสังเกตสักนิดจะเห็นประกายตาห่วงใยร่างที่นอนอยู่ในห้วงนิทราของชายหนุ่มผู้มาใหม่ทั้งห้า  อาจารย์สาวจึงบอกอาการของพวกวอดก้าคร่าว ๆ

 

 ผม ไดซ์แล้วก็บลัดดี้ไม่มีปัญหาหรอกครับ  แต่จินแล้วก็รัมเป็นรูมเมทกันอยู่แล้ว ”  วิมเลทเอ่ยด้วยใบหน้าแสดงความครุ่นคิดเพราะการจะหาคนดูแลอีกสองคนได้ยากไม่น้อยเพราะช่วงนี้พวกเขาก็หัวปั่นกับงานสภาแต่สองเสียงก็ดังแทรก 

 

 งั้นฉันดูแลจิน/รัมเอง ”  บราวน์และเคียร์มองหน้ากันอย่างรู้ความหมาย  อาจารย์เชอรีนจึงพยักหน้ารับรู้แล้วส่งสมุนไพรให้ชายหนุ่มที่จะดูแลคนบนเตียงก่อนไม่นานจะมีอาจารย์อีกคนมาตามตัวอาจารย์เชอรีนไป 

 

 เคียร์  นายไปนอนห้องของจินก็แล้วกันส่วนรัมเดี๋ยวฉันพามาดูแลที่อีกห้องเอง ”  เป็นอันว่าคืนนี้และในคืนต่อ ๆ ไปจินจะต้องถูกดูแลโดยองครักษ์หนุ่ม  เช่นเดียวกับรัม  ส่วนคนอื่น ๆ ก็ดูแลรูทเมทของตัวเองไป  หากแต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้กลับไปทำงานตัวเองต่อ  ร่างสูงห้าร่างก็ทะลึ่งลุกพรวดขึ้นพร้อมใบหน้าซีดเซียว

 

 ถะ...ถัง ” ไม่ต้องพูดมากความ  พาราไดซ์รีบคว้าถังขยะใกล้ ๆ ส่งให้ในทันทีเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ และแล้วมหกรรมการปล่อยของก็มีอีกรอบ  สุดท้ายเพราะได้รับสมุนไพรจากบราวน์  อาการของทั้งหมดจึงดีขึ้นเล็กน้อยแล้วก็สลบไปอีกรอบ 

 

 สงสัยคงต้องให้ยาซะแล้ว  แถมพวกนี้ยังมีไข้อ่อน ๆ ด้วย  ถ้าไม่ดูแลดี ๆ ไข้จะสูงขึ้น  อาการปวดหัวก็จะหนักกว่าเดิมเอา ”  แพทย์หนุ่มอธิบายแล้วแจกยาให้เพื่อนหนุ่ม  ตาก็มองอาการของรัมที่มีสีหน้าซีดเซียวเพราะเพิ่งอาเจียนอย่างหนัก  คิ้วเรียวสีดำขมวดแน่นเพราะอาการปวดหัวจี๊ดที่ยังออกฤทธิ์แม้จะหลับอยู่จนบราวน์ใช้มือหนานวดคลายอาการป่วยให้

 

 

 

 

50 %  ระวังโดนไรท์หลอกนะอิ ๆๆ  คัท !!!

 

 สงสัยคงต้องให้ยาซะแล้ว  แถมพวกนี้ยังมีไข้อ่อน ๆ ด้วย  ถ้าไม่ดูแลดี ๆ ไข้จะสูงขึ้น  อาการปวดหัวก็จะหนักกว่าเดิมเอา ”  แพทย์หนุ่มอธิบายแล้วแจกยาให้เพื่อนหนุ่ม  ตาก็มองอาการของรัมที่มีสีหน้าซีดเซียวเพราะเพิ่งอาเจียนอย่างหนัก  คิ้วเรียวสีดำขมวดแน่นเพราะอาการปวดหัวจี๊ดที่ยังออกฤทธิ์แม้จะหลับอยู่จนบราวน์ต้องใช้มือหนานวดคลายอาการป่วยให้

 

หากจะย้อนความไปยังเหตุการณ์งานฉลอง  แน่นอนว่าหอที่คว้าชัยไปได้ย่อมเป็นหออัคคีซึ่งมาแรงแซงทางโค้ง   เชือดเหยื่อไปถึง 700  กว่าคนจากผู้ล่านับ  1,050 คน  นับว่าเป็นเพราะความโลภเพราะเงินในคาสิโนแท้ ๆ  แน่นอนว่าหลังประกาศผล  รับรางวัลเสร็จงานฉลองหรือปาร์ตี้ก็เริ่มขึ้นทันใดด้วยการเนรมิตรการฉลองของอาจารย์หนุ่มไลนอฟ  โอเรนอาจารย์ประจำหออัคคีที่พี่แกเพิ่งได้เงินมาห้าล้านหมาด ๆ ลั่นปากว่าจะพาเด็ก ๆ ของตนไปกินเลี้ยงที่ภัตตาคารหรูซึ่งมีแหล่งคาสิโนอยู่  จริง ๆ จะกินเลี้ยงกันที่โรงเรียนเหมือนหอวารีและหอรัตติกาลก็ได้แต่มีหรือที่หญิงสาวทั้งหมดจะพอใจ  เด็กทั้ง  300  จึงพากันยกโขยงจองห้องโถงดาดฟ้าของภัตตาคารแห่งหนึ่งซึ่งไลนอฟคาดไว้แล้วว่าหออัคคีต้องชนะจึงจองไว้ตั้งแต่วันที่เริ่มกิจกรรม

 

นับว่ามองการณ์ไกลดีแท้...

 

ไม่ใช่แล้วเฟ้ย !!!

 

พวกเขาที่เป็นหญิงสาวต่างเลี่ยนเป็นชุดไปรเวทกันแล้วลงไปเล่นพนันในคาสิโนคว้าไปเพียงคนละไม่กี่แสนเท่านั้น ( พวกแกเรียกกี่...)  เพราะความเกรงใจเจ้าของภัตตาคารที่อาจไล่พวกเขาออกไป  เมื่อเริ่มงานปาร์ตี้จริง ๆ ก็ตอนห้าทุ่มกว่าเพราะงานรับรางวัลมีตอนสามทุ่ม  หลังจากนั้นก็ลงมาเล่นเกมส์ในคาสิโนจึงได้ฤกษ์เปิดงานฉลองสักที

 

 เอาล่ะ  นับว่าไม่ผิดคาดที่สาวน้อยทั้งหลายชนะมาได้ ”  ทั้งหมดต่างเงียบเพื่อรอฟังอาจารย์หนุ่มไม่เว้นแม้แต่โรที่อยู่ในชุดทะมัดทะแมงเพื่อเมาให้เต็มที่ไม่ต่างกับสาว ๆ คนอื่นหรือแม้แต่กับพวกวอดก้าเองก็ตาม 

 

  ดังนั้นเรามาฉลองกันให้สุด ๆ   ชดเชยกิจกรรมอันลำบากยากเข็ญ ( ? )  ที่พวกเรา ( คนอื่น )  ต้องผจญ ( กับความซวยของพวกเอ็ง )  วันนี้พวกเราหมายมั่นว่า...  เจ้าตัวเว้นชั่วอึดใจทว่าทั้งหมดต่างยิ้มกว้างแล้วเอ่ยคำที่สมกับเป็นนักเรียนโรงเรียนหญิงล้วนอันลือชื่อและมากความสามารถอย่างพร้อมเพรียงจนสนั่น

 

 ไม่เมา...ไม่เลิกรา วู้ !!!   

 

อะบัดจะเฮ้ย ! ( ภาษาอะไรเนี่ยเอ็ง ห้ะ ไรท์ : พวกวอดก้า )

 

โห...นี่หรือ  นักเรียนโรงเรียนหญิงล้วน ???

 

 ไม่ผิดใช่ไหมถ้าฉันจะร่วมวงด้วย    เสียงของวิเวียย่าดังแทรก  หญิงสาวอยู่ในชุดรัดรูปสีดำวาวผ่าร่องอกลึกจนถ้าเป็นเหล่าหนุ่ม ๆ คงมองตาถลนแต่เพราะตอนนี้มีแต่สาว ๆ ทำให้ปาร์ตี้เริ่มขึ้นอย่างสนุกสนานโดยคนที่รับบทดีเจชั่วคราวได้แก่ เรย์   มิราเซฟ ผู้คุมกฏฝ่ายขวาและเอวาเจลีน  เซนิว ผู้คุมกฏฝ่ายซ้ายที่พากันหลุดจากกรอบกฏชั่วคราว 

 

 มาดิ้นกันเถอะ !!!    เสียงโรพูดก้องตามด้วยวิสทัสที่ยิ้มหวาน  ชูแก้วเหล้าสีใสในมือแล้วพูดต่อ

 

 วันนี้ไม่เมาเราไม่เลิกราโว๊ย !!! 

 

 เฮ่ !  จีนส่งสัญญาณให้เรย์และเอวาเจลีน  ทั้งสองพยักหน้ารับแล้วเปิดเพลงที่เริ่มด้วยเสียงบีทหนัก ๆ ท่ามกลางแสงสี  กลุ่มวอดก้า  โรมีเซียและกลุ่มเรย์พากันนั่งเล่นพูดคุยเย้าแหย่กันอย่างสนุกสนาน 

 

 เจ๊...ไม่เจอกันวันเดียวหน้าเจ๊เหี่ยวขึ้นป่ะเนี่ย ”  วิสกี้พูดกวนประสาทหญิงสาวที่นั่งไม่ไกล  วีร์แอนยิ้มเหี้ยมสวนกลับทันใด 

 

 เหี่ยวบ้านแกสิ  แกก็หน้าตาดูดีตายล่ะ  หยั่งกับขอทานจากที่ไหนก็ไม่รู้ ” 

 

 อ้าว...พูดงี้ก็สวยสิเจ้าหญิง  อย่างฉันนี่อภิมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงเลยนะจะบอกให้ ”  วิสกี้บอกเสียงยอตัวเองไม่อายปากในขณะที่ดวงตาของวีร์แอนมองอีกฝ่ายอย่างเชิด ๆ 

 

 ฉันสวยอยู่แล้วย่ะ  ส่วนไอ้ที่เธอบอก  อยากจะรู้จริง ๆ ว่าเท่าไหร่ของเธอที่บอกว่าอภิมหารวย ” 

 

 สนใจไปดูกับฉันสองต่อสองไหมล่ะ ? ”  นักพนันสาวหลิ่วตาให้อย่างทะเล้น ก่อนจะแซวคนรอบตัวไปเรื่อย ๆ ส่วนจินพยายามบอกให้ลีนส์นัวส์ใจเย็น ๆ เมื่อตัวเองดันไปเผอิ๊ญ...แซวผิดเรื่อง

 

 นี่แกว่าลูคัสลูกฉันเป็นปืนสังกะบ๊วยงั้นเหรอ ?!  เจ้าหญิงจากแดนโพรซิเด้นตะคอกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเล่นเอาจินถอยกรูดไปไกลปากก็เอ่ยแก้ตัว

 

 เปล่านะ ! ฉันแค่บอกว่าปืนเธอมันเก่าดูท่าจะใช้งานไม่ได้เท่านะ...แว้ก !! ทำอะไรเนี่ย !  จินร้องลั่น  กระโดดหลบลูกไฟร้อยจากกระบอกปืนในมือลีนส์นัวส์แทบไม่ทันเมื่อมันถูกลั่นไกมาทางเขา

 

ลีนส์นัวส์ยิ้มเหี้ยม

 

 ก็ทำให้นายดูยังไงล่ะว่าปืนฉันมันใช้ได้อยู่ไหม  อยู่นิ่ง ๆ สิไม่งั้นเธอไม่รู้นะว่ามันใช้ได้จริงหรือเปล่า ” 

 

 ว้าก...ไม่ต้องก็ได้จ้ะ  แค่นี้ก็เข้าใจชัดแจ้งแจ่มแจ๋วอยู่แล้ว  เฮ้ย ! 

 

วูบ

 

ลูกน้ำลูกเล็กพุ่งไปครอบคลุมลูกไฟนั้นไม่ให้เกิดความเสียหาย  นั่นมาจากวอดก้าที่เอนกายบนโซฟาสีเลือดหมูอย่างสบายอารมณ์นั่นเอง  โดยเขากำลังก้มหน้าก้มตาทำงานของสภาต่ออย่างขะมักขะเม้นโดยมีโรมีเซียคอยช่วยเหลือ  เนื่องจากตอนที่พวกเธอไม่อยู่งานใช่ว่าจะไม่มี  แม้โรจะส่งงานมาบ้างแต่ก็มีอีกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ต้องทำเพิ่มจากวันศุกร์ 

 

 ท่านรองจ้าอยากกินองุ่นนั่นอ่ะ  ป้อนหน่อย ”  วอดก้าพูดอย่างไม่อายปาก  หมายตาพวงองุ่นสีเข้มน่ารับประทานทำเอาคนถูกสั่งหางคิ้วกระตุก  แว้ดกลับ 

 

 เกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ยย่ะวอดก้า   อยากกินก็กินเองสิ !  

 

 แหม...มือมันไม่ว่างอ่ะ  เอาน่า ๆ ป้อนหน่อยสิ  เหมือนฟัวร์จังไง ”  ว่าแล้วเจ้าตัวก็พยักเพยิกไปทางเจ้าหญิงจากแดนวาเนซซ่าที่เอาของกินป้อนรัมที่ยิ้มหวานอยู่  ซึ่งเจ้าตัวเล็กที่สุดในกลุ่มก็ยักคิ้วให้อย่างกวนโอ๊ยเล่นเอาโรมีเซียเกือบปรี๊ดแตก 

 

 น่านะ  โรมีเซียจ๋า ~ เค้าหิวอ่ะ ”  วอดก้าทำท่าทางออดอ้อน  นัยน์ตาเป็นประกายสดใส  รอยยิ้มที่ริมฝีปากทำให้เหล่าสาว ๆ ที่แอบมองรุ่นน้องและหัวหน้าชั้นปีของตนกรี๊ดกร๊าดกับท่าทางนั้น

 

หญิงสาวหน้าแดงแต่ก็หยิบองุ่นป้อนเข้าปากคนเป็นหัวหน้าแต่โดยดี  เรียกเสียงแซวจากพวกโรที่กระโดดมานั่งข้างกายรุ่นน้อง

 

 ร้ายเหมือนกันนี่หว่าไอ้วอด  มีสาวมาปรนนิบัติขนาดนี้ ”  วอดก้ายักคิ้วให้โรแล้วบอกด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

 

 อิจฉาล่ะซี้ ~ 

 

 ไม่อ่ะ  เพราะฉันก็มี...วิสจ๋า...เค้าอยากกินองุ่นอ่ะ ”  โรทำท่าทางได้ดูน่าตบมากกว่าจะดูน่ารัก   หันไปออเซาะเพื่อนข้างกาย  ซึ่งวิสทัสก็เอ่ยรับมุก 

 

 ได้จ้าโรซี่ ~  อ่ะ ๆ... อ้าปากสิคะ  เดี๋ยวน้องจะปรนนิบัติให้    พูดพลางกระพริบตาถี่ ๆ ดูน่าถีบไม่แพ้คนแรก  ซึ่งโรก็ยิ้มหวาน  หันมายักคิ้วตอบวอดก้าแล้วอ้าปากรับองุ่นจากผู้เป็นเพื่อน

 

 อยากได้องุ่นก็เอาไปเลยค่ะ ”  วิสทัสจับพวงองุ่นยัดเข้าไปในปากโรจนเต็มปาก  เรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบกายเพราะฮาท่าทางของหัวหน้าหอสาวที่ดันหน้าตาหล่อเกินชาย  หลังจากนั้นก็เริ่มมีการโชว์ลูกคอ  เริ่มโดยโรที่ลากวอดก้าที่ทำหน้าเหวอออกไปร้องเพลง

 

 บัวลอยเจ้าเพื่อนยาก ~ ทำไมจากข้าเร็วเกินไป  บัวลอยไปอยู่ที่ไหน  เคยรู้บ้างไหม  โปรดคิดคำนึงถึงบัวลอย ~ โอ้โห...ตั้งแต่ยุคไหนแล้วว่ะเนี่ย ...  วอดก้าคิดในใจ  ก่อนจะสบกับนัยน์ตาท้าทายจากรุ่นพี่ข้างกายที่ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้  เมื่อมาอย่างนี้เทพบุตรนักฆ่ามีหรือจะไม่น้อมสนอง

 

  บางระจัน  ~   บางระจัน  ~  บางระจัน ~  มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง ~ บางระจัน  ~   บางระจัน  ~  บางระจัน ~  มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง ~  พี่มาบัวลอย  น้องก็บางระจันล่ะครับ 

 

โรทำสีหน้าอึ้ง ๆ ก่อนจะฮาก๊าก  กอดคอวอดก้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

 

 อย่างนี้ค่อยคอเดียวกันหน่อยไอ้น้องรัก !   

 

 เอ้า ๆ ! ชนแก้วกันหน่อย !  เตกีล่าที่เปลี่ยนมาดเป็นหล่อเริงร่าในพริบตาชูแก้วเหล้าสีฟ้าใสในมือ  รอยยิ้มเหยียดที่มุมปากทำเอาเหล่าหญิงสาวตาพร่า  ในตอนแรกวิสกี้คิดว่าผู้เป็นเพื่อนเมาแต่ดูจริง ๆ เจ้าแม่วงการข่าวสารกำลังสนุกอยู่ต่างหาก  เล่นเอาจินต้องกระซิบกับรัม

 

 ร้ายลึกเหมือนกันแฮะเติร์กเนี่ย ” 

 

 กลุ่มเรามีแต่คนคอแข็ง ๆ ทั้งนั้นล่ะ  ฉันก็ขอไปเล่นบ้างล่ะ ”  ว่าแล้วรัมก็หายแวบไปปรากฏตัวกลางวงฟลอร์แล้วเต้นกับสาว ๆ อื่นอย่างสนุกสนาน  สมเป็นงานเลี้ยงอย่างแท้จริง  ก่อนจินที่เหลือตัวคนเดียวจะผันตัวเป็นเด็กเสิร์ฟโดยสมบูรณ์ไปพร้อม ๆ กับโปรยเสน่ห์สาว ๆ

 

 สนใจเครื่องดื่มหน่อยไหมครับ ? ”  บริกรหน้าหล่อฉีกยิ้มให้รุ่นพี่สาวเรียกเสียงกรี๊ดดังสนั่นเช่นเดียวกับวิสกี้ที่ชงเหล้าให้สาว ๆ ที่ต่อคิวรอกันเลยทีเดียว 

 

 ขอเตกีเล่หน่อยค่า ”  หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวด้วยใบหน้าเขินอาย  เรียกรอยยิ้มหล่อจากนักพนันที่กลายมาเป็นนักผสมเครื่องดื่มชั่วคราว  วิสกี้ยิ้มยิงฟันแล้วถามเสียงเจ้าชู้

 

 เตกีเล่นะครับ  แล้วไม่สนใจวิสกี้บ้างหน่อยหรือครับ ” 

 

 เครื่องดื่มหรือว่าคนชงล่ะค่ะ ”  รุ่นพี่สาวถามต่อ  ก่อนจะหน้าแดงกว่าเดิมเมื่อวิสกี้ขยิบตาให้อย่างขี้เล่น 

 

 อันนี้ก็แล้วแต่ความต้องการของคุณผู้หญิงนะครับ ” 

 

 กรี๊ด !!! วอดก้า !  เสียงกรีดร้องดังมาจากทางวอดก้าที่กำลังร้องเพลงคู่กับโร  รุ่นพี่สาวยิ้มหวานละลายใจ  มองหน้ารุ่นน้องที่มีดีกรีความหล่อไม่แพ้กันแล้วร้องเสียงหวาน

 
 

  รู้ไหมว่ามันดียังไง และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด

 

รู้ไหมว่าชีวิตเก่า ๆ  ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไหร่

 

รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ  รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง

 

รู้ไหมการที่ได้เจอเธอ  นั้นช่างยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่


                 เธอ เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ

 

จนฉันได้เจอเธอ

                โลกที่เคยมองดูซึมเซา

 

โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า

 

ฟ้าทึมๆ และวันเศร้าๆ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ได้    โรส่งไมค์ให้วอดก้าที่ยิ้มหวาน  รับไปร้องต่อด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

 

 เธอ  เธอทั้งนั้นที่ทำ  ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ
จนฉันได้เจอเธอ

 

ขอบคุณสรวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน

 

ขอบคุณคน ๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

 

ขอบคุณทุกเรื่องราว

 

ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ เธอ ( สุดที่รัก ) ” 

 

 กรี๊ด ~ >///<  

 

 น่ารักอ่ะ ~! 

 

 พี่โรขา  มองทางนี้ทีค่า ! 

 

 น้องวอดก้าของพี่ !!!   

 

 ชอบอ่ะ ร้องเพราะมาก ! กรี๊ด ! 

 

  รู้ไหมว่ามันดียังไง และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด

 

รู้ไหมว่าชีวิตเก่า ๆ  ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไหร่

 

รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ  รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง

 

รู้ไหมการที่ได้เจอเธอ  นั้นช่างยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่


                 เธอ เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ

 

จนฉันได้เจอเธอ 

 

สองเสียงดังประสานพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

 

  ขอบคุณสรวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน

 

ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

 

ขอบคุณทุกเรื่องราว

 

ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ เธอ (สุดที่รัก)    **** เพลง   เธอทั้งนั้น ของ Groove  Riders

 

 กรี๊ด ~ -///-   

 

 ขอบคุณคร้าบ !  ตัวแสบทั้งสองยิ้มกว้าง โค้งตัวให้กับผู้ชมแล้วโยนไมค์ให้แอร์และลักกี้ที่ขึ้นมาร้องเพลงต่อ

 

 วอดก้า  สนใจดวลเหล้าแข่งกันหน่อยไหม ? J   หัวหน้าหออัคคีปีสองยักคิ้วอย่างกวน ๆ ให้รุ่นน้องสาว   มีหรือที่วอดก้าจะปฏิเสธ  การแข่งขันดวลเหล้าเพรียว ๆ ดีกรีร้อนแรงทั้งหลายตั้งแต่วอดก้า  เหล้าสีใสอมม่วงเจือจาง  วิสกี้เหล้าหวานสีเขียวน้ำทะเลสวยงาม  จิน น้ำเมาสีแดงใสกิ้ง  แรงบาดคอได้ใจ  รัม  สีฟ้าใสสวยสดแต่รสชาติอันตรายไม่แพ้กัน  เตกีล่า เหล้าสีน้ำเงินเข้มขมปร่าแต่หวานละมุน  และอื่น ๆ ที่คนรอบกายสรรหามาให้ดวลกัน  ไม่นานพวกิวสกี้ก็มาร่วมวงด้วย ไม่เว้นแม้แต่เรย์  เอวาเจลีน  จีน  แอร์  และยูลที่มาแข่งกันดื่มแบบใครไม่หัวฟุบไม่เลิกรา 

 

คนละ  5 ขวดแรกยังเฉย ๆ กระดกเอากระดกเอาเข้าปาก

 

8   ขวดจีนเริ่มออกอาการมึน ๆ แต่ที่เหลือยังเฉย

 

13  ขวดจีนออกไปคนแรกตามด้วยแอร์ที่ดูท่าว่าจะไม่อยากดื่มหนักมากเพราะยังอยากสนุกกับปาร์ตี้

 

17 ขวด  เอวาเจลีนล่าถอย  บอกลาคนในวงเป็นคนต่อไป

 

20  เอิ่ม...แต่ละคนที่เหลือเริ่มออกอาการหลุด  หัวเราะเริงร่า  แล้วเริ่มหมดสิ้นความอาย

 

23 เฮ้ย ! วิสทัสฟุบไปเรียบร้อย  เรย์ยิ้มหวานเหยียดที่มุมปาก  ขอตัวออกไปแดนซ์บ้าง เล่นเอาคนไม่เคนเห็นรุ่นพี่มาดขรึมคนนี้หลุดอึ้งไปตาม ๆ กัน

 

24  แต่ละคนหน้าแดงก่ำ  แม้จะยิ้มแย้มและตัวโคลงเคลง  ยูลปีนป่ายขึ้นมาบนตักผู้เป็นพี่สาวแล้วดวลกันตรงนั้นแหละ

 

25 ยังไม่หมดขวดดีทั้งหมดก็ดูท่าจะไปไม่ไหว

 

 งายล่ะ ~ วอดก้า ~ เองมาวแล้วล่าซี่ ~  โรพูดเสียงลิ้นไก่สั้น  นัยน์ตาปรือ ๆ ไม่ต่างจากวอดก้าที่ดื่มไปคนละยี่สิบห้าขวด  แต่ละขวดหากเป็นคนคออ่อนสามขวดแรกก็ไม่พ้นน็อกแม้แต่วอดก้ายังออกอาการเมานิด ๆ แล้ว 

 

 รุ่นพี่ก็...เหมือนกานน่านแหละ...  รัมสะบัดหัวไล่ความมึนนิด ๆ แล้วบอกเสียงที่พยายามทำให้ชัดเจน 

 

 พวกนายคอแข็งชามัดเลย ~  เตกีล่าว่าเสียงยาน  มือเท้าคางโซฟามองงานที่ยังไม่มีที่ท่าว่าจะจบ  ตอนนี้ก็ราว ๆ ตีหนึ่งแล้วส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยเมากันเพราะคิดจะเมาเอาตอนโต้รุ่ง  รัมที่ล้วงผงชนิดหนึ่งออกมาผสมในน้ำเปล่าให้ทุกคนกิน  ทันทีที่ดื่มลงไปอาการเมาก็เจือจางลงขนาดที่โรเดินปร๋อได้สบายเชียว

 

 มันเป็นผงระงับอาการเมาชั่วคราวน่ะครับ  ดังนั้นพยายามดื่มเยอะมากนักนะ ”  รัมเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีแต่โรกับวอดก้ากลับกระตุกยิ้ม  ลากรัมไปกลางวงแล้วจัดการกรอกเหล้าเข้าปากผู้เป็นเพื่อนและรุ่นน้องในทันทีเพราะรัมเป็นคนเดียวที่ดื่มน้อยที่สุด  แน่นอนว่าพอพวกเขาพอหายมึนก็พาไปลัลล้ากันต่อ  จากนั้นมหกรรมการดวลเหล้าของเด็กทั้งหอก็เริ่มขึ้น  ไม่มีใครไม่ได้กินเพราะโดนจับเอาเหล้าเข้าปากหมด   J   ซึ่งพวกวอดก้าก็ดวลกันไปอีกเกือบสิบขวด  เวลาราว ๆ หกโมงเช้าจึงได้เลิกรา  หลับสนิทกันหมด  พื้นเกลื่อนด้วยขวดเหล้าที่ว่างเปล่านับร้อยขวดเลยทีเดียวเรียกได้ว่าใครมาเห็นสภาพนี้ของนักเรียนโรงเรียนสาธิตเซนท์ปิแยร์อาจจะเปลี่ยนใจไม่ให้บุตรสาวเข้าเรียนที่นี่เพราะแม้แต่เหล่าเจ้าหญิงยังหลุดไปกันหมด

 

นักฆ่าสาวที่หลับอยู่รับรู้ถึงแรงสะกิดปลุกของใครบางคนทำให้ต้องสะลึมสะลือตามองพร้อมอาการปวดหัวจี๊ดเพราะดื่มเหล้าเข้าไปอย่างหนัก  แล้วเจอโรที่ทำให้มึนถามวอดก้าว่า

 

 พวกเธอจะให้ฉันไปส่งที่โรงเรียนไหม ? ”  แน่นอนว่าเพราะพวกวอดก้าสติสตางค์ยังไม่สมบูรณ์ก็ลืมคิดกันไปว่าโรงเรียนไหน  รู้แต่ว่าจินร่ายมนตร์แปลงกายให้แล้วก็หลับไปอีกรอบลำบากวอดก้ากับวิสกี้ให้ปลุกเพื่อนซี้ขึ้นมา

 

บทร่ายเวทเคลื่อนย้ายจึงได้ฤกษ์เริ่มขึ้นแบบสะเปะสะปะทำเอาห้าสาวหล่อที่บัดนี้กลายเป็นห้าหนุ่มตาเบิกโพล่ง  มั่นใจแม้ตนจะหลง ๆ ลืม ๆ เวทเคลื่อนย้ายไปแต่ต้องไม่ใช่อะไรที่โรร่ายแน่ ๆ 

 

 อืม...เซราฟี  เซราฟู...ตูรู้ว่าเมา  ตูไม่มาว ~ โอมกึกกึ๋ย ฟรอนท์โดโรเร  ไฟท์ ไก่ย่างห้าดาว...แล้ว...แล้วอะไรต่อว่ะ ”  เจ้าตัวงึมงำกับตัว   แต่พวกวอดก้าที่นั่งอยู่กับพื้นเริ่มสบตากันพลางเสนอเป็นเสียงเดียวแม้หนังตากำลังจะปิดก็เหอะ

 

 หนี ~ ดี ~ ฟ่า... 

 

 อ้อ ! ฟิกโฟโฟโต้ ! แล้วเจอกันน้าวอดก้า ~  แต่ดูท่าว่าจะไม่ทันแล้ว  แสงสีทองสว่างจ้าใต้จุดที่พวกเขานั่งอยู่  หลุมอากาศสีดำปรากฏขึ้นแล้วดึงทั้งห้าเข้าไป  อาการเหมือนเล่นรถไฟเหาะ  หมุนไปวนมา  ขึ้น ๆ ลง ๆ จนทั้งห้าที่ปวดหัวอยู่แล้วเพิ่มอาการอยากอ้วกเข้าไปกว่าเดิม  และเพราะเวทนี้ถูกร่ายโดยคนเมาที่สติไม่ครบ   พวกเขาก็เกือบตายเพราะเวทนั้นแล้วมาหล่นปุ๊กที่กลางโรงอาหารของหอสราทนั่นแหละ

 

  วอดก้า !    เสียงนับร้อยอุทานขึ้นพร้อมกัน หญิงสาวผมแดงหรือซิซีลีที่พวกวอดก้ามองได้ลาง ๆ ถลาไปดูอาการเพื่อนหนุ่มที่ออกอาการเมาค้าง  ทั้งห้าไม่พูดพร่ำทำเพลง  บอกด้วยสีหน้าพะอืดพะอมเต็มที่

 

 ขะ...ขอถัง...ถะถัง...ขยะให้พวกฉัน...ที ” 

 

 หะ...หา ได้ ๆ    เหล่าหนุ่ม ๆ กระวีกระวาดหาถังใบเล็ก ๆ แล้วส่งให้ห้าหนุ่ม  เท่านั้นแหละ...หนุ่ม ๆ ชื่อเป็นแอลกอฮอล์ก็ปล่อยของในทันที 

 

 แหวะ ! อ่อก !  เสียงอาเจียนของทั้งห้าทำเอาคนที่เหลือต้องรีบไปดูอาการ  สาว ๆ พากันลูบหลังคนทั้งห้าแล้วก็ต้องทำหน้าย่นเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้ง  บ่งบอกได้ว่านี่คงเป็นสาเหตุของอาการที่ตกค้างจากการดื่มเหล้าหรือที่เรียกกันว่า ' แฮงค์ ' นั่นเอง  แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมดเพราะอีกอย่างมันมาจากเวทย์ที่ส่งพวกเขามายังโรงอาหารนั่นเอง

 

 โร...ไอ้รุ่นพี่บ้า  กลับไปจะเจื้อนทิ้งให้ ”  เสียงในใจของทั้งห้าดังประสานกันอย่างแค้นเคือง  แล้วก็ต้องก้มหน้าก้มตาต่อไปเพราะอาการอยากอ้วกที่พุ่งขึ้นมาจนจุกคอหอย  หัวหรือก็ปวดเห็นภาพเป็นไปอย่างพล่าเลือน  ร่างกายก็ปวดเมื่อยเพราะเวทเคลื่อนย้ายที่ถูกร่ายจากคนเมานั่นเอง  หลังจากนั้นประมาณสิบนาทีต่อมา  วอดก้าก็สลบไปเป็นคนแรกเช่นเดียวกับคนที่เหลือที่พากันคอพับคออ่อนไปตาม ๆ กัน 

 

หัวยังไม่วายทิ้งท้ายให้โร

 

หึ ๆๆๆ โร...เจอกันใหม่ฉันฆ่าแกแน่ !!!

 

โรที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ถึงจิตสังหารอันน่ากลัวบางอย่าง  แต่เมื่อเหลียวมองดูข้างกายก็ยักไหล่แล้วเอนกายลงไปนอนอีกรอบโดยไม่สำนึกถึงสิ่งที่กระทำไปแม้แต่น้อย

 

ในห้วงความฝันของวอดก้า  สติที่มีอยู่ค่อย ๆ ดำดิ่งลงไปในห้วงที่ลึกที่สุดของจิตใจและไปอยู่ยังสถานที่เดิมที่แปรเปลี่ยนไป  ภาพดูพร่าเลือนเล็กน้อยมีร่างสูงเพรียวสองร่างยืนกอดกันอยู่  แผ่รังสีความเศร้าหมองออกมา  ในอ้อมแขนมีทารกตัวน้อยที่กำลังยิ้มแย้มอยู่

 

วอดก้าตัวกระตุกวูบ  ยกมือกุมอกของตัวเองแต่ไม่กล้าเข้าไปใกล้  ได้ยินเสียงที่เปล่งจากสตรีนางนั้นทำให้เธอมั่นใจได้เลยว่าเป็นแม่ของเธอเอง

 

 ฟิออน...ข้า...ข้าเสียใจ ”  ชายหนุ่มร่างสูง  ระบายรอยยิ้มอ่อนโยนให้ทว่าไม่ว่าวอดก้าจะเพ่งมองใบหน้านั้นมากเพียงใดก็มองไม่ชัดเลยสักครั้ง  เจ้าตัวจึงสรุปกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มบางเบาด้วยความเข้าใจ

 

' ยังไม่ถึงเวลาสินะ ...' 

 

เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยปลอบหญิงผู้เป็นที่รัก   อย่ากังวลใจไปเลยนานีย่า  ลูกของเราจะโตมาอย่างเข้มแข็งเช่นเจ้าและลูกจะเข้าใจ   

 

 ข้ารู้...  เสียงใสสะอึกสะอื้นเล็กน้อยพร้อมหยาดน้ำตาที่หลั่งริน  มือหนาอย่างคนจับอาวุธปาดน้ำตาบนใบหน้าผู้เป็นแม่ของเธออย่างทะนุถนอมแล้วพูดเสียงนุ่ม 

 

 มาเถอะ...มารับผิดชอบในสิ่งที่เราทำแล้วพานางไปยังที่ปลอดภัยเถอะ ”  สิ้นคำเสียงร่ายเวทที่สอดประสานก็ทำให้เด็กน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกค่อยพริ้มตาหลับลงไปอีกครั้ง  พร้อมเกล็ดน้ำแข็งที่เริ่มเกาะร่างเด็กน้อยจนหมดทั้งตัว แต่ก่อนที่จะถึงหน้าผาก  ผู้เป็นพ่อก้มลงจุมพิตหน้าผากของเด็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความรักในใจอย่างท่วมท้นทำให้วอดก้าที่มองอยู่น้ำตาคลอและมันก็หลั่งรินออกมาอย่างช้า ๆ เพราะความตื้นตันใจ

 

 พ่อกับแม่รักลูกนะ...ซีเวียร์น่า ” 

 

 เมื่อทุกอย่างจบ  เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง    สิ้นเสียง  ก้อนน้ำแข็งที่มีเด็กน้อยอยู่ภายในก็เริ่มลอยขึ้นสู่ฟ้าแล้วหายไป  นานีย่ามองหน้าชายผู้มีสายเลือดของปีศาจแต่นางก็รักเขาก่อนทั้งสองจะกุมมือกันและกัน  แล้วออกก้าวเดินเพื่อหยุดยั้งสงครามระหว่างเทพสวรรค์และปีศาจ

 

 ท่านพ่อ ท่านแม่... วอดก้ากัดริมฝีปาก  ปาดน้ำตาออกไปอย่างรวดเร็ว  นัยน์ตาสีม่วงอมแดงมีแต่ความเข้มแข็ง  เงยหน้าขึ้นมองฟ้าแล้วยิ้มเจือจาง  มองแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่จากไป

 

ภาพบิดเบือนและเปลี่ยนไปอีกครั้ง  เป็นภาพภายในวิหารแห่งหนึ่งที่มีร่างของนานีย่านอนนิทราอยู่  หญิงสาวผมสีขาว  นัยน์ตาสีเขียวมรกตลูบใบหน้าของมารดาเธออย่างอ่อนโยน  ถ้าให้วอดก้าเดาเทพองค์นี้ต้องเป็นเทพดิมิเตอร์  เทพแห่งการเก็บเกี่ยวและความอุดมสมบูรณ์เป็นแน่ 

 

 แม่เสียใจ...แต่นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้ลูกไม่ลูกทำลายเช่นเดียวกับเขา ”  สิ้นคำ  คทาที่มีกระดิ่งสีทองที่รอยด้วยห่วงสีทองอีกนับสิบจะเรืองแสงสีทอง  มือเรียวยกคทาสูงเหนือร่างของบุตรีก่อนแสงสีขาวจ้าจะสว่างวาบ  เกิดเป็นรูปลักษณ์ของเครื่องประดับสี่อย่างที่ค่อย ๆ ลอยขึ้น  ก่อนละอองแสงจะค่อย ๆ หายไปปรากฏเป็นรูปร่างที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม  อย่างแรกแหวนเล็ก ๆ ที่มีไพลินสีฟ้าอ่อนประดับอยู่ ภายในอัญมณีนั้นเรืองรองสีขาวแล้วเกิดเป็นเกล็ดหิมะปกคลุม พร้อมร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่พุ่งออกมาแล้วโค้งกายให้เทพดิมิเตอร์  เช่นเดียวกับหญิงสาวอีกสามนาง   ละอองแสงสีแดงสดเจิดจ้าตามด้วยสร้อยเส้นน้อยที่ประดับด้วยทับทิมพร้อมเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่ถูกล้อมรอบเป็นรูปจี้ดอกไม้ดอกเล็กปล่อยความร้อนแรงของเปลวไฟ  ต่อมาแสงสีเขียวเจิดจ้าไม่แพ้กัน  หวีประดับผมยาวเรียวซึ่งมีเพชรที่ถูกเจียระไนงดงามวางเรียงรายพร้อมมรกตสีสวยที่แต่งเติมระยิบระยับมีใบไม้สีสดร่วงพรูออกมาและสุดท้ายกำไลวงน้อยที่มีบุษราคัมสีเหลืองอ่อนฝังอยู่  บ่งบอกว่ามันคือของสี่ชิ้นที่แฝงพลังในการควบคุมฤดูกาลซึ่งเป็นพลังของนานีย่า.... 

 

 เง่ะ...ชิชะ  อิจฉาจริง ๆ เจ้าฟิออนถึงขนาดทำเครื่องประดับพวกนี้ให้  ลูกเราตาถึงหาคู่ได้ดีเหมือนกันนี่นา ”  เทพดิมิเตอร์พึมพำอย่างชอบใจในขณะที่วอดก้าทำหน้าเหวอมองเครื่องประดับทั้งสี่ตาไม่กระพริบ  ไม่อยากจะเชื่อว่าของทั้งสี่ที่ดูงดงามและน่าหลงใหลขนาดนี้จะถูกสร้างโดยผู้ชาย  หากแต่เพียงแป็บเดียววอดก้าก็ยิ้มกว้าง  และมองมันด้วยสายตาที่อ่อนโยนเพราะมันคือสิ่งของที่ผู้เป็นพ่อสร้างขึ้นด้วยความรักเพื่อให้เป็นของแทนใจของผู้เป็นแม่  



                  คทาในมือเทพแห่งการเก็บเกี่ยวกระทุ้งพื้นหินอ่อนเบา ๆ แต่ทำให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งไพเราะดั่งแก้วกระทบกัน  ของทั้งสี่เปล่งแสงสีทองจ้าแล้วพุ่งหายไปคนละทิศคนละทางโดยมีสายตาของเทพดิมิเตอร์มองตาม  เทพคนงามก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของผู้เป็นบุตรอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยเบา ๆ

 

 หลับเสียลูกเรา  หากโชคชะตาไม่โหดร้าย  เจ้าจักได้ครองคู่กับเขาอีกครั้ง ”

 

แน่นอน...

 

วอดก้าพูดกับตัวเองในใจแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก

 

ในมือฉัน...จะเป็นคนเปลี่ยนมันเอง

 

 หุ ๆๆ ภารกิจเสร็จแล้ว  อีกไม่นานเมื่ออะไร ๆ มันดีขึ้นแม่จะกลับมาหาเจ้านะนานีย่า  ตอนนี้ขอไปเที่ยวก่อน ”  พูดจบเจ้าตัวก็ดีดนิ้วเปาะ  ชุดเทพีสีขาวสะอาดก็กลายเป็นชุดทะมัดทะแมง  เส้นผมสีทองถูกรวบเป็นหางม้าพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างชอบใจยามพูดกับตนเอง 

 

 

 ไปส่องหนุ่มให้กระชุ่มกระชวยใจดีกว่า อิ ๆๆ ”

 

โอเค...ชัดแล้วว่านิสัยของแม่เธอได้มาจากท่านเทพดิมิเตอร์เต็ม ๆ ต้องเรียกว่าก็อปกันมาแบบเป๊ะ ๆ 

 

จะดีใจดีไหมเนี่ย...

 

วอดก้าทำหน้าปลงก่อนภาพทุกอย่างจะเลือนหายไป  กลายเป็นหญิงสาวกำลังยืนอยู่ในสถานที่มืด ๆ อย่างโดดเดี่ยว

 

เสียงใสเสียงหนึ่งดังปลอบโยน

 

 

 แม่รักลูกนะ...ซีเวียร์น่า  ลูกคงได้เบาะแสแล้ว  พยายามเข้าแล้วแม่จะรอ...รอวันที่เราจะกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง ” 

 

วอดก้ายิ้มหวานให้กับตัวเองแล้วพูดตอบ “  ไม่ต้องห่วงค่ะ  ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ใช่ลูกของท่านแม่แล้ว   

 

 แม่จะเอาใจช่วยจ้ะ  ว่าแต่...พ่อหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมห้องลูกเป็นยังไงบ้าง ? ”  เสียงใสติดเจ้าเล่ห์ดังถามทำเอาวอดก้าขมวดคิ้ว  ย้อนถามผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัย 

 

 ไดซ์น่ะหรือคะ ?  แล้วเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะคะท่านแม่ ” 

 

 หุ ๆๆ ตอนนี้ไม่เกี่ยวแต่ต่อไปไม่แน่จ้ะ J 

 

 ?    วอดก้าได้แต่ทำหน้างง  สมองปรากฏภาพเจ้าชายหนุ่มจากทริสทอร์ขึ้นเรียกอาการยิ้มกระตุกที่มุมปากเจ้าตัวโดยที่วอดก้าไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย  นั่นทำให้นานีย่าหัวเราะคิกคักมากกว่าเดิม  แล้วจิตของเขาก็ถูกดึงวูบออกไปทันที

 

.........

 

คัทจ้า !!!

 

 

 

อ่ะ ๆๆ ล้อเล่น  มาต่อกันดีกว่าคิ ๆๆ ( รู้นะ  ค้างอ่ะดิ แต่รับรองว่าอ่านต่อค้างกว่าเดิมแน่ หึ ๆๆๆ )

 

 

นัยน์ตาสีส้มของร่างแปลงค่อย ๆ ปรือนัยน์ตาขึ้น  รับรู้ถึงกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ และผ้าเย็นผืนเล็ก ๆที่แปะไว้ที่หน้าผากจนเขาต้องขมวดคิ้ว  มองรอบห้องที่คุ้นตาก็พบว่ามันคือห้องนอนของเขาเอง

 

ร่างสูงลุกพรวดขึ้นแต่อาการเจ็บจี๊ดและโลกที่หมุนโคลงเคลงทำเอาเจ้าตัวหน้ามืด  มือเรียวยกกุมศีรษะก่อนจะรับรู้ถึงอาการประคองพร้อมมือหนาที่กดไหล่เขาให้ลงไปนอนอีกรอบ

 

 อย่ารีบลุก  เดี๋ยวได้สลบอีกรอบหรอก ”  เสียงทุ้มเย็นชาเอ่ยดุคนป่วยที่ทำหน้ามึนก่อนจะเบ้หน้าเพราะอาการคลื่นไส้ที่พุ่งจนจุก  วอดก้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วรับแก้วยาจากพาราไดซ์ยกดื่มอึก ๆ ใบหน้าจึงคลายความเจ็บปวดลง    

 

 นี่...กี่โมงแล้ว ”  นักบวชหนุ่มเอ่ยถามเพื่อนร่วมห้องที่ตอนนี้อยู่ในชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว  เสียงอีกฝ่ายตอบสั้น ๆ ว่า  5 โมงเย็น

 

 แล้ว...ฉันโผล่มาที่นี่ตอนกี่โมง ? ”  เจ้าชายหนุ่มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาตอบสั้นกว่าเดิม

 

 ตอนเที่ยง ”   

 

 งั้นเหรอ...ไม่นึกเลยว่าจะหลับยาวขนาดนี้  วันหลังจะไม่ดื่มหนักอีกแล้ว ”  วอดก้าพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยอาการปวดหัวตุบ ๆ ร่างกายยังรู้สึกล้าไปหมดก่อนพาราไดซ์จะยกชามข้าวต้มที่ยังมีไอน้ำลอยอยู่มาวางข้างเตียงพร้อช้อนและแก้วน้ำบ่งบอกว่านักบวชหนุ่มควรจะทานอาหารเย็นได้แล้วเรียกรอยยิ้มจาง ๆ จากคนป่วยเมื่อรับรู้ได้ถึงความเอาใจใส่ของอีกฝ่าย  มือเรียวเอื้อมไปหยิบช้อนแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อจับปุ๊บ  มือก็อ่อนแรงปั๊บจนช้อนตกไปอยู่บนเตียง  สายตาสองคู่มองสบกันพร้อมน้ำเสียงเย็นเยียบที่พูดขึ้นก่อน 

 

 ฉันไม่ทำแน่ ”  คนเป็นเจ้าชายเอ่ยดักคอเสียงเด็ดขาดทำเอาวอดก้ายิ้มแห้ง  บ่นอุบในใจว่าทำหยั่งกับเจ้าตัวจะยอม  แต่มันไม่มีแรงนี่สิ...ทั้งสองมองกันนิ่ง ๆ ขณะที่ท้องของวอดก้าร้องโครกครากเพราะข้าวเช้า  ข้าวเที่ยงก็ไม่ได้ทาน  เมื่อรับรู้ถึงอาการตัวเองเจ้าตัวก็ยิ้มหวานประจบเพื่อนร่วมห้องในทันที 

 

 ไดซ์จ๋า...ไม่สงสารเพื่อนร่วมห้องตาดำ ๆ คนนี้เหรอ ? ”

 

เจ้าชายหนุ่มหรี่ตามองอีกฝ่ายแล้วเงียบไปชั่วขณะ  ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นพร้อมเอ่ยข้อตกลงของตัวเองทันที 

 

 งานสภาอีกส่วนหนึ่ง ” 

 

 เฮ้ย ! แค่งานของรองหัวหน้าฉันก็จะตายแล้วนะ ”  วอดก้าร้องโวยวายเมื่อแม้ชายหนุ่มจะบอกสั้น ๆ แต่มันหมายถึงงานในสภาที่อีกฝ่ายต้องการให้ช่วย  ใบหน้าราบเรียบบอกเสียงเย็นชาดั่งปกติทว่าทำไมคนป่วยรู้สึกว่ามันชวนให้ฆ่าไอ้คนตรงหน้าเหลือเกิน 

 

 ถ้าอย่างนั้นก็ทานเอง ” 

 

อูย...เอาก็เอาว่ะ  เพื่อปากท้อง

 

วอดก้าคิดในใจ  นึกถึงคติประจำตัวอันมีว่า  เรื่องใด ๆ ก็เรื่องเล็กเพราะเรื่องกินสำคัญที่สุด !!!

 

ไม่ค่อยเห็นแก่กินเลยนะแก ...

 

 โอเค  งานสภาส่วนหนึ่งก็ส่วนหนึ่งแต่ตอนนี้หิวแล้วอ่า ~ ขอเร็ว ๆ เลยไดซ์ ”  เจ้าชายหนุ่มกระตุกยิ้มกับท่าทางนั้น  ตักข้าวต้มพอดีคำแล้วเป่าเล็กน้อยให้หายร้อนแล้วป้อนเข้าปากคนป่วยที่ยิ้มแฉ่ง 

 

 โห...ฝีมือนายใช่ไหมไดซ์...อร่อยสุด ๆ ”  วอดก้าชมเปลาะ  รู้ได้ในทันทีว่าเป็นฝีมือของเพื่อนร่วมห้องเพราะเขามั่นใจว่าไม่มีแม่ครัวคนใดทำข้าวต้มธรรมดาให้อร่อยได้เท่านี้  มือหนาตักช้อนป้อนคนที่อยู่บนเตียงจนในที่สุดอาหารเย็นก็หมดไปอย่างรวดเร็ว   พอได้ทานอะไรบ้างเรี่ยวแรงวอดก้าจึงเริ่มกลับมา...เล็กน้อย  ทีนี้เขาก็โดนอีกฝ่ายไล่ไปอาบน้ำในทันใด 

 

 เหอะ...รักสะอาดซะไม่มี ” วอดก้าพึมพำกับตัวเบา ๆ ก่อนจะขนลุกเกรียวเมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แฝงมาพร้อมความเย็น  จึงยิ้มกลบเกลื่อนแล้วเกาะบ่าพาราไดซ์เข้าห้องอาบน้ำไป

 

สิบนาทีต่อมา

 

เจ้าตัวก็ปรากฏกายพร้อมเสื้อแขนยาวถึงศอกสีชมพูอมส้มและกางเกงขายาวสีดำเช่นเคย  คนป่วยเกาะขอบประตูห้องน้ำไว้พลางยื่นมือข้างหนึ่งให้พาราไดซ์  เจ้าชายหนุ่มถอนหายใจแต่ก็ยอมเดินไปหาอีกฝ่ายแต่โดยดีแล้วปล่อยให้วอดก้าเกาะไหล่เขาเดินกลับไปที่เตียง   ร่างสูงหายเข้าไปในครัวพร้อมแก้วยาในมือ  ส่งให้ร่างสูงอีกคนซึ่งวอดก้าก็รับไปดื่มอย่างง่ายดายเพราะไม่มีแรงแล้วนั่นเอง

 

 จะนอนเลยหรือเปล่า ? ” 

 

วอดก้าส่ายหน้าแล้วบอกเสียงเอื่อย ๆ

 

 ยังดีกว่า  คงต้องรอดึก ๆ ก่อน  งั้นเรามาทำงานกันดีกว่า ”  ว่าแล้วก็พยุงกายขึ้นไปยังห้องทำงานโดยที่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ห้าม  แต่เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนสั้นติดไปด้วยแล้วดึงแขนของรูมเมทร่วมห้องให้ไปนั่งหน้ากระจกก่อน

 

 หืม ? ”  วอดก้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจก่อนจะร้องอ้อเมื่อมือหนาใช้ผ้าขนหนูในมือเช็ดเส้นผมสีเงินที่เปียกน้ำให้  นัยน์ตาสีม่วงเข้มยังคงเฉยชาแต่วอดก้าก็นั่งเท้าคาง  มองอากัปกิริยาของอีกฝ่ายที่สะท้อนอยู่ในกระจกแล้วเอ่ยเสียงเรียกชื่อชายหนุ่ม 

 

 นี่...ไดซ์ ” พาราไดซ์ชะงักเล็กน้อยแล้วมองสบนัยน์ตาสีส้มที่มองตัวเขาที่สะท้อนอยู่ในกระจกพลางพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น   ขอบคุณนะที่ดูแลฉัน ” 

 

 ...ไม่เป็นไร ”  อีกฝ่ายตอบสั้น ๆ แล้วเช็ดผมของวอดก้าต่อ  ตามด้วยสางเส้นผมยาวสีเงินนั้น   นัยน์ตาปรากฏความอ่อนโยนเสียแต่วอดก้ามองไม่เห็นเท่านั้น 

 

 งั้นมาเคลียร์งานกันเถอะ J  ว่าแล้วทั้งสองก็นั่งทำงานกันต่ออย่างขะมักขะเม้น  ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยเร็วไปหรือเพราะพวกเขาทำงานกันเพลินแน่เพราะรู้ตัวอีกที  ท้องฟ้าก็มืดสนิททว่ามีดวงดาวพร่างพรายมากมาย  วอดก้าหาวเล็กน้อยแล้วเหลือบตามองดูนาฬิกา

 

 โห...เที่ยงคืนกว่าแล้วนี่นา  เวลาผ่านไปเร็วจริงแฮะ ”  เจ้าตัวพึมพำ  พาราไดซ์รวบเอกสารเก็บให้เข้าที่โดยมีวอดก้าช่วย  กว่าอะไรจะเรียบร้อยก็ปาไปตีหนึ่งพอดี  จึงได้เวลานอนของทั้งสองแล้ว 

 

 กินยาก่อนนอนด้วย ”  เจ้าชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงสั่งแล้วส่งยาให้คนป่วยที่พยายามฝืนตัวเองทำงานทำให้วอดก้ายิ่งทำตัวว่าง่ายเข้าไปใหญ่  แต่พาราไดซ์กลับเลิกคิ้วมองเพื่อนหนุ่มที่ขมวดคิ้วอยู่ตั้งแต่เกือบสี่ทุ่มแล้ว  เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ

 

 เป็นอะไร... วอดก้ามองนัยน์ตาสีม่วงเข้มที่มองมาแล้วถอนหายใจก่อนจะตอบสั้น ๆ เพราะอาการปวดขมับทั้งสองข้าง  

 

 ปวดหัวน่ะ...แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอก  มานอนเถอะ ” นักบวชหนุ่มบอกแล้วเดินช้า ๆ ไปยังเตียงนอนกว้างแล้วทรุดตัวลงนอนโดยมีสายตานิ่ง ๆ ของพาราไดซ์ที่มองตามหลัง 

 

ชายหนุ่มทรุดนั่งลงข้างคนที่นอนหันข้างให้แล้วค่อย ๆ จับศีรษะของนักบวชหนุ่มมาวางบนตักอย่างแผ่วเบา   มองเห็นสายตาที่แสดงความสงสัยของอีกฝ่ายแต่เขาก็ไม่คิดจะตอบ  มือหนาสะบัดเบา ๆ พร้อมริมฝีปากบางที่ร่ายเวทบางอย่าง  เกิดเป็นละอองสีฟ้าเล็ก ๆ ที่ช่วยทำให้อาการของคนปวดหัวดีขึ้น

 

 อยู่นิ่ง ๆ ”  เสียงเย็นชาเอ่ยสั่ง  มือหนาเลื่อนไปนวดขมับของวอดก้าที่เบิกตากว้างมองชายหนุ่มอย่างไม่อยากเชื่อสายตาแต่ยอมรับจริง ๆ ว่ามันบรรเทาอาการของเขาลงและทำให้เขารู้สึกสบายตัวกว่าเดิม  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่ริมฝีปากสีแดงพร้อมคำหยอกเย้า  เปลือกตาบางค่อย ๆ พริ้มหลับลง 

 

 นายนี่น่ารักชะมัดเลยไดซ์... J   

 

 เงียบซะ ”  แต่การกระทำนั้นกลับนิ่มนวลลงกว่าเดิมขัดกับน้ำเสียงดุที่เอ่ยเรียกเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ จากคนป่วย    

 

 ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีนะไดซ์ ”  วอดก้าเอ่ยงึมงำกับตัวแล้วพูดกับเจ้าชายหนุ่มที่ก้มลงมองคนที่อยู่บนตัก  ขานรับสั้น ๆ 

 

 เหมือนกัน... 

 

 ..........  

 

 

มาต่อแล้ววววววเล็กน้อยยยยยยยยยยย ( ถ้าคุณเชื่อ ? )

 

 

 ..........   

 

 กินยาหรือยัง ?    เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยนพร้อมมือเรียวที่ลูบเส้นผมสีส้มนุ่ม   ร่างที่นอนอยู่ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาแล้วทำท่าหงึกหงักแต่นั่นทำให้วิมเลทหรี่ตาลงก่อนจะเอ่ยดุ 

 

 เดี๋ยวเถอะวิส  ถ้าไม่กินยาก็ไม่หายปวดหัวนะ  ลุกขึ้นมากินดี ๆ เร็ว ” 

 

 ก็...มันขมอ่ะ ”  ร่างโปร่งพยุงตัวขึ้นหัวเอนเตียงนอนแล้วทำหน้ากลัว ๆ เรียกรอยยิ้มขบขันจากชายหนุ่ม

 

ไม่รู้เป็นมายังไงแต่พอฟื้นขึ้นมาจากอาการแฮงค์  รูมเมทเพื่อนร่วมห้องเขานิสัยก็ดูจะเปลี่ยนไปทันใด  เจ้าตัวขี้อ้อน  และไม่เถียงหรือหาเรื่องทะเลาะกับเขา  พยายามบ่ายเบี่ยงจากยารักษาที่มีรสชาติขม นัยน์ตาสีม่วงกลมโตเงยมองผู้ปกครองชั่วคราวของตนอย่างอ้อนวอน  วิมเลทจึงเดินเข้าไปในครัวก่อนจะออกมาพร้อมน้ำสีชมพูอ่อนที่มีกลิ่นหอมโชยออกมา 

 

 นี่ก็ยาแค่ฉันเปลี่ยนให้มันมีรสหวานแล้ว  ดังนั้นกินซะจะได้หายปวดหัว...นะครับเด็กดี ”  ร่างสูงเอ่ยอย่างอ่อนโยนทำให้วิสกี้ที่มองมันอยู่ตัดสินใจดื่มในทันที  แต่รสชาติที่นุ่มละมุนก็ทำให้รอยยิ้มบาง ๆ เกิดขึ้นที่ริมฝีปากนักพนันหนุ่ม 

 

 เป็นไง  ดีขึ้นแล้วใช่ไหม ”  วิมเลทถามพลางมองอาการคนตรงหน้า  วิสกี้ยิ้มร่าแล้วตอบ 

 

 อืม ! วิมเก่งจัง  หายปวดหัวเป็นปลิดทิ้งเลย ” 

 

องครักษ์หนุ่มยิ้มกว้าง  รู้สึกเสียงใสนั้นรื่นหูแปลก ๆ เพราะเสียงนั้นไม่ได้เรียกเขาประหลาด ๆ อย่างไอ้หัวหงอก  ไอ้แก่หรือองครักษ์สัปรังเค  จึงอดไม่ได้ที่จะขยี้ศีรษะทุย ๆ อย่างหมั่นเขี้ยวรู้สึกว่ารูมเมทของเขาน่ารักขึ้นทุกทียามทำตามที่บอกง่าย ๆ ก่อนเขาจะกดร่างอีกฝ่าย ( ! ) ให้เอนตัวลงนอน  ก่อนจะบอกแผ่วเบา

 

 เด็กดีควรนอนได้แล้วนะครับ  จะได้หายป่วยไว ๆ ”  วิสกี้ทำหน้าบึ้งนิด ๆ แล้วประท้วง 

 

 ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะวิม ” 

 

 จ้า ๆ ราตรีสวัสดิ์ล่ะ ”  วิมเลทยิ้มขัน  นัยน์ตาสีฟ้าใสคู่คมมองคนตรงหน้าที่ค่อย ๆ หลับตาพริ้ม  แต่เพียงแวบเดียว  ร่างนั้นก็ลืมตาขึ้นมาอีกรอบพร้อมทำเสียงอ้อนจนวิมเลทชะงัก

 

 อ่านนิทานให้ฟังก่อนนอนหน่อยสิ... 

 

 หา ? นิทาน ” 

 

 อือ ~  นัยน์ตาสีม่วงระยิบระยับพร้อมรอยยิ้มออดอ้อนที่ทำเอาวิมเลทต้องเบือนหน้าหนีก่อนจะเจอศีรษะทุย ๆ ที่กอดแขนเขาแน่นแล้วไซ้ไปมาเป็นเชิงขอทำเอาชายหนุ่มอึ้ง

 

 น้า ~ เล่านิทานให้วิสฟังหน่อยสิ ” 

 

 ... 

 

 วิม ?    รูมเมทหนุ่มเรียกอีกฝ่ายที่ออกอาการอึ้งอยู่แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้  ทำเอาองครักษ์หนุ่มผงะ  หน้ากลายเป็นแดงก่ำแล้วพยายามสะบัดไล่ความคิดที่อยู่ในหัวออกไป

 

ไอ้หัวส้มนี่มันเป็นผู้ชายนะ  อย่าไปหวั่นไหวกับมันสิ !!!

 

  ไม่ได้เหรอ ? ” ใบหน้านั้นเศร้าลงแล้วเงียบไป  เขาที่ตั้งสติได้ทำหน้าชั่งใจแล้วในที่สุดก็เดินไปหยิบนิทานเล่นหนึ่งมาพร้อมทรุดนั่งข้างกายเพื่อนรูมเมท  ทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะต้องทำมาก่อน !

 

 กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...  เพียงเสียงทุ้มที่เอื้อนเอ่ยข้างกาย   นักพนันสาวก็หันขวับมาทันใดพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง  มุดหัวมาซุกอกคนที่นอนอ่านนิทานเล่มโตอยู่  องครักษ์หนุ่งหน้าแดงระเรื่อเมื่อมีเส้นผมสีส้มสลวยกำลังอยู่บนอกเขาแล้วมองหนังสือที่ตั้งและกางอยู่บนตัวเขาอีกที     

 

 เล่าต่อสิ ”  วิสกี้เร่งเร้าหันมาสบตาสีฟ้าคู่สวยโดยไม่รับรู้ถึงระยะห่างที่ใกล้จนหน้าใจหายแล้วหันไปดูภาพสีสวยที่มีชีวิตจากนิทานเล่มนั้นต่อ  วิมเลทที่ได้ยินดังนั้นกัดฟันกรอดเล็กน้อย  พยายามเรียกสติของตนกลับมาจากใบหน้าที่มองเมื่อครู่แล้วเริ่มเล่านิทานที่เขาได้มาโดยบังเอิญ 

 

 มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ต่างเป็นคนที่ไม่น่าจะมารักกันได้  หนึ่งองครักษ์เจ้าชายแห่งรัฐทรงอำนาจที่มีทั้งยศถา  บรรดาศักดิ์  และหนึ่งหญิงสาวแม่ค้าธรรมดาที่มีจิตใจดีงาม ”  วิมเลทหางคิ้วกระตุก  ลืมร่างที่นอนข้างกาย  หัวซุกอกเขา  ขยับท่าทางในการอ่านให้สะดวกขึ้น 

 

 ...ความรักของทั้งสองเกิดขึ้นในโรงเรียนแห่งหนึ่ง  ที่เป็นสถานที่ฝึกฝนและเรียนรู้ในเรื่องต่าง ๆ องครักษ์หนุ่มคนนั้นได้มาเรียนที่นี่เพื่อเป็นองครักษ์ของเจ้าชายรัชทายาทที่ได้มาเรียนที่นี่ตามพระราชบัญชาของกษัตริย์  และที่นั่นเป็นที่ทั้งสองได้รักกันเพราะ... ” วิมเลทกลืนน้ำลายเอือก  เริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับนิทานเรื่องนี้ที่แม้จะมีภาพตัวละคร  แต่ใบหน้าของตัวละครทั้งสองไร้ซึ่งใบหน้า  มีเพียงหนึ่งเส้นผมสีเงินและหนึ่งเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่เหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง 

 

 เพราะความบังเอิญทำให้ทั้งสองได้เป็นรูมเมทร่วมห้องกัน  แต่เพราะความไม่ชอบขี้หน้ากันเป็นทุนเดิมทำให้ทั้งสองไม่ค่อยคิดจะผูกมิตรกับเพื่อนร่วมห้องสักเท่าไหร่...  หนึ่งแม่ค้าสาวที่มีความลับและความเก่งกาจที่ไม่ธรรมดาทำให้องครักษ์หนุ่มเริ่มหวาดระแวง  จึงพยายามเข้าหาอีกฝ่ายเพื่อหาจุดประสงค์ของแม่ค้าสาว ” 

 

 ฟี... เสียงลมหายใจแผ่ว ๆ ทำเอาวิมเลทที่กำลังลุ้นระทึกชะงัก  ก้มมองคนบนตัวที่หลับตาพริ้มเสียเรียบร้อยหลังเพิ่งเล่านิทานได้ไม่นาน  จนต้องอดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้กับท่าทางที่เหมือนเด็กตัวน้อย  เขาขยับท่าเพื่อที่จะได้ไปทำงานสภาต่อแต่ขาเรียวและมือข้างหนึ่งก็กอดรัดเขาไว้ 

 

 นี่...คิดว่าฉันเป็นหมอนข้างรึไง ”  องครักษ์หนุ่มบ่นพึมพำเบา ๆ อยากจะลุกไปทำงานแต่ก็กลัวเพื่อนร่วมห้องจะตื่นขึ้นมาจึงเปลี่ยนท่าให้ทั้งเขาและวิสกี้นอนได้ไม่เมื่อยทั้ง ๆ ที่ยังถูกกอดอยู่อย่างนั้นแหละก่อนเสียงทุ้มจะปลอบใจตัวเอง 

 

เอาเถอะ ถือว่าพักให้เต็มคืนบ้างละกัน

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น  นัยน์ตาคู่คมจึงพริ้มหลับลง  จมูกสูดได้ถึงกลิ่นแชมพูหอม ๆ จากคนข้างกาย  แล้วค่อย ๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราท่ามกลางอาการอันเงียบสงบ  และมีบางอย่างกำลังสั่นไหว

 

 

 

 หิวอ่ะ ”  เสียงทุ้มจากคนเย็นชาเอ่ยเบา ๆ ใบหน้ายู่ลงเพราะอาการแสบท้องทำให้ผู้ดูแลขยับยกยิ้ม  เดินหายไปในครัวพร้อมถาดอาหารและสารพัดขนมที่ทำเอาคนหิวตาวาววับ   รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนทำเอาคนมองถึงกับตาพร่า  เมื่อเห็นนัยน์ตาสีฟ้าเป็นประกาย  ไร้ซึ่งแว่นตาขวางกั้น

 

 ไม่ต้องรีบทานขนาดนั้นก็ได้ ”  บลัดดี้บอกรูมเมทร่วมห้องขำ ๆ เมื่อเห็นการกินที่ค่อนข้าง ( ? ) ว่องไว  เจ้าพ่อข่าวสารมองเล็กน้อยแล้วก็กินทั้งข้าวและขนมต่ออย่างสุขใจ  ท่าทางราวเด็ก ๆ นั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มพราว  ดึงกล้องจากใกล้ ๆ เตียงออกมาแล้วกดชัตเตอร์อย่างไม่รอช้าเรียกความสนใจจากชายหนุ่มอีกคนที่หันมามองตาปริบ ๆ

 

กล้องดิจิตอลที่มีการทำงานคล้ายกล้องโพราลอยด์ที่ทันทีที่ถ่ายจะสามารถออกภาพได้เลยทั้งยังบันทึกไว้ในเมมโมรี่การ์ดของเครื่องได้อีกด้วย  แม้มันจะจำกัดการถ่ายภาพได้เพียงสามสิบกว่ารูปก็ตาม  ภาพหนึ่งใบค่อย ๆ เคลื่อนออกมาพร้อมลูกชายเจ้าของกรมข่าวสารที่ยิ้มพราว  ชูภาพที่มีใบหน้าเริงร่าของเตกีล่าไปมา 

 

 ฝีมือผมก็ไม่ถึงกับแย่นะครับ ” 

 

 เดี๋ยวเถอะ...  เตกีล่าขมวดคิ้ว  ทำหน้าบึ้งแล้วกระโจนเข้าหาเพื่อนร่วมห้องเพื่อชิงภาพ  ตัวเขานั้นไม่สมควรมีใครสามารถถ่ายภาพใดไปได้ไม่ว่าจะร่างจริงหรือร่างแปลงก็ตามเพื่อความปลอดภัย  การต่อสู้อย่างชุลมุนเริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน  แน่นอนว่าระหว่างนั้นบลัดดี้ก็ไม่วาย  ถ่ายภาพเพื่อนร่วมห้องผมแดงไปได้อีกหลายชุดจนเจ้าพ่อข่าวสารหนุ่มทำหน้างอง้ำ  ขณะที่มือหนึ่งแม้จะพยายามแย่งกล้องและภาพ  แต่อีกมือก็คอยคว้าขนมขึ้นมากินไม่ขาดปากอยู่ร่ำไป  บ่งบอกว่าเขาไม่ค่อยจริงจังนักเพราะเตกีล่าคิดว่าคงไม่สายหากจะขอภาพที่ลูกชายกรมข่าวสารถ่ายไปดี ๆ ด้วยเหตุผล

 

 คืนมาซะดี ๆ บลัด ”  ชายหนุ่มยิ้มยียวน  ชูภาพสูงขึ้นแล้วบอกด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลอมแดงพราวระยับ

 

 ถ้าผมไม่คืนละครับ ? ” 

 

 ... เตกีล่าไม่ตอบ  โยนอะไรบางอย่างมาให้ทำเอาชายหนุ่มตาเบิกกว้าง  ก้มหัวหลบถาดและโหลใส่คุ้กกี้ที่ถูกส่งมาด้วยเจตนาทำร้ายร่างกายชัดเจน  ยังไม่ทันโวยวาย  ร่างสูงของเพื่อนร่วมห้องก็พลันกระโจนเข้ามา 

 

โครม !

 

 เฮ้ย ! 

 

บลัดดี้ที่ไม่ทันตั้งตัว  หงายหลังตึง  ดีพอต้านตัวไว้ทันจึงกลายเป็นนั่งอยู่ที่พื้นโดยมีร่างรูมเมทนั่งอยู่บนตัก  ใบหน้าเตกีล่าปรากฏรอยยิ้มร่าบาง ๆ พร้อมชูรูปถ่ายทั้งหมดของตนที่แย่งมาได้   แต่นั่นทำให้ทั้งสองตระหนักถึงระยะห่างที่ใกล้เกินไป

 

ใกล้...จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

 

เส้นผมสีแดงยาวสลวยของผู้เป็นเพื่อนร่วมอาชีพยุ่งเหบิงเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่นนอน  บัดนี้เส้นผมส่วนหนึ่งพันตัวเข้าไว้จนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ชวนให้ผ่อนคลาย  นัยน์ตาสีฟ้าใสที่เสมือนจะเย็นชาสบกับนัยน์ตาสีแดงอมชมพูคู่คมแล้วมองลึกเข้าไปอย่างเนิ่นนาน

 

 ... ทั้งสองนิ่งก่อนเตกีล่าจะเป็นฝ่ายขยับกายออกห่างก่อนทำให้บลัดดี้ได้สติ  ส่งยิ้มเก้อ ๆ ให้ผู้ป่วยชั่วคราว แต่เขาก็ต้องนิ่งไปอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าธรรมดา ๆ ของรูมเมทขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก...

 

เฮ้ย ! นี่เขาคิดอะไรเนี่ย !

 

บลัดดี้สะดุ้งโหยงเมื่อรับรู้ว่าตัวเองคิดอะไรไป  ทว่าเมื่อมองใบหน้าแดงนิด ๆ ของเตกีล่าอีกครั้งก็ต้องสนับสนุนความคิดเมื่อครู่ไป  นัยน์ตาสีฟ้าที่เคยมีแต่ความเย็นชาบัดนี้กำลังหลุกหลิกอย่างเข้าหน้าอีกฝ่ายไม่ติดทำให้บลัดดี้ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุย

 

“ จริงสิ  ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว  มาถ่ายรูปคู่กันหน่อยไหมเติร์ก  อีกสองสามรูปก็จะหมดฟิล์มแล้ว   

 

 อย่าเลยดีกว่า ”  เตกีล่าเอ่ยปฏิเสธทว่าก็โดนชายหนุ่มลากมาไปอยู่ดี  มือข้างหนึ่งของบลัดดี้คล้องคอผู้เป็นเพื่อนอย่างสนิทสนม  กล้องในมือหันเลนส์มาทางพวกเขาพร้อมเสียงกดชัตเตอร์ 

 

 อืม...นายทำหน้าบึ้งนี่  เอาอีกรูปแล้วกัน  คราวนี้ยิ้มกว้าง ๆ หน่อยเดี๋ยวจะเอารูปที่ถ่ายไปให้พวกวอดก้าดู ” เมื่อบลัดดี้พูดถึงพวกวอดก้า  เตกีล่าก็ค่อย ๆ ยิ้มออกมายามนึกถึงเพื่อน ๆ ตัวแสบทั้งหลายที่ต้องทำให้เขาเหมือนเป็นแม่ของทั้งหมด  คอยตำหนิแล้วก็จัดการเรื่องต่าง ๆ ให้พวกเพื่อนลิงทโมนจนโดนวิสกี้เรียกแม่จ้า ๆ ไปหลายรอบ  ชีวิตที่เคยมีตัวคนเดียว  ทำงานหาเงินไปเรื่อย ๆ ตอนนี้กลับมีมิตรที่ดีถึงสี่คนคอยอยู่เคียงข้าง  เสียงแชะดังอีกครั้ง  พร้อมภาพถ่ายที่ตกสู่พื้น

 

 เติร์ก ? ”  เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเบา ๆ ทำให้เตกีล่าหันมองช่างภาพชั่วคราวที่หันเสี้ยวหน้ามาทางให้  เพราะความคิดเหม่อ ๆ ยามหันไปจึงไม่รู้ว่าบลัดดี้กำลังมองรอยยิ้มของเขาอยู่และอยู่ในระยะประชิดเพียงใด ( อ๊ายยยยยย ! )

 

จุ๊บ

 

แชะ ! 

 

 !  สองหนุ่มทำท่าตกตะลึงเมื่อชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังมองรูมเมทอยู่ได้รับสัมผัสที่แก้มอย่างแผ่วเบาจากริมฝีปากอุ่น ๆ ของคนข้างกายเพราะเตกีล่าที่ผินหน้ามามองโดยไม่ได้ตั้งใจจ  แถมมือเจ้ากรรมยังกดชัตเตอร์ไปแล้วเรียบร้อยซะด้วย  หัวใจของทั้งสองเต้นระรัว  หมดความสนใจกับภาพถ่ายในทันใด   ก่อนคนป่วยชั่วคราวจะควบคุมสติไม่ให้เตลิด  บอกเสียงราบเรียบที่พยายามปรับให้เป็นปกติ 

 

 ฉัน...ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ” สิ้นเสียง  เจ้าตัวก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที  ทิ้งบลัดดี้ที่ยืนนิ่งไว้คนเดียว  ชายหนุ่มยกมือลูบแก้มข้างที่ถูกริมฝีปากอุ่นประทับ  แทนที่จะนึกรังเกียจหรือขยะแขยงจากสัมผัสของรูมเมทหนุ่ม  เขากลับเอื้อมมือไปทาบอกซ้ายที่บัดนี้หัวใจกำลังเต้นระรัว  ภาพถ่ายสามใบสุดท้ายของพวกเขาตกอยู่ที่พื้น  ก่อนบลัดดี้จะยิ้มบาง ๆ เอ่ยกับตัวเองเบา ๆ

 

 ฉันขอเก็บรูปนี้ไว้ คงไม่ว่ากันนะ ” 

 

ก่อนใบหน้าชายหนุ่มจะแสดงว่าเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

 

ทำไมเราใจเต้นกับเขากัน !?

 

แถมใจเต้นกับผู้ชายเสียด้วย...สิ้นความคิดที่ผุดขึ้นมา  ความรู้สึกที่อกซ้ายก็เต้นแรงราวจะตอกย้ำ   คราวนี้บลัดดี้หน้าซีดลง  คิดกับตัวเองในใจ

 

หรือว่า...เราจะ ...!

 

( หึ ๆๆ ความรู้สึกลังเลของชายหนุ่มเริ่มปรากฏแล้ว  ต่อไปจะเป็นใครเอ่ย ? แน่นอนว่ามีใครคนหนึ่งอีกคนที่เราปราถนาจะให้หลุดฟอร์มมากที่สุด  ก๊าก ๆๆ )

 

 

 

 ฟี้... เสียงลมหายใจแผ่ว ๆ ของคนที่ยังนอนไม่ฟื้นเลยเรียกสีหน้ากังวลจากองครักษ์หนุ่ม   ที่บัดนี้นั่งข้างกายคนที่นอนราบ  เส้นผมสีเขียวแก่ปิดปรกหน้าบางส่วนจนเขาต้องเอื้อมมือไปปัดมันออก  เปลือกตาสีแทนยังคงปิดสนิทไร้ดวงตาสีอำพันสุกสกาวอย่างทุกครั้งจนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเขย่าปลุกคนที่หลับอยู่ 

 

 จิน...จิน  ลุกขึ้นมากินยาก่อนเถอะ ” 

 

 อือ... 

 

 จิน...  เสียงขานรับเบา ๆ ทว่าก็เงียบไปทำให้เคียร์ส่งเสียงเรียกอีกครั้งจนในที่สุด  ร่างโปร่งแต่แข็งแรงก็ลุกขึ้นมานั่งจนได้ โดยมีอีกฝ่ายพยุง  นัยน์ตาสีทองยังปิดสนิทแม้จะมีสะลึมสะลือบ้างตอนกินยาและไม่นานผู้เป็นคนป่วยก็มีอันหลับไหลไปอีกรอบด้วยสีหน้าที่ดูดีกว่าเดิม 

 

รูมเมทชั่วคราวมองอาการหลังทานยาของคนที่ต้องดูแลอย่างโล่งใจว่าคงจะไม่เกิดอาการปวดหัวหรือไม่สบายมากขึ้น  เคียร์จึงเดินไปยังกองเอกสารที่หอบมาเพื่อทำงานต่อ  ผ่านไปหลายชั่วโมง  ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงละเมอเบา ๆ แล้วเงียบไป  ด้วยความเป็นห่วง   ร่างสูงจึงเดินอย่างแผ่วเบาเพื่อไปดูคนที่นอนอยู่

 

 ... เขาทรุดนั่งข้างกายจินก่อนจะชะโงกหัวไปใกล้เพื่อฟังเสียงของคนป่วยแต่เขาก็ต้องร้องอย่างตกใจเมื่อมือเรียวคว้าหมับเข้าให้  แล้วฉุดเขาลงบนเตียงพร้อมกระโจนคร่อม

 

  จะ...จิน !   นัยน์ตาสีทองปรือมองเล็กน้อยแล้วเอาหัวไซร้อกชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวาน  มือทั้งสองข้างที่เคียร์ไม่คาดคิดว่าจะมีแรงขนาดรัดเขาจนง้างแทบไม่ออกทำให้เขาต้องทึ่งกับแรงมหาศาลที่ผิดกับตัว  เสียงทุ้มละเมอออกมาเบา ๆ ทำเอาชายหนุ่มต้องชะงัก  ทำตาปริบ ๆ

 

 งือ...พี่หมีของจิน ~  เคียร์ที่บัดนี้กลายเป็นตุ๊กตาหมีของคนป่วยชั่วคราวต้องหลุดหัวเราะในลำคอกับความใสซื่อของเจ้าตัวที่เล่นเอาคนอย่างเขาต้องเหวอ  เห็นครั้งแรกก็พอจะรู้หรอกว่าเจ้าตัวชอบตุ๊กตาหมีแต่ไม่นึกว่าจะเป็นได้ขนาดนี้  ยิ่งอีกฝ่ายเป็นผู้ชายเสียด้วย

 

แต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่านิสัยของผู้ชายคนนี้ดู...น่ารัก

 

น่ารักกว่าพวกผู้หญิงคนไหน ๆ ที่ชบทำท่าออเซาะ  ใส่จริตจนอยากอ้วก ( แรงเกิ๊น  ฉันก็ผู้หญิงนะย่ะ ! : ไรท์เตอร์,วอดก้า,วิสกี้,จิน,รัม,เตกีล่า )

 

 จิน  ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาหมีของนายนะ...ตื่นกะ...   ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค  องครักษ์หนุ่มที่เปรียบดั่งมือซ้ายของเจ้าชายผู้เป็นอัจฉริยะก็ต้องหน้าขึ้นสีเมื่อริมฝีปากสีชมพูอ่อนประทับที่หน้าผากของเขาเบา ๆ

 

“ จะ...จิน o///o  ” เคียร์ตาโตเท่าไข่ห่าน  น้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างคนทำอะไรไม่ถูก   แทบหยุดลมหายใจเมื่อริมฝีปากนั้นเลื่อนมาที่จมูกของเขา  จากนั้นก็หอมแก้มฟอดซ้ายขวาจนเขาทำได้เพียงตัวแข็งทื่อ

 

 ราตรีสวัสดิ์น้าพี่หมี ~ ฝานดี ~ จุ๊บ !   แรงประทับเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเคียร์ทำเอาเจ้าตัวตาเหลือกเพราะสัมผัสนั้น  พอเห็นคนป่วยฟุบหลับบนอกของเขาไปแล้วทั้งยังพอคลายมือที่กอดเขา  ชายหนุ่มก็กระเถิบตัวหนีทันใด  ใบหน้าจรดหูแดงก่ำ  แต่พอเห็นใบหน้ามีความสุขของจินก็ทำได้เพียงถอนหายใจ   จัดท่าทางของชายหนุ่มร่วมก้องให้ถูกแล้วห่มผ้าให้...แน่นอนว่าครั้งนี้ระวังอย่างถึงที่สุดไม่ให้ตัวเขาถูกดึงไปเป็นตุ๊กตาหมีอีกรอบ

 

 เจ้าบ้าจิน...ละเมอทีฉันหัวใจจะวาย ”  เคียร์ได้แต่บ่นอุบกับตัวเบา ๆ ครั้นได้ยินเสียงเครือครางในลำคอของคนที่ละเมอก็สะดุ้งโหยง  กระโดดหนีไปอีกมุมห้องแทบไม่ทัน    

 

 สติ...สติจ้า ”  ราชองครักษ์หนุ่มตบหน้าตัวเองแปะ ๆ เพื่อเรียกสติ  แต่พอคิดถึงความรู้สึกที่หน้าผาก  จมูก  แก้มและริมฝีปากก็ต้องหน้าแดงเข้มเหมือนคนไข้ขึ้นอีกรอบ  พึมพำกับตัวเองให้สติเข้าตัวแล้วจึงได้ฤกษ์ทำงาน 

 

หารู้ไม่ดวงตาของคนที่เพิ่งละเมอ  เปิดขึ้นมองภาพคนที่ทำท่าทางตลก ๆ แล้วกลั้นหัวเราะในใจ  ตัวสั่นกึก ๆ เล็กน้อยแล้วพลิกตัวหนี  นัยน์ตาที่กลับมาเป็นสีแดงครู่หนึ่งไม่ปิดซ่อนความขบขัน  เสียงในใจของหนึ่งในกลุ่มตัวแสบคิดอย่างหมายมาด

 

น่ารักจริง ๆ ...ยิ่งหน้าแดง ๆ นั่น  ไม่ได้แกล้งคนเสียนาน  เคียร์จ้า...มาเป็นเพื่อนเล่นให้ฉันแกล้งหน่อยเถอะ หึ ๆๆ

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น  เปลือกตาของพ่อค้าหนุ่มก็ปิดสนิทแต่หัวคิดวิธีกลั่นแกล้งองครักษ์หนุ่มต่าง ๆ นา ๆ ในวันพรุ่งนี้  ช่างน่าสงสารเคียร์จริง ๆ ที่ต้องตกมาเป็นของเล่นของไอ้ตัวแสบอันดับ 3 รองจากวอดก้าและวิสกี้

 

 

“ ว่าแต่ไปทำอีท่าไหนถึงเมากลิ้งกลับมาล่ะ    เสียงทุ้มของชายหนุ่มเรือนผมสีแดงเซอร์ ๆ นัยน์ตาสีเขียวอ่อนกอดอกพิงกำแพง  มองดูเจ้าของดวงตาสีดำทำยารักษาตัวเองกิน 

 

รัมมองคนพูดเล็กน้อยแต่พอนึกถึงสภาพของตัวเองและทั้งหมดก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดกั้น  แต่พอนึกถึงใครคนหนึ่ง  เสียงหัวเราะก็ยิ่งดังกว่าเดิมทว่านัยน์ตาฉายความอำมหิตถึงบุคคลหนึ่งอย่างชัดเจน

 

 

ไอ้รุ่นพี่บ้า ! เมาแล้วยังกล้าร่ายเวทส่งพวกเขาอย่างมั่ว ๆ อีก !

 

 

รัมคาดโทษรุ่นพี่สาวอย่างชัดเจน  แต่ก็หันไปตอบคำถามรูมเมทชั่วคราวที่มาดูแลเขา

 

 พอดีเพิ่งเลี้ยงฉลองกับคนรู้จักมาน่ะ ” 

 

 เรื่องอะไรล่ะ ? ”  บราวน์ถามด้วยท่าทางสนใจ  รอยยิ้มยิ่งปรากฏบนใบหน้าของแพทย์หนุ่มที่ไม่มีใบรับรอง ( เพราะเป็นหมอเถื่อน  แต่ถึงอย่างนั้นความสามารถของเจ้าตัวอาจจะมีมากเกินหมอที่มีใบรับรองเสียด้วยซ้ำ )  นัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับอย่างเห็นได้ชัดแต่จะแสดงความหงุดหงิดใจเล็ก ๆ ยากนึกถึงเจ้าชายลาเกอร์แห่งวาเนซซ่าที่ให้อารมณ์ตื้อเขาจริง ๆ  ดีตอนนั้นเธอเผ่นแนบมาก่อนที่จะโดนลากไปก่อนเพื่อรับรางวัลที่ช่วยเหล่าทหาร  ขืนทำอย่างนั้นได้ซวยเป็นแน่

 

 ชัยชนะเรื่องเกมส์นิด ๆ หน่อยน่ะ ” 

 

 แต่ดูท่าจะงานใหญ่นี่ถึงดื่มมากขนาดนั้น ”  อีกฝ่ายซักไม่เลิกทว่ารัมเพียงเหยียดยิ้มที่มุมปาก  เอนตัวลงนอนแล้วบอกสั้น ๆ เป็นการปิดโอกาศที่ชายหนุ่มจะหลอกถามเรื่องต่าง ๆ คิดว่ารัมคนนี้จะตามไม่ทันงั้นหรือ  ฝันไปเถอะ 

 

 ราตรีสวัสดิ์...     บราวน์เหลียวมองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบห้าทุ่มแล้วไหวไหล่เพื่อกลับไปทำงานต่อ  ปล่อยให้คนป่วยพักผ่อนไปแต่เสียงแหบนิด ๆ เพราะอาการแฮงค์ยังไม่หายดีก็ทำให้เขาต้องนิ่งฟัง

 

 ฉันอาจจะละเมอไปบ้างนะ  ถ้ารำคาญมากก็ปลุกฉันละกัน   

 

“ หืม...    ชายหนุ่มหรี่ตามองคนที่หันหลังให้เขาเล็กน้อยอย่างไม่รู้ว่าต้องการอะไร  หวังแค่ว่าไอ้ที่ว่าละเมอคงไม่ใช่ร่ายเวทที่มีสิทธิ์ซวยสูงหรือซัดมีดใส่เขาตอนเผลอล่ะ   ไม่เช่นนั้นท่านชายของแพทย์หลวงประจำพระราชวังได้มีอันสิ้นชื่อแน่ 

 

 เอาเถอะ... ” บราวน์ยักไหล่แล้วหันหลังกลับไปทำงานต่อ  เสร็จราวเที่ยงคืนพอดี  เขาสำรวจมองดูความเรียบร้อยของผู้ป่วยชั่วคราวอย่างเป็นห่วงแต่ก็ปัดมันออกไป  จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมเรียนหนักกับวันพรุ่งนี้ 

 

 ฮึก...ฮึก...ท่านแม่ ”  เสียงร้องไห้เบา ๆ ที่ดังแผ่ว ๆ พร้อมเสียงสะอื้นทำให้นัยน์ตาสีเขียวอ่อนเบิกโพลง  ผุดลุกอย่างรวดเร็วทว่าเงียบเชียบแล้วมองคนที่นอนแยกเตียงห่าง ๆ ลมหายใจที่สม่ำเสมอของรัมบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในห้วงนิทราทว่ากลับฝันร้าย  เขาเลิกผ้าห่มออกแล้วก้าวเท้าไปหาคนที่นอนหลับอยู่แล้วมองหยาดน้ำตาใส ๆ ที่หลั่งรินจากร่างของคนที่นอนขดตัวอยู่

 

 ให้ตายสิ...โตขนาดนี้แล้วยังฝันร้ายอีก ”  ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจทว่าเสียงละเมอถัดไปก็ทำให้เขาชะงัก 

 

 อย่า ฮึก...อย่าฆ่าท่านแม่...ใครก็ได้หยุดที...อย่าให้เขาทำร้ายท่านแม่ ฮึก...ฮือ...  ร่างสูงนิ่งงัน  พอจับใจความอะไรบางอย่างได้  อะไรบางอย่างที่เป็นดั่งฝันร้ายของเขาเช่นกัน  เขาที่บัดนี้เหลือแต่บิดา...และสูญเสียมารดาไปยังตั้งแต่เด็ก ๆ

 

 อย่า ! อย่าทำอะไรลูกฉันนะ ! 

 

 ท่านแม่ ! 

 

 หลบไปหาท่านพ่อซะบราวน์ ! ลูกรีบหนีไปในป่า  ซ่อนตัวจากพวกมัน ” 

 

 แล้ว...แล้วท่านแม่ล่ะ ”  เด็กชายตัวน้อยที่หน้าตาเปื้อนคราบเขม่าไฟดำ ๆ มองหญิงสาวที่เป็นแม่อย่างสงสัยและหวาดกลัวทว่าถูกมือบางผลักดันไปไกล ๆ พร้อมเสียงหวานใสที่พยายามบอกเด็กชาย

 

 ไม่มีเวลาแล้ว  ไปเร็ว !  ควันไฟ  เลือด  และความคมของดาบที่บัดนี้ฟันเข้าที่ร่างของแม่ของเขา  ที่พยายามปกป้องเขาเอาไว้จากพวกชายชุดดำ  ทุกอย่างนั้นยังติดแน่นอยู่ในความทรงจำของเขาและมันทำให้เขาได้พบกับเจ้าชายพาราไดซ์  เซไลโด  เดอะทริสทอร์และได้กลายมาเป็นเพื่อนกันจนบัดนี้

 

 ท่านแม่ ! ” ร่างที่เล็กกว่าเขาลุกพรวดขึ้นพร้อมอาการหอบหายใจ  นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างหวาดหวั่น  น้ำตาหลั่งรินเป็นสายเงียบ ๆ แต่ทำให้ใครอีกคนทนไม่ไหว...เขาไม่ชอบยามอีกฝ่ายปั้นหน้าเสแสร้ง  สวมหน้กากยิ้มแย้มทว่านัยน์ตาไม่ได้ยิ้มตาม  แต่ตอนนี้...เขาเกลียดยิ่งกว่ายามเห็นน้ำตาของชายหนุ่มที่สะกิดความสนใจจากเขาตั้งแต่เริ่มต้น 

 

มือหนาเอื้อมไปคว้าคนตัวเล็กมากอดแนบอกแน่น  มือลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาด้วยความตระหนกช้า ๆ พร้อมเอ่ยปลอบโยนร่างในอ้อมแขนเบา ๆ อย่างที่ไม่เคยทำให้กับใครมาก่อนจนในที่สุด  รัมก็สงบลงพร้อมหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน  มือกอดคนที่เป็นตักให้แน่นราวกับกลัวการอยู่คนเดียวทำให้บราวน์ตัดสินใจ  ร่าบเวทขยับเตียงให้มาชิดกันแล้วเอนตัวลงนอน  รวบคนที่เขาเห็นด้านที่อ่อนแอมากอดพร้อมเอ่ยเบา ๆ

 

 ไม่ต้องกลัวนะ  ฉันอยู่นี่แล้ว  ...หลับซะนะเด็กดี ” ลมหายใจที่สม่ำเสมออย่างรวดเร็วของรัมทำให้รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าคมคาย  บราวน์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูร่างเล็ก

 

 วันนี้จะยอมเป็นหมอนข้างให้สักวันแล้วกัน ”

 

เหล่าชายหนุ่มทั้งหลายหารู้ไม่ว่าการกระทำนี้จะทำให้ความรู้สึกของพวกเขาปั่นป่วนใจและเตรียมหาทางลงโทษเหล่าสาว ๆ ในร่างหนุ่ม ๆ ให้หนักเลยทีเดียว  !!! 





 


        
        สุขสันต์วันปีใหม่ค่า  ขอให้ทุกท่านโชคดีมีชัย  ร่วมรบคราใดชนะศึก (  ผิดมุกนิดนึง ) 
ไรท์มีงานต้องทำเยอะนิดนึง  ช่วงสัปดาห์หลังสอบเสร็จก็กลับบ้านไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่  อดทนอีกนิดแล้วตอนต่อไปก็จะมา  เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า
 

 






 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 47 : บทที่ 44 ความคืบหน้า 100% เพิ่มมาอีกนิดหน่อย ( มั้ง ? ) เม้นด้วยน้า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16995 , โพส : 125 , Rating : 28% / 214 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
# 125 : ความคิดเห็นที่ 15332
น่ารักก555555
Name : นาร์ฟ นนท์รพี❤ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นาร์ฟ นนท์รพี❤ [ IP : 223.24.6.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2561 / 22:16
# 124 : ความคิดเห็นที่ 14518
ทำไมเราไม่ฟินคู่วอดก้าง่ะ ไดซ์ดูไม่มีอะไรพาฟินเลย
Name : ⓒЯAẕY DO_G < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ⓒЯAẕY DO_G [ IP : 182.232.204.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2560 / 21:06
# 123 : ความคิดเห็นที่ 14517
ไหนว่าวอดก้าได้ความคอแข็งมาจากแม่เต็ม

แล้วทำไมต้องวกไปวกมา ตอนนั้นที ตอนนี้ที คนนู้นที คนโน้นที รำคาญโว๊ยยยย
Name : ⓒЯAẕY DO_G < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ⓒЯAẕY DO_G [ IP : 182.232.206.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2560 / 20:38
# 122 : ความคิดเห็นที่ 9375
สนุกมากค่ะ
Name : Chandra and Clover < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chandra and Clover [ IP : 119.76.69.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 11:09
# 121 : ความคิดเห็นที่ 8920
อ่านไปขำไปอ่ะ แต่น่ารักทุกคู่เลยอ่ะค่ะ 55555
Name : Mint2704 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mint2704 [ IP : 1.47.65.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2559 / 19:58
# 120 : ความคิดเห็นที่ 8412
เค้าคิดว่าถ้านร.เซนต์ปิแอร์มาเห็นนร.ของหออัคคีของเซ็นปิแยร์นี่ร้อยละ60คงคิดในใจว่า"พวกเอ็งยังมีความเป็นผู้หญิงหลงเหลือออยู่ไหมฟร้ะ!?"แน่นอนอ่ะ555+ขำตอนโรท่องมาก คิดแล้วขำตลอดเลยอ่ะ
Name : Hiyuu [ IP : 125.25.129.110 ]

วันที่: 26 ตุลาคม 2558 / 20:45
# 119 : ความคิดเห็นที่ 7678
นักอ่านเงามาแว้ววว อยากบอกไรท์ว่า ฟินเวอร์ ชอบทุกคู่เลยค่า สนุกม๊ากมาก จะติดตามต่อไปค่ะ
Name : นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา [ IP : 1.46.133.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2558 / 00:30
# 118 : ความคิดเห็นที่ 7291
โอยยยยยยยยยยยย ฟินทุกคู่ >////<
Name : Menight * < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Menight * [ IP : 182.52.56.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2558 / 23:07
# 117 : ความคิดเห็นที่ 7059

กลับมาอ่านอีกทีก็ฮาตรงโรท่อง 55555555+

"อืม...เซราฟี เซราฟู...ตูรู้ว่าเมา ตูไม่มาว~ โอมกึกกิ๋ย ฟรอนท์โดโรเร

ไฟท์ ไก่ย่างห้าดาว...แล้ว...แล้วอะไรต่อวะ?"

ขำน้ำตาเล็ดจนปวดท้อง 55555555+


PS.  มองใครมองหลายคน รักใครรักคนเดียวนะ
Name : NaNewMaStEr_YaOi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NaNewMaStEr_YaOi [ IP : 49.230.92.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2558 / 22:13
# 116 : ความคิดเห็นที่ 6837
น่ารักทุกคู่เลยอ่าาา ~ แต่ฮาวิมตอนอ่านนิทานสุด 55555
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 101.108.15.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2558 / 02:53
# 115 : ความคิดเห็นที่ 6836
ชอบฉากวิสกี้อ่าาา~ ยิ่งตอนอ่านนิทานนี่ฮาวิมมาก55555 ตอนนี้สี่สาวน่ารักแซงวอดก้าไปเลยนะ อิอิ
PS.  รักนะ แต่ไม่แสดงออก ^^
Name : SKK~hoUse < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SKK~hoUse [ IP : 101.108.15.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2558 / 02:51
# 114 : ความคิดเห็นที่ 6771
ฟินนนนนน >//////<
Name : kalou [ IP : 58.11.48.105 ]

วันที่: 24 เมษายน 2558 / 23:48
# 113 : ความคิดเห็นที่ 6486
ฟินนนนนนนน ^///////////<
Name : fairy_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fairy_devil [ IP : 125.27.105.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2558 / 17:06
# 112 : ความคิดเห็นที่ 4838
กรี๊ดดดดดดดดดดดด -///////- น่าร๊ากกกก ทุกคู่เลย
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : Hydrangea < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydrangea [ IP : 101.109.94.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2557 / 14:53
# 111 : ความคิดเห็นที่ 3289
อ้ายยยยยยยยยยยยยยยย ฟินเจ้าค่าาาาาาาาาาาาาาาาาา
อ่านทีแทบจะละลายหายไปในโลกนิยาย
Name : หมินหมิน [ IP : 101.108.85.90 ]

วันที่: 15 พฤษภาคม 2557 / 23:26
# 110 : ความคิดเห็นที่ 3279
ไรต์ขาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ไรต์รู้ไหมค่ะว่าหนูหัวใจจะวายอยู่แล้ววววววววววววว
ทำไงดีค่ะไรต์ ตอนนี้ใกล้จะเปิดเรียนแล้ว หนูยังไม่ได้จัดกระเป๋าเลยค่ะ ชุดก็ยังไม่ได้รีด
แง แง แง ไม่อยากเปิดเรียนเลยยยยยยยยยย เพราะว่าถ้าเปิดเรียนเเล้วหนูจะมีโอกาส
เข้ามาอ่านฟิคได้ยากมากกกกกกกกกกกกกกกเลย ยังไงก็สู้ๆนะค่ะ
Name : หมินหมิน [ IP : 101.108.85.103 ]

วันที่: 14 พฤษภาคม 2557 / 20:57
# 109 : ความคิดเห็นที่ 2495
สนุกมากค่ะ เเต่ละคู่น่ารักมากเลย
Name : lovelymoon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelymoon [ IP : 1.1.217.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2557 / 08:41
# 108 : ความคิดเห็นที่ 2354
ฟินนนนนนนนนนน

อ่านไปยิ้มไปหัวเรอะไปเหมือนบ้าเลย
Name : Dream fairy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dream fairy [ IP : 171.101.165.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2557 / 22:45
# 107 : ความคิดเห็นที่ 2333
จร้าาาาา จะรอนะ
แต่ว่า ค้างอ่ะ มันค้างอ๊าาาาา
อย่าให้รอนานน๊าาาาาาา ขอร้องงงงง
กำลังฟินเลยยยย สู้ๆนะ ไรท์เตอร์
Name : joojyza [ IP : 202.29.52.220 ]

วันที่: 8 มกราคม 2557 / 22:45
# 106 : ความคิดเห็นที่ 2311
บ่องตง ฟินเวอร์ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มาอัพไวๆน๊าาาาาาาาาาาาาา
Name : ZeeRits [ IP : 58.11.182.168 ]

วันที่: 6 มกราคม 2557 / 03:37
# 105 : ความคิดเห็นที่ 2310
กรี๊ดดดดดดดดดดด เขินแทนนน น่าร้ากกกกกกกก >//////<

มาต่อเร็วๆๆนะค่ะ จะรอค่ะ
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 101.109.18.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2557 / 19:37
# 104 : ความคิดเห็นที่ 2309
อาาาาาาาาา~ >_< *//////////*

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

PS. ชอบ ชอบ! ชอบ!! ชอบมาก! ชอบมาก!! ชอบมากๆ! ชอบมากๆ!! >_<~ =_=
Name : chalanya15 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chalanya15 [ IP : 118.174.189.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2557 / 14:48
# 103 : ความคิดเห็นที่ 2308
ฟิน ฟินนนนนนนนนนน รีบมาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ ไรเตอร์><
PS.  เคา้ว่าคนตรงๆเนี้ยจะโดนสังคมรังเกียจ ใช่ไหมนะ~
Name : มิโกะโนะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มิโกะโนะ [ IP : 223.204.249.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2557 / 13:43
# 102 : ความคิดเห็นที่ 2307
อย่างฟินเลย น่าจะเพิ่มของวอดก้าให้มีอารมณ์มากกว่านี้นะ ส่วนคู่อื่นก็เพื่มดีกรีความหวานเข้าไปอีกนะค่ะ XD
Name : บุปผารัตติกาลสีเงิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บุปผารัตติกาลสีเงิน [ IP : 223.206.71.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2557 / 11:29
# 101 : ความคิดเห็นที่ 2303
เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์เตอร์ สู้สู้!!
กลับมาอัพต่อไวๆนะคะ รออ่านอยู่เสมอค่ะ
Name : ถุงแป้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ถุงแป้ง [ IP : 171.98.252.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2557 / 22:02
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android