คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 87 : บทที่ 71 ปิดเทอมแสนสุข ?


     อัพเดท 13 ต.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,641 Overall : 679,371
15,913 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7629 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 87 : บทที่ 71 ปิดเทอมแสนสุข ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11887 , โพส : 206 , Rating : 16% / 157 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

บทที่  71 ปิดเทอมแสนสุข ?

 

 

ตู้ม ! โครม !

 

อ้ากกกก !

 

“  อืม...วันนี้เขียนจดหมายหาไดซ์ดีกว่า ”  ร่างสูงโปร่งในชุดธรรมดา ๆ ราวคนไปพักร้อน  ผิดแต่มีผ้าสีดำคาดปิดใบหน้าครึ่งล่างไว้ให้เห็นแต่ดวงตาสีม่วงแดงสวยคมกริบ  พูดพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี  เมินเสียงกรีดร้องอันคุ้นหูทั้งหลายไปเหมือนเสียงลมพัดผ่าน

 

กระดาษเวทย์และปากกาถูกจรดหารูมเมทร่วมห้องหลังปิดเทอมได้เกือบ ๆ  หนึ่งสัปดาห์กับอีกสามวันแล้ว  อีกฝ่ายกำชับว่าต้องเขียนจดหมายหาเขาบ้างเพื่อรายงานความคืบหน้าของตนและบรรยายความเป็นอยู่โดยละเอียดซึ่งครั้งนี้จะเป็นจดหมายฉบับที่ 3 ที่จะเขียนส่งไปให้

 

 

ถึง ไดซ์

 

ฉันสบายดี   ตอนนี้ลูกศิษย์ฉันเริ่มพัฒนาขึ้นแล้ว  จากที่เคยปางตายเพียงแค่วิ่งผ่านป่าตะวันตกก็เริ่มแค่สาหัส (?) นิด ๆ ถือว่า 'ม่านทิวา' เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว  นายคงเหนื่อยกับการฝึกทหารด้วยล่ะมั้ง  ฝึกเยอะกว่าฉันตั้งหลายเท่า  อย่าโหมงานหนักเกินเหมือนตอนอยู่โรงเรียนล่ะ  ตอนนี้ไม่มีฉันคอยลากนายขึ้นเตียงด้วยแล้วนะ  ( อย่าหางคิ้วกระตุกสิ  รู้หรอกว่าเขิน )  เพราะงั้นดูแลตัวเองด้วย   บอกไว้ก่อนถ้าเกิดนายหน้าโทรมหรือหล่อน้อยลง  ฉันจะแอบไปเหล่หนุ่มหล่อคนอื่นนะ  J

..ล้อเล่นหรอก  อย่าทำหน้าโหดจนทหารที่ฝึกอยู่กลัวสิ ! คิดถึงมากนะ ( แล้วก็อย่ายิ้มมากไป  เดี๋ยวสาวคนอื่นหลงแล้วฉันจะงอนเอา J )

 

 

เพียงเขียนจบ  คนเขียนก็อดหัวเราะหึ ๆ ในลำคอไม่ได้  พับจดหมายใส่ซองแล้วเริ่มร่ายมนตร์ส่งให้ใครบางคนทันที   แล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจหลังนั่งพักเสียนาน 

 

จินในชุดสีดำ  มีผ้าโพกหัวเดียวกับสีผมและวิสกี้ต่างกวักมือเรียกวอดก้าให้ไปร่วมสนุก ๆ กับการฝึกซึ่งวอดก้าก็เดินไปหาอย่างง่ายดาย  ไม่สนใจสายตาหวาด ๆ และใบหน้าซีดเผือดของลูกศิษย์ของจินที่ตาเหลือกไปแล้ว  (ลูกศิษย์วิสกี้ให้ไปอ่านข้อมูลเกี่ยวกับการเสี่ยงโชค  ตอนนี้เลยมาฆ่าเวลาเล่น)

 

“  แม่เจ้า  บอสออกโรงแล้ว ” 

 

“  อ้าก  รอบนี้ตายหยั่งเขียดแน่ ” 

 

“  ฮือ ๆ วันนี้ข้าจะรอดไหมเนี่ย ” 

 

“  อาจารย์คร้าบ  เบาแรงให้ติ๊ดนึง ” 

 

“  สงสารเด็กน้อยตาดำ ๆ ใส ๆ (?) ด้วย ” 

 

“  หึ ”   แทนคำตอบ  วอดก้ายกมือสูง  แท่งน้ำแข็งนับร้อยที่ลอยอยู่เหนือท้องฟ้าก็เริ่มพุ่งลงมาใส่กลุ่มคนที่กำลังฝึกด้วยการวิ่งอยู่ในป่า  เท่านั้น  เสียงกรีดร้องอันฟังแล้วหรรษาก็เริ่มบรรเลงอีกรอบ

 

2 ชั่วโมงผ่านไป

 

คนราว ๆ 500 คนนอนแผ่หลาอยู่ที่ใจกลางหุบเขาซึ่งเป็นเหมือนเส้นพักผ่อนหลังชั่วโมงฝึกร่างกายนั่นคือการวิ่ง 5 ชั่วโมงเต็มพร้อมแท่งเหล็กเพิ่มน้ำหนักไว้กับตัว   หลายเสียงพูดทั้งที่ยังหอบแฮ่ก ๆ

 

“  เฮ่อ...นึก...นึกว่าจะตายซะ...ซะแล้ว แฮ่ก ๆ ” 

 

“  ฝึกแบบนี้มาตลอดยังไม่ชินอีกหรือไง ”  วอดก้าถามพร้อมรอยยิ้มขบขันที่มุมปาก  หลายคนแม้อยากจะตะโกนบอกว่าจะให้ชินยังไงไหวกับการฝึกโหดแบบไม่ให้นอนเลยสักวันอย่างนี้  ทว่าพวกเขาก็เถียงไม่ได้เช่นกันเพราะว่าการฝึกเช่นนี้ก็ทำให้พวกเขาแข็งแรงขึ้นจากเดิมแบบผิดหูผิดตาเลยทีเดียว

 

“  เอ้า ๆ ได้เวลาไปฝึกเรื่องยาได้แล้ว   อย่ามานอนเกะกะชาวบ้านเขาแถวนี้ ” 

 

“  อาจารย์  แถวนี้มีชาวบ้านที่ไหนกัน ”  หลายคนประท้วงแต่ก็ยอมลุกแต่โดนดีทั้งยังช่วยดึงคนรอบ ๆ ให้ลุกขึ้นตามด้วย  พวกเขาทั้งหมดต่างเตรียมตัวไปเรียนกับหมอปีศาจซึ่งจะเป็นคาบเรียนสอนเรื่องยาพิษและสมุนไพรต่าง ๆ

 

วัน ๆ ของพวกเขาก็ไม่มีอะไรมาก  เนื่องจากมีการเปิดรับเป็น 5 กลุ่มชัดเจนโดยแต่ละกลุ่มจะมีพวกวอดก้าแยกย้ายกันดูแลตามสายงาน   ตารางฝึกของเหล่าลูกศิษย์จะวนเวียนเพื่อเสริมสร้างให้ทุกคนมีความสามารถในทุก ๆ ด้าน ๆ เป็นพื้นฐานแม้จะเน้นที่ความถนัดของแต่ะกลุ่มมากกว่า  เช่น  กลุ่มซึ่งเป็นลูกศิษย์ของวอดก้า  ก็จะเน้นฝึกที่การเสริมสร้างสมรรถนะร่างกายและการต่อสู้กับการลอบฆ่า  โดยมีการเรียนเรื่องการรักษา  ยาพิษ  การเสี่ยงโชค  คำนวณ  การหาข่าว  กรองข่าวและการค้ารองลงมา  

 

แต่หลัก ๆ การฝึกก็จะคล้ายกันโดยทั้งห้ากลุ่มจะวนเวียนไปเรียนกับทั้งห้าทั้งวันและทั้งคืน  ด้วยยาของรัมซึ่งสร้างขึ้นมาให้ลดอาการเหนื่อยล้า  ทำให้ไม่หิว  ไม่เหนื่อยและรักษาอาการบาดเจ็บในการฝึก  เพราะฉะนั้นตลอดหนึ่งสัปดาห์กว่า ๆ ที่ผ่านมา  เหมือนจะน้อยทว่าพวกเขาก็ฝึกลูกศิษย์รุ่นแรกแบบเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียว

 

6 โมงตรง  วิ่งรอบหุบเขา  ผ่านป่าตะวันตกเป็นเวลา 5 ชั่วโมง  แน่นอนว่าต้องมีของกระตุ้นนั่นคืดบรรดาสัตว์ร้ายที่วิ่งไล่ตามและเห็นพวกเขาเป็นอาหารอันโอชะ  พร้อมด้วยเวทย์ของผู้คุมอย่างวอดก้าที่มักมีของแถมตั้งแต่แท่งน้ำแข็ง  ลูกไฟ   พายุหมุนและสารพัดกับดักที่รัมสร้างเอาไว้เสริม  แรก ๆ นักฆ่าผู้ยิ่งทะนงในฝีมือซึ่งถูกควบคุมไม่ให้ใช้เวทย์ก็ยังผยอง  แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้าก็เริ่มสาหัสและปางตายกันทุกคน   หลังวิ่งเสร็จก็จะได้ยาจากรัมที่สั่งให้พกติดตัว  เมื่อคิดว่าใกล้ตายจริง ๆ ให้กินหรือหลังวิ่งเสร็จให้ใช้รักษาอาการเหนื่อยล้า

 

จากนั้นก็ไปเรียนกับวิสกี้   รัม  เติร์กและจินอีกคนละ 3 ชั่วโมงรวมเวลาแล้วผ่านไป 17 ชั่วโมง  จากนั้นก็วิ่งอีกคนละ 3 ชั่วโมงเหมือนเดิม  รวมเป็น 20 ชั่วโมง  และอีก 4 ชั่วโมงก็ฝึกทักษะการต่อสู้โดยจับคู่กันสู้ตัวต่อตัวโดยมีวอดก้าชี้แนะ  แล้วจึงวนลูปแบบเดิม

 

ถ้าวันไหนฝึกการต่อสู้เสร็จเร็วก็จะได้พักผ่อน  แต่ไม่มีวันไหนที่ฝึกช้าเพราะพวกวอดก้าควบคุมเวลาอย่างเข้มงวด 

 

ส่วนอย่างลูกศิษย์ของวิสกี้ก็จะฝึกโหดน้อยหน่อยโดยลดชั่วโมงวิ่งรอบเช้าเป็น 3 ชั่วโมง  รอบดึกเป็น 2 และไปเพิ่มอีก 3 ชั่วโมงในคาบเรียนของวิสกี้เอง  เพราะลูกศิษย์กลุ่มอื่นที่ไม่ใช่วอดก้าต่างลดตารางฝึกโหดของนักฆ่าแล้วเอาไปเพิ่มในคาบตนเพื่อสอนสั่งลูกศิษย์ตน 

 

การสอนจะผลัดเปลี่ยนกันไป  แต่ละกลุ่มก็จะวนไปเรียนตามตารางของตนเอง   โดยคาบที่ลูกศิษย์จะได้เรียนตรงกับอาจารย์จะเป็นคาบสุดท้ายซึ่งเป็นชั่วโมงที่จะได้เรียนมากที่สุดนั่นเองก่อนจะเริ่มวันใหม่

 

ฝึกแบบนี้ไม่เก่งให้มันรู้กันไป

 

แต่ทุก ๆ 3 วันพวกวอดก้าจะย่นเวลาในการฝึกสอนลงให้ทั้งหมดได้มีเวลาผ่อนคลาย 3 ชั่วโมง   จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นนั่นรวมถึงการลอบฆ่าพวกเขาที่ต่างคนต่างก็พยายามพัฒนาฝีมือแม้แทบจะแตะพวกเขาไม่ได้เลยก็เถอะ  บางทีวิสกี้ก็คิดเกมส์แปลก ๆ อย่างวิ่งไล่จับในป่าคือแบ่งเป็นหลายสิบกลุ่ม  ให้โดดไปตามกิ่งไม้  ห้ามเท้าแตะพื้นเป็นอันขาดและไล่จับเป้าหมายเป็นต้น

 

แต่เหมือนลืมอะไรไป

 

วอดก้าทำหน้าคิดเล็กน้อยก่อนจะตะโกนลั่นหุบเขา

 

“  เกือบลืม  ฝึกกันเข้าไป   อีก 3 วันจะเป็นวันทดสอบแล้วจะปล่อยให้เที่ยว 2 วัน ตั้งใจหน่อยเร็วเข้า ! ” 

 

เท่านั้นเสียงเฮก็ดังลั่นทันที

 

วอดก้าแสยะยิ้ม

 

“  ถ้ารอดจากการฝึกในอีก 3 วันนี้น่ะนะ ” 

 

“  ........... ” 

 

“  หึ ๆๆๆ ”   ห้าเสียงของคนเป็นอาจารย์หัวเราะดังประสานอย่างมีเล่ห์นัย  จากเสียงเฮก็เปลี่ยนเป็นเสียงโอดครวญอย่างรวดเร็วเมื่อเตกีล่าเริ่มให้ลูกศิษย์ตนออกวิ่ง

 

“  วิ่งเข้าไป...”  เจ้าตัวว่าเสียงเนิบนาบ “ ใครช้า...โดนฝูงตะขาบเหยียบแน่ ” 

 

ไม่ว่าเปล่าฝูงตะขาบยักษ์ที่เตกีล่าลงทุนไปจับถึงทะเลทรายดีฮาลา  แสยะเขี้ยวกว้าง  เผยของเหลวสีเขียวอ่อนน่าสยดสยองซึ่งมีฤทธิ์เป็นกรดย่อยสลายรุนแรง  ขามากมายยั้วเยี้ยของมันถึงกับทำให้พื้นดินสะเทือน  และด้วยจำนวนที่ทับกันไปมา ภาพที่เห็นจึงน่าขนลุกเป็นที่สุด  หลายคนถึงกับหน้าซีดเผือด  อยากจะเป็นลมทว่าแต่ละคนก็รู้ว่าถ้าเกิดล้มตึงไป  รู้ตัวอีกทีคงได้อยู่ในท้องตะขาบแน่ ๆ

 

พวกเราเป็นสายหาข้อมูลไม่ใช่สายต่อสู้นะ !

 

“  อ้ากกกกก แม่จ๋าาาาาาา ~ ” 

 

“  กรี๊ดดดดด ตะขาบบบบ ~” 

 

“  ม่ายยยยยยยยยยยยยยย ” 

 

“  หึ ๆๆ ” 

 

เวลาผ่านไป  2 ชั่วโมง 40 นาที

 

“  ฟืดด...เฮือก แฮ่ก ๆ ”   แต่ละคนสูดเอาอากาศเข้าไปในร่างกายแบบเอาเป็นเอาตายหลังบุกป่าฝ่าดงมรณะกันได้  ป่าตะวันตกติดหุบเขานี้บอกตามตรงว่าน่ากลัวมาก  ระยะทางและความกว้างของมันเกือบ 10 กิโลเมตรได้ซึ่งพวกเขาต้องวิ่งไปกลับอย่างน้อย 2 รอบ  แม้จะไม่เทียบเท่าสายนักฆ่าทว่าก็ทำเอาพวกเขาแทบตายแล้ว  แต่ต้องยอมรับว่าการฝึกวิ่งในป่าเสริมสร้างทักษะหลายอย่างให้พวกเขา 

 

ตั้งแต่การวิ่งบนพื้นที่ที่ไม่มั่นคง  การหลบหลีกสิ่งกีดขวาง  การหลบเลี่ยงศัตรู  การปกปิดร่องรอยและเพิ่มความแข็งแรงให้ร่างกาย  จากวันแรกที่พวกเขาต่างหาทางออกจากป่าแทบไม่ได้ซ้ำยังเกือบตาย  พอเวลาผ่านมาสักพักร่างกายก็เริ่มคุ้นชิน  ตอนแรกยังมีเลทเกินเวลาบ้างทว่าตอนนี้กลับไม่เกินเรียกได้ว่าอีกหน่อยพวกเขาอาจทำเวลาดีขึ้นแม้จะยังเหนื่อยสายตัวแทบขาดก็เถอะ

 

“  ดีกว่าครั้งแรกมาก ” 

 

เตกีล่าซึ่งจับเวลาทำการกวาดสายตาสำรวจลูกศิษย์ตนว่าอยู่ครบถ้วน 32 ส่วนหรือไม่  แน่นอนว่าลูกศิษย์ของพวกเขามีหลากหลายเผ่า  แต่ส่วนใหญ่เป็นเผ่าที่ไม่ค่อยแข็งแรงทำให้มาเอาดีด้านการหาข่าวสารแทน

 

“  เหลือเวลาอีกหน่อย  มีอะไรจะถามไหม ? ”

 

เจ้าแม่วงการข่าวสารเปิดโอกาศให้ซักถาม  อย่างหยั่งเชิงว่าลูกศิษย์ตนจะสะกิดใจและไวต่อคำพูดเล็กน้อยหรือไม่ 

 

“ หืม...ได้ข่าวว่าดูเหมือนอีก 3 วันจะมีเรื่องสนุก ๆ ใช่ไหมคะเนี่ย ? อาจารย์พอจะรู้อะไรบ้างหรือเปล่าคะ ? ”  หญิงสาวคนหนึ่งถามเปรย ๆ อย่างเข้าใจในสิ่งที่คนเป็นอาจารย์คิด  เตกีล่าดีดลูกอมเม็ดหนึ่งไปให้เป็นรางวัล  อีกเสียงทุ้มพูดต่อ

 

“  ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน  อาจารย์คิดว่ามันจะเป็นยังไงครับ ”  และได้ไปอีกเม็ด  เตกีล่าลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งพร้อมกระดิกนิ้วเรียก  ซึ่ง...คนทั้งหมดก็ขยับเข้ามาชิดแม้จะเหมือนเด็กอนุบาลกำลังล้อมวงฟังนิทานก็ตาม

 

“ ก็อย่างที่รู้ ๆ ...อีก 3 วันจะมีการทดสอบ  จะให้จับคู่กันแข่งคงเป็นไปไม่ได้  เพราะฉะนั้น... ”   เงียบไปชั่วอึดใจ  ก่อนพูดเสียงเฉยชาแฝงรอยขบขันเอาไว้ยามเห็นสีหน้าของแต่ละคน “ ให้พวกเธอวิเคราะห์กันเอาเองว่าพวกฉันจะทดสอบยังไง ? ” 

 

“ โธ่...อาจารย์อ่า ”  หลายเสียงโอดครวญในทันที  เมื่อถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้ง  รู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางรู้เพราะเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องหาคำตอบและวิเคราะห์ด้วยตนเอง  หลายคนจึงเปลี่ยนประเด็นคำถามใหม่

 

“  อาจารย์ครับ  แล้วลิสต์รายชื่อ 5 คนนี้คือ ? ”  ชายวัยกลางคนเริ่มถามถึงรายชื่อบุคคล 5 คนซึ่งเพิ่งถูกประกาศเมื่อวานว่าห้ามยุ่งเกี่ยวหรือรับงานรับฆ่าคนเหล่านี้เด็ดขาด  ซึ่งพวกเขาไม่เข้าใจว่าเหล่าอาจารย์เกี่ยวข้องยังไงกับคนกลุ่มนี้โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นคือเจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์

 

....... ”  เตกีล่าเงียบ  เบือนหน้าหนีไปอีกทาง  ดวงตาสีน้ำเงินเข้มไม่ฉายประกายสิ่งใดจนกระทั่งคนเป็นลูกศิษย์เรียก

 

“ อาจารย์ครับ... ”  กลิ่นหอมหวานของขนมขึ้นชื่อแถบเหนือในวาเนซซ่าสร้างประกายในดวงตาหลังเลนส์แว่นที่ดูจะถูกใจขนมซึ่งมีลักษณะคล้ายเกล็ดหิมะก่อกันจนเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็งใส  ราดด้วยน้ำสตอเบอร์รี่ด้านบนและผลไม้ชิ้นเล็ก ๆ ชุ่มช่ำ  แน่นอนว่ามันเย็นกว่าน้ำแข็งใสทั่วไป  และด้วยเวลาที่เริ่มร้อน  เตกีล่าจึงรับของเซ่นไหว้ (?) มายามกระแอมนิด ๆ กระดิกนิ้วเรียกให้ลูกศิษย์ใกล้กว่าเดิม  แล้วค่อยให้ไปกระซิบบอกคนอื่นต่อ

 

“  เจ้าชายรัชทายาทพาราไดซ์น่ะ  คนสำคัญของเพื่อนฉันน่ะ ” 

 

คนฟังตาโตก่อนเริ่มเดา

 

“  อาจารย์โคร (จิน) หรือคะ ? ” 

 

คนพูดน้อยส่ายหน้า   แน่นอนว่าชื่อของพวกเขาที่ให้ลูกศิษย์เรียกเอามาจากชื่อต้นนามสกุลของพวกเขาล้วน ๆ เรียกได้ว่าสิ้นคิดสุด ๆ แต่ก็ไม่มีใครแย้งเพราะความขี้เกียจมันพากันยึดพื้นที่สมอง

 

“  หรือว่าอาจารย์ออร์เรย์ (รัม)  ? ” 

 

ส่ายหน้าหงึกอีกรอบ  แล้วดีดนิ้วเมื่อคนที่อยู่ใกล้พูดโพล่งเบา ๆ ว่า

 

“ อาจารย์เอล (วอดก้า) ใช่ไหมครับ ? ” 

 

พอเห็นคนเป็นอาจารย์ดีดนิ้วก็รู้เลยว่าใช่  กระซิบบอกคนหลังที่ทำหน้าตาอยากรู้ให้บอกส่งต่อก่อนตบเข่าตนดังฉาด

 

“ นึกแล้ว  งั้นคนที่อาจารย์เอลนั่งเขียนจดหมายถึงแล้วก็นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เวลามีจดหมายเวทมนตร์มาก็แสดงว่า ... ” 

 

ถึงตอนนี้เตกีล่าเพียงยิ้มมุมปาก  ตักขนมเย็น ๆ กินคลายร้อน  เท่านั้นเหล่าสายหาข้อมูลก็ลือกันวงเงียบ ๆ ว่าองค์ชายพาราไดซ์เซไลโด  ดิ  ทริสทอร์เป็นกิ๊ก (?) กับนักฆ่าเจ้าของฉายา 'เทพบุตรนักฆ่า'

 

จริง ๆ แล้วต่างคนต่างหยอกล้อกันเล่น  คิดว่ามันเป็นมุขขำ ๆ  เอาไว้คลายเครียด  และไม่มีใครคิดเป็นจริงเป็นจังเนื่องเพราะเจ้าชายกับนักฆ่าไม่มีวันที่จะมาบรรจบพบเจอกันได้  อีกทั้งทั้งสองยังเป็นผู้ชาย (?) อีกด้วย

 

เพราะฉะนั้นโลกคงถึงกาลอวสานหากทั้งสองมารักกันได้จริง ( ซึ่งก็ใกล้ละ )  มีคนพูดเอาไว้ขำ ๆ

 

ถึงเจ้าชายพาราไดซ์จะเย็นชาและดูไม่สนใจเจ้าหญิงองค์ใดก็ตาม  แต่คงไม่สามารถมาหลงรักนักฆ่าในเงามืดได้หรอก

 

เตกีล่าได้แต่ยิ้มขำ  แสร้งทำหน้าลอยชายกับสิ่งที่ลูกศิษย์พูด

 

ซึ่งอีกไม่นานเหล่าผู้สืบข่าวจะต้องตาค้างหลังได้เห็นกันจะ ๆ ตาจริง ๆ

 

 

 

 

ทางด้านรัมซึ่งเดินตรวจตรากลุ่มศิษย์ที่กำลังช่วยกันเคี่ยวยาในหม้อเพื่อหลอมและสร้างเป็นยาฟื้นฟูพลังหยุดเท้าที่กลุ่มหนึ่งขณะมองตราชั่งสมุนไพรที่บดแล้ว  ก่อนเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะถาม

 

“  นั่นต้น 'เออร์ต้า' ใช่ไหม ? ” 

 

ทั้งกลุ่มหันมองตาม

 

“  ค่ะ  อาจารย์ มีอะไรหรือคะ ” 

 

“  เปลี่ยนสมุนไพรใหม่  ตัวนั้นใช้การไม่ได้แล้ว  เอามานี่สิ ” 

 

ถาดสมุนไพรเล็ก ๆ ถูกส่งให้    รัมหยิบใบต้นเออร์ต้าออกมา  บอกให้ทั้งสี่ดมและจำกลิ่นของมันไว้และให้เปรียบเทียบกับสมุนไพรในถาด

 

“  นี่มัน...กลิ่นฉุนกว่านี่ครับ ” 

 

หลายคนพึมพำหลังจมูกสูดดมกลิ่นหอมของผงเออร์ต้าเข้าไป

 

“  ใช่  เออร์ต้าที่ดีจะมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ  และไม่ฉุนกว่าต้นเออร์น่าซึ่งจะมีอยู่ใกล้ๆ อย่างที่บอกว่าต้นเออร์ต้าสามารถใช้ทำเป็นยาฟื้นฟูพลังได้  ส่วนต้นเออร์น่าจะเป็นต้นไม้พิษที่ทำให้อ่อนแรง  การที่เมื่อบดเออร์ต้าแล้วยังมีกลิ่นฉุนกว่าปกติแม้จะน้อยนิดก็ตามแสดงว่าต้นเออร์น่าได้เกิดใกล้ต้นเออร์น่ามากเกินไป  และอาจด้วยเพราะอิทธิพลกับทิศทางของลม  ดอกของต้นเออร์น่าจึงอาจปล่อยเกสรมาเกาะติดกับต้นเออร์ต้าที่อยู่ใกล้ ๆ ได้  ใครเป็นคนไปเก็บต้นเออร์ต้า ? ” 

 

“  ฉันค่ะ ”  คนหนึ่งในกลุ่มยกมือขึ้น  แล้วพูด “  อย่างที่อาจารย์บอกค่ะ  ตอนที่ฉันไปเก็บมีต้นเออร์น่าอยู่ใกล้ ๆ จริง ๆ ตอนแรกฉันเห็นเกสรนิด ๆ หน่อย ๆ ของต้นเออร์น่าแต่คิดว่าไม่เป็นอะไร  ก็เลยปัดเกสรทิ้งแล้วเก็บมา  ขอโทษในความสะเพร่าด้วยค่ะ ”  เธอโค้งหัว  ยาที่พวกเธอทั้งหมดทำจริง ๆ แล้วจะถูกส่งไปเป็นยาฟื้นฟูพลังให้ลูกศิษย์ทั้งหมดที่ฝึกไว้ใช้ยามเหนื่อยหอบเช่นตอนวิ่ง  ดังนั้นผลของมันอาจทำให้ใครคนหนึ่งตายโดยไม่รู้ตัวเลยก็ได้

 

ถึงตรงนี้คนทำยารอบ ๆ ต่างหยุดสิ่งที่ทำแล้วหันมาตั้งใจฟังสิ่งที่คนเป็นอาจารย์สอน

 

“  ไม่เป็นไร  แต่ควรจำไว้อย่าง  สมุนไพรบางชนิดแม้ไม่เป็นพิษแต่สภาพแวดล้อมของมันอาจส่งผลให้สรรพคุณของยาแปรเปลี่ยนได้  พวกคุณใช่แค่หมอธรรมดา  แต่เป็นหมอที่ทั้งต้องช่วยคนและฆ่าคน  ดังนั้นอย่าประมาทแม้แต่กับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะก่อนที่เราจะได้ช่วยหรือฆ่าคน  เราอาจตายได้กับต้นไม้ต้นเล็ก ๆ หรือสิ่งน้อย ๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัย ” 

 

มือเรียวแต่หยาบกร้านไม่น้อยฉกวูบที่ถาดตราชั่งของอีกโต๊ะหนึ่ง  สิ่งที่หยิบออกมาคือเม็ดเกสรเล็ก ๆ สีส้มอ่อนที่ตัดกับสีเขียวเข้มของผงเออร์ต้า  ที่หลายคนรู้จักกันดีในชื่อ 'เกสรมรณะ'  กลุ่มที่รัมหยิบพืชพิษออกมาหน้าซีด  อดอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้เมื่อเกือบตายไปแล้วเพราะเกสรมรณะเพียงแค่ถูกผิวหนังก็ทำให้ปวดแสบปวดร้อนได้แล้ว

 

“  เพราะฉะนั้น  อย่าผยองว่าตนเก่งกาจ  อย่าเอาความประมาทมาเป็นเรื่องล้อเล่น  สิ่งที่สอนไปคือสอนให้พวกคุณมีความรู้เพิ่มขึ้นและเสริมทักษะต่าง ๆ ให้ดียิ่งขึ้นไป ”  รัมทำหน้าอ่อนโยนลงแม้จะซ่อนอยู่ภายใต้หมวกงอบที่มีผ้าแพรห้อยลงมาปิดหน้าก็ตามแต่เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่รอบ ๆ ก็สัมผัสได้  “ พวกคุณเก่งมากแล้วที่อดทนกับการฝึกที่ยากลำบากเหล่านี้ได้  และอีกไม่นานความพยายามของพวกคุณจะสัมฤทธิ์ผล  ฝึกเอาไว้ให้ชินซะ  เอาล่ะ  เคี่ยวยาต่อได้แล้ว  ” 

 

รัมตบมือให้ทุกคนดำเนินงานต่อ ซึ่งหลายคนเริ่มมีกำลังใจและระมัดระวังมากขึ้นในการทำงาน   ซึ่งหมอปีศาจก็กวาดตามองไปรอบ ๆ  อย่างพึงพอใจขณะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งอยู่หน้าคนเกือบ 650 ที่เคี่ยวยาอย่างขะมักขะเม้นในพื้นที่โล่งกว้างเกือบท้ายภูเขา (วอดก้าลูกศิษย์ 300 คน  วิสกี้ 500 คน  เตกีล่า 300 คน  จิน 200  รวม 1,950 คน )

 

“  อืม  ใช้ได้ ”  มือสะบัดพัดให้ลูกศิษย์ที่เคี่ยวยาเสร็จแล้วนำไปเก็บหลังตรวจสอบ  หลายคนที่ทำเสร็จแล้วก็มายืนอออยู่ข้างคนเป็นอาจารย์  คอยให้กำลังใจกลุ่มที่ไม่ผ่านและพูดกระตุ้น   จนกระทั่งมีใครบางคนพูดถามด้วยความอยากรู้ว่า

 

“  อาจารย์คะ  การทดสอบที่ใกล้จะถึงนี่  ถ้าเป็นการแข่งขันจะมีรางวัลไหมคะ ” 

 

รัมเลิกคิ้วเล็กน้อย  ก่อนหัวเราะในลำคอ

 

“ ปล่อยให้ไปเที่ยว 2 วันเต็มยังไม่ถือเป็นรางวัลอีกเหรอ ? ” 

 

“ ก็นั่นมันรางวัลรวมนี่คะ  แบบว่า...ใครชนะจะขออะไรอาจารย์คนไหนก็ได้ 1 อย่างแบบนี้สร้างแรงกระตุ้นได้ดีกว่านะคะ ”  คนพูดพูดอย่างกระตือรือร้น  หลายคนเริ่มส่งเสียงสนับสนุนบ้าง

 

“  ถ้างั้นถ้าคนชนะขอหัวพวกฉันอย่างนี้พวกฉันไม่แย่เรอะ ”  เนื่องเพราะไม่มีใครรู้อายุที่แท้จริงของทั้งห้า  อีกทั้งคิดว่าคนเป็นอาจารย์คงปลอมแปลงตนอยู่แล้ว  หลายคนแม้จะอายุเกือบ 30 แต่ก็ให้เกียรติคนสอน  และถืออีกฝ่ายอายุมากกว่าเนื่องเพราะความรู้ความสามารถที่เกินตัวซึ่งคล้ายเด็กวัยรุ่น ( ก็วัยรุ่น )  แน่นอนว่าแรก ๆ คนลองดี  พูดดูหมิ่น  ปากเปราะและอวดเก่งได้ปางตายไปเรียบร้อยแล้ว  ดังนั้นหากใครยังกล้าอีกก็ต้องยกนิ้วนับถือให้ทีเดียวเพราะการสำเร็จโทษของหมอปีศาจผู้นี้โหดร้ายทารุณจิตใจสุด ๆ  ขนาดที่หมอเถื่อนผู้เป็นฆาตกรมาแล้วหลายศพยังต้องปิดหน้าหนีราวคนดูหนังสยองขวัญก็ไม่ปาน (แม่จ๋า ! )

 

เพราะฉะนั้นหลายคน  แม้ไม่อยากยอมรับนับถือคนคลาสเดียวกันอย่างหมอปีศาจ  ไม่ยอมรับคงเป็นไปไม่ได้แล้วเพราะความรู้ทุกอย่างรวมถึงฝีมือนั้นเก่งกาจเหนือพวกเขาขึ้นจมเลย

 

“ ไม่หรอกค่ะ  ก็ให้อาจารย์ตั้งเงื่อนไขไงคะว่าห้ามขออะไรที่เอาเปรียบอาจารย์  แบบขอประลองได้อะไรแบบนี้ ”  คนพูดทำหน้าลุ้นเต็มที่  ร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ทำหน้าตาครุ่นคิดใต้ผ้าแพร

 

“  อืม...เดี๋ยวจะลองไปเสนอแล้วกัน ” 

 

“  เย้ ! ”  คนเป็นลูกศิษย์หันไปแท็กมือกับเพื่อนที่ลุ้นอยู่ข้าง ๆ รัมหัวเราะน้อย ๆ แล้วถามด้วยความอยากรู้บ้างว่าถ้าขอได้จะขออะไร 

 

เธอทำหน้าเขินอายยามพูด

 

“  ก็...อยากจะ...อยากจะขอ...” 

 

“  ขอ...? ” 

 

“  อยากจะขอดูหน้าอาจารย์เอล (วอดก้า) น่ะค่ะ ! ” 

 

ความฝันของสาวน้อยไม่มีอะไรมากมายนอกเสียจากอยากยลโฉมเจ้าของฉายา 'เทพบุตรนักฆ่า' ที่ผู้ซึ่งเคยพบหน้าแม้ยามแวบเดียวก็ยินยอมพร้อมใจตายและยอมตกเป็นทาสหัวใจแต่โดยดี ( อ้างอิง จากคนรู้จักของเป้าหมายที่เคยเล่าลือ )

 

“  ฮะๆๆๆ เข้าใจล่ะ ! ”  รัมระเบิดเสียงหัวเราะทันที  หลายคนก็โห่ฮิ้วเป็นลูกคู่ก่อนจะเงียบเมื่ออาจารย์ผู้สอนทำท่าจุ๊ปากให้เงียบ ๆ “ แต่บอกไว้ก่อนเลยนา...อาจารย์เอลน่ะมีคนจองแล้ว  แถมคน ๆ นั้นยังหวงอาจารย์เอลแบบสุดๆ เลยด้วย  ถึงท่าทางจะไม่ให้ก็เถอะ ” 

 

“  หา ?! ” 

 

“  โห ...คงเป็นคนสวยน่าดูเลย ” 

 

“  เพอร์เฟ็คเกิร์ลแน่ๆ ” 

 

“  อยากเห็นจัง ” 

 

“  คงเป็นสาวอกโต  น่าฟัดแหง ” 

 

หลายคนส่งเสียงวิพากย์วิจารณ์  ส่วนคนที่รู้ดีก็หัวเราะในลำคอ  ขณะเอ่ยพึมพำ

 

“ เพอร์เฟ็คน่ะไม่เถียง  แต่ไม่ใช่สวยหรอก  หล่อบรรลัยต่างหาก ” 

 

“ อะไรหล่อ ๆ นะ ?! ”  แต่เหล่าลูกศิษย์ก็หูผึ่ง  รีบย้อนถามเมื่อได้ยินแว่ว ๆ ว่ามีคำว่า 'หล่อ' ซึ่งเอาไว้ใช่กับ 'ผู้ชาย' คราวนี้รอบ ๆ เงียบไปแทบทันที  หลังสมองประมวลผลว่า 'หล่อ' นั้นไม่ได้ใช่คู่กับผู้หญิง   หมอเถื่อนก็ได้แต่สะดุ้ง  รีบบอกปัดปฏิเสธเพราะยังไงตอนนี้เพื่อนรักและเขาก็อยู่ในภาพลักษณ์ผู้ชาย  เพื่อความไม่ประมาทแต่เพศก็ควรปลอมแปลงป้องกันความยุ่งยากที่อาจจะเกิดขึ้นหากพวกเขายังไม่คัดกลุ่มคนที่ไม่ประสงค์ดีกับม่านทิวาออกไปก่อน

 

“  ฟังผิดแล้ว ไป ๆๆ เตรียมตัวไปเรียนกับอาจารย์เอลได้แล้ว ” 

 

“  โห่  อาจารย์อ่า ” 

 

“  หรือจะให้เตะ ” 

 

“  ไปแล้วคร้าบ/ไปแล้วค่า ”  คนทั้งหมดประสานเสียงพูดก่อนรีบเตรียมตัวไปฝึกวิชาการต่อสู้กับเทพบุตรนักฆ่า  รัมส่ายหัวแล้วเตรียมตัวที่จะสอนเรื่องสมุนไพรกับลูกศิษย์ของจินต่อบ้าง

 

แน่นอนว่าต้องมีกลุ่มคนที่คิดพิเรนทร์ว่าอาจารย์นักฆ่าผู้ซ่อนใบหน้าใต้ผ้าคลุม  ผู้ที่อาจารย์ทั้งสี่อันได้แก่  อาจารย์ออร์เรย์ (รัม)  อาจารย์โคร (จิน)  อาจารย์อีฟ (วิส)  และอาจารย์เอส (เตกีล่า) ยกย่องว่าเป็นคนที่เก่งกาจที่สุดในพวกเขา  ใบหน้าราวเทวทูตจำแลงทั้งยังเป็นเพอร์เฟ็คแมน (เกิร์ล) เก่งทุกอย่าง  ทั้งกับผู้หญิงจะสุภาพ  อ่อนโยนและให้เกียรติด้วย  จะมีคนจองหัวใจเป็นชายหนุ่มรูปงาม ?!

 

หลายคนก็เพียงแค่คิดเล่น ๆ เท่านั้นล่ะ

 

 

ย้อนเวลาไปด้านวอดก้า  ที่ตอนนี้กำลังสอนลูกศิษย์ตนหรือเหล่านักฆ่าทั้งหลายให้มีความสามารถในการใช้อาวุธพื้นฐานให้ชำนาญเช่นดาบอยู่  

 

คน 300 คน  เข้าแถวเป็นระเบียบ  แถวหน้ากระดานละ 15 คนและแถวตอนลึกอีก 20 คน   ทั้งหมดเว้นช่วงตัวอย่างพอเหมาะในการฟาดดาบออกไป  ซึ่งพวกเขาผ่านขั้นแรกที่ใช้ดาบเบาไปแล้ว  ตอนนี้จึงเริ่มฝึกการใช้ดาบหนัก  ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำบาง ๆ ที่ได้รับแจกและกางเกงขายาวคล้ายกางเกงวอร์มแต่เนื้อผ้าเบากว่าเพื่อไม่ให้ร้อนหลังออกแรง   ที่ข้อมือ  ข้อเท้า  และเอวแต่ละคนจะมีแท่งเหล็กผูกคาดไว้เพื่อเพิ่มแรงเหวี่ยงและทำให้เหนื่อยเร็วกว่าเดิม

 

“  เอาล่ะ  3 ชั่วโมงต่อจากนี้ให้ฟันดาบ  4 ทิศ 8 ทางเหมือนตอนใช้ดาบเบา   ฟันไปเรื่อย ๆ แล้วจดจำอาการเหนื่อยล้าและเวลาที่เริ่มเหนื่อยอ่อนไว้เพื่อใช้เปรียบเทียบกับการฝึกต่อจากนี้ ” 

 

“  ครับ !!!/ค่ะ !!!/โอ้ว !!! ”  ทั้งหมดขานรับแตกต่างกันไปก่อนเริ่มตั้งท่า  มือทั้งสองข้างเกาะกุมดาบหนักแน่น  รอสัญญาณเหมือนตอนฝึกใช้ดาบเบา วอดก้ากวาดตามองท่าของทั้งหมดว่าถูกต้องหรือไม่แล้วพยักหน้า

 

“  เริ่มได้ ! ” 

 

เสียงประสานนับก็ดังโดยพร้อมเพรียงทันที

 

“  หนึ่งสอง !  สามสี่ห้า ! หก !  เจ็ดแปด !

 

“  หนึ่งสองสามสี่ห้า ! หกเจ็ดแปด ! ” 

 

“  หนึ่งสองสามสี่ห้า ! หกเจ็ดแปด ! ” 

 

.

.

. 

 

3 ชั่วโมงผ่านไป

 

“ หนึ่งงง...แฮ่ก....สองงงง อึก สามมมมม ” 

 

“ ค้างไว้ก่อน ”  เมื่อเวลาผ่านไป  จากที่ตั้งอกตั้งใจก็เริ่มหอบแฮ่กจากการที่ต้องสวมเครื่องถ่วงน้ำหนักทั้งยังต้องเหวี่ยงดาบหนักไปมาเป็นเวลานาน  ซึ่งวอดก้าก็อดส่ายหัวไม่ได้เพราะนักฆ่าส่วนใหญ่เป็นสายความเร็วที่แรงน้อยทั้งนั้น  ดังนั้นคนสอนอย่างเขาเลยต้องฝึกเพิ่มพลังให้อีกฝ่าย   การวิ่งในป่าคือฝึกกำลังขา  ส่วนการฝึกอาวุธจึงเป็นการฝึกใช้อาวุธและเพิ่มพละกำลังแขน  เขาไม่อยากจะพูดว่าตอนเขาฝึกโหดกว่านี้เยอะถึงได้ออกมาเป็นตัวประหลาด (ตามที่คนรู้จักพูด) แบบนี้ไง

 

วอดก้าเริ่มเดินดูท่าจับดาบของแต่ละคน  บางคนแม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังรักษาท่วงท่าเท้าและมือที่จับดาบได้อย่างถูกต้องตามหลักดั่งที่สอน  บางคนมีเบี้ยวบ้างซึ่งเขาก็ชี้จุดที่ผิดให้อีกฝ่าย  จนกระทั่งหยุดที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งใบหน้าอาบเหงื่อแต่ยังมีรอยยิ้มจาง ๆ สดใสอยู่ที่ริมฝีปาก

 

วอดก้าเอียงคอมองเล็กน้อย  เดินวนอีกฝ่ายก่อนใช้มือแตะที่หน้าขาอีกฝ่ายเบา ๆ ขณะพูด

 

“  เบนปลายเท้าออกไปอีกนิด ...นั่นล่ะ  ข้อมือขวากดต่ำ  แต่ข้อมือซ้ายดึงสูงให้มันบาลานซ์กัน  ใช่แล้ว  อืม...” 

 

ลูบคางตัวเองเล็กน้อย  มองท่วงท่าของคนเป็นศิษย์ที่ฟังอย่างตั้งใจ  ก่อนมือที่ว่างเปล่าอีกข้างของวอดก้าจะปรากฏมีดเล่มเล็กที่ตวัดไปรอบกายอย่างรวดเร็ว  ใยแมงมุมจาง ๆ แต่แข็งแกร่งสุดหยั่งก็ร่วงพรูสู่พื้น  คนที่อยู่ใกล้ ๆ เห็นเพียงแวบ ๆ เท่านั้นก่อนจะหรี่ตานึกหน้าและฉายาอีกฝ่าย

 

วอดก้าตวัดมีดพับที่พกไว้กับตัวเก็บ  ก้าวเดินไปหาคนถัดไปราวไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น  ทิ้งให้ลูกศิษย์ผู้แอบลอบฆ่าอาจารย์ระหว่างการฝึกชะงักกับเสียงที่ก้องอยู่ในหัวว่า

 

ถ้าจะลอบฆ่าก็รอให้ครบ 3 วัน  ฝึกคือฝึก  ลอบฆ่าคือลอบฆ่า  แยกแยะให้ดี

 

“  ทราบแล้วครับอาจารย์ ”   เด็กหนุ่มยิ้มน้อย ๆ เขาได้ฉายาว่า 'หมาป่าห่มหนังแกะ' เพราะอายุที่ดูน้อยและดูไม่มีพิษมีภัย  มักชอบยิ้มให้คนรอบ ๆ แม้ไม่รู้จักกันทว่านั่นล่ะคือไม้ตายของเขา  ส่วนอีกอย่างก็ไม่พ้นใยแมงมุมที่เพิ่งถูกฟันทิ้งไป  มันเป็นสิ่งที่เขาเอาไว้ใช้ฆ่าเหยื่อ  ด้วยใยแมงมุมที่แทบมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น   แต่แค่เตะเพียงนิดก็สามารถถูกหั่นเป็นสองส่วนได้ 

 

สมเจ้าของฉายาเทพบุตรนักฆ่าจริง ๆ ใช้แค่มีดพับธรรมดาฟันใยแมงมุมที่แข็งแกร่งพอ ๆ กับดาบคม ๆ ทั้งเพียงแค่มองตาก็ทำให้รู้สึกระทวย (?) แล้ว

 

เด็กหนุ่มหัวเราะหึในลำคอ  ใครจะรู้ว่าเขาอายุยี่สิบกว่า ๆ แล้วและยังเป็นเสือหนุ่มที่ได้ทั้งชายและหญิง

 

แหม...นาน ๆ จะได้เจอคนที่มีตาเซ็กซี่แบบนี้ทั้งที  ลูกศิษย์กับอาจารย์...บางครั้งก็ไม่เลวแฮะ

 

เลียริมฝีปากตัวเองน้อย ๆ หารู้ไม่ว่าใครบางคนซึ่งเป็นเจ้าของหัวใจ 'อาจารย์' นั้น  แม้จะอยู่ห่างไกลแต่ก็เซนส์เรื่องนี้แรงพอสมควรทีเดียว

 

 

 

 

ทางด้านพาราไดซ์ที่ได้รับจดหมายหลังเวลาผ่านไปเข้าสู่ช่วงบ่าย  เขาซึ่งยืนคุมทหารที่ฝึกซ้อมการประดาบอยู่ด้านหน้าเปิดจดหมายออกช้า ๆ แต่ทะนุถนอม  รู้ว่าหลายสายตาแอบเมียงทองทว่าไม่มีอะไรมาทำให้เขาสนใจเท่าสิ่งที่อยู่ในมือ

 

 

ถึงไดซ์

ฉันสบายดี   ตอนนี้ลูกศิษย์ฉันเริ่มพัฒนาขึ้นแล้ว  จากที่เคยปางตายเพียงแค่วิ่งผ่านป่าตะวันตกก็เริ่มแค่สาหัส (?) นิด ๆ ถือว่า 'ม่านทิวา' เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว  นายคงเหนื่อยกับการฝึกทหารด้วยล่ะมั้ง  ฝึกเยอะกว่าฉันตั้งหลายเท่า  อย่าโหมงานหนักเกินเหมือนตอนอยู่โรงเรียนล่ะ  ตอนนี้ไม่มีฉันคอยลากนายขึ้นเตียงด้วยแล้วนะ

 

 

อ่านถึงตรงนี้  คนที่ไม่มี 'ใครบางคน' คอย 'ลาก' ตน 'ขึ้นเตียง' ก็ได้แต่ถอนหายใจกับความไร้สามัญสำนึกในการใช้คำของรูมเมทหนุ่มซึ่งมาจากหญิงสาวจำแลง  พอนึกถึงสภาพเตียงที่มักมีใครบางคนอยู่ในอ้อมกอดตลอดทุกคืน  คนที่หางคิ้วกระตุกตอนแรกก็เริ่มมีสีแดงระเรื่อซับที่แก้มและหูเจือจาง

 

 

 ( อย่าหางคิ้วกระตุกสิ  รู้หรอกว่าเขิน ) 

 

 

ชะงักนิด ๆ กับประโยคในวงเว็บที่ส่งความหยอกล้อมาให้ราวรู้ทัน  พาราไดซ์อมยิ้ม  ก้มหน้าก้มตาอ่านต่อ

 

 

เพราะงั้นดูแลตัวเองด้วย   บอกไว้ก่อนถ้าเกิดนายหน้าโทรมหรือหล่อน้อยลง  ฉันจะแอบไปเหล่หนุ่มหล่อคนอื่นนะ  J

 

 

เปรี๊ยะ !

 

“ เฮ้ย !  เหล่าทหารที่อยู่ใกล้ผวาแทบจะทันใดเมื่อดาบไม้ฝึกซ้อมในมือเจ้าชายรัชทายาทผู้เก่งกาจถูกบีบแน่นกลายเป็นผง  เละคามือ  ทั้งหมดกลืนน้ำลายเอือก  มองใบหน้าคมคายที่ส่อความน่ากลัวเลือนลางรวมถึงแผ่รังสีอำมหิตออกมาเบา ๆ

 

แม่จ้า ~

 

พาราไดซ์เมินเหล่าทหารที่กอดกันกลม  ตัวสั่นงั่ก ๆ ฟันที่ขบอยู่คลายลงยามเห็นอีกข้อความ

 

 

..ล้อเล่นหรอก  อย่าทำหน้าโหดจนทหารที่ฝึกอยู่กลัวสิ ! คิดถึงมากนะ

 

 

ถ้อยคำซื่อ ๆ ที่ส่งมา  แฝงความรู้สึกจริงใจไว้เต็มเปี่ยม  ร่องรอยอารมณ์หงุดหงิดทั้งหลายหายไปอย่างรวดเร็ว  นอกจากนี้ยัยตัวแสบยังรู้อีกว่าเขาเผลอทำหน้าโหดจนทหารกลัว  พอคิดถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอออกมาไม่ได้ ขณะที่เหล่าทหารกลายเป็นช็อคค้างกับอาการของคนเป็นนายที่อยู่ดี ๆ ก็ยิ้มทั้งที่เมื่อไม่ถึงนาทีก่อนเพิ่งจะทำหน้าราวอยากจะฆ่าคน

 

 

( แล้วก็อย่ายิ้มมากไป  เดี๋ยวสาวคนอื่นหลงแล้วฉันจะงอนเอา J )

 

 

“ รู้หรอก ”  พาราไดซ์หุบยิ้มแทบจะทันทีหลังอ่านประโยคสุดท้าย  ส่งเสียงขานรับในลำคองึมงัม  ก่อนทำให้จดหมายนั้นหายไป  เขียนจดหมายส่งกลับไปให้บ้าง

 

ถึง ยัยตัวแสบ

 

                อีกไม่นานจะไปหา

 

 

แค่ประโยคเดียวสั้น ๆ ก็เพียงพอสำหรับเขาที่จะบอกอีกฝ่ายแล้ว...ว่าคนทางนี้ก็คิดถึงและอยากเจอหน้าเร็ว ๆ เหมือนกัน  นิ้วตวัดเขียนวงเวทย์ส่งคืนไปให้   ก่อนจะหันมาคุมทหาร 3,000 นายที่ฝึกซ้อมอย่างแข็งขันต่อ

 

ทว่าถึงจะยังคงคุมเข้มยังไงก็ตาม  แต่บางครั้งเหล่านายทหารจะแอบเห็นองค์ชายหนุ่มแอบยิ้มน้อย ๆ กับตนคนเดียวอย่างผ่อนคลาย 

 

 

 

มุมหนึ่งของพระราชวัง  ห้องทรงงานของกษัตริย์เซฟีรัส  เซไลโด  ดิ  ทริสทอร์กำลังมองลูกชายซึ่งฝึกทหารอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบซึ่งทำให้พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นตั้งแต่ที่ลูกชายคนสำคัญได้รับจดหมายจากใครบางคนและแสดงปฏิกิริยาที่แสนหลากหลายอย่างน่าสนใจ  มากกว่าการทำหน้านิ่ง ๆ ไร้ความรู้สึก  และผู้ที่ส่งมาคงไม่พ้น คนที่ทำให้อีกฝ่ายปฏิเสธการหมั้นหมายเนื่องจากไม่อยากทำให้ 'เธอคนนั้น' เข้าใจผิดเป็นแน่

 

“  เบรูส... ” 

 

“  พะยะค่ะ ” เบรูส  ดิ  วาทอส หัวหน้าเจ้ากรมข่าวสารคนปัจจุบันขานรับ

 

“  เราอยากได้จดหมายที่ส่งถึงพาราไดซ์  คงไม่ยากเกินความสามารถของเจ้าหรอกมั้ง ? ” 

 

คนถูกถามเริ่มออกอาการเหงื่อตก

 

“ ฝ่าบาท...นี่ยิ่งกว่างานช้างเลยนะพะยะค่ะ ”  ให้ไปชิงจดหมายที่ดูยังไงก็รู้ว่าสำคัญกับองค์ชายขนาดไหน  ถึงจะเป็นเขาซึ่งเปรียบดั่งญาติผู้ใหญ่ขององค์ชายก็ใช่ว่าจะรอดได้ 

 

“  ชิ  ”  พระองค์ส่งเสียงในลำคอเบา ๆ อย่างขัดใจ  มองฎีกาทั้งหลายบนโต๊ะทรงงาน  ก่อนทรุดนั่งเพื่อจัดการกับฎีกาทั้งหลายต่อ  หลังก้มหน้าก้มตาทำงานไปสักพักองครักษ์ประจำตัวของพระองค์ก็เข้ามา

 

“  ไง  คริสโตเฟอร์  ฝึกทหารเสร็จแล้วรึ ” 

 

“  พะยะค่ะ  ฝ่าบาท  รายงานกระหม่อมจะวางไว้ที่นี่เผื่อฝ่าบาทต้องการทอดพระเนตร ” 

 

เซฟีรัสโบกมือ

 

“  ไม่ต้องหรอก  เราพอจะเห็นแล้ว  นับว่าพัฒนาได้ดีขึ้นจริง ๆ หลานชายเจ้าเองก็ไปช่วยนี่ ”  พูดถึงเคียร์ ซึ่งมีคริสโตเฟอร์  เรฟา  เป็นอาแท้ ๆ ซึ่งเจ้าตัวรักและเอ็นดูราวเป็นลูกชายเลยทีเดียว

 

คริสโตเฟอร์ขานรับ

 

“  พะยะค่ะ  ส่วนลูกชายมาทีรัสก็คอยไปช่วยจัดการงานเอกสารที่กรมบ่อย ๆ ” 

 

พระขนง (คิ้ว) เลิกสูง

 

“  วิมเลทน่ะรึ ? ” 

 

“  พะยะค่ะ  ส่วนลูกชายจองเซอร์ไลก็ไปช่วยงานที่ตำหนักแพทย์หลวง  ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปช่วยงานเพื่อฝึกฝีมือ ” 

 

“  เด็กวัยรุ่นนี่ดีจริง  พลังล้นเหลือ ”  เซฟีรัสอมยิ้มนิด ๆ เหล่าเด็ก ๆ ซึ่งเป็นลูกและหลานของคนรู้จักพอกลับมาแทนที่จะพักผ่อนเพราะทำงานที่โรงเรียนก็หนักแล้วทว่าพอกลับถึงพระราชวังก็มุ่งทำงานตามที่ตนถนัดทันทีอย่างไม่หยุดพัก  คนหนึ่งฝึกกองทัพ  คนหนึ่งดูแลทหาร  คนหนึ่งจัดการงานเอกสาร  คนหนึ่งช่วยฝึกสอนแพทย์ฝึกหัด  อีกคนหนึ่งก็ช่วยงานสืบข่าวของกรมข่าวสาร

 

ทำอะไรไม่เหมาะกับอายุจริง ๆ

 

ถอนปัสสาสะน้อย ๆ ขณะตรัส

 

“  เด็กพวกนี้ทำตัวราวขุนนางรับราชการไปซะแล้ว ” 

 

“  ดีแล้วล่ะพะยะค่ะ  ให้พวกเขาฝึกเช่นนี้จะได้คุ้นชินโดยเร็ว ” 

 

คริสโตเฟอร์พูดตอบ

 

“  เอาเถอะ  แล้ว...พวกเจ้าคิดว่าไงกับเรื่องที่ข้าบอก ”  ไม่รอช้า  ทรงเริ่มตรัสเข้าเรื่องใหม่อย่างจริงจัง  เบรูสอดกระแอมไม่ได้  โบกมือให้ทหารไปตามมาทีรัส (พ่อวิมเลท) และเซอร์ไล (พ่อของบราวน์) มา 

 

ไม่นานทั้งห้าซึ่งเป็นสหายสนิทกันเสียนานก็อยู่พร้อมหน้า  มาทีรัสและเซอร์ไลที่เห็นสีหน้าของทั้งสาม  ทรุดนั่งที่เก้าอี้ที่ถูกเตรียมไว้  ก่อนจะเริ่มรายงานทั้งที่ในใจอดกระดากไม่ได้

 

“  ผลจากการตามดูลูกชายของกระหม่อม อะแฮ่ม...เอ่อ ครั้งนี้มีจดหมายฉบับที่ 5 ส่งมาให้เขาพะยะค่ะ ” 

 

“  แล้วเป็นอย่างไร ? ” 

 

“  เอ่อ...” 

 

“  พูดมาเถอะน่า  เซอร์ไล  ยังไงพวกเราก็ต้องพูดให้ครบอยู่แล้ว ”  คริสโตเฟอร์พูดแทรกหลังคนเป็นสหายอ้ำอึ้งเสียนาน

 

“  โธ่...เจ้าล่ะก็  นี่เป็นครั้งที่ 5 แล้วนะที่ข้าเห็นลูกข้านั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับจดหมายแค่ฉบับเดียวราวคนบ้าได้  5-6 ชั่วโมงน่ะ  รู้หรือไม่ว่าข้าคิดเสียด้วยซ้ำว่าลูกข้าอาจป่วย ”  หมอเทวดาหลุดมาแทบจะหมดเปลือก  ไอ้ลูกชายตัวดีของเขาน่ะ  ทั้งที่ปกติเป็นพวกเอาแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจ  ไม่ค่อยเห็นหัวคนอื่นแท้ ๆ พอกลับมาช่วยงานแล้วสงบเสงี่ยมกว่าเดิมจนเขาก็หัวใจจะวายแล้ว 

 

และจากการติดตามดูพอมีจดหมายส่งมาให้  บราวน์ก็จะขอลางานในตำหนักแพทย์ช่วงนั้น   หาที่สงบนั่งอ่านจดหมายซ้ำไปซ้ำมาเป็นชั่วโมง  นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  พร้อมทดสอบยาที่ส่งมาพร้อมด้วยซึ่งส่วนใหญ่แล้ว...เป็นยาพิษถึงตายทั้งนั้น  ทำเอาเขาหวั่นใจว่าเจ้าลูกชายตัวดีจะเกิดเบื่อโลกกระทันหันเมื่อมียาพิษถึงตายก็นั่งกระดกเอากระดกเอา

 

 จริง ๆ รัมส่งตัวอย่างยาพิษที่จำหนักแพทย์ไม่มีไปให้พร้อมยาแก้  บราวน์เลยทดลองกับตัวว่ามีข้อผิดพลาดหรือไม่  จะได้ส่งจดหมายคุยกันบ่อย ๆ

 

คราวนี้สายตาเลื่อนไปหาเบรูสซึ่งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อนึกถึงลูกชายตัวเอง

 

“  ส่วนลูกชายข้า...บลัดดี้ ก็นั่งกินขนมหวานทุกวันทั้งที่เจ้าตัวไม่เคยพิศมัยของแบบนี้  ทั้งลูกอม  ลูกกวาด  ขนมเค้กหวาน ๆ จะเลี่ยนแค่ไหน  ขอเพียงแค่ส่งมาพร้อมการ์ดเล็ก ๆ ลูกข้าก็จะนั่งกินจนหมด  แทบไม่กินข้าว  จนข้าหวั่นว่าจะเป็นโรคเบาหวานตายแล้ว  ไหนจะเฝ้าเก็บการ์ดที่ส่งมาอย่างดี   บางที่ก็ทำหน้าตาเหม่อ ๆ อยู่ดี ๆ ก็ยิ้มแถมหน้าแดงจนข้าขนลุก ”

 

  เตกีล่าส่งขนมที่บางอันก็เบื่อไปให้บลัดดี้กินเล่น  พร้อมแนบการ์ดบอกไปว่ามันคืออะไร  มีรสชาติยังไง  เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ค่อยชอบของหวานเลยอาจไม่รู้จัก  แล้วแนะนำให้กิน  เค้กบางชิ้นก็บอกว่าเผลอกินไปทั้งที่เป็นของบลัดดี้เลยส่งไปให้ทั้งอย่างนั้นโดยคิดว่าบลัดดี้คงไม่ถือ  ซึ่งก็ไม่ถือจริง ๆนั่นล่ะเพราะจะอะไรส่งมาอีกฝ่ายก็เขมือบหมดเพียงส่งมาจากเตกีล่า

 

“  โอ้...ข้าพอจะเข้าใจ ”  มาทีรัสรีบพูด   ลูกชายของเขา  วิมเลทค่อนข้างเป็นประเภทเดียวกับบลัดดี้  ลูกชายเบรูส  คือเป็นประเภทไม่ค่อยชอบยุ่งเกี่ยวคนอื่น  มีโลกส่วนตัวและความเป็นตัวเองสูงจนน่ากลัว  แม้แต่เขาที่เป็นพ่อแท้ ๆ บางทียังเย็นชาใส่ได้อย่างยอดเยี่ยมจนพวกเขาเกือบน้ำตาซึม 

 

“  ลูกข้านะ  ตลอดมานั่งทำงานทุกอย่างได้หมดจดก็จริง  แต่ช่วงนี้หงุดหงิดบ่อยมาก  เดี๋ยวก็อารมณ์ร้าย  เดี๋ยวก็สงบซะอย่างนั้นจนลูกน้องข้าอดอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้    จนกระทั่งเมื่อเช้าเห็นมีจดหมายส่งมาให้พร้อมช่อดอกไม้   ตอนแรกลูกข้าคงคิดว่าเป็นพวกเล่นพิเรนทร์ถึงกล้าส่งของแบบนั้นมาให้องครักษ์ส่วนพระองค์ได้  ที่ไหนได้  พอทหารบอกว่าอ่านการ์ดที่เขียนส่งด่าว่า  'ให้องครักษ์สัปรังเค  ชอบสีฟ้าแป๋วแหวว  วิมเลท' ” 

 

“  แทนที่ลูกข้าจะสั่งให้เอาไปทิ้งกลับกระโจนข้ามโต๊ะทำงาน  กระชากช่อดอกไม้และการ์ดไปจากนายทหารคนนั้นจนอีกฝ่ายสลบไปเลย   ข้าเห็นพอดีว่าพอเปิดการ์ดอ่าน  ลูกข้าก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที  แถมเอาดอกไม้สีหวานแหววนั่นไปใส่แจกัน  นั่งมองทั้งวันอีก ” 

 

มาทีรัสลูบขนแขนตัวเอง  ไอ้ลูกชายที่ยิ้มก็ต่อเมื่อต้องการผลประโยชน์กลับยิ้มเรื่อยเปื่อยทั้งวัน  แม้แต่ลูกน้องที่ช่วยงานวิมเลทยังเหวอ  คิดว่าตัวเองตาฝาดลาป่วยกันเป็นแถบ ๆ เขานี่อึ้งเลย

 

“  แล้วหลานชายเจ้าเล่า คริสโตเฟอร์ ”  เซฟีรัสถามราชองครักษาส่วนพระองค์บ้าง  อีกฝ่ายลูบคางที่มีไรหนวดเคราสีเขียวบาง ๆ เล็กน้อย  ก่อนส่ายหัว

 

“  ข้าคิดว่าหลานชายข้าปกตินะ ”  ก่อนอธิบายเสริม “  ถึงเมื่อวานจะมีของส่งมาให้แต่หลานชายข้าเพียงนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ปกติ  ไม่ก็ช่วยองค์ชายรัชทายาทพาราไดซ์ฝึกทหารเท่านั้นล่ะ ” 

 

มาทีรัส  เบรูส  เซอร์ไล  และกษัตริย์เซฟีรัสเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย    ก่อนทำหน้าเหมือนเสียใจที่สหายไม่มีเรื่องราวกับเขาด้วย  จนกระทั่งพวกเขาได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังเบาๆ  จากด้านนอก  เบรูสเลยเดินออกไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น  ก่อนจะกลับมานั่งที่ด้วยท่าทางไม่สู้ดีนัก  ตาเหลือบมองคนเป็นเพื่อนที่เลิกคิ้วตามด้วยความสงสัย

 

“  มีอะไรหรือ ? ” 

 

“  นั่นสิ ” 

 

“  อะแฮ่ม...เจ้าบอกว่าหลานชายเจ้าปกติสินะ ”  เบรูสกระแอมก่อนถาม “  เจ้าได้เห็นจดหมายหรือการ์ดที่ส่งมาให้เคียร์ด้วยไหม ” 

 

คริสโตเฟอร์พยักหน้ารับ  หลานชายเขาไม่ได้ปกปิดอะไร  ตอนเห็นอีกฝ่ายได้รับของเขาก็เห็นข้อความแวบ ๆ

 

“  เห็นจดหมายเขียนว่า 'ลองทำดูไหมน่ะ ?' แต่ข้าไม่รู้หรอกว่าหมายถึงอะไร ” 

 

“  งั้นของที่ส่งมาให้หลานเจ้าก็มีหนังสือด้วยสินะ ? ” 

 

“  ก็ถูก ”  ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ  เซอร์ไลรีบถามต่อ

 

“  ตกลงข้างนอกมีเรื่องอะไรกันแน่ ” 

 

“  ที่เจี๊ยวจ๊าวกันดูเหมือน...เคียร์จะไปขอให้แม่นมช่วยสอนเย็บผ้าหรือทำตุ๊กตาน่ะ ” 

 

“  ....... ” 

 

“  ที่นี้พวกนางกำนัลหรือสาวใช้ก็เลยพากันไปดูหลานชายเจ้าปักผ้าน่ะสิ ” 

 

“  งั้น...ของที่ส่งมาให้กับหนังสือที่หลานชายข้าอ่าน...” 

 

เซฟีรัสลูบคางตัวเองก่อนพูด

 

“  เข้าใจล่ะ  หลานชายเจ้าไม่น่าจะเป็นคนทำอะไรที่ถูกสั่งง่าย ๆ หนังสือนั่นคงเป็นหนังสือพวกเย็บปักอะไรเถือกนั้นสินะ ” 

 

“  ........ ” 

 

มือของแต่ละคนประสานหน้าตัวเอง หัวอยู่ในห้วงครุ่นคิด  ขณะคนเป็นกษัตริย์ก็เอ่ยราวตัดสินใจได้  พระเนตรสีฟ้าหรี่ลงเล็กน้อย

 

 

จะพาราไดซ์ก็ดี 

 

เคียร์  วิมเลท  บลัดดี้หรือแม้แต่บราวน์

 

 

“  ดีล่ะ  งานโรงเรียนสาธิตเซนท์ปิแอร์  หากไม่เจอว่าที่ลูกสะใภ้ข้าไม่เสด็จกลับเด็ดขาด  ! ” 

 

ประกาศอย่างมั่นเหมาะขณะอีกสี่คนก็คิดไม่ต่างกัน  คนที่ทำให้ลูกชาย/หลานชายของพวกเขาออกอาการขนาดนี้ได้  ว่าที่ลูกสะใภ้แน่ ๆ !

 

ไม่ได้การ  อย่างน้อยพวกเขาต้องได้พบหน้าอีกฝ่ายว่าเป็นหญิงสาวลักษณะใด  ลูกหลานใคร  และต้องได้ศึกษานิสัยใจคอว่าอ่อนโยน (?) อ่อนหวาน (?) น่ารัก (?) ขนาดไหนก่อนอีกด้วย

 

โดยที่ทั้งห้ากลับลืมคิดไปอีกอย่างว่าบางที...เหล่าลูกสะใภ้ในอนาคตอาจจะ...ไม่ได้อยู่ในสภาพเป็นหญิงสาวก็เป็นได้ (เฮ้ย !)

 

งานโรงเรียนปีนี้...วุ่นแน่ ๆ

 

 

 

ทางด้านคนที่โดนคิดถึงทั้งห้า

 

“  ฮัดชิ้ว ! ”  แม้จะอยู่ต่างที่แต่ก็จามพร้อมกันทันที  เหล่าลูกศิษย์ก็ถามด้วยความเป็นห่วงเผื่อคนเป็นอาจารย์อาจไม่สบาย

 

วอดก้า  วิสกี้  จิน  รัมและเตกีล่าโบกมือปฏิเสธ

 

“  ไม่เป็นไร ๆ ” 

 

สงสัยคงแค่มีคนคิดถึงล่ะมั้ง

 

คิดอย่างไม่อนาทรร้อนใจใด ๆ แต่หารู้ไม่ว่าพวกเธอจะทำให้ว่าที่พ่อตาช็อคตาค้างยามเจอพวกตนในร่างจำแลง !!!

 

 

 

 

 

แหม...แต่งแล้วอยากให้ถึงฉากงานโรงเรียนเร็ว ๆ จริง ๆ

ตุลาคงต้องเงียบไปสักพักเน้อออออ  ขอแสดงความเสียใจจริง ๆ   

แต่ต่อไปจะอัพโคนันต่อ  ตามด้วยเมฆา  อย่าคิดเชียวว่าไรท์ไม่มีการบ้านปิดเทอมแต่จะพยายามอัพน้า

อยากอ่านฉากพ่อตาเจอลูกเขย เอ๊ย สะใภ้จงเม้นเยอะ ๆ

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 87 : บทที่ 71 ปิดเทอมแสนสุข ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11887 , โพส : 206 , Rating : 16% / 157 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
# 206 : ความคิดเห็นที่ 8983
อยากอ่านตอนงานโรงเรียนมากเลยค่า. อ่านย้อนหลายรอบบบมากตอนนี้55
Name : seasar2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ seasar2 [ IP : 27.55.72.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2559 / 07:39
# 205 : ความคิดเห็นที่ 8608
พ่อตากับลูกสะใภ้ 5555
PS.  "การบอกรักเป็นสิ่งสุดท้ายของการแอบรัก แต่เป็นสิ่งแรกของการอกหักก็เท่านั้นเอง"
Name : ganako < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ganako [ IP : 49.229.68.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ธันวาคม 2558 / 21:42
# 204 : ความคิดเห็นที่ 8487
ไรท์ขาาา ฟินสุดๆๆๆๆเลยค่ะอยากให้ไรท์อัพทุกวันเลย
Name : Looknam-love [ IP : 81.243.122.213 ]

วันที่: 8 พฤศจิกายน 2558 / 05:34
# 203 : ความคิดเห็นที่ 8345
อ่านแล้วขำ555555
Name : BlackStayle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BlackStayle [ IP : 49.48.241.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2558 / 22:09
# 202 : ความคิดเห็นที่ 8331
อ่านไปยิ้มไป 555
Name : สาวน้อยหมัดหนัก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาวน้อยหมัดหนัก [ IP : 58.8.154.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2558 / 20:43
# 201 : ความคิดเห็นที่ 8262
โอย อยากอ่านต่อจริง (แวะเข้ามาเช็คทุกสามชั่วโมง555)
Name : Hiho_Hiho! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hiho_Hiho! [ IP : 180.183.112.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2558 / 21:38
# 200 : ความคิดเห็นที่ 8259
อยากอ่านนนนนน ได้โปรดลงไวๆด้วยค่ะไรท์
เป็นกำลังใจให้นะคะ
Name : pt_yada < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pt_yada [ IP : 58.8.152.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2558 / 14:35
# 199 : ความคิดเห็นที่ 8255
สนุกมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป อยากให้ถึงงานโรงเรียนเร็วๆชรุง
Name : taksina [ IP : 125.27.158.123 ]

วันที่: 19 ตุลาคม 2558 / 22:10
# 198 : ความคิดเห็นที่ 8244
-อยากเห็นลูกศิษย์ผู้ชายเห็นหน้าอาจารย์ตัวเอง(พวกวอดก้า)แล้วตามจีบอ่า
-อยากเห็นพ่อตาเจอลูกเขย เอ้ย ลูกสะใภ้จัง จะเป็นยังไง จะหัวใจวายมั้ยน้า
PS.  ความพยายาม คือ ปาฏิหาริย์แห่งชีวิต
Name : สายหมอกมายา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สายหมอกมายา [ IP : 119.76.67.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ตุลาคม 2558 / 08:46
# 197 : ความคิดเห็นที่ 8237
อัพพพพพ
Name : janejane-za < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ janejane-za [ IP : 49.230.108.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 21:33
# 196 : ความคิดเห็นที่ 8234
กรี๊ดดด!!!!ไรต์อัพต่อด่วน
Name : noelle1012 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noelle1012 [ IP : 223.206.250.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 14:10
# 195 : ความคิดเห็นที่ 8233
ฟินมากๆค่ะ คิดถงวอดก้ามากกก
Name : lovelykik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelykik [ IP : 27.55.69.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 01:54
# 194 : ความคิดเห็นที่ 8231
ถ้าลูกศิษย์เห็นหน้าอาจารณ์แล้วจะเป็นยังไงน้าาาา
PS.  He is a gift for me =^///^=
Name : summer >o< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ summer >o< [ IP : 119.76.71.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 00:47
# 193 : ความคิดเห็นที่ 8230
ฟินหลุดโลก(♡♡♡♡♡~♡♡♡♡♡)รออยู่นะคะ รักนิยายเรื่องนี้ที่สุดในสามโลกเลย(>^<)
PS.  เราคือราชินีของโลกใบนี้ เราคือราชินีที่ทุกคนควรเคารพ แต่เหตุไฉนที่ทำให้ไม่มีคนที่เคารพเรา เราต้องการคนที่เคารพเรา คนเดียวก็ยังดี เพราะตอนนี้เราไม่เหลืออะไรอีกแล้ว......
Name : [<~&AnGeL~DEviLzA MiLKy&~>] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [<~&AnGeL~DEviLzA MiLKy&~>] [ IP : 49.230.119.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 22:36
# 192 : ความคิดเห็นที่ 8229
ขอบคุณค่ะ!! ชอบมากเลยอ่าาาา ยิ่งอ่านยิ่งชอบ อ่านกี่ตอนๆก็หลงรักทุกตอนเลยอ่ะ! รองานโรงเรียนค้าาาาาา มาต่อเร็วๆนะค้าาาาา
สู้ๆค่ะ!!
Name : differ21 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ differ21 [ IP : 110.171.16.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 22:06
# 191 : ความคิดเห็นที่ 8228
เฮ้อ~ แต่ละคนมาดหลุดกันทั้งน้านน น่าสงสารเหล่าพ่อตาที่คิดว่าลูกสะไภ้คงจะแสนสุภาพ(?) เรียบร้อย(?) ไร้เดียงสา(?) อยากไห้ถึงงานโรงเรียนฝุดๆๆ เอ่อ ไรต์ลืมพวกโร แคนดี้(?) แล้วเหรอ กะรุ่นพี่เทรนด้วย (เราอยากไห้หัวหน้าหออัคคีกับหอสารทรักกันอ่ะไรต์ ปล. ไรต์แต่งสนุกมาก เปนกำลังใจไห้น้าา สู้ๆ
Name : tometome < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tometome [ IP : 1.47.228.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 22:02
# 190 : ความคิดเห็นที่ 8227
ช่วยเม้นๆ รีบมาต่อเด้อ
Name : Hiho_Hiho! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hiho_Hiho! [ IP : 180.183.112.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 21:54
# 189 : ความคิดเห็นที่ 8223
ไรต์จะรอนะค่ะ
Name : tometome < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tometome [ IP : 1.47.131.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 18:53
# 188 : ความคิดเห็นที่ 8222
อยากเห็นๆๆๆๆๆๆ. มาเร็วๆนะค่าาา
PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 202.28.119.58 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 18:46
# 187 : ความคิดเห็นที่ 8221
รอน้าาาาา มาต่อด่วนนนนน
Name : yuri [ IP : 202.28.123.193 ]

วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 18:16
# 186 : ความคิดเห็นที่ 8217
ค้างๆๆๆๆๆ อยากอ่านต่อออออ
PS.  I'm Alone.
Name : uptome5823080027 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ uptome5823080027 [ IP : 49.230.71.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 13:58
# 185 : ความคิดเห็นที่ 8216
บอกตามตรงเลยนะคะ พออ่านนิยายเรื่องนี้ทีไร นั่งยิ้มไม่หยุดสักที จนคนที่บ้านจะจับส่งจิตเวชอยู่แล้ว ขอบคุณมากนะคะที่แต่นิยายสนุกๆแบบนี้มาให้อ่าน เป็นนิยายสไตล์ที่เราอยากอ่านมานานแล้ว จะติดตามนิยายเรื่องนี้ไปเรื่อยๆนะคะO(?_?)O
Name : Goddess_of_mysterious < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Goddess_of_mysterious [ IP : 223.207.9.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 13:50
# 184 : ความคิดเห็นที่ 8214
อยากอ่านนนนฉากโรงเรียนแล้วววว ง่าาา รีบไม่นะะ คิดถึง
Name : kaokaew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaokaew [ IP : 49.230.240.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 01:18
# 183 : ความคิดเห็นที่ 8213
รอค้าาาามาเร็วๆนะ
Name : Chonticha Junoon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chonticha Junoon [ IP : 125.27.220.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2558 / 23:23
# 182 : ความคิดเห็นที่ 8211
ยังไงก็รออ่านเรื่อยๆจย้าา

PS.  ไม่รู้ดิแต่มาเป็นเพื่อนกันได้น๊าา แต่ไม่ค่อยได้เข้ามาเล่นเท่าไหร่อ่ะนะเพราะส่วนมากจะสิงที่ tunwalai อ่ะนะว่างๆก็จะเข้ามา คุยได้นะไม่กัดอิอิ
Name : ♥♪PSK♫♥ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥♪PSK♫♥ [ IP : 118.172.96.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2558 / 20:35
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android