คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 19 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 18 วันพักผ่อน ♦♦


     อัพเดท 4 ต.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 382 Overall : 65,399
1,925 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 19 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 18 วันพักผ่อน ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4749 , โพส : 149 , Rating : 11% / 95 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

: + WRITER + :

 

บทที่  18  วันพักผ่อน  ♦

 

 

 

ซ่า ~ ซ่า ~

 

  กรี๊ด ~ รับน้า ~   ลูกวอลเล่ถูกตบไปมาโดยสาว ๆ ในชุดว่ายน้ำลานตา   หนุ่ม ๆ เปลือยอกหน้าตาดีที่อยู่ใกล้ ๆ ถ้าไม่ส่งเสียงเชียร์ก็กระโดดร่วมวงด้วยอย่างครื้นเครง  กลุ่มนักเรียนจากสภาต่างพากันใช้เวลาพักผ่อนให้คุ้มคุณค่ามากที่สุด  บางคนไปว่ายน้ำทะเลเล่น  บางส่วนนั่ง ๆ นอน ๆ อาบแดดอย่างสบายอารมณ์  ส่วนผม...

 

  เมนูวันนี้ก็คงประมาณนี้ล่ะนะ  ส่วนของ...คงต้องไปเดินตลาดเองล่ะ ”  ผมพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมองสมุดในมือ  ก่อนจะใช้มือปิดดังฉับ “  เท่านี้ก็โอเคแล้ว ” 

 

  พอลจังทำอะไรอยู่เหรอคะ ? ”  รุ่นพี่ฟรองเซียในชุดกระโปรงสีหวานเอ่ยถามพลางทรุดนั่งที่เก้าอี้ผ้าใบชายหาดข้างผม  ตามด้วยรุ่นพี่โยโกะในชุดวันพีซสีดำสนิทขับผิวขาวให้เหมือนเปล่งประกายได้  นอกจากนี้ยังมีนักเรียนหญิงในสภาอีกหลายคนเดินมาล้อมผมด้วย 

 

  แค่เช็กของที่ต้องเตรียมเย็นนี้น่ะครับ  งานเลี้ยงคืนนี้เริ่มทุ่มหนึ่งใช่ไหมครับ ”  ผมถามเพื่อความชัวร์ 

 

  อืม  เราคงอยู่ประมาณสองชั่วโมงแล้วไวท์จะลากออกมาน่ะ  เห็นบอกมีเกมส์ให้เล่น ”  โยโกะพูดด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจผู้เป็นเพื่อนแม้แต่น้อย เพราะรู้นิสัยดีว่าอีกฝ่ายน่ะบ้าและรักสนุกเป็นที่สุด

 

  ว่าแต่...” สาว ๆ รอบตัวผมพากันกวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าจนผมต้องเกาหัว  เอ่ยปากถามอย่างสงสัย

 

  มีอะไรหรือเปล่าครับ ? ” 

 

  มีสิ !  หกเสียงประสานพูด  ก็ดูสภาพรุ่นน้องเธอสิ  ทั้งที่มาเที่ยวทั้งทีแต่กลับใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีดำกับกางเกงชายทะเลสีเนื้อ  มันเป็นอะไรที่ธรรมด๊า...ธรรมดา  หน้าตาก็ออกจะหล่อเหลาน่ารัก  แต่พอเหยียบถึงพื้นสนามบินปุ๊บก็ปัดผมปรกหน้าปรกตา   แถมเพิ่มดีกรีให้มันยุ่งเหยิงซะ  แว่นตาเก่า ๆ นี่อีก 

 

เห็นแล้วหญิงขัดใจค่า ~~~

 

  อะไรล่ะครับ ”  ผมถามอย่างไม่เข้าใจแล้วก้มมองตัวเองบ้าง  ก็แต่งตัวธรรมดา ๆ นี่นา  จะมีปัญหาอะไรได้  หากแต่ยังไม่ทันที่ทั้งหมดจะเปิดปากเทศนาพ่อครัวหนุ่ม   พวกเธอก็ต้องเงยหน้าเมื่อพบว่าชายหนุ่มแปลกหน้านับสิบกำลังล้อมพวกเธอเอาไว้ 

 

  มีอะไรกับพวกเราหรือเปล่าคะ ? ” รุ่นพี่ฟรองเซียเอ่ยปากถามอย่างอ่อนหวาน เรียกรอยยิ้มแสยะได้จากตัวคนนำที่ดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าที่กวาดตามองเรือนร่างของหญิงสาวทั้งหกอย่างหื่นกระหายโดยมองข้ามหัวชายหนุ่มเพียงคนเดียวของกลุ่มแล้วเอ่ยชักชวน 

 

  น้องสาว  สนใจไปเล่นน้ำกับพวกเราทางนู้นไหม ? ”  ทางนู้นที่อีกฝ่ายว่าคือทิศทางห่างไกลที่แทบไร้ผู้คน  รุ่นพี่ฟรองเซีย  โยโกะ  ซากิและรุ่นพี่สาวอีก 3 คนมองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ  ที่ไหน ๆ ก็มีแต่ผู้ชายหื่นกามทั้งนั้น 

 

 คงต้องขอปฏิเสธค่ะ  พวกเรากำลังคุยอยู่กับเพื่อน ”  รุ่นพี่สาวอีกคนตอบปฏิเสธอย่างนิ่มนวล  ส่วนอีกสองสาวจับแขนสาวห้าวไม่กระโดดต่อยอีกฝ่าย  แต่ชายหนุ่มแปลกหน้ากลับเข้าใจว่าสาวน้อยร่างบางกำลังกลัวพวกเขาเท่านั้นเอง  จึงฉีกยิ้มที่คิดว่าหล่อที่สุดไปให้ 

 

 ไม่ต้องกลัวพี่นะจ้ะน้องสาว  ไปหาอะไรสนุก ๆ ทำกับพวกพี่เถอะ  ดีกว่าอยู่กับ...  เจ้าตัวปรายตามองผมที่ยังก้มหน้าอยู่อย่างดูถูก     เจ้าหน้าอ่อนนี่...

 

เหล่าสาว ๆ มองหน้ากันแล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ในทันที  โยโกะกระซิบกระซาบกับผมที่ยังนั่งนิ่งอยู่เป็นเชิงสั่งอย่างนึกสนุกทำให้ผมต้องเลิกคิ้วมองหลังเส้นผม

 

  จะได้ผลหรือครับ ? ”  ผมถามเสียงหวาด ๆ แทนที่อีกฝ่ายจะกลัวผมดีไม่ดีจะถลามารุมยำก็เป็นได้  โยโกะกระซิบ 

 

  ได้ผลอยู่แล้ว  ถ้าไม่อยากโดนรุมกระทืบก็พยายามดี ๆ ล่ะ ” รุ่นพี่สาวขู่ 

 

“ ทางเราก็ขอปฏิเสธอยู่ดีค่ะ ”  สาว ๆ เดินมาหลังผม  ใครคนหนึ่งในกลุ่มอีกฝ่ายดูจะทนไม่ไหว  ทำท่าจะคว้าจับข้อมือรุ่นพี่ซากิและนั่นทำให้ผมหรี่ตาวูบ

 

  เฮ้ย ! ชวนดี ๆ ไม่ชอบหรือไงว่ะ ”  มือหนาของอีกฝ่ายทำท่าจะคว้าข้อมือของรุ่นพี่สาวร่างเล็ก  หากแต่ก็มีอีกมือคว้าขวางไว้ก่อน  ซึ่งมันเป็นมือของผมเอง...

 

หมับ !

 

หาเรื่องอีกแล้วไหมล่ะไอ้พอลเอ๋ย...

 

ผมร้องครางในใจ   แต่เมื่อได้รับแรงสะกิดจากรุ่นพี่โยโกะที่ส่งเสียงเชียร์ว่าเอาเลย  จึงบีบข้อมืออีกฝ่ายแน่น  แน่นอนว่าพลังของผมนั้นอย่างมากพยายามควบคุมให้แขนหักได้สบายแต่ขืนทำอย่างนั้นคุกก็เรียกหาสิครับ  แค่ให้ข้อมือเคล็ดก็พอแล้ว

 

กร็อบ !  กร็อบ !

 

  อ้าก ! มือฉัน...มือฉัน ” 

 

  ก็แค่เคล็ดเท่านั้นเอง ”  ผมบอกเสียงเรียบเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนจากอีกฝ่าย  ทำอย่างกับจะตายเสียให้ได้ รู้ไหมครับว่ามันน่าหนวกหู 

 

  หน็อย...แก ”  คนที่เหลือทำท่าจะถลาเข้ามาชกผมแต่ผมเสยเส้นผมขึ้นไปด้านหลังพลางลุกขึ้นยืน  ด้วยความสูงมาตรฐานทำให้ไม่ได้ดูเตี้ยกว่าแต่อย่างใด  ดวงตาคมกริบสีทองวาวราวราชสีห์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่อทำให้คนทั้งหมดนิ่งค้าง  เผลอผงะถอยห่างโดยไม่รู้ตัว 

 

เอ...ราชสีห์เวลามองเหยื่อนี่ต้องจ้องมองตรง ๆ ให้รู้สึกถึงอำนาจและทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนเหยื่อสินะ อืม ๆ ถ้าไม่อยากโดนรุมตื้บต้องรีบข่ม

 

  ขอโทษด้วยที่ต้องบอกว่า กรุณาอย่ามารบกวน 'พวกผม'  คำว่าพวกผม  ไม่ได้หมายถึงผมหรือสาว ๆ ด้านหลังเพียงอย่างเดียวทว่ารวมถึงคนในสภาอีกที่เหลือที่ย่างก้าวเข้ามาล้อมพวกเราอย่างไร้สุ้มเสียง  อุบ๊ะ...เท่านี้เราก็ไม่ต้องกลัวแล้ว  ฮู่เร่ ~ (ในหัวของแกนี่มัน...) 

 

  ...อย่าไปกลัว  ก็แค่คน ๆ เดียว ”  อีกฝ่ายบอกเสียงเลิ่กลั่ก 

 

  คนเดียวที่ไหน ”  เสียงใสของไวท์ดังขึ้นขณะมายืนข้างผม  ตามด้วยรุ่นพี่เลออนและคนอื่น ๆ อีกนับครึ่งร้อยที่ประจันหน้ากับอีกฝ่าย บ่งบอกว่าเป็นกลุ่มเดียวกันจนชายหนุ่มแปลกหน้าผู้วอนหาเรื่องตาย

 

ผมทรุดนั่งอีกครั้งเพราะมันเมื่อย  ผมไม่ค่อยออกกำลังกายเลยทำให้ข้อเข่าเสื่อมหรือเปล่าเนี่ย ? ไม่ใช่สิ  ข้อเข่าเสื่อมไว้ใช้กับคนแก่แต่เพราะการกระทำที่แปลกกว่าคนอื่นจึงทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดคิดว่าชายหนุ่มผมทองหน้าละอ่อนตรงหน้าน่าจะเป็นหัวหน้าของทั้งหมด 

 

ผมขยับขานั่งไขว้ห้างแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย  เจ็บ ๆ ที่เข่า  หรือว่าผมจะเป็นโรคข้อเข่าเสื่อมจริง ๆ ? สงสัยต้องระวังเรื่องการกินหน่อยแล้วแฮะ  แต่เพราะเรื่องตรงหน้าทำให้ผมยังไม่สามารถทดสอบประสิทธิภาพร่างกายได้จึงเริ่มเอ่ยปากไล่เพราะไม่เห็นมีใครพูดอะไรแม้แต่คนเดียว

 

จะจ้องหน้ากันจนท้องเลยหรือไงครับ ?

 

  ถ้าพวกคุณไม่มีธุระอะไรก็เชิญไปได้แล้ว  'พวกผม' ต้องการพักผ่อนอย่างส่วนตัว ”  น้ำเสียงทุ้มที่เน้นหนักและท่าทางดั่งราชาที่แม้จะดูสบาย ๆ แต่กลับมีความสง่างามและองอาจแฝงอยู่เมื่อผมนั่งตัวตรง  แล้วหลังผมจะเป็นโรคด้วยหรือเปล่าเนี่ย ? ผมคิดอย่างกังวลโดยไม่สนใบหน้าของแต่ละคนที่เลิกคิ้วมองผมอย่างแปลกใจ  อีกกลุ่มหนึ่งเหล่าหนุ่ม ๆ ทั้งหลายกลับจำต้องล่าถอยแต่โดยดีเมื่อผมขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมและมีบรรยากาศกดดันที่ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก 

 

ไปเร็ว ๆ สิ  ผมจะได้คุยกับรุ่นพี่เรื่องโรคข้อเข่าเสื่อม  รู้ไหมครับปล่อยไว้นานมันอาจหาทางแก้ไม่ได้ ( ยังไม่เลิก )

 

  ชิ......ไปก็ได้ว่ะ ”   อีกฝ่ายว่าแล้วสะบัดหน้าจากไป  แน่นอนว่าสายตาผมมองไล่หลังไป  จนพวกเขาขนลุก  รีบจ้ำเดินอย่างว่องไว  มีบางคนหันกลับมามองก็ต้องหายใจสะดุดเพราะแม้จะเริ่มอยู่ไกลแต่ก็เห็นชัดเจนว่าดวงตาคู่นั้นเหมือนเรืองแสงออกมาได้แม้อยู่ในที่ร่ม

 

  เอ้า ๆ ไม่มีอะไรแล้ว  แยกย้ายไปกันได้  เดี๋ยวตอนเที่ยงค่อยมารวมตัวกันไปหาอะไรกิน ”  โยโกะโบกไม้โบกมือไล่  มื้อเที่ยงผมไม่ได้ทำให้ทานนะครับเพราะเสนอให้ทั้งหมดไปทานของขึ้นชื่อของที่นี่กัน  ไหน  ๆ ก็มาโอกินาว่าทั้งที 

 

ว่าแต่เข่าผมเป็นยังไงบ้างเนี่ย

 

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำการทดสอบหัวเข่าตัวเองก็ต้องแทบหน้าทิ่มเมื่อรุ่นพี่สาวสุดห้าวตบป้าบ ๆ เข้าให้ที่หลัง  อูย...แรงเยอะมากครับ

 

  ดีมากน้องรัก  เห็นเจ้าพวกนั้นไหม ? หน้าซีดไปเลย ”  เธอหัวเราะก๊าก เช่นเดียวกับสาว ๆ กลุ่มเดิมที่อมยิ้มไม่เว้นแม้แต่รุ่นพี่ฟรองเซียที่หัวเราะเบา ๆ ผมบ่นอุบอย่างตัดพ้อ 

 

  ทำอย่างนั้นผมมีสิทธิ์โดนรุมกระทืบนะครับ ” 

 

  น่า ...กลัวอะไร  เรามีร้อยกว่าคน  อีกอย่างแค่พอลจังทำตาดุขู่มันก็ขวัญกระเจิงแล้ว ” รุ่นพี่สาวอีกคนเอ่ยสนับสนุน  ผมทำหน้ายู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะสาว ๆ   

 

  แล้วนั่งเฉย ๆ ทำไม  พอลจังเราไปเล่นวอลเล่ดีกว่า ”  แล้วสาว ๆ ก็ลากผมไปแข่งกับรุ่นพี่ไวท์  เดย์วอร์และไนท์  เฮ่อ...แต่ละคนเอาแต่จริง ๆ 

 

  เฮ้ย ! จับคนชนะโยนเลย ” 

 

  เดี๋ยว ๆ ...

 

ตู้ม !!! 

 

  ฮะ ๆๆๆ ”  เสียงหัวเราะดังอย่างครื้นเครงเมื่อผมอยู่ในสภาพตัวเปียกโชกน้ำทะเล  ก็รู้ว่าเล่นชนะจะมีการโยนแต่ทำไมต้องโยนลงน้ำด้วยเนี่ย

 

ตู้ม ! ตู้ม !

 

ผมยกมือกันน้ำที่กระเด็นเข้าตาจากแรงกระโดดของเดย์วอร์และชิโนะที่โชว์แผงอกขาวเนียนและซิกแพคอย่างคนสุขภาพดีจนสาว ๆ รอบตัวตาเป็นมัน  ผมถอนหายใจ  ถอดแว่นตาโยนฝากไปให้ชิโนะแล้วร่วมวงสาดน้ำใส่กันเล่นอย่างสนุกสนานจนเดย์วอร์สะกิดบอกแผนการบางอย่าง  พวกผมทั้งสามที่ตัวเปียกก็เดินไปยืนหน้าคุณชายตระกูลอาคาดะที่นั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ

 

  คุณชิโนะครับ *_* ” เริ่มจากผมที่ยิ้มหวานให้     

 

  ชิโนะ...” เดย์วอร์ดึงหนังสือในมืออีกฝ่ายออกแล้วโยนส่งให้คุณพ่อบ้านคิฟุยะที่ทำตาปริบ ๆ 

 

  ชิโนะ ~   ไนท์ลากเสียงยาว  ดึงแว่นตากันแดดออกจากคอเสื้อของเขาแล้วพวกผมก็ประสานเสียงด้วยประโยคที่แทบทำให้เขาทำหน้าเหวอ

 

  ไปเล่นน้ำกัน !  

 

  เดี๋ยว ๆ ” ไม่ทันที่คุณชิโนะจะได้ปฏิเสธ  พวกผมก็พากันแบกเขาแล้วฮูเร่โยนลงน้ำดังตู้มทันที   คุณชิโนะในสภาพตัวเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้าผุดลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้านิ่ง ๆ  

 

  หง่ะ...นายคิดผิดหรือเปล่าเนี่ยเดย์ ”  ผมถามเสียงหวาด ๆ ไม่ต่างจากอดีตนักกีฬาที่กลืนน้ำลายเอือก  ถามสนับสนุน 

 

  นั่นสิ ไม่ใช่หาเรื่องให้พวกเราตายนะ ”  คนวางแผนเงียบไปชั่วครู่แล้วเอ่ย 

 

  ไม่รู้เหมือนกัน... 

 

  เฮ้ย !  พวกผมร้องเฮ้ย  ไม่ใช่เพราะคำตอบจากเดย์วอร์  แต่เพราะคุณชิโนะที่กวาดมือตีน้ำใส่พวกผมจนสำลักไปตาม ๆ กัน  และทำให้ผมเห็นว่าดวงตาสีน้ำเงินเข้มมีร่องรอยเยาะเย้ย

 

  อย่างนี้มันเปิดสงครามกันนี่หว่า ”  ผมถกแขนเสื้อขึ้น  ถอยหลังหลายก้าวแล้ววิ่งกระโจนตัวลงน้ำอีกครั้งตามด้วยเพื่อนหนุ่มอีกสอง  มหกรรมสาดน้ำครั้งใหญ่จึงเริ่มขึ้น  นอกจากนี้ผมยังไปฉุดคนรอบตัวมาเล่นเป็นเพื่อนด้วย    

 

 พอลขี้โกง ! เอาคนอื่นมาบัง ” 

 

  ไม่มีกฏห้ามนี่ ”  ผมทำหน้ายียวนแล้วก็ต้องหน้าทิ่มลงน้ำเต็มที่เมื่อคนเงียบ ๆ แอบมาด้านหลังแล้วกระโดดเกาะจนจมลงไปกันทั้งคู่  แล้วผมก็หาทางเอาคืนต่อ  มาเที่ยวก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่สิครับ 

 

  ฮะ ๆ ” ภาพความครื้นเครงเบื้องหน้าทำให้พ่อบ้านชรายิ้มด้วยความยินดี   ยิ่งเห็นรอยยิ้มสนุกสนานของนายน้อยที่เขาดูแลมาตั้งแต่เด็กก็ยิ่งรู้สึกดีใจที่ได้ตามมาด้วย  นานเท่าไหร่กันแล้วที่นายน้อยของเขาไม่ได้ยิ้มด้วยความสุขอย่างแท้จริง และนั่นคงเป็นเพราะเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมของคนอื่น ๆ

 

  

 

60%

 

 

เวลาเที่ยง  พวกผมต่างเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วแยกย้ายไปหาอาหารเที่ยงกินกัน  แน่นอนว่ากลุ่มผมมีเดย์วอร์  คุณชิโนะ  ไนท์และคุณพ่อบ้านคิฟุยะที่เปลี่ยนจากชุดทางการเป็นชุดชายทะเลธรรมดา ๆ ตามคำขอร้องของพวกผมที่ไม่อยากจะเด่น   แน่นอนว่ามาโอกินาว่าทั้งที  อาหารที่ต้องลองคือ 'โซบะ' ที่ขึ้นชื่อของโอกินาว่ารวมถึงราเมงที่มีการปรุงด้วยวิธีพิเศษทั้งเส้นและเนื้อ  นอกจากนี้ยังสามารถสั่งอาหารทะเลแบบครบสูตรได้ด้วย  ด้วยเหตุนี้พวกผมจึงตัดสินใจจะกินข้าวเที่ยงแล้ววางแผนที่จะไปเดินซื้อของจนถึงบ่ายสาม  แล้วจากนั้นก็จะมาเล่นน้ำทะเลต่อจนเกือบถึงเวลางาน

 

“  โซบะและราเมงร้อน ๆ ได้แล้วครับ ”  เมื่อโซบะร้อน ๆ มาถึงพวกผมก็ต้องร้องว้าวเพราะความน่าทานของมัน   อย่างที่บอกครับโอกินาว่าอากาศจะดี  ฟ้าใสทะเลสะอาดจึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ  ร้านค้ามีร้านแบบตะวันตกด้วยเพื่อตอบสนองคนต่างชาติที่มาเที่ยว ระหว่างที่กำลังทานเพลิน ๆ เดย์วอร์ก็ถามถึงเมนูอาหารตอนค่ำว่าผมจะทำอะไรบ้าง  ผมเลยต้องทวนความคิดของตัวเอง

 

“  รุ่นพี่ไวท์บอกว่าจะให้เราทานอาหารเย็นในงานเลี้ยงเพราะบอกว่ารุ่นพี่โซระกับรุ่นพี่มามิยะเตรียมอาหารดี ๆ และพ่อครัวมือหนึ่งมาแล้ว  เลยอยากให้เรากินในงานเลี้ยงก่อน  พอประมาณสามทุ่มผมก็จะทำเมนูง่าย ๆ แบบ 'ฟาลอบเตอร์' ครับ ” 

 

“  ฟาลอบเตอร์ ? ” ไนท์ทำหน้าเอ๋อขณะที่อีกสองหนุ่มจับคางอย่างใช้ความคิด 

 

“  วิธีก่อไฟ  แล้วหาถังอะลูมิเนียมสำหรับเก็บความร้อนมาตั้งแล้วทำอาหารน่ะเหรอ ” 

 

“  ประมาณนั้นแหละครับ  ผมจะต้องไปซื้อพวกของสดซะด้วยก่อนงานเลี้ยง ” 

 

“  อาหารแบบนั้นทำยากไหม ? ”  ชิโนะออกอาการสนใจอาหารที่เด็กหนุ่มจะทำไม่น้อย  ส่วนเรื่องรสชาติไม่มีใครคิดกังขาเนื่องเพราะรู้ดีว่าฝีมือพ่อครัวคนนี้ดี

 

เอ...ยากไหมนะ ผมเอียงคอ  คีบเส้นโซบะเข้าปาก  จิบชาร้อน ๆ ที่ทานคู่กันได้เหมาะสุดแล้วอธิบายกระบวนการทำ “  ฟาลอบเตอร์คล้ายกับการประกอบอาหารด้วยการนึ่ง  แต่ก็เหมือนกับการต้มด้วยเช่นกันเพราะต้องใช้น้ำเป็นตัวกระจายความร้อนให้ทั่วถึง  อะลูมิเนียมตามปริมาณอะตอมแม้กักเก็บความร้อนได้ไม่ได้ดีสุดแต่เหมาะกับการทำเพราะไม่ได้กักเก็บความร้อนมากไปหรือรับความร้อนไม่ได้เลย   พอนำมาตั้งไฟเผาจะทำให้ของสดถ่ายเทอากาศได้ดี นอกจากนี้ไอความร้อนจากด้านล่างหรือไอน้ำจะตีตัวขึ้นด้านบนที่อากาศเย็นกว่าเกิดการควบแน่นเล็กน้อยเป็นของเหลว  ทำให้สามารถปิ้งขนมปังกรอบได้ ทานคู่กับอาหารทะเลได้เหมาะสุด  ผมคงอยู่ในงานเลี้ยงแค่ชั่วโมงเดียวก็จะออกมาทำเลย  และด้วยปริมาณคนเกือบสองร้อย  รุ่นพี่โซระเตรียมอุปกรณ์ไว้ให้แล้วที่ริมหาดส่วนตัวที่เป็นพื้นที่ที่รุ่นพี่มามิยะหามาทำให้เราจะได้รับความสงบเงียบพอตัวด้วยครับ ” 

 

ผมไหวไหล่เมื่อหยิบสมุดที่เขียนสูตรอาหารของตนออกมาแล้วบอกยิ้ม ๆ

 

“  ก็แค่อาหารง่าย ๆ ล่ะนะครับ  แต่ฟาลอบเตอร์ของผม  ของเหลวที่จะใช้นึ่งจะเป็นแอลกอฮอล์ประเภทรัมเนื่องเพราะผมปรึกษากับคุณชิโนะแล้วว่าไวน์แดงจะกลบรสชาติอาหารทะเล  ดังนั้นเหล้ารัมจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด  กุ้ง  หอย  ปู  ปลาหมึก  เนื้อปลาที่ใช้เหล้าจะช่วยเน้นรสทะเลและช่วยกระตุ้นความอยากอาหารให้ดียิ่งขึ้น   ทานควบคู่กับขนมปังกรอบที่ทาเนยและสาหร่ายบาง ๆ ทำให้บางคนที่ไม่ค่อยชอบแอลกอฮอล์ทานได้ง่าย  แก้เผ็ดจากน้ำจิ้มซีฟูดซ์สบาย ๆ แทนที่จะเป็นน้ำเปล่าที่ดับรสชาติ   นอกจากนี้เพราะขนมปังถูกปิ้งด้วยไอน้ำกับความร้อนจะได้กลิ่นรมควันนิด ๆ กับกลิ่นเหล้ารัมจาง ๆ ผสมกลิ่นอาหารทะเลด้วยครับ ” 

 

“  สุดท้ายคือพาสต้าทะเลสำหรับคนที่คิดว่าทานแค่เนื้อทะเลแล้วจะไม่อิ่มกับขนมเบเกอรี่ที่ผมจะขอตัวไปทำทีหลังเสริมด้วย  อ่อ...มีไอศกรีมโคนที่ผมลองทำมาหลายรสให้ทานด้วยนะครับ ”  ตบท้ายด้วยรอยยิ้มหวานพลางนั่งกินโซบะต่อ  มาทะเลทั้งทีก็ต้องกินอาหารทะเลถูกไหมครับ

 

สุดยอด...

 

สามหนุ่มกับอีกหนึ่งคนชรากลืนน้ำลายเบา ๆ ไนท์ตาวาว  ร้องโอดครวญเมื่อได้ฟัง

 

“  ชักอยากให้ถึงมื้อค่ำเร็ว ๆ แล้วสิ ”  เดย์วอร์ตาเป็นประกายขณะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แค่ได้ยินก็รู้สึกอดใจไม่ไหวแล้ว 

 

“  เดี๋ยวจะให้พ่อบ้านคิฟุยะไปช่วย ”  ชิโนะพูดเรียบ ๆ แต่ดวงตาสีน้ำเงินเหม่อไปอีกด้านบ่งบอกว่าเจ้าตัวก็กำลังคิดถึงอาหารเหล่านั้นเหมือนกัน    

 

“  รบกวนหน่อยนะครับ ”  ผมหันไปโค้งหัวให้ชายชราที่ตาลอย   พ่อบ้านประจำตัวคุณหนูอาคาดะสะดุ้ง  กระแอมไอแก้เก้อเพื่อดึงตนเองให้สู่มาดพ่อบ้านอีกครา  รับคำสั้น ๆ   

 

“  ครับผม ” 

 

 

ผมเดินตะลอนซื้อของหลายอย่างว่าจะเอาไปฝากไปพี่บ้าซะหน่อยแล้วเดินเล็ง ๆ ร้านของสดที่เหมาะกับการซื้อไปทำอาหารมื้อดึกหลายสิบร้านและขอใช้บริการเรียกส่งแต่ระหว่างเดินเล่นกลับพบอะไรบางอย่างเสียก่อน

 

“  กระดิ่ง...”  ผมมองร้านของกุ๊กกิ๊กสีหวานตรงหน้าอย่างสะดุดตากับบางอย่าง  มันคือปลอกคอที่ทำจากโซ่สีเงิน  ห้อยด้วยกระดิ่งลูกเล็กสีฟ้ากระจ่างที่ทำให้ผมนึกถึงดวงตาของอะไรบางอย่าง 

 

“  เท่าไหร่ครับ ? ”  ผมเอื้อมไปหยิบมันมาแล้วถามแม่ค้าทันที  อดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงแมวประหลาดขนสีรัตติกาลนุ่มมือ  ถึงไม่รู้ว่าจะเจอเจ้าเหมียวเมื่อไหร่แต่ผมคิดไว้ว่าจะซื้อให้มันใส่  คงเข้ากันดีนะครับ

 

ตอนเย็น ๆ พวกเราลงมาเล่นน้ำอีกรอบเพื่อความชุ่มชื่นหัวใจ  จนตอนห้าโมงครึ่งก็ถูกสั่งให้ขึ้นจากทะเลเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงกันได้แล้ว  ชุดทักซิโด้ของผม  ไนท์และเดย์วอร์มีคุณชิโนะจัดเตรียมเพราะถ้าจะให้พวกผมไปซื้อก็ไม่ทันเลยอาสาที่จะหาชุดมาให้     

 

“  ใหม่...กริบ ”  ผมพูดอย่างอึ้ง ๆ ใช้มือลูบเสื้อนอกสีดำเนื้อดี  ที่แขวนไว้อย่างดีโดยคุณพ่อบ้านคิฟุยะ  เห็นแล้วชักจะกลัวว่าจะทำชุดเปื้อนแฮะ 

 

ผมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด  ทับด้วยเสื้อนอกสีดำ หูกระต่ายเพียงทำพาดไหล่เพราะใกล้ได้เวลางานเลี้ยงเริ่มแล้วเลยไม่มีเวลาใส่  กะจะไปใส่เอาในงาน  ผมสีทองเกือบถึงบ่าเสยไปด้านหลังแล้วรวบไว้ระต้นคอ  ดูยุ่งเหยิงไปสักเล็กน้อย  แว่นตาเก่า ๆ ถูกนำมาใส่ลดความคมกริบของนัยน์ตาสีอำพัน   ผมชินเสียแล้วกับการที่ต้องใส่แว่น

 

เปิดประตูไปก็เจอกับเดย์วอร์  ไนท์  ชิโนะพร้อมชายชราในชุดทักซิโด้เหมือนกันทันที  สามในสี่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นสภาพไม่ค่อยเรียบร้อยของผม  เดย์วอร์จับข้อมือผมขึ้นเผยกระดุมสองเม็ดที่ข้อมือซึ่งยังไม่ได้ติด  พอเห็นอย่างนั้นเจ้าตัวก็บ่นใส่ผมในทันที

 

“  ทำไมแต่งตัวไม่เรียบร้อยเนี่ย  เดี๋ยวก็สายหรอก ”  ผมที่อีกมือถือสมุด  ยกแขนอีกข้างให้เมื่อถูกไนท์จับพลิกดูบ้าง  เอ่ยตอบเสียงแห้ง ๆ 

 

“  ฉันต้องไปเช็คนี่ว่าของสดครบหรือยัง  แถมต้องหาอุปกรณ์อีก  เอาน่า ๆ เดี๋ยวค่อยไปจัดการในงานเลี้ยงก็ได้  ฉันเองก็อยู่ไม่นาน ”  ผมพูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักแต่ดูเหมือนเดย์วอร์และไนท์จะไม่ฟัง  คนทั้งสองติดกระดุมแขนเสื้อผมให้เรียบร้อยแล้วยัดกลับเข้าไปในเสื้อนอก  ส่วนคุณชิโนะก็พาดหูกระต่ายที่คอผมแล้วผูกให้อย่างขะมักขะเม้น 

 

พ่อบ้านคิฟุยะมองภาพตรงหน้าตาปริบ ๆ เด็กหนุ่มผมทองถูกรุมล้อมด้วยเด็กหนุ่มอีกสามคนที่ทำเหมือนช่างแต่งตัว  เขากำลังจะอ้าปากขออนุญาตจัดชุดให้เพื่อนของนายน้อย  แต่กลับกลายเป็นนายน้อยของเขาเองที่ไปจัดการให้อย่างรวดเร็วทันใจ

 

แต่เมื่อคิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้...นายน้อยที่แทบไม่เคยสนใจใครและเย็นชากับคนอื่น  ในวันนี้เขาได้เห็นอีกหลายมุมมองของเด็กหนุ่มไม่ว่าจะเป็นท่าทางยามตื่นเต้น  หงุดหงิด  สนุกสนานและเริงร่าภายใต้หน้ากากเย็นชา  แล้วตอนนี้นายน้อยชิโนะยังเอาใจใส่และมีเพื่อนดี ๆ อยู่รอบตัวอีกด้วย

 

ถือเป็นความสุขที่สุดของเขาแล้ว

 

แต่สำหรับนายท่าน...อาจยังไม่พอ

 

พ่อบ้านคิฟุยะแสดงสีหน้าขรึมลง

 

“  โอเค  ป่ะ ใกล้ได้เวลางานแล้ว ”  หลังแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยผมก็ไม่รอช้า  เอ่ยชักชวนทุกคนให้ขึ้นไปยังชั้นสูงสุดซึ่งเป็นห้องโถงใหญ่ของโรงแรม  งานในนี้มีแขกมากันอย่างคับคั่งเนื่องเพราะถูกเชิญมาในงานครบรอบ  นอกจากนี้ยังมีนักข่าวอีกหลายสิบคนที่คอยจ้องจะตะครุบเรื่องราวของเหล่าผู้มีอิทธิพลทั้งหลาย

 

แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้เป็นจุดเด่น  นักเรียนในสภาจึงต่างแยกย้ายกันไปคนละมุมของงานยกเว้นกลุ่มของผมซึ่งมีเดย์วอร์ คุณชิโนะ ไนท์และคุณพ่อบ้านคิฟุยะเกาะกันไม่ห่าง  แหม  อันที่จริงผมอยากจะเดินหนีออกจากงานไปตั้งแต่แรกแล้วแต่ถูกพวกเดย์วอร์ลากไปชิมอาหารที่จัดไว้ให้ก่อน

 

“  หือ...ไม่เลวเลยนี่ ”  ผมพึมพำเบาๆ หลังชิม  แป้งกรอบชิ้นเล็ก ๆ ที่มีเนื้อกุ้งสดและเนื้อย่างวางอย่างประณีต  ตกแต่งด้วยสมุนไพรเล็ก ๆ และราดซอสที่เป็นสูตรเด็ด ถึงจะไม่เหมือนต้นตำรับแท้ ๆ แต่ก็ใช้ได้

 

“  หืม  อะไรเหรอ ? ” ไนท์ชะโงกหน้ามาหาผมด้วยความสนใจหลังเห็นผมนิ่งไป   มือถือสารพัดของกินที่ทำให้ผมต้องยิ้มเจื่อนเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาคนรอบด้าน

 

“  นี่น่ะเหรอ ? มันคือ ชาบรองเนอร์ น่ะ ” 

 

“  เห...”  เจ้าตัวทำหน้าสนใจมากกว่าเดิมในทันที  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอประกายระยิบระยับไปตามนิสัย  ผมยกยิ้มเอ็นดูเพื่อนหนุ่มที่ชอบทำตัวเหมือนเด็กก่อนใช้ไม่ชิมจิ้มป้อนให้อีกฝ่าย

 

“  เอ้า ”

 

งับ 

 

“ อร่อยเหมือนกันแฮะ ”  ไนท์ยิ้มร่า  ซึ่งผมก็ยิ้มบาง ๆ รับ

 

“  บางทีพวกนายก็ควรมองรอบ ๆ หน่อยนะ ”  คุณชิโนะที่ยืนไม่ไกลพูดเสียงเรียบที่ทำเอาพวกผมต้องหน้าเอ๋อเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

 

“ อิจฉาเหรอชินจัง ”  เดย์วอร์ยกมือปิดเสียงหัวเราะคุ ๆ ในลำคอเมื่อเอ่ยออกไปแล้วคนถูกทักกลับสะดุ้งโหยงหลังถูกเขาเรียกด้วยชื่อที่ถูกปรับเปลี่ยน   ผมส่ายหัวกับท่าทางเดย์วอร์  แน่นอนว่าข่าวเรื่องที่ว่าผมจะทำฟาลอบเตอร์และกระบวนการทำถูกส่งต่อเป็นทอด ๆ อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง  หลายคนแทบไม่ยอมกินอะไรในงานเลี้ยงเพราะหวังฝีมือผมลูกเดียว  เล่นเอาผมหัวเราะแห้ง ๆ

 

สงสัยรอบนี้งานหนักกว่าเดิมแหง

 

พลั่ก !

 

“  โอ๊ะ...ขอโทษครับ/ขอโทษครับ ”  ผมตัวเซแต่ถูกคว้าแขนไว้ไม่ให้ล้มซะก่อน  เพราะคู่กรณีสูงกว่าผมจมแถมตัวหนากว่าตั้งเยอะ  ผมจะวูบก็ไม่แปลก

 

“  ไม่เป็นไรครับ / ไม่เป็นไร ” 

 

พวกผมประสานเสียงกันพูด  ก่อนผมจะเบี่ยงตัวไปทางขวา  แต่อีกฝ่ายก็มาทางเดียวกันแล้วก็ดันเบี่ยงหลบไปทางซ้ายพร้อมกันอีก  พวกเราหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนเขาจะพูดก่อน

 

“  ผมไปทางซ้าย  คุณไปทางขวาล่ะกันครับ ”  เพราะตรงนี้เป็นทางเดินไประเบียงด้านนอกทำให้ทางเดินค่อนข้างแคบนิด ๆ  ผมพยักหน้ารับ  หรี่ตาลงนิด ๆ เมื่อกำลังสวนกันก่อนจะได้ยินเสียงแหวกอากาศมาจากด้านหลัง  ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย  ผมยกแขนสองข้างขึ้นตั้งการ์ดทันที 

 

พลัวะ !

 

นับว่าลางสังหรณ์ผมไม่พลาด  หน้าแข้งหนาปะทะการ์ดผมดังสนั่น  แต่ยังถูกเสียงเพลงในงานเลี้ยงกลบมิด  ผมไถลไปด้านหลังเกือบสองก้าวใหญ่  บิดเท้าหยุดแรง  ก่อนสะบัดแขนทั้งสองข้างคลายความเจ็บ

 

แหม...ถ้าอยู่ในร่างปกติผมคงกลิ้งไปกับพื้นแล้ว  แต่ตอนนี้ผมอิไอปากกาอยู่  และปรับร่างกายตัวเองให้เหมือนคนธรรมดาและปิดพลังมิดชิด  ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะผิวปากหวือ  มองผมด้วยท่าทางทึ่ง ๆ

 

“  ปฏิกิริยาใช้ได้เลยนี่ ” 

 

ผมไหวไหล่รับ  ถึงจะอยากยืดอกรับคำชมก็คงไม่ใช่เวลา

 

“  คุณรุนแรงกับคนที่เพิ่งเจอแบบนี้เสมอหรือครับ ? ”  ผมยังคงความสุภาพเอาไว้  ตาพินิจผู้ชายที่อยู่ในเงามืดที่เพิ่งได้สังเกตุชัด ๆ เส้นผมสีดำพริ้วระต้นคอ  นัยน์ตาสีเดียวกับเส้นผมแต่กลับเริ่มเหลือบแดงอย่างที่มนุษย์ไม่น่าพึงมี 

 

“ ไม่หรอก  เฉพาะกับคนที่ฉันสนใจเท่านั้นล่ะ ” 

 

“  ....... ”  ผมเงียบไปแปบหนึ่ง  มองอีกฝ่ายที่ถอดชุดสูทตัวนอกออกด้วยแววตาสงสัย 

 

“  ไม่คิดจะแนะนำตัวหน่อยเหรอ ? ”  พอเขาถามมา  ผมก็หยุดคิดเล็กน้อย

 

“  ปกติมันเป็นมารยาทนะครับที่ก่อนถามชื่อคนอื่นควรบอกชื่อตัวเองก่อน  ไม่มีใครสอนหรือครับ ”  ผมแอบแสยะยิ้มในใจ

 

“  ปากร้ายใช่ย่อย  โอเค  ฉันชื่อ บลัดดี้  คราวน์  พอใจแล้วใช่ไหม ” 

 

“  ครับ ”   ผมขานรับ  คลายหูกระต่ายของชุดสูทออก  เหวี่ยงทิ้งไปข้างทาง  ถอดแว่นตาโยนไปข้าง ๆ พร้อมรวบผมสั้น ๆ ระต้นคอไว้ไม่ให้มันเกะกะตอนทำกิจกรรมอันเร้าร้อนกับอีกฝ่าย ...หมายถึงต่อสู้น่ะครับ  เพราะงานนี้ผู้ชายตรงหน้าคงเอาผมตายแบบเจ้าเก่า คาออสแหง

 

บลัดดี้เลิกคิ้วเมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้ารับคำแต่ไม่บอกชื่อของตนเอง  ทว่าเขาก็ไม่สนใจมากนัก  เพราะเลือดในกายกำลังร่ำร้องอยากฉีกกระชากร่างคนตรงหน้าออกให้โลหิตฉีดพุ่ง  แต่จะว่าไงล่ะ...วิสัยหมาป่าย่อมชอบล่าเหยื่ออยู่แล้ว

 

และยิ่งคิดว่าเหยื่อตัวนี้คงไม่ตายในมือง่าย ๆ ดีไม่ดีคงทำเขาบาดเจ็บหนักได้แน่ยิ่งทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน  รอยยิ้มสุภาพของเด็กตรงหน้าไม่ทำให้เขาสนใจเท่าแรงกดดันเหนือมนุษย์ธรรมดา  

 

อย่างนี้สิถึงจะสมกับที่เป็นเหยื่อของเขาถึงผู้เป็นนายจะบอกให้แค่มาลองหยั่งเชิงฝีมือก็เถอะ

 

“  เจ้านาย...ทำบาดเจ็บสักหน่อยคงไม่ว่านะ ”  เขาหมายถึงเหยื่อตรงหน้า  ทำแขนขาขาดสักนิดเจ้านายคงไม่ว่าอะไรหรอก

 

เขี้ยวสองซี่จากมุมปากเริ่มงอกยาว  ตอนแรกผมคิดว่าบลัดดี้อาจเป็นแวมไพร์แต่พอมองมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายดี ๆ กรงเล็บแบบนั้นน่าจะเป็นสัตว์ประเภทเสือไม่ก็หมาป่ามากกว่า 

 

ประเภทนี้คงว่องไวไม่เบา  ผมคงต้องระวังสักหน่อยแล้ว

 

และไม่ทันขาดความคิด  ร่างสูงของบลัดดี้ก็หายแวบมาอยู่หน้าผมพร้อมฟาดกรงเล็บมา  ซึ่งผมหลบได้อย่างหวุดหวิด  สวนกลับด้วยศอกแหลมที่แหวกอากาศดัง ฟุบ  ทว่าก็จั่วลมเพราะเป้าหมายเอี่ยวตัวหลบ  ศอกหนาฟาดมากลับแต่มีหรือจะได้แอ้มผม

 

และการต่อสู้ด้วยมือเปล่า (หรือเปล่า) ก็เริ่มขึ้น

 

พลั่ก ! ผลัวะ ! ผลัวะ !

 

พวกผมแลกหมัดแลกศอกกันอย่างดุเดือด  แน่นอนว่าต่างคนต่างโดนกันไปคนละหมัดแล้ว  ผมเลียเลือดที่มุมปาก  รสชาติคาวไม่ทำให้รู้สึกอะไรมากนอกจากความสะใจตอนมองแผลที่ปากอีกฝ่าย 

 

“  หมัดหนักใช่ย่อยนี่ ”  บลัดดี้ยกมือปาดเลือดที่มุมปาก  ผมหัวเราะในลำคอ  รู้สึกเจ็บปากนิด ๆ ถอดสูทตัวนอกออกบ้างจะได้เคลื่อนไหวสะดวกกว่าเดิม

 

“  นายก็เหมือนกัน  แต่ดูท่าจะยังไหว  เอาไปอีกดอกล่ะกัน ”  ผมพุ่งตัวเข้าไป  ยกขาขวาฟาดใส่แต่ถูกกันไว้ได้  แต่มือซ้ายผมก็ยกต่อยไปอีกหมัดดังพลั่ก ! แลกกับการที่ผมถูกกรงเล็บข่วนถาก ๆ ที่แก้ม  เช่นเดียวกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกกรีด  กระดุมสองเม็ดบนกระเด็นหลุดไป

 

“  เสื้อนี่มันไม่ใช่ของฉันนะ ”  ผมพูดอย่างเซ็ง ๆ ปนตื่นตระหนก  นี่มันสูทคุณชิโนะนะครับเนี่ย  ถึงจะใช้เวทย์ย้อนเวลาได้ก็เถอะ  แต่งี้ผมก็ใช้รักษาอาการเคล็ดขัดยอกทั่วตัวไม่ได้น่ะสิ

 

“ เอาน่า ๆ ”  ไนท์หัวเราะในลำคอ  ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนยกกรงเล็บที่เต็มไปด้วยเลือดของผมขึ้นมาเลีย “  คิดอะไรมากเล่า   แต่เลือดนายอร่อยดีนะเนี่ย ” 

 

“  นายเป็นแวมไพร์หรือไง  ถึงบอกว่าเลือดอร่อย ”  ย้อนถามนิด ๆ มือปาดเลือดที่ข้างแก้มออกอย่างไม่ใส่ใจถึงจะรู้สึกแสบนิด ๆ ก็เถอะ

 

“  มองยังไงว่าฉันเป็นไอ้พวกค้างคาวผีพวกนั้นกัน ”  แสยะยิ้มให้เผยเขี้ยวแหลมคม  ผมเลิกคิ้วกับสรรพนามเรียกพวกแวมไพร์  คงมีเผ่าพันธุ์เดียวที่เรียกแวมไพร์อย่างรังเกียจขนาดนี้

 

“  นายเป็นมนุษย์หมาป่า ? ” 

 

“  ถูกต้อง ”  บลัดดี้ฉีกยิ้มกว้างจนผมเริ่มสยอง    เพราะเลือดยังเต็มปากหมอดนั่นอยู่เลย  ไม่ยักรู้แฮะว่าพวกมนุษย์หมาป่าชอบกินเลือดคนสด ๆ ทั้งที่อยู่ในร่างมนุษย์   เอ...ชักคุ้น ๆ แล้วแฮะ  นิยายที่ตัวละครตัวหนึ่งมีมนุษย์หมาป่าเป็นทาสรับใช้  ซึ่งมีชื่อว่าเดียวกันว่า บลัดดี้ คราวน์ มันมาจากเรื่องอะไรน้า  ติดอยู่ที่ปากนี่แหละ

 

พลั่ก

 

“  เหม่อแบบนี้เตรียมใจตายแล้วหรือไง ”  ผมกระพริบตาปริบ ๆ กับสภาพตัวเองที่เผลอแวบเดียวก็ถูกดันติดกำแพงในสภาพมือทั้งสองข้างถูกจับรวบไว้เหนือหัวซะแล้ว

 

“  อา...ฉันเหม่อก็จริงแต่ไม่ได้เตรียมใจตายแบบที่นายพูดแน่ ”  ผมพูดไปตามความจริง  แสงสว่างของดวงจันทร์จากหน้าต่างทำให้ดวงตาที่กลายเป็นสีแดงก่ำเห็นชัดเจนจนน่าขนลุก  ผมอดพึมพำไม่ได้

 

“ ตาสีแดงก่ำ  มนุษย์หมาป่า   บลัดดี้  คราวน์ ...มาจากเรื่องอะไรนา  เอ... ” 

 

ไม่รู้สิครับ  ลางสังหรณ์บางอย่างบอกผมว่าถ้าผมยังไม่รู้นิสัยหรือว่าอีกฝ่ายมาจากเรื่องอะไรภายในเร็ว ๆ นี้มีโอกาศสูงที่จะซวย ซวย แล้วก็ซวย

 

เพราะงั้นคนที่เชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเองสุดโต่งอย่างผมจึงเริ่มคิดหนักทันที

 

บลัดดี้ที่ได้ยินเด็กหนุ่มพึมพำเลิกคิ้วสูง  ก่อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ  ที่เหม่อไปเพราะกำลังคิดว่าเขามาจากเรื่องอะไรนี่เอง 

 

บลัดดี้ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะเอนใบหน้าลงไปกระซิบริมหู

 

“  งั้นฉันบอกใบ้ให้อีกอย่างไหม ? ” 

 

“ ? ”   ดวงตาต่างสีมองสบกัน   ก่อนมนุษย์หมาป่าตรงหน้าจะพูดสั้น ๆ ว่า

 

“  ฉันกินพลังวิญญาณจากสิ่งมีชีวิตเป็นอาหารด้วย ” 

 

บทเพลงหนึ่งถูกขับขานคล้ายคำใบ้

 

 

I  like  prey  when  I  am  a  hunter

I  like  fresh  blood  on  it  sweet.

I  like  when  it  is  screaming  for  you.

Because  I  was  Bloody  Crown.

 

ฉันชอบล่าเหยื่อ เมื่อฉันเป็นผู้ล่า

ฉันชอบเลือดสด ๆ เมื่อมันหวานหอม

ฉันรักทำนอง เมื่อมันเป็นเสียงกรีดร้อง

เพราะฉันคือ บลัดดี้ คราวน์

 

 

“  เข้าใจล่ะ  นายมาจาก 'Remembering  the   forgotten' สินะ  งั้นเจ้านายของนายก็คือ 'ปีเตอร์  คาร์สัน'”  ผมมองคนตรงหน้าที่ยิ้มถูกใจขณะที่ผมหน้าซีดเผือด  Remembering   the  forgotten  เป็นนวนิยายแนวแฟนตาซีเรื่องของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สูญเสียความทรงจำของตัวเองไป  แล้วเขาก็พบกับคนที่อ้างตัวว่าเป็นลุงของเขาซึ่งมีชื่อว่า 'ปีเตอร์  คาร์สัน' ที่เลี้ยงหมาป่าตัวใหญ่ที่มีทั้งชื่อและนามสกุลอันคือ 'บลัดดี้  คราวน์' เพราะมันมีขนสีดำดุจขนกา  แต่กลับมีนัยน์ตาแดงก่ำสีเข้ม  และการที่อีกฝ่ายปรากฏตัวได้เพราะในนิยาย  บลัดดี้นั้นเป็นจิตวิญญาณส่วนหนึ่งของปีเตอร์ที่สร้างขึ้นให้มีชีวิต   ผมเคยอ่านเมื่อนานมาแล้วตอนนี้เลยหลง ๆ ลืม ๆ แต่ที่จำได้ชัดเจน

 

คือที่สำคัญ  ไอ้มนุษย์หมาป่านี่ดันเป็นโฮโมในเรื่อง !!!

 

“  นาย...เป็นโฮโม ” 

 

บลัดดี้ขมวดคิ้วขณะตอบโต้

 

“  ข้าไม่ได้เป็นโฮโม  หรือรักผู้ชาย ”  ทำเอาผมเผลอถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังฟู่  ถึงบลัดดี้จะกลับมาใช้สรรพนามอันคุ้นเคยในนิยายก็เถอะ  แต่อีกประโยคต่อมาก็ทำเอาช็อค “  ข้าแค่ต้องกินพลังวิญญาณของมนุษย์เพศชายผ่านทางปากเท่านั้นเอง ” 

 

ไอ้หมอนั่นมันก้มหน้ามองผมที่อ้าปากค้าง  ก่อนพูดพึมพำ

 

“  แล้วตอนนี้ข้าก็เริ่มหิวแล้วด้วย ” 

 

“  เฮ้ย ๆ นี่แกคงจะไม่...อุบ ” 

 

นั่น  ไม่ทันขาดคำ  ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาในทันที

 

ผมรู้สึกได้เลยว่าร่างกายอ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว  ถึงจะแค่ปากแตะปากแต่ผมก็พร้อมที่จะอ้วกแล้ว  แหวะ ! บริสุทธิ์ปากโผ้มมมมมม

 

“  พอล !!! ” 

 

เสียงเรียกอันคุ้นหูทำให้บลัดดี้ต้องผละปากออกจากการกินพลังวิญญาณ  หันไปมองตัวขัดจังหวะซึ่งเป็นผู้หญิงสองคนและผู้ชายอีกหนึ่งคนที่มองมาทางพวกเขาอย่างอึ้ง ๆ

 

ผมดึงวิญญาณที่เกือบหลุดลอยไปนอกโลกด้วยท่าทางจะร้องไห้  พี่จ๋า  แม่จ๋า  พ่อจ๋า  ผมเป็นเจ้าบ่าวใครไม่ได้แล้ว (แกเป็นเจ้าสาวได้นะเออ /บ้าดิ ! ไรท์ ! : พอล )

 

“ แก...ทำอะไรพอล ”  ชิโนะถามเสียงเคร่งขณะมองสภาพของคนทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้า  เช่นเดียวกับโยโกะและฟรองเซียที่ยังนิ่งค้าง

 

“  รุ่นพี่ คุณชิโนะ ฮือ ๆ ”  ผมสะอึกสะอื้น  แบบไม่มีน้ำตาไหล  อย่างงี้ผมต้องลบความทรงจำของทั้งสามคนอะจิ  แง ๆ เดย์วอร์  ช่วยด้วยยยยย

 

“  ปล่อยพอลเดี๋ยวนี้ ”  ชิโนะกัดฟันพูด  ส่วนโยโกะทำท่าจะเป็นลมโดยมีฟรองเซียพยุงไว้  คือแบบ...แบบ...แบบ โอ๊ย ! ไม่รู้จะบรรยายยังไง  พวกเธอมั่นใจว่าเลือดพวกเธอไม่ได้เป็นสีม่วงหรือไปทางฟุโจชิน (สาววาย) เด็ดขาด  แต่ภาพข้างหน้าทำเอาพวกเธอเข้าใจผิดไม่ได้

 

พ่อครัวหนุ่มในสภาพไร้แว่นตา  ถูกตรึงมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัว  มุมปากมีเลือดซิบ  ขณะตาสีทองคลอน้ำใส ๆ เหมือนจะร้องไห้  สภาพเสื้อผ้าเละเทะ  เสื้อสูทตัวนอกและหูกระต่ายหายไปไหนไม่ทราบ  แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวมีเลือดติดไม่น้อย  กระดุมสองเม็ดบนขาดวิ่นเผยผิวเนียนใต้เสื้อผ้า  หยาดเลือดประปรายข้างแก้มขวาราวถูกบางอย่างบาด  เส้นผมสีทองยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง 

 

ส่วนชายหนุ่มคนที่ตรึงพอลไว้นั้น  นัยน์ตาสีออกแดงน่าตกใจ  เส้นผมสีดำยุ่งไม่แพ้กัน  มือหนึ่งรวบสองมือคนที่ติดกำแพงขณะอีกมืออยู่บริเวณเอว ( อันที่จริงใช้กรงเล็บจิกเอาไว้ไม่ให้เด็กหนุ่มดิ้นจนแทงเข้าไปในท้อง แต่ตอนนี้เก็บไปแล้วตอนเห็นมนุษย์ )  แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็มีเลือดติดตามตัวราวเพิ่งไปฆาตกรรมใครมาอย่างไรอย่างนั้น

 

โยโกะและฟรองเซียมองตากัน

 

มีเลือดออกกับแผลเยอะตามตัวแบบนี้

 

สาย M กับ S สินะ  แล้วรุ่นน้องพวกเธอเป็นสายไหนกัน ?

 

พวกเธอและชิโนะนั้นตามหาพ่อครัวประจำสภาที่หายไปจากงานเลี้ยงตอนไหนไม่ทราบเพราะอาสาจะช่วยทำอาหารแต่ก็หาไม่เจอจนลองเดินไปทางริมระเบียงแต่ใครจะไปคิดว่าจะได้เห็นภาพชายหนุ่มแปลกหน้ากำลังจูบ (ปากแตะปากเฉย ๆ ครับ T_T) พอลอยู่

 

ผมที่เห็นช่องว่างยกเข่าแทงสวนเข้าที่จุดสำคัญอีกฝ่ายแบบแม่นสุดชีวิตและใส่แรงไม่ยั้ง  ฟาดแข้งเข้าที่ก้านคอบลัดดี้ซ้ำแต่ก็ถูกกันไว้ได้ 

 

แต่กันไว้แล้วยังไง  ในเมื่อแรงที่ผมส่งไปหน่วงเวทย์ไว้

 

กร็อบ ! เปรี๊ยะ !

 

และสำเร็จผลแน่นอนเพราะผมได้ยินเสียงกระดูกแขนหมอนี่แตกชัดเจน

 

“  พอล ”  ชิโนะส่งเสียงเรียกคนที่ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของเขาแผ่วเบา  แต่แล้วทุกอย่างก็วูบดับไปเช่นเดียวกับสองสาว

 

“  ขอโทษนะครับ  แต่ภาพเมื่อกี้  ช่วยลืมๆ ไปให้หมดที T^T”   ผมทำหน้าจะร้องไห้ก่อนร่ายเวทย์ลบความทรงจำพวกเขาคนละสามนาทีเพื่อความชัวร์  พอหันไปดูบลัดดี้ก็พบว่าหมอนั่นหายไปแล้ว

 

ดี ๆ ผมไม่อยากเห็นหน้ามันเลย

 

ผมร่ายเวทย์ย้อนเวลาให้เสื้อเชิ้ตกลับมาสะอาดและเหมือนใหม่ดังเดิม  ก่อนจะต้องตบหัวตัวเองเบา ๆ  เมื่อลืมรักษาแผลที่ข้างแก้มและอาการเคล็ดขัดยอกทั่วตัวหลังสู้กับบลัดดี้ ( เวทย์ย้อนเวลาให้สิ่งของ  พอใช้จะไม่สามารถใช้เวทย์รักษาตัวหรือคืนสภาพร่างกายตัวเองได้เป็นเวลาสองเท่าของเวลาที่ย้อนไปให้สิ่งของ )

 

“  ช่างเถอะ ” 

 

ก่อนปรายตามองทั้งสามที่หลับอยู่ด้วยสายตาขอโทษขอโพย

 

“  ขอโทษจริง ๆ ครับ ” ก่อนผมจะรีบเผ่นแผล็วไปก่อนที่ทั้งสามคนจะตื่น  งานลงงานเลี้ยงไม่เข้าแล้ว  ออกไปทำอาหารเลยดีฟ่า

 

แต่ก่อนอื่น...ผมต้องหาแอลกอฮอลล์มาล้างปากด่วน ๆ ก่อนนะ T^T

 

 

 

 

ด้านคนที่หายไป

 

“  อูยยย...เจ้านายนะเจ้านาย  ไม่น่ารีบบอกให้ออกมาเลย ”  บลัดดี้พึมพำกับตัวเพราะอยู่ ๆ เจ้านายก็สั่งมาทางจิตว่าให้เลิกเล่นแล้วกลับไปหาได้แล้ว  เขาเลยเสียท่าอีกฝ่ายไปวูบหนึ่ง  ดีที่ร่างกายเขาค่อนข้างแข็งแรงเหนือมนุษย์เลยยังไม่เจ็บกล่องดวงใจจัง ๆ แต่แขนนี้เละเลยจริง ๆ

 

“  เอาเถอะ...แลกกับพลังวิญญาณนั้น  ก็คุ้มไม่ใช่น้อย ”  เขาพึมพำ  พลังวิญญาณที่ได้จากอีกฝ่าย  แม้จะน้อยนิดแต่กลับมีพลังมหาศาลเหลือเกินจนเขาชักติดใจ 

 

I  like  prey  when  I  am  a  hunter

I  like  fresh  blood  on  it  sweet.

I  like  when  it  is  screaming  for  you.

Because I was  Bloody  Crown.

 

ฉันชอบล่าเหยื่อ เมื่อฉันเป็นผู้ล่า

ฉันชอบเลือดสด ๆ เมื่อมันหวานหอม

ฉันรักทำนอง เมื่อมันเป็นเสียงกรีดร้อง

เพราะฉันคือ บลัดดี้ คราวน์

 

 

“  ครั้งหน้าลองกินให้มากกว่านี้ดีกว่า ”  ยิ้มพลางแสยะเขี้ยว  ร่างกายกลับกลายเป็นมนุษย์หมาป่าตัวเขื่องที่มีนัยน์ตาแดงฉาน  เสียงกรีดร้องของหญิงชายสองคนที่ออกมาพลอดรักกันในที่มืดดังสนั่นก่อนจะเงียบไปอย่างรวดเร็วเมื่อถูกขย้ำคอ

 

“  เดี๋ยวต้องเก็บกวาดอีกสินะ ”  ผู้ล่าพึมพำยามมองคราบเลือดและรองเท้าส้นสูงที่เปื้อนไปด้วยเลือดซึ่งเหลืออยู่  ร่างที่มีชีวิตเมื่อครู่ดับสูญอย่างรวดเร็วด้วยฝีมืออสูรร้าย   ที่หรี่นัยน์ตาลงยามได้ยินเสียงเท้าของยามเดินตรวจตราใกล้ๆ

 

ลิ้นหนาแลบเลียริมฝีปาก

 

“  กินอีกสักสองสามคน เจ้านายคงไม่ว่าหรอก ” 

 

กร๊วบ !

 

“  อ้ากกกกกกก ! อั่ก ! .....อะ....ค่อก ” 

 

กร็อบ ! กร็อบ !

 

“ ฟืด แฮ่ ~  ”  เจ้าของเสียงหัวเราะในลำคอแม้มันจะออกมาเหมือนเสียงสุนัขร้องก็ตาม  นัยน์ตาสีแดงเปล่งประกายเจิดจ้า

 

ถ้าครั้งหน้าฉันกัดนายจมเขี้ยวสักคำ  อยากรู้จริงว่าตัวนายจะอร่อยเหมือนเลือดนายไหม ?

 

 

 

 

เรื่องนี้ไม่วายนะค้า  ( หรือจะเอาวายดี ? ) บอกตรง ๆ ตอนนี้เริ่มลังเล  แต่ถ้าใครอยากให้ลบตอนนี้ทิ้งหรือไม่เอาตอนบลัดดี้กินวิญญาณก็บอกนะคะ  จะรีบลบเลย

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 19 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 18 วันพักผ่อน ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4749 , โพส : 149 , Rating : 11% / 95 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
# 149 : ความคิดเห็นที่ 1903
วายยยยยยยย
Name : VKK42 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ VKK42 [ IP : 182.232.38.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2562 / 14:52
# 148 : ความคิดเห็นที่ 1895
จูบ(แตะปากยะ)ขนาดนี้จะไปรอหรอคร๊ะ-//////-
Name : Ploy-yoau < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ploy-yoau [ IP : 182.232.6.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2562 / 15:06
# 147 : ความคิดเห็นที่ 1747
เรื่องมันออกไปทางวายมากกว่าน่ะไรท์ เผลอๆอาจมีฮาเร็มก็เป็นได้
Name : Sc_Soragi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sc_Soragi [ IP : 171.7.234.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2561 / 01:00
# 146 : ความคิดเห็นที่ 1648
เชียร์ให้y ตั้งแต่ตอนแรกที่อ่านแล้วค่ะ-///-
Name : fkp20942 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fkp20942 [ IP : 1.10.205.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2561 / 11:15
# 145 : ความคิดเห็นที่ 1641
เอาวายเถอะค่ะไรท์เล่นปูมาแบบนี้แล้วด้วยแถมเราชอบตอนนี้มากเลยแต่อยากให้เป็นเดย์ไม่ก็เลออนมากกว่านิดๆเฮะแต่ท่าไรท์ตัดสินใจไม่ได้ก็ให้โหวดเลยค่ะว่าจะเอา yaoi นอมอล หรือไม่มีนางเอกไม่วายไปเลยแบบนี้อันนี้เป็นความคิดเห็นเราให้ไรท์เป็นคนตัดสินใจ
Name : อาซาริ มิกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาซาริ มิกะ [ IP : 184.22.85.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2561 / 11:54
# 144 : ความคิดเห็นที่ 1631
ถึงไรท์จะแต่งเลยตอนนี้ไปแล้วแต่เราบอกเลยว่า วายเถอะ เราไม่ได้สายเลือดวายอะไรขนาดนั้น นอลมอลเราก็อ่าน แต่อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้ของไรท์ มันปูทางมาให้พอลเป็นเคะมากๆ แล้วก็หลายๆฉากที่แสดงให้เห็นว่าตัวละครชายหลายตัวสนใจพอล โมเม้นต่างๆก็ระหว่างพอลกับผู้ชายทั้งสิ้น ดังนั้นเรื่องนี้สมควรเป็นวายอย่างมาก (จริงๆเหมือนวายฮาเร็มด้วยซ้ำ)

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราก็เคารพการตัดสินใจของไรท์ ยังไงเราก็จะติดตามต่อไป
PS.  จิตรใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง...
Name : ตีฟอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตีฟอง [ IP : 182.232.76.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2561 / 10:14
# 143 : ความคิดเห็นที่ 1546
เรายังคงเอาวายอยู่อ่านซ้ำรอบที่เออ4หรือ5ว่ะสั้งมันรออยู่นะค่ะไรท์อ่านกีทีก็ไม่เบื่อรอหนูตุลกับโคนันอยู่ด้วยนะค้ะ
Name : อาซาริ มิกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาซาริ มิกะ [ IP : 184.22.89.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2561 / 13:32
# 142 : ความคิดเห็นที่ 1526
yเถอะบรรยายมาตั้งนานยังไงก็ต้องวายไม่วายไม่ได้แล้วไรท์เราทำใจว่ามันนอลมอนแน่ๆเพราะไรท์เขียนบอกแต่ตอนนี้ไม่ๆหวแล้วตั้งแต่ตอนแรกยันตอนนี้ยังไงก็yขอร้องละค่ะyเถอะเราจะเอาyyyyyyyyyyyyyyyyyyyaoi!!!!!!
Name : อาซาริ มิกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาซาริ มิกะ [ IP : 184.22.82.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2560 / 12:23
# 141 : ความคิดเห็นที่ 1518
yyyyyyyyy #yล้านตัว #จงเป็นวายซร้า
Name : jsanghud < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsanghud [ IP : 182.232.198.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2560 / 11:28
# 140 : ความคิดเห็นที่ 1436
เชียร์วายนานแล้ว ฮ่าๆๆๆ
PS.  รักสึนะ ชอบอเลน
Name : KazukiRei < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KazukiRei [ IP : 125.24.60.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2560 / 21:19
# 139 : ความคิดเห็นที่ 1420
วายเด้อค่าาาาาาาา
Name : KanteraNakkhaiw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KanteraNakkhaiw [ IP : 1.47.97.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2560 / 21:53
# 138 : ความคิดเห็นที่ 1403
Y ๆๆๆๆๆๆ ><
Name : Aim_patcharaporn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aim_patcharaporn [ IP : 171.7.233.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2560 / 08:01
# 137 : ความคิดเห็นที่ 1394
วาย บันไซๆๆๆๆ!!!
#ไม่เอานางเอก#สมาคมคนเกลียดชะนี#กูก็ชะนีนี่หว่า#วายจงเจริญ
Name : NK142544 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NK142544 [ IP : 180.180.19.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2560 / 14:16
# 136 : ความคิดเห็นที่ 1336
วายคือชีวิตและจิตวิญญาณคร้าาาาา~~~ หุหุ-.,-
Name : R_1412 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ R_1412 [ IP : 49.228.242.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:07
# 135 : ความคิดเห็นที่ 1326
วายยยย ว้ายยยย วายยยย
Name : gasil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gasil [ IP : 49.230.209.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2560 / 16:18
# 134 : ความคิดเห็นที่ 1321
อย่าาาาาาา นี้ล่ะที่อยากเห็น 5554
Name : Kisa Nangi Kiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kisa Nangi Kiss [ IP : 1.47.138.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2560 / 09:51
# 133 : ความคิดเห็นที่ 1269
วายเถอะน้า~~
Name : Araciera < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Araciera [ IP : 122.155.38.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ธันวาคม 2559 / 20:09
# 132 : ความคิดเห็นที่ 1117
ห้ามลบน่าาาาาาาาาาวายไปเลยค่ะไรท์ไหนๆไรท์ก็แต่งวายสองเรื่องแล้วเพิ่มอีกสักเรื่องจะเป็นไรไป
#yaoiจงเจริญเย้ๆๆ
PS.  เบื้องหลังความจริงของทุกสิ่งมีชีวิตคือจิตใต้สำนึกที่ไม่มีวันโกหก เปรียบเสมือนกับกระจกที่สะท้อนทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า
Name : ZKPOAY.I. K.L.S < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZKPOAY.I. K.L.S [ IP : 27.55.79.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2559 / 12:36
# 131 : ความคิดเห็นที่ 1065
ตอนนี้บอกเลยว่าฟินเวอร์ๆๆๆๆ
ชอบมากสนุกจริง#yaoiจงเจริญ
PS.  อัพไวๆๆๆนะจะเป็นกำลังใจให้ตลอดเวลา
Name : สึกิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สึกิ [ IP : 171.7.7.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2559 / 00:42
# 130 : ความคิดเห็นที่ 1054
วายเท่านั้นเราเชียร์สุดใจ บอกเลยไม่ตอนแรกกะจะอ่านจนจบก่อนแล้วค่อยเม้น แต่ทนไม่ไหว มันสนุกมากกกกกก ชอบ ถ้าเป็นวายจะดีมาก พอไรท์บอกว่ามีนางเอกนี่ใจแป๊วอยู่เหมือนกัน แต่งว่าไรท์แต่งเก่งมากกก ถึงจะไม่วายก็จะอ่านต่อ แต่ถ้าเป็นวายจะรักเรื่องนี้มากกก ตอนนี้ก็รักนะรักพอล เลิฟฟฟ ขอบคุณค้าาา
Name : Lollipop _sweet < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lollipop _sweet [ IP : 27.55.80.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 สิงหาคม 2559 / 18:25
# 129 : ความคิดเห็นที่ 1001
โอมมม จงเป็นวาย #สะกดจิตไรต์เตอร์
Name : BokuMing < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BokuMing [ IP : 49.237.231.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2559 / 15:37
# 128 : ความคิดเห็นที่ 997
เอาเป็นYไปเลยคะ
Name : SPPSPPPPS < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SPPSPPPPS [ IP : 1.46.134.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2559 / 17:25
# 127 : ความคิดเห็นที่ 983
ไม่เอากินวิญญาณ//อย่าตบเค้านะ!
PS.  เฮ้! เฮ้!! อย่ามองทุกอย่างเป็นเรื่องตลกซิ พวกเราน่ะยิ้มแย้มอย่างสดใส ทั้งที่ในหัวใจเปียกชุ่มด้วยน้ำตานะ..
Name : Afradear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Afradear [ IP : 49.230.221.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2559 / 22:33
# 126 : ความคิดเห็นที่ 982
ฮ..ฮะ...ฮาเร็มyaoiสิค่ะ รออะไร
Name : โอ โยะ โย๋ [ IP : 103.26.23.211 ]

วันที่: 11 พฤษภาคม 2559 / 00:05
# 125 : ความคิดเห็นที่ 981
ฮ..ฮะ...ฮาเร็มyaoiสิค่ะ รออะไร
Name : โอ โยะ โย๋ [ IP : 103.26.23.211 ]

วันที่: 11 พฤษภาคม 2559 / 00:05
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android