คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 1 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 1 คนแปลกหน้าที่บาดเจ็บ ♦♦


     อัพเดท 1 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 464 Overall : 65,481
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 1 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 1 คนแปลกหน้าที่บาดเจ็บ ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5681 , โพส : 26 , Rating : 5% / 116 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

: + WRITER + :

 

บทที่  1   คนแปลกหน้าที่บาดเจ็บ  

 

 

เวลา  21 ; 50  P.M.

 

“ โอ๊ย ! แต่งตอนต่อไปไม่ออกอ่ะ  นี่ทั้งวันยังไม่ได้สักหน้ากระดาษ  แล้วจะเอาอะไรไปให้รีดเดอร์อ่านวะเนี่ย ” ร่างสูงที่นั่งอยู่ในห้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ยีหัวตัวเองอย่างรำคาญใจเนื่องจากความคิดและสมองไม่แล่นให้แต่งออก    หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้านหน้ายังคงว่างเปล่าไร้ซึ่งตัวอักษร    ยิ่งเหลียวมองออกไปนอกหน้าต่างก็ยิ่งละเหี่ยใจ   เพราะบรรยากาศมันช่างวังเวงและเสริมออปชั่นให้ความคิดตันได้ดีเหลือเกิน

 

ครืน ~~~ เปรี้ยง !!!

 

เสียงฟ้าร้องลั่นตามด้วยเสียงครืนของเมฆ   เพียงไม่นานสายฝนก็โปรยปราย  ไม่สิ !  ต้องเรียกว่าพายุเข้าอย่างหนักมากกว่าเพราะแรงลมและสายฝนบดบังทัศนวิสัยไปจนหมด   เมื่อเหลือบมองนาฬิกาในห้องก็ต้องอุทานด้วยความตกใจ

 

“ หวา….จะสี่ทุ่มแล้วนี่นา  พี่พอส ยังไม่กลับมาเลย  พายุเข้าซะด้วย   จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ ? ” ชายหนุ่มผมสีทองพึมพำเบา ๆ พลางถอดแว่นตาของตัวเองออก  ฝนด้านนอกทำท่าว่าจะตกอีกยาว  เขาจึงเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำและเดินลงบันไดบ้านเนื่องด้วยความหิวเป็นเหตุ

 

เฮ้ย !!!

 

โครม !!

 

ตุบ !

 

ผมหน้าแหยด้วยความเจ็บปวด   จากที่จะลงดี ๆ ก็มีเจ็บตัวเสียทุกครั้งไป   จะกี่ครั้งกี่ครั้ง  ผมก็ยังตกบันไดบ้านตัวเองเสมอ

 

อ่ะ …..ลืมแนะนำตัวไป  ผมชื่อว่า   เอนมะ   อากิระ  หรือเรียกว่า  พอล  ก็ได้   ตอนนี้ผมอายุประมาณ 17 อยู่มัธยมปลายปีสอง  เป็นนักเขียนนิยายที่เรียนไปด้วยแต่งไปด้วยเป็นงานอดิเรกและความชื่นชอบส่วนตัว  บ้านหลังนี้มีผมและพี่ชายอยู่ด้วยกันสองคน พ่อกับแม่ของพวกผมนั้นหย่าร้างกันและแต่งงานใหม่กันทั้งนั้น  แม้ตอนแรกพ่อกับแม่ต่างยื่นข้อเสนอให้ผมกับพี่ชายแยกกันอยู่แต่พี่พอสปฏิเสธไป   อ้อพี่พอสทำงานเป็นตำรวจของญี่ปุ่นเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยพิสูจน์หลักฐานแผผนกอาชญากรรม  แต่ผมรู้มากกว่านั้นเยอะว่าพี่ชายทำงานลับให้กับใครแต่ในเมื่อพี่ไม่เล่าผมก็ไม่ถาม

 

ว่าแต่…..เปลี่ยนใจย้ายไปอยู่กับแม่ที่แต่งงานกับเศรษฐีแทนได้ไหม…….

 

ผมคร่ำครวญเมื่อไม่เห็นอาหารอะไรสักอย่างในตู้เย็น   วันนี้เป็นวันเสาร์ทำให้พรุ่งนี้ผมตื่นสายได้สบาย ๆ ดูพายุอีกทีก็เริ่มอ่อนลงบ้าง  น่าจะพอเดินออกไปซื้อของได้อยู่…….ผมคิดว่านะ

 

เปรี้ยง !!!

 

เสียงฟ้าร้องที่ดังแว่ว ๆ ทำเอาผมตกใจเล็กน้อย   ทำไงได้คนมันขวัญอ่อนก่อนที่ผมจะแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่าเดิม  ผมสีทองเป็นประกายถูกปัดให้ปรกหน้า   แว่นตากลมๆ หน้าเตอะแสนอุบาทว์ถูกสวมใสปิดบังนัยน์ตาสีอำพันเป็นประกาย  ร่มสีแดงเก่า ๆ แขวนไว้ที่ข้อมือก่อนที่ผมจะใส่รองเท้าและเตรียมเปิดประตูบ้าน

 

 

กึก…..

 

หือ ?

 

ผมทำหน้าสงสัยเมื่อประตูที่กำลังเปิดกระแทกโดนอะไรเข้า  เมื่อลองดันอีกก็เป็นผลเหมือนเดิมจนผมเริ่มหงุดหงิด   คราวนี้ผมจึงกระแทกประตูเปิดให้แรงอีก

 

โครม !!

 

เสียงอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ระเบียงหน้าบ้านผม  ประตูที่ค้างอยู่ยังพอมีช่องให้ผมออกไปได้   ร่างโปร่งจึงพยายามอย่างยากลำบากที่จะออกมาดูว่ามีอะไรอยู่ที่หน้าบ้าน

 

เฮ้ย !

 

ผมอุทานเบา ๆ เมื่อมีร่างของใครบางคนกำลังนอนเลือดอาบอยู่หน้าบ้าน   น้ำจากสายฝนปนเปกับหยดเลือดสีแดงฉานที่ยังไหลไม่หยุด   ร่างกายของเขาสั่นกระตุกก่อนจะแน่นิ่งไปยิ่งทำให้ผมคิดหนัก

 

จะช่วยหรือจะปล่อยให้ตายนอกบ้านดีว่ะ ? ( แล้งน้ำใจจริง ๆ )

 

อย่าไปสนใจเขาเลย……ถ้าเกิดช่วยแล้วเขาเป็นคนเลวขึ้นมา  เราไม่โดนฆ่าหมกส้วมเหรอ…… เอิ่มเปรียบเทียบได้เห็นภาพมาก    เสียงความคิดของซาตานตัวร้ายดังขึ้นในหัวก่อนจะปรากฏเสียงเทวดาคนดีดังแย้งขึ้น

 

ไม่ได้นะ  ถ้าปล่อยให้เขาตายมันจะเป็นบาป……

 

ช่างหัวมัน…..รีบ ๆ ออกจากบ้านแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเถอะ …..เสียงของซาตานดังยุ  และร่างที่กระตุกเล็ก ๆ ของคนที่เลือดอาบทำให้ผมรีบตัดสินใจที่จะช่วย

 

“ เอาก็เอาว่ะ ” ร่างสูงพึมพำกับตัวเองก่อนจะประคับประคองร่างโชกเลือดเข้าบ้าน   อีกฝ่ายสูงกว่าเขาไม่มากนักทำให้พอลยังพอประคองได้   ผมลากร่างเขาแล้วพาขึ้นไปบนชั้นสองเพราะให้นอนห้องผมคงจะสบายกว่า

 

ผมไม่รอช้า  รีบถอดเสื้อคลุมหนาอย่างกับอยู่ในฤดูหนาวออก  ตามด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ขาดวิ่นและเต็มไปด้วยเลือดออก   วิ่ง ( ตก ) บันไดลงไปเอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลและผ้าสะอาดสามสี่ผืนแล้ววิ่งขึ้นมาใหม่

 

เริ่มจากตอนแรกล้างแผลด้วยน้ำสะอาด   ทาทิงเจอร์ไอโอดีนล้างแผลรู้สึกว่าร่างสูงของชายแปลกหน้าสะดุ้งเล็ก ๆ หลังจากนั้นก็ปิดแผลด้วยผ้าก็อซเพราะบาดแผลของเขาไม่ใหญ่มาก  ดูท่าว่าจะเหนื่อยอ่อนเสียมากกว่า

 

“ ฟู่…..เสร็จซะที  ทำไมคนที่ซวยต้องเป็นเรานะ ” สุดท้ายไม่วายพึมพำกับตัวเอง  แม้แต่ร่างของพอลก็เต็มไปด้วยเลือด   มือที่เปื้อนทั้งเหงื่อและโลหิตยกขึ้นเกาแก้มจนแก้มเต็มไปด้วยเลือดเป็นทางยาว   พอลรีบค้นตู้เสื้อผ้าของเขาและหาเสื้อกับกางเกงขาสั้นง่าย ๆ เปลี่ยนให้ด้วยเหตุผลว่ากลัวชายคนนี้จะเป็นหวัดแล้วมาตายในบ้านเขา   พร้อมทั้งขอโทษขอโพยในใจที่ทำให้หัวชายหนุ่มแตกจากการเปิดประตูของตัวเอง  ใส่ชุดให้ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว   มองดูเสื้อนอกที่เปียกชุ่มจึงตัดสินใจที่จะเอาไปซัก

 

แต่ก่อนอื่น……..

 

“ เอาของเขาออกก่อนดีกว่า ” ผมพึมพำ   ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ด  สัมผัสได้ถึงกล่องเล็ก ๆ ใบหนึ่ง  เมื่อดึงออกมาปรากฏว่าเป็นกล่องยาวใบหนึ่งสีดำสนิท   เขาจึงวางเอาไว้ที่โต๊ะคอม  เมื่อลองหาอย่างอื่นก็ไม่พบอะไรแม้แต่น้อย 

 

“ คนอะไรไม่พกแม้แต่เงินหรือบัตรประชาชน ” ผมพูด  ตกบันไดอีกรอบ    เอาเสื้อผ้าไปซักและเปลี่ยนเสื้อใหม่   อาบน้ำใหม่หมดด้วยความเซ็ง  คิดในใจง่าเห็นทีพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ๆ ไปหาซื้อของทำอาหารเช้าเผื่ออีกหนึ่งชีวิตในบ้านซะแล้ว

 

ผมคิด   ก่อนจะจบที่ตนเองต้องระเห็จไปนอนบนโซฟาและปล่อยให้ชายหนุ่มคนนั้นนอนบนที่นอนผมแทน   เพียงไม่นานก็คล้อยหลับไปด้วยความง่วง   ภาวนาให้พรุ่งนี้เจอแต่เรื่องโชคดีที   โดยไม่รู้เลยว่า……กล่องสีดำสนิทกล่องนั้นเรืองแสงสีทองจาง ๆ ก่อนจะดับวูบไปในห้องของเขา

 

 

เวลา 06 ; 23  A.M.

 

“ อืม…….” เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นจากร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียง  เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างยากลำบากด้วยอาการปวดแผล   ผมสีดำแซมน้ำตาลเข้มถูกเสยขึ้นเพื่อให้มองเห็นรอบห้องได้ชัด   ห้องที่เขาอยู่มีขนาดใหญ่พอสมควร   จัดได้ว่าสะอาดเพียงแต่ดูท่าว่าเจ้าของจะไม่อยู่บนห้องซะแล้ว  

 

เมื่อชายหนุ่มลองขยับแขนขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก   จึงลุกขึ้นช้า ๆ มีเซเล็ก ๆ แต่ยังเดินได้  และเมื่อเจ้าตัวรู้ว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกเปลี่ยนก็ต้องสบถเบา ๆ เพราะของสำคัญ…..ของสำคัญในเสื้อของเขา

 

แต่ยังไม่ทันที่ร่างสูงของชายหนุ่มจะปราดลงไปชั้นล่างก็สะดุดสายตากับกล่องสีดำสนิทที่วางอย่างสงบบนโต๊ะหน้าจอคอม ฯ  ทำให้เขาต้องพ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งใจ   ย้อนนึกถึงว่าทำไมตัวเขาถึงได้บาดเจ็บ

 

 

“ แฮ่ก ๆ ๆ….ปัดโธ่โว๊ย !!! อะไรมันจะจมูกดีขนาดนั้น…..รีดเดอร์ด้านการโจมตีระยะประชิด ” ชายหนุ่มสบถเบา ๆ กับตัวเองเป็นรอบที่สิบของวันนี้   มือของเขายังกุมกล่องสีดำที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเขาอย่างแนบแน่น   สายตายังคงกวาดตามองไปรอบ ๆ และพยายามหลบหนีจากใครบางคน

 

“ แกหนีไม่พ้นหรอกรีดเดอร์แห่งปราชญ์ ” เสียงเยียบเย็นของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่เขาจะตัวลอยไปกระแทกกับกำแพงด้านข้างจนกระอัก   นัยน์ตาสีแดงอมชมพูมองร่างสูงของคนตรงหน้าอย่างเจ็บใจ

 

“ มองอย่างนี้เจ็บใจสินะ เดย์วอร์….แต่ยังไง ๆ แกก็น่าจะส่งปากกาเอ็กคอร์ตั้น  ( X – CORETON  PEN ) มาให้ฉันตั้งแต่แรก  ไม่งั้นแกจะอยู่ในสภาพนี้เหรอ ? ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทถามพลางแสยะยิ้ม   หากแต่คนที่ทรุดอยู่ค่อย ๆ  ยืนหยัดขึ้นช้า ๆ พลางพูดเสียงรอดไรฟัน

 

“ ไม่มีทาง อเล็ก…..ถ้าให้ปากกานี้กับแกไปไม่ใช่เรื่องดีแน่ ” เดย์วอร์กรอกตาไปมาเพื่อหาทางหนีทีไล่   แต่ดูเหมือนชายหนุ่มในชุดสูทจะไม่ให้เป็นเช่นนั้น   ปืนพกถูกลั่นไกเฉียดใบหน้าของเดย์วอร์ไปนิดเดียวจนเกิดรอยแผลที่แก้ม   แต่สายตาของชายหนุ่มยังคงแข็งกร้าว  บ่งบอกเจตนารมณ์อย่างชัดเจนว่าจะไม่มีทางส่งมอบปากกานั้นไปให้แน่

 

“ หึ ! สมกับเป็นรีดเดอร์ของ แฮรี่ จริง ๆ ทั้งนายทั้งลูกน้อง  ใจกล้าไม่ต่างกันแต่ยังไง ๆ มันก็ตายไปแล้วนิ ” อเล็กหรี่ตาลงก่อนจะพูดเสียงตอกย้ำ “ ตาย……เพราะช่วยให้แกรอดยังไงหล่ะ !

 

“ หุบปาก !! ” ชายหนุ่มตะโกนก้อง   แผ่พลังบางอย่างเข้าใส่อเล็กที่ผงะถอยหลังเล็กน้อย  ม่านใส ๆ ที่กางกั้นรอบตัวของอเล็กปรากฏขึ้นแล้วดับลงเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดลง  อเล็กยังคงแสดงสีหน้าทึ่งใส่เดย์วอร์

 

“ ขนาดนี้แล้วยังมีพลังเหลืออีกเหรอเนี่ย….ประมาทไม่ได้จริง ๆ แต่ตอนนี้….ได้เวลาแกตายแล้ว  เดย์วอร์ ” ชายหนุ่มในชุดสูทพูดเสียงเหี้ยม   ลำกล้องปืนเบนเป้าอยู่ที่หัวของชายหนุ่มที่ยังสบนัยน์ตาสีรัตติกาลของอีกฝ่าย   อเล็กขยับยิ้มครั้งสุดท้าย  เตรียมจะเหนี่ยวไกแต่เสียงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติจากทางด้านซ้ายทำให้อเล็กหันขวับไปมอง

 

“ บ้าจริง….หนีรอดไปซะได้ ”

 

เมื่อหันมาทางชายหนุ่มที่เคยยืนพิงกำแพงอยู่ก็ปรากฏเพียงรอยเลือดสีสดที่เปื้อนกำแพงเท่านั้นทำให้เขาต้องพูดขึ้นมาด้วยความขัดใจ   แต่ในใจก็ยกย่องในความสามารถด้านการหลอกล่อศัตรูและการหลบหนีของเดย์วอร์อย่างเงียบ ๆ

 

สุดท้ายเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องและเสียงราวกับจะมีพายุเข้าก็ทำให้เขาจำใจต้องปล่อยชายหนุ่มไป  พร้อมกับพูดกับตัวเองอย่างหมายมั่น

 

“ ครั้งหน้านายไม่รอดแน่….เดย์วอร์ ” ก่อนที่ร่างสูงในชุดสีดำสนิทจะหายแวบไปราวกับไม่เคยยืนอยู่   ทิ้งเพียงความเงียบสงบ

 

ด้านเดย์วอร์ที่ใช้พลังที่หลงเหลืออยู่ในฐานะของ รีดเดอร์ หนีออกมากำลังหอบหายใจอย่างยากลำบาก  สติทั้งมวลเริ่มพล่ามัวจนแทบมองอะไรไม่ชัด  ร่างกายอันสั่นเทาที่เดินอยู่เริ่มรับรู้ถึงสายฝนที่โปรยปรายและรุนแรงมากขึ้นจนเขาเซไปหลายครั้ง

 

หลังจากเดินฝ่าสายฝนอยู่นานเขาก็มานั่งพักที่หน้าบ้านหลังหนึ่งก่อนจะหมดสติไป   ไม่รู้อะไรดลใจเขาแต่ความรู้สึกอุ่นวาบยามเข้าใกล้บ้านหลังนั้นทำให้เขาไม่ลังเล   สมองตื้อ  ร่างกายล้าไปหมดจนในที่สุดเขาก็สลบไปเหลือเพียงคำถามเดียวที่วกวนอยู่ในใจ

 

แฮรี่….ฉันจะหาเจ้าของปากกานี่จากคนทั้งโลกได้ยังไง

 

 

ชายหนุ่มที่ชื่อเดย์วอร์สรุปกับตัวเองในใจ  หลังทบทวนความทรงจำทั้งหมดเสร็จ   กลิ่นหอมของอาหารบางอย่างโชยขึ้นมาจากชั้นล่าง   ทำให้เขาค่อย ๆ เดินกะเผลก ๆ ลงไปอย่างยากลำบากแต่ก็ถึงห้องจนได้

 

เดย์วอร์ที่กำลังเดินเข้าไปเกือบชนกับร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนที่กำลังเดินสวนออกมา  ชายหนุ่มคนนี้สูงมากกว่าเดย์วอร์เล็กน้อย   มีผมสีเทาแกมดำ  ตาสีทองสว่างคมกริบ   ผิวสีแทนอย่างคนทำงานกร่ำแดด   ชายหนุ่มคนนั้นมองเดย์วอร์อย่างพินิจเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้

 

“ ฟื้นแล้วเหรอ…..ดีจริง ๆ ที่นายไม่เป็นอะไรมาก ” ชายหนุ่มตรงหน้าพูดอย่างอารมณ์ดี   ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบหนังสือพิมพ์ในห้องนั่งเล่น   เดย์วอร์มองเขาอย่างช่างใจก่อนจะตัดสินใจถาม

 

“ เอ่อคุณเป็นคนช่วยผมไว้เหรอครับ ? ” เดย์วอร์ถามซึ่งชายหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้าหันมามองแวบหนึ่งก่อนจะโบกมือปฏิเสธ

 

“ ไม่ใช่ฉันหรอก  น้องชายฉันต่างหากที่ช่วยนายไว้แต่ตอนนี้เขาไปซื้อของอยู่ เดี๋ยวก็คงจะกลับมา  อ้อจริงด้วย ฉันชื่อ พอส เป็นพี่ชายของพอล  คนที่ช่วยนายไว้ ”  ชายหนุ่มผมเทาตรงหน้าบอกเขา   ทำให้เดย์วอร์นิ่งคิดก่อนหูของเขาและชายหนุ่มที่ชื่อพอสจะได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังขึ้น

 

“ กลับมาแล้วคร้าบ ” เสียงของพอลดังขึ้น   ในอ้อมแขนมีของพะรุงพะรัง  ทั้งของสดของแห้งในการทำอาหาร  แต่ก็ตามมาด้วยเสียงโครม ! ดังลั่น

 

“ เฮ้ย !! พอสอุทานก่อนจะรีบวิ่งไปดูพอลที่ลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น   ผมร้องโอดโอยซักพักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นโดยมีพี่พอสช่วยพยุง  ก่อนที่พอสจะอุ้มของทั้งหมดเข้าไปในครัว   ปากยังพูดเสียงดุ

 

“ ถือของเยอะอย่างนี้ทำไมไม่เรียกพี่ให้ช่วย  เดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาจะแย่  ” โอ้…..พี่ช่างเป็นพี่ที่ประเสริฐ

 

“ เดี๋ยวของสดเสียหายหมดแล้วจะทำอะไรกิน ”  แต่ประโยคต่อทำเอาผมถอนคำพูด  น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมย้อนถาม

 

“ พี่พอส……” ผมลากเสียงยาว   แต่พอสยังคงทำท่าทางหูทวนลม “ พูดงี้…..ไม่ต้องกินข้าวนะครับ ”

 

“ โอ้น้องชายที่รัก  พี่ชายคนนี้ล้อเล่นจ้ะ  ว่าแต่เช้านี้ทำอะไรให้กินเหรอจ้ะ ” พอสกระโดดกอดผมแทบไม่ทัน  เห็นแก่กินจริง ๆ ไอ้พี่บ้า !!

 

“ เดี๋ยวคอยดูเอง ” ผมบอกสั้น ๆ ก่อนจะเดินเข้าครัวพลางคิดว่าวันนี้กะจะทำปลาย่างสามรส  ข้าวผัดเม็ดบัว  ผัดผัก  ไก่อบโรยพริกไทย  ของหวานเป็นอะไรดีน้า…..เอ

 

พอลเริ่มเตรียมของอย่างรวดเร็ว   เริ่มไล่ทำอาหารทีละอย่างอย่างรวดเร็วเพราะความชำนาญส่วนตัว  มือหนึ่งผัดข้าวผัดอย่างรวดเร็ว   มืออีกข้างจับตะหลิวพลิกตัวปลาอย่างง่ายดาย

 
 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

“ พี่พอส….อาหารเสร็จแล้วครับ ” ผมตะโกนบอกและไม่ถึงหนึ่งนาที  อาหารทั้งหมดก็ถูกยกไปอย่างรวดเร็ว   มีหน้าตาตะลึงของชายแปลกหน้าคนหนึ่งอยู่ด้วย

 

“ ใครอ่ะพี่พอส ” ผมถาม  หน้าตามึนนิด ๆ ตอนนี้ยังใส่แว่นตาอุบาทว์นั่นปิดหน้าเหมือนเดิมเพราะแม้แต่พี่ชายผม  ผมก็ไม่ชอบให้ใครเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผมนักเพราะประโยคที่ปู่เคยสอนเอาไว้……

 
 

ปิดบังใบหน้าของเจ้าไว้…..เพื่อไม่ให้ใครรู้ความคิดเจ้าออก

 

ใบหน้าและนัยน์ตาคือสิ่งที่บ่งบอกความรู้สึกนึกคิดทุกอย่าง   โดยไม่สามารถที่จะปลอมแปลงได้เด็ดขาด  แม้เราจะสวมหน้ากากที่เต็มไปด้วยความหลอกลวง  แต่ใบหน้าที่แท้จริงจะสามารถปรากฏได้ทุกเมื่อ   การทำให้ใบหน้าที่แท้จริงของเราปรากฏออกมาหรือสวมใส่หน้ากากอื่นได้ในทันทีทำให้มันคือศาสตร์แห่งความลี้ลับชนิดหนึ่ง……หน้ากากแห่งศาสตร์ปลอมแปลง

 
 

นั่นคือสิ่งที่ปู่สอน……อันที่จริงตั้งแต่เด็ก  อายุ 3 ขวบ  ผมก็อยู่กับคุณปู่อย่างเดียวและปู่ผมก็เป็นถึงท่านนายพลของกองทัพ  ดังนั้นการฝึกโหดทุกอย่างจึงถูกฝังเข้าสู่สมองผมโดยเฉพาะความฉลาด

 

แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนเหอะ…..เพราะผมลืมไปแล้วว่าไอ้หมอนี่เป็นใคร

 

“ อ้าว…..ลืมไปแล้วเหรอ  ไอ้คนที่นายช่วยชีวิตไง  เขาชื่อเดย์วอร์ อยู่ที่เขต 10 ” พี่ผมบอกพลางสวาปามอาหารบนโต๊ะอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมเชิญชวนแขกแปลกหน้าเขาด้วย   ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร  ก็เจ้าตัวเล่นจ้องเขม็งมาซะขนาดนั้น  ผมยิ่งเป็นโรคกลัวคนอยู่ด้วย

 

“ อืม….ว่าแต่ ง่ำ ๆๆ พอลแต่งนิยาย  ง่ำ ๆๆ  เสร็จยังอ่ะ ง่ำ ๆๆ ” พอสพูดไปกินไปจนผมเบ้หน้า  ก่อนจะตีหน้าดุ  แล้วปลอมเสียงแหบแห้งแต่แฝงความเด็ดขาดไปในตัวสะกิดความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพี่

 

“ อย่าพูดตอนกินข้าวสิหลานปู่ ”

 

เฮือก !!! แค่ก ๆๆๆ

 

เสียงอาหารติดคอและเสียงไอดังถี่ยิบ   ใบหน้าของพอสมีเหงื่อผุดพรายด้วยความกลัว  กระดกน้ำเข้าปากเอือก ๆ แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก  หันมามองผมตาเขียว

 

“ ใช้เสียงของปู่…..แกขี้โกงนี่หว่า ” พอสบอกผู้เป็นน้องเสียงแหบ  ใบหน้าฉายความรำลึกถึงการฝึกมหาโหดและความน่ากลัวของผู้เป็นปู่   แน่ล่ะ……ผมที่เห็นอย่างนั้นยิ่งต้องตอกย้ำ  ใช้โทนเสียงแหบเหมือนชายชราคนเดิมพูด

 

“ จำบทลงโทษไม่ได้ใช่ไหม ? พอส  หรือว่า…..อยากโดนเหมือนเมื่อ 10 ปีก่อน หึ ๆๆๆๆ ” ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะเยือกที่ทำเอาพอสหน้าซีดเซียวกว่าเดิม   ความทรงจำที่ถูกโยนลงบ่อจระเข้เพราะทานอาหารไปพูดไปของปู่ยังจำได้ไม่ลืมเลือน  แถมที่น่าแค้นใจสุด ๆ คือน้องชายของเขาที่อายุ 7 ขวบกลับนั่งแช่งให้เขาโดนงาบไว ๆ ซ้ำยังโยนชิ้นเนื้อใส่หัวเขาให้เหล่าจระเข้กระโดดงาบอีก

 

“ คะ….เข้าใจแล้วคร้าบ ” พอสเอ่ยเสียงอ่อย  แล้วนั่งทานเงียบ ๆ อย่างสุภาพ  แต่สักพักก็กลับมาเฮฮาเหมือนเดิมเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ ให้คนนอกอย่างเดย์วอร์

 

“ จริงสิแล้วพี่ชายจะทำอะไรต่อ ” ผมถามเพราะดูว่าเดย์วอร์น่าจะอายุมากกว่าผม  เขานิ่งคิด  นัยน์ตาสีสีแดงอมชมพูใสวูบไหวก่อนจะนิ่งสนิทเช่นเดิม

 

“ ผมขออยู่จนกว่าแผลพวกนี้จะหายได้ไหมครับ ? ผมคงกลับไปที่บ้านผมไม่ได้แล้วด้วย ” พอสที่เริ่มหยุดกินชะงัก  เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

 

“ หมายความว่าไงที่กลับไม่ได้ ” ผมถามกลับอย่างงง ๆ ก่อนจะยกจานอาหารเข้าไปเก็บและเตรียมเอาพายแอปเปิ้ลออกจากตู้อบ  สายตาของเดย์วอร์นิ่งคิดก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง

 

“ ผมถูกพวกอันธพานครองถิ่นในเขตสิบตามล่านะครับเพราะมันเข้าใจผิดคิดว่าผมทำร้ายหัวหน้ามันทั้ง ๆ ที่ผมเป็นแค่คนเดินผ่าน ” เดย์วอร์พูดเสียงเศร้าซึ่งพอสพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าอกเข้าใจก่อนจะพูดเสียงรื่นเริง

 

“ ไม่เป็นไร ๆ นายอยู่ที่นี่ได้ไม่มีปัญหา  ไอ้พวกนั้นนิสัยไม่ดีจริง ๆ ถึงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ” พอสพูดขึ้นอย่างใจดีจนเดย์วอร์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง   เขาถามย้ำ

 

“ คุณให้ผมอยู่ที่นี่ซักพักได้เหรอ ? ” พอลที่เดินเข้ามาในห้องใหม่  หลังได้ยินประโยคชวนของพี่ก็นึกในใจว่าคงไม่มีอะไรเสียหาย   พอสยังยืนยันคำเดิมพร้อมกับผม

 

“ ได้สิ / ได้สิครับ 

 

และนั่นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของนักเขียนสายเลือดเทพ   คู่หูสุดแสบ  และเหล่ารีดเดอร์ประหลาดที่เก่งกาจที่สุดของโลก


 

 นี่เป็นนิยายใหม่เรื่องที่ 4 ของไรท์เตอร์  ขอให้ทุกคนที่ติดตามอ่านสามเรื่องก่อนหน้านี้ของไรท์เตอร์มาลองอ่านแล้วก็ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ทีเหมือนเรื่องก่อน ๆ นะคะ  รับรองว่าสนุกแน่

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 1 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 1 คนแปลกหน้าที่บาดเจ็บ ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5681 , โพส : 26 , Rating : 5% / 116 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1537
อ่านกีทีก็ไม่เบื่อฟินต้องyaoiเท่านั้นนะไรท์ไรท์เล่นแต่งอย่างงี้แล้วไรท์หักมุมมาเป็นนอมอลไม่ได้นะรีดไม่ยอม
Name : อาซาริ มิกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาซาริ มิกะ [ IP : 184.22.83.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1507
ชายสาม.........ผมหวังว่าเนื้อเรื่องจะมีนางเอก!!?
Name : Gimmo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gimmo [ IP : 182.232.13.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2560 / 20:46
  • ความคิดเห็นที่ 1507-1 (จากตอนที่ 1)
    ขอตอบแทนไรท์นะคะ เรื่องนี้จะไม่มี นางเอกค่ะ^^(ให้ไปอ่านตอนที่ 26 บทที่ 25 นะคะ)
    Name : 0804291928 [ IP : 223.207.23.26 ]

    วันที่:30 มิถุนายน 2560 / 00:30
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1392
ว้าว ไรท์เตอร์เป็นพระเจ้า
ปล. เรายึดมั่นว่าคนเขียนต้อง OP เพราะทุกชีวิตตัวละครอยู่ที่ปลายปากกาต่อให้จะเทพแค่ไหนก็ตาม
PS.  อย่าเรียกบ้า โรคจิตพอ //มอง
Name : เหมียวน้อยผู้บ้าแอสครีด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เหมียวน้อยผู้บ้าแอสครีด [ IP : 182.232.72.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2560 / 16:28
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1221
เจอคนแปลกหน้านอนเลือดอาบอยู่หน้าบ้าน............ทำไมไม่โทรส่งโรงพยาบาลอ่ะ หรือพระเอกมั่นใจในฝีมือการรักษาของตนเอง
Name : Hell_kingdom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hell_kingdom [ IP : 1.47.11.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2559 / 20:37
# 22 : ความคิดเห็นที่ 956
แนวไหนเราไม่รู้รู้แต่ว่าเราตกหลุมรักพอลค่ะ กรี้ดดดเดย์หมายความว่ายังไงค่ะที่บอกว่ามานอนตายที่หน้าบ้านหนูพอลแล้วรู้สึกอบอุ่นอ่ะ

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 พฤษภาคม 2559 / 20:01
Name : ambrosia3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ambrosia3 [ IP : 101.51.212.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2559 / 19:28
# 21 : ความคิดเห็นที่ 736
น่าสนุกแล้วyaoiเปล่า
Name : Nathwut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nathwut [ IP : 125.26.167.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2559 / 17:08
# 20 : ความคิดเห็นที่ 672
น่ารัก
Name : lost-death < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lost-death [ IP : 110.168.30.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2559 / 10:43
# 19 : ความคิดเห็นที่ 622
น่ารัก น่าค้นหามากกกกกกก 
PS.  คนเราก็มีอะไรอยากจะทำ
Name : โป๊กเกอร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โป๊กเกอร์ [ IP : 49.230.232.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ตุลาคม 2558 / 22:03
# 18 : ความคิดเห็นที่ 605
ไรท์คะจะรอนะคะ...ว่าแต่อย่าลืมอัพวอดก้าล่ะ^^
Name : 0919978761 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0919978761 [ IP : 223.207.235.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2558 / 23:51
# 17 : ความคิดเห็นที่ 447
มันจะหนุกกว่านี้ถ้าไรท์ไม่ทำค้างแล้วไม่ยอมอัพต่ออะนะ
Name : Ponpun Sayngam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ponpun Sayngam [ IP : 223.204.249.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2558 / 02:26
# 16 : ความคิดเห็นที่ 433
คริ คริ คริ น่าสนุกอ่ะ
Name : จีจี้ซัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จีจี้ซัง [ IP : 1.46.140.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2558 / 11:02
# 15 : ความคิดเห็นที่ 392
คุณปู่ชั่งร้ายกาจมากก
Name : nonny [ IP : 27.55.10.105 ]

วันที่: 30 พฤษภาคม 2557 / 13:03
# 14 : ความคิดเห็นที่ 297
ก็สนุกดีนะครับ แต่ผมมาชะงักไอคำว่า แฮรี่ ก็เลยอดคิดไม่ได้ว่า เอ...แฮรี่ตูป่าวฟะ =w= พอดีพระเอกนิยายของผมชื่อ แฮรี่
Name : FUS RO DAH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FUS RO DAH [ IP : 118.175.227.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2557 / 22:03
# 13 : ความคิดเห็นที่ 194
น่าหนุกดี อ่านต่อๆ
อิอิ ^^
Name : joojyza [ IP : 202.29.52.220 ]

วันที่: 23 ตุลาคม 2556 / 15:10
# 12 : ความคิดเห็นที่ 183
น่าสนใจดีน่ะคะ ^^
PS.  55+ ลันล้าไปเรื่อยเปื่อย~
Name : Noeynoonni < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Noeynoonni [ IP : 58.9.174.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2556 / 16:04
# 11 : ความคิดเห็นที่ 159
แปลกดีอะ ชอบ :)
Name : AAA [ IP : 58.11.77.202 ]

วันที่: 18 สิงหาคม 2556 / 18:54
# 10 : ความคิดเห็นที่ 94
ลุยอ่านตอนต่อไป
PS.  ทุกนาที ทุกวันเดือนปี ทุกเวลานั้นมีค่า อย่าปล่อยเลยไปทั้งๆที่ยังไม่ทำอะไรกับมัน
Name : bigbowka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bigbowka [ IP : 171.99.228.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2556 / 19:39
# 9 : ความคิดเห็นที่ 64
สนุกอะค่ะ
PS.  อ่านแล้วเม้น เป็นนิสัยของเพื่อนชาวเด็กดีจ้า
Name : ในนามแห่งนักฆ่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ในนามแห่งนักฆ่า [ IP : 125.27.182.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 19:28
# 8 : ความคิดเห็นที่ 59
มันคล้ายๆนักเขียนโลกันต์อะไรสักอย่างนี่ล่ะ มากๆเลยอะ
Name : Momiji [ IP : 58.9.34.247 ]

วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 19:57
# 7 : ความคิดเห็นที่ 36
ถึงจะคล้ายๆแต่ต่างกันแหะ
น่าสนุกมากค่ะ
PS.  จะเลวจะชั่วแล้วมันหนักหัวใครคะ??
Name : DesTineY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DesTineY [ IP : 110.168.154.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2556 / 19:51
# 6 : ความคิดเห็นที่ 30
อร๊าย>__<
แหวกแนว ไม่เคยเห็น [รึชั้นโลกแคบ  = =] ชอบ >__<
สนุกทุกเรื่องเลยอะ >O<
Name : CreamO < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CreamO [ IP : 223.205.131.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 21:53
# 5 : ความคิดเห็นที่ 17
จะเรื่องไหนก็ติดตามค่ะ สนุกสุดๆทุกเรื่อง >
Name : Myrintyle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Myrintyle [ IP : 171.7.51.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 14:53
# 4 : ความคิดเห็นที่ 14
น่าติดตาม ว่าแต่........เมื่อไรจะอัพเรื่องของตุลย์อ่ะ
Name : ผู้ชำระล้างวิญญาณ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ชำระล้างวิญญาณ [ IP : 110.49.226.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 08:56
# 3 : ความคิดเห็นที่ 7
น่าติดตามทุกเรื่องเลยนะคะ
Name : นัตสึ [ IP : 124.121.214.44 ]

วันที่: 30 เมษายน 2556 / 22:03
# 2 : ความคิดเห็นที่ 6
เนื้อเรื่องน่าติดตามดี จะรออ่านนะ
PS.  
Name : Mydear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mydear [ IP : 171.4.82.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2556 / 20:32
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android