คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 71 : บทที่ 61 กุญแจดอกที่ 2 คำใบ้และ...แพ้อากาศร้อน ???


     อัพเดท 24 ต.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,207 Overall : 678,937
15,910 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 71 : บทที่ 61 กุญแจดอกที่ 2 คำใบ้และ...แพ้อากาศร้อน ??? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12769 , โพส : 50 , Rating : 9% / 139 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

บทที่  61  กุญแจดอกที่ 2 คำใบ้และ...แพ้อากาศร้อน ???

 

 

 

“  มันจะดีจริง ๆ เหรอ ? ” 

 

“  ทำอะไรไม่ได้  หาก 'พวกมัน' อาละวาด  เราต้องวุ่นวายกันแน่ ” 

 

“  แล้วทรัพย์สิน  ทรัพย์สมบัตินั่นเล่า ?!  จะปล่อยให้พวกนั้นเอาไปหรือไง ? ” 

 

“  อย่าใส่อารมณ์น่าทั้งสองคน ~ เชื่อเถอะ...ว่ากว่าพวกมันจะขนสมบัติไปได้คงได้ตายก่อนอยู่ดี” 

 

“  ท่านจะแน่ใจได้ยังไง ! ท่านก็รู้ว่าเราเก็บอะไรอีกมากไว้ในนั้น ! ” 

 

“  นั่นสิ   ถ้าเรื่องนี้เปิดเผยหัวเราได้ขาดหมดแน่ ! ” 

 

“  ก็อย่าให้ความลับรั่วไหลสิ  ยังไง ๆ เราก็เป็นคนคุม 'งาน' ถ้ามีใครตุกติกค่อยหาทาง 'จัดการ' ให้ 'เหมือนทุกครั้ง' ก็ได้ ”

 

“  ........” 

 

“  ยังไงก็ตาม  แยกย้ายกันไปได้แล้วก่อนที่จะมีคนสงสัย  วางแผนการป้องกันและเตรียมของให้ดี  งานนี้พลาดไม่ได้” 

 

“  ....เข้าใจแล้ว ” 

 

 

 

 

ฟู่ ~~~

 

“  ขอโทษด้วยที่ครูมาสา...” 

 

มาม่อนที่เปิดประตูห้องเรียนเข้ามาชะงักคำพูดที่จะขอโทษนักเรียนตนเนื่องจากมาสายเพราะอากาศที่หนาวจับขั้วหัวใจที่แผ่ไอเย็นทั่วทั้งห้องยิ่งกว่าอยู่แดนน้ำแข็ง  เด็กนักเรียนหอสราทปีหนึ่งทั้งหมดตัวสั่นกึก ๆ ไม่ต่างกัน 

 

ทุกคนต่างใส่ชุดเสื้อโค้ดหนังหนาเพื่อป้องกันความหนาว  อาจยกเว้นใครคนหนึ่งที่เด่นมาแต่ไกลเพราะอยู่กลางวง  เนื่องจากเป็นห้องที่อาจมีเรียนร่วมกับปีอื่น  ห้องเรียนจึงเป็นที่นั่งชั้น ๆ ทำให้เห็นหน้าทุกคนและคนที่เด่นที่สุดกลับสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำแดงพับแขนเสื้อขึ้นไปถึงศอกและกำลังฟุบหลับไปอย่างสบายอารมณ์ราวความหนาวขนาดที่แช่แข็งคนได้นี้เป็นอุณหภูมิที่พอเหมาะ

 

 “  เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย ”  อาจารย์วัยกลางคนเกาหัวตัวเอง  เซซิเลียยิ้มแหย  ฟันสวยที่เรียงเป็นระเบียบกระทบกันเบา ๆ 

 

“  ร......เรื่องมันซับซ้อนนิด......หน่อยค่ะ ” 

 

คนที่เหลือก็ยิ้มเจื่อนไม่ต่างกัน  พวกเขามองหน้ากันพลางถอนหายใจเป็นไอขาว   อดส่งแรงอาฆาตไปยังตัวก่อเหตุไม่ได้

 

 

ไอ้รุ่นพี่บ้า  หาเรื่องให้อีกแล้ว !

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อวานที่วอดก้ารถูกยัดไข่มุกเม็ดสวยเข้าปากไป

 

“  อะไรนะ ”  คนกินทวนถาม  เรียกสายตาทุกคนให้ไปจับจ้องจิน 

 

พ่อค้าหนุ่มกุมขมับ  ส่งยิ้มจืดเจื่อนไปให้

 

“  มันไม่ใช่ไข่มุกเหมันต์  แต่เป็น...ไข่มุกเพลิงกัลป์ที่สร้างความร้อนในร่าง ” 

 

“  ........ ”  ทุกคนเงียบ  เริ่มหันไปมองผู้กินทันที

 

“  ........ ” 

 

“  อุบส์ ...อ่อก ! ”  วอดก้าที่ทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่างรีบยกมือกุมลำคอของตนทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนลวกที่เหมือนกับจะเผาไหม้ตน  ความทรมาณแล่นพล่านไปทั่วร่างราวเปลวเพลิงกำลังหลอมกระดูกของเขา  แต่ถึงจะเจ็บปวดขนาดไหนนักบวชหนุ่มก็ยังกัดฟันกรอดเก็บเสียงร้อง

 

“  เฮ้ย !/วอดก้า ! /ไอ้รุ่นพี่บ้า ! /โธ่เอ๊ยยยย ~ ” 

 

วิสกี้  พาราไดซ์  รัม  จิน  บราวน์และเคียร์อุทานออกมาพร้อมกัน  เจ้าชายหนุ่มที่ได้สติไวสุดร่ายเวทย์น้ำแข็งบทกลางออกมาทันทีเนื่องเพราะจากการดูอาการของวอดก้าที่น่าจะหนักกว่าเดิมทำให้เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะส่งพลังเวทย์สร้างเป็นลมหนาวและเกล็ดหิมะเย็นเยียบที่ผู้ต้องจับแทบแข็งตายออกมา

 

มันลดความทรมาณของวอดก้าได้ชะงัก  อาการไข้ดูจะกลับมาทันทีที่เจ้าตัวสัมผัสถึงความร้อนสุดขีดจนมาเจอความเย็นสุดขั้ว  คราวนี้ดูท่าจะร่ายเวทบทต่ำไม่ได้ซะแล้ว

 

วิมเลท  เทรน   เคียร์ช่วยกันร่ายเวทย์น้ำแข็งบทต่ำช่วยเสริมความแรงของอากาศ   วอดก้าไอจนตัวโยน  รัมรีบหาน้ำมาให้ดื่มและพอเห็นแววตาหวานเชื่อมของคนป่วยก็ชักรู้สึกถึงลางร้ายพลัน

 

 “  ใจดีจังเลย รามมม ”  เสียงทุ้มแหบพึมพำเบา ๆ ชิดริมหูก่อนจะหอมแก้มคนเป็นหมอเบาดังฟอดโดยไม่สนใจปากอ้าค้างของเพื่อนสนิทตน   

 

“  เฮ้ย ”  บราวน์ร้องโวย  กระชากตัวรัมออกมาแทบไม่ทัน  ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังรับความซวยแทนเพราะรีบกระชากตัวอีกฝ่ายแรงไปหน่อยเลยถูกแรงเหวี่ยงเซไปล้มทับหนึ่งในเจ้าของห้องแทน

 

และแทนที่คนป่วยจะนอนนิ่ง ๆ กลับเป็นฝ่ายผุดลุกคร่อมอีกฝ่ายซะแทน  ไม่เท่านั้น  จริงกว่าราดน้ำมันบนเปลวเพลิง  เสียงใสหัวเราะคิกคักขณะเอ่ย

 

“  บราวน์นี่...น่ารักจัง ”  รอยยิ้มจาง ๆ และนัยน์ตาสีส้มสดใสชวนให้ละสายตาไม่ได้ทำเอาคนที่ตอนแรกดิ้นรนจะลุกขึ้นกลับนิ่งค้าง  ยิ่งใบหน้านั้นโน้มลงมาพร้อมลมหายใจที่เย็นเยียบแต่เขากลับรู้สึกว่ามันร้อนผ่าว  จนเผลอมองริมฝีปากสีแดงสดนั้นไม่ละสายตาโดยไม่รู้ตัว

 

โป๊ก !

 

เจ้าของเปลวเพลิงใช้มือหนึ่งหิ้วตัวแสบออกจากตัวแพทย์หนุ่มพร้อมตีหน้าทะมึงทึง ริมฝีปากหยักเรียบตึงไร้รอยยิ้มดั่งปกติทว่าสำหรับเหล่าหนุ่ม ๆ แท้ทั้งหลายกลับขนลุกซู่

 

“ ตกลงยานั่นมันอะไรกันแน่ ”  ชายหนุ่มทรุดนั่งที่ปลายเตียงโดยมีวอดก้าที่ถูกมนตร์นิทราให้เอนตัวหลับตาพริ้มบนตักเพื่อที่จะได้ไม่ต้องก่อเรื่องไปมากกว่านี้  จินที่ได้สติจึงเริ่มอธิบาย 

 

“  ยาที่เทรนให้ไปไม่ใช่ไข่มุกเหมันต์แต่เป็นไข่มุกเพลิงกัลป์อย่างที่บอก ” 

 

“  หมายความว่าไง ”  เทรนเป็นฝ่ายถามบ้าง   พ่อค้าหนุ่มจึงถอนหายใจเฮือก 

 

“  ไข่มุกเหมันต์จะมีลักษณะเป็นสีแดงเข้มหรือสีส้มไม่ใช่สีน้ำเงินแบบนี้  เพราะว่าไข่มุกถูกทำให้ซึมซับเวทย์ที่เพิ่มหรือลดอุณหภูมิลงไปที่ใจกลาง  ดังนั้นเปลือกนอกต้องเป็นธาตุที่ข่มกันเพื่อไม่ให้ตัวไข่มุกซึ่งเป็นวัตถุดิบซึมซับแตกสลาย ” 

 

“  งั้น...ถ้าเปลือกนอกเย็นแสดงว่าข้างในร้อน ”  เตกีล่าเริ่มทวนพูดช้า ๆ โดยมีบลัดดี้เอ่ยกลับ 

 

“  ถ้าเปลือกนอกร้อนแสดงว่าข้างในเย็น ”

 

จินพยักหน้ารับ 

 

“  และเพื่อให้ดูง่ายและดังนั้นสีของไข่มุกจึงเป็นสีเดียวกับธาตุเปลือกนอกที่ข่ม  ตอนแรกฉันไม่ทันเห็นเลยเตือนไม่ทัน  คราวนี้ดูวอดก้าจะอาการหนักขึ้นซะด้วย ” 

 

“  ฤทธิ์ของไข่มุกอยู่ได้นานเท่าไหร่ ” บราวน์ถามอย่างสงสัย 

 

“  สามวัน หรือก็คือ 72 ชั่วโมง ” 

 

“  นานขนาดนั้นเชียว ! ”  ทั้งหมดอุทาน

 

 “  แล้วนายพอจะหาไข่มุกเหมันต์มาแก้ฤทธิ์ไข่มุกเพลิงกัลป์ได้ไหม ”  รัมเริ่มถามทันทีอย่างไม่แน่ใจ   เพราะดูก็รู้ว่าของพวกนี้หาไม่ง่าย  ยิ่งจะทำขึ้นมาให้ไข่มุกสามารถซึมซับพลังเวทย์ได้ยิ่งยากขึ้นไปใหญ่ 

 

“  หืม  ถามผิดหรือเปล่า  ระดับพ่อค้ามืดโคร... อุ๊บ ! ”   จินที่ยืดอกคิดนำเสนอฉายาตน 'พ่อค้าหน้าเลือดแห่งตลาดมืดอาเรีย'หรือ 'พ่อค้ามืดโครซานอส' ผู้ขึ้นชื่อเลื่องลือด้านการหาสินค้าทุกประเภท  เพื่อนสาวทั้งสามก็กระโจนปิดปากคนเป็นพ่อค้าแทบไม่ทัน 

 

“  อะไรมืด ๆ นะ ” เทรนขมวดคิ้ว  แสดงท่าทางอยากรู้ในทันทีไม่ต่างจากหนุ่ม ๆ ที่เหลือที่ยังไม่รู้ถึงอาชีพที่ ' แท้จริง ' ของเหล่าสาว ๆ   

 

“  คนทำให้เรื่องมันวุ่นวายน่ะเงียบไปเลย ”  วิมเลทพูดเสียงเย็นจนคนถูกดุหน้าหงอย  เปล่งออร่ามืดมนออกมาขณะไปนั่งปั้นเจ๋อมุมห้อง

 

“  หาได้ไหม ? ”  วิสกี้ถามย้ำเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น

 

“ อ่า  น่าจะหาได้แต่ต้องใช้เวลาสักสองวัน ”  เจ้าของเรือนผมสีเขียวขี้ม้าพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ 

 

ทั้งหมดมองหน้ากันเป็นเชิงรับรู้ว่าได้เหนื่อยกันแน่ในสองวันนี้เพราะดูคนป่วยจะไร้สติยิ่งกว่าเดิม  อัตราการรับรู้อันตรายก็ลดลงจนเหลือ 0 ขืนเป็นอย่างนี้ถูกหลอกไปแน่

 

แค่คิด พวกเขาก็รู้แล้วว่าหายนะใดจะบังเกิด

 

“  งืม...ไดซ์...จาเอาเย็นเยนน ” เสียงคนหลับละเมอเบา ๆ และเจ้าของชื่อที่มีส่วนนั้นกลับหลุดยิ้มที่มุมปากเจือจางด้วยความเอ็นดูร่างในอ้อมแขน 

 

ทุกสายตาแอบทำหน้าล้อเลียนเจ้าชายน้ำแข็งคนละนิดคนละหน่อยเมื่อรู้สึกว่าน้ำแข็งเดินได้ชักจะเริ่มละลายขึ้นทุกวันไม่เว้นแม้แต่วิมเลทกับเคียร์ 

 

และเหมือนว่าจะรู้ตัวพาราไดซ์กันมาหรี่ตามองขณะที่จัดท่านอนให้วอดก้า

 

 “  ออกไปได้แล้ว ” เสียงทุ้มสั่งเรียบ ๆ ทว่านัยน์ตาคู่สีม่วงงดงามกลับกราดมองจนแทบเผ่นออกไปไม่ทัน    

 

“  เฮ้ย อย่าลากสิ ” วิสกี้โวยเมื่อโดนวิมเลทลากออกไปเป็นคู่แรก 

 

“  หยุดบ่นน่า ” 

 

“  กลับห้องเถอะครับจิน ”  เคียร์หันมายิ้มหวานให้จินซึ่งกอดตุ๊กตาหมีอยู่   เจ้าตัวพยักหน้ารับอย่างงง ๆ โดยลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นรูมเมทกับรัม  

 

รัมเองก็โดนบราวน์ลากไปเช่นเดียวกันอย่างไม่รู้ตัว  รู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าห้องบราวน์แล้ว 

 

“  เดี๋ยว ๆ ลากฉันมาห้องนายทำไมเนี่ย ” 

 

“  นายต้องล้างปากก่อนเลย  ถึงเป็นวอดก้าฉันก็ไม่ยอมนะ ” 

 

“ ห้ะ ? ยอมอะไร ? เดี๋ยว ๆ  อย่าเอาแอลกอฮอล์สาดเซ่ ! ” 

 

“  บอกให้อยู่นิ่ง ๆ ! ” 

 

คู่นี้ก็ปากร้ายใส่กันเหมือนเคย

 

บลัดดี้ช่วยหิ้วโน๊ตบุกซ์ของเตกีล่าไว้ก่อนจะหันมาชวนรูมเมทตนกลับห้องยิ้มๆ

 

“  กลับห้องกันเถอะ  เมื่อคืนนายได้นอนน้อยไปแล้วนะ ” 

 

เจ้าแม่วงการข่าวสารเลิกคิ้วนิด ๆ

 

“  รู้ด้วยเหรอ ? ” 

 

บลัดดี้พยักหน้ารับก่อนจะจับจูงเตกีล่าออกจากห้องผู้เป็นเพื่อน

 

“  วันนี้ต้องนอนพร้อมฉันนะ  พักบ้างเถอะงานน่ะ  ไปก่อนนะไดซ์ ” 

 

เจ้าชายหนุ่มพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วหันมาไล่คนเป็นรุ่นพี่บ้าง 

 

“  รุ่นพี่เองก็ออกไปได้แล้ว ” 

 

“  แหะ ๆ ขอโทษด้วยนะไดซ์ ”  เทรนได้แต่ยิ้มเจื่อน  รับรู้ถึงสายตาคมกริบที่เริ่มวาววับจนชักอยากจะเผ่น  ก่อนจะต้องกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อได้ยินรุ่นน้องหนุ่มกล่าวอะไรบางอย่าง 

 

“  .................. ” 

 

“  อ...เอาจริงเด่ะ ”  เทรนหน้าซีด  พาราไดซ์หรี่ตาลงทันควัน 

 

“  จะไม่ทำงั้นหรือครับ ? ” 

 

“  ทำก็ได้จ้ะ T^T”   ถึงกับต้องหลั่งน้ำตาเลยทีเดียว

 

ด้วยเหตุนี้ทุกคาบเรียนนักเรียนปีหนึ่งหอสราทที่ได้รู้ถึงอาการป่วยของหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนจึงอาสาแบ่งเบาภาระด้วยการแบ่งกลุ่มช่วยร่ายเวทย์กันห้ากะเพื่อพักแรงคนอื่นและช่วยวอดก้าไปในตัว

 

เพราะพวกเขารู้แล้วว่าเวลาเพื่อนคนนี้ยั่วไปโดยไม่รู้ตัวนั้น...อันตรายต่อหัวใจมากเพียงใด

 

“  ฟู่...” คาเมลเทียร์   แฝดคนพี่พ่นไอเย็นที่กลายเป็นควันขาวออกมาหลังร่ายเวทย์ยาวจนจบ   ส่วนคนน้องนั้นเนื่องจากไม่ถูกโรคกับอากาศหนาวสักเท่าไหร่จึงทำได้เพียงกระชับเสื้อขนสัตว์ผืนหนาของตนให้แน่นขึ้น

 

“  รู้สึกปวดหัวหรือเปล่า ”  แฝดพี่ถามคนน้องอย่างเป็นห่วง คาเมสเทียร์ส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะพากันสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงซาเซนตะโกน 

 

“  ว้าก ! อย่าถอดเสื้อเซ่วอดก้า ! เสื้อ ๆๆๆๆ เสื้ออยู่ไหน ! ”  เจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงแทบลมจับไม่ต่างจากคนที่เหลือ  จากตั้งใจเรียนอยู่และพยายามไมให้ตนเผลอหลับไปเพราะคาบวิชาที่น่าเบื่อกลับกลายเป็นตาสว่างทันควันเมื่อได้ยินเสียงซาเซน 

 

และพอพวกเขาหันไปมองก็ต้องอ้าปากค้าง  ซิซีลี  เจน  แครอไลน์  ซูกิและมาดอนน่าพากันร้องว้าย ! รีบยกมือปิดตาเป็นพัลวัลเพราะแม้จะรู้ว่านักบวชหนุ่มเป็นผู้หญิงเหมือนกันทว่าตอนนี้เจ้าตัวปลอมเป็นผู้ชายอยู่   พวกเธอจะไปกล้าดูได้ยังไง

 

พาราไดซ์ที่วางใจเพราะเห็นคนป่วยหลับก็ตีหน้าไม่ถูกเช่นเดียวกันเนื่องจากคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำแดงเมื่อครู่บัดนี้เหลือเพียงแผงอกขาวเนียนกำยำเท่านั้น  รีฟ  เร็น  โจเซฟแทบกระโจนไปทั่วห้องเพื่อหาเสื้อให้เพื่อนหนุ่ม  ส่วนวิสกี้กับจินนั้นหลับไปเพราะความง่วงจึงเหลือเพียงเตกีล่าและรัมที่พอเป็นหูเป็นตาทว่าอยู่ไกลผู้เป็นเพื่อนเกินไปเนื่องจากถูกหนุ่ม ๆ ลากไปอยู่คนละมุม  พวกเขาจึงต้องรีบกวาดมองเสื้อเจ้าปัญหาตัวนั้นเสีย

 

“  ถอดเสื้อให้วอดก้าใส่สิ ! ”  มือขวาเจ้าชายหนุ่มรีบตะโกนบอกเมื่อได้สติทว่าไม่วายตาลอยเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างสีขาวสะอาดตาซึ่งฟุบไปกับโต๊ะอีกรอบทำให้เห็นเค้าโครงของกระดูกสันหลังและกระดูกปีกทำให้คล้ายอีกฝ่ายเก็บปีกคู่สวยไว้ใต้แผ่นหลังบาง ๆ นั้นก็ไม่ปาน  ไม่ต้องพูดถึงเส้นผมสีเงินเป็นประกายที่ยุ่งเหยิงนิด ๆ เกิดเป็นความรู้สึกที่อยากลูบไล้และสัมผัสผิวเนียน ๆ นั่นได้ไม่ยาก 

 

และเหล่าชายหนุ่มทั้งห้องไม่ปฏิเสธว่ามันช่างชวนให้หัวใจกระตุกและรู้สึกวาบหวิวซะจริง

 

แน่นอนยิ่งเจ้าตัวป่วย  เสน่ห์ของลูกครึ่งเทพมารก็แผ่ออกมาชัดเจน  ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างโปร่งที่เริ่มผงกศีรษะขึ้นยามได้ยินเสียงโวยวาย  นิ้วเรียวยกเสยเส้นผมสีเงินยวงไปด้านหลังเปิดใบหน้าของนักบวชหนุ่มให้เห็นชัดเจน 

 

นัยน์ตาสีส้มนั้นปรือปิดนิด ๆ ยามกวาดสบทุกนัยน์ตาจนสะกดใจไว้ให้ทุกคนหยุดนิ่งทุกอิริยาบทแม้แต่สาว ๆ ก็ตาม  แพขนตาดกดำที่ทั้งยาวสะท้อนแสงเป็นประกาย  ใบหน้าเรียวได้รูป  ริมฝีปากที่พวกเขาสงสัยเหลือเกินว่าเหตุใดถึงยังดูแดงก่ำและชุ่มชื่มอยู่ตลอดเวลาเผยอน้อย ๆ ก่อนเอื่อนเอ่ยเป็นคำพูด

 

“  เสียงดังจัง  ไม่ชอบเลย ”  แหบพร่า   ทุ้มต่ำ  กังวานใสและเปี่ยมไปด้วยมนตร์เสน่ห์  นี่คือสิ่งที่พวกเขาสรุปได้ยามได้ยินเสียงนั้น 

 

“  ไดซ์...นิสัย...ไม่ดี ” วอดก้าหันมาทำหน้าดุคนข้างกายนิด ๆ แน่นอนว่าเจ้าชายหนุ่มที่เจอเสน่ห์นั้นในระยะประชิดแทบยังต้องลืมหายใจ 

 

พระเจ้า...บอกทีว่าเขาควรทำยังไง !

 

หัวสมองที่เคยเต็มไปด้วยไหวพริบ  การคำนวณและคาดเดาสิ่งต่าง ๆ

 

กลับกลายเป็นว่างเปล่าอย่างน่าขันทว่าเขายังยืนยันว่าร่างนี้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ต่อทุกคนเกินไป  ที่ยิ่งไปกว่านั้นคืออันตรายเกินไป...ราวกับพวกเขากำลังถูกปลุกด้วยสัญชาตญาณดิบบางอย่าง

 

เหล่าเอล์ฟเริ่มควบคุมตนไม่อยู่   เหล่าภูตเปลี่ยนนัยน์ตาตนให้เป็นสีซีดจาง  ปีศาจตาแดงฉาน  ลูกครึ่งทั้งหลายตัวสั่น  ไม่เว้นแม้แต่เผ่าพันธุ์แห่งทะเล...พราย  แน่นอนว่าทุกตนต่างมีจุดมุ่งหมายที่ผุดขึ้นมาเดียวกัน

 

กระโจนใส่อีกฝ่ายเสีย...

 

ปึก !

 

ฟุ่บ !

 

ร่างคนป่วยฟุบทันทีที่ถูกมือหนาข้างหนึ่งฟาดใส่ที่ต้นคอหลังอย่างแรงจนหมดสติไป  พาราไดซ์จึงเพิ่งได้สติเช่นเดียวกับคนในห้องที่สะดุ้งเฮือกแทบจะพร้อม ๆ กัน  และทุกสายตาจึงจับจ้องยังคนทำซึ่งก็ไม่ใช่ใครนอกจากอาจารย์มาม่อนที่หน้าแดงระเรื่อนิด ๆ กระแอมไอแก้เก้อ

 

“  อะแฮ่ม...ครูว่าทางที่ดีพวกเธออย่าหยุดร่ายเวทย์น้ำแข็งจะดีกว่า ” 

 

พวกเขาเริ่มกลับเป็นปกติ  ขานรับเสียงแห้ง

 

“  นั่นสินะครับ/คะ ”

 

น่ากลัว...เสน่ห์หัวหน้าชักจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

 

แต่ก็ถือว่าเรื่องที่พาราไดซ์สั่งให้เทรนไปจัดการคงช่วยได้ไม่น้อย

 

 

 

บ่ายโมง

 

กาซ  วลาดินาส หัวหน้าหอคิมหันต์พร้อมรองของตน ไซกัส  กำลังทำสีหน้างุนงงอย่างไม่ปิดบังยามยืนอยู่หน้าปราสาทขนาดกลางสีแดงอิฐเช่นเดียวกับครอส  แกรนด์ไวท์หัวหน้าหอวสันต์และดาเลีย  ดาร์กเซอร์หัวหน้าหอเหมันต์เมื่อพวกเขาที่มีหนึ่งวันในสัปดาห์ที่ต้องมาเรียนหอสราทพร้อมกันกลับพบว่าบัดนี้ปราสาทฤดูร้อนหรือหอสราทกำลังเปลี่ยนเป็นปราสาทฤดูหนาวอันเย็นเยียบ

 

ตัวปราสาทเรียนและหอพักสะท้อนแสงอาทิตย์ร้อนเป็นประกาย  ทุกตารางนิ้วปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาวเย็นขนาดที่แดนน้ำแข็งยังต้องยอมแพ้   แม้แต่โคมไฟ  โต๊ะเรียน  โต๊ะอาหาร  เพดาน  กำแพง  รูปภาพ  ไม่เว้นธงประจำปราสาทยังถูกแช่แข็ง !

 

“  เกิดอะไรขึ้น   พายุหลงฤดูหรือไงเนี่ย ”  ราด้า  รองหัวหน้าหอเหมันต์พูดโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอะไรแบบนี้

 

“ คงต้องถามเทรนแล้วล่ะว่าเล่นบ้าอะไรกัน ”  ลองเดรียพ่นลมหายใจพรวดเพราะไม่เข้าใจเช่นกัน  ส่วนสองหนุ่มต่างหอดีกรีดีใหญ่ในหอต่างมองหน้ากัน 

 

“  แกพอจะรู้อะไรป่ะไอ้เกลอ ”  ครอสถามเพื่อนตนอย่างสนิทสนม 

 

“  ก็นะ  รู้สึกว่าตอนมาเรียนที่นี่คนในหอไอ้เทรนมันจะทำตัวแปลก ๆ น่ะ ” 

 

“  ไอ้ที่แปลกคือเกาะกลุ่มกันผิดปกติ  เวลาเจอหน้าพวกเราก็แยกเขี้ยวใส่แล้วก็แผ่รังสีไม่เป็นมิตรมาให้ใช่ไหม ? ” 

 

“  นั่นล่ะ ”  กาซดีดนิ้วเปาะทันที  พวกเขามองหน้ากันก่อนจะประสานเสียงกันด้วยรอยยิ้ม 

 

“  อย่างนี้ต้องสอด ! ” 

 

“  แต่ก่อนหน้านั้นไปหาเสื้อกันหนาวมาใส่ก่อนดีกว่านะ ”  ไซกัสเอ่ยเสนอด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ ก็เขาไม่ถูกกับอากาศหนาว ๆ เลยน่ะสิ !

 

 

 

ตึก  ตึก ตึก

 

พวกเขากวาดตามองไปรอบ ๆ รู้สึกขนลุกอย่างน่าประหลาด  อย่างแรกคือกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ฉุนจนชวนให้อึดอัดและแสบจมูก เด็กทุกคนในหอสราทล้วนใส่เสื้อคลุมสีดำสนิทแบบมีฮู้ดและผ้าคาดปิดปากเอาไว้จนทำให้เห็นเพียงนัยน์ตาต่างสีที่แทบแยกไม่ออกว่าใครคือใคร  และด้วยความเย็นที่จับจิตเกิดเป็นไอหมอกสีขาวยิ่งทำให้ภายในตัวปราสาทดั่งภาพมายา  ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือเสียงพึมพำที่สอดแทรกมาทุกเวลาแต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอ่ย

 

“  อ้าว  พวกเธอมาทำอะไรกันล่ะ  ไม่ไปเรียนหรือไง ”  อาจารย์เชอรีนและอาจารย์มาม่อนในชุดเสื้อกันหนาวสีเข้มทับด้วยคลุมสีดำไม่ต่างจากเด็กในหอเรียกสีหน้าอึ้งค้างจากคนอื่น ๆ ที่เห็นว่าแม้แต่อาจารย์ก็รวมวงด้วย 

 

“  เอ่อ  เกิดอะไรขึ้นคะอาจารย์  ทำไมทั้งปราสาทเรียนกับหอพักถึงกลายเป็นแบบนี้ ” ลองเดรียเริ่มถามข้อสงสัยตนทันที 

 

“  อ้อ ”  ทั้งสองหันมามองหน้ากัน ก่อนอาจารย์เชอรีนจะเป็นฝ่ายเอ่ย 

 

“  พอดีมีเด็กในหอเราป่วยน่ะจ้ะ  แถมกินไข่มุกเพลิงกัลป์เข้าไปทำให้ร่างกายร้อนขึ้นจนอาจถึงตาย  เทรนเลยแก้ปัญหาด้วยการให้เด็กในหอผลัดกันร่ายเวทย์น้ำแข็งให้ปราสาททั้งหลังเย็นไปเลย ”   

 

“  ใครครับที่ป่วย ”  ครอสถามด้วยสีหน้าอยากรู้ 

 

“  คุณเอลนาโวลล์โรลล์ไงล่ะ ”  มาม่อนพูด 

 

“  วอดก้า ! ”  พวกเขาอุทานโดยพร้อมเพรียงเมื่อได้ยินชื่อที่ถูกเอ่ย

 

“  รู้จักด้วยหรือจ้ะ ? ” 

 

“  ค่ะ ...คือ...น้องเขาค่อนข้างดังไม่น้อยน่ะค่ะ ”  ราด้าเอ่ยพลางยิ้มแห้ง  แล้วรีบถามต่อด้วยความสนใจ  “  แล้วพอรู้ไหมคะว่าน้องเขาอยู่ไหน ”

 

อาจารย์ทั้งสองส่ายหน้าแต่ดูท่าว่าเทพแห่งความอยากรู้จะเข้าข้างครอส  กาซ  ไซกัส  ลองเดรีย  ราด้าและคนอื่น ๆ เพราะมีร่างหนึ่งกระหืดกระหอบมาหาอาจารย์สาวพลางพูดรัวเร็ว 

 

“  อาจารย์ครับ แย่แล้ว ! มีนักเรียนยี่สิบคนเป็นลม  อีกสิบคนคาดว่าคงไม่ตื่นยาว  อีกห้าคนหัวใจหยุดเต้นและอื่น ๆ ด้วยครับ ! แฮ่ก ๆ ” 

 

“  เกิดอะไรขึ้น ! ”  เชอรีนแสดงสีหน้าตกใจเมื่อได้ฟัง  เช่นเดียวกับอาจารย์ประจำวิชาการ

 

ชายหนุ่มในชุดสีดำแสดงท่าทางอึกอัก

 

“  ส......เสื้อน้องว...วอด...วอดก้าเปียก...น น น น้องเขาเลยต้องรีบถอด......ก่อนจะเป็น ฟืด หวัดน่ะครับ ”  พูดไปปากคอสั่นไปจนแทบไม่รู้เรื่อง 

 

พวกเขาเงียบ...เด็กต่างหอไม่เข้าใจว่าทำไมกะอีแค่ถอดเสื้อถึงได้ทำเหมือนเกิดอะไรร้ายแรงขึ้น ?   แต่สำหรับอาจารย์เชอรีน  นี่ไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่เธอเจอเช่นเดียวกับอาจารย์หนุ่มวัยกลางคนที่นิ่งไปเพราะเขาทั้งสองเจอไปแล้วครั้งหนึ่งตอนคนป่วย 'ทำอะไรออกไปโดยไม่รู้ตัวให้ดู'

 

“  เอ่อ...อาจารย์เชอรีนคะ ”  ลองเดรียเรียกอาจารย์สาว 

 

“  รุ่นพี่ครับ ”  ไซกัสเรียกคนแจ้งข่าว 

 

“  อาจารย์มาม่อน ? ” และกาซเรียกอาจารย์หนุ่มคนสุดท้าย  เพราะอยู่ ๆ ทั้งสามก็ตาลอยและเงียบไปแต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น

 

“  ร...เราต้องรีบไปดูวอดก้า เอ๊ย ครูหมายถึงนักเรียนที่ป่วย ”  อาจารย์เชอรีนพูดถึงหน้าที่ตนอย่างหนักแน่น 

 

“  น...นั่นสิครับ ฟืด...ผมก็จะช่วยด้วย ” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยอย่างขึงขัง

 

“  ครูมีคาบพัก  เดี๋ยวไปช่วยด้วยนะ ”  มาม่อนพูดเรียบ ๆ ทว่าติดตะกักตะกักเล็กน้อย

 

มันคือหน้าที่อันสำคัญยิ่งที่จะต้องไปดู เอ๊ย ช่วยนักเรียน/เพื่อนของเขา 

 

“  เอ่อ...แต่ก่อนหน้านั้น ” ครอสพูดด้วยสีหน้าตื่น ๆ “  ช...เช็ดเลือดกำเดาก่อนดีกว่าไหมครับ ” 

 

 

 

 

“  .......... ” 

 

ณ สถานที่เกิดเหตุ  มีซากนักเรียนนับสิบนอนตายอาบเลือด (กำเดา) อย่างน่า (อเนจ) อนาถ  คาดว่าเกิดจาก Damage อันรุนแรงเกินต้านทานไหวทำให้ HP ลดเหลือเพียงไม่กี่เปอร์เซ็น

 

เอาเป็นสรุปสั้น ๆ ว่าตอนนี้กลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังพยายามท่าทางใส่เสื้อให้ใครบางคนที่หลบวุ่นวายอย่างเอาเป็นเอาตายแม้ใบหน้าจะอาบเลือดไม่ต่างกันก็ตาม  พวกเขาเข้าไปใกล้จนเห็นสภาพของแต่ละคนชัดเจนโดยเฉพาะคนตรงกลาง

 

“  วอดก้า ! ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้ ! ”  หนึ่งในรุ่นพี่ที่มีคาบว่างและได้รับมอบหมายให้ดูแลตัวคนป่วยจากเด็กปีหนึ่งตวาดใส่ร่างรุ่นน้องที่ได้รับฉายาว่าเทวดาประจำหอ  พวกเขากำลังพยายามข่มอารมณ์และหาทางให้เด็กหนุ่มรุ่นน้องใส่เสื้อทับลงไปให้ได้

 

“  ก็บอกว่าไม่ใส่ไง ! น่ารำคาญจริง  ! ”  ใบหน้าที่มีหยาดน้ำเกาะพราวตวาดกลับด้วยความหงุดหงิดบ้าง  ถึงจะได้รับความเย็นแต่อาการป่วยที่ทำให้ขี้เกียจ  หงุดหงิดและรำคาญง่ายก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

 

“  ใส่เถอะนะคะวอดก้า  เดี๋ยวไม่สบายนะ ” รุ่นพี่ผู้หญิงอีกคนเอ่ยอย่างนุ่มนวล  เอาวะ  ใช้ไม้แข็งไม่ได้ลองไม้อ่อนสลับไปละกัน 

 

“  รุ่นพี่ฮะ  แต่นี่ผมก็ใส่เสื้อแล้วนะ ”  ใบหน้าของนักบวชหนุ่มกลายเป็นง้องแง่งราวเด็กเล็ก ๆ ทันควัน  คราวนี้รุ่นพี่สาวแทบต้องลืมหายใจเมื่อร่างนั้นขยับมากอดเอวตนหลวม ๆ จากด้านหลังและเอ่ยคำกระซิบโดยมีคางเกยไหล่ 

 

“  รุ่นพี่ก็รู้ว่าผม...ขี้ร้อน ”  ใบหน้าของเธอแดงก่ำ  แต่พยายามสะกดกิเลสและเตรียมจะเอ่ยสั่งให้รุ่นน้องหนุ่มใส่เสื้ออื่นแทนเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ๆ นั่น  แต่ประโยคสุดท้ายที่หลุดออกมาก็น็อกเอ้าท์เธอจนตาเหลือกพร้อมเลือดกำเดาที่พุ่งกระฉูด “  หรือว่ารุ่นพี่...จะมาเป็นเสื้อให้ผมเอง ? ” 

 

 

กรี๊ดดดดดดดด  ไม่ไหวแล้วค้าาาาาา ~ รุ่นน้องคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้วววววววววววว

 

 

และท่าทางนั้นก็ทำเอาคนที่เหลือเป็นลมไปเช่นกัน

 

“  ว...วอดก้า ”  รุ่นพี่หนุ่มที่ตวาดวอดก้าเมื่อครู่ซึ่งบัดนี้เหลือเพียงหัวเดียวกระเทียมลีบเอ่ยชื่อคนป่วยอย่างหวาด ๆ ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เห็นร่างอีกฝ่ายในระยะประชิดพร้อมผิวกายร้อนผ่าวที่แนบเนื้อ

 

“  ครับ ? ”  นักบวชหนุ่มเอียงคอถาม  พลางยิ้มใส ๆ ที่มุมปาก

 

“  ........ ” เสร็จไปอีกราย  วอดก้าทำหน้ามุ่ยเมื่อบุคคลรอบตัวลงไปนอนกันหมด  (สลบ)

 

“  เอ่อ...” พวกครอสได้แต่อ้ำอึ้งและเสียงนั้นเรียกความสนใจจากคนป่วยได้ชะงัด 

 

“  เอ๋ ?...รุ่นพี่ ? อาจารย์ ? ” เสียงใสแหบพร่าพูดอย่างแปลกใจก่อนนัยน์ตาสีส้มจะเป็นประกายระยิบระยับยามเข้ามาใกล้ 

 

“  ย...หยุดอยู่ตรงนั้นนะ ! ”  รุ่นพี่หนุ่มแปลกหน้าผู้แจ้งข่าวพูดดัง ๆ  แต่เด็กดื้อก็ยังสาวเท้าไปใกล้ให้เห็นสภาพชัดขึ้น

 

นักบวชหนุ่มแห่งนาโวลล์ผู้แสนสุภาพและลึกลับ  ร่างกายเปียกโชกไปทั้งตัวและมีบางส่วนที่หยาดน้ำเกาะพราวเป็นน้ำแข็ง  สะท้อนแสงเป็นประกาย  เนื้อผ้าแนบไปตามส่วนโค้งของร่างกาย  กระดุมสามเม็ดบนถูกปลดและยับยู่ยี่เล็กน้อย  คอเสื้อด้านหนึ่งตกไปยังแขนทำให้เห็นแผงอกขาวบางส่วน 

 

มือยกเสยเส้นผมสีเงินไปด้านหลังพลางส่งยิ้มน้อย ๆ มาให้  แว่นตาที่เห็นรุ่นน้องใส่เป็นประจำบัดนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่ทราบแต่บอกตามตรง  พวกเขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กหอสราทถึงตายได้อนาถเพียงนี้  ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าแดงก่ำเพราะไข้  ปากเผยอปล่อยไอร้อนในร่าง   แผ่นอกขยับขึ้นลงตามอัตราการหายใจ  ...ต่อให้เอาผู้หญิง/ผู้ชายหล่อ ๆ มาเปรียบเทียบพวกเขาก็คงไม่ละสายตาจากคนตรงหน้าอยู่ดี !

 

“  อาจารย์...” เสียงพร่าทำครางในลำคอจนพวกเขาใจสั่น  แน่นอนว่าอาจารย์หนุ่มกลายเป็นเหยื่อของคดีนี้  เพราะคนอื่น ๆ ต่างพากันถอยหลังอย่างรู้งาน

 

ใช่เวลาไหม๊ ?!

 

“  อ...อะไร ” มาม่อนย้อนถามเสียงหวาด ๆ ถึงเรื่องสอนเด็กเขาจะเนี้ยบและน่ากลัวแต่เขาก็มีจุดอ่อนเหมือนกันนะคือปฏิเสธลูกอ้อนเด็กคนนี้ไม่ได้   และเท่าที่ดูเขาคงต้องรีบหาทางชิ่งก่อนจะซวย 

 

“  ทุกคนใจร้าย...” คำขึ้นต้นประโยคและแววตาตัดพ้อเรียกสีหน้างุนงงจากอาจารย์มาม่อนได้ชะงักก่อนจะยิ้มแห้งให้นักเรียนตรงหน้า  “  ทิ้งผมไปกันหมดเลย  แถมพี่ ๆ ... ” ชี้ไปยังซากที่มีคนนอนตาย  เบ้หน้าจะร้องไห้  “  ยังหลับแถมยังบังคับให้ผมใส่เสื้ออีก ”

 

ไม่ว่าเปล่า เริ่มยกมือแกะกระดุมเสื้อที่เหลือออก  ไอ้คนเป็นอาจารย์ก็หัวใจจะวาย  ไม่กล้าสาวเท้าเข้าไปใกล้  ต้องรีบพูดปรามเสียงเข้มทั้งที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

 

“  อย่าถอด...เฮ้ย ! ”  พูดไม่ทันจบประโยค  นักบวชหนุ่มก็พุ่งเข้ามากอดเอวทันที  เอ่ยเสียงอู้อี้ไม่ดูหน้าคนถูกกอดสักนิด

 

“  เห็นไหมอ่าาา...อาจารย์ก็ใจร้ายกับผม ”  นัยน์ตาสีส้มสดใสช้อนมองออดอ้อน  “  เพราะงั้น...ให้ผมถอด...ไม่ก็อาจารย์ใส่ให้ผมที...เถอะนะครับ ” เน้น ๆ ย้ำ ๆ อาจารย์ประจำวิชาการตัวแข็งค้าง  เลือดกำเดาไหลอีกรอบก่อนกรอกตาขึ้นฟ้าและฟุบ  ทรุดลงไปนอนวัดพื้นอีกรอบ

 

วอดก้าแสร้งทำหน้าบึ้ง  เบนเป้าหมายไปยังคนอื่นบ้าง

 

“  อาจารย์เชอรีน ~~~ ” 

 

“  คุณเซไลโดหายไปไหนเนี่ย ”  เธออยากจะร้องไห้  และหนีไม่ได้ยามมือร้อน ๆ นั้นเอื้อมมากุมมือเธอไว้ทว่ายังไม่ทันพูดอะไร  คนที่สร้างความปั่นป่วนให้คนอื่นกับกลายเป็นหมดสติไปบ้าง 

 

“  เกิดอะไรขึ้น ”  กาซที่ได้สติพยุงร่างรุ่นน้องหนุ่มขึ้นแม้จะลอบกลืนน้ำลายไปหลายอึกก็ตาม  อาจารย์ห้องพยาบาลประจำหอสราทเอื้อมมือไปจับหน้าผากคนป่วยก่อนพบว่าร้อนจี๋จึงหันไปให้คำตอบเด็ก ๆ 

 

“  ดูเหมือนว่าจะไข้ขึ้นจนหลับไปแล้ว  ช่วยไปตามหาเพื่อนของคุณเอลนาโวลล์โรลล์ที ” 

 

“  ได้คะ ” สาว ๆ ทั้งสองรับคำแข็งขัน  อาจารย์เชอรีนถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนมองเพื่อนอาจารย์ด้วยกันอย่างสงสาร 

 

“  วอดก้านะวอดก้า  ป่วยทีไม่วายป่วนคนอื่นได้อีก เฮ่อ...” 

 

เธอล่ะกลุ้ม

 

 

 

และวันนี้ถือเป็นอีกวันหนึ่งที่เด็กหอสราทรวมถึงอาจารย์ประจำวิชาประหอต้องวิ่งเข้าวิ่งออกห้องพยาบาลเพื่อจับตัวคนป่วยไปนอน  แต่พอเจอการโจมตี...ในท่าทางต่าง ๆ เป็นอันต้องเสียเลือดไปมาก  ใครอยู่ใกล้เป็นอันโดนเล่นหมดและราวกับเป็นนกรู้  เหล่าปีสามแทบหมกตัวอยู่ในห้องสภาคอยฟังเสียงโหยหวนของคนนอกห้องไปเงียบ ๆ จนกระทั่งเสียงที่รบกวนเงียบไป

 

“  ไปกันหมดแล้วมั้ง ”  จีจี้ในชุดเสื้อขนสัตว์กันหนาวเอ่ยนิ่ง ๆ ผละใบหน้าที่แนบกับประตูห้องสภาหอสราทออกหลังจากต้องลุ้นอยู่เป็นนานเมื่อได้ยินเสียงคนรู้จักตะโกนเรียกชื่อตัวแสบที่ดูท่าจะทำอะไรไปไม่รู้ตัว  ในที่สุดนอกห้องก็เงียบสงบทำให้เธฮคิดว่าพวกนั้นคงไปกันหมดแล้ว

 

“  อย่าเพิ่งไว้ใจเลย ” เทรนในสภาพอิดโรยพยายามถ่างตาทำงานอย่างขยันขันแข็งผิดปกติโดยมีเซราสคอยตรวจสอบอีกทีอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อวาน 

 

เฮดิช  เซย์  มาร์ค ก็เป็นหนึ่งในผู้ช่วยทำงานแม้จะมึนๆ  ว่ามีงานของปีหนึ่งโผล่มาได้ไงแต่พอจะถามผู้เป็นหัวหน้าและเพื่อนก็แยกเขี้ยวส่งให้จนไม่กล้าถาม

 

“  เหนื่อยไหมคะ จีจี้ ” เจ้าของร่างเล็กถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง  เทรนอยากจะสะกิดเรียกผู้เป็นเพื่อนอย่างเนียร์ว่าเจ้าแม่ประจำสภานางไม่เหนื่อยหรอก  ต้องมาถามพวกเขาต่างหากแต่ยังไม่ทันได้มีใครพูดอะไร  ประตูห้องก็เปิดผลัวะ ! พร้อมร่างหนึ่งที่พุ่งกอดจีจี้เต็มรัก 

 

“  วอดก้า ! ”  จีจี้อุทาน  แต่กลับสะบัดตัวไม่หลุดจากคนกอดที่ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้คล้ายเพื่อนสาวจนต้องเผลอหยุดฟังและดูเหมือนจะพลาดอย่างร้ายแรง

 

“  มีแต่คนทิ้งผม  ทุกคนใจร้าย ” เพียงเธอหันไป  ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประทับเข้าที่ข้างแก้ม  สาวใหญ่ผู้ทรงอำนาจซึ่งแทบไม่เคยต้องมือชายเป็นอันต้องนิ่งค้าง  ออกอาการเหวอไม่ต่างจากผู้เป็นเพื่อน 

 

“  ว...วอดก้า ” เธอครางเรียกก่อนจะถูกดึงออกมาโดยเซราสที่หายตัวไปใกล้  กระชากเธอทีเดียวมาไกลพร้อมถอยกรูดให้พ้นรัศมีถูกจับโดยคนป่วย  พอมาร์คหันไปดูด้านหลังก็ต้องยิ้มแหยเพราะรู้แล้วว่าทำไมเสียงข้างนอกถึงเงียบ  ภาพซากคนสลบกองอยู่กับพื้นเย็นเฉียบไม่มีใครเหลียวแลเป็นคำตอบและพวกเขาก็ไม่คิดจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนด้วย

 

แหมะ แหมะ

 

หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มสร้างความจกใจให้พวกเขาอย่างถึงที่สุด  คนป่วยใช้มือปาดน้ำตาบนใบหน้าทว่ามันยังไหลออกมาเรื่อย ๆ ขณะสะอื้นฮัก 

 

“ ใจร้าย...ไม่มีใครอยู่กับผมเลย ฮึก ทุกคน ฮึก ทิ้งผมหมด  ใจร้าย ฮึก ๆ ใจร้าย ” 

 

ร่างที่เริ่มโอนเอนสร้างความอ่อนไหวในจิตใจพวกเขา  เฮดิชที่ใจอ่อนที่สุดเดินไปโอบรุ่นน้องหนุ่มแล้วพูดปลอบใจ

 

“  โอ๋ ๆ พวกฉันขอโทษนะวอดก้า...คือ...พวกเรามีงานนิดหน่อยน่ะเลยไม่ได้ไปหานาย ” 

 

“  โกหก ฮึก...ทุกคนแค่ไม่อยากอยู่ใกล้ผม ”  นักบวชหนุ่มหน้าตาแดงก่ำจากการร้องไห้ก่อนเริ่มแสดงอาการปวดหัวเพราะไข้หวัดเล่นเอาแต่ละคนถลาไปหาแทบไม่ทัน

 

“  แล้วพวกไดซ์หายไปไหนเนี่ย ”  เซย์เอียงคอถามผู้เป็นเพื่อน แต่คนตอบคือคนป่วยที่ยังร้องไห้ไม่หยุด

 

“  ฮึก ๆๆ พวกไดซ์ไปสอบ ฮึก อาจารย์ ฟืดด ไล่ผมออก  บอกว่าเดี๋ยวคน ฮือ...อื่นจะไม่มีสมาธิสอบ  ฮึก ๆ ไม่มีใครสนใจผมเลย ” 

 

“  -_- ” พวกเขาเข้าใจได้ในทันที  ถ้ามีคนป่วยอย่างรุ่นน้องหนุ่มคนนี้อยู่ใกล้ ๆ พวกเขาก็คงได้สอบตกระนาวเพราะได้แต่มองคนป่วยเพลินไม่ก็สติแตกแน่  อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบปลายภาคและปิดเทอมแล้ว  อาจารย์บางวิชาจึงเริ่มเก็บคะแนนเพื่อรวมเฉลี่ย 

 

“  ช่วยไม่ได้ ” เทรนเกาหัว  “  คงต้องอยู่เป็นเพื่อนวอดก้าก่อนจนกว่าปีหนึ่งจะสอบเสร็จอะนะ ” 

 

“  ก็คงต้องอย่างนั้นล่ะ ” 

 

“  ไม่ต้องร้องนะวอดก้า  พวกเนียร์จะอยู่เป็นเพื่อนเอง ” 

 

“  จริงหรือครับ ฮึกๆ” คนป่วยเริ่มปาดน้ำตาบนใบหน้าทว่ายังถามเสียงอย่างคนพยายามกลั้นสะอื้น 

 

“  อื้อ  เพราะงั้นเลิกร้องไห้เถอะ ตาแดงหมดแล้ว ” อย่างที่รุ่นพี่สาวพูด  วอดก้าร้องไห้จนหน้าแดงตาแดงไปเสียแล้ว  เพียงได้ฟังรอยยิ้มกว้างก็เริ่มปรากฏที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน    

 

“  งั้นสัญญาก่อน ”    

 

“  ส...สัญญา ? ” พวกเขาเลิกคิ้วมอง 

 

“  สัญญา...ว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหน  และอยู่กับผมก่อน ”  นัยน์ตาสีส้มวาววับ  แสดงการอ้อนวอนอย่างที่พวกเขาปฏิเสธไม่ได้ 

 

และเมื่อถึงเวลาที่สาว ๆ มาเจอวอดก้าในห้องสภาก็ต้องยิ้มแหยกับสภาพของแต่ละคน  พวกเธอหิ้ววอดก้าที่หลับแล้วพาไปส่งพาราไดซ์ และยังต้องมาช่วยเก็บซากคนที่สลบและช็อกไปเพราะฟีโรโมนที่แผ่ออกมาของนักบวชหนุ่มและกว่าจะจบวัน  หลายคนแทบไม่อยากลุกจากเตียงกันเลยทีเดียว

 

แล้วถามว่าสภาพเทรน เซราส  มาร์ค เซย์  เฮดิช  จีจี้  และเนียร์เป็นยังไงน่ะเหรอ ?

 

อย่ารู้เลยเพราะทั้งหมดไปอยู่ห้องพยาบาลแล้ว...

 

อาเมน

 

 

 

 

 

19 : 00

 

“  นี่ไดซ์...”  เสียงคนป่วยที่ร้องเรียกหลังทานมื้อเย็นเสร็จเรียกอาการเลิกคิ้วได้จากบุรุษพยาบาลชั่วคราว

 

“  ........ ”  ใบหน้าของนักบวชหนุ่มที่มักแต้มยิ้มสุภาพตลอดเวลาในยามปกติและยิ้มหว่านเสน่ห์ตอนป่วยบัดนี้กำลังหมองลงและดูหงอย ๆ ราวลูกสุนัข

 

“  ...ที่ดูแลฉันน่ะ...ขอบคุณนะ  แล้วก็ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย ” นัยน์ตาสีส้มช้อนมองคนตัวสูงก่อนจะรีบหลุบต่ำราวกลัวความผิด  เสียงของยูลหรือนักเรียนแลกเปลี่ยนสาวก็ดังขึ้นมาในหัว

 

พี่วอดก้าน่ะ  พอป่วยจะขี้อ้อนกับคนอื่นแล้วก็เอาแต่ใจตัวเองมาก  ขี้ร้อน  ขี้รำคาญแล้วก็จะไม่ค่อยอยากทำอะไรเลยจนบางทีก็รู้สึกปวดหัวมาก  แต่ว่านะ...พี่วอดก้าตอนนั้นจะเปราะบางแล้วก็ติดคิดมากจนน่ากลัวทำให้ไม่อยากละสายตา  ดูแลพี่เขาให้ดีหน่อยนะ 

 

“  ไม่เป็นไร...”  เจ้าชายหนุ่มตอบเสียงเรียบเย็น  ทรุดนั่งบนเตียงใกล้ตัวรูมเมทหนุ่มก่อนยกมือลูบเส้นผมนิ่มเบา ๆ 

 

“  โกรธฉันไหม ? ” เสียงแหบ ๆ นั่นถามอีกครั้ง   เขาจึงเริ่มครุ่นคิด

 

“  โกรธ...ล่ะมั้ง ” คนป่วยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้  ถดตัวลงไปซุกผ้าห่มผืนหนาเหมือนเด็กตัวน้อย ๆ ที่กลัวฝันร้ายเวลากลางคืน

 

เจ้าชายหนุ่มโน้มหน้าไปกระซิบริมหูอีกฝ่าย  “  โกรธ...ที่เธอทำตัวเอาแต่ใจกับคนอื่น...อ้อนกับคนอื่นไม่สนใจฉัน  โกรธตัวเอง...ที่เธอป่วยโดยที่ฉันช่วยอะไรไม่ได้   และโกรธ...ที่เธอทำตัวน่ารักกับคนอื่นมากเกินไป ”

 

เปลือกตาบางกระพริบถี่ ๆ ครั้งนี้ชายหนุ่มเห็นความเขินอายบนใบหน้านั้นจนอดกระตุกยิ้มไม่ได้  มือหนาลูบหัวทุย ๆ เบา ๆ เหมือนขับกล่อมก่อนเอ่ยเสียงเรียบ ๆ 

 

“  กินยาแล้วนอนเถอะ  มะรืนนี้เราคงต้องผจญกับอะไรอีกมาก ” เขาหมายถึงการไปตามหาสร้อยแห่งสราทซึ่งคงไม่ง่ายนักในการค้นหา

 

วอดก้าปิดเปลือกตาไปครู่หนึ่งก่อนลืมขึ้น  ทำสีหน้าหงอย ๆ มาให้ขณะพูด 

 

“  ฉันนอนไม่หลับ...ไดซ์  นอนเป็นเพื่อนหน่อย ” 

 

พาราไดซ์หายใจสะดุดไปครู่หนึ่งแต่พอเห็นแววตาใส ๆ ออดอ้อนก็ต้องถอนหายใจเฮือก  ชักรู้สึกแพ้ทางอีกฝ่ายขึ้นทุกที  แต่ก็ยอมแทรกตัวลงไปเพื่อนอนรอเป็นเพื่อนให้คนป่วยขี้อ้อนหลับไปก่อน

 

เวลาผ่านไปที่เจ้าชายหนุ่มมั่นใจว่าวอดก้าหลับไปแล้วจึงเหลือบมองโต๊ะทำงานของเขาที่ไร้ซึ่งเอกสารดั่งปกติก่อนจะกระตุกยิ้ม  นับว่าเทรนยังสำนึกในความผิดตนดีไม่น้อยถึงจัดการควบคุมคนและงานได้เร็วขนาดนี้

 

ถามว่าร่างสูงให้เทรนทำอะไร ? ง่าย ๆ หาทาศ ไม่สิ คนช่วยมาช่วยแบ่งเบาภาระการดูแลคนป่วยและร่ายเวทย์น้ำแข็งในการช่วย  นอกจากนี้ยังฝากงานส่วนของเขาและวอดก้าไปให้รุ่นพี่หัวหน้าหอทำ  อ้างถึงการต้องดูแลวอดก้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทำให้เทรนไม่อาจปฏิเสธได้

 

ถือว่าพาราไดซ์ได้พักยาวและแก้แค้นอีกฝ่ายที่ทำให้เรื่องวุ่นวายไปในหัว  แล้วถามว่าสงสารคนที่ถูกวอดก้าป่วนไหม ? ก็คงต้องบอกว่าสงสาร  แต่ถ้าจะให้ปฏิเสธการช่วยเหลือคงไม่มีทาง  ดังนั้นก็รับกรรมต่อไปเถอะนะ

 

(ให้ตาย  เจ้าชายผู้เงียบขรึมของเราชักติดนิสัยสร้างความวุ่นวายให้คนรอบข้างมาจากตัวแสบซะแล้ว)

 

 

 

“  งานประจำปีที่โพซิเด้น ? ท่านพี่จะไปหรือครับ ”  คาลิดาส แองบราวน์ ดิ นาโวลล์  หรือเจ้าชายพระองค์เล็กแห่งนาโวลล์ส่งเสียงถามพี่ชายแท้ ๆ ของตน  เจ้าชายรัชทายาทมาคัส  แองบราวน์ ดิ นาโวลล์ 

 

“  คิดว่านะ ” เจ้าชายหนุ่มซึ่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ขานรับรับอย่างเฉยชา  สองปีที่แล้วเขาไม่ได้ไปเพราะติดงานและเมื่อปีก่อนก็มีเหตุด่วนเกิดขึ้นจนต้องล้มเลิกการประลองไป  หลังรู้รายละเอียดในการเข้าประลองฝีมือแล้วเขาก็รีบเคลียร์งานและเอกสารต่าง ๆ ให้เรียบร้อยก่อนที่จะขอพระราชทานวันหยุดพักจากผู้เป็นพ่อ

 

“  ได้ยินว่ามีแต่คนเก่ง ๆ ไป  ท่านอาจารย์จะไปด้วยไหมนะ ” คาลิดาสพึมพำด้วยความอยากรู้แต่เรียกความสนใจได้จากมาคัส 

 

“  อาจารย์ ? ” 

 

“  ครับ  อาจารย์ราตรีที่มาสอนผมตอนนั้นไงครับท่านพี่ ” 

 

ชายหนุ่มหายใจสะดุดไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อใบหน้างดงามก่ำกึ่งของนักเรียนหญิงที่ได้รับมอบหมายภารกิจผุดวาบขึ้นมาในหัว  ฝีมืออันเก่งกาจและยอดเยี่ยมอาจเป็นไปได้ที่มีอีกฝ่ายจะมาเพราะส่วนใหญ่งานนี้จะจัดประมาณจันทร์-ศุกร์  นาน ๆ ทีถึงจะจัดในวันหยุดแบบนี้

 

“  ท่าน...พี่ ? ”  คาลิดาสเอ่ยเรียกท่านพี่ของตนอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ ๆ เจ้าชายหนุ่มผุดยิ้มขึ้นและส่งเสียงหัวเราะในลำคอน้อย ๆ 

 

“  น่าสนใจ...” นัยน์ตาสีทับทิมส่องประกายระยับ   ผลแพ้ชนะครั้งนั้นยังไม่ได้ตัดสิน  คงดีไม่น้อยถ้าได้เจอหญิงสาวที่มีนัยน์ตาทรงอำนาจดุจดั่งราชาคนนั้นอีกครั้ง...

 

“  ขออนุญาตพะยะค่ะ ” เสียงเคาะประตูสามครั้งดังตามมารยาทพร้อมเสียงทุ้มคุ้นหูทำให้มาคัสไม่รีรอที่จะให้ทหารคนสนิทของเขาเข้ามา 

 

“  มีเลศนัยอย่างที่องค์ชายคาดการไว้พะยะคะ ”  เอกสารหลายแผ่นถูกส่งให้เขาขณะที่ร่างสูงหันไปบอกกับผู้เป็นน้องนิ่ง ๆ 

 

“  พี่ขอคุยงานก่อนนะ คาร์ล ” 

 

“  ได้ครับ ” เด็กชายรับคำอย่างว่าง่ายก่อนลุกจากเก้าอี้นวมเพื่อกลับห้อง 

 

โคโล  หรือหัวหน้าองครักษ์และเป็นมือขวาของมาคัสเลื่อนมือขวาทาบอกซ้ายก่อนโค้งตัวให้เป็นการเคารพแล้วเริ่มรายงานสิ่งที่สืบมาให้ผู้เป็นนายทราบ

 

“  ทางโพซิเด้นปิดความลับที่เกี่ยวกับภูเขาไฟปีศาจไว้โดยไม่ให้ใครรับรู้พะยะค่ะ  จากสายของเราที่รายงานมา  ทั้งองค์กษัตริย์  ขุนนางและคนในราชวงศ์บางส่วนล่วงรู้ถึงแผนการในการทดสอบรอบที่ 2 ซึ่งคัด 8 คนสุดท้ายในภูเขาไฟลูกนี้และดำเนินการบางอย่างลับ ๆ ” 

 

“  แล้วรู้เรื่องอะไรที่ผิดปกติบ้าง ” 

 

“  ชาวป่าที่อาศัยอยู่ริมป่าใกล้ภูเขาไฟแจ้งทางเมืองหลวงลูอิซชาร์ว่ามีสัตว์เล็ก ๆ น้อย ๆ พากันอพยพออกจากป่า และตอนกลางคืนจะพบฝูงนกส่งเสียงร้องผิดปกติพะยะค่ะ ทว่าทางวังหลวงเพียงส่งข้อความลับมาบอกว่าไม่มีอะไรและยังปิดเรื่องนี้อีกด้วยพะยะค่ะ ” 

 

นัยน์ตาสีชาดเย็นชาฉายความครุ่นคิดขณะขานรับ

 

“  เข้าใจล่ะ ”

 

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นอย่างแช่มช้า  วางหนังสือไว้บนโต๊ะก่อนจะก้าวเดินเพื่อไปเตรียมตัว 

 

“  พระองค์จะเสด็จไปที่ไหนพะยะค่ะ ”  โคโลส่งเสียงถามแต่ก้าวตามไปเพื่ออารักขา    

 

“  ไปห้องฉันนี่ล่ะ  นายเองก็ต้องเตรียมตัวด้วย ” 

 

“  ? ” 

 

“  งานประลองประจำปีที่โพซิเด้น ”  นัยน์ตาสีเข้มทอแววลุ่มลึก  “  เราจะไปกัน...มะรืนนี้

 
 

 

  

 

ได้เวลาาาาาา ~ พระรองออกงาน ชะวิ๊ง ! ฮ่า ๆๆ ทราบค่าว่ามีคนอยากให้วอดก้าของเราหึงพระเอกบ้างแต่รอก่อนนะ  ให้ความรู้สึกของวอดก้าชัดเจนอีกนิด  ถึงจะได้เวลานางรอง (ตัวร้าย) เข้าซีนนนน 

 

ภารกิจตามหาสร้อยรอบนี้จะเป็นยังไง ? โหด  มันส์  ฮา  วุ่นวายขนาดไหน ? โปรดติดตาม !!!

 

ใครคิดถึงหนูน้อยซีอัสตราจากอียิปต์เดี๋ยวคงได้พบกันในเร็ว ๆ นี้  ติดตามเช่นกันค่าาาาา ~

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 71 : บทที่ 61 กุญแจดอกที่ 2 คำใบ้และ...แพ้อากาศร้อน ??? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12769 , โพส : 50 , Rating : 9% / 139 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 50 : ความคิดเห็นที่ 13055
"ทาส" เขียนแบบนี้นะคะ ไม่ใช่ทาศ
Name : Gam_pinmanut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gam_pinmanut [ IP : 96.30.81.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2559 / 20:53
# 49 : ความคิดเห็นที่ 12391
เทวดาประจำหอจริงๆ แหล่ะ 5555
Name : มายเมจิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มายเมจิ [ IP : 171.4.231.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2559 / 19:33
# 48 : ความคิดเห็นที่ 12316
อืมมมฟังเพลงอยู่เพลงตำนานพระนเรศวรต่อด้วยเรือเล็กควรออกจากฝั่ง..........จะไปกู้อยุธยาาาาาาเอ๊ย!!จะออกไปแตะขอบฟ้าาาาพอๆๆๆๆสมงสมองกูไปหมดละสรุปคือกูจะหัวเราะหรือจะฮึกเหิมหรือจะกลัวบาทาแม่ที่พร้อมจะถีบกูเมื่อกูเผลอหัวเราะดีวะ
PS.  ขอเเค่ใครซักคน...แค่คนเดียวก็ได้ ได้โปรดอย่าหนีหายไปเมื่อรู้ถึงตัวตนหลังหน้ากาก เบื่อกลับการที่ต้องใส่หน้ากากแล้ว..ได้โปรดช่วยปรากฏตัวออกมาซักที
Name : มหาเทพเเห่งการจองจำ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มหาเทพเเห่งการจองจำ [ IP : 49.237.148.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2559 / 00:39
# 47 : ความคิดเห็นที่ 12311
อยากเห็นฉากที่วอดก้าไม่สบายอีกแต่ว่าเปลี่ยนคนดูแลเป็นมาคัสแทน หิหิ
PS.  5555 สวัสดี เราเป็นคนที่ไม่คิดมากนะ -แค่นี้แหละ- 555 เราชอบอ่านนิยายมาก แนะนำได้เนอะ หิหิ
Name : Fktay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fktay [ IP : 1.47.9.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2559 / 16:33
# 46 : ความคิดเห็นที่ 7682
ไรท์ค่ะ พวกรุ่นพี่โรไปไหนแล้วอ่ะค่ะ ไม่เห็นหลายตอนแล้ว
Name : นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา [ IP : 1.46.140.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 สิงหาคม 2558 / 09:27
# 45 : ความคิดเห็นที่ 6507
อย่าาาาา ~~~ !! ถ้ามาคัสไปอย่าแย่งวอดก้าไปจากไดซ์นะ
Name : fairy_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fairy_devil [ IP : 125.27.75.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2558 / 13:27
# 44 : ความคิดเห็นที่ 5045
พระรองโผล่มาแล้ว  รอหนูน้อยซีอัสตราด้วย
หนุกเวอร์
PS.  👿💕👼 Y 😇💝😈วายคือชีวิต ^-^++++*-*
Name : ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้เกลียดชังต่อพระเจ้า [ IP : 27.130.98.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2557 / 22:04
# 43 : ความคิดเห็นที่ 5000
รีบมาอัพไวๆน๊าไรเตอร์
เค้าคิดถึง -3-
Name : cocolovemaco < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cocolovemaco [ IP : 101.109.73.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2557 / 15:47
# 42 : ความคิดเห็นที่ 4998
คิดถึงซีอัสตรามากๆเลยค่ะ อัพเร็วๆนะค่ะ ^_^ ^_^ ^_^


Name : ยัย~อง๑์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยัย~อง๑์ [ IP : 49.230.122.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2557 / 13:23
# 41 : ความคิดเห็นที่ 4996
มาอ่านตอนล่าสุดรอบที่3 แล้วค้นพบว่า

ทาสค่ะ ไม่ใช่ทาศ

อยากอ่านต่อค่ะ!
Name : เงานิสัยเสีย [ IP : 124.120.75.119 ]

วันที่: 31 ตุลาคม 2557 / 22:45
# 40 : ความคิดเห็นที่ 4991
อ่านตั้งแต่ต้นใหม่ครบแล้วค่ะ ตอนติดตามอ่านที่อัพเดตรู้สึกว่าในเนื้อเรื่องเวลาผ่านไปนานมากแต่พแลองอ่านรวดเดียวมันกลับรู้สึกแบบเอ๊ะ! ก็ไม่ได้นานไรนี้หว่า.. ยังรออยู่นะค่ะ ปล.เม้นครบทุกตอนยังหว่า..แต่ที่แน่ๆเม้นตอนนี้ไป2รอบล่ะ 5555
Name : differ21 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ differ21 [ IP : 171.98.189.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2557 / 23:10
# 39 : ความคิดเห็นที่ 4990
วันนี้ฟินมากมาย สุขสบายหัวใจ.   ไรท์เขียนสะเห็นภาพเลยค่ะจนกลับมาอ่านตอนนี้หลายรอบเลยค่ะ อัพบ่อยๆน่ะค่ะ สนุกมากๆเลยค่ะ ^_^ ^_^

Name : ยัย~อง๑์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยัย~อง๑์ [ IP : 171.99.169.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2557 / 13:22
# 38 : ความคิดเห็นที่ 4989
วันนี้ฟินมากมาย สุขสบายหัวใจ.   ไรท์เขียนสะเห็นภาพเลยค่ะจนกลับมาอ่านตอนนี้หลายรอบเลยค่ะ อัพบ่อยๆน่ะค่ะ สนุกมากๆเลยค่ะ ^_^ ^_^

Name : ยัย~อง๑์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยัย~อง๑์ [ IP : 171.99.169.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2557 / 12:27
# 37 : ความคิดเห็นที่ 4988
อร้าย! ตอนนี้ฟินบอกเลย ขออีกขออีก
Name : Skyblue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Skyblue [ IP : 202.29.178.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2557 / 09:10
# 36 : ความคิดเห็นที่ 4984
จริงง่ะ จะได้เจออีกเหรอ

ตอนนี้อ่านแล้ว ฟินสุดๆ -.,-

เป็นเรื่องที่อ่านแล้วจิกหมอน 
PS.  ทุกเวลา ทุกนาที ทุกวันเดือนปีนั้นมีค่า อย่าปล่อยเลยไปทั้งๆที่ยังไม่ทำอะไรกับมัน
Name : bigbowka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bigbowka [ IP : 110.171.121.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 22:10
# 35 : ความคิดเห็นที่ 4982
ฟินเวอร์อ่ะค่ะ กรี๊ดดดดดดดด >/////<
Name : Mekaku No. 1 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mekaku No. 1 [ IP : 49.230.207.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 19:35
# 34 : ความคิดเห็นที่ 4981
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ฟินนนนนนนนน ชอบอ่ามาต่อเร็วๆน้าาาาาา >/////<
Name : Mekaku No. 1 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mekaku No. 1 [ IP : 49.230.207.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 19:34
# 33 : ความคิดเห็นที่ 4980
กร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด   ขอบริจาคเลือดด่วนนนนนนนนน  วอดก้าาาาาาาาาาาา

อร้ายยยยยยยยย  แว๊กกกกกกกกกกกกกก  เอ้ยยยยยยยยยย  >//////////<
PS.  อย่างฉัน เขาไม่เรียกว่า'โกง'หรอกน่ะ ก็แค่ เอาความฉลาดที่มีอยู่มาเอาเปรียบคนที่ด้อยกว่าเท่านั้นเอง!!
Name : Panna_Cotta < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Panna_Cotta [ IP : 223.207.185.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 17:47
# 32 : ความคิดเห็นที่ 4978
กรี้ดดดด ชอบตอนวอดก้าป่วยมากกกก ละลายยยย
PS.  รักนิยาย รักการ์ตูน รักอนิเมะ รักมังงะ ร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
Name : Pornrat D. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornrat D. [ IP : 125.26.220.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 02:28
# 31 : ความคิดเห็นที่ 4977
ฟินเวอร์อ่ะ ฮ่าๆ ชอบๆ
Name : prangpop < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ prangpop [ IP : 125.27.237.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 00:06
# 30 : ความคิดเห็นที่ 4973
บอกได้ว่า ตอนนี้จิ้น ฟิน อร๊ายยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >/////////<
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 1.10.212.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2557 / 18:14
# 29 : ความคิดเห็นที่ 4972
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
PS.  ยังไม่อยากรับใคร เพราะใจมันร้าวตั้งแต่\'เขา\' เดินจากไป
Name : Fararah < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fararah [ IP : 110.169.235.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2557 / 14:13
# 28 : ความคิดเห็นที่ 4969
สนุกมว๊ากกกกกกกก
ปล. เวลาพูดถึงพระรอง ช่วยวงเล็บบอกหน่อยได้ไหมคะว่าเป็นของใคร หนูจำไม่ได้ค่ะ ไรท์T_T ตัวละครเยอะเกิ๊นนนนนนน55555
Name : nantaga_fah < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nantaga_fah [ IP : 1.2.212.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2557 / 11:29
# 27 : ความคิดเห็นที่ 4968
โอ้!!!


กร๊ดดดด น่ารักกกก
ฮ่าๆๆ  ชอบนะ  หอฤดูร้อน เป็นน้ำแข็งทั้งหอ 
Name : คน7ร้ค่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คน7ร้ค่า [ IP : 58.10.91.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2557 / 11:09
# 26 : ความคิดเห็นที่ 4967
อัพต่อเร็วๆนะคะ รออยู่ ติดตามมมมมมม แต่คอนนี้อยากอ่านต่ออออออแล้วววววววววววววววว สงสารนักอ่านหน่อยยยยยยยยย แต่ยังไงก็ติดตามต่อไปค่ะะะะะะะ^_^
Name : dreamloveEXO < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ dreamloveEXO [ IP : 1.10.218.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2557 / 11:00
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android