คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ)

ตอนที่ 99 : บทที่ 83 (ว่าที่) คู่หมั้นทำพิษ


     อัพเดท 11 ธ.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สาวหล่อชื่อแอลกอฮอล์ล, หนุ่มหล่อชื่อเป็นขนมหวาน, โรงเรียนเวทมนตร์, ตัวตนที่แท้จริง, รัก ๆ
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 97% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,999 Overall : 679,729
15,918 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 7631 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 99 : บทที่ 83 (ว่าที่) คู่หมั้นทำพิษ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12348 , โพส : 313 , Rating : 12% / 154 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

บทที่ 83  (ว่าที่) คู่หมั้นทำพิษ 

 

 



 

งานโรงเรียนวันที่ 2 จะมีการจัดโคลอสเซียมสำหรับประลองฝีมือให้ชมกันโดยมีการคัดมาก่อนหน้านี้แล้ว ปกติงานโรงเรียนจะมีทั้งสิ้นหลายวันพอสมควร  บางครั้งก็ไม่เท่ากันเผื่อเกิดเหตุคลาดเคลื่อนไป  แต่ปีนี้กำหนดที่ 3 วัน  วันนี้เป็นการประลองต่อสู้ 20 คน 10 คู่  มาจากนักเรียนแต่ละหอ  หอละ 5 คน และพรุ่งนี้ก็จะเป็นการต่อสู้เพื่อหาผู้ชนะเลิศ   การประลองจะเริ่มตอนบ่ายโมงและเรื่องของเรื่องคือ...

 

“ หา !? รุ่นพี่ใส่ชื่อผมเข้าประลองไปด้วยงั้นเหรอ ?! ได้ยังไงเนี่ย ?! ”  วอดก้าตะเบ็งเสียงแทบแตก  ดวงตาวาวโรจน์ยามมองไปที่รุ่นพี่หัวหน้าหอ

 

“  ใจเย็น ๆ ก่อนวอดก้า ”  จีจี้ปรามวอดก้าที่ตะคอกใส่เทรนซึ่งกำลังทำหน้างุนงงอยู่  เทรนที่ได้สติรีบปฏิเสธทันที

 

“  เฮ้ย ๆ พี่ไม่ได้ใส่ชื่อเราลงไป  พี่รู้ว่าเรายุ่งจะตายแถมนายก็ปฏิเสธแล้วไม่ลง  ฉันจะเอาชื่อนายใส่ลงไปได้ยังไง  ตัวแทนแข่งขัน 5 คนของหอเรามีเซราส  มีฉันแล้วก็รุ่นพี่อีก 3 คน  คุยกันลงตัวแล้วด้วย ” 

 

“  งั้นชื่อวอดก้าไปอยู่ในรายชื่อผู้เข้าแข่งขันได้ยังไง ? ”  พาราไดซ์ถามเสียงเย็น

 

“  นี่ล่ะที่กำลังงง  พี่ก็เพิ่งรู้ตอนประกาศถูกติดไว้นี่แหละ จริง ๆ นะ ! ”  เทรนย้ำเสียงหนักแน่น  ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องประชุมสภาที่มีเพียงเทรน  เซราส  จีจี้  มาร์ค  เฮดิช  วอดก้า  จินและพาราไดซ์เท่านั้น

 

ปึง !

 

ประตูสภาเปิดออกเสียงดังสนั่น

 

“  วอดก้า ! ชื่อของนายติดอยู่ที่ผู้ลงประลองต่อสู้ ! ”  วิสกี้โผล่พรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก  ตามด้วยสมาชิกที่เหลือในกลุ่มของวอดก้า

 

“ มันเกิดอะไรขึ้น ”  รัมถาม

 

“  ฉันก็กำลังงงเหมือนกันเนี่ย ”  วอดก้ายีหัวตัวเอง  ตอนบ่ายเขาต้องตรวจเช็กความเรียบร้อยรอบโรงเรียนในฐานะสภานักเรียนและได้รับการมอบหมายให้ไปถวายอารักขาองค์กษัตริย์เซฟีรัสซึ่งเป็นคนเอ่ยปากออกมาเอง  

 

“ ส่งคนไปลองถอดถอนชื่อของวอดก้าออกก่อน ”  จีจี้กล่าว

 

มาร์ครีบไปดำเนินการ  แต่ผลคือไม่สามารถแก้ได้

 

“ ทางฝ่ายนู้นบอกว่าไม่ทันแล้ว   เขาบอกมีผู้ชมส่วนใหญ่ที่ถึงขั้นลงพนันกับทางเราด้วยชื่อวอดก้า  ดังนั้นแก้ไม่ได้แล้วไม่งั้นจะสร้างภาพลักษณ์แย่ ๆ ให้เรา ” 

 

“  แจ้งไปที่ผอ.ราฟาเอลด่วน ”  เซราสสั่งการ  เฮดิชวิ่งไปให้

 

“  ผอ.บอกว่าถ้าเป็นอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้  งั้นก็ให้วอดก้าขึ้นไปขอยอมแพ้บนลานประลองแทน ” 

 

“  งั้นมันคงช่วยไม่ได้ล่ะนะ ”  วอดก้าถอนหายใจ  เขานวดขมับตัวเองเบา ๆ ที่อยู่ ๆ เรื่องวุ่น ๆ ก็วิ่งเข้ามาหาซะได้  แต่เขาไม่ลืมขอดูรายชื่อทั้ง 20 คนที่จะเข้าแข่งขันรวมถึงตารางแข่งขันของเขา

 

และวอดก้าก็สะดุดเข้ากับชื่อหนึ่งเช่นเดียวกับพวกเตกีล่า

 

เซเทอลีน  พอล  ดิ  อลาเรย์

 

เจ้าหญิงองค์ที่ 5 ของราชวงศ์  ว่าที่คู่หมั้นของพาราไดซ์และยังอยู่...หอวสันต์อีกด้วย

 

วอดก้าเงยหน้าสบตากับคนอื่น ๆ และเห็นแววตาที่เข้าใจกันและกันของคนที่เหลือว่าการเล่นตุกติกนี้...มีแววว่าจะมาจากศัตรู (หัวใจ)

 

เมื่ออยู่ ๆ ใบหน้าของ 5 สาวในคราบชายหนุ่มก็สงบนิ่งสร้างความแปลกใจให้กับคนที่เหลือ  มาร์คชะโงกหน้ามามอง  กวาดตาสำรวจรวดเร็วจนสะดุดเข้ากับรายชื่อหนึ่งที่พอคุ้นเคย

 

ตอนช่วงมหกรรมที่หนุ่ม ๆ พาราไดซ์งอนรุ่นน้องคนโปรดของเขา  มาร์คที่เผอิญถูกรุ่นน้องสาวปี 1 ชนจากหอวสันต์พอจะจำแววตาสีฟ้าใสที่ฉายความชิงชังและริษยาโดยมีเป้าสายตาเป็นวอดก้าได้   เขาค่อนข้างสนใจไม่น้อยที่เห็นสาวน้อยคนนั้นเหมือนจะอยากลองดีกับวอดก้าเลยฝากดาเลียให้หาข้อมูลให้

 

และผลก็โป๊ะเช๊ะ  ว่าที่คู่หมั้นของพาราไดซ์ที่ไม่พอใจวอดก้า   จากการที่สองคนนี้สนิทสนมกันจนแทบจะเห็นลาง ๆ ว่ามีความสัมพันธ์ที่ผูกพันกันมาก   เห็นไม่ลงมืออะไรสักทีเลยคิดไม่ถึงว่าจะทำแบบนี้ในการประลองต่อสู้  

 

คงหวังจะเหยียบย่ำวอดก้าและทำให้แพ้อย่างหลุดลุ่ยต่อหน้าองค์กษัตริย์แห่งทริสทอร์   นี่สาวน้อยคนนั้นคงไม่รู้เลยสินะว่าวอดก้าคนนี้ได้รับฉายาสัตว์ประหลาดหมายเลข 2 ต่อจากเทรนน่ะ

 

มาร์คพยักหน้าหงึกหงัก  เขาตบบ่าวอดก้าพร้อมกล่าวในสิ่งที่คนอื่นไม่เข้าใจ

 

“ เห็นทีจะยอมแพ้ไม่ได้ง่าย ๆ ซะแล้ว  พยายามเข้าล่ะ  เอาให้ศัตรู (หัวใจ) มันรู้ไปเลยว่าเทียบเราไม่ได้ทั้งในด้านฝีมือและเสน่ห์น่ะ ” 

 

วอดก้ากระตุกยิ้มเช่นเดียวกับสาว ๆ แอลกอฮอลล์ที่เหลือ  ดูเหมือนรุ่นพี่ไม่ธรรมดาคนนี้จะเริ่มรู้อะไรมาพอสมควรหลังดูรายชื่อนี้  ประกายตาของรุ่นพี่มาร์ค  โอเวนทำให้พวกวอดก้ามั่นใจว่าอีกฝ่ายรู้จริง

 

พวกเขายิ้ม

 

“  ไม่ต้องห่วง  อย่างวอดก้าซะอย่าง ”  วิสกี้พูดโอ้ ๆ

 

“  แน่นอนอยู่แล้ว  มีแต่ฝ่ายนั้นน่ะล่ะที่จะหน้าม้านกลับไป ”  รัมยักคิ้ว

 

“ ตบให้ตกเวทีไปเลยก็ดีนะวอดก้า ”  เตกีล่าย่นหน้านิด ๆ คิดจะมาแย่งคนรักเพื่อนเธอเรอะ  ฝันไปเถอะ

 

“  เจ้าหญิงก็เจ้าหญิงเถอะ  ซัดให้หมอบอย่าเกรงใจล่ะ ”  จินพูดด้วยรอยยิ้มเห็นฟันขาว

 

พาราไดซ์  วิมเลท  เคียร์  บลัด  บราวน์มองอย่างงง ๆ ในการสนทนา  พวกเขาลองถามว่าหมายถึงอะไรแต่ไม่มีใครตอบโดยเฉพาะวอดก้าที่หันมาหยิกแก้มพาราไดซ์พร้อมพูดเสียงลอดไรฟัน

 

“ มีเสน่ห์นักใช่ไหม...หล่อนักใช่ไหม ? ” 

 

“ ........... ” 

 

ไม่ว่ายังไงก็ตามพาราไดซ์เกิดความรู้สึกเสียวสันหวังวาบเหมือนความผิดนั้น  เขาจะมีส่วนร่วมด้วยแต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเขาทำอะไรผิด   และพาราไดซ์คงไม่รู้ว่าคืนนี้เขาจะถูกอัปเปหิออกจากห้องให้ไปนอนกับวิมเลทเพราะวอดก้าจะให้วิสกี้มานอนด้วยแทน

 

ไม่รู้ล่ะ  คนมันหมั่นไส้

 

 

 

 

 

ณ ห้องประทับกษัตริย์เซฟีรัส  พระองค์เลิกคิ้วสูงเมื่อได้ฟังว่าวอดก้าไม่สามารถมาอารักขาได้แล้วเนื่องเพราะเกิดเหตุผิดพลาดทำให้ต้องลงประลองต่อสู้ที่โคลอสเซียม

 

“  งานเริ่มตอนกี่โมง ” 

 

“  บ่ายโมงตรงพะย่ะค่ะ  องค์เจนัสและองค์คาซิริสเป็นประธานเปิดงานพะย่ะค่ะ ”  คริสโตเฟอร์โน้มตัวพูด

 

“  เขาประลองเป็นคู่ที่เท่าไหร่ ? ” 

 

“  คู่ที่ 5 พะย่ะค่ะ สู้กับนักเรียนปี 6 จากหอเหมันต์ ” 

 

“  ปี 6 ? แล้ววอดก้าจะไม่เป็นอะไรหรือ  แล้วที่ว่าเกิดเหตุผิดพลาดหมายความว่ายังไง ” 

 

“  ความจริงแล้วตัวแทนของหอสราทไม่มีวอดก้าอยู่ด้วย  แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้มีชื่อของเขาอยู่  เนื่องจากงานกำลังจะเริ่มในอีกไม่ถึงชั่วโมงทำให้ไม่สามารถยกเลิกได้แล้วพะย่ะค่ะ ” 

 

องค์เซฟีรัสมีสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง  ตอนแรกพระองค์เพียงใช้ข้ออ้างเรียกตัววอดก้ามาเป็นหน่วยอารักขาเพื่อที่จะสามารถพูดคุยกับวอดก้าได้ (ต้องการมีส่วนรู้เห็นในความสัมพันธ์ของทั้งคู่) แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเหตุจำเป็นเกิดขึ้น  ถ้าคุยกับวอดก้าไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นคุยกับพาราไดซ์ซะก็สิ้นเรื่อง

 

“  บอกหน่วยอารักขา  องค์เจนัสและองค์คาซิริสว่าข้าจะชมการประลองด้วยแล้วบอกให้พาราไดซ์มาเข้าเฝ้า  คอยอารักขาเราแทน ” 

 

“ ได้พะย่ะค่ะฝ่าบาท ” 

 

องค์เซฟีรัสแอบทำหน้าเหม็นบูด  แทนที่จะได้คุยกับว่าที่ลูกสะใภ้ผู้น่ารักของพระองค์ (?) ดันต้องมาคุยกับลูกชายผู้เป็นก้อนน้ำแข็งเดินได้ซะนี่

 

ไม่อาวววววว   เค้าจาเอาวอดก้าาาาาาาา ~~

 

 

 

 

“  ฮัดชิ้ว ! ” 

 

วอดก้าจามเบา ๆ ใบหน้างุนงงนิด ๆ ที่อยู่ ๆ ก็จามออกมา

 

พาราไดซ์เอามือทาบหน้าผากวอดก้าเพื่อวัดว่าเป็นไข้หรือเปล่าแต่ก็เจอวอดก้าค้อนขวับใส่ให้  พร้อมทั้งเชิดคางขึ้น   หันไปคุยกับพวกจินไม่แสแยเขา

 

พาราไดซ์นิ่งค้าง  หันไปถามเคียร์ด้วยสายตาไหวระริกและน้ำเสียงแผ่วลง

 

“ นี่ฉัน...ทำอะไรผิด ? ” 

 

“  อันนี้...คงเกินความสามารถของฉันน่ะ ”  เคียร์ยิ้มแห้ง

 

“  อันนี้ก็เพิ่งเคยเห็นแหะ  วอดก้าเหมือนจะโกรธอะไรไดซ์สักอย่าง ”  บราวน์มีท่าทางสนใจไม่น้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักกลายเป็นปฏิมากรรมน้ำแข็ง  ไม่ขยับเขยื้อนเหมือนถูกพายุหิมะพัดใส่

 

และการประลองอันน่าตื่นเต้นก็เริ่มขึ้นด้วยมิติโคลอสเซียมแบบพิเศษ  บรรจุคนได้มากกว่า 3,000 คน   ล่างสุดคือเวทียกตัวที่ปูด้วยหินเวทมนตร์ซึ่งแสนจะแข็งแกร่งเพื่อเป็นขอบเขตการต่อสู้รวมถึงแผ่บาเรียป้องกันลูกหลงของการโจมตีที่อาจจะไปถูกผู้คนเข้า   และการประลองก็เริ่มขึ้น

 

เฮฮฮฮฮฮฮ

 

เสียงร้องเชียร์โห่ฮาจากด้านนอกดังทะลุเข้ามาถึงภายในห้องพักผู้เข้าประลอง  วอดก้าหลับตา  นั่งเอนตัวพิงกำแพงเงียบ ๆ ด้วยท่าทางของคนที่หลับลึก  ความจริงแล้ววอดก้าไม่ได้หลับ  เขาเพียงไม่อยากพูดคุยกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ที่ทั้งอยากรู้อยากเห็นในตัวเขาซึ่งเป็นเพียงเด็กปี 1 ที่ไม่ได้ถูกคัดเลือกแต่เพราะเหตุผิดพลาดถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้

 

ที่สำคัญเลยคือวอดก้าเซ็งเทรนที่พล่ามไม่หยุดข้างๆ  เลยชิงหลับไปซะเลย

 

เสียงเปิดประตูห้องพักดังขึ้นพร้อมขานชื่อผู้เข้าประลองคนถัดไปซึ่งเป็นคู่ที่ 5

 

“  เซอเทอลีน  พอล  ดิ  อลาเรย์ กับ แจ็ค  คาเพย์ ” 

 

หญิงสาวผมบรอนด์ทองก่อนที่จะออกไปเจ้าหล่อนปรายตามามองที่วอดก้าด้วยสายตาดูถูก  เชิดคางขึ้นแล้วเดินออกไป  วอดก้าลอบหรี่ตามอง

 

ผมทอง  ตาสีฟ้า  สมกับรูปลักษณ์เจ้าหญิงจริง ๆ นะ

 

วอดก้าคิดในใจ  คู่ต่อไปก็จะกลายเป็นคู่ของเขาแล้ว   การประลองวันนี้มีไม่มากนัก  เพียงประลอง 10 คู่  แบบแพ้คัดออก  จนเมื่อเหลือ 5  คู่ก็จะไปต่อสู้กันวันพรุ่งนี้ในตอนเช้าจนเหลือ 5 คน  จากนั้นจึงต่อสู้ชิงลำดับกันในภาคบ่าย   การประลองนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อเชิดชูเกียรติของนักเรียนแต่ละหอที่จะได้รางวัลและคะแนนพิเศษจากการเป็นผู้ชนะ  ส่วนการเปิดให้ชมเพียงเป็นการหากำไรเข้าโรงเรียนเฉย ๆ

 

ตอนนี้วอดก้าเลยกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าเขาจะลงมือแบบไหนดี  ออม ๆ ไว้  พอแค่ให้รู้ว่ามีฝีมือ ? หรือจะจัดแสดงความเก่งไปเลยดี ?

 

เอาใจพ่อตานี่มันยากจริง ๆ

 

คนคิดมากแอบทำหน้ามุ่ยเบา ๆ

 

ถามว่าไม่คิดจะกังวลเรื่องของเซอเทอลีนหน่อยหรือ ? วอดก้าคงตอบได้ไม่เต็มปากว่าไม่ได้คิดเรื่องนั้น  เขาไม่ได้คิดว่าไดซ์จะสนใจอีกฝ่ายหรอกนะ   แต่ที่เขากลัวจริง ๆ คือว่าที่พ่อตาต่างหาก  อะไรก็แน่นอนไม่ได้ซะด้วย

 

ไม่นานก็ตาคู่ของวอดก้า  วอดก้าส่ายหัว  ไล่ความคิดฟุ่งซ่านออกไป  ยิ้มจาง ๆให้รุ่นพี่หอสราทเล็กน้อย

 

“  อย่าอาละวาดหนักเกินไปล่ะ  ยั้ง ๆ มือบ้างก็ดี ” 

 

เทรนบอกยิ้ม ๆ

 

วอดก้าทำสีหน้าพิศวงทันที

 

“ เอ่อ---ผมไม่เข้าใจว่ารุ่นพี่หมายถึงอะไร  ผมเป็นแค่นักบวชธรรมดา  คงทำอะไรฝ่ายนั้นไม่ได้หรอกครับ ” 

 

เกาหัวนิด ๆ ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทางของนักบวชในโบสถ์ผู้รักสงบและมีหน้าที่สวดภาวนาให้ผู้ที่มา  ไม่มีความอันตรายอยู่เลย

 

เทรนและรุ่นพี่อีก 3 คนทำตัวแข็งค้างราวรูปปั้น

 

What ???

 

นักบวชธรรมดา ?!

 

ถ้าอย่างเอ็งเรียกว่าคนธรรมดา  โลกนี้ก็ไม่มีสัตว์ประหลาดแล้ว !

 

พวกเขาเผชิญกับการติดสตั้นท์รุนแรงจากการถูกบอสโจมตีเป็นค่าดาเมจมหาศาล

 

 

 

 

เมื่อวอดก้าออกมา   เขาก็พบกับผู้คนจำนวนมากที่ปรบมือต้อนรับ  เขาโค้งกายให้เมื่อมีเสียงแนะนำตัวของเขาดังขึ้น เช่นเดียวกับคู่ต่อสู้ของเขา

 

“ คู่ที่ 5 ลูแชงค์   โฟล์ค นักรบ ปี 6 หอเหมันต์ ปะทะ วอดก้า  เอลนาโวลล์โรลล์  นักบวช ปี 1 หอสราท !!! ” 

 

เสียงปรบมือดังกระหึ่มแต่ก็สอดแทรกด้วยเสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหวจากสาว ๆ เกือบครึ่งเมื่อพวกหล่อนนั้นรู้จักนักบวชคนที่ว่านี้เป็นอย่างดี  

 

วอดก้าก้าวขึ้นไปยังเวทีสีขาวขนาดกว้าง   ผินหน้ามองไปทางชั้นที่นั่งสำหรับกษัตริย์ทั้ง 3 เขาและคู่ต่อสู้โค้งกายทำความเคารพ  เหนือโคลอสเซียมเป็นจอภาพขนาดใหญ่ 4 มุม 4 ทิศเพื่อฉายภาพมุมการต่อสู้ให้เห็นชัด ๆ ด้วยเวทมนตร์การมอง

 

พิธีกรเริ่มกล่าวแนะนำคู่ต่อสู้ทั้งสองอีกครั้งเพื่อให้ทราบประวัติความเป็นมาคร่าว ๆ

 

“ ลูแชงค์ โฟล์ค  อยู่หอเหมันต์  นักรบจากแดนโพซิเด้น  อาวุธที่ใช้คือขวาน  ฉายา ขวานพิฆาตมีความสามารถด้านการต่อสู้สูงติดท็อป 10 ของหอเหมันต์  ถนัดรองลงมาคือเวทสายน้ำและน้ำแข็ง  ” 

 

ลูแชงค์เป็นผู้ชายสูงเกือบ 3 เมตร  น่าจะมีเชื้อสายยักษ์อยู่ด้วยจึงทำให้มีร่างกายใหญ่ยักษ์  กล้ามเนื้อทั่วตัวมองดูแล้วทรงพลังและดูยากจะจัดการได้  แต่ท่าทางเจ้าตัวดูเป็นคนสุภาพผิดภาพลักษณ์ภายนอก  เขาโค้งกายให้ผู้ชมอีกครั้งและทำความเคารพกษัตริย์ทั้ง 3 ได้แก่องค์เจนัสแห่งนาโวลล์  องค์เซฟีรัสแห่งทริสทอร์และองค์คาซิริสแห่งโพซิเด้น

 

หน้าจอโปร่งแสงเปลี่ยนจากฉายภาพลูแชงค์เป็นวอดก้า 

 

“ อีกด้าน--- ” 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด !!!

 

เสียงกรีดร้องดังกระหึ่มดับเสียงพิธีกรจนมิด  แม้แต่พิธีกรก็งงงันที่อยู่ ๆ ผู้ชมหญิงจำนวนมากส่งเสียงร้องขึ้นมา  เขากล่าวต่อ

 

“  อีกด้านหนึ่ง----” 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด !!!

 

วอดก้า !!! วอดก้า !!!

 

“  อีกด้าน---วอดก้า  เอลนา---” 

 

กรี๊ดดดดดดดดด!!!

 

หญิงสาวทั้งหลายส่งเสียงกรี๊ดเชียร์อีกรอบ  ต่างคนต่างตะโกนชื่อวอดก้าออกมาดังกระหึ่ม

 

“  วอดก้า ! วอดก้า ! วอดก้า !  ” 

 

เสียงพิธีกรพูดอะไรออกไปไม่มีใครได้ยินเสียแล้วเพราะผู้หญิงเกือบทั้งหมดในนี้ร้องเชียร์กันเป็นเสียงเดียว  ผู้ชมที่เหลือเงียบ  พิธีกรหุบปาก  กษัตริย์ทั้ง 3 พระองค์ทำหน้างง เว้นวอดก้าที่ยกยิ้มจาง ๆ สุภาพ  โบกมือให้ผู้ชมเล็กน้อย

 

“  อ๊ายยยยยยยยย ~ วอดก้า ! วอดก้า ! วอดก้า ! ” 

 

เวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีเสียงเชียร์จึงเริ่มเงียบลง  ราวกับจะกลัวว่าจะมีเสียงขัดขึ้นอีกครั้ง  พิธีกรสูดลมหายใจลึกพูดรวดเดียวทันที

 

“ วอดก้า  เอลนาโวลล์โรลล์ นักบวชหนุ่มจากแดนนาโวลล์ ปี 1  ! หอสราท !  ตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการชั้นปีที่หนึ่ง  ผู้ช่วยคณะกรรมการนักเรียนและสภานักเรียน  ผู้คุมกฎโรงเรียน (ดูแลกฏเกี่ยวกับโรงเรียนทั้งหมดต่างจากผู้คุมกฏประจำหอ) ผู้ช่วยศาสตราจารย์  มือขวาและผู้ช่วยผู้อำนวยการ ! ” 

 

“ ............... ”  ผู้ชมทำหน้าเหวอไปครึ่งหนึ่งกับตำแหน่งในโรงเรียนที่ยาวเหยียดพอสมควรซ้ำยังเป็นตำแหน่งใหญ่ ๆ ทั้งสิ้น

 

“  ฉายา---”  พิธีกรที่ต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่มองกระดาษในมือตัวเองด้วยสายตาราวกับมันเป็นลายแทงปริศนา  เขาพูดเริ่มกล่าวถึงฉายาของวอดก้าซึ่งทำให้วอดก้าที่ไม่เคยรู้ว่ามีหูกระดิกด้วยความสนใจ

 

“ ฉายา...ด—ได้แก่ เทวดาตัวน้อยประจำหอ’ ‘เทวดาเดินดิน (จากเหล่ารุ่นพี่)’ ‘เทพสวรรค์เฟเนล (จากผู้ชมที่ดูละครเวทีและหนังสั้น)’ ‘อาหารตาที่ยอดเยี่ยม (จากเหล่าสาวก yaoi ทั่วโลกา)’ ‘นักบวชผู้งดงาม (จากคนนอกที่ไม่รู้เรื่องราว) แกนนำตัวประหลาด (จากคนในหอ)’ ‘ผู้นำสัตว์ร้าย (วิสกี้  จิน  รัม  เติร์ก)’ ‘รุ่นน้องสุดเอ็กซ์ (จากตอนรับน้อง)’ ‘ปีศาจในคราบนักบวช (จากคนในหอ)’ ‘นักบวชปีศาจ (จากคนในหอ) และ---” 

 

หน้าตาของพิธีกรเหมือนจะเงิบกับฉายาสุดท้าย  เขามีใบหน้าที่แดงระเรื่อจนค่อย ๆ กลายเป็นแดงเถือกยามพูดเสียงอ่อยประโยคสุดท้าย

 

“ และฉายา นักบวชของเจ้าชายกับ วอดก้าของพาราไดซ์ คะ---ครับ... ” 

 

เท่านั้นเอง...เป็นเรื่อง

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด !!!

 

“  ให้ตาย ! สองฉายาสุดท้ายนั่นมันน่ากรี๊ดจริง ๆ ! ” 

 

“  แสดงว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องจิ้นใช่ไหม ?! ” 

 

“  อ๊ายยยยยย ! ฟินสุดใน 3 โลกกกกกก ” 

 

“  โฮ่ยยยยย อะไรคือ นักบวชของเจ้าชาย คะ?! อยากจะกรีดร้องจริง ๆ ! ”

 

เหล่าสาว ๆ หน้าแดงก่ำกับความคิดอันบรรเจิดของตัวเอง 

 

เมื่อถูกคนรอบข้างสะกิดถามว่า อะไรคือนักบวชของวอดก้าและ พาราไดซ์ที่ว่าคือใคร พวกเธอจะถลึงตาใส่พร้อมเอ่ยว่า ยุ่ง !!!

 

นี่มาจากข้อตกลงเรื่องสมาคม yaoi ที่จะไม่เปิดเผยเรื่องราวใด ๆ ให้กับคนนอกเพราะมันจะทำให้คู่จิ้นของพวกเธอต้องเดือดร้อน  ดังนั้นหากไม่ใช่คนวงในหรือคนในสมาคมจะไม่มีทางรู้เด็ดขาดว่าพวกเธอกำลังทำอะไรและดีใจอะไรอยู่

 

องค์เซฟีรัสอ้าปากเล็กน้อย  สีหน้างงงันถึงขีดสุดเมื่อพบว่ามีคนมากมายตะโกนเป็นชื่อลูกชายพระองค์และวอดก้า 

 

ทางด้านพาราไดซ์ที่อยู่ข้าง ๆ ขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก  ผลจากการอยู่ในม่านทิวาทำให้เขาพอจะรู้อะไรใหม่ ๆ พอสมควร  เป็นที่แน่ชัดเลยว่าผู้ชมที่เป็นผู้หญิงส่วนใหญ่นั้นเป็น สาว yaoi’ ทั้งสิ้น  พาราไดซ์เคยงุนงงไม่น้อยก่อนจะเข้าใจว่าพวกเธอมีความสุขเวลาผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกันและสร้างบรรยากาศแปลก ๆ ขึ้นมา  แม้เขาจะไม่เข้าใจว่ามันนหมายถึงอะไรแต่บลัดดี้ให้คำตอบกลับมาสั้น ๆ ว่าสาว yaoi ชอบจะให้เขาและวอดก้าอยู่ด้วยกัน

 

มันก็เท่านั้น

 

เพราะฉะนั้นพาราไดซ์เลยไม่ได้คิดอะไรมากมายซับซ้อน และเมื่อภาพฉายมายังพระที่นั่งของกษัตริย์ทั้ง 3 ไล่มาตั้งแต่องค์คาซิริสซึ่งกล่าวให้กำลังใจคู่ประลองเหมือนทุก ๆ ครั้ง

 

“  พยายามเข้าล่ะ ”  พระองค์แย้มยิ้มกว้าง  สายตาเหมือนจะมองมาที่วอดก้า

 

“ แสดงฝีมือให้เต็มที่นะ ”  องค์เจนัสแย้มยิ้มบาง ๆ

 

มาถึงองค์เซฟีรัส  โดยไม่รู้ตัวเสียงเชียร์ของสาว ๆ ที่เหลือเงียบลง  วอดก้าที่สบสายตากับกษัตริย์แห่งทริสทอร์โค้งตัวให้อย่างนอบน้อมทำให้องค์เซฟีรัสหน้าเสียวูบหนึ่งเมื่อตั้งใจจะส่งยิ้มให้กำลังใจกลับพบท่าทางห่างเหิน  ไม่ใช่วอดก้าที่ยิ้มหวานกอดเขาตอนเป็นท่านยาย

 

กล่าวแผ่วเบาแต่สายตาอ่อนโยนที่มองวอดก้านั้นดูยังไงก็ปิดไม่มิด

 

“  พยายามเข้านะ วอดก้า ...” 

 

วอดก้ามีท่าทางงุนงงเล็กน้อย  แต่ท่าทางสง่างามนั้นกลายเป็นผ่อนคลายลง  เขาส่งยิ้มให้ผู้อยู่เหนือหัวของเขา

 

องค์เซฟีรัสที่เห็นรอยยิ้มหวานนั้นยิ้มกว้างตอบกลับทันที

 

สาว ๆ หูผึ่ง  กระซิบคุยกันยิ่งกว่านกกระจอกแตกรัง

 

“ เดี๋ยว ! stop !  อะไรคือมองลูกสะใภ้สายตาอ่อนโยนแบบนั้น ?! ” 

 

“ อะไรคือเรียกชื่อเสียงนุ่มละมุนอย่างสนิทสนมกัน ” 

 

“  หรือว่าองค์เซฟีรัสจะรู้แล้วว่าวอดก้ากับพาราไดซ์...”

 

“  ตายแล้วทำไมฉันถึงจับออร่าบางอย่างได้กัน  ไม่ได้ ๆ วอดก้าต้องคู่กับไดซ์สิ ! ” 

 

“  โอ้ยแก ! จะผิดไหมที่ฉันชักอยากให้วอดก้าคู่กับพ่อลูกคู่นี้จังเลยอ่ะ ” 

 

เสียงพูดคุยที่ไม่มีใครเข้าใจนอกจากคนที่อยู่ในโลกเดียวกัน (โลก yaoi) ดังขึ้นไปมา  คราวนี้ก่อนที่ภาพจะฉายกลับมาที่คู่ประลองทั้งสอง  พาราไดซ์ที่อยู่ข้างผู้เป็นพ่อกลับเอ่ยขึ้น

 

“ ระวังตัวด้วย ”  ถ้อยคำสั้น ๆ กระชับรัดนี้มีสายตาอ่อนโยนทอดมองมาและรอยยิ้มบาง ๆ เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกบางอย่างยามมองมาที่วอดก้า  สองสายตาสบประสาน  วอดก้าค่อย ๆ คลี่ยิ้มหวานบางเบาให้พร้อมพยักหน้ารับ   แม้จะมองไม่เห็นแต่หลายคนกลับรู้สึกเหมือนมีเส้นด้ายบาง ๆ เชื่อมโยงทั้งคู่ไว้ 

 

เท่านั้นล่ะ  สาวกไดซ์วอดแทบสำลักความเขินตาย

 

เจอดาเมจเจ้าชายน้ำแข็งส่งยิ้มอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครได้เห็นให้กับใครบางคนแล้ว  ซ้ำใครคนนั้นยังเป็นคนที่พวกเธอชื่นชอบสุดติ่งกระดิ่งแมวอีก  ไม่เขินก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่า

 

มีความสุขจริง ๆ ฮรือออออออ

 

ไดซ์วอดจงเจริญญญญญญญญญ ~

 

 

  

40%






                การต่อสู้เริ่มขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้ชม

 

พาราไดซ์เลิกคิ้วสูงเมื่อมองการเคลื่อนไหวของวอดก้าที่ไม่ได้หยอกล้อคู่ต่อสู้เล่นแต่กลับมีสีหน้าจริงจังและมีบางช่วงที่พลาดท่าบ้าง  อย่างไม่สมกับที่เป็นวอดก้า

 

ถ้าให้พาราไดซ์เดา  วอดก้าที่เปลี่ยนใจไม่ขอยอมแพ้ในลานประลองคงต้องการเก็บงำฝีมือของตัวเองไว้  เพราะยังไงในตอนนี้เจ้าตัวก็อยู่ในคราบนักบวชหนุ่ม  ไม่ใช่นักฆ่าผู้ชื่อเสียงของวงการ   แต่สาเหตุที่ว่าทำไมวอดก้าถึงตัดสินใจประลองต่อนั้น  เขายังไม่แน่ใจนักแต่ที่แน่ ๆ คือสาเหตุมาจากเขาส่วนหนึ่ง (จากการช่วยกระซิบบอกของรุ่นพี่มาร์ค)

 

องค์เซฟีรัสมองลูกชายที่มาอารักขาตนแต่กลับมองไปที่คนต่อสู้ที่ลานไม่ผละสายตาไปไหนด้วยความปลงนิด ๆ เกิดอยู่ ๆ มีคนจะลอบสังหารพระองค์เจ้าลูกชายตัวดีจะยอมสนใจบ้างไหมเนี่ย

 

แม้จะคิดไว้แล้วว่าต้องการสอบถามเรื่องราวให้กระจ่าง  พระองค์จึงต้องครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีกเพื่อเปิดประเด็นจนชักรู้สึกปวดหัว  ในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะถามไปตรง ๆ

 

“  คนที่ส่งจดหมายไปหาวอดก้าที่ชายแดน...ส่งดอกราฟิเดียความหมายจับจองตัวและเป็นคนที่วอดก้าสนิทด้วย...คือเจ้าใช่หรือไม่พาราไดซ์ ? ” 

 

“ เป็นกระหม่อมเองพะย่ะค่ะ ”  กษัตริย์แห่งทริสทอร์แทบหงายเงิบเมื่อคิดว่าอย่างน้อยพาราไดซ์อาจลังเลสักนิด  ครุ่นคิดสักหน่อยจึงตอบเพื่อถนอมพระองค์ไม่ให้หัวใจวายไป  แต่ดูจะคิดผิดเพราะพาราไดซ์เล่นตอบสวนกลับแบบไร้ความลังเลเช่นนี้กลายเป็นพระองค์เองที่อึ้งค้างไป

 

“ เจ้านี่นะ...จะอ้อมค้อมสักนิดก็ไม่ได้ ” 

 

“  ในเมื่อเป็นความจริงจะอ้อมค้อมทำไมพะย่ะค่ะ ”  พาราไดซ์พูดเสียงเรียบเฉย  องค์เซฟีรัสเลิกคิ้วมอง

 

“ ทำตัวแบบนี้ระวังจะโดนวอดก้าเบื่อเอาล่ะ ” 

 

“  มันคงไม่มีวันนั้นหรอกพะย่ะค่ะ ”  ตอบอย่างมั่นใจ   ดวงตาสีม่วงคมกริบปรายมองผู้เป็นกษัตริย์ด้วยหางตา  “ อีกอย่างพระองค์ก็ไม่ใช่วอดก้า  กระหม่อมทำตัวน่าเบื่อเช่นนี้ก็ไม่เห็นเป็นอะไร ” 

 

จะสื่อว่าเพราะเขาไม่ใช่วอดก้า  ดังนั้นเลยไม่จำเป็นต้องสนใจหรือให้ความสำคัญใช่ไหม ?

 

ฟังแล้วผู้เป็นพ่อก็ทำหน้าเจ็บจึก   นี่จะถนอมความรู้สึกคนฟังสักนิดก็ไม่ได้เรอะ  เจ้าก้อนน้ำแข็งเดินได้นี่

 

“ รู้จักกับวอดก้ามานานแค่ไหนแล้ว ”  เพื่อไม่ให้เศร้าใจในความชาเย็น (?) ของลูกชาย  องค์เซฟีรัสจึงหันเหความสนใจไปที่เรื่องของทั้งสองแทน

 

พาราไดซ์ทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย

 

“ ถ้าถามว่าพบกันเมื่อไหร่ก็คงตั้งแต่ 10 เดือนก่อน  แต่มารู้จักกันจริง ๆ ก็ 8 เดือนกว่าแล้วพะย่ะค่ะ ” 

 

พวกเขาพบกันครั้งแรกด้วยความบังเอิญที่ตลาดนาโวลล์ในช่วงตอนใกล้เปิดเรียนของโรงเรียนหญิงล้วนที่มีชื่อเสียง  เขาเคยนึกประหลาดใจว่าโลกนี้มีผู้หญิงที่หน้าตาแบบนี้อยู่ด้วยหรือ ? มองมุมหนึ่งก็หล่อเหลาเกินกว่าผู้ชาย  มองมุมหนึ่งก็งดงามราวหญิงสาวจนยากแก่การแยกเพศ   และเขาก็รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดด้วยบรรยากาศรอบตัวนั่น 

 

 บรรยากาศสุขุมเยือกเย็น  แต่ผ่อนคลายและอบอุ่น  เจ้าตัวแทบไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นเช่นไร  เพียงมุ่งมั่นกับการหนีหญิงสาวที่คอยไล่ตามตัวเองอย่างคลั้งไคล้  ปิดท้ายด้วยการนอนหอบหลังหลบหนีมาด้วยกัน

 

ช่วงเวลาที่อีกฝ่ายเหมือนกำลังพักผ่อน  พาราไดซ์จึงมีโอกาสพิจารณาอีกฝ่ายได้  หญิงสาวที่พบสูงสง่าแผ่กลิ่นอายบ่งบอกว่าไม่ใช่คนธรรมดาแม้กระทั่งฝีมือก็ได้สะกิดความสนใจของเขาขึ้น  

 

ผู้หญิงที่ดูอันตรายและลึกลับ

 

ผู้หญิงที่แม้ยังไม่ได้ลองประชันฝีมือแต่ก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งอย่างยากหาใครทัดเทียม

 

แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือความรู้สึกสบายใจยามอยู่ใกล้  ทั้งที่ไม่เคยรู้จักมักจี้กัน  ทั้งที่ยังไม่รู้จักชื่อแต่กลับทำให้เขาสามารถลดปราการป้องกันลงได้   ทำให้เขาที่ไม่ชอบถูกใครแตะตัวยอมถูกสัมผัส  มันเป็นสิ่งที่แม้แต่พาราไดซ์เองก็ยังไม่เข้าใขจว่าทำไมตนเองถึงเป็นเช่นนั้น

 

ยอมพูดคุย  ยอมให้สัมผัส  ยอมเปิดเผยตัวเองกับคนที่เพิ่งเจอกันอย่างไม่สมกับที่เป็นตัวเขาเองสักน้อย

 

และดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ตัวเขาที่เป็นเช่นนั้น  เพื่อนอีก 4 คนของเขาก็ดูจะพบกับความสับสนบางอย่างในตัวเองกับหญิงสาวอีก 4 คนซึ่งเป็นเพื่อนของอีกฝ่าย

 

พวกเขาลาจากกันด้วยรอยยิ้มและความขบขันในสิ่งที่ต้องเผชิญร่วมกัน  หญิงสาวคนนั้นทำให้พาราไดซ์สามารถเผยยิ้มได้อย่างง่ายดาย

 

เดือนกว่า ๆ ต่อมาโรงเรียนของพวกเขาเปิดเรียน  พวกเขาได้พบคนกลุ่มหนึ่งที่มีหน้าตาธรรมดาสามัญแต่กลิ่นอายบางอย่างเหมือนจะบ่งบอกได้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้ธรรมดาดั่งที่ตาเห็นที่ตลาด  ที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือในตอนแรกพาราไดซ์มั่นใจว่าตอนประกาศถึงคนที่ผ่านการทดสอบเข้าเรียนนั้นไม่มีคน 5 คนที่มาคัดเลือกทีหลังสุดแน่

 

นั่นทำให้เขาเกิดความสงสัยและคลางแคลงใจขึ้นมาว่าอีกฝ่ายเป็นใครแล้วทำไมถึงสามารถเข้ามาที่นี่ได้โดยไม่จำเป็นต้องสอบเข้า ? แต่ถึงกระนั้นความสามารถก็มีมากพอจะให้ตัวแทนคัดเลือกหอพากันแย่งชิงทำให้รู้ได้ว่าแม้อีกฝ่ายจะเหมือนใช้เส้นเข้าแต่ความสามารถนั้นมีแน่แท้

 

ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือพาราไดซ์สัมผัสได้ถึงอันตรายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มของคนที่กล่าวว่าเป็นนักบวชจากนาโวลล์  ไม่ว่ายังไงเขาก็รู้สึกว่ารอยยิ้ม  บุคลิกอ่อนโยนสง่างามและนิสัยสุภาพนั่นเป็นเพียงภาพลวงตาและหน้ากากที่ถูกดึงมาสวมใส่เท่านั้น  ดังนั้นเขาจึงระแวงและไม่คิดจะไว้ใจรูมเมทคนนี้แม้สักน้อย

 

แต่พาราไดซ์ต้องขอยอมรับว่าอีกฝ่ายมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ร้ายกาจ   แรงดึงดูดที่ทำให้พาราไดซ์อยากเข้าใกล้  อยากเห็นอีกฝ่ายในสายตา  ทั้งที่หน้าตาไม่มีจุดเด่นใด ๆ แต่กลับมีบรรยากาศที่ทำให้คนที่เข้าใกล้รู้สึกผ่อนคลายและอยากชิดใกล้ 

 

แต่เพราะแบบนั้นพาราไดซ์ยิ่งต้องระวัง  เขาพบว่าตัวเองสูญเสียความเป็นตัวเองและความระมัดระวังกับอีกฝ่าย  ตั้งแต่การคัดเลือกรูมเมทที่ดูบ้า ๆ บอ ๆ นั่น  มันอาจจะดูประหลาดแต่ที่จริงแล้วมันไม่ได้สุ่มเลือกเอามั่ว ๆ หรือแล้วแต่โชคของแต่ละคน  ด้ายที่ผูกข้อมือคือตัววัดความสามารถชนิดหนึ่ง  มันจะทำการประเมินความสามารถโดยรวมของแต่ละคนเพื่อจับคู่คนที่มีพลังใกล้เคียงกันหรือมีความสามารถที่เทียบเท่ากันเพื่อที่จะสามารถใช้เพื่อนร่วมห้องเป็นแรงกระตุ้น  คนเก่งกับคนเก่งมาอยู่ด้วยกันย่อมต้องอยากพัฒนาฝีมือของตัวเองให้ดีขึ้นยิ่งไป  อีกทั้งสิ่งที่ด้ายเวทมนตร์วัดยังรวมถึงความเข้ากันได้ด้วย  นิสัยของคนสองคนแน่นอนว่าต้องต่างกันหรือต่อให้เหมือนก็แค่บางมุม  แต่บางครั้งคนที่มีนิสัยสุดโต่งและไม่น่าจะเข้ากันได้บางครั้งก็ทำหลายอย่างได้ยอดเยี่ยมกว่าคนที่สนิทกันเสียด้วยซ้ำ  

 

ตัวอย่าง  เช่นวิสกี้กับวิมเลท  คนหนึ่งกวนประสาทยียวน ดูเผิน ๆ ขี้เกียจ ไม่เอางานแต่จริง ๆ แล้วลำดับความสำคัญของงานได้ดี  อีกคนเอาแต่ใจ  รักความสะอาดสุดกู่  ฉลาดเฉลียวในการคิดวิเคราะห์  อยู่ด้วยกันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันแต่ถึงกระนั้นในช่วงหลังก็เข้ากันได้เป็นอย่างดีในหลายเรื่องและยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ 

 

หรือกระทั่งบลัดดี้กับเตกีล่า  คนหนึ่งเอาแต่ใจตัวเอง  ทำอะไรไม่เคยเห็น  คิดหรือใส่ใจคนรอบตัว  เอาตัวเองเป็นที่ตั้งแต่กลับเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ  อีกคนฉลาด  สุขุมเกินวัยและเยือกเย็นเหมือนผู้ใหญ่  จะทำอะไรล้วนผ่านการคิดคำนวณอย่างรอบคอบ  เป็นคนที่แตกต่างกันสุดขั้วแต่กลับสามารถอยู่ด้วยกันได้

 

การจับคู่รูมเมทนี้สร้างความเปลี่ยนแปลงให้คนทั้งหมด  พวกเขาล้วนต่างค่อย ๆ เปลี่ยนตัวเอง  อะไรที่มากไปอย่างนิสัยเสีย ๆ ไม่เห็นหัวใครก็ลดลง  อะไรที่น้อยลงอยู่แล้วอย่างการปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นและการพูดคุยก็เพิ่มมากขึ้น   นี่จึงเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่โรงเรียนนี้รับคนที่เก่งกาจจนแทบเรียกได้ว่าอัจฉริยะ  แต่ไม่ใช่แต่การเรียนการสอนเท่านั้นที่ยกระดับพวกเขา  แต่แม้กระทั่งเพื่อนร่วมห้อง  เพื่อนร่วมชั้นก็ยังพัฒนาทางด้านสังคม  นิสัยใจคอของพวกเขาทั้งหมดไปด้วย

 

คนเก่งมักจะทำอะไรโดดเดี่ยว  แต่คนเก่งจริงจะทำงานร่วมกับคนอื่นได้   ดังนั้นเมื่อมีคนเลือกพาราไดซ์เป็นหัวหน้าชั้นปีและเลือกวอดก้าเป็นหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนที่เปรียบดั่งผู้ช่วยของเขา  เหล่ารุ่นพี่จึงไม่ได้คัดค้านเพราะผลการเลือกรูมเมทก็บอกอยู่ว่าวอดก้าที่ดูธรรมดาสามัญนี้มีฝีมือทัดเทียมกับเขา   ที่แม้กระทั่งวิมเลทหรือเคียร์ที่เป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ยังไม่สามารถสู้ได้

 

อีกทั้งการที่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันจะยิ่งทำให้พวกเขาพัฒนาตัวเองได้ดียิ่งขึ้น  ผลก็ตามนั้น  ทั้งเขาและวอดก้าต่างมองกันเป็นคู่แข่งและพัฒนาในด้านต่าง ๆ ของตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยมแม้จะดูเหมือนไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลยก็ตาม

 

พาราไดซ์หลุดจากห้วงความคิดของตนเองเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อ

 

“ 8 เดือน...จะว่าสั้นก็สั้นจะว่ายาวก็ยาวนะ ”  องค์เซฟีรัสเกริ่นขึ้น  เบือนหันมามองสบตาลูกชายที่มีสีหน้าเรียบเฉย  พระองค์ถามอย่างจริงจัง “ ข้าไม่ได้เข้าใจอะไรผิดใช่ไหมว่าเจ้าชอบเขา ? ” 

 

“  กระหม่อมไม่ได้ ชอบ เขา ”  ประโยคนั้นทำให้องค์เซฟีรัสเปลี่ยนสีหน้าทันควันแต่ก็ต้องหุบปากเมื่อได้ยินประโยคต่อมา “ หรือถ้าจะให้พูด  กระหม่อมไม่ได้แค่ชอบเขาแต่กระหม่อม หลงรักเขา ” 

 

หลงรัก...

 

องค์เซฟีรัสถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่พาราไดซ์ตอบไม่ตรงคำถาม  แต่เป็นพระองค์เองที่ถามผิดไป

 

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

 

“ งั้นเจ้าก็ รักเขา ” 

 

พาราไดซ์ทอดสายตามองสีหน้าจริงจังของคนที่กำลังต่อสู้อยู่  ใบหน้าคมคายที่เสมือนรูปสลักไร้ชีวิตอ่อนโยนลงและดูมีประกายของชีวิต  สิ่งที่แสดงว่าร่างสูงนี้มีหัวใจไม่ใช่รูปปั้นที่ถูกสร้างขึ้น

 

“ เป็นอย่างที่ฝ่าบาทพูด ”  พาราไดซ์รับคำ  มือทั้งสองยังไขว้หลัง  แผ่นหลังตั้งตรงสูงสง่าและไม่มีลังเลสักนิด

 

“ เจ้ารู้ตัวเมื่อไหร่ ? ” 

 

“ ค่อนข้างนานพอสมควรหลังพบเขา ” 

 

“ เจ้าไม่สับสนหรือตกใจในตัวเองบ้างรึ ? ”  องค์เซฟีรัสถามด้วยสีหน้าอยากรู้ในความคิดของพาราไดซ์ว่าเมื่อรู้ตัวว่าตนเองตกหลุมรักผู้ชายแล้วเป็นเช่นไร

 

“ ในตอนแรกกระหม่อมเพียงรู้สึกแปลกใจในตัวเอง...ที่ยอมให้ใครบางคนเข้าใกล้และหยอกล้อด้วย   กระหม่อมและเขาต่างมองกันเป็นคู่แข่ง  ในความเป็นจริงช่วงแรก ๆ พวกเราต่างฝ่ายต่างไม่ชอบกันและพาลที่จะแข่งขันกันในทุก ๆ เรื่อง ” 

 

ดวงตาสีม่วงยังมองไปที่ใครบางคนไม่ละสายตา

 

“ เขากล้าที่จะเรียกกระหม่อมว่า เจ้าก้อนน้ำแข็งเดินได้’ ‘เจ้าชายตายด้าน และอีกสารพัดคำพูด  กระหม่อมเองก็เรียกเขาว่า ตัวปัญหา’ ‘นักบวชตัวแสบ และอื่น ๆ ...ยิ่งแข่งขันกันไปเท่าไหร่กระหม่อมยิ่งชื่นชมในตัวเขา  ในความสามารถของเขาจนเริ่มคิดว่าเขาเป็นเพื่อนของกระหม่อมจริง ๆ และเขาเองก็เหมือนจะยอมไว้ใจกระหม่อมเช่นเดียวกันทำให้ยิ่งเวลาผ่านไปเขาก็เปรียบเหมือนเพื่อนสนิทอีกคนของกระหม่อม ” 

 

“ เขาเป็นคนแปลก  ทั้ง ๆ ที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ  สวมหน้ากากเข้าหาคนอื่นแต่บางครั้งกลับมีมุมเปิ่นและพลาดในสิ่งที่คนปกติเขาไม่พลาดกัน  เขามักเป็นตัวแสบที่หาเรื่องมากวนประสาทกระหม่อมเสมอ ๆ และเริ่มทำให้ชีวิตของกระหม่อมมีสีสันมากขึ้นและเริ่มทำให้กระหม่อมสนใจที่จะรู้จักเขาอย่างจริงจัง ” 

 

“ ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ความคิดที่จะไม่ไว้วางใจเขาสักวินาทีเดียวนั้นเลือนหายไป  ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ความคิดว่าเขาเป็นตัวอันตรายถูกทิ้งลง  มีเพียงแค่ความคิดว่ากระหม่อมอยากรู้จักเขาให้มากขึ้น  อยากเอาใจใส่และอยู่ใกล้ๆ เขา... ” 

 

“ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว  กระหม่อมได้รู้จักเขามากขึ้น  เขานิสัยไม่ดีหลายอย่าง  ชอบแกล้งคนอื่นด้วยสีหน้าสุภาพอ่อนโยน  สวมบทนักบวชผู้สง่างามทั้งที่ตัวจริงเป็นปิศาจน้อย  บางครั้งก็เอาคืนคนที่ทำให้เขาเสียเปรียบอย่างร้ายกาจ... ” 

 

องค์เซฟีรัสไม่เพียงแต่อึ้งที่พาราไดซ์พูดเยอะขนาดนี้แต่สิ่งที่เขาได้ยินหลัง ๆ เริ่มทำให้เขาอึ้งกับนิสัยของวอดก้าที่พาราไดซ์พูดมา

 

“ แต่ถึงอย่างนั้นกระหม่อมก็ยังรู้สึกชอบนิสัยนั้นของเขา  นิสัยที่เมื่อเราสนิทกันเขาก็เปิดเผยมันกับกระหม่อมแบบไม่มีปกปิด  เขาพูดกับกระหม่อมอย่างเถรตรง  ไม่ปกปิดความคิดและกล้าจะพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่เคยพูดเหมือนกระหม่อมเป็นแค่คนธรรมดา ๆ ที่เหมือนกับเขาเท่านั้น  เหมือนกระหม่อมไม่มียศเจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์อยู่ ” 

 

“ เขาเปิดเผย  มองกระหม่อมเป็นคู่แข่งที่ต้องการเอาชนะ  มองกระหม่อมว่าเป็นคนที่ไม่ชอบหน้าแต่ก็ทำงานอย่างเต็มที่  เมื่อเขาเผยด้านร้ายกาจให้กระหม่อมเห็นก็ไม่คิดจะปกปิดมันเพื่อรักษาภาพลักษณ์สักนิดเดียว ...เขาเป็นคนแปลกที่กระหม่อมไม่เคยเจอจริง ๆ ” 

 

พาราไดซ์อมยิ้ม  เมื่อตอนที่พวกเขายังไม่ชอบขี้หน้ากัน  วอดก้าไม่ปิดบังท่าทางว่าไม่ชอบหน้าเขา  เวลาแอบนินทาก็เหมือนตั้งใจจะพูดให้ได้ยินทั้งยังยียวนกวนประสาทจนบางครั้งเขาไม่รู้ว่าจะโกรธหรือขำดี

 

และเมื่อเขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นนักฆ่า  วอดก้าไม่ได้แสดงท่าทางจะฆ่าเขาเพื่อปิดปาก...เพียงถามว่าต้องการอะไรและยอมรับหน้าตาเฉยว่าเพิ่งฆ่าคนมา

 

พวกเขาทำข้อตกลงกัน หนึ่งไม่ให้วอดก้ารับงานฆ่าใครในโรงเรียนนี้  สอง...ต้องอยู่กับเขาตลอดเวลาและนั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงที่ทำให้พวกเขาสนิทกัน

 

“  ตอนแรกกระหม่อมไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองว่ามันคืออะไร  เพียงแค่หวงเวลาที่คนอื่นมาใกล้เขา  ชอบให้เขายิ้มให้  ชอบสัมผัสเขาและอยากให้เขาเปิดเผยด้านที่ไม่เคยมีใครได้เห็นให้กระหม่อมรู้คนเดียวเท่านั้น  รู้สึกอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาและขอเพียงแค่เห็นเขาใจก็จะสงบลงได้  กระหม่อมไม่รู้ตัวจนกระทั่งเขาตกอยู่ในอันตรายและมีคนมาเตือนสติให้รู้สึกได้ ...ว่ากระหม่อมไม่อยากเสียเขาไป  ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไปและไม่ต้องการให้ตกอยู่ในอันตรายโดยเด็ดขาด ”

 

การต่อสู้ด้านล่างใกล้จะจบลงแล้วท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้ชม

 

พาราไดซ์ยิ้มหวาน  ดวงตาปรากฏร่องรอยของคนอยู่ในห้วงความรัก

 

“ มันทำให้กระหม่อมทำใจรับได้อย่างง่ายดาย  การที่กระหม่อมชอบเขา  ตกหลุมรักเขามันก็เท่านั้น  รักก็คือรักและถ้าเทียบกันแล้ว  ถ้าหากปกปิดความรู้สึกตนเอง  ตีตัวออกห่างจะทำให้เขาห่างหายไป  กระหม่อมยอมถูกตราหน้าว่ารักบุรุษด้วยกันดีกว่าเสียเขา ” 

 

เสียงพิธีกรประกาศผู้ชนะซึ่งเป็นวอดก้าดังคาด  เจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว  ยกมือโบกตอบวอดก้าที่กำลังยิ้มกว้างส่งให้ด้วยสายตาอ่อนโยน

 

“ เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม... ”  องค์เซฟีรัสมองรอยยิ้มของวอดก้าที่โดยปกติมักดูสุภาพและอ่อนโยน  ตามมารยาท แต่ยามนี้พระองค์ค้นพบว่าเวลาวอดก้ายิ้มให้ลูกชายของพระองค์  ดวงตาสีส้มนั้นจะทอประกายสดใสและมีชีวิตชีวายิ่งกว่าที่เคย

 

“ กระหม่อมแน่ใจอย่างถึงที่สุด ”  พาราไดซ์ตอบกลับอย่างหนักแน่น  เขามองจนร่างวอดก้าก้าวเข้าไปยังห้องพักนักต่อสู้แล้วจึงละสายตามามองที่ผู้เป็นพ่อ

 

“ ผิดหวังในตัวลูกหรือไม่ ? ”  พาราไดซ์ถาม  เปลี่ยนคำแทนตัวจากกระหม่อมมาเป็นลูกแทน

 

องค์เซฟีรัสนิ่งงันไปเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า

 

“ สำหรับเจ้า  ไม่มีสิ่งที่ใดที่ข้าผิดหวังเลย  การที่เจ้าจะรักใครนั้นก็เป็นเรื่องของเจ้า  ข้าหาได้บังคับเจ้าได้...พ่อต้องยินดีต่างหากที่เจ้าได้ค้นพบคนพิเศษของตน  คนที่ทำให้เจ้ายิ้มและมีความสุขได้  ...คนที่ทำให้เจ้ามีชีวิตอย่างแท้จริงและได้รู้จักกับคำว่า รัก ”  พาราไดซ์ก้มศีรษะลงรับสัมผัสของฝ่ามือที่ลูบหัวเขาแผ่วเบา

 

“ โชคชะตาก็เล่นตลกเช่นนี้  บางครั้งคนเราก็ตกหลุมรักใครอีกคนได้เพียงแค่สบตา  เหมือนพ่อกับแม่ของเจ้า   ขอแค่เจ้ามีความสุข  สิ่งอื่นใด  สายตาใคร...ก็ไม่สำคัญแล้ว ”  องค์เซฟีรัสกล่าวด้วยรอยยิ้ม เสมือนเห็นบุตรชายเติบโตขึ้นอีกหน่อย

 

“ สำหรับลูก...มันคือพรหมลิขิต ”  พาราไดซ์ยิ้มบาง ๆ “ และโชคชะตาที่กำหนดว่าเขานั้นเป็นของลูก...และจะเป็นตลอดไป ” 

 

“  แล้วเขารู้ถึงความรู้สึกของเจ้าหรือยัง ? ”  องค์เซฟีรัสถามว่าวอดก้าจะรู้ถึงความรู้สึกของพาราไดซ์แล้วหรือยัง

 

พาราไดซ์ส่ายหน้าเบาๆ  สีหน้าลุ่มลึก

 

“ เขามีภารกิจสำคัญบางอย่างที่ต้องทำและคงยุ่งเกินกว่าจะคำนึงถึงมันได้  ฝ่าบาทก็รู้ว่าเขานั้นหัวช้าแค่ไหนและไม่เคยคิดว่าจะมีคนมาตกหลุมรักตัวเอง (ในร่างนี้) ดังนั้นสิ่งที่กระหม่อมทำคืออยู่เคียงข้างเขาให้นานที่สุดและกันคู่แข่งของกระหม่อมออกไปให้หมด ” 

 

“ สมกับที่เป็นลูกชายเราจริง ๆ แม้กระทั่งแนวคิดก็ยังเหมือนกัน ”  องค์เซฟีรัสหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ  สมัยตอนเขาหนุ่ม ๆ ก็ใช้วิธีเดียวกันนี้ในการจีบแม่ของพาราไดซ์  ชิดใกล้  คลอเคลียไม่ห่างและไม่เคยยกให้ใครมีความสำคัญเหนือไปกว่าคนคนนี้

 

พาราไดซ์อมยิ้มนิด ๆ  ก่อนยืดตัวขึ้นกลับมายืนมือไขว้หลังดังเดิมด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

“ ฝ่าบาทจะรับของว่างหรือไม่พะย่ะค่ะ ? ” 

 

องค์เซฟีรัสหน้าหงายอีกรอบ

 

“ พาราไดซ์  เคยมีคนบอกเจ้าไหมว่าเจ้าเป็นตัวทำลายบรรยากาศ ”  พระองค์เข่นเคี้ยวฟัน  กำลังซึ้ง ๆ ในโมเม้นต์พ่อลูก  เจ้าลูกชายตัวดีดันทำเสียเรื่องอีกแล้ว

 

คนทำเสียบรรยากาศเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

“  เหมือนจะไม่เคยพะย่ะค่ะ ...เพียงแต่มีใครบางคนเคยบอกว่ากระหม่อมนิสัยร้ายเงียบ  ชอบแกล้งคนอื่นด้วยหน้านิ่ง ๆ ” 

 

องค์เซฟีรัสยิ้มเจ้าเล่ห์

 

“ ใครบางคนนั่นคงเป็นคนพิเศษของเจ้าสินะ   แล้วสำหรับเจ้าเจ้าคิดว่าเขาเป็นยังไงบ้างล่ะ ? ” 

 

“  สำหรับกระหม่อมแล้ว...ไม่มีอะไรมาก  ถึงแม้จะหน้าตาธรรมดา   แต่บางครั้งเขาก็ทำให้กระหม่อมหมั่นเขี้ยวและรู้สึกว่าเจ้าตัวน่ารักเกินจะทานทนได้ ”

 

 หรี่ตาลงพร้อมรอยยิ้มเหยียดยามนึกถึงอากัปกิริยาพูดไม่เป็นประโยคและใบหน้าแดงก่ำของวอดก้าตอนเขาขโมยจูบไป

 

“ ถึงฝีมือของเขาจะทัดเทียมกระหม่อมแต่ถ้าในเรื่องความรู้สึก  ก็ออกจะหัวช้าไปนิด  ดังนั้นหลายครั้งกระหม่อมจึงต้องแกล้งเขาเป็นการเอาคืนที่มาทำให้กระหม่อมตกหลุมรักโดยที่ไม่รู้ตัว ” 

 

นี่ยังไม่นับเรื่องที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายจนเขาสับสนตัวเองไปพักใหญ่ด้วย  แต่ยังไงพาราไดซ์ก็ไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าวอดก้าเป็นเพศไหน  เขาก็แค่สบายใจเวลาอยู่กับวอดก้าจนกลายเป็นตกหลุมรักในทุกอย่างของเจ้าตัวในที่สุด

 

“ ไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าจะมีคนทำให้ก้อนน้ำแข็งอย่างเจ้ามีความรู้สึกได้ ”  กษัตริย์แห่งทริสทอร์ยังอึ้งจริง ๆ ที่มีคนทำให้พาราไดซ์มีความรู้สึกให้ได้ขนาดนี้ทั้งที่ยังรู้จักกันได้ไม่ถึง 1 ปีเสียด้วยซ้ำ  แต่พระองค์พอจะเข้าใจ  ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากคู่แข่งเป็นความสัมพันธ์ที่ทำให้ใส่ใจในทุกรายละเอียดและทุกความสามารถของอีกฝ่าย  ทำให้รู้จักตัวตนของคู่แข่งได้จากทุกอย่างไม่ว่าจะอากัปกริยาการนั่ง  เดิน  ขยับตัวแม้กระทั่งแนวทางการต่อสู้ที่บางครั้งไม่จำเป็นต้องพูดคุยก็สามารถรู้จักนิสัยอีกฝ่ายได้จากการประมือ 

 

เมื่อรู้จักกันดีในฐานะคู่แข่งแล้วจึงพัฒนาความสัมพันธ์จนกลายมาเป็นเพื่อนที่มีความไว้วางใจ  ความใกล้ชิดและความสนิทสนมที่มอบให้แก่กัน  เมื่อทำงานร่วมกันก็จะเข้าใจในแนวคิดของอีกฝ่ายได้และเมื่อนิสัยบางอย่างแตกต่างกันเกินไป  ต่างฝ่ายก็จะปรับตัวเข้าหากันจนเปรียบเสมือนแรงดึงดูดที่ขาดกันไม่ได้ในที่สุด

 

องค์เซฟีรัสเท้าคางกับเก้าอี้นั่งยามหวนนึกถึงคำพูดของเด็กสาวที่ร้านขนมหวาน

 

พาราไดซ์ มาจากชื่อ พาราไดเซ่  ขนมหวานชั้นสูงอันลือชื่อแห่งพระราชวังทริสทอร์  รสสัมผัสนุ่มนวลราวแตะสายไหม   รูปร่างเหมือนคัพเค้ก  ฟูฟ่อง  ตกแต่งด้วยเกล็ดน้ำตาลสีเข้ม   ดูแล้วเหมือนขนมสำหรับเด็กหากแต่เมื่อชิมจะรู้สึกบาดคอเพียงเพราะส่วนประกอบอย่างวอดก้า  แอลกอฮอล์ที่เปรียบดั่งราชาแต่ไม่ทำให้รสชาติของพาราไดเซ่เลือนหายไปแม้แต่น้อย ซ้ำยังเสริมจุดเด่นให้กัน  แม้มันจะขึ้นชื่อเรื่องของขนมที่ทำให้เมาก็ตาม...แต่ใครบ้างเล่าที่ไม่อยากลิ้มลอง  เมื่อได้รับสัมผัสทั้งความร้อนแรงที่ลวกคอ  และรสอันนุ่มหวานหอม

 

และช่างน่าแปลกใจที่เหล้าเพียงชนิดเดียวที่เข้ากับพาราไดเซ่อย่างพอดี  ไม่ทำให้เสียทั้งรสชาติและรูปร่าง  เติมเต็มความสมบูรณ์ให้กับมันเท่านั้นนั่นคือ วอดก้า

 

พาราไดเซ่ คงไม่สมบูรณ์ถ้าไม่มี วอดก้าสินะ ”  พระองค์พึมพำกับตัวเอง

 

“ ในเมื่อฝ่าบาทรู้เรื่องนี้แล้วก็อย่าลืมจัดการเรื่องว่าที่คู่หมั้นของกระหม่อมด้วยนะพะย่ะค่ะ  กระหม่อมเคยแจ้งไว้แล้วว่าไม่ต้องการผิดใจกับเขา ”  พาราไดซ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

 

องค์เซฟีรัสพยักหน้ารับ

 

“ เรารู้แล้ว  เราจะจัดการบอกนิคเอง  เราก็ไม่อยากให้วอดก้าเสียใจเหมือนกัน ”  พาราไดซ์เลิกคิ้วสูงเล็กน้อย

 

“  ดูเหมือนฝ่าบาทจะเป็นห่วงวอดก้าไม่น้อยเลยนะพะย่ะค่ะ ” 

 

“ แน่นอน  แม้จะรู้จักกันในระยะเวลาสั้น ๆ แต่ข้าก็ชอบเขา ”  เพียงเอ่ยตอบก็รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตวูบหนึ่งจากคนข้างตัวทำเอาองค์เซฟีรัสกู่ร้องในใจ

 

นี่พ่อนะ !  ยังจะมีหงมีหวง !

 

เจ้าลูกชายบ้านี่ !

 

“ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้วอดก้าเสียใจเชียวล่ะ ” 

 

“ ........... ”  พาราไดซ์ไม่ตอบอะไรนอกจากเบือนดวงตาคู่สีม่วงสวยนั้นมามองสบ  ความจริงจัง  หนักแน่นในแววตานั้นเป็นสัญญาที่ให้ไว้อย่างเด่นชัด

 

การประลองดำเนินต่อไป  วอดก้าแข่งอีกหนึ่งครั้งและเข้ารอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ไปได้  องค์เซฟีรัสที่เห็นหญิงสาวมากมายส่งเสียงกรีดร้องเชียร์วอดก้าก็อดไม่ได้ที่จะหันไปหยอกลูกชายเล่น

 

“ ไม่คิดเปลี่ยนใจให้วอดก้าไปมีครอบครัวเล็ก ๆ มีลูกน่ารัก ๆ กับผู้หญิงสักคนหน่อยหรือ ? ” 

 

“ ฝ่าบาท...พระองค์อยากจะหลับพักผ่อนยาว ๆ ไปโลกหน้าใช่หรือไม่ ? ” 

 

“...ข้า...แค่ล้อเล่น...หน่อยเดียวเองนะไดซ์จ๋า ” 

 

และกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของทริสทอร์ก็ได้แต่นั่งตัวสั่นไปกับรังสีอำมหิตของลูกชายแท้ ๆ ที่ปรายตามองตนเองตาขวางไม่สบอารมณ์ตลอดการประลอง

 

บอกที...เจ้าลูกชายคงไม่คิดฆ่าตัดตอนเขาใช่หรือไม่ ?

 

กระซิก ๆ วอดก้า~ อย่าไปหลงรักเจ้าก้อนน้ำแข็งนี้เลยน้า โฮฮฮฮฮฮฮ

 

“ ถ้ากำลังคิดขอไม่ให้วอดก้ามาหลงรักกระหม่อม  โปรดทรงลบความคิดนั้นออกไปเถิดพะย่ะค่ะ ” 

 

“ รับทราบ ! ”

 

ไม่รู้ทำไม  ทั้ง ๆ ที่พาราไดซ์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ  แต่องค์เซฟีรัสกลับรู้สึกหนาวเยือกราวนั่งอยู่บนยอดภูเขาหิมะที่สูงที่สุดในอาเรียซะได้

 

พาราไดซ์มองผู้เป็นพ่อและเป็นนายเหนือหัวของตนแล้วยิ้มนิด ๆ

 

พาราไดซ์ไม่เคยกังวลว่าผู้เป็นพ่อจะเสียใจเมื่อเขาบอกว่าหลงรักผู้ชายคนหนึ่ง 

 

เพราะเขารู้จัก พ่อ ของเขาดีว่าเป็นเช่นไร

 

อีกอย่างตอนที่ปล่อยให้อีกฝ่ายกลุ้มช่วงแรก ๆ ว่าเขาชอบผู้ชายนั้นก็ดีเหมือนกัน  ถึงจะไม่ใช่ความจริงก็เถอะแต่พาราไดซ์ค่อนข้างรู้สึกสนุกเมื่อจินตนาการเห็นผู้เป็นพ่อหัวปั่นและทำท่าหัวใจจะวายหลังรู้ความจริง

 

พาราไดซ์นิสัยเสีย ?

 

อาจจะจริงก็ได้มั้ง

 

 

 

 

 

และวันนี้คนนิสัยเสียก็พบเรื่องสุดช็อกบางอย่าง

 

“  วันนี้ฉันอยากนอนกับวิสกี้  นายไปนอนกับวิมเลทก็แล้วกัน ” 

 

ปึง !

 

พาราไดซ์ยืนนิ่งเมื่อถูกปิดประตูใส่หน้า  วิมเลทส่ายหัวน้อย ๆ กับอาการแข็งค้างของผู้เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนก่อนจะตัดสินใจลากพาราไดซ์เข้าห้องตัวเอง   แม้จะเซ็งที่คืนนี้เขาจะไม่ได้นอนกับวิสกี้ก็เถอะ  แต่ขืนไปโวยวายกับวอดก้าเขาได้โดนนักพนันสาวงอนเอาแน่

 

“ อยู่ ๆ ทำไมถึงอยากให้ฉันมานอนด้วยล่ะเนี่ย ”  วิสกี้เอียงหัวถามขณะล้มตัวลงนอนบนเตียงเดี่ยวสองเตียงที่ดันมาชิดกัน  เขาอิจฉาเพื่อนจริง ๆ ที่ได้นอนห้องใหญ่พิเศษที่มีห้องครัวด้วย  เวลาหิวก็ลุกขึ้นมาทำอะไรกินได้สบาย ๆ ไม่ต้องง้อห้องอาหาร

 

“  ไม่คิดว่าฉันโกรธไดซ์หน่อยหรือ ? ”  วอดก้าเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

“ หมายถึงเรื่องว่าที่คู่หมั้นพาราไดซ์อะนะ ? พรืด...นายไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดนั้นสักหน่อยเพื่อน ”  วิสกี้ขำก๊ากเมื่อได้ฟัง

 

วอดก้าอมยิ้มนิด ๆ ก่อนจะทรุดนั่งที่เตียง  ใบหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมจริงจัง

 

“ ช่วงที่ผ่านมานี่ตั้งแต่เปิดเทอมฉันรู้สึกแปลก ๆ ” 

 

“  แปลก ? ยังไง ? ” 

 

วิสกี้ดีดตัวลุกนั่งอย่างตั้งใจฟัง

 

“  ฉันไม่แน่ใจ  มันเหมือนฉันฝันนะแต่ฉันก็ลืมมันทุกครั้ง  เหมือนฉันฝันบางอย่างซ้ำ ๆ แต่จำไม่ได้  ที่จำได้มีแค่ว่ามีคนเรียกชื่อฉัน ”  วอดก้าสบตาเพื่อนสนิท “ เรียกชื่อซีเวียร์น่า ” 

 

“ !? ” 

 

“ ตอนแรก ๆ ฉันสะดุ้งตื่นแต่หลัง ๆ มานี่กลับไม่รู้สึกตัวเลย  ฉันหลับลึกและรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในน้ำ ...จมอยู่ในความฝัน  ฉันรู้สึกแม้กระทั่งเหมือนเดินไปสถานที่หนึ่งและได้ยินบางอย่างแต่เมื่อฉันตื่นมาฉันก็นอนอยู่เหมือนเดิม ” 

 

“ ฉันเริ่มสังเกตว่าตอนกลางคืนที่เท้าของฉันมันเปื้อนคราบดินและคราบฝุ่นอยู่นิดๆ  เหมือนฉันออกไปข้างนอกมา  แต่พาราไดซ์ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าฉันออกไป  ฉันทำแม้กระทั่งร่ายมนตร์พันธนาการตัวเองแต่เมื่อตอนเช้า  เวทมนตร์ก็สลายไปแล้ว ” 

 

“ หมายถึงนายทำลายมันเอง ? ” 

 

“  ใช่ ”  วอดก้าพยักหน้า “ ฉันคิดว่าฉันอาจอยู่ใต้มนตร์สะกดบางอย่างที่ฉันไม่รู้สึกตัว  แต่บางทีนี่อาจจะเป็นเพราะฉันเหนื่อยมากเกินไปจนเพ้อไปเองก็ได้  เพราะมันไม่มีใครเคยเห็นฉันออกไปข้างนอกจริง ๆ ถ้าฉันบอกไดซ์มันจะทำให้เขากังวลเรื่องของฉันและเหนื่อยเกินไป  ช่วงนั้นเขากำลังยุ่งมากซะด้วย ” 

 

“ โอเค  งั้นฉันจะเป็นคนร่ายมนตร์เอง  เพื่อให้แน่ใจว่านายไม่ได้ลุกไปไหนหรือตกอยู่ใต้มนตร์สะกดอะไร ” 

 

“ ขอบใจมาก ”  ถ้าเกิดวอดก้าตกอยู่ในมนตร์สะกดอะไรบางอย่างจริง ๆ ก็ไม่น่าแปลกใจถ้าพาราไดซ์จะไม่รู้สึกตัวเพราะขนาดวอดก้ายังไม่สามารถขัดขืนมันได้

 

เมื่อวิสกี้ร่ายมนตร์พันธนาการเรียบร้อยแล้วพวกเขาจึงล้มตัวลงนอน  ไม่นานก็หลับสนิทอย่างง่ายดายด้วยความเหน็ดเหนื่อย

 

ผึง

 

วิสกี้สะดุ้งตื่นกลางดึกเมื่อรับรู้ถึงเวทมนตร์ของตัวเองที่สลายไป  เขาผุดลุกขึ้นและพบว่าภายในห้องนั้นปกคลุมด้วยหมอกสีฟ้าอ่อนและพบว่าคนที่ควรนอนข้างเขานั้นกำลังยืนหันหลังให้อยู่

 

“  วอด----”  เขายังไม่ทันเรียกชื่อวอดก้าจนจบทุกอย่างก็ดับวูบไปในทันที

 

 

ท่านซีเวียร์น่า...

 

ท่านซีเวียร์น่า...

 

ตามข้ามา...

 

โปรดตามเสียงของข้า...

 

 

วอดก้าในสภาพหลับตาขมวดคิ้วมุ่น   ปลายเท้าของเขาเริ่มย่างก้าวแผ่วเบาออกไปจากห้อง   ไร้เสียงเสียดสีของร่างกายและเสียงของฝีเท้า  ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์นำทาง   ร่างของวอดก้าเดินหลบเลี่ยงเวรยามนักเรียนได้อย่างง่ายดายไปตามเสียงเรียกหนึ่ง

 

ท่านซีเวียร์น่า...

 

ได้ยินข้าหรือไม่...

 

ท่านซีเวียร์น่า...

 

สายธาร... ...ริน... เป็น....

 

ก่อ...----

 

 

แล้วเสียงก็ขาดห้วงไป

 

วอดก้าตกอยู่ภายใต้ความสับสนในความฝันของตนเอง  ท่ามกลางความมืดมัว   เสมือนกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น  เขาไม่มีสติว่าขณะที่กำลังทำอะไรอยู่แม้แต่น้อยและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

 

โดยไม่รู้ตัวสร้อยข้อมือสีอำพันและสร้อยทับทิมที่คอกำลังเปล่งแสงจาง ๆ เรืองรองท่ามกลางความมืด  แสงของมันกระพริบถี่ ๆ บางเบา

 

วอดก้าเดินไปเรื่อย ๆ และหยุด ณ สถานที่หนึ่ง

 

สถานที่ที่เป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของโรงเรียน อะดาเลีย  ลำนำน้ำพุพิสุทธิ์ ลานน้ำพุที่เชื่อมต่อกับลำธาร  บ่อน้ำหรือแม้กระทั่งสายน้ำจากทั่วทั้งโรงเรียน  ตั้งอยู่ลานกลางประชุมที่โล่งแจ้งและวอดก้ากับพาราไดซ์ก็เคยตกลงมาที่น้ำพุนี่จากวงเวทเคลื่อนย้ายในงานรับน้อง

 

ตำนานของมันว่ากันว่าเป็นสายน้ำที่บริสุทธิ์ที่สุดมากกว่าร้อยปี  เกิดขึ้นจากน้ำตาของเทวาจากสรวงสวรรค์และน้ำตาของซาตานจากขุมนรก  เกิดเป็นความร้อนสลับกับเย็นที่อาจทำให้ตายได้เพียงแค่ลงมาแช่มัน  ซ้ำยังฉุดรั้งร่างของผู้อ่อนแอให้จมลงไปยังก้นน้ำพุ  ทำให้ทั่วทั้งร่างหนักอึ้งจนยากแก่การเคลื่อนไหวและต้องจมลงไปในที่สุด

 

และตอนนี้วอดก้าในสภาพหลับตากำลังยืนเท้าเปล่าที่ขอบปูนของน้ำพุ

 

เขายืนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น  ขณะที่ปลายเท้ากำลังยกขึ้นเตรียมก้าวลงไป  ร่างของคนหลับก็ถูกฉุดกระชากลงมา

 

ตู้ม !

 

สายน้ำในลานน้ำพุระเบิดขึ้นเหมือนจะไม่พอใจที่มีคนมาขัดขวาง  พาราไดซ์หรี่ตามอง  วอดก้าอยู่ในอ้อมแขนของเขาที่ปกปิดส่วนหัวและร่างกายอีกฝ่ายไว้ไม่ให้เป็นอันตราย ทุกอย่างสงบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและวอดก้าก็ไม่ตื่นขึ้นมาแม้จะได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ตาม

 

มองคนที่นอนพิงอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวแล้วพาราไดซ์ก็ได้แต่ถอนหายใจ   เขาค่อย ๆ ช้อนร่างวอดก้าขึ้นอุ้มในท่าอุ้มเจ้าหญิง   สำหรับวอดก้าที่ตัวบางกว่าเขาซ้ำน้ำหนักยังน้อยกว่าที่เห็นภายนอกนักไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะอุ้มวอดก้าขึ้นได้สบาย ๆ

 

เขาชะงักปลายเท้านิด ๆ เมื่อจับสัมผัสกระแสเวทย์ได้  หร่ตามองก่อนจะเดินจากไป  เมื่อถึงห้องพัก  ภายในห้องของเขาก็ว่างเปล่า  ไร้เงาของวิสกี้ซึ่งคงถูกวิมเลทอุ้มกลับไปนอนด้วยที่ห้องเหมือนเดิม

 

วางวอดก้าให้นอนลงแผ่วเบา  อีกฝ่ายยังหลับสนิท  ลมหายใจสม่ำเสมอ  เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วพาราไดซ์ได้แต่ยกยิ้มเอ็นดู  จูบที่กระหม่อมของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วจึงดึงวอดก้าเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

 

ยังไงก็ตามเรื่องที่เกิดขึ้นค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้

 

ส่วนถามว่าทำไมเขาจึงตามวอดก้าไปได้ ?

 

บางทีพาราไดซ์ก็ชักสงสัยเหมือนกันว่าตัวเขาอาจมีเรดาห์ไว้ตามหาวอดก้าอยู่และอาจมีความสามารถพิเศษในการรับรู้เมื่ออยู่ห่างจากวอดก้า ?

 


 

 
 

 

 

 Talk

 

มาอัพแบ้ววววววววววววว  สัปดาห์ที่ผ่านมายุ่ง ๆ เพราะกีฬาสี  ไม่มีเวลามาอัพนิยายเลยค่าเพราะกว่าจะซักซ้อมจะทำอะไรเสร็จ  กลับบ้านมาก็ดึก  กว่าจะทำงาน  กินข้าว  อาบน้ำก็หมดแรงจะเล่นคอมแล้ว  ไรท์ก็ลืมบอกไปว่ากำลังอยู่ในช่วงกีฬาสีแต่มันก็เพิ่งจะจบไปเมื่อวันศุกร์นี้เองค่ะ  ดังนั้นคิดว่าคงพอมีเวลาแต่งนิยายมากขึ้น

แล้วคงทยอยอัพแต่ละเรื่องไปทีละนิด ๆ ตามที่เคยบอกไว้  และขอแสดงความเสียใจกับแฟนคลับหนูรี่นิดนึงที่ไรท์ยังไม่ได้ปั่นมันเลย  ขอไปปั่นการบ้านก่อนนะค้า  หยุด 3 วันการบ้านมาเต็มเหมือนหยุด 3 เดือน  อันนี้อาจารย์ก็ให้งานเพราะช่วงเตรียมงานกีฬาสีขอคาบอาจารย์เขาไว้เยอะ

แฮ่ ๆๆ  แต่ไรท์มีเรื่องนึงที่จะให้ทุกท่านเชยชม

 

ไดซ์วอดมี fan art แบ้ววววววววว

 

กรี๊ด ๆๆๆ ขอบคุณ คุณ Ing Meifa 




 

 




 

เครดิต : รูปต้นแบบนี้มาจากคุณแมวบ้า ค่ะ

 




 

เครดิต : รูปต้นแบบมาจากคุณ łσяα)  



จริง ๆ ตอนสมัยที่ไรท์แต่งวอดก้าได้แค่ไม่กี่สิบตอนก็มีรีดเดอร์ที่น่ารักคนหนึ่งวาดภาพ 5 สาวแอลกอฮอลล์มาให้เหมือนกันแต่ไฟล์ภาพมันหายเพราะคอมโดนไวรัส  ไรท์เองก็ลืมไปด้วยว่ารีดเดอร์คนนั้นส่งมาให้ทางช่องทางไหน  อย่าน้อยใจไปนะคะว่าไรท์ลืม  ไรท์ไม่ได้ลืมมมมมมม  ถ้าส่งมาให้อีกเยอะ ๆ จะดีใจมากอิ ๆๆ

จะมี fan art เซส เทรนส่งมาบ้างไหมเนี่ย ^///////^

 

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านวอดก้าค่ะ  เราจะฟิน ๆ วิน ๆ ไปกับไดซ์วอดด้วยกันค่า




 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
tHe VoDgA ; aLcOhOl ชุลมุนรักสาวหน้าหล่อ (ไม่ใช่ Yuri ค่ะ) ตอนที่ 99 : บทที่ 83 (ว่าที่) คู่หมั้นทำพิษ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12348 , โพส : 313 , Rating : 12% / 154 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13
# 313 : ความคิดเห็นที่ 14728
วอดก้าน่ารักกกกก แอ๊ก!?
//ถูกไดซ์ฆ่าหมกป่า
PS.  ไร เซล
Name : RISAL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RISAL [ IP : 182.232.196.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2560 / 09:46
# 312 : ความคิดเห็นที่ 13405
รออยู่นะ...รีบๆมาลงต่อได้แล้วน๊า~~~
Name : Linda [ IP : 103.26.23.244 ]

วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:27
# 311 : ความคิดเห็นที่ 13175
สนุกมากกกกกกก สู้ๆน๊าาาา
PS.  ชีวิต มันน่าเบื่อ หรือ สนุกกันแน่นะ...
Name : Mazato Yume < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mazato Yume [ IP : 125.26.194.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2560 / 21:59
# 310 : ความคิดเห็นที่ 13093
รออออค่าาาา มะไหร่จะมาต่อคะเนี่ย
Name : eveENW < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ eveENW [ IP : 27.55.118.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2560 / 09:27
# 309 : ความคิดเห็นที่ 13092
สนุกมากสมกับที่รอคร่าาา
Name : Saowarots < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Saowarots [ IP : 49.230.225.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2560 / 21:38
# 308 : ความคิดเห็นที่ 13085
เค้าจาเอานิยายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ... แค่ก (สะดุด)
PS.  without you the world is no meaning.
Name : BaDMiNToN OoOlll < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BaDMiNToN OoOlll [ IP : 58.9.133.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2560 / 19:16
# 307 : ความคิดเห็นที่ 13083
ไรท์ปีใหม่แล้วขอให้มีความสุขมากๆๆๆอัพนิยายเยอะๆนะค้าาาาาาาาา????????????????????????????
Name : pink_pw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pink_pw [ IP : 223.24.32.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2560 / 14:43
# 306 : ความคิดเห็นที่ 13082
รอค้าาาาา
Name : cream_bambam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cream_bambam [ IP : 182.232.14.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2560 / 08:26
# 305 : ความคิดเห็นที่ 13073
รอค้าาาา
Name : sukhita3667 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sukhita3667 [ IP : 1.2.186.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2559 / 10:06
# 304 : ความคิดเห็นที่ 13064
รอค่าาาา
Name : -Bam- [-3-] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -Bam- [-3-] [ IP : 180.183.232.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2559 / 10:24
# 303 : ความคิดเห็นที่ 13062
รออยู่น้าา
Name : Gam_pinmanut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gam_pinmanut [ IP : 96.30.81.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ธันวาคม 2559 / 21:52
# 302 : ความคิดเห็นที่ 13059
รออ่านสุดๆรีบอัพน้าา
PS.  
Name : เทพ_ปีศาจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เทพ_ปีศาจ [ IP : 182.232.70.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2559 / 20:48
# 301 : ความคิดเห็นที่ 13057
อ่านวนมากี่รอบก็สนุก รออ่านต่ออยู่นะคะ
PS.  ชีวิตก็เหมือนกระดาษเปล่า คุณสามรถวาดได้ด้วยตัวเอง มันจะดีจะเลวขึ้นอยู่กับตัวคุณ
Name : muay'ko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ muay'ko [ IP : 171.99.2.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2559 / 16:11
# 300 : ความคิดเห็นที่ 13054
สนุกมากค่ะ ต่อเร็วๆน้า
Name : Gam_pinmanut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gam_pinmanut [ IP : 96.30.81.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2559 / 19:10
# 299 : ความคิดเห็นที่ 13052
รอนะจ้ะไรท์
Name : nongbast23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nongbast23 [ IP : 223.205.247.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2559 / 11:13
# 298 : ความคิดเห็นที่ 13051
กรีดดดดฟินค้าาามาต่อไวๆน้อออ 
Name : พลอย ลั้นลา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พลอย ลั้นลา [ IP : 182.232.105.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2559 / 00:21
# 297 : ความคิดเห็นที่ 13049
กรี๊ดดดดดด มีควมฟินเป็นพิเศษ! พาราไดซ์พูดความรู้สึกทุกอย่างออกมาแลดูเป็นคนละมุนและโรแมนติกมาก สงสารองค์เซฟีรัสโดนลูกชายขู่ 5555// รอนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ
Name : Bloody Monster < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bloody Monster [ IP : 182.232.106.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ธันวาคม 2559 / 22:26
# 296 : ความคิดเห็นที่ 13048
มาต่อ เร็ว~~~~~
Name : KNNish < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KNNish [ IP : 202.137.156.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ธันวาคม 2559 / 20:17
# 295 : ความคิดเห็นที่ 13047
ไม่ต้องสงสัยแล้ว ที่วอดก้าเป็นแบบนี้เพราะพลังของ จตุธาตุ ชัวร์ คราวนี้คิดว่าน่าจะเป็นธาตุน้ำค่ะ
Name : วารี [ IP : 171.7.13.163 ]

วันที่: 15 ธันวาคม 2559 / 20:09
# 294 : ความคิดเห็นที่ 13045
รอคร่าาา
Name : kwang2204 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kwang2204 [ IP : 182.232.113.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2559 / 00:31
# 293 : ความคิดเห็นที่ 13041
ขอบคุณค่าาาา คิดถึงไรท์จังเลยหายไปนานมากมาย มาต่ออีกเร็วนะค่ะ เป็นกำลังใจให้สู้ๆค่าาาาาาาาา
Name : B_BlueSky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B_BlueSky [ IP : 113.53.203.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ธันวาคม 2559 / 08:06
# 292 : ความคิดเห็นที่ 13039
รอไรต์อยู่น้าาาาสู้ๆๆๆๆน้าาาาา
-///- พาราไดซ์ของแม่คราวนี้พูดเยอะเป็นพิเศษรึเปล่าเนี้ยยยย ทำเอาค้างไปเลยะนร้าาาา
อยากรู้ตอนองค์เซฟีรัสรู้ความจริงว่าวอดก้าเป็นใครรรรร ไรต์เค้าติดตามไรต์อยู่น้าาาสู้ๆๆอย่ายอมแพ้
Name : punch2015 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ punch2015 [ IP : 182.232.212.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2559 / 17:10
# 291 : ความคิดเห็นที่ 13038
อร้ายยยยยยย ขอกรี้ด(ในใจ)ดังๆ ชอบที่สุดเลยค่า
มีความฟิน ขอบคุณไรต์มีมาอัพและทำให้ค้างอย่างรุนแรง
รีบๆมาต่อไวๆนะจ๊ะ รอไรต์อยู่น๊าาาาา สู้ๆ
 
Name : kwunrutai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kwunrutai [ IP : 202.29.179.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2559 / 13:06
# 290 : ความคิดเห็นที่ 13036
ตอนนี้ตอนเดียวไดซ์พูดเยอะเท่ากับที่ผ่านมาทั้งเรื่อง 5555
Name : Menight * < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Menight * [ IP : 223.24.5.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2559 / 21:19
# 289 : ความคิดเห็นที่ 13034
ไดซ์น่ารักเนาะ
Name : Ampchom Chomphoonut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ampchom Chomphoonut [ IP : 223.24.10.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2559 / 16:07
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android