คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 16 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 15 งานโรงเรียนอลวน 2 ♦♦


     อัพเดท 7 เม.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 447 Overall : 65,464
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 16 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 15 งานโรงเรียนอลวน 2 ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4420 , โพส : 27 , Rating : 7% / 106 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


: + WRITER + :

 

บทที่  15  งานโรงเรียนอลวน 2  

 

 

  เดี๋ยวมานะเดย์ ”  ผมบอกลาเดย์วอร์ชั่วขณะเพื่อไปตามเก็บเหล่านกพิราบขาวนับร้อยตัวที่คงโผบินไปเล่นอยู่ไม่ไกล  บอกตามตรงว่านกพิราบที่ทางสภาจัดการซื้อมาตามคำสั่งของผอ.ซื้อมาเป็นโหล  ขนาดที่ผมเองก็งงเช่นกัน  ถ้าเอาตัวเลขที่เด่นชัดของจำนวนนกพิราบก็ราว ๆ 108  ตัว  เยอะใช้ได้   ส่วนราคา...อย่าไปพูดถึงมันให้สะเทือนใจเลยครับ 

 

  ไงพอลจัง  จะไปไหนเหรอ ? ”  เสียงใสอันเริงร่าของไวท์ร้องเรียกชื่อผมจากไม่ไกล  แน่นอนว่าย่อมไม่ขาดเลออน  ฟรองเซีย  นากิ  และโยโกะ

 

ผมหันไปมองตามปรากฏภาพที่ทั้งห้ากำลังถูกเหล่าแฟน ๆ ร่ายล้อม  ทั้งจากในโรงเรียนและบุคคลต่างโรงเรียนขอรุมถ่ายรูป

 

คิดแล้วเซ็ง...ชีวิตผมจะมีวันนั้นบ้างไหมหนอ...

 

  ว่าไงพอลจัง  กำลังจะไปไหนกันแน่ ”  โยโกะเอ่ยถามผมซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นผมนิ่งไปในห้วงความคิด  ผมสะดุ้ง  ตอบแห้ง ๆ เมื่อบุคคลทั้งห้าพากันฝ่าวงล้อมแฟนคลับทั้งสาว ๆ และหนุ่ม ๆ มาล้อมผมไว้แทน

 

นี่สินะที่บอกไว้...หากไม่อยากเด่นก็จงอย่าคบคนที่เด่นตาม 

 

  ...จะไปเรียกเก็บฝูงนกพิราบขาวที่ปล่อยออกมาน่ะครับ ”   

 

  งั้นพวกเราไปด้วยสิ  ” สิ้นเสียงกระตือรือร้นของไวท์  ผมรีบทำท่าจะหนีในทันทีเพราะวิธีการฝึกนกพิราบและการเรียกพวกมันของผมไม่ใช่วิธีธรรมดา  กลัวว่าจะถูกซักไซ้ว่าทำได้ยังไงในเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งเดือน  ใครจะกล้าบอกล่ะครับ 'คุย'  กับพวกมันจนเชื่องน่ะ  แถมใช้ความขี้โกงของปากกาเปลี่ยนตัวเองเป็นเทพแล้วฝึกเพราะโซพอลเนียร์  องค์ชายแห่งสายลมเป็นที่รักของเหล่าหมู่ปักษายิ่ง

 

  ทำท่าแบบนี้แสดงว่ามีเรื่องปิดบัง ”  ท่านประธานสภาผู้ยิ่งใหญ่รองจากผู้อำนวยการปรายตามองผมด้วยสายตาเย็นชา จับผิด ไม่รู้เลยหรือไงว่าท่าทางคุณท่านน่ะมันทำให้สาว ๆ จะเป็นลมนะ ! เชอะ ! อย่าให้หล่อบ้างนะ ( นี่แกเป็นพระเอกจริงหรือเปล่า -___- )

 

  ไม่ได้จะปิดบังซะหน่อยครับ ”  ผมต้องเถียงครับ  อย่ายอมแพ้ 

 

  งั้นไปด้วย ” 

 

  ไม่เอา  !   สวนกลับทันควันแต่ไม่ทันเสียแล้ว  ผมลูกลากไปยังส่วนตะวันออกของโรงเรียนซึ่งเป็นสถานที่เก็บสัตว์ทั้งหลายเอาไว้

 

ทำไมถึงใช้คำว่าหลายอย่างนั้นหรือครับ  ก็ต้องไปดูกันเอง

 

  รุ่นพี่...” ผมเปลี่ยนไปส่งสายตาเว้าวอนให้รุ่นพี่ฟรองเซีย  หวังห้ามรุ่นพี่โยโกะกับรุ่นพี่ไวท์ที  ได้โปรดดด ~ 

 

รุ่นพี่สาวยิ้มละไม  ยกมือหยิกแก้มผมเบาๆ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสีหน้าผม “  พี่เองก็อยากไปเหมือนกันจ้ะ ” 

 

  โธ่...รุ่นพี่ ”  มือข้างหนึ่งของผมถูกจับจูงโดยรุ่นพี่นากิที่ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนมากมายลากผมนำไปเป็นคนแรกจนผมออกอาการเหวอ  มีเสียงเฮฮาจากไวท์ที่ออกเสียงเชียร์  ตลอดทางต้องหยุดเป็นระยะเมื่อมีกลุ่มคนขอถ่ายรูปคู่กับทั้งหมดด้วย ( ยกเว้นผม )  แต่รุ่นพี่ฟรองเซียก็ปฏิเสธอย่างง่ายดายแล้วเสนอให้รอถ่ายรูปพวกเขาในสภานักเรียน  ( เพราะจะได้เก็บเงินด้วย )

 

บางทีเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ก็ไม่เข้าใครออกใครนะครับ

 

สุดท้ายแล้ว  ผมจำยอมต้องพาบุคคลทั้งห้าเข้าไปในสวนเลี้ยงสัตว์  อย่าคิดว่าเป็นเพียงสวนเลี้ยงสัตว์แล้วจะเข้าออกได้ง่าย ๆ นะครับ  ตอนนี้ผมรับตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายเลี้ยงสัตว์ชั่วคราวเนื่องจากคนเก่าซึ่งทำงานในสภาเช่นกันต้องไปช่วยหัวหน้าทำเรื่องงบประมาณที่ซื้อนกพิราบและสัตว์ตัวอื่น ๆ มา  บัตรประจำตัวที่ผมพกติดตัวเสมอล้วงออกมาจากคอเสื้อเพราะทำเป็นสายห้อยคอ  กลัวหายครับเพราะมันแพง

 

สายตาห้าคู่มองมาที่ผมอย่างสนใจเนื่องจากแม้เลออน  ไวท์  โยโกะ  นากิและฟรองเซียจะเคยเข้ามาบ้างแต่เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นทั้งยังไม่ได้รับอนุญาตให้เดินดูอีกด้วย  เหล่าสัตว์จะถูกเก็บไว้ในกรงทึบเพื่อป้องกันบุคคลภายนอก  ไม่ต้องพูดถึงระบบป้องกันและยืนยันตัวบุคคลเพราะแต่ละครั้งที่พวกเขามาก็พบว่ามีคนเปิดประตูให้อยู่แล้ว  ผมใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบบัตรไว้อย่างระมัดระวัง   เครื่องสแกนบัตรประจำตัวมีลักษณะเหมือนเครื่องรูดบัตรเครดิต  แต่มีช่องรูดบัตรสามแถว  และแนวนอนอีกสามแถวที่ตัดกัน  เหมือนช่องสี่เหลี่ยมจัตตุรัส  9  ช่อง 

 

ผมรูดบัตรประจำตัวอย่างรวดเร็วเกือบสิบครั้งเป็นโค้ดรหัสของตัวเองซึ่งถ้าถูกต้อง  หลังจากนั้นจะเป็นการสแกนลายนิ้วมือทั้งห้า  ตรวจม่านตาจึงเป็นอันเสร็จ  มือของผมทำการเก็บบัตรแล้วหมุนกลไกล็อกเหมือนตู้เซฟออกสุดท้ายเพื่อเปิดประตูโดยมีสายตาทึ่ง ๆ จากโยโกะมองตามอย่างสนใจ  อันที่จริงก็ทึ่งทั้งหมดนั่นแหละ

 

ไวท์ผิวปากหวิว  พูดเป็นเชิงชื่นชมเบาๆ

 

  สมกับเป็นการป้องกันระดับสูงที่ผอ.อยากลองตั้งจริง ๆ ”  อย่าคิดว่าโรงเรียนเราทำการทดลองสัตว์ประหลาดนะครับ  สัตว์ในนี้ก็มีแต่สัตว์ธรรมดา ๆ ทั่วไปอย่างหมา  แมว  นกและอาจมีที่น่าตกใจนิดหน่อย  ส่วนทำไมจำต้องใช้การป้องกันที่ยุ่งยากขนาดนี้หรือครับ   รู้สึกว่าเมื่อสองปีก่อนจะมีนักเรียนโรงเรียนอื่นดันปล่อยข่าวลือว่าโรงเรียนผมทดลองเพาะพันธุ์สัตว์ประหลาดในสวนนี้  พวกลองดีก็อยากจะพิสูจน์หรือเห็นกับตาตัวเอง  และเผอิญระบบป้องกันส่วนนี้ที่ตั้งใจจะนำไปป้องกันการบุกรุกห้องสภานักเรียนก็ถูก Say  NO เป็นเสียงเดียวเพราะหลังรู้ว่ากว่าจะเข้าห้องสภาได้ต้องสแกนตัวรายบุคคลมากมายทุกครั้ง  ไอ้พวกที่วิ่งเข้าวิ่งออกสภาก็ขี้เกียจสิครับ 

 

มันเลยเอามาใช้ป้องกันไม่ให้เหล่าสัตว์ไปสร้างความปั่นป่วนอะไรในโรงเรียนแทน  เก็ทไหมครับ ?

 

“ ดีแล้วที่ไม่ตั้ง  นากิเอื้อมไม่ถึง  ไม่ชอบเลย ”  รุ่นพี่สาวตัวเล็กทำหน้ามุ่ย  เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากคนรอบตัว  หลังผ่านประตูมาแล้วผมก็กรอกรายละเอียดว่ามีอีกห้าคนเข้ามาด้วยเพื่อป้องกันสัญญาณเตือนภัยดังเมื่อพวกรุ่นพี่ไปจับอะไรเข้า 

 

หลังก้าวออกจากเส้นทางเดินสู่สวนปุ๊บ  สิ่งมีชิตหลากหลายตัวก็กระโจนหาผมในทันที  เสียงร้องของสัตว์ตัวน้อย ๆ ดังประสานลั่น

 

  เหมี๊ยว ~ เหมียว ” 

 

  โฮ่ง ๆๆ ” 

 

  กี๊ ! 

 

  โฮก ! 

 

“ เจ้าหนึ่งอย่าเหยียบน้องสิ  ลงมาซะดี ๆ นะ  เจ้าสี่เจ้าห้ารู้แล้วว่าคิดถึงแต่ไม่ต้องถึงกับงับขาฉันก็ได้...  อ่ะ...เจ้าสิบ  ฮะ ๆๆ อย่าเลียสิ  มันจั๊กจี๊นะ ” ผมก้มมองเหล่าสัตว์ตัวน้อยที่คลอเคลียผมไม่ห่าง  โดยมีสายตาของคนอื่นๆ  มองมาอย่างตกใจและตกตะลึง  ไม่ใช่เพราะความน่ารักแต่เพราะความโชคร้ายของพวกมันต่างหาก...อย่างเจ้าหนึ่งซึ่งเป็นสุนัขพุดเดิ้ลสีขาวน่ารักดวงตาข้างซ้ายของมันนั้นบอดเพราะถูกของมีคมทำร้าย  เจ้าสองซึ่งเป็นหนูตะเภาตัวเล็กมีขาหน้าข้างหนึ่งพิการ  บางตัวจมูกไม่ได้กลิ่นอะไร  บางตัวขี้ตื่นตกใจเกินกว่าเหตุและมีร่างกายอ่อนแอ  ผอ.อาคาโนะซึ่งได้ไปเจอพวกมันตอนถูกเจ้าของเก่าทิ้งก็เก็บมาเลี้ยงไว้  บางตัวก็เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงจรจัด   หลังจากนั้นมันก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนมีการสร้างสวนสัตว์เลี้ยงเพื่อเลี้ยงพวกมันเลยทีเดียว  นี่จึงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งซึ่งลงประตูแน่นหนาเพื่อไม่ให้นักเรียนคนอื่นเข้ามาทำร้าพวกมันด้วย

 

“ น่าสงสารจังเลยนะคะ ”  รุ่นพี่ฟรองเซียก้มลงทำท่าจะลูบหัวของเจ้าหนึ่งแต่มันก็วิ่งหลบมือนั้นพร้อมส่งเสียงเห่าขู่  เช่นเดียวกับตัวอื่น ๆ ที่ออกอาการเกรี้ยวกราดด้วยความที่ถูกมนุษย์ทำร้าย  พวกมันจึงไม่คิดญาติดีกับใคร  แม้แต่กับหัวหน้าเลี้ยงสัตว์หรือผอ.ก็ตาม  อาจมีบ้างที่ลดความเป็นศัตรูลงแต่ก็ไม่ไว้วางใจเต็มร้อยเหมือนผมเพราผมแทบจะกินและนอนกับพวกมันเสียด้วยซ้ำ  ทั้งยังเคยเกิดเหตุมีผู้บุกรุกเข้ามาในสวนและผมก็ปกป้องพวกมันไว้ได้ทุกตัวแม้จะยังไม่ได้พลังของปากกาก็ตามที    

 

  พอลจังนี่นาอิจฉาจังนะ  เป็นที่รักของสัตว์พวกนี้มากขนาดนี้ ” ตอนนั้นเป็นคำพูดของผู้อำนวยการที่มองผมอย่างอิจฉาตาร้อนที่ผมเข้ากับพวกสัตว์ได้ดีโดยมีคำสนับสนุนของผู้ดูแลสวนแห่งนี้อีกมากพูด  แต่ผมก็แค่คิดว่าพวกมันกลัวมนุษย์ที่ทำร้ายพวกมันงั้นผมก็แค่แสดงให้เห็นว่าผมเป็นพวกเดียวกับมัน  และคอยปกป้องพวกมันก็พอเพราะสัตว์เหล่านี้พบกับความโหดร้ายของมนุษย์มากเกินพอแล้ว  ดังนั้นแม้ผมจะช่วยอะไรพวกมันไม่ได้ขอแค่เป็นเพื่อนพวกมันคลายเหงาก็ยังดี

 

  ชู่...ไม่เอาน่าทุกคน  มานี่มาเจ้าแปด เจ้าสาม ไม่ต้องกลัวน้าโอ๋ ๆ ”  เจ้าแปดและเจ้าสามเป็นสุนัขพันธุ์ผสมขนสีน้ำตาลทองน่ารักแต่พวกมันตื่นคนง่ายและขี้กลัวเป็นอย่างมาก  ผมจึงอุ้มมันขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วปลอบมัน  ส่วนตัวอื่น ๆ เมื่อได้ยินผมบอกจึงพากันเงียบเสียงโดยไว  แต่ดวงตาทอความดุร้ายกับคนแปลกหน้าทั้งห้า  ผมก้าวเดินผ่านฝูงสัตว์ที่เดินตามมาเป็นพรวนแล้ววางทั้งสองตัวลงยังเบาะนุ่มสำหรับให้สุนัขนอนเล่น

 

  เดี๋ยวรอผมเรียกนกพิราบก่อนนะครับ  แล้วเดี๋ยวจะแนะนำแต่ละตัวให้ ”  ผมพูดยิ้ม ๆ ให้ทุกคนฟัง  ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาอยู่กลางสวนหญ้า  โดยมีสัตว์ตัวอื่นๆ  ร่ายล้อม  ผมก้มลงเกาคางให้กระต่ายตัวน้อยใกล้ ๆ แล้วยืดตัวเต็มความสูง  เด็ดใบไม้สีเขียวอ่อนที่ไม่ใบดูอ่อนและแก่เกินไปเพราะมันจะมีผลต่อการเรียกฝูงนกพิราบของผม

 

ใช่แล้วครับ  ทุกคนคงจะพอเดาได้แล้วว่าผมจะเรียกพวกมันด้วยอะไร 

 

  เป่าใบไม้งั้นเหรอ ? ” ประธานหนุ่มพึมพำเบา ๆ มองดูพ่อครัวประจำสภาที่นั่งลง  อ้าปากแนบใบไม้แล้วเริ่มเป่าจนเกิดเสียงแหลมสูงที่ก้องกังวานอย่างไม่น่าเชื่อว่าเสียงจะมาจากใบไม้บาง ๆ นากิมองเด็กหนุ่มผมทองอย่างตื่นเต้นเมื่อเหล่าสัตว์ต่างกระดิกหูแล้วอยู่นิ่ง ๆ นกพิราบขาวและนกชนิดอื่น ๆ ที่พวกเขาเพิ่งสังเกตว่ามีด้วยเริ่มบินเกาะยังเสาสูงและราวกั้นสำหรับนก

 

นกพิราบขาวที่บินเล่นอย่างเริงร่าเมื่อได้ยินเสียงเพลงจากใบไม้   มันจึงเริ่มบินวนเหนือหัวผู้บรรเลง  มันรู้ดีว่าหมดเวลาเล่นของมันแล้ว  เพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีนกพิราบทั้งหนึ่งร้อยแปดตัวก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้า 

 

สักพักผมก็หยุดเป่าเมื่อได้ยินเสียงร้องของนกพิราบสีขาวตัวใหญ่ที่สุดซึ่งเป็นจ่าฝูงของนกพิราบทั้งหมดดังขึ้น สำหรับคนอื่น ๆ คงเข้าใจว่ามันร้องตามปกติแต่ผมที่ฟังภาษาสัตว์ได้เพราะพลังของปากกาแทบทำหน้าทิ่มเมื่อได้ฟังมันทัก

 

  แกว๊ก ! แกว๊ก ! ( หมดเวลาแล้วเหรอเจ้างี่เง่า ) ” 

 

ดู๊...ดูมันพูดกับผม  น่าตบคว่ำจริง ๆ นี่ผมอุตส่าห์ให้มันร่อนลงมาลงจอดที่แขนของผมเชียวนะ

 

  อย่าพูดอย่างนั้นสิ  ไม่น่ารักเอาซะเลย  ทุกวันก็ได้ออกไปบินเล่นอยู่แล้วนี่ ” 

                          

  แกว๊ก ! แกว๊ก ! ( ก็แล้วทำไม มีปัญหาหรือไงเจ้างี่เง่า !) ” 

 

  ครับ ๆ ไม่มีครับ  เชิญเข้ากรงไปได้แล้วหรือจะให้ต้องตามส่งถึงประตูล่ะครับ ”  พอถึงตรงนี้อดประชดเจ้าจ่าฝูงนี้ไม่ได้  มันเลยสัมมนาคุณด้วยการจิกเบาๆ  ที่แขนผม  ก่อนจะส่งเสียงร้องยาวๆ ฝูงนกพิราบก็พากันสยายปีกแล้วบินเข้าสู่กรงนกพิราบอย่างเป็นระเบียบ 

 

เชอะ...ถ้าติดว่ากลัวจะโดนนกรุมจิกผมไม่ปล่อยมันลอยนวลหรอก

 

   ขอโทษที่ให้รอนะครับ ”  ผมยิ้มให้ทุกคนแล้วเริ่มเรียกเด็ก ๆ ให้มาใกล้ ๆ แนะนำสัตว์แต่ละตัวให้ฟัง  รุ่นพี่ฟรองเซีย  ไวท์  และโยโกะยังไม่ละความพยายามที่จะจับเจ้าหนึ่งและสัตว์ตัวอื่น ๆ แต่ก็โดนขู่กลับมาทุกครั้งจนออกอาการเหงาหงอย  ส่วนรุ่นพี่เลออนถอยมาอยู่ใกล้ ๆ ซึ่งปราศจากแมวแล้วถาม 

 

  ฝึกอย่างนี้เหรอ ? ” คงหมายถึงการฝึกนกพิราบสินะครับ  ผมยิ้มจางๆ   

 

  ครับ  ฝึกไปเรื่อย ๆ จนพวกมันคุ้นชินกับการเรียก ” 

 

  เหนื่อยไหม? ” ดวงตาสีนิลหันมามองผม  เหนื่อยไหมเหรอ ? ผมนึกทบทวนภาพตั้งแต่เมื่อต้นเดือนที่ต้องคอยฝึกพวกมันตลอดเวลา  โดนจิกกัดบ้างตามประสาสัตว์ที่ไม่คุ้นชินกับคน  อ่วมอรทัยเลยครับ 

 

  ก็เหนื่อยนะครับ  แต่ก็สนุกดี ” 

 

เลออนที่ทำหน้านิ่งๆ อยู่ตอนแรกกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานของเด็กหนุ่มผมทองที่ฉีกยิ้มกว้างละมุนโดยไม่รู้ตัว  นัยน์ตาสีทองหลังกรอบเลนส์หยีลงขณะเงยหน้ามองเขา  ความรู้สึกในอกก็เริ่มเต้นตุบ ๆ ในทันที

 

  ...งั้นเหรอ ”  เลออนรับเบือนหน้าหนีในทันทีเพื่อไม่ให้ใครเห็นใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงของเขา  ขืนเจ้าไวท์เห็นรับรองล้อเขาไปยันวันตาย  เขาแสร้งมองนาฬิกาก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

 

  พวกเราต้องไปแล้ว ” 

 

  เอ๊ะ ...หมดเวลาแล้วหรือครับ  งั้นเดี๋ยวผมเปิดประตูให้นะครับ ”  ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดให้พวกรุ่นพี่ออก  รุ่นพี่ไวท์ออกเป็นคนสุดท้าย  แต่ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรจึงชะงักเท้าแล้วหันมาถามผม

 

  นี่พอลจัง  เราสามารถเอาสัตว์เลี้ยงตัวอื่นมาฝากเลี้ยงที่นี่สักแป็บได้ไหมเวลาตอนพี่เรียนน่ะ  พี่ไม่อยากให้มันเหงาอยู่บ้าน ”

 

หือ...พี่ไวท์เลี้ยงสัตว์หรือครับเนี่ย 

 

  ได้ครับ  เดี๋ยวผมจะดูแลให้ ”  ผมรับคำ  แต่ก็ต้องเอี่ยวตัวหลบเจ้าตัวที่ทำท่าจะกระโดดกอดผม  สุดท้ายก็โดนเลออนและโยโกะลากไปโดยมีเสียงแจ้ว ๆ และเสียงหัวเราะคิกคักของรุ่นพี่นากิกับรุ่นพี่ฟรองเซียดังตลอดทางจนเมื่อเสียงเหล่านั้นเริ่มเงียบลง  เส้นผมสีทองซึ่งยาวระต้นคอก็กลายเป็นยาวสลวยถึงสะโพกในทันที 

 

ผมเก็บแว่นตา  อดบ่นไม่ได้

 

  สงสัยคงต้องพยายามแปลงผมให้อยู่ในรูปเปียซะแล้ว ” เพราะเวลาผมคลายภาพมายาทีไร  ผมต้องถูกปล่อยซะยาวสบายทุกทีแทนที่จะเป็นเปียเหมือนตอนเรียกใช้ปากกา   แต่ผมก็ได้แต่บ่นงุ้งงิ้งไปตามเรื่องแล้วเดินไปโอบอุ้มสัตว์ตัวน้อย ๆ ไว้ในอ้อมแขน

 

  พวกนั้นไปแล้วเหรอพอลจัง ”  เสียงใส ๆ ของสุนัขพุดเดิ้ลสีขาวดังขึ้น  ดวงตาข้างซ้ายสีฟ่างมองมายังผม  ผมดีดนิ้วเปาะ  ดวงตาข้างนั้นก็กลายเป็นปกติดั่งเดิม 

 

  อืม...ไปแล้วล่ะ ”  ไม่ใช่แค่เจ้าหนึ่งเท่านั้นที่ดวงตากลับมาเป็นปกติ  เหล่าสัตว์ที่พิการก็ปรากฏอวัยวะงอกขึ้นมาใหม่ ( เย้ย ! ) ตามเดิม   ซึ่งมาจากพลังของผมเองที่ช่วยสัตว์เหล่านี้เอาไว้  แม้พวกมันบางตัวจะยังไม่คุ้นชินแต่ผมก็ฝึกกายภาพบำบัดให้พวกมันบ่อย ๆ แต่เวลามีคนอื่นมาผมก็จะทำให้พวกมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมชั่วขณะเพื่อไม่ให้คนอื่น ๆ สงสัยนั่นเอง    

 

  พวกเขา...น่ากลัวจัง ”  เจ้าสามเดินมาคลอเคลียผมขณะพูด  ผมลูบหัวมันแล้วหัวเราะเบา ๆ

 

  พวกเขาเป็นรุ่นพี่ฉันเอง  ไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอก ” ผมอุ้มเจ้าสองซึ่งเป็นหนูตะเภาไว้บนตัก  นวดขาข้างซ้ายซึ่งเคยพิการเบา ๆ เพื่อทำกายภาพบำบัด  ไม่นึกว่าชาตินี้ต้องมาทำอะไรแบบนี้แฮะ  มันส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างสุขใจ 

 

  ขอบคุณนะ ”  ผมวางมันลง  ส่งเสียงตอบว่าไม่เป็นอะไรแล้วใช้หนังยางรวบเส้นผมขึ้น  กลิ่นดินและดอกไม้ชวนให้ผ่อนคลายจากการควบคุมพลังทั้งวัน  ตอนนี้ผมก้าวหน้ากว่าเดิมแล้วนะแต่เดี๋ยวผมตัดสินใจจะให้เดย์วอร์ช่วยฝึกให้อีก  เขาเป็นนักปราชญ์คงวางแผนเก่งแน่ ๆ 

 

รอยยิ้มหวานเป็นสุขชวนให้ผู้มองเหมือนมีเทวดามานั่งข้าง ๆ เส้นผมสีทองและดวงตาสีอำพันต้องแสงเป็นประกายแวววาว  เหล่าสัตว์น้อยใหญ่มองภาพเบื้องหน้าอย่างชื่นชมและสำนึก  เพราะเขาคนเดียวจึงทำให้พวกมันกลับมาเป็นปกติอีกครั้งทั้งคอยดูแล  ทะนุถนอมสัตว์ที่ไม่มีอะไรน่าดูแลเช่นพวกมัน  เป็นทั้งภาระ  ขนาดเจ้าของคนเก่ายังทิ้งได้เลย  แม้การกลับมาเป็นปกติจะสามารถทำได้ในบางเวลาแต่แค่นี้พวกมันก็พอใจแล้ว  และยิ่งไปกว่านั้นคือพวกมันได้อยู่กับคน (หรือเปล่า) ดี ๆ  ที่อบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร ๆ

 

อา...ยิ่งพวกมันดูรอยยิ้มของคนตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกเคลิบเคลิ้ม

 

เปาะ !

 

เพล้ง !

 

  ...   

 

  หือ...มองอย่างนั้นหมายความว่าไง ”  ผมทำหน้างงเมื่อดีดนิ้วแล้วทำให้เส้นผมสีทองที่เคยยาวสยายกลายเป็นสั้นระต้นคอตามเดิมแถมเพิ่มดีกรีความยุ่งเหยิงเหมือนทะเลาะกับหวีมา  ทำให้มันปรกตาแล้วสวมแว่นที่ดูยังไงก็ยิ่งกว่ารุ่นปู่ทวดบังนัยน์ตาสีทองเอาไว้  มือที่เปื้อนดินสีน้ำตาลเผลอลืมตัวตบที่ขากางเกงจนเละไปกว่าเดิม 

 

  หวาๆ  เปื้อนอีกแล้ว  อ้าว...แล้วเป็นอะไรน่ะ ”  ผมมองพวกสัตว์ที่สะบัดหน้าหนีใส่  ถ้ามองไม่ผิดผมเห็นมันถอนหายใจด้วย

 

ผมเกาหัวแกรก ๆ ส่วนเหล่าสัตว์น่ะหรือ  พากันรำพึงในใจ

 

ภาพลักษณ์เทวดาผู้สง่างามแตกละเอียดเป็นชิ้น ๆ จนต่อไม่ติดเสียแล้ว...

 

  ทำไมพอลจังต้องใส่แว่นน่าเกลียด ๆ ด้วยล่ะ ”  เจ้าแปดผู้ขี้กลัวถาม  มันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนหน้าตาดีอย่างพอลต้องปกปิดตัวด้วย  ผมหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้ตอบพวกมัน  หลังจากนั้นก็เทอาหารให้ชามแต่ละตัว แล้วจึงออกมาจากสวนเลี้ยงสัตว์   

 

ผู้คนเดินกันขวักไขว่  มีเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กร่าเริงตลอดเวลาจนผมอดยิ้มไม่ได้  งานโรงเรียนของผมต้องบอกว่ามีแต่ความสนุกตลอดเวลา  กิจกรรมบางอย่างแม้ต้องเสียเงินมหาโหดแต่ความสุขส่วนตัวนี่เท่าไหร่เท่ากันครับ

 

  แฮ่ !  

 

  ว้าก !   ผมหงายหลังตุบ ! ในใจพร่ำพูด  ผมเจอผีครับ ! เจอผีกลางวันแสก ๆ !

 

  หึๆๆ ” เอ๊ะ ...ผีหัวเราะใส่ผม  เมื่อผมมองอีกฝ่ายชัดตาก็โวยลั่นทันที 

 

  เล่นบ้าอะไรของนายเนี่ย ! โอย..หัวใจจ้า  ใจเย็น ๆ ” 

 

  ฮะๆๆ นายนี่ขวัญอ่อนดีนะ ”  เดย์วอร์หัวเราะ  ผมเหลียวมองรอบตัวเห็นสายตาทั้งหมดมองมาอย่างสนใจจึงรีบลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง  รีบจ้ำเท้าพรวด ๆ หนีเขาทันที    

 

  พอล ! พอล !   ผมทำหูทวนลมกับเสียงนั้น  เดินจ่ำต่อจนถูกดึงแขนไว้  จึงต้องหันไปมองก่อนจะเห็นขนมสายไหมสีชมพูหวาน ซึ่งทำโครงเป็นรูปหัวกระต่ายถูกยื่นมาให้จนแทบประชิด  ก่อนผู้เป็นเจ้าของจะทำตาใสออดอ้อน  ชูนิ้วก้อยเป็นเชิงง้อ

 

  ขอโทษน้า  จะไม่เล่นแบบนี้อีกแล้ว  คืนดีกันนะคร้าบ ”  ผมเอียงคอมองเดย์วอร์ชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางขยับขึ้นลงเหมือนหูกระต่าย  เอียงคอ  กระพริบตาแบ๊ว ๆ แถมมีการกัดปากอีก  เห็นแล้วฮาครืน   คือแบบ...แม้สาว ๆ รอบตัวผมจะมองภาพนั้นว่ามันน่ารักก็ตามที    แต่สำหรับผมแล้ว...

 

  ...ปัญญาอ่อนจริง ๆ ฮะๆๆ  ” ดู๊...ดู  พอเห็นผมหัวเราะไม่หยุดมันก็สรรหาท่าปัญญาอ่อนมาเสริมจนหยุดขำแทบไม่ได้  หลังจากนั้นพอผมสงบสติอารมณ์ได้  นิ้วก้อยก็ถูกยื่นมาอีกครั้ง   

 

  นะ ๆ ดีกันนะ ”  นัยน์ตาสีแดงอมชมพูมองมายิ้ม ๆ ปัดโถ่...อย่าเอาหน้าหล่อ ๆ นั้นมาล่อลวงนะ 

 

  อืม...ไปหาพวกไนท์เถอะ ”  ผมเปลี่ยนเรื่อง  เดย์วอร์จึงยิ้มร่า  กอดคอผมอย่างสนิทสนมเพื่อไปหาเพื่อนอีกสองคน  โดยชั่วขณะหนึ่งผมได้เห็นแววตาที่ฉายความเศร้าและความมุ่งมั่นของเขา

 

ฉันจะปกป้องนายเอง พอล  ...จะปกป้องนายให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม... 

 

 

หลังจากนั้นพวกผมก็เดินเล่นกิจกรรมต่าง ๆ กัน  เหลืออีกสองชั่วโมงก็จะได้เวลาพวกผมไปทำงานแล้ว  ผมที่แย่งกินขนมกับเดย์วอร์ชะงักปลายเท้าเมื่อมาถึงห้องของไนท์และชิโนะที่ขึ้นป้ายว่า 'หมากรุกโชงิ'  ผมที่เอ่ยทักไนท์ในชุดแปลกตาเหมือนพ่อค้าชะโงกหัวเข้าไปดูบรรยากาศภายในห้องที่เงียบสะงัด  มีโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่เห็นแวบเดียวก็รู้ได้ในทันทีว่าคืออะไร

 

  ห้องฉันเป็นการแข่งโชงิน่ะ ใครชนะชิโนะกับเซียนในห้องหนึ่งได้ก็จะได้ของรางวัลตามที่เลือกน่ะ ”  ไนท์กระซิบบอก  ไม่ว่าเปล่าชี้ไปยังป้ายเขียนราคา  หนึ่งคน ห้าร้อยเยน  พร้อมรายชื่อสิ่งของที่เลือกไปเป็นรางวัล  มีตั้งแต่ตุ๊กตา  เงินรางวัล  สิ่งของเครื่องใช้หรู ๆ ไม่เว้นแม้แต่เครื่องประดับต่าง ๆ

 

  แล้วมีคนได้ของไปเยอะไหม ?” เดย์วอร์เอียงคอถามอย่างสนใจ  แต่อดีตนักกีฬาหนุ่มส่ายหัวพรืด  พูดยิ้ม ๆ   

 

  คนที่ได้ไปตั้งแต่เช้ารวมห้าคนเอง ” 

 

  เจ๋งแฮะ ” 

 

ผมมองป้ายบอกรายชื่อรางวัลไม่ค่อยชัดนักเลยเหลียวดูที่วางสุมของรางวัลแทนจนสายตาสะท้อนสีเงินวาวหลากหลายชิ้นที่วางอย่างสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะ

 

...นั่นมัน !

 

ผมอุทานในใจ  มองมันอย่างนิ่งค้างจนเดย์วอร์และไนท์พากันสะกิดเรียกก็ยังนิ่ง  ผมควักเงินห้าร้อยเยนยัดใส่มือของเพื่อนหนุ่มอย่างว่องไว  พูดทั้งที่ไม่ละสายตา

 

“ ฉันจะเล่นเตรียมกระดานและคู่ให้ที ” 

 

พอลไฟท์ติ้ง !!!  สู้โว๊ย !!!

 

 

อย่าลืมคอมเม้นเน้อ  ~~~ แล้วไรท์อัพวอดก้าแล้ว  ไปอ่านด้วย

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 16 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 15 งานโรงเรียนอลวน 2 ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4420 , โพส : 27 , Rating : 7% / 106 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 27 : ความคิดเห็นที่ 1104
รีดรู้ละว่าทำไมพวกสัตว์ถึงกลัวพวกสภา....เพราะตัวตนที่เเท้จริงของพวกเขาสินะคะ
PS.  ขอเเค่ใครซักคน...แค่คนเดียวก็ได้ ได้โปรดอย่าหนีหายไปเมื่อรู้ถึงตัวตนหลังหน้ากาก เบื่อกลับการที่ต้องใส่หน้ากากแล้ว..ได้โปรดช่วยปรากฏตัวออกมาซักที
Name : มหาเทพเเห่งการจองจำ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มหาเทพเเห่งการจองจำ [ IP : 49.237.141.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2559 / 23:33
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1000
โอมมมม เรื่องนี้จงกลายเป็น yaoi หรือไม่ก็จงไม่มีนางเอก T/\T
Name : BokuMing < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BokuMing [ IP : 49.237.231.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2559 / 15:04
# 25 : ความคิดเห็นที่ 966
เลออน นายใจเต้นให้พอลหลายครั้งแล้วน้าาา เดย์วอร์นายก็ (แอบ)หวานกับพอลสะจริ๊งงง
Name : ambrosia3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ambrosia3 [ IP : 101.51.212.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2559 / 22:46
# 24 : ความคิดเห็นที่ 692
ค้างงงงง
Name : lost-death < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lost-death [ IP : 110.168.30.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2559 / 20:06
# 23 : ความคิดเห็นที่ 344
เจอไรอะ?
PS.  Boss of BlackCat!! meawwww~
Name : BlackCat [Disappear!!] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BlackCat [Disappear!!] [ IP : 1.0.150.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2557 / 13:41
# 22 : ความคิดเห็นที่ 326
สนุกมากค่ะ
Name : รัติกาลนี้อันตราย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัติกาลนี้อันตราย [ IP : 180.180.42.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2557 / 15:17
# 21 : ความคิดเห็นที่ 307
เจอไรอะๆ
PS.   ความตายไม่ใช้สิ่งที่เรากลัว เเต่สิ่งที่เรากลัวจริงๆคือการลาจาก
Name : p_ice < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p_ice [ IP : 27.130.44.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2557 / 13:37
# 20 : ความคิดเห็นที่ 293
อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
ค้างค่าาาาาา
ตอนนี้ทั้งฟินทั้งค้างเลย อ่านไปยิ้มไป อาาาาาาาา
มาอัพอีกไวๆนะคะไรเตอร์~~~
PS.  Drama CD , Otome Games , BL , Manga , Anime , Seiyuu คือที่สุด!!! //หลงรักฮาเร็มยาโอยขนาดหนัก
Name : :: Mosifer :: < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :: Mosifer :: [ IP : 1.47.199.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2557 / 10:33
# 19 : ความคิดเห็นที่ 290
พอลเจออะไร....
เมื่อไหร่พอลจะได้แสดงความหน้าตาดีใหัประชาชีได้รับรู้~
PS.  ทุกเวลา ทุกนาที ทุกวันเดือนปีนั้นมีค่า อย่าปล่อยเลยไปทั้งๆที่ยังไม่ทำอะไรกับมัน
Name : bigbowka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bigbowka [ IP : 171.99.228.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2557 / 00:03
# 18 : ความคิดเห็นที่ 289
ค้างมากๆอะค่ะ มาอัพต่อไวๆน้า
PS.  อ่านแล้วเม้น เป็นนิสัยของเพื่อนชาวเด็กดีจ้า
Name : ในนามแห่งนักฆ่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ในนามแห่งนักฆ่า [ IP : 1.2.168.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 21:31
# 17 : ความคิดเห็นที่ 288
เห็นด้วยกับคหที่286เพราะว่าเราทำเสียงอ้ากกกกกก ตอนอ่านจบพอดีเลย แหะๆ มาต่อไวๆนะคะอยากอ่านต่อค่า
Name : nejan12 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nejan12 [ IP : 58.9.128.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 17:40
# 16 : ความคิดเห็นที่ 287
ค้างมากอ่ะ
Name : Black Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Black Angle [ IP : 114.109.158.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 11:43
# 15 : ความคิดเห็นที่ 285
อ๊ากกกกกกกกกกกกก ค้างมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
พอลจังอยากได้อะไรหว่าาาาาา
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 171.5.127.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 11:10
# 14 : ความคิดเห็นที่ 284
ค้างที่สุด
PS.  วายคือชีวิต ^-^++++*-*
Name : napatsorn mawongsa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ napatsorn mawongsa [ IP : 171.6.201.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 08:40
# 13 : ความคิดเห็นที่ 283
ของรางวัลอะไรอ๊ะ????


PS.  ตราบใดที่ยูแจซอกยังไม่ตาย...ไม่ได้เห็นตัวจริงของซงจีฮโย...ไม่ได้จับกล้ามของคิมจงกุก...รันนิ่งแมนยังไม่สูญสลาย...คิมดงจุนคนนี้จะไม่ยอมตายเด็ดขาด!!!(คิมดงจุนชื่อเกาหลีของตัวเองน่ะแฮะๆ=..=;)
Name : คิมดงจุน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิมดงจุน [ IP : 115.67.4.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 00:23
# 12 : ความคิดเห็นที่ 282
ชอบจ่าฝูงนกพิราบบบ นาง(?)ฝีปากกล้าดี5555เริ่ดดด
PS.  Yaoiจงเจริญ~!*^* เค้าเป็นติ่งเกาหลีแหละ>w<~ ชอบexo b1a4 ละก็snsd>3< และอื่นๆอีกมากมายยย>3< แวะมาทักทายหรือแปะนิยายได้นะแจ๊ะ>3O
Name : 'violettie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 'violettie [ IP : 180.183.129.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 23:32
# 11 : ความคิดเห็นที่ 281
อร๊าย........ยยยย
...แบบว่ามันทั้งฟินทั้งค้างเรยอ่า (ความรู้สึกหลังอ่านจบ..รู้สึกว่าโค_รค้างเรยอ่า)
โอ๊ยๆๆ..อยากรู้จังว่าพอลถูกใจของรางวัลอะไรเปนพิเศษหว่า??
.
.
...ดังนั้นเพื่อไขความกระจ่าง..ไรท์เตอร์ผู้น่ารักจ๋า....มาต่อด่วนจร้า!!!!
Name : อสูรน้อย>< [ IP : 115.67.7.225 ]

วันที่: 7 เมษายน 2557 / 23:30
# 10 : ความคิดเห็นที่ 280

PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 27.55.137.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 21:11
# 9 : ความคิดเห็นที่ 279
พอลอยากได้อะไรอ่า
PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 27.55.137.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 21:10
# 8 : ความคิดเห็นที่ 278
พอลน่าร๊าก~~

อะไรกันหนอที่พอลอยากได้~~

ไรท์มาต่อไวๆน้า เป้ฯกำลังใจให้สู้ๆ
Name : ¥ʊuReɨ Hմn†єʀ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ¥ʊuReɨ Hմn†єʀ [ IP : 171.96.240.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 20:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 277
ค้างอาาาาาาาาาาา
PS.  ถึงจะทำไม่สำเร็จ... แต่ก็ดีใจที่ได้พยายามทำมันแล้ว
Name : rinray < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rinray [ IP : 101.51.235.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 20:24
# 6 : ความคิดเห็นที่ 276
มาต่อด่วน ค้างงง~
อยากจะกรี๊ดดดดดด
ไม่อยากให้จบอ่ะ
ไรท์แต่งสนุกมากกกกกค่ะ
ไม่ต้องรีไรท์น้าาา~
สนุกอยู่แล้ว อิอิ
Name : Rai [ IP : 124.121.162.135 ]

วันที่: 7 เมษายน 2557 / 20:12
# 5 : ความคิดเห็นที่ 275
พอลอยากได้อะไรเอ่ย? ปล.พอลอ่อนโยนมว๊ากกก
PS.  ผู้ใดอ่อนแอ ผู้นั้นจะสูญสิ้นทุกสิ่ง ข้าจึงไม่มีวันอ่อนแอและไม่สิ้นสิ้นความทระนงและศักดิ์ศรี
Name : อิชิมารุ คุมิโกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิชิมารุ คุมิโกะ [ IP : 125.27.105.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 17:03
# 4 : ความคิดเห็นที่ 274
พอลจังอยากได้อะไรอะ สนุกมากค่ะ มาอัพต่อด่วนๆๆๆๆๆ
PS.  เส้นผมสีเงินสะท้อนแสงจันทราดวงตาสีโลหิตที่จ้องมองริมฝีปากที่ขยับยิ้มผิวกายที่ขาวสะอาด รอบกายคือความมืดแลกายาถูกแต้มด้วยสีเลือด : จันทราละเลงเลือด
Name : จันทราละเลงเลือด เนย์ซี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จันทราละเลงเลือด เนย์ซี [ IP : 113.53.45.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 14:18
# 3 : ความคิดเห็นที่ 273
อ๊ายยย >///< พอลจังน่าร๊ากกก 
PS.  ปัญหาทุกปัญหา มันจะดูง่ายขึ้นหลังจากที่ได้รับการแก้ไขไปแล้ว
Name : คาชิ คาชิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คาชิ คาชิ [ IP : 125.26.141.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2557 / 14:13
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android