คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 66 : บทที่ 58 งอน (o_O?) VS ง้อ (?) 2


     อัพเดท 12 ก.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,458 Overall : 679,188
15,910 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7628 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 66 : บทที่ 58 งอน (o_O?) VS ง้อ (?) 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15541 , โพส : 134 , Rating : 19% / 206 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

บทที่  58  งอน (o_O?) VS ง้อ (?) 2 

 

  เฮ่...บราวน์ บราวน์ !  

 

  ห้ะ ” เจ้าของร่างสูงแกร่งสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของตนถูกขาน  ดวงตาสีเขียวจางตวัดมองเพื่อนหนุ่มข้างกายในทันที 

 

เขากระพริบตาปริบ ๆ  “ มีอะไรหรือเปล่า ”

 

วิมเลมขมวดคิ้ว

 

  มีสิ  ฉันเรียกนายตั้งนาน  เหม่อไปถึงไหนล่ะนั่น ” 

 

  โทษที ” บราวน์เอ่ยเบา ๆ สายตาเผลอกวาดมองไปยังแผ่นหลังบางของใครบางคน  ผมสีรัตติกาลมัดรวบไว้อย่างง่าย ๆ ขณะคุยจ้อกแจ้กกับผู้เป็นเพื่อน   แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือหนึ่งในนั้นเป็นเพื่อนสนิทของเขาด้วยต่างหากที่ร่วมสนทนาไปอย่างรื่นไหล

 

  จะว่าไปเคียร์คืนดีกับจินตอนไหนเนี่ย  ทำไมพวกเราไม่เห็นรู้เรื่องกันเลย ” บลัดดี้เอี่ยวตัวมาร่วมด้วย  ใบหน้าหล่อเหลาแสดงอาการบูดบึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักของเขาคุยอย่างสนุกสนานแถมยังได้คืนดีกับหญิงสาวในร่างหนุ่ม ๆ แล้วด้วย  จะเหลือก็แต่พวกเขานี่แหละที่รอให้สาว ๆ มาง้ออยู่ 

 

  นั่นสิ  แป็บ ๆ อยู่ดี ๆ ก็ยิ้มแฉ่งไปอยู่กับกลุ่มนั้นซะง่าย ๆ ”  วิมเลทค่อนแคะ   พาราไดซ์ที่ตอนแรกนั่งเงียบ ๆ เอ่ยทะลุกลางปล้องแต่แทงใจดำสามหนุ่มที่กำลังสุมหัวกันอยู่ 

 

  อิจฉาล่ะสิ ” 

 

  ...........  

 

  ไม่คุยด้วยแล้ว ”  สามหนุ่มประสานเสียง  แสร้งสะบัดหน้าหนีอย่างงอน ๆ เหมือนไม่ยอมรับความจริงเว้นแต่บราวน์ที่หวนนึกถึงคำพูดของชายปริศนาทั้งสองถึงใครบางคนอย่างเป็นกังวลปนความเคร่งเครียด

 

    เป้าหมายครั้งนี้คือเด็กปีหนึ่งหอสราท  ฆ่ามันให้ได้และต้องให้มันทรมาณมากที่สุด ” 

 

  ค่าจ้าง ??? ” 

 

  ไม่อั้น  ฆ่ามัน...ให้ได้ก็พอ เป้าหมายคือ รัม...รัม  ออร์เรย์ลอง ” 

 

  ขอทราบเหตุผลหน่อย ”  เสียงของชายที่ดูท่าอาจจะเป็นนักฆ่าเอ่ยขึ้น   อีกเสียงจึงตะคอกกลับ 

 

  ไม่จำเป็น ! แกฆ่ามันให้ได้ก็พอแล้ว !  

 

  เสียใจครับ  ธุรกิจของเราจำเป็นต้องรู้คำตอบของคำถามที่พูดไป  มิเช่นนั้นสัญญาถือว่าเป็นโมฆะ ”  คู่สนทนายังเอ่ยต่ออย่างใจเย็น  ลมหายใจฟืดฟาดของผู้เป็นคนจ้างวานดังเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่ปะทุ 

 

  ฉันต้องการฆ่ามันเพื่อปิดปาก...เหมือนกับแม่ของมัน ”  น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมทำให้บราวน์หัวใจกระตุกไปชั่วขณะ 

 

แม่...ของรัมงั้นเหรอ ???

 

สิ่งที่อีกฝ่ายเพ้อเพราะฝันร้ายกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

 

  อย่า...อย่าทำท่านแม่...ไม่...ใครก็ได้ช่วยที ”  ดวงตาสีเขียวจางทอความอำมหิตชั่วขณะเมื่อพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้   คงเป็นอริของหญิงสาวที่หมายมาดจะฆ่าล้างตระกูลกระมั้ง  นับว่าใจกล้าไม่เลวที่ถึงกับจ้างนักฆ่าให้ฆ่าคนรู้จักของเขาภายในโรงเรียน 

 

  เข้าใจแล้วครับ  ไม่เกินเที่ยงคืนพรุ่งนี้  หัวของรัม  ออร์เรย์ลองจะตกเป็นของคุณ ” น้ำเสียงสุภาพขัดกับรูปแบบประโยคโหดเหี้ยมเริ่มทำให้ชายหนุ่มกังวลบ้างแล้วแต่แล้วเขาก็ต้องกระโดดวูบหลบมีดเล่มเพรียวหนึ่งเล่มที่พุ่งปักต้นไม้ในตำแหน่งศีรษะของเขา 

 

ฉึก !

 

บราวน์ปรายตามองเล็กน้อยอย่างไม่อนาทรร้อนใจ  ยังนิ่งเงียบเพื่อรออีกฝ่ายว่าจะทำเช่นไรต่อ  

 

  มีอะไรหรือเปล่า ? ” เสียงชายวัยกลางคนที่เป็นผู้จ้างวานถามราวกับไม่รู้สึกถึงมีดหนึ่งเล่มที่ถูกปาออกมา  แน่นอนเพราะมันเป็นความเร็วที่มากเกินกว่าคนธรรมจะสามารถตามทัน  นอกจากนี้เสียงยังแผ่วเบาและถูกกลบไปด้วยเสียงลมจึงไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะไม่รู้เรื่อง 

 

  ...เปล่าครับ  ผมคงรู้สึกไปเอง  ขอลาแต่เพียงเท่านี้  กรุณาจัดเตรียมเงินให้ดี ๆ ” 

 

  แกก็ฆ่ามันให้ได้แล้วกัน ” 

 

บราวน์ยืนอย่างเงียบงันเพื่อรอให้คนทั้งสองจากไป  แล้วย้อนกลับไปยังจุดตรวจที่มีซาเซนยืนรออยู่  เพื่อนหนุ่มทำหน้างงเล็กน้อยขณะเอ่ยปากถาม

 

  หายไปไหนมากัน   ฉันก็นึกว่านายทิ้งฉันไว้ซะอีก ”  ชายหนุ่มผมแดงปนดำยิ้มบาง ๆ ให้อย่างไร้พิรุธ 

 

  แค่เห็นอะไรแปลก ๆ เลยไปตรวจนิดหน่อยน่ะ  หมดเวลาเวรของเราแล้วใช่ไหม ” 

 

  อืม  เห็นว่าจะเป็นคู่รัมกับเซซิเลียต่อนี่ล่ะ  รีบกลับไปนอนกันเถอะ ”  ซาเซนยิ้มร่าให้  เขารับคำสั้น ๆ

 

  อืม ” 

 

  บราวน์ !  

 

  อะไร ”  คราวนี้บราวน์หันไปหรี่ตาใส่ผู้เป็นเพื่อนอย่างหงุดหงิดใจ  บลัดดี้ขมวดคิ้วตามแล้วบอก 

 

  อาจารย์บอกให้เปิดตำราหน้า 108  ไม่สบายเปล่าวะ ? ดูนายเหม่อบ่อนชอบกล ”  ลูกชายกรมข่าวสารถามอย่างสังเกต  เขาถอนหายใจ  รู้สึกว่าจะคิดถึงเรื่องของรัมมากไปหน่อยจนแทบไม่สนใจรอบด้านเลย  ดูท่า...จะหาทางปีนจากหลุมขึ้นมาไม่ได้เสียแล้ว

 

  คงงั้น  แต่เดี๋ยวก็หายน่ะ ”   

 

วิชาเวทมนตร์ชั้นสูงไม่ได้เข้าหัวชายหนุ่มแม้แต่น้อยเนื่องเพราะสายตามันมองเพียงแผ่นหลังบางที่เอนกายอย่างสบายอารมณ์เหมือนไม่รับรู้ว่าดวงกำลังถึงฆาต  เส้นผมสีดำโคลงไปตามศีรษะทุย ๆ ที่เริ่มจะสัปหงกเล็กน้อย  แต่แล้วอยู่ ๆ รัมก็สะดุ้ง  แบมือข้างหนึ่งที่กำกระดาษเล็ก ๆ แน่น   เอียงคอมองมันอย่างสงสัยและกิริยาผิดปรกตินั้นไม่รอดพ้นสายตาของเขาไปได้ 

 

! ร่างเล็กเริ่มสั่นระริก ๆ และเหมือนบราวน์จะเห็นว่าเคียร์หันไปมองรัมอย่างสงสัย   และสิ่งที่ยืนยันความคิดของเขาว่าอาจจะเป็นกระดาษจากชายปริศนาเมื่อคืนนี้  เนื่องเพราะมันถูกเผาเป็นจุณด้วยแรงโทสะเพียงไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นเอง

 

กระดาษนั่น...เขียนอะไรนะ...

 

บราวน์ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด

 

  อาจารย์ครับ ”  รัมยกมือเป็นเชิงขออนุญาตอาจารย์เชอรีลซึ่งกำลังสอนอยู่   ยิ้มเจื่อน ๆ ให้ท่ามกลางอาการแปลกใจของคนทั้งห้อง

 

  มีอะไรหรือจ้ะคุณรัม ”  อาจารย์สาวเลิกคิ้วถาม   พวกวอดก้าก็หันไปมองรัมเช่นกัน

 

  ผม...เอ่อ...ผมขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำได้ไหมครับ ? ”  ใบหน้าใต้กลุ่มเส้นผมซีดเซียวเล็กน้อย  และเมื่อได้รับอนุญาต  ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะรีบเดินออกไปในทันที 

 

และไม่นาน  รัมก็กลับมาอีกครั้งพร้อมสภาพทั้งหัวเปียกลู่   เหมือนเอาหัวไปจุ่มน้ำ   ใบหน้ามีหยาดน้ำใสเกาะพราวแต่ครั้งนี้มีรอยยิ้มจาง ๆ ดั่งเดิมที่ริมฝีปาก

 

  ไปทำอะไรมารัม ”  วอดก้าถาม   เจ้าตัวไหวไหล่สบาย ๆ ดวงตาสีรัตติกาลสบกับดวงตาสีเขียวจางเล็กน้อยแต่ทำให้บราวน์เห็นประกายโกรธเกรี้ยวที่ปะทุแล้วเลือนหายไปไม่ให้ผู้เป็นเพื่อนจับได้ 

 

  อากาศมันร้อนน่ะ ” 

 

  ร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ ”  วิสกี้ขมวดคิ้วถามบ้าง  แต่ก็โดนอีกฝ่ายโยกหัวเล่น 

 

  เอาน่า  ไม่มีอะไรนี่  นั่งเงียบ ๆ แอบกินขนมเหมือนเติร์กไปเถอะ ”  คนแอบกินขนมในห้องเรียนชะงัก  ชักมือกลับจากโหลใส่คุกกี้ที่ขอให้เพื่อนรักทำให้ทาน  ค้อนขวับมองตาเขียวเมื่อคนรอบ ๆ ส่งเสียงหัวเราะ 

 

  ก็คนมันหิวนี่ ”  เตกีล่าบ่นอุบ  ใบหน้าใสมุ่ยเล็กน้อยแต่เมื่อมีคนอื่นหันมามองก็รีบเก๊กหน้านิ่งจนวอดก้ากลั้นหัวเราะแทบไม่ทัน   และด้วยเหตุนี้บรรยากาศจึงกลับคืนสู่ความครื้นเครงอีกคราโดยเหล่าสาว ๆ ในร่างหนุ่ม ๆ ก็แอบสบตากันเงียบ ๆ เมื่อปรายตาเห็นชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงปนดำและดวงตาสีเขียวจางที่มองมายังใครบางคนในกลุ่มเขาตาไม่กระพริบ

 

มือขวาของวอดก้าแปะเข้ากับมือซ้ายของจินที่นั่งข้าง ๆ แม่ค้าสาวกระตุกยิ้ม   สะกิดเคียร์ให้ก้มหน้าลงมาแล้วซุบซิบเบา ๆ ทำให้องครักษ์เบิกตากว้างตาม   หันไปมองบราวน์แล้วยิ้มเหมือนจินเป๊ะ

 

  เอาจริงหรือครับ ” 

 

  เคียร์ไม่อยากให้รัมกับบราวน์คืนดีกันเหมือนเราเหรอ ? อีกอย่างวันนี้เป็นวันพิเศษนะ ” ดวงตาสีใสเอียงคอมองซื่อ ๆ และด้วยเหตุนี้เอง   ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลจึงกระโจนเข้าสู่แผนการง้อคืนดีของสาว ๆ อีกแรง

 

บอกแล้วว่าคนช่วยน่ะ...เยอะสุด ๆ   

 

  เห็นรัมบ้างไหมเคียร์ ? ”  บราวน์ถามเพื่อนหนุ่มที่กลับมาอยู่กับพวกเขาอีกครั้งแม้ดวงตาคู่คมจะหันไปมองจินหลายต่อหลายครั้ง  เคียร์กระพริบตาปริบ ๆ แล้วพยักหน้ารับ   ดวงตาสีเขียวมรกตกวาดมองแผ่นหลังคุ้นเคยอีกครา 

 

  เคียร์  มองให้ตายจินก็อยู่ตรงนั้นแหละน่า  ถ้าจะเกาะติดขนาดนี้ไม่หิ้วกลับบ้านด้วยเลยล่ะ ”  บลัดดี้เอ่ยกระแซะผู้เป็นเพื่อนที่หลังคืนดีกับสาวเจ้าในร่างชายหนุ่มก็ดูจะไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาหรือหายไปไหนคนเดียวอีกเลย   เคียร์ยิ้มเก้อ ๆ  พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังบ้าง

 

  ก็อยากจะหิ้วกลับอยู่  แต่คนที่เหลือไม่ยอมน่ะสิ ” 

 

  แล้วไปไงมาไงเห็นได้ข่าวว่าไปซัดคุณชายโรนินจนหน้ายับเลยนี่หว่า  ปกตินายชอบอยู่สงบ ๆ นี่เคียร์ ”  อีกคำถามที่ยิงโดยผู้มีเครือข่ายข่าวสารและหูตากว้างไกลทำเอาชายหนุ่มชะงักเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคนที่ยังไม่ได้จัดการ  

 

รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏที่มุมปากขณะเอ่ยอีกประโยค 

 

  จริง ๆ กะจะฆ่ามันทิ้งเสียด้วยซ้ำถ้ารีฟกับไบรอนไม่ได้ลากมันออกไปก่อน ” 

 

ไม่เป็นเขาไม่รู้หรอกว่ารู้สึกอยากฆ่าคนแค่ไหนยามเห็นโรนินทำให้ใครบางคนต้องกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและร้องไห้  ท่าทางที่กระชากลากถูคนตัวเล็กอย่างไร้ความปราณี  แค่ต่อยและอัดหน้ามันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ...ความรู้สึกโกรธและคลั่งแทบทำให้เขาอยากฆ่าคนเสียให้ได้

 

เห็นทีจะต้องยอมรับเสียแล้วสิว่าตัวเขา...กำลังมีใครบางคนก้าวเข้ามาในหัวใจโดยที่คนก้าวเข้ามานั้นไม่รู้ตัว

 

  อุ้ย...โหดว่ะ  คุณชายนั่นไปทำอะไรให้นายโมโหเนี่ย ” วิมเลทถามอย่างแปลกใจ  คนอย่างเคียร์นั้นมีนิสัยซื่อ ๆ และเจ้าเล่ห์บางโอกาศแต่ส่วนใหญ่แล้วไม่ชอบมีเรื่องหรือยุ่งเกี่ยวกับใคร  แต่ดูท่าช่วงนี้เพื่อนพวกเขาจะติดนิสัยโหด ๆ จากสาว ๆ มาแฮะถึงได้แผ่รังสีอำมหิตไปยังชายหนุ่มหน้ายับที่เดินผ่านกลุ่มวอดก้า

 

โรนินสะดุ้งโหยง   เผ่นแผล็วหายไปในทันทีเพราะฤทธิ์หมัดของชายหนุ่มยังติดตรึงบนใบหน้า  ถึงจะได้รับยาวิเศษมาจากจินและของตอบแทนบานโขอยู่ก็เถอะ  แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยรอบหน้าไม่เอาแล้ว 

 

  นายอย่ารู้เลย ”  มือหนาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น  ดวงตาสีเขียวมรกตวาววับวูบหนึ่ง แล้วฉีกยิ้มใส ๆ ให้เมื่อเห็นจินโบกไม้โบกมือเรียกเขาหมุนตัวจะไปหาแต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้  เอ่ยกับบราวน์ที่วันนี้ดูเคร่งเครียดและนิ่งเงียบแปลก ๆ ไปเหมือนไม่ใส่ใจที่พูดไปนัก

 

  ไปแกล้งรัมแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนโกรธเอาหรอก ” 

 

  แกล้ง ? ” เจ้าตัวเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจในคำเอ่ยนั้น

 

เคียร์พยักหน้ารับ

 

  ใช่...ไปเขียนเรื่องแม่ของรัมเดี๋ยวก็โดนโกรธหนักกว่าเดิมหรอก  แถมยังขู่อะไรอีกว่าจะทำร้ายคนรอบข้าง  นายเล่นอะไรของนายเนี่ย ”  คนพูดเกาหัวโดยไม่ได้สังเกตุสีหน้าที่ขรึมลงของ 'คนแกล้ง' ที่หรี่ตาลง  ก่อนจะขอตัวลา  พวกเขาจึงแยกย้ายกันตามเพื่อไปเรียนวิชาสาขาอาชีพต่อ

 

  แล้วเจอกันนะรัม ”  แต่ละคนโบกมือบ๊ายบายเพื่อนหนุ่มแล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับนักเรียนปีอื่นที่แยกย้ายกันเข้าเรียนเหลือเพียงร่างของคนสองคนท่ามกลางความเงียบ

 

หนึ่งนั้นเป็นบุรุษผมดำและดวงตาสีเดียวกันที่ยืนนิ่งเหม่อลอย  จมอยู่ในห้วงภวังค์  ในขณะที่อีกบุรุษหนึ่งมองแผ่นหลังเล็กอย่างครุ่นคิด

 

  รัม ” บราวน์ตัดสินใจเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ ผลคือร่างเล็กสะดุ้งโหยง  หันขวับมามองอย่างระแวดระวังแต่เมื่อเห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่คุ้นเคย  ใบหน้าที่เคร่งเครียดผ่อนคลายคงแล้วส่งยิ้มให้ 

 

  มีอะไรหรือเปล่า   เสียงใสที่ถามพร้อมรอยยิ้มเริ่มสร้างความลังเลให้ชายหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์  ความเงียบหยุดไปครู่ใหญ่

 

  กระดาษแผ่นนั้น... ” ยังไม่ทันที่บราวน์จะได้ลองหยั่งเชิงถามถึงกระดาษปริศนานั่น  ใบหน้าของคนทั้งคู่ก็เปลี่ยนสีไปวูบหนึ่งเนื่องเพราะรังสีอำมหิตมหาศาลที่เดือดพล่านชั่วขณะแล้วเลือนหายไปพร้อมร่าง ๆ หนึ่งจากมุมมืดที่กระโจนเข้าหาร่างเล็กพร้อมวัตถุวาววับในมือสร้างความตื่นตระหนกจากคนทั้งสอง  แต่รัมมีสติมากพอที่จะเบี่ยงตัวหลบ  คมมีดที่ตวัดเฉี่ยวสร้างรอยแผลตื้น ๆ ที่ลำคอขาวเป็นทางยาวบ่งบอกว่าต้องการศีรษะของเธอ  แต่มีหรือเธอจะยอมง่าย ๆ หัวเอี่ยวตัวหลบหลายครั้งพร้อมร่างชายหนุ่มที่พุ่งเข้ามาช่วยเหลือ

 

การต่อสู้เป็นไปอย่างชุลมุนเล็กน้อยแต่เพราะพวกเขานั้นตัวเปล่าจึงปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดรอดไปอย่างน่าเสียดาย

 

  เป็นอะไรหรือเปล่ารัม ”  เขากวาดตามองสำรวจแผลของอีกฝ่ายในทันที  รัมลูบคอที่มีเลือดซึมแล้วท่องเวทแผ่วเบา  บาดแผลจึงสมานอย่างว่องไว 

 

คนเจ็บส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วต้องอุทานดังเอ๊ะ เมื่อถูกอุ้มจนตัวลอย  ร่างสูงหายตัวไปอย่างรวดเร็ว  ปรากฏตัวอีกทีที่ห้องพยาบาลซึ่งไร้ผู้คนแล้ววางร่างเล็กลงบนเตียงเบา ๆ ไม่วายกวาดตามองสำรวจอีกครา 

 

  ไม่มีแผลตรงไหนแล้วนะ ”  รัมอมยิ้มกับความขี้เป็นห่วงนั้น  ปิดเปลือกตาลงพลางพูดพึมพำ 

 

  อืม...แต่ขอนอนสักพักนะ  รู้สึกง่วง ๆ ยังไงไม่รู้ ” 

 

คราวนี้บราวน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย  ตัดสินใจไปลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ ร่างเล็กวูบไหวคล้ายภาพสะท้อนในน้ำแล้วกลับคืนสู่ใบหน้าเดิม  เส้นผมสีทองเป็นประกายสะท้อนแสง  ผิวที่ออกคล้ำน้อย ๆ กลายเป็นขาวเนียนพร้อมความสูงที่หดลงอีกเล็กน้อย  แต่กระนั้นเพราะความสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบ  ต่อให้ปลอมเป็นผู้ชายในร่างนี้ก็ไม่มีปัญหาอยู่ดี

 

แต่สิ่งที่จะเป็นคงเพราะใบหน้านั้น...ใบหน้าที่คล้ายบุรุษเพศและสตรีจนแยกแทบไม่ออก  มีเสน่ห์เสียจนไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีผู้ใดงดงามได้เท่านี้  แม้รัมจะเป็นเผ่าเอลฟ์เหมือนกัน  แต่เป็นเอลฟ์ที่เขาเคยพบมาก่อน...อารมณ์ร้อน ๆ ในอกยิ่งรุนแรงขึ้น เมื่อคิดว่าหากสาว ๆ เปิดตัวด้วยใบหน้าเช่นนี้คงโดนสารภาพรักไม่เว้นวัน  ดีที่พาราไดซ์ไหวตัวทันสั่งเด็ดขาดให้ปลอมตัวไปก่อนให้มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้   มิเช่นนั้น...หึ

 

เสียงทุ้มแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย   ยกมือหนาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าหญิงสาวออก   ใบหน้ายามนิทราของอีกฝ่ายคล้ายเด็กตัวน้อย  ใสซื่อ...บริสุทธิ์และน่าทะนุถนอมจนชวนให้ละสายตาไม่ได้  ก่อนบราวน์จะขยับมือไปตามรอยแดงจาง ๆ ที่คอ  เสียงของบุรุษลึกลับนั้นดังกังวานในหัวอีกครา

 

  ไม่ต้องห่วงครับ  ไม่เกินเที่ยงคืนพรุ่งนี้  หัวของรัม  ออร์เรย์ลองจะเป็นของคุณ ” 

 

  หัวของรัมงั้นเหรอ ? ”  ดวงตาสีเขียวจางคมกริบวาวโรจน์  ชายหนุ่มเสยเส้นผมยุ่ง ๆ ของตัวเองขึ้น  แล้วหัวเราะในลำคอ

 

  อยากได้ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ ” 

 

 

อีก 40% เพราะเหลือคู่วอดก้ากับคู่เติร์กอีกนิดหน่อยค่ะ

 

 

เปลือกตาบางเปิดอย่างเชื่องช้าและพบว่าตัวเขากำลังฟุบอยู่กับเตียง  เพียงเท่านี้  หัวทุย ๆ สีแดงดำก็ผงกพรวดเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้

 

  วิม...ไม่สิ  ...ไอ้นักฆ่านั่น ”  ฟันขาวขบกรอดอย่างแค้นเคือง  ประสาทสัมผัสเปิดกว้างและตื่นตัว  จับได้ถึงรังสีอำมหิตจากบริเวณหนึ่งของโรงเรียน  ร่างสูงยันกายขึ้นแล้วเลือนหายไปด้วยหมอกควันสีขาว  วิชา ' มายาเคลื่อนตัว ' ที่พ่อของเขาเป็นคนคิดขึ้นมา  สามารถเคลื่อนตัวไปได้โดยไม่สูญเสียพลังเวทย์แม้แต่น้อย 

 

เคร้ง !

 

ดวงตาสองคู่เบิกกว้าง  หนึ่งคือดวงตาสีฟ้าใสและอีกหนึ่งดวงตาสีรัตติกาล  เมื่อพวกเขาที่กำลังประอาวุธอยู่นั้นปรากฏร่างหนาของชายหนุ่มคุ้นตาโผล่ออกมาที่ช่องว่างพร้อมหมอกควันสีขาว   ดวงตาสีเขียวจางตวัดมองสภาพของหญิงสาวที่บัดนี้มีบาดแผลเต็มตัว  มุมปากมีโลหิตหลั่งรินบอกอาการสาหัสเป็นอย่างดี 

 

  ชิ  โผล่มาได้ไงกัน ”  บุรุษ ( ? ) ปริศนาดีดตัวห่างในทันทีเมื่อสบดวงตากราดเกรี้ยวของอีกฝ่าย  สภาพของเขาดีกว่ารัมเล็กน้อย  เสื้อคลุมสีดำขาดวิ่นแต่หน้ากากปิดหน้านั้นยังคงสภาพเดิม 

 

  หึ  ฉันพลาดไปหน่อยที่เผลอคลายความระวังตอนแกเข้ามา  แต่มีฝีมือปลอมตัวเนียนดีนี่ ”  บราวน์แสยะยิ้ม   เขาตัดสินใจนั่งเฝ้ารัมด้วยความระวังจนกระทั่งพบใครคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนของเขาเดินเข้ามา  นั่นก็คือวิมเลทนั่นเอง   ด้วยความประมาทและนึกไม่ทันว่าอีกฝ่ายจะมาไม้นี้  ทำให้เขาคลายเกราะอาคม   จนถูกซัดด้วยมือที่ทุบเข้าที่หลังต้นคอเต็มแรงทั้งยังอัดเข้าที่ท้องอีกหมัด  ด้วยเหตุนี้เขาจึงสลบไป

 

  ก็ฉันเป็นนักฆ่านี่นะ ” บุรุษปริศนาไหวไหล่แต่จากที่ชายหนุ่มจับได้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหมายหัวคนที่อยู่ด้านหลังเขา  ทำให้เขาต้องระวังตัวมากกว่าเดิม 

 

  อั่ก ”  รัมกระอักเลือดอีกครั้งพลางยกมือกุมอก   เส้นผมสีทองยุ่งเหยิงเล็กน้อยขณะสะบัดหัวไล่ความมึนงง 

 

  ระวังตัวหน่อยล่ะ ”  หญิงสาวเอ่ยเตือน  เขารับคำสั้น ๆ ปรายตามองอีกครั้ง

 

  เธอก็เหมือนกัน ” 

 

 ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก   

 

  ช่วยสำนึกหน่อยว่าเธอเป็นผู้หญิงนะ ”  พวกเขาโต้ตอบกันไปมาเพื่อผ่อนคลายสถานการณ์แต่ดูอีกฝ่ายจะไม่เล่นด้วย  ชายปริศนากระโจนมาหาทีเดียวพร้อมดาบหนาลวดลายงดงาม  ท่าทางแข็งแกร่งและดีไม่ใช่เล่น

 

เคร้ง  ! เคร้ง !   

 

  คุณเข้ามาขวางทำไม ? ”  ฝ่ายตรงข้ามถามทั้งที่มือก็ยังตวัดดาบที่จุดตายของบราวน์ไม่หยุด  ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง

 

  ก็แกจะฆ่ายัยนั่นนี่หว่า ”   

 

  เธอเป็นอะไรกับคุณ ? ” เสียงทุ้มถามต่อ  เบี่ยงตัวหลบใบดาบที่ฟันเฉี่ยว ๆ เข้าที่ข้างเอวจนเลือดไหลซึมแต่พริบตาต่อมามันก็ถูกสมานด้วยมือของเจ้าตัวเอง 

 

  ทำไมฉันต้องตอบ ”  เขาว่าอย่างกวนประสาน   

 

หากไม่มีหน้ากาก   เขาคงได้เห็นรอยยิ้มเยาะจากนักฆ่าหนุ่มแล้ว ( ? )

 

  คุณรู้ไหมว่าการมาขัดขวางงานคนอื่นมันไม่ดี ” 

 

  แล้วไง  ก็ฉันพอใจ  ถ้าแกฆ่ายัยนี่ไม่ได้ก่อนเที่ยงคืน  งานก็จบนี่ ” 

 

  ถูกของคุณ  ผมรับงานฆ่าเหยื่อที่รอดไปได้อีกครั้งไม่ได้ ”  รอยยิ้มภายใต้หน้ากากยิ่งฉีกกว้างเมื่อปรายมองร่างบางที่พยุงตัวลุกอย่างยากลำบาก  มืออีกข้างร่ายมนตร์พร้อมดับกลิ่นไอเวทย์ไม่ให้ชายหนุ่มรู้ตัว

 

  ก็ดี  เพราะอีกไม่กี่นาทีจะเที่ยงคืนแล้ว ”  บราวน์พูดเหี้ยม ๆ ขณะลงแรงที่ดาบให้หนักกว่าเดิม  ใจก็อดชื่นชมอีกฝ่ายไม่ได้ที่สามารถต่อกรกับเขาได้ถึงขนาดนี้

 

  งั้นหรือครับ ? แต่คุณจะไม่บอกผมหน่อยเหรอว่าคุณเป็นอะไรกับเธอ ? ” 

 

“ หึ ”  บราวน์แค่นยิ้มแม้จะเริ่มขมวดคิ้วเพราะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง  ปากก็ตอบสวนกลับ

 

  ทำไมฉันต้องบอก ” 

 

  คุณ...จะได้มีเวลาสั่งเสียไงล่ะ ”

 

ฟุบ ร่างนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว  บราวน์รีบหันขวับไปมองทางรัมที่ยืนเอนพิงเสาอยู่  พร้อมกับพุ่งตัวไปหาร่างบางเต็มแรง...แต่กลับไม่ทัน

 

ฉึก ! 

 

  อึ่ก ” เลือกทะลักออกจากปากอิ่ม  ใบหน้าขาวซีดเหยเกด้วยความเจ็บปวดชั่วขณะเมื่อมีมีดสั้นเล่มหนึ่งแทงทะลุเข้าที่ท้อง  แต่ยังไม่ทันที่นักฆ่าหนุ่มจะได้สะบัดดาบบั่นหัวเหยื่อก็ถูกดาบอีกเล่มตวัดตัดหัวเสียก่อน

 

ฉัวะ !

 

ร่างนั้นสลายเป็นฝุ่นผง   ดวงตาสีเขียวจางไร้ความปราณีแสดงอาการไม่สบอารมณ์เมื่อพบว่าอีกฝ่ายหนีไปได้   ร่างสูงทิ้งดาบทันทีเพื่อคว้าร่างบางของอีกคนเอาไว้   ร่างนั้นค่อย ๆ ทรุดลงอย่างอ่อนแรงเนื่องเพราะอาการเสียเลือดและแผลสาหัสที่

 

  เฮ้ ! เป็นอะไรหรือเปล่า ”  เขาตบแก้มของหญิงสาวเบา ๆ มืออีกข้างพยุงพร้อมรักษาบาดแผลที่ท้องไปด้วยอีกแรง  แต่รัมยังนิ่งสนิท

 

  ......  

 

  ยัยบ้า  เธอจะหลับไม่ได้นะ  ลืมตาขึ้นมาก่อน ” 

 

  .....  

 

“ รัม ! 

 

  อือ...รู้แล้วน่า   ขนาดฉันจะตายยังด่าฉันเลย ”  เสียงใสพูดกระซิบเบา ๆ เปลือกตาบางเริ่มเปิดขึ้นทีละน้อยแต่ใบหน้ายังขาวซีดเพราะเสียเลือดมาก

 

  ใครจะไปยอมให้เธอตายกัน ”  ใบหน้าที่เครียดขึ้งเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเมื่อพบว่าคนในอ้อมแขนเริ่มได้สติแล้ว  รัมไออีกเล็กน้อย  ปล่อยให้ชายหนุ่มรักษาเธอไปเงียบจนพอเริ่มอาการดีขึ้น  จึงเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเจือความขำ

 

 ฉันว่าตอนฉันอยู่ห่างนายเรื่องมันจะตามมามากขึ้นนะ  หรือว่านายเป็นตัวยับยั้งความซวยของฉัน ”  บราวน์หัวเราะกับคำพูดนั้นเล็กน้อยโดยไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาเจ้าเล่ห์ของคนที่ใช้หัวนอนหนุนตักเขา

 

เริ่มหย่อนเบ็ดแล้ว...

 

“ รู้ตัวก็ดีว่าเธอมันดึงดูดเรื่องวุ่น ๆ ” 

 

วิ๊ง !

 

แสงสีขาวอาบร่างเล็ก   บาดแผลบางส่วนเริ่มการสมานตัว 

 

  .....  

 

  เพราะงั้น... 

 

  หืม ??? ” 

 

  อย่าอยู่ห่างฉันล่ะยัยบ้า ”  คนถูกเรียกเป็นยัยบ้านิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าคมคายขึ้นสีระเรื่อซ้ำยังเบือนหน้าหนีอย่างเก้อ ๆ แล้วจึงเผลอหลุดหัวเราะคิกคักออกมา

 

  คิก...นายนี่น่ารักจริง  หายงอนฉันแล้วเหรอ ? ”  ชายหนุ่มก้มลงมองคนที่นอนบนตักแล้วถอนหายใจ 

 

  จริง ๆ ก็ไม่ได้โกรธอะไรมากหรอก  แค่ไม่ชอบเฉย ๆ ที่พวกเธอทำเหมือนไม่ไว้ใจ  แต่ช่างเถอะ... 

 

  ....... ดวงตาสีเขียวจางฉายความจริงจัง

 

  สัญญามาก่อนว่าจะไม่อยู่ห่างฉัน ”

 

รัมเผยรอยยิ้มบาง ๆ ค่อย ๆ หลับตาลง  พูดพึมพำ 

 

  อือ...สัญญา ”  เมื่อเห็นคนตัวเล็กกว่าหลับไปเพราะความอ่อนเพลียแล้ว  ร่างสูงจึงช้อนอีกฝ่ายขึ้นแนบในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม  หัวก็ไพร่นึกถึงคำถามของนักฆ่าปริศนา

 

  รัมเป็นอะไรกับฉันงั้นเหรอ ?...  ใบหน้าหล่อนิ่งเงียบอย่างครุ่นคิดแล้วเผยยิ้มจาง ๆ บ้างเมื่อมองคนในอ้อมแขน  “ เป็นคนสำคัญของฉันน่ะสิ ”

 

โดยไม่รู้เลยว่าคนหลับนั้นชูนิ้วหัวแม่โป้งให้ชายชุดดำที่แอบหลบอยู่หลังเสานั่นล่ะ 

 

เสร็จไปอีกหนึ่ง คุ ๆๆๆๆ

 

  เอกสารชุดนี้ของอาจารย์เครอัส    พาราไดซ์ส่งเอกสารปึกหนึ่งให้กับมือขวาของเขาที่รับมันไปด้วยสีหน้านิ่ง ๆ   

 

  รัม  นายยังไม่หายนะ  กินยาเข้าไปซะดี !  

 

  ยานายมันขมนี่  ! ฉันหายแล้ว  เก็บไปเลยนะ ”  อีกเสียงใสแง้ว ๆ ใส่เมื่อมองเห็นแก้วยาสีเขียวปี๋ที่บอกดีกรีความขมที่สุด ๆ ถูกส่งมาโดยชายหนุ่มผมแดง    

 

  บอกว่ายังไม่หายก็ยังไม่หายสิ ! นะรัม...แก้วสุดท้ายของวันนี้แล้ว ”  เสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นออดอ้อนโดยฉับพลันเริ่มเรียกอาการสะอึกของผู้ป่วย 

 

  เอ่อ...ไม่เอา ” 

 

  นะ...นะ” 

 

  .......  

 

  รัมคร้าบ ~  

 

  .......  

 

  รัม... ( หูเริ่มตก ไหล่ลู่ลง ) ” 

 

  ( ทำหน้าเครียด ) นายบอกแล้วนะ !  

 

  อืม...แก้วสุดท้าย ”  สองหนุ่มที่กำลังง้องแง้งใส่กันไม่ใช่ใครนอกจากรัมและบราวน์ที่นั่งกินข้าวเช้าด้วยกันหลังจากเกิดเรื่องเมื่อสองวันเกิด  คู่นี้ก็เหมือนกัน  พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยและกำลังงงไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ในหอที่มองสองคู่ที่บัดนี้คืนดีกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วอย่างมึน ๆ ว่าไปง้อกันตอนไหน    แต่วิมเลทไม่ค่อยสนใจนักเนื่องเพราะสายตาแปลก ๆ หลายสิบคู่ที่แอบจับจ้องมาทางเขาแบบลับ ๆ แถมมีการซุบซิบหน้าเครียด  หัวเราะคิกคักทั้งที่เขามั่นใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิด

 

ชายหนุ่มผมเงินเกาหัว  ดวงตาสีฟ้าเริ่มฉายความหงุดหงิดเล็กน้อยแต่เปลี่ยนใจทำหน้าที่ของตนต่อ   กองเอกสารปึกใหญ่ถูกหิ้วไปอย่างง่ายดายเพื่อไปส่งอาจารย์ ( ไม่ ) หนุ่มผู้สอนเรื่องวิชาการ 

 

  น้อง ๆ น้องจะไปห้องอาจารย์เครอัสใช่ไหม ” รุ่นพี่หนุ่มคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาหา  สายตาของผู้คนในระเบียงหันไปมองเป็นตาเดียว ( หืม... ) 

 

  ใช่ครับ ”  วิมเลทเอ่ยตอบรับเรียบ ๆ แล้วต้องเลิกคิ้วสูงเมื่อเอกสารสองสามแผ่นถูกวางลงบนกองกระดาษของเขาพร้อมอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้างให้ 

 

  งั้นพี่ฝากส่งทีนะ  พอดีพี่มีธุระ  จะลำบากหรือเปล่า ? ”

 

คนลำบากเอียงคอมอง  กระดาษสองสามแผ่นส่งครูคนเดียวกันจะลำบากงั้นหรือ ???  แต่เพราะนิสัยสุภาพและไม่เรื่องมากอยู่แล้ว  เขาจึงตอบกลับไป

 

  ไม่เป็นไรครับ ”

 

รุ่นพี่ยิ่งยิ้มกว้าง  ตบไหล่องครักษ์หนุ่มป้าบ ๆ ดวงตาทอประกายเจ้าเล่ห์ปนล้อเลียนเล็กน้อย 

 

  ขอบใจมาก  ว่าแต่...เพื่อนนายน่ารักดีนะ ” 

 

  ...อะไรนะครับ ” ยังไม่ทันได้เข้าใจประโยคของอีกฝ่าย   รุ่นพี่หนุ่มก็วิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว   วิมเลทจึงได้ก้าวเดินต่อสักที

 

ตึก  ตึก  ตึก  ตึก กึก !

 

ปลายเท้าของชายหนุ่มหยุดกึกทันใดเมื่อทางเดินกว้างกลับไร้ผู้คนในพริบตาทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่เขามั่นใจว่ายังมีคนเหลืออยู่   แต่ตอนนี้...ไม่มีแม้แต่คนเดียว  เหลือเพียงเขาเท่านั้นเอง

 

นี่มันเรื่องอะไรกัน

 

วิมเลทขมวดคิ้วก่อนจะรู้สึกถึงแรงลมที่พัดแรงแต่มันกลับไม่ใช่สายลมธรรมดา  เนื่องเพราะมันเป็นลมที่สร้างขึ้นจากเวทย์  พัดพากระดาษเอกสารที่เขาถืออยู่ปลิวว่อนโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

 

พรึ่บ ๆ ๆ

 

เธอคงไม่รู้ว่ามีหนึ่งคนที่เขาอยู่ตรงนี้  เธอคงไม่รู้ว่ามีหนึ่งคนที่เขานั้นรอและมองอยู่ ...เขาจ้องอยู่และคอยจะหลบสายตา

 

เสียงใสคุ้นเคยพร้อมเสียงดีดกีต้าดังก้องในทางเดินกว้าง    สายลมพัดแผ่ว ๆ ใบหน้าคมคายผินหันไปมองด้านหลังตนในทันที

 

หลบสายตา ~

 

เสียงหลายเสียงดังแว่ว ๆ ทว่าความสนใจของวิมเลทถูกดึงไปที่ใครบางคนทิ่ริมฝีปากบางเฉียบกำลังร้องเพลงด้วยเสียงหวานทุ้ม

 

ฉันเองไม่รู้ว่าเธอมีใครที่จะมากับเธอไหม
ฉันเองไม่รู้ว่าเธอมีใครที่เธอนั้นรอหรือคอ­ยอยู่
หรือรออยู่ ฉันก็อยากจะรู้

 

ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อสบดวงตาสีม่วงคุ้นเคยที่แวบหนึ่งเขาเห็นเป็นสีเขียวมรกตใส ทั้งยังแฝงนัยคำพูดไว้มากมายที่ชวนให้หัวใจเต้นระรัว 

 

จะรู้ ~

 

เสียงอีกหลายสิบเสียงที่ดังแว่ว ๆ อีกคราทำให้วิมเลทได้สติและรู้ว่ามีเด็กหอสราทหลายสิบคนยิ้มกรุ้มกริ้ม  ชะโงกมาดูเขาแล้วร้องเพลงคลอเสียงใสที่เหมือนไม่สนใจใครนอกจากเขา

 

และในคืนนี้ ที่เราได้มาพบกัน
ที่ฉันได้มาพบเธอ ไม่รู้อะไรที่ทำให้ได้เจอ
และต่อจากนี้เราอาจไม่ได้พบกัน
และฉันไม่รู้ว่าฉันจะไปหาเธอได้จากที่ใด

 

  ยัยบ้า...  นิ้วเรียวดีดเปาะ  เอกสารทุกอย่างก็ลอยเข้าสู่มือเขาตามเดิม  ร่างสูงหมุนตัวหนีแต่มีหรือที่คนเริ่มจะยอมปล่อยง่าย ๆ

 

วูบ

 

ร่างโปร่งกระตุกยิ้มเมื่อโผล่ขวางหน้าและเห็นสีหน้าแดงระเรื่อของอีกฝ่าย   แต่วิมเลทพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

 

ถ้าหากจะขอลองคุยกับเธอได้ไหม
ก็ยังไม่รู้ว่าเธอเองจะคิดเช่นไร
ก็คือความรู้สึกจริงที่เกิดจากข้างใน
ถ้าเธอไม่คิดอะไร ไม่เป็นไร
อย่างน้อยเธอก็ได้เพื่อนเพิ่มอีกคน

 

และในคืนนี้ ที่เราได้มาพบกัน
ที่ฉันได้มาพบเธอ ไม่รู้อะไรที่ทำให้ได้เจอ
และต่อจากนี้เราอาจไม่ได้พบกัน
และฉันไม่รู้ว่าฉันจะไปหาเธอได้จากที่ใด

 

ไม่ว่าเขาเดินไปทางไหนก็พบคนยิ้มกรุ้มกริ้มส่งมาให้  พร้อมเจ้าของเสียงรูมเมทที่ตามตื้อไม่ห่าง จนชายหนุ่มเริ่มอายเต็มที  จากที่มีเพียงไม่กี่สิบคนไหงพอเขาเดินหนีวิสกี้กลับกลายเป็นคนตลอดทางที่เดินตามส่งแถมร้องเพลงต่อเป็นลูกคู่คนดีดกีต้าร์

 

ถ้าหากจะขอลองคุยกับเธอได้ไหม
ก็ยังไม่รู้ว่าเธอเองจะคิดเช่นไร
ก็คือความรู้สึกจริงที่เกิดจากข้างใน
ถ้าเธอไม่คิดอะไร ไม่เป็นไร
อย่างน้อยเธอก็ได้เพื่อนเพิ่มอีกคน

 

ถ้าหากจะขอลองคุยกับเธอได้ไหม
ก็ยังไม่รู้ว่าเธอเองจะคิดเช่นไร
ก็คือความรู้สึกจริงที่เกิดจากข้างใน
ถ้าเธอไม่คิดอะไร ไม่เป็นไร
อย่างน้อยเธอก็ได้เพื่อนเพิ่มอีกคน

 

ติ๊ง

 

เสียงดีดเครื่องดนตรีดังครั้งสุดท้ายพร้อมเสียงปรบมือและเป่าปากชอบใจ  เขาตีหน้านิ่ง

 

  นายทำอะไรของนาย ? ” เนื่องเพราะอีกฝ่ายอยู่ในสภาพชายหนุ่ม  เขาก็ต้องตามน้ำไปก่อน  วิสกี้เอียงคอมองใส ๆ ทั้งที่ในใจฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อกวาดมองรอบตัว

 

หุ ๆๆ เกือบร้อยคน  ถือว่าที่ให้ไปเกณฑ์มานั้นใช้ได้ 

 

  ฉันทำอะไรน่ะเหรอ...” สาวเจ้าทวน   ฉีกยิ้มออดอ้อนไปให้ชวนให้หัวใจใครบางคนเต้นระส่ำ  บอกอย่างพาซื่อ 

 

  วิมเลทงอน  แต่...เค้ามาง้อแล้วนะครับ J  

 

  กรี๊ด ~   เสียงกรีดร้องจากเหล่าหญิงแท้และชายไม่แท้ดังทันใด  ใบหน้าสาวเจ้าแต่ละนางล้วนแดงระเรื่อเนื่องเพราะจินตนาการที่พุ่งไปไกลกับฉากง้องอนของเพื่อนหนุ่มคู่นี้ที่ดูจะมี 'อะไร ๆ' มากกว่าความเป็นเพื่อน   วิมเลททำหน้าเลิ่กลั่ก  ก้าวถอยยัยตัวแสบที่ฉีกยิ้มเจ้าเลห์ทันทีแต่ก็ถูกฝูงชนนักเรียนเซนท์ปิแอร์ขวางไว้

 

พรึ่บ

 

  ...คืนดีกันนะ ”  ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจัดเมื่อคนตัวเล็กกว่าโผเข้ามากอดพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่ทั้งหมดได้ยินชัด  เสียงวี๊ดวิ๊วดังกว่าเดิมแม้ผู้ชายจะเริ่มทำหน้าขยะแขยงก็ตามทีแต่เสียงของทั้งหมดกลับดังประสาน 

 

  คืนดี ! คืนดี ! คืนดี !  

 

  ...ไม่อายเขาเลยหรือไง ”  วิมเลทพ่นลมหายใจพรืด  ถามทั้ง ๆ ที่ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดอยู่อย่างนั้น  วิสกี้อมยิ้มน้อย ๆ ชูนิ้วก้อยแล้วบอกไปตามตรง 

 

  อายสิ  แต่ถ้าทำให้นายยอมคืนดีก็ไม่เท่าไหร่หรอก ” 

 

ประโยคนั้นทำให้องครักษ์หนุ่มนิ่งงัน  แววตาเฉยชาปรากฏความอ่อนละมุนเมื่อมองร่างในอ้อมแขน

 

  ยัยบ้า...  เขากระซิบแผ่ว ๆ แต่ยกมือเกี่ยวก้อยมือเล็ก   ชะโงกหน้าไปพูดข้างหูหญิงสาวในร่างชายหนุ่ม  หูได้ยินเสียงแว่ว ๆ คนไชโย  “ ทำแบบนี้...ในร่างนี้...ฉันเสียหายนะ ”

 

วิสกี้อึ้งก่อนจะหัวเราะลั่นแล้วบอก 

 

  งั้นฉันจะรับผิดชอบเอง  ดีไหม ? ” 

 

  .... ” วิมเลทไม่ตอบ  เบือนหน้าหนีแต่ใบหน้าเคร่งขรึมกลับพยายามกลั้นยิ้ม   และต้องกลับเป็นเรียบตึงเมื่อเห็นคนรอบ ๆ ส่งยิ้มมาให้ 

 

  ไม่มีเรียน...หรือไงครับ ? ” สายตาอันเยือกเย็นเล่นเอาแต่ละคนกระเจิงทั้งรุ่นพี่และอาจารย์บางท่านที่มาร่วมสนุกด้วย  เขาถอนหายใจอีกคราก่อนจะเหล่ตามองคนข้างกายที่ช่วยเขาถือเอกสารอีกกึ่งหนึ่ง  ใบหน้าระบายรอยยิ้มกว้างแต่เหมือนวิสกี้จะนึกถึงอะไรบางอย่างได้  หันขวับมามองรูมเมทหนุ่มข้างกายแล้วถาม

 

  นายคืนดีแล้ว  ทีนี้...ฉันกลับไปนอนห้องเดิมได้หรือยัง ”

 

ปลายเท้าของคนเดินนำหยุดกึกเมื่อนึกสภาพเตียงที่ติดกันของเขาและอีกฝ่ายออก  แม้เจ้าตัวจะอยู่ในร่างผู้ชายแต่ตอนแรกเขาไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากวิสกี้เป็นเพื่อน  แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันเปลี่ยนไป   

 

  ไม่เอา ”  ชายหนุ่มตอบเสียงห้วน  ขืนเป็นแบบนั้นเขาได้นอนไม่หลับกันพอดี  นี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่เขาไล่หญิงสาวให้ไปนอนกับสาว ๆ คนอื่น

 

  ทำไมล่ะ ! ฉันอยากนอนห้องเดิมเต็มทนแล้วนะ  นายก็หายโกรธแล้วด้วย ”   

 

  บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ” 

 

  ไม่เอา ! ฉันจะนอนห้องเดิมอ่ะ  จะนอนห้องเดิม ๆ ” 

 

  จะบ้าเรอะ ! ฉันนอนไม่หลับกันพอดี ” 

 

  ฉันนอนดิ้นตรงไหน  นายหายโกรธแล้วนี่นา  น้า ๆๆ ” 

 

  ไม่... 

 

  วิมจ๋า... เสียงของคนสองคนค่อย ๆ หายลับไป  กลุ่มสาว ๆ ที่อยู่ไม่ไกลทำท่าครุ่นคิดแล้วอุทาน

 

  หรือว่า !...วิสกี้จะเป็นเมะ ! กรี๊ด !  

 

และอีกเสียงที่ส่งตรงมาจากฟ้า

 

  แล้วตกลงสาว ๆ ไปนอนกันที่ไหน ??? ” 

 

 

 

 ผมเกลียดเตกีล่า ” 

 

  !  

 

  ไม่ชอบทั้งผมสีแดงแล้วก็ตาคู่นั้น  นิสัยก็ไม่ดี  ...ไม่น่ารัก  ไม่น่าสนใจ   ไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วย  อยู่ด้วยแล้วเครียด  น่าปวดหัว  ผม...เกลียดเติร์ก ” 

 

  นายพูดใหม่อีกทีซิบลัด... 

 

  ฉันเกลียด...เตกีล่า ” 

 

ตุบ !

 

สายตาทั้งหมดหันไปมองอีกด้านในทันทียกเว้นผู้พูด   บลัดดี้เอ่ยครางชื่อบุคคลที่อยู่มุมประตูด้วยท่าทางนิ่ง ๆ  แต่ผู้อื่นนั้นถึงกับตกตะลึงเพราะความไม่คาดฝัน

 

  ...เติร์ก ”  ดวงตาสีฟ้าที่จับจ้องมานั้นเต็มไปด้วยความเสียใจและเย็นชา  เส้นผมสีแดงที่มัดรวบปลิวสยายเมื่อเจ้าตัวหมุนตัวหนีในทันทีทันใดเมื่ออีกประโยคหลุดจากปากรูมเมทหนุ่ม

 

  อย่างที่นายได้ยิน  ฉันเกลียดนาย ” 

 

  เติร์ก !   เหล่ารุ่นพี่ตะโกนกันลั่นเมื่อร่างโปร่งหายไปจากสายตา  อ้าปากค้างและทำอะไรกันไม่ถูกยามหันไปอีกบุคคลหนึ่งที่นั่งนิ่ง  แต่ดวงตาสีแดงปนชมพูเต็มไปด้วยความว้าวุ้นและร้อนใจแต่ร่างกายกลับไม่สามารถขยับได้

 

  เฮ้ย ! แก้เวทเร็ว ๆ เอายาแก้มาด้วย !  

 

  อยู่ไหน  อยู่ไหนวะ !  

 

  เกิดอะไรขึ้นคะ ? ”  มาดอนน่าที่เดินเข้ามามองสภาพชุลมุนในห้องด้วยความมึนงง  ภาพตรงหน้าคือรุ่นพี่ห้าคนล้อมรอบเพื่อนหนุ่มบุตรชายเจ้ากรมข่าวสารที่นั่งนิ่งอยู่กับที่  ดวงตาคมกรอกไปมาแต่ปากยังกล่าวว่าช้า ๆ ก็ได้  (?)  แต่นั่นยิ่งทำให้เหล่ารุ่นพี่รีบเร่งมือกว่าเดิม

 

  ใครหยิบกระเป๋ากลุ่ม B มาแทนว่ะ  ใช้ยาผิดประเภทเลย ”  รุ่นพี่อีกคนพูดอย่างหัวเสีย  และยิ่งต้องเครียดขึ้นไปอีกเมื่อรุ่นน้องกล่าวเนิบ ๆ 

 

  ไม่ต้องรีบ  เขาไม่ได้สำคัญอะไรกับผมเลย ” 

 

  แง ! อย่างนี้ก็แปลว่าสำคัญมากน่ะสิ ! ” รุ่นพี่สาวอีกคนทำหน้าจะร้องไห้

 

  ตายแน่ ๆ ฉัน ”  อีกคนทำท่าจะเป็นลมแล้วรับขวดยาจากเพื่อนกรอกเข้าปากบลัดดี้ที่อยู่เฉย  ไม่นานเกินนาที  เขาก็ลุกพรวดตามทางที่ใครคนหนึ่งเพิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว 

 

  เอ่อ...ขอถามอีกครั้ง  เกิดอะไรขึ้นคะ ? ” หญิงสาวใส่แว่นถามอย่างงง ๆ ก่อนจะถูกลากไปกลางวงรุ่นพี่ที่ทำหน้าเคร่ง 

 

  ก็ใครไม่รู้น่ะสิหยิบกระเป๋ากลุ่มพี่ไปผิด   เลยกลายเป็นกลุ่มพี่ได้ยาอีกแบบแทน ” 

 

  ยา...ยาอะไรหรือคะ ??? ”  มาดอนน่ายิ่งทำหน้างงเข้าไปอีก 

 

  ยาควบคุมจิตน่ะสิ  เอาไว้ใช้สำหรับคาดคั้นความจริงจากนักโทษ  กลุ่มพี่จริง ๆ ต้องได้ยานี้แต่พอมาขอให้น้องบลัดทดลองกลับกลายเป็นว่าได้ยาตรงข้ามจิตมาแทน ” รุ่นพี่สาวอีกคนรีบอธิบายต่อ  “ ยาตรงข้ามจิตคือยาสำหรับพูดโกหกที่ตรงข้ามกับความคิดในจิตใจ  ถ้าทานยานี่เข้าไปแล้วคิดว่าชอบ  ปากก็จะบอกว่าไม่ชอบ  ถ้าคิดจะพูดคำว่าไม่ชอบ  ปากก็จะหลุดพูดว่าชอบ ” 

 

  แล้วเมื่อกี้บลัดพูดอะไรหรือคะ  หนูเห็นเติร์กร้องไห้ด้วย ” 

 

เหล่ารุ่นพี่มองหน้ากันแล้วว้ากลั่น  ยีหัวตัวเองอย่างอดไม่อยู่

 

  อ๊าก ! ว่าแล้วทำไมมันฟังดูแปลก ๆ ”  พวกเขาก็ว่ากันอยู่  พอแกล้งถามเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับน้องเตกีล่า  รุ่นน้องหนุ่มก็ตอบกลับมาอย่างไม่ลังเลว่าเกลียดทั้งที่แววตาฉายความตกตะลึงและตกใจ

 

  งั้นแสดงว่าสิ่งที่บลัดดี้พูดออกมาตรงข้ามกับในใจเขาอย่างสิ้นเชิงสินะคะ ”  สาวแว่นเงียบไปชั่วอึดใจหลังประมวลสิ่งที่ได้ฟังออกมา   ยิ้มบาง ๆ แล้วถามอีกครั้ง     แล้วเขาพูดอะไรไปบ้างหรือคะ ”

 

คราวนี้ตาเหล่ารุ่นพี่เงียบบ้าง 

 

  ผมเกลียดเตกีล่า

 

ผมชอบเตกีล่า...

 

   ไม่ชอบทั้งผมสีแดงแล้วก็ตาคู่นั้น  นิสัยก็ไม่ดี  ...ไม่น่ารัก  ไม่น่าสนใจ   ไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วย  อยู่ด้วยแล้วเครียด  น่าปวดหัว  ผม...เกลียดเติร์ก ” 

 

...ชอบทั้งผมสีแดงแล้วก็ตาคู่นั้น  นิสัยก็ดี  ...น่ารัก  น่าสนใจ  อยากเข้าไปยุ่งด้วย   อยู่ด้วยแล้วไม่เครียด  สบายใจ  ผม...ชอบเติร์ก...

 

   ฉันเกลียด...เตกีล่า ” 

 

ผมชอบ...เตกีล่า

 

  อย่างที่นายได้ยิน  ...ฉันเกลียดนาย ” 

 

ไม่ใช่อย่างที่นายได้ยิน  ...ฉันชอบนาย

 

สายตาห้าคู่มองกันแล้วอุทาน

 

  อุต๊ะ !  

 

20% สุดท้าย

 

 

ส่วนมาดอนน่ายังฉีกยิ้มเจือจาง  มือกำสายกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลอ่อนไว้แล้วขอตัวจากมาโดยที่เหล่ารุ่นพี่ไม่ได้สังเกตเลยว่ากระเป๋าที่รุ่นน้องสาวถือก็คือกระเป๋าที่มีลักษณะเหมือนกับกระเป๋าของกลุ่มเขาทุกประการ

 

  คิก ๆ อย่าโกรธกันเลยนะคะ    เธอหันมาขยิบตาให้

 

 

ทางด้านของชายหนุ่มที่กวาดตามองหาร่างของรูมเมทหนุ่มไม่ปิดสีหน้ากังวลใจและหวาดหวั่น  กลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น...นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะพูดแม้แต่น้อย  แต่เพียงได้ยินคำถามที่เกี่ยวกับใครบางคน  คำพูดในใจก็ผุดขึ้นมาทว่าเสียงที่เปล่งออกไปนั้นกลับไม่เป็นไปดั่งคิด

 

ทำยังไงดี...

 

  วิม แฮ่ก ๆ นายเห็น...แฮก...เติร์กบ้างไหม ? ” เขาที่เจอเพื่อนหนุ่มระหว่างทางถามเสียงกระหืดกระหอบ 

 

  ก็เห็น ทำ... 

 

  ที่ไหน !   ยังไม่ทันได้ถามเพื่อนสนิทผู้ขี้เล่นก็ตะคอกถามทันใด  ดวงตาสีแดงปนชมพูมีแต่ความกลัดกลุ้ม   องครักษ์หนุ่มจึงตอบสั้น ๆ ว่าแถว ๆ ห้องผอ.  เท่านั้นเองร่างสูงของผู้เป็นเพื่อนก็เลือนหายไปทันใด

 

  มีอะไรหรือเปล่าวิม ”  วิสกี้ที่เดินมาหาเอียงคอถามอย่างสงสัย  ชายหนุ่มส่ายหน้า  เขาก็ไม่รู้เรื่องเช่นกันว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า 

 

  ตกลงฉันนอกห้องเดิมได้แล้วนะ ”   

 

  ไม่ ”  วิมเลทยืนกรานเสียงแข็งทันที   เพิ่งจบการเถียงไม่ทันไรแม่เจ้าประคุณก็เริ่มบทสนทนาใหม่อีกครั้งเสียแล้ว 

 

  ทำไมอ่า ~ นายรู้ไหมว่ามันลำบากขนาดไหนที่ต้องไปขอคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนหรือพี่น้องตัวเองนอนเนี่ย  ถึงเจ้าของห้องจะหล่อเวอร์ก็เถอะ ”  ชายหนุ่มทำหน้างอแล้วแอบพึมพำประโยคสุดท้ายเบา ๆ แต่มีหรือจะรอดพ้นหูของคนที่ตั้งใจฟังทุกประโยคที่หลุดออกจากปากร่างโปร่งได้ 

 

  หมายความว่าไง...พวกนายควรที่จะไปนอนกับ...เซซิเลียไม่ใช่หรือ ? ”  ร่างสูงขมวดคิ้วทันควันแล้วถามเสียงเข้ม   คนที่ควรไปนอนกับเพื่อนสาวชะงัก  หุบปากฉับเมื่อความลับที่ฝากสาว ๆ เก็บไว้เกือบหลุดออกมา   แต่เหมือนแพทย์สาวในร่างชายหนุ่มจะโผล่มาเสียก่อนตอกย้ำขอสันนิษฐานของมือขวาเจ้าชายหนุ่ม 

 

  วิส ๆ ได้เตียงใหม่มาเพิ่มแล้ว  เห็นว่า 'เขา' สั่งมาให้เราพ...” เพิ่ม...  รัมรู้สึกเหมือนอารมณ์กระดี๊กระด๊าที่ได้ของใหม่หายไปทันทีทันใดเมื่อเห็นหน้าเคร่งเขม็งของวิมเลท  ตามมาด้วยคู่ของจินและบราวน์ที่เดินมาหาติด ๆ

 

  มีอะไรหรือเปล่า ? อ่อ...รู้เรื่องเตียงใหม่หรือยัง  คราวนี้ขนาดคิงไซต์เลยล่ะ  รัก 'หมอนั่น' ชะมัด  แถมคราวนี้ซื้อตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มาให้ฉันด้วยล่ะ ”   

 

  .....  

 

  .....  

 

  .....  

 

  วิสกี้  อีฟราโทโร่ ไม่ทราบว่าตลอดเกือบหนึ่งเดือนมานี่คุณไปนอนที่ไหนมา  และ...'ผู้ชาย' ซึ่งเป็นเจ้าของห้องที่คุณบอกว่าหล่อเวอร์นั้นเป็นใครไม่ทราบ ? ”  เขาถามด้วยรอยยิ้มที่กระตุกนิด ๆ ที่มุมปาก  เน้นย้ำคำพูดที่ทำเอาแต่ละคนหน้าซีด   บราวน์และเคียร์มองหน้ากัน  ปะติดปะต่อคำพูดจากเพื่อนหนุ่มได้อย่างว่องไว   สายตาสามคู่จ้องมองบุคคลทั้งสามในวงล้อมที่ทำท่าจะหดตัวลีบอย่างคาดคั้น  เคียร์ยิ้มจาง ๆ เมื่อเอ่ยปากถามเจ้าของผมสีเขียวขี้ม้าและดวงตาสีอำพัน

 

  หมายความว่าไงครับจิน ??? ” 

 

  แหะ ๆ หมายความว่าไงเหรอรัม ” คนถูกถามโยนเผือกร้อนไปให้ผู้เป็นเพื่อนที่หลุดมาดขรึมกลายเป็นหนุ่มเอ๋อเหวอรับประทานแทนทันใด  ดวงตาสีเขียวจางคมกริบจึงเปลี่ยนมาคาดคั้นอีกฝ่ายทันที

 

  ไหน...ลองเล่าเรื่องตอนที่พวกฉันโกรธอยู่ให้ฟังหน่อยสิครับรัม ” 

 

ดวงตาสามคู่สบกันอย่างรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ คิดในใจ

 

ซวยล่ะสิ

 

 

 

ด้านบลัดดี้ที่ปรากฏตัววูบหน้าห้องของผู้อำนวยการโรงเรียนที่แทบไม่เคยพบหน้าค่าตาแม้แต่น้อยพยายามสงบจิตใจของตนเพื่อหาละอองเวทย์อันคุ้นเคยที่อาจบ่งบอกสถานที่อีกฝ่ายหายตัวไปหลังได้ยินคำพูดที่เขาไม่เคยคิดจะพูดออกมา   พระอาทิตย์เริ่มตก  ประกายแสงที่เหลืออีกเพียงเล็กน้อยทำให้เขามองเห็นเงาของตัวเองวูบไหวไปมา  แต่หัวที่พยายามเรียบเรียงข้อมูลและหาร่องรอยทุกอย่างเป็นอันต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างกระซิบ

 

  หาอะไรอยู่รึหนุ่มน้อย ”  บลัดดี้หันขวับมองรอบตัวแล้วต้องขมวดคิ้วเพราะไม่เห็นแม้แต่วี่แววเจ้าของ  เสียงนั้นหัวเราะในลำคออีกครั้งแล้วกล่าวหยอกเย้า 

 

  หน้าตาดีไม่เบา   หากมีอันใดให้ข้าช่วยก็บอกได้นะ ” 

 

  ท่านเป็นใคร ”  ชายหนุ่มถามเสียงปกติทั้งที่เริ่หรี่ตาลงยอ่างระแวดระวัง  แต่ยืนนิ่ง  หูเฝ้าฟังเสียงรอบ ๆ ว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ 

 

  ข้าหรือ...  เสียงนั้นเงียบไปชั่วอึดใจ  ในน้ำเสียงน้ำแฝงความเศร้าหมองและสมเพชตัวเองไว้อย่างปิดไม่มิด “ ข้ามันก็แค่ดวงวิญญาณสตรีโง่เง่าที่หลงรักบุรุษที่ไม่แม้แต่จะถนอมน้ำใจข้า ” 

 

  ดวงวิญญาณ ? ”   

 

  ไม่มีอันใด  ว่าแต่เจ้าต้องการหาสิ่งใดเล่า ”  ความนุ่มนวลผ่านทางน้ำเสียงทำให้เขาไม่รอช้าที่จะเอ่ยไป 

 

  ท่านพอจะเห็นบุรุษผมสีแดงเพลิงและดวงตาสีฟ้าใสบิรเวณนี้บ้างหรือไม่ ”   

 

อีกฝ่ายเงียบไป   ไม่...หากพบ...ข้าก็พบเพียงภูตสตรีผมเงินดวงตาสีน้ำเงินเข้มเท่านั้น ”  ดวงตาสีแดงปนชมพูวาววับทันใดด้วยความคาดหวัง 

 

  นางไปที่ใดแล้ว ” 

 

  พวกเจ้าเป็นคนรักกันรึ ” 

 

  เปล่า...นางไม่ใช่... บลัดดี้ตอบเบา ๆ และต้องแสดงท่าทีร้อนใจขึ้นไปอีกยามได้ยินปลายเสียงบอกเล่าว่าเห็นหยาดน้ำตาของหญิงสาวที่ผ่านมา

 

  นางอยู่ที่ไหนกัน !  

 

  ข้าไม่บอก !  เจ้าของเสียงสวนกลับทันควันจนบลัดดี้ผงะเล็กน้อยเพราะเสียงที่ดังก้องและแฝงความพิโรธเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยมพรั่งพรูคำพูดออกมา    ผู้ชายก็เหมือน ๆ กันหมด  ไม่เคยรักใครจริง  แล้วผู้ที่เจ็บปวดเป็นใครเล่าถ้าไม่ใช่พวกเรา  หญิงสาวคนนั้นก็เช่นกัน  คงผิดหวังจากตัวเจ้าสินะนางถึงได้หลั่งน้ำตา  ข้าจะไม่ให้เจ้าได้เข้าใกล้นางเป็นแน่ !  

 

เพียงได้ยินประโยคท้าย  หนุ่มอารมณ์ดีก็รู้สึกวูบโหวงในอกทันควัน  น้ำเสียงกลายเป็นกราดเกรี้ยวยามได้ยินเช่นนั้น   ตะโกนก้องทางเดิน

 

  นางอยู่ที่ใด !   แต่คราวนี้แทนที่จะเป็นเสียงตอบกลับกลับเป็นเสียงกรีดร้องอันคุ้นเคยแทนที่  บลัดดี้หันขวับ   ก้าวเท้าวิ่งไปทางต้นเสียงแล้วผลักประตูบานหนึ่งเข้าไปในทันที  สิ่งที่พบคือร่างอันคุ้นเคยในสภาพชายหนุ่มนอนสลบไสลไร้สติภายในห้องเล็ก ๆ ที่มีกระจกที่แตกร้าวล้อมรอบ   หญิงสาวผมขาวในชุดราตรีสีเดียวกันเอ่ยอย่างเชื่องช้าและขื่นขม

 

  บุรุษเป็นเช่นนี้กันทุกคนและเจ้าเองก็ไม่ต่างกัน ” 

 

  ท่านทำอะไรนาง !   ร่างเย็นชืดในอ้อมแขนทำให้ร่างสูงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น  ใบหน้าธรรมดาคุ้นตาซีดเผือด  คิ้วขมวดแน่นราวอยู่ในฝันร้าย  ปลายนิ้วมีน้ำแข็งเกาะบางเบา

 

หญิงสาวในกระจกแสยะยิ้ม  ดวงตาสีฟ้าอ่อนวาววับด้วยความเจ็บปวด

 

  ข้าจะให้นางหลับใหลไปตลอดกาลในอีกเจ็ดวันข้างหน้าเพื่อให้นางไม่ต้องจมอยู่กับความทุกข์ ” 

 

  ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้ !  

 

  ทำไมข้าจะทำไมไม่ได้ ! นางจะมาอยู่เป็นเพื่อนข้า  อยู่ในที่ ๆ ไร้บุรุษ ” 

 

เพล้ง ! เสียงกระจกแตะดังเปรี๊ยะเบา ๆ พร้อมร่างของสตรีผู้มีความงดงามเหนือใครที่เลือนหายไป 

 

  เตกีล่า !  

 

 

 

  เป็นคำสาป...แต่เป็นแบบผูกเงื่อนไขตายตัวที่มีแค่ผู้ร่ายเท่านั้นที่จะสามารถคลายมันได้ ”  รัมละมือจากหน้าผากอันเย็นเชียบของผู้นิทราอยู่  วอดก้าที่กอดอกพิงประตูขมวดคิ้วเมื่อไดยินคำกล่าวจากผู้ที่เชี่ยวชาญในเรื่องของคำสาปที่สุดในกลุ่ม

 

  ไม่มีทางแก้เลยเหรอ ”  รัมส่ายหน้า  ภายในห้องนั้นมีวอดก้า  รัม  บลัดดี้  บราวน์และพาราไดซ์ที่ต่างใช้ความคิดกันอยู่เงียบ ๆ     

 

  พอจะรู้อะไรมาแล้วจากที่บลัดเล่า ”  จินเดินเข้ามาในห้องพร้อมตุ๊กตาหมี  ใบหน้าราบเรียบขณะกล่าว 

 

  เมื่อ 7 ปีก่อนเห็นมีอาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกผู้ชายหักอกหายตัวไป  เห็นลือกันในหมู่รุ่นพี่ว่าอาจารย์คนนั้นสอนเวทย์สายน้ำแข็งผสานคำสาปที่เก่งพอตัว   แต่พอถูกผู้ชายคนหนึ่งทิ้งไป  เธอก็ใช้ห้องที่เคยทำงานสร้างวงเวทย์ให้ดวงวิญญาณของเธอเข้าไปสิงข้างในเพื่อคอยปกป้องโรงเรียนและเฝ้าดูนักเรียน และคงเผอิญเห็นตอนเติร์กร้องไห้ก็เลย...อยากได้เติร์กไปอยู่เป็นเพื่อน ” 

 

 ก็เลยพานเกลียดผู้ชายเลยสินะ ”  บราวน์ที่ลูบคางอย่างใช้ความคิดพูดเปรย ๆ   

 

“ คิดว่ามีทางแก้ไหม ? ”  นักบวชหนุ่มเบือนหันไปมองทางเจ้าชายรัชทายาทที่สีหน้าทอความครุ่นคิดเหมือนกันแต่ประกายตาบางอย่างที่เบือนมาสบทำให้วอดก้าต้องถอนหายใจเมื่อรู้ว่ารูมเมทหนุ่นนั้นรู้เรื่องบางอย่างแล้ว   ด้วยเหตุนั้น  ระหว่างที่ทุกคนสนใจร่างของเตกีล่า   นิ้วชี้เรียวขาวก็ยกมาทายปิดปากตนเองพลางขยิบตาให้

 

ยัยตัวแสบ

 

พาราไดซ์ส่ายหัวเล็กน้อย  ดวงตาสีม่วงทอความขบขันเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของผู้เป็นเพื่อนที่แสนเอาแต่ใจ แต่ก็กลับมาราบเรียบในไม่กี่นาทีต่อมา

 

  เดี๋ยวฉันจะไปสำรวจแถวนั้นหน่อยนะ  เผื่อเจอจะได้ลองกล่อมให้คลายคำสาป ” วอดก้าพูดอาสาและไม่คิดรอคำตอบ  ร่างสูงทำท่าจะเดินออกจากห้องไปแต่ข้อมือก็ถูกใครบางคนคว้าเอาไว้เสียก่อน  ใบหน้าเรียวขมวดคิ้ว  ค่อย ๆ เบือนหน้ากลับไปมอง

 

“ แน่ใจนะว่าจะไม่เป็นอะไร ? ”  เสียงเย็น ๆ ที่ถามเหมือนหยั่งเชิงแต่กลับมีความห่วงใยเจืออยู่ทำให้เขาต้องกลั้นยิ้ม  พยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า เพราะแน่ใจว่าชายหนุ่มต้องรู้แล้วเป็นแน่  ด้วยเหตุนี้ปลายเท้าที่กำลังก้าวออกจึงชะงัก  ร่างโปร่งโน้มมากระซิบข้างหูอีกฝ่ายแล้วถอยห่างไปอย่างรวดเร็ว

 

 คู่เติร์กเสร็จก็ฉัน...อย่าปฏิเสธนัดดินเนอร์ล่ะ J

 

ดินเนอร์ ???

 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแต่ริมฝีปากกลับลอบยิ้มจาง ๆ โดยไม่เห็นรอยยิ้มมีเลศนัยของสาว ๆ ในร่างหนุ่ม ๆ ที่เหลือ 

 

“ พวกฉันไปก่อนล่ะ  ดูแลเติร์กดี ๆ นะ ”  คนที่เหลือต่างขอตัวไปพักผ่อนและหาทางแก้ไขถึงคำสาปต่อ  ทำให้ในตอนนี้  ห้องกว้างกลับคืนสู่ความสงบตามเดิม  บลัดดี้ทรุดนั่งที่ข้างเตียงที่มีร่างหนึ่งพริ้มตาหลับอยู่  ดวงตาสีแดงปนชมพูวูบไหวไปมาเมื่อคิดว่าคนตรงหน้าอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก  มือหนายกมือเล็กกว่าขึ้นมากุม  ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ไร้ความอบอุ่นจนน่าใจหายจนต้องดึงร่างนั้นเข้ามาในอ้อมแขน 

 

  เติร์กครับ  ผมขอโทษ...ตื่นขึ้นมาเถอะนะ  ผมขอร้อง...

 

เขาอยากฆ่าตัวเองนักที่พูดแบบนั้นออกไปแต่มันย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงหวังที่จะหาวิธีคลี่คลายคำสาปให้ได้

 

 

 

  เล่นแรงเหมือนกันนะคะ  ถึงกับลงคำสาปแบบนั้นน่ะ ”  ร่างเพรียวในชุดนักเรียนชายเอนกายพิงเก้าอี้เมื่อกล่าวกับคู่สนทนา  เอเวอลีนส์รวบผมสีแดงอมทองที่ยาวถึงบ่าของวอดก้าขึ้นมัดให้อย่างชำนิชำนาญ  ใบหน้าสวยเฉียบระบายรอยยิ้มเอ็นดูและซุกซุน   ชุดราตรีสีแดงเพลิงสะบัดพรึ่บเมื่อมีเรียวตวัดชายไปด้านหลังเพื่อให้สามารถนั่งเก้าอี้ได้  สามสาวอยู่ในห้องเก่าแก่โบราณซึ่งเป็นห้องที่สี่ผู้พิทักษ์อยู่กันบ่อย ๆ ยามมีเรื่องต้องคุยกัน  ทว่าครั้งนี้สองหนุ่มรีเจซและฟรอเรนไทล์เป็นอันต้งระเห็จออกจากห้องไปหลังได้รับคำขาดจากซาราเนียที่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผู้เป็นเพื่อนและลูกสาวเพื่อน

 

  มันเป็นคำสาปที่มีวิธีแก้วิธีเดียวนั่นล่ะ  แต่ไม่ใช่แก้จากข้าหรอกนะ ” 

 

  หือ ? หมายความว่าไงคะ ” วอดก้ากระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเทพผู้พิทักษ์หอเหมันต์ขยับยิ้มจาง ๆ ดูเจ้าเล่ห์เข้าคู่กับเอเวอร์ลีนส์ที่เท้าคางจิบชาข้าง ๆ   

 

  หมายความว่าถ้าหากเจ้าหนุ่มนั่นทำให้ซาราเนียถูกใจ  นางก็จะยอมบอกวิธีแก้ไงล่ะ ” 

 

  แล้วมันคือ...  สองสาวหอฤดูร้อนและฤดูหนาวหรี่ตาให้ขณะย้อนถาม 

 

  รู้จักเรื่องเจ้าหญิงนิทราหรือไม่ ? ” 

 

  ........    คนฟังนิ่งค้างเมื่อแปลความหมายออก  อดขมวดคิ้วไม่ได้จนดวงวิญญาณทั้งสองต้องขยับยิ้มเอ็นดู

 

  เติร์กรู้ไหมคะ ” 

 

เรื่องอะไรจะบอกให้รู้ล่ะ  เอเวอร์ลีนส์ลอบยิ้มขบขัน

 

  โรคหวงเพื่อนกำเริบหรือไงซีเวียร์น่า ” 

 

  ก็คงประมาณนั้นแหละคะ ”  หญิงสาวยิ้มแห้ง ๆ ขยับวางหนังสือบนตักให้ดีกว่าเดิมเมื่อมันมีทีท่าว่าจะร่วง  ปรายตามองท้องฟ้าที่กระจ่างแสงด้วยดวงดาวมากมายแล้วระบายรอยยิ้มบ้าง

 

  เอาเถอะ...ถือว่าให้เธอพักเสียบ้างแล้วเราก็จะได้มีเพื่อนที่จะโดนขโมย...เหมือนกัน J 

 

 

 

วันที่ 7 แล้วที่พวกวอดก้าและบลัดดี้ยังหาวิธีคลายคำสาปไม่ได้ (หรือคนกลุ่มแรกไม่คิดจะหา)  ยิ่งเวลาผ่านไปเร็วเท่าไรบุตรชายเจ้ากรมข่าวสารก็ยิ่งร้อนรนเท่านั้น  จนถึงเวลาเย็นไม่ว่าจะหาข้อมูลจากที่ใดก็ไม่มีบอก 

 

  เติร์ก...ตื่นขึ้นมาเถอะ  เธอนอนหลับไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วนะ ” บลัดดี้กระซิบข้างหูคนที่นอนหนุนตักเขาอยู่  หวังให้ร่างนี้ลืมตาขึ้นมาและฟังสิ่งที่เขาพยายามพร่ำพูดทุก ๆ วันแต่ร่างที่เย็นเฉียบก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง  หน้าผากของคนทั้งสองแนบสนิทเมื่อร่างสูงพยายามถ่ายทอดความอบอุ่นให้

 

  ไงเล่า...  เสียงใสที่ดังทักเบา ๆ ทำให้เขารีบเงยหน้ามองหาต้นเสียงในทันที  ร่างของสตรีผมขาวปรากฏตัวในกระจกเงาใบใหญ่ พร้อมรอยยิ้มเหยียดเยาะเมื่อมองใบหน้าคมคายของบลัดดี้

 

  คลายคำสาปเสีย ”  ชายหนุ่มพูดเบา ๆ ดวงตาสีแดงปนชมพูเรืองรองทีละน้อย 

 

  ถ้าข้าไม่ทำ ? ” ซาราเนียที่แกล้งปลอมตัวเป็นอาจารย์สาวที่ถูกหักอกแกล้งถามแต่สิ่งที่ได้รับคือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่มาจากอีกฝ่ายซึ่งมันมากพอที่จะสามารถใครบางคนได้เลยด้วยซ้ำ  ซึ่งผู้พิทักษ์หอเหมันต์ก็ไม่แปลกใจนักเนื่องเพราะจากการศึกษานิสัยของอีกฝ่ายเป็นคนเอาแต่ใจและแอบใจร้อนลึก ๆ ภายในอยู่แล้ว  แต่เพราะหน้าที่กรองข่าวสารต่าง ๆ จึงจำต้องใช้ความใจเย็นเข้าข่ม  แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยเหยียดอีกครา  ร่างสูงก็วางร่างในอ้อมแขนลงอย่างทะนุถนอม  ขณะทรุดตัวลงคุกเข่าหน้ากระจกเงาบานใหญ่ 

 

  เจ้าทำอะไร ! เธอถามพลางขมวดคิ้ว 

 

  ได้โปรด  คืนนางมา...” บลัดดี้พูดเสียงเรียบ ๆ แต่แววตานั้นมีเพียงความจริงจังทุกคำพูด  พอเห็นดังนั้นดวงวิญญาณสาวก็ไม่รอช้าที่จะทดสอบต่อ

 

  แต่เจ้าทำนางร้องไห้ ” 

 

  ผมไม่แก้ตัว  แต่ที่ผมจะบอกคือ...ผมชอบเติร์ก ” 

 

!  คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับใบ้กิน  เมมปากแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดยิ้มออกมา   แสร้งกล่าวขึงขัง    ยังไงข้าก็ไม่คิดจะคลายคำสาปให้  นอกเสียจาก... 

 

  นอกจากอะไร ”  บลัดดี้ถามกลับทันควันด้วยสีหน้ามีความหวัง 

 

  นอกเสียจาก...เจ้าจะสาบานว่าจะไม่ทำให้นางร้องไห้อีก ” 

 

เพียงได้ยิน  ร่างสูงไม่รอช้าที่จะหยิบมีดพกออกมากรีดเลือดตัวเองแล้วท่องเวทย์ทันใด  โดยที่ซาราเนียไม่คิดจะห้ามปราม  พิธีสาบานเป็นไปอย่างเรียบง่าย  เขาหันไปถามเรียบ ๆ ว่าพอใจหรือยังแต่สิ่งที่ได้รับคือร่างที่เลือนหายไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

  วิธีแก้คำสาปง่ายมาก...หากเจ้ารู้จักเรื่องเจ้าหญิงนิทรา ” 

 

  เจ้าหญิงนิทรา ? ”  บลัดดี้ทวนคำ  เพียงคิดได้สิ่งที่แวบเข้ามาก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏความลังเล  แต่พอเห็นคิ้วที่ขมวดราวอยู่ในฝันร้ายก็ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจโน้มใบหน้าลงไปพลัน

 

ริมฝีปากหยักทาบทับริมฝีปากบางที่เย็นชืดอย่างเนิ่นนานจนเริ่มรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่กลับคืนมาและเสียงครางหนัก ๆ ในลำคอทำให้บลัดดี้ถอนใบหน้าออกมาช้า ๆ และยิ่งต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นเปลือกตาสีขาวค่อย ๆ เปิดขึ้น 

 

  บลัด...? ” เตกีล่าทำหน้ามึนงง  ขานชื่อชายหนุ่มตรงหน้าเบา ๆ ก่อนใบหน้าที่เคนซีดเผือดจะต้องขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่ออีกฝ่ายโน้มหน้ามาใกล้ให้หน้าผากชนกันแล้วกระซิบเบา ๆ

 

  ตื่นแล้วเหรอ...เจ้าหญิงนิทรา ” 

 

 

 

  ขอให้ง้อไดซ์ได้สำเร็จนะ ”  อาจารย์โซเฟียเอ่ยพลางยกยิ้มหวานให้  วอดก้าโบกมือตอบโต้กลับ  เดินออกจากห้องโถงที่ใช้ทำและฝึกเรียนทำอาหารก่อนได้ยินเสียงแผ่ว ๆ ของเทพผู้พิทักษ์ทั้งสองเอ่ยรายงานความเคลื่อนไหวของผู้เป็นเพื่อน 

 

  คู่สุดท้ายคืนดีกันแล้ว  เหลือเพียงคู่เจ้าเท่านั้นนะสาวน้อย ”  เอเวอลีนส์พูดหยอกเย้าหญิงสาวเพียงคนเดียวที่เดินเอื่อย ๆ ไปตามทางเดิน  เวลาหนึ่งทุ่มตรงยังมีนักเรียนเดินอยู่ประปราย  ส่วนใหญ่เป็นคนในสภาหรือกลุ่มคณะกรรมการที่ยังวิ่งวุ่นเพื่อส่งเอกสาร

 

  นั่นสินะคะ  ไม่รู้แผนนี้จะใช้ได้ผลหรือเปล่า ” พอเห็นคู่ของเพื่อนต่างสำเร็จกันไปเรียบร้อยแล้วก็ชักจะไม่มั่นใจในแผนของตนว่าจะสำเร็จหรือไม่  มือเรียวขวาที่ไร้เครื่องประดับเพราะถูกมนตร์ลวงตาของผู้พิทักษ์หอคิมหันต์ร่ายปิดบังหนึ่งในเครื่องประดับเทพของฤดูกาลไว้ยกขึ้นมาเกาคางอย่างใช้ความคิด 

 

  ต้องสำเร็จอยู่แล้ว  เจ้าอุตส่าห์ค้นหา 'สิ่งนั้น' และ 'ฝึกทำ' เสียอยู่นานมิใช่รึ แถมยังไปขอนอนที่ห้องของราฟาเอลอีก ”  เสียงเย็น ๆ ราบเรียบของซาราเนียพูดเปรยแต่ความหมายที่แฝงมาทำเอาคนที่ฝึกกรอกตาใส่  เพราะถูกล้อ  กว่าเธอจะหา 'มัน' และ 'สืบ' หลาย ๆ เรื่องมาได้  เล่นเอาหืดขึ้นคอแต่เอาเถอะ  ถึงห้องนอนราฟาเอลจะใหญ่แล้วก็สบายแต่วอดก้ารู้สึกอยากกลับไปนอนห้องเดิมเสียมากกว่า

 

ถูกแล้ว...ตลอดหนึ่งเดือนมานี้พวกเธอไม่ได้ไปรบกวนสาว ๆ แต่ไปแย่งที่นอนราฟาเอลมาต่างหาก  เห็นซื้อเตียงใหม่มาประเคนให้ถึงที่เลยทีเดียวเพราะทนนอนหลังขดหลังแข็งที่โซฟาไม่ได้ทั้งที่เป็นห้องนอนของตัวเอง  

 

อย่าหาว่ารังแกคนแก่เลยนะ  J

 

นักบวชหนุ่มผมเงินหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่แล้วดวงตาก็เหลือบเห็นสร้อยข้อมือบุษราคัมที่ส่องประกายวาวเสียก่อนแต่มันก็เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นทำให้เธอต้องยกมันขึ้นมาดูใหม่เพราะไม่แน่ใจว่าได้ตาฝาดไปหรือเปล่า

 

  วอดก้า ??? ” เสียงสองดวงวิญญาณเอ่ยเรียกเบา ๆ ทำให้คนที่เผลอครุ่นคิดได้สติ 

 

  มีอะไรหรือเปล่า ? ” 

 

  เปล่า  รีบไปเถอะ  เจ้าต้องฝึกควบคุมพลังธาตุดินกับรีเจซต่อในฝันนะ ”  แม้ว่าผู้พิทักษ์ทั้งหลายจะสนุกเพียงใดแต่ไม่ลืมย้ำเตือนให้หญิงสาวลืมการฝึกควบคุมพลังของเทพแห่งฤดูกาลนี้แม้แต่น้อย   วอดก้าโคลงหัวแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องผอ.เพื่อนอนพักต่อ  อดหรี่ตาดูเครื่องประดับที่ข้อมือไม่ได้

 

กุญแจดอกที่สอง...และเครื่องประดับชิ้นที่สองกำลังปรากฏสินะ 

 

ด้านราฟาเอลที่จิกหัวตัวเอง  ร้องโอดครวญ

 

  เลิกรบกวนห้องฉันแล้วไปนอนห้องตัวเองได้แล้วยัยเด็กบ้า !  

 

 

 

 


 





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 66 : บทที่ 58 งอน (o_O?) VS ง้อ (?) 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15541 , โพส : 134 , Rating : 19% / 206 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
# 134 : ความคิดเห็นที่ 14926
แหม่ให้หลานนอนหน่อยสิราฟาเอล555
Name : Chreprang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chreprang [ IP : 27.55.198.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2561 / 01:41
# 133 : ความคิดเห็นที่ 8926
สงสารราฟาเอล( ? )จังเลย( ? )
Name : Mint2704 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mint2704 [ IP : 1.46.7.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2559 / 17:50
# 132 : ความคิดเห็นที่ 6505
สมน้ำหน้าราฟาเอล อิอิอิ
Name : fairy_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fairy_devil [ IP : 125.27.75.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2558 / 09:37
# 131 : ความคิดเห็นที่ 5356
ชักไม่อยากให้ไดซ์รู้ตัว อยากเห็นไดซ์มาดหลุดเหมือน 4 หนุ่มบ้างอ่ะ 5555555
Name : lovelykik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelykik [ IP : 27.55.33.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2558 / 20:18
# 130 : ความคิดเห็นที่ 4921
แผนง้อแต่ล่ะคนๆแสบได้ใจจริงๆ
สงสารราฟาเอลแหะ เหอะๆ
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : ธิดาหิมะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ธิดาหิมะ [ IP : 125.25.69.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2557 / 17:38
# 129 : ความคิดเห็นที่ 4229
มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ

Name : Wolf Black < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wolf Black [ IP : 171.99.253.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2557 / 23:28
# 128 : ความคิดเห็นที่ 4226
มาอัพต่อเร็วเถอะได้โปรดดดด
Name : ความสุขเล็กๆๆ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ความสุขเล็กๆๆ [ IP : 125.25.138.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2557 / 08:40
# 127 : ความคิดเห็นที่ 4225
โอ้ววววววววววว มานอนห้องราฟาเอลเหรอ 5555555555555
คู่เติร์กน่ารักอ่า เจ้าหญิงนิทรา วรั้ยยยยยยยยย
ของวอดก้าจะเป็นยังไงน้าาา
PS.  SNSD Yuri & EXO HunHan FOREVER !!
Name : Harm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Harm [ IP : 27.55.40.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 21:10
# 126 : ความคิดเห็นที่ 4224
รีบๆมาอัพต่อน่ะค่ะ อยากรู้คู่ของวอดก้าแล้ววววว
Name : wawa kochakorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wawa kochakorn [ IP : 14.207.135.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 20:25
# 125 : ความคิดเห็นที่ 4223
เย้ๆๆๆ มาถึงคู่ของวอดก้าแล้ว
มาต่อเร็วๆน้าาาาาาาา
Name : Itsuru.... [ IP : 118.173.54.156 ]

วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 16:44
# 124 : ความคิดเห็นที่ 4220
คู่วอดก้าแล้ว มาต่อไวๆนะค่ะ//ราฟาเอลก็โชคดีไป เหอะๆ
PS.  ป.ล.ผู้รอคอยเองนะ^^
Name : เส้นทางสู่ความตาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เส้นทางสู่ความตาย [ IP : 182.53.112.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 08:35
# 123 : ความคิดเห็นที่ 4219
ต่อออออออๆๆๆ~~~
Name : TatAR...kEeZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TatAR...kEeZ [ IP : 49.49.108.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 08:30
# 122 : ความคิดเห็นที่ 4218
เพลงที่วิสกี้ร้อง คือ เพลง ลองคุย
...................
........
..
.
วอดก้าจ้าาาา รังแก่คนแก่ไม่ดีนะจ๊ะ//โดนวอดก้ายิงลูกบอลเวทย์//อ้ากกกกกก
....................
.........
...
..
.
อย่าลืมมาต่อนะ สนุกมากกกก  :) ;)


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กรกฎาคม 2557 / 08:05
Name : Patchara < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Patchara [ IP : 113.53.166.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 08:02
# 121 : ความคิดเห็นที่ 4216
ต่อออ
Name : LoliconPM < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LoliconPM [ IP : 58.9.46.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 23:04
# 120 : ความคิดเห็นที่ 4215
คิดถึงไรท์ที่สุดดดดTT รีบมาต่อน้าาาา เค้าจะรออออ
PS.  EXO\\\\\\\'sehunna~
Name : sttangmowr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sttangmowr [ IP : 171.4.118.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 21:05
# 119 : ความคิดเห็นที่ 4213
กรี๊ดด!!~ รอวอดก้า ><
PS.  When I see your face... My heart is dilated.
Name : <_CReaMO_> < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ <_CReaMO_> [ IP : 223.206.250.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 19:48
# 118 : ความคิดเห็นที่ 4212
อร้ายยย ไฮไลท์คู่เอกกำลังจะมาแล้ว!! >////<
PS.  ผู้ใดอ่อนแอ ผู้นั้นจะสูญสิ้นทุกสิ่ง ข้าจึงไม่มีวันอ่อนแอและไม่สิ้นสิ้นความทระนงและศักดิ์ศรี
Name : อิชิมารุ คุมิโกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิชิมารุ คุมิโกะ [ IP : 125.27.88.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 19:35
# 117 : ความคิดเห็นที่ 4210
กรีดร้องงงงง!! คู่วอดก้ามาเร็วๆนะคะๆๆๆๆ >///<
Name : AranYz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AranYz [ IP : 27.130.235.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 17:46
# 116 : ความคิดเห็นที่ 4209
อ้ายยยยยยยๆๆๆๆๆๆๆ ฟินเวอร์อยากอ่านคู่วอดก้าแล้ว อัพๆๆเร็วนะค้าๆๆๆๆๆ
Name : pie [ IP : 1.46.37.45 ]

วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 17:21
# 115 : ความคิดเห็นที่ 4207
กรี๊ด!! เหลือแต่คู่ของวอดก้าแล้วอ่ะ! ><
PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 114.109.120.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 15:04
# 114 : ความคิดเห็นที่ 4206
รีบๆๆๆมาต่อคู่ของวอดก้านะคะ
Name : Black Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Black Angle [ IP : 110.171.235.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 14:25
# 113 : ความคิดเห็นที่ 4205
รอตอนต่อไปจ้าา
Name : An-amethyst < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ An-amethyst [ IP : 27.130.89.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 14:25
# 112 : ความคิดเห็นที่ 4202
ฟินเวอรฺ ไรท์มาต่อไวๆนะค่ะเป็นกำลังใจสู้ๆค่ะ รอต่อไป
PS.  ข้าแค่เป็นจิตกรผู้แต่งแต้มให้โลกนี้งดงามยิ่งกว่าที่เป็นเพียงกวักแกว่งพู่กันในมือนี้
Name : Dollshe < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dollshe [ IP : 114.109.26.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 13:20
# 111 : ความคิดเห็นที่ 4201
ดินเนอร์??? พรรครัฐบาล ผมหวังว่าพี่คงไม่เล่นอะไรแผลงๆอีกนะ เริด!!แผนของแต่ละนาง เฮ้อ!!กลุ้ม สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
Name : Miky cricri21 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Miky cricri21 [ IP : 1.47.135.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 12:56
# 110 : ความคิดเห็นที่ 4200
รีบๆอัพนะรอดูคู่วอดก้าอยู่^\^มีนัดดินเนอร์อีกงานนี้วอดก้าจัดเต็ม
Name : mild [ IP : 49.230.152.169 ]

วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 12:33
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android