คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 22 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 21 วันพักผ่อน ♦♦


     อัพเดท 22 มี.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 459 Overall : 65,476
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 22 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 21 วันพักผ่อน ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4685 , โพส : 78 , Rating : 9% / 103 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

: + WRITER + :

บทที่  21  วันพักผ่อน  

 

 

 

“  แข่ง ? ”  ผมเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจ   มองดูอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้าง

 

“  มาแข่งร้องเพลงกัน ! ” 

 

เธอเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจเหมือนรู้ผลแพ้ชนะแน่ ๆ เช่นเดียวกับอีกหลายคนของฝั่งโทโยที่ยิ้มกริ่ม  ทำไมนะหรือ ? เพราะ คุคิสะ  ริกะ เธอคือเจ้าของหัวหน้าชมรมประสานเสียงของโรงเรียนที่ได้รับฉายาว่า เจ้าหญิงแห่งเสียงเพลง กวาดรางวัลชนะเลิศมานับไม่ถ้วน  ผลแพ้ชนะมันเห็นจะ ๆ ตากันอยู่แล้ว

 

แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น  ท่ามกลางความเงียบและไนท์ที่คล้ายจะทนไม่ไหวกับความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย  ผมกลับเริ่มถามด้วยรอยยิ้ม

 

“ แล้วทำไมผมต้องแข่งด้วยครับ ?  ”  ดวงตามองไปที่เด็กสาวอายุพอ ๆ กันอย่างไม่เข้าใจ  คิ้วเลิกสูงตามคำถาม  “  ในเมื่อมันเป็นของผมอยู่แล้ว ? ” 

 

“  …….. ”  เดย์วอร์ลอบเก็บความสะใจใต้ภายหน้าเรียบเฉยเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ในสภานักเรียนที่มองมายังพ่อครัวประจำสภาเป็นตาเดียว  ต่างรู้สึกสาแก่ใจกับการตอกหน้ากลับของพอล

 

มันต้องอย่างนี้สิครับ หัวหน้า !!!

 

“  แต่ฝ่ายฉันเป็นคนเก็บได้นะ   มันก็มีสิทธิ์เป็นของพวกฉันเหมือนกัน ”  ริกะโต้กลับด้วยใบหน้าที่เริ่มบูดบึ้ง

 

“  อ่านั่นมันก็ใช่ ”  โยโกะพยักหน้ารับก่อนจะแสยะยิ้ม  “ แต่ตามนิสัยพลเมืองดีเก็บได้ก็ต้องคืนเจ้าของไม่ใช่เรอะ   ไม่ใช่เก็บไปเป็นของตัวเอง  ” 

 

“  ใช่ ๆ ”  ฟุคิโดทั้งหลายพยักหน้ารับหงึกหงักก่อนจะรู้สึกคล้ายเส้นประสาทเส้นหนึ่งมันขาด  เส้นประสาทที่เรียกว่า ศักดิ์ศรี

 

“  กลัวแพ้ก็บอกมาเถอะ ” 

 

เปรี้ยง  !!!

 

ดั่งสายอัสนีผ่ามากลางวง   ผมเริ่มรับรู้ถึงลางร้ายบางประการเมื่อรุ่นพี่โยโกะจับไหล่ผมเอาไว้   ไม่นะมันต้องไม่ใช่อย่างนั้น   มันต้องไม่ใช่อย่างที่ผมคิ---

 

“  ได้   จัดไปเลย ! หัวหน้าพวกเราไม่มีทางแพ้หรอก ! ” 

 

นักเรียนทั้งสองฝั่งจ้องหน้ากันอย่างอาฆาตยกเว้นระดับเหล่าผู้บริหารที่เริ่มทอสีหน้าสนใจ  หากเป็นปกติพวกเขาคงปรามการแข่งเด็ก ๆ นี่ไปแล้ว  แต่บังเอิญครั้งนี้คนที่เกี่ยวด้วยคือ พอล  ดังนั้นตามหลักของสภานักเรียนฟุคิโดแล้ว  อะไรที่เกี่ยวกับ พอล’ ‘เอนมะ  อากิระหรือ หัวหน้าของพวกเขาแล้วนั้น   เรื่องเหล่านั้นจะน่าสนใจยิ่ง ๆ ขึ้นไปในทันที

 

ฟรองเซียและโยโกะสบตากัน   หญิงสาวผู้มีมารยาทงดงามเริ่มถาม

 

“  กติกาล่ะคะ ” 

 

ริกะเชิดหน้าเล็กน้อย

 

“  กติกาคือให้แขกทุกคนเลือกเพลงที่ชอบมาหนึ่งเพลงแล้วเลือกเขียนคำ  5 คำลงไปในกระดาษ  เราจะจับสลากกัน   ใครได้แผ่นไหนก็ต้องนึกชื่อเพลงและเนื้อเพลงให้ออก   แล้วออกไปร้องที่เวทีนั่น   หลังจากนั้นจะให้แขกทั้งหมดตัดสิน  ยุติธรรมดีไหม ” 

 

“  เดี๋ย--- ” 

 

“  ตกลง ”  แว้กกก  ผมยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลยนะครับรุ่นพี่

 

ผมรีบหันไปหานักเรียนฝ่ายโทโดทันที

 

“  ผมไม่ อุ้บ---” 

 

เพียงพริบตาเดียวที่ผมคิดจะปฏิเสธ   ก็ถูกใครคนหนึ่งปิดปากแล้วลากมาอยู่กลางวงสภานักเรียนในทันที

 

“  พอล   นายจะยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้น่ะเหรอ ” 

 

“  พอล  ถ้านายปฏิเสธนั่นหมายถึงทำให้โรงเรียนเราเสียชื่อเสียงนะ ” 

 

“  พอลนายจะยอมแพ้แบบนี้จริง ๆ นะเหรอ ” 

 

“  ศักดิ์ศรีล่ะ พอล  ศักดิ์ศรีของโรงเรียนเราไปอยู่ที่ไหน ” 

 

“  นายต้องชนะ  เพื่อหน้าตาของโรงเรียน” 

 

“  ตอกหน้าเจ้าพวกนั้นกลับไปเลย ” 

 

และอีกสารพัดเสียงนับร้อยที่ยุแยงและข่มขู่ไม่ให้ผมยอมแพ้

 

ขอโทษเถอะครับ   ถามความเห็นผมรึยัง 

 

และแล้วผมก็ตกกระไดพลอยโจนด้วยประการฉะนี้

 

ความในใจของเหล่าสภานักเรียนทั้งหลายแหล่

 

“  พอลร้องเพลง  เนออน

 

“  หุ ๆๆ จะได้ฟังพอลร้องเพลง  คงสนุกพิลึก ฮ่า ๆๆ ”  ไวท์

 

“  ขอโทษนะคะพอลจัง  แต่ซากิอยากฟังจริง ๆ ”  ซากิ

 

“  วะฮะฮ่า ๆ  ศักดิ์ศรีของโรงเรียนน่ะช่างมันเถอะ  ใจจริงฉันแค่อยากแกล้งนายเท่านั้นล่ะ  ฮ่า ๆๆ ”  โยโกะ

 

“  หุ ๆๆ หัวหน้า/พอลจะร้องเพลงทั้งที   ความสนุกมันอยู่ตรงที่ได้แกล้งหัวหน้านี่ล่ะ หุๆๆๆ  ”  และอีกหลายความในใจของเหล่าสภานักเรียนที่เหลือ  ซึ่งมีเพียงส่วนน้อยส่วนน้อยเท่านั้นที่จะคำนึงถึงหน้าตาและศักดิ์ศรีของโรงเรียน

 

เพราะงั้นแหละนะผมที่ยืนคอตก   แผ่ไอความทะมึนทึนเมินเสียงของรุ่นพี่โยโกะที่ขึ้นไปประกาศถึงการแข่งขันให้แขกทั้งหลายมีส่วนร่วมด้วย  ครึ่งชั่วโมงต่อมา  กระดาษแผ่นเล็กร้อยกว่าใบสำหรับคนที่สนใจร่วมเล่นเกมส์ก็ถูกทยอยใส่โหลแก้วขนาดใหญ่ทรงกลม   เหล่าสภาทั้งสองต่างหาที่นั่งเรียบร้อย  

 

เลออนมองรุ่นน้องหนุ่มที่นั่งคอตกข้าง ๆ ด้วยท่าทางเป็นห่วง  เสียงทุ้มถามสั้น ๆ ตามแบบฉบับแต่แฝงความอ่อนโยนไว้ไม่น้อย

 

“  แข่งไหวนะ ? ” 

 

“  ใจร้าย  บางทีผมก็อยากให้รุ่นพี่บอกว่า ไม่ต้องแข่งก็ได้นะ หรือ ไม่จำเป็นต้องแข่งหรอก แบบนี้มากกว่า ”  เลออนมองเด็กหนุ่มที่เผลอผ่อนคลายอากัปกิริยา  ไม่แสดงท่าทีเกรงใจหรือเคารพเขาจนดูห่างเหินด้วยดวงตาพราววับที่น้อยครั้งจะปรากฏ  แต่พอเห็นใบหน้าที่เอียงคอมอง  ทำท่าฉงนเสียเต็มประดาราวลูกแมวตัวเล็ก  เขาก็ได้แต่กระแอมไอ  เก็บท่วงท่านั้นไว้ด้วยรอยยิ้มบางจนเกือบมองไม่เห็นยามหยอกเย้ากลับหน้าตาย

 

“  ก็มันเป็นเอกฉันท์” 

 

“  ง่าเพราะทุกคนอยากแกล้งผมน่ะสิครับ ”  พอลว่าแล้วทำถอนหายใจเฮือกใหญ่ต่อ  เลออนพยายามดึงใบหน้าไม่ให้เผลอยิ้มกับท่าทางเด็กหนุ่มที่น้อยครั้งจะโผล่มา  เขาไม่อาจปฏิเสธได้จริง ๆ ว่าทุกคนในสภานั้นอยาก แกล้งอีกฝ่ายไม่เว้นแม่แต่ตัวเขา   เหลือบ ๆ มองคนที่พานทำท่าจะร้องไห้ทุกครั้งยามเห็นท่าทางคนในสภาทำท่าสู้ตายมาให้   ยิ่งรู้สึกดีใจที่จัดทริปนี้ขึ้นมา

 

เลออนมองคนข้างกายวนเวียนไปมาไม่ไปไหนโดยไม่สนใจท่าทางพิศวงของสภานักเรียนฝ่ายโทโยกับท่าทางของ อาคาดะ  นากิประธานสภาของฟุคิโดผู้แสนทรงอำนาจ  ชาญฉลาดและเก่งกาจในทุกด้านจนน่ากลัว  ที่ในยามนี้ดูเหมือนพยายามกลั้นยิ้มอย่างลำบากกับเด็กหนุ่มข้างกาย

 

ราชสีห์ไร้ใจตนนี้นี่นะทำท่าจะยิ้มแบบมีความสุขออกมา ?

 

แม้แต่เซย์จิยังอดมองด้วยความคลางแคลงไม่ได้

 

ซาคาอิมองไปที่เด็กหนุ่มผมทองที่บัดนี้ถูกลากไปอยู่ใจกลางวงของเหล่าสภานักเรียน  ได้ยินเสียงคุยดังแว่วมากับคำว่า หัวหน้าที่เรียกเด็กหนุ่มเต็มปากเต็มคำก็ได้แต่ทำหน้าสงสัยกับหน้าที่และตำแหน่งของอีกฝ่าย  เขามั่นใจในบอร์ดบริหารสภานักเรียนไม่มีรูปหน้าค่าตาของอีกฝ่ายเด็ดขาด

 

นั่นก็เป็นเพราะทุกคนในสภาได้รับคำขอจากเจ้าตัวไม่ให้เปิดเผยไปเพราะกลัวจะวุ่นวาย  แต่ในโรงเรียนนักเรียนทุกคนต่างรู้ทั้งนั้นว่าเอนมะ  อากิระหรือพอลเป็นพ่อครัวประจำสภาซึ่งได้รับการเทิดทูนบูชาอย่างสูง  ไม่อาจขาดได้อย่างเด็ดขาด

 

“  ทางฝ่ายคุณคิคุสะจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน   ทางเราจะให้เวลาหนึ่งชั่วโมงของแต่ละฝ่ายในการเตรียมตัวนะครับ ”  กรรมการจำเป็นอย่างพนักงานบนเรือได้แต่ทวนถาม  

 

ผมที่ไม่มีทางเลือกอื่นได้แต่พยักหน้ารับ  

 

พวกเราล้วงมือไปในโหล   กวาดหยิบเศษกระดาษมาหนึ่งชิ้น   ทางกรรมการก็รับไปเปิดอ่านแล้วประกาศ

 

“  ทางใบของคุณคิคุสะได้แก่คำว่า พิธีกรรม   ตำนาน   บุปผา   อาถรรพ์  และความหวังครับ  ส่วนทางคุณเอนมะได้คำว่า เทพเทวา   สึบากิ   กังหันลม   เปลวไฟและพันธะสัญญา ” 

 

ทั้งสองฝ่ายยกเว้นผู้แข่งขันต่างหน้าเปลี่ยนสี  เพราะมันไม่ใช่คำง่าย ๆ ที่จะปรากฏในเพลงเลยสักนิด  แถมด้วยระดับความยากที่พอ ๆ กัน  การจะนึกหาเพลงที่มีคำเช่นนี้อยู่ภายใน 1 ชั่วโมงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

 

ผมที่คิดออกเอ่ยปากขอกระดาษกับปากกามาขีด ๆ เขียน ๆ เกือบสิบนาที  ทางด้านริกะเองก็นึกออกเช่นกัน  เธอหันไปพูดกับกรรมการเล็กน้อย   กรรมการถึงได้ถามบางอย่าง

 

“  เอ่อ  คุณเอนมะครับ  ทางฝ่ายโทโยอยากจะใช้คนของสภาฝั่งตัวเองในการบรรเลงดนตรี  ทางคุณมีปัญหาไหมครับ ? ”  

 

“  อ้าว  แบบนี้มันโก---” 

 

“  ตกลงครับ ”  รุ่นพี่โยโกะที่กำลังเอ่ยค้านเงียบเมื่อผมตัดบทรับคำ  หันมามองผมอย่างไม่เข้าใจส่วนผมก็แค่ส่ายหัวเล็กน้อย   พอทางกรรมการถามว่าผมจะใช้สมาชิกโรงเรียนในการบรรเลงดนตรีผมก็ปฏิเสธ  ขอเป็นนักดนตรีของทางเรือเอง

 

“ ไหวนะพอล ”  ไนท์ถามผมด้วยความเป็นห่วง  

 

“  ไม่เป็นไร ฉันนึกเพลงได้พอดี  เดี๋ยวลองไปถามนักดนตรีดูว่าเล่นได้ไหม ” 

 

“  ถ้างั้นก็แล้วไป ”  พอไนท์ เดย์วอร์และชิโนะเห็นท่าทางสบาย ๆ ของผมก็พลอยโล่งอกไปด้วย   ผมยื่นกระดาษที่เขียนโน้ตเพลงที่ผมจะร้องไว้ให้นักดนตรีอันได้แก่มือกลอง  เปียโน  ไวโอลิน 2 ตัวและฟรูต  ผมบอกว่าไม่ต้องใช้เครื่องดนตรีมากก็ได้  แต่ถ้าพวกเขาอยากลองผมก็ไม่ว่า  ปรากฏนักดนตรีทั้งวงต่างขอเข้าร่วมเล่นด้วย  

 

“  คุณไม่กลัวพวกเราจะทำเสียหรือครับ ”  นักดนตรีคนหนึ่งถาม  เพราะมันเป็นเพลงที่พวกเขาไม่รู้จักและไม่เคยได้ยินเสียด้วยซ้ำ  ผมส่ายหัว

 

“  มันก็แค่การแข่งขันนะครับ  ผมมองมันเป็นเรื่องสนุกแล้วก็ท้าทายมากกว่า ”  ยิ้มน้อย ๆ “ มาลองดูไหมครับว่าภายในเวลา 45 นาทีนี้เราจะทำได้ขนาดไหน ? ” 

 

 

 

“  Ladies and gentlemen, We are delighted to launch special show.  Singing competition, which  will  be  judging them. And  if  you  straight to the Kikusu Rika,  who will  sing  the  ritual, myth  and  mystery,  hope, blooms in music Pantalea .  ”  พิธีกรว่าเป็นภาษาอังกฤษสำหรับแขกบางคนที่ฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ได้  ก่อนจะนิ่งไปชั่วอึดใจเพื่อพูดต่อ

 

  สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน  ทางเรามีความยินดีที่จะเปิดการแสดงพิเศษ  การแข่งขันร้องเพลงซึ่งทุกท่านจะเป็นกรรมการตัดสินให้พวกเขา  ถ้าพร้อมแล้วเชิญพบกับคุณคิคุสะ ริกะ ซึ่งจะมาร้องเพลงด้วยคำว่า พิธีกรรม   ตำนาน   บุปผา   อาถรรพ์  และความหวัง ในเพลง  Pantalea  ถ้าพร้อมแล้ว  เชิญรับชมได้เลยครับ  ” 

 

ก้าวลงจากเวที  เหล่านักดนตรีจากโทโยเข้าประจำตำแหน่งพร้อมริกะที่เปลี่ยนชุดยูกะตะจากสีชมพูเป็นสีเขียวอ่อนลวดลายใบไม้สีขาวสวย  ผ้าคาดเอวสีเขียวแก่เข้ากับชุดเป็นอย่างดี   มือเรียวเล็กถือพัดสีขาวคล้ายประกอบการแสดง   ใบหน้ายกยิ้มขณะให้สัญญาณแก่เหล่านักดนตรี


      




 

เสียงฟรูตสดใสประสานแว่วกับไวโอลินที่สร้างเสียงแหลมเข้ม  สีเป็นทำนองราวอยู่กลางป่าและพงไพร  เพียงความสามารถของนักดนตรีก็สร้างความสนใจและเสียงปรบมือให้กับแขกเหรื่อทั้งหลายแล้ว

 

เสียงใสขับร้องทอดยาว  ประสานกับเสียงไวโอลินและเปียโนที่ดังเป็นจังหวะ

 

“  งานเลี้ยงฉลองของชีวิต   เปล่งประกายด้วยแสงจันทร์เต็มดวง

อะไรคือสิ่งที่คุณปรารถนาล่ะ ? 

คุณกำลังเปล่งเสียงร้องอะไรกัน ?

สิ่งเหล่านี้ไม่เคยมีตำนานเล่าขาน  สำหรับยุคโบราณที่เฟื่องฟู

เราจงรวบรวมสิ่งเหล่านี้  เพื่อรอช่วงเวลานั้นมาถึง

ถึงปักษา   เหล่าเดรัจฉาน  และเหล่าภูตพราย

ทั้งชิ้นส่วนแห่งความทรงจำ

ใครก็ตามที่ยังคงเหลือรอดชีวิต

จงจัดพิธีกรรมแสดงปาฏิหาริย์ของค่ำคืนนี้

พันธาเลียอา  ดอกไม้เบ่งบาน  เพื่ออุ้มชูดาวเคราะห์ดวงนี้

พันธาเลียอา  กลิ่นหอมลอยอบอวล

บุปผาอาถรรพ์ที่เบ่งบาน  คือสิ่งจุดประกายความคิดนี้ ” 

 

เสียงเปียโนดังแว่วเหมือนเสียงพิณอย่างงดงาม   สร้างความฉงนและเคลิบเคลิ้มให้คนฟัง  ทันใดจังหวะพลันถูกเร่งเร็ว  เสียงที่เคยใสกังวานกลายเป็นดุดันขึ้น

 

“ จงเริงระบำ  ในโลกที่กำลังดับสูญ

จงเติมเต็มไปด้วยความรู้สึกสนุกสนาน

ขาวอีกนิด  ฟ้าอีกหน่อย  เปลวเพลิงจงโชติช่วง

รำบำแห่งค่ำคืน  อีกหนึ่งปีกผีเสื้อ

ขอบคุณแสงจากหิ่งห้อย  ที่ทำให้เข้าใจถึงอนาคต

ณ ตอนนี้สามารถอยู่ได้โดยไร้ภัยอันตราย

สิ่งที่คนแปลกหน้าผ่านไปได้ทางฝั่งซ้าย  เป็นภาพสะท้อนนิรนาม

แรงอธิษฐานจากสิ่งเน่าเสีย  ก่อกำเนิดสิ่งใหม่

เราได้รวมสิ่งมหัศจรรย์ครั้งใหม่ขึ้นบนโลกใบนี้ ” 

 

เสียงใสกลายเป็นแผ่วลง  แฝงความเศร้าหมองและเจ็บปวด

 

“  พันธาเลียอา   วันแห่งการแตกแยก

สุดท้ายดอกไม้ก็ร่วงโรยและหลับใหล

พันธาเลียอา

สิ่งเดียวในปีนี้คือความหวังที่เบ่งบานมากมาย

พันธาเลียอา  กำลังร่วงลงมา 

หยาดฝนที่สร้างต้นกล้าเขียวชอุ่ม

พันธาเลียอา  ฉันเชื่อนะว่า

สิ่งนั้น  สักวันฉันสามารถเปลี่ยนมันกลับมาได้

พันธาเลียอา  สิ่งต่อไป

คือแสงหมอกที่พัดผ่านตัวฉัน

พันธาเลียอา  ท้ายที่สุด

จงทำสิ่งนั้นต่อไปให้ลุล่วง  ความหวังแห่งดอกไม้ในฝัน ” 

 

ไวโอลิน  กลองและเปียโนประกอบเสียงดนตรีเป็นอย่างดี  สิ้นเสียงเพลงแม้ชาวต่างชาติบางคนจะไม่เข้าใจเนื้อร้องแต่ก็ปรบมือให้กับเสียงอันไพเราะ  ส่วนเหล่าชาวญี่ปุ่นก็ตบมือให้กับเนื้อร้องที่ไม่คุ้นหูแต่แฝงความหมายเป็นอย่างดี

 

ริกะยกยิ้ม  โค้งตัวขอบคุณให้กับเสียงปรบมือ  พลางมองไปทางนักเรียนฝั่งฟุคิโดอย่างเย้ยหยัน   รวมถึงเจ้าของนาฬิกาซึ่งเธออยากได้ด้วย

 

“  พอลจะใช้นั่นประกอบการร้องเพลงหรือจ้ะ ”  รุ่นพี่ฟรองเซียถามถึงสิ่งในมือผม   ผมชูกิ่งไม้กระดาษที่ทำขึ้นอย่างง่าย ๆ ตกแต่งด้วยกระดาษสีแดงและเหลืองให้เห็นเด่นชัดเป็นดอกสึบากิ

 

“  ใช่ครับ  ผมทำง่าย ๆ จากของบนเรือเพราะเนื้อเพลงที่ร้องก็มีคำว่าสึบากิอยู่แล้ว ”  ขยับไปมาก็ได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊งเพราะผมเอาด้ายผูกกับกระดิ่งลูกเล็กบนกิ่งดอกไม้กระดาษ  เมื่อขยับก็จะได้ยินเสียงดังสดใสในทันที

 

“  ถึงเราจะสู้ด้านเสียงร้องไม่ได้แต่พอลมีวิธีชนะอยู่นะจ้ะ ”  ผมเอียงคอฟังสิ่งที่รุ่นพี่ฟรองเซียพูด  คำแนะนำนี้ทำให้ผมได้แต่เลิกคิ้วฉงนทว่ารุ่นพี่ฟรองเซียก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม  ใช้มือผลักดันผมให้ไปขึ้นบนเวที  โบกมือให้เล็กน้อย

 

พอลแค่พยายามทำตัวให้ดูลึกลับก็พอแล้ว

 

“  อะไรคือทำให้ดูลึกลับกัน ? ”  ผมได้แต่ทวนคำอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของรุ่นพี่ฟรองเซีย  แต่เอาเถอะรุ่นพี่เปรียบเสมือนมันสมองของสภา  ทำ ๆ ตามไปคงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง

 

“  จบไปแล้วนะครับกับคุณคิคุสะ  ต่อไปเป็นการร้องเพลงของคุณเอนมะ  ซึ่งต้องมีคำว่า  เทพเทวา   สึบากิ   กังหันลม   เปลวไฟและพันธะสัญญา เอ่อ  ในชื่อเพลง? ”  พิธีกรหันมาส่งสายตาเป็นคำถามให้  แต่ผมกลับส่ายหัว  อมยิ้มน้อย ๆ พิธีกรจึงได้แต่ลงจากเวทีอย่างงงงวย

 

ถามว่าผมไม่กลัวว่าจะแพ้แล้วถูกยึดนาฬิกาเรือนนั้นไปหรือ ?

 

คงจะกลัวแต่ไม่มากเท่าไหร่นัก  อาจเป็นเพราะผมลืมบอกไปนาฬิกาเรือนนั้นผูกติดกับจิตวิญญาณของผม  เมื่ออยู่ห่างจากผมเกินสามวัน  มันจะสลายกลายเป็นทรายและหายกลับมาอยู่ในมือผมอีกครั้ง  ลบเลือนความทรงจำของผู้ที่สัมผัสมันล่าสุดว่าเคยมีมันปรากฏตัวอยู่

 

ผมทำขึ้นเผื่อว่าจะเผลอทำตก  หล่นหาย  หรือถูกขโมยไป  ดังนั้นผมจึงไม่เดือดร้อนแม้แต่น้อย  

 

มองกิ่งดอกสึบากิกระดาษด้วยท่าทางครุ่นคิด  หากแต่ยังไม่ทันทำอะไร  รุ่นพี่โยโกะก็ปราดมาคว้าแว่นตาผมไปซะก่อน

 

“  อ๋า ?! ”  ผมได้แต่ร้องอย่างตื่นตระหนก   มองรุ่นพี่โยโกะที่โบกแว่นผมไปมาพลางแสยะยิ้มกล่าว

 

“  ทำโทษที่ปล่อยให้ฝ่ายนู้นใช้คนตัวเองเล่นดนตรีน่ะสิ  อ่ะ ๆ ไม่ต้องเถียงเลยนะเรา ” 

 

ผมเลยได้แต่นิ่ง  พูดพึมพำอย่างเถียงไม่ได้

 

“  งั้นก็ฝากดูแลด้วยนะครับ ” 

 

“  วางใจได้เลย ฮ่า ๆๆ ”

 

ระหว่างรอเครื่องดนตรีเตรียมตัว  ผมก็ทรุดนั่งลง   ถ้อยขาจากบนเวทีอย่างไม่อินังอิขอบใด ๆ ทั้งสิ้น  เหม่อมองกิ่งดอกสึบากิต่ออย่างเลื่อยลอย   หัวก็วนไปยังภาพในอดีตที่เหมือนตัวผมจะเคยร้องเพลงที่บ่อยครั้งจนจำเนื้อร้องได้แม่นยำ  ตอนสมัยยังเด็ก ๆ ซึ่งไปอยู่ที่อังกฤษและได้ชื่อเล่นพอลมาจากคุณย่าที่เสียไป  รู้สึกมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะเป็นคนแต่งเนื้อเพลง   ผมและพี่ชายของเธอจึงใส่ทำนองลงไปและเมื่อไปเจอกันก็จะร้องเพลงนี้ให้เธอฟังทุกครั้ง 

 

ยิ้มเลือนราง

 

ตอนนี้พวกเขาจะเป็นยังไงกันบ้างนะ ?

 

“  เฮ้  ไวท์  พอลจะไหวรึเปล่าเนี่ย ” 

 

โซระมองท่าทางเหม่อลอยของรุ่นน้องหนุ่มอย่างเป็นกังวัล  ไวท์ไหวไหล่

 

“  ไม่ต้องห่วงหรอก  พอลแค่มีเรื่องที่กำลังคิดไม่ตกอยู่  ใช่ไหมฟรองเซีย ? ” 

 

“  จ้ะ   พอลบอกเองว่าไม่เป็นไร  คงไม่เกินมือเขาหรอก ” 

 

“  ว่าแต่ฉันนึกเพลงที่มีคำพวกนี้ไม่ออกจริง ๆ นายล่ะเลออน ”  โซระหันไปถามหัวหน้า  ซึ่งเลออนก็ส่ายหัวน้อย ๆ เขาเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นท่าทางเท้าคางมองไปยังคนบนเวทีของประธานโทโย  ดวงตาหรี่มองลงเล็กน้อย

 

หมอนี่คงไม่…’ คิดได้เพียงเล็กน้อย  ใบหน้าก็เปลี่ยนสีพลัน 

 

ไวท์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทเลออนมานานใช่จะไม่รู้ความคิดของเพื่อน  เขาส่ายหัวน้อย ๆ กับความคิดที่ดูจะเกินไปหน่อย  คิดในใจ

 

“  ฉลาดมาทั้งชีวิต  คงไม่คิดบ้า ๆ หรอกนะว่าประธานโทโยจะมาหลงรักพอล  เพราะถ้านายคิดอย่างนั้นจริง  นายก็ยิ่งกว่าอาการหนักแล้วเพื่อนเอ๋ย ”

 

แสงสปอตไลท์หรี่ลงโดยฉายสีแดงและสีขาวเป็นพิเศษตามคำบอกของพอล  เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงแต่พอลก็ยังนั่งห้อยขาเหมือนเดิม  ไม่คิดจะลุกขึ้นมาแต่อย่างใด  ปิดเปลือกตาเล็กน้อยก่อนลืมขึ้น  และผู้ที่ได้มองสบนัยน์ตาสีอำพันวาวราวราชสีห์เป็นต้องใจสั่น  เพราะดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความมีสเน่ห์อันไร้ที่มา   ลึกลับราวกับไม่มีตัวตนอยู่จริง

 

 




 

 

เสียงไวโอลินทั้งสองตัวส่งเสียงกรีดร้องเสียดแทงคนฟังขึ้น  ตามด้วยจังหวะกลองทุ้มต่ำเป็นจังหวะ   เสียงเปียโนดังติ๊ง  ติ๊งราวเสียงน้ำหยดหยาด  ฟรูตเป็นเสียงเดียวที่สดใสและสร้างแสงสว่างให้ดนตรีที่คล้ายมีสีเข้มหม่นครอบคลุม  ดั่งลำแสงที่ลอดผ่านในความมืด  ขณะที่เสียงเครื่องดนตรีอื่นแผ่วลง  ฟรูต และไวโอลินกลายเป็นเสียงกังวาน

 

ผมแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย  เริ่มเปล่งเสียงร้องที่ใสและแผ่วเบาราวเสียงของผู้หญิง   สังเกตได้ชัดว่าเหล่าคนฟังมีท่าทางตกตะลึง

 

“   เพื่อบวงสรวงเทพเทวาผู้ปกปักในผืนดินอันแจ่มจรัส

จักถวายเครื่องบูชาด้วยดอกสึบากิ

ภายในส่วนลึกของศาลเจ้าแห่งความฝันนี้

กลิ่นหอมนั้นตลบอบอวลทุกชั่วข้ามคืน

 

ณ มุมถนนอันคดเคี้ยวเมื่อยามสายัณห์

เหล่าเงาดำนั้นเฝ้าคำนึงถึงใครหนอ

กังหันลมหมุนวนดังแก๊กแก๊ก

เชื้อเชิญให้นึกถึงเจ้า

 

ความลับนั้น ความลับนั้น เสียงที่ข้าได้ยินนั้นคือ

บทเพลงสรรเสริญเทพยดาแห่งเขตแดนอันประเสริฐ  ”

 

จงขับขานเสียสิ  ” 

 

กรุ๊งกริ๊ง

 

กริ๊ง  กริ๊ง

 

เสียงกระดิ่งดังก้องท่ามกลางเสียงดนตรีเร้าอารมณ์อันดุเดือด   เสียงของคนร้องช่างฟังดูพิศวง  คล้ายมีหลายคนประสานเสียงหากแต่มีต้นกำเนิดจากคน ๆ เดียว  ฟังไปคล้ายเสียงหญิงสาวหากแต่บางช่วงก็ทุ้มต่ำเลื่อนลอย   สั่นสะท้านจิตใจดั่งเพลงที่ไม่เคยมีใครได้ยิน

 

“  สีแดงฉาน แสงไฟและเหล่าภูติพราย

สถิตอยู่ ณ อีกฟากหนึ่งของซุ้มโทริอิ

หัวใจที่บิดเบี้ยวและโค้งงอนี้

จะน้อมรับความรักทั้งหมดของเจ้า

 

สีแดงฉาน  แสงไฟและเหล่าภูติพราย

เปลวไฟของจิ้งจอกได้บิดพลิ้ว

พันธะที่บิดเบี้ยวและโค้งงอนี้

จะน้อมรับความรักทั้งหมดของเจ้า

 

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ ร้อย พัน...

แตกกระจาย หมุนวน เพื่อเติบโตแกร่งกล้าและรู้แจ้ง

เหล่ามารผจญ เบิกทางชะตากรรม ให้เหล่าเราได้เก็บเกี่ยว

 

บุปผาไร้นามในผืนป่าสีชาด

กวักมือเรียกข้าอยู่นั้น หรือจะเป็นภาพลวงตากัน

จงเลือกทางเลือกของชะตากรรมเสีย

เจ้าสีแดงเร้นลับผู้โศกเศร้าอันเป็นที่รักของข้า

 

ถนนฝั่งตรงข้ามที่ถัดจากพุ่มไม้

ชะตากรรมเริ่มบิดเบี้ยวอย่างโหดร้าย

โซ่ตรวนแห่งความโศกาส่งผ่านไปเป็นทอดๆ

เด็กคนไหนจะถูกตามเป็นรายถัดไปหนอ?

 

สีแดงฉาน แสงไฟและเหล่าภูติพราย

ท้ายที่สุดแล้วความหวังจักแห้งเหือด

ความถวิลหาที่เชื่อมโยงถึงกันนี้

จะน้อมรับความรักทั้งหมดของเจ้า

 

หัวใจที่บิดเบี้ยวและโค้งงอนี้

ความรักทั้งหมดนั้น   ” 

 

เสียงไวโอลินสีเสียดแทงจิตใจ  ร่างที่นั่งอยู่พลันลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า  กวัดแกว่งกิ่งดอกสึบากิกระดาษราวกำลังร่ายระบำ  ตรึงทุกสายตาให้จับจ้องบุรุษที่กำลังขับขานบทเพลงที่ชวนให้หลงในนตร์สะกด  ผู้สบดวงตาสีอำพันทองอร่ามล้วนแล้วแต่สัมผัสได้ถึงหัวใจตนเองที่เต้นแรงบ้าคลั่งคล้ายจะระเบิดออก  กลิ่นอายลึกลับและหมอกสีขาวเจือจางขับให้ร่างในชุดยูกาตะสีขาวสะอาดตา   มีลวดลายดอกสึบากิเส้นบางสีดำและผ้าคาดเอวสีเลือดนกตัดกันยิ่งดูคล้ายภูตพรายที่หากละสายตาเพียงแวบเดียวก็จะเลือนหายไป  เสียงทุ้มที่ร้องใส่ไมค์ก้องและมีชีวิตชีวาไม่เหมือนถูกถ่ายทอดออกมาจากลำโพงแม้แต่น้อย

 

พอลหรี่ดวงตาลง  เสียงดนตรียิ่งเร่งร้อนเป็นสัญญาณใกล้จบ

 

“  สีแดงฉาน แสงไฟและเหล่าภูติพราย

เปลวไฟของจิ้งจอกได้บิดพลิ้ว

พันธะสัญญาที่บิดเบี้ยวและโค้งงอนี้

จะน้อมรับความรักทั้งหมดของเจ้า

 

หัวใจที่บิดเบี้ยวและโค้งงอนี้

จะน้อมรับความรักทั้งหมดของเจ้า  ” 

 

มือข้างที่ไม่ได้ถือดอกสึบากิกระดาษลูบไล้กิ่งจากบนลงล่าง  ผู้เฝ้ามองต้องเบิกตากว้างยามดอกไม้กระดาษกลายเป็นกลีบดอกสีแดงสดของจริงที่เบ่งบานบนกิ่งไม้ที่มีรูปร่างและรูปทรงเดียวกับกิ่งดอกสึบากิกระดาษเมื่อครู่ราวมีเวทมนตร์

 

มือเรียวตวัดกิ่งไม้ขึ้นสูง  ขับขานบทเพลงท่อนสุดท้ายที่แฝงความโศกเศร้าและวาดหวังบางสิ่งไว้

 

  หากบานประตูโทริอิสู่ที่สถิตของเทพเจ้ามีอยู่จริง

โปรดปลดปล่อยข้าจากร่างกายนี้และพาข้าไปสู่สรวงสวรรค์แห่งสุริยันและจันทรา ” 

 

ทันใดดอกสึบากิก็ร่วงพรูเหนือร่างของผู้ขับร้อง  ดอกไม้นับไม่ถ้วนที่ร่วงลงมาในครั้งเดียวบดบังร่างนั้นและเมื่อม่านดอกไม้หายไป  ร่างที่ควรจะปรากฏบนเวทีก็หายไปด้วย

 

 “  พอล/หัวหน้า”  เหล่าสภานักเรียนฟุคิโดพึมพำคนที่ควรจะอยู่บนเวทีแผ่วเบา  ดอกสึบากิซึ่งเป็นดอกกระดาษมีการสั่นไหวเล็กน้อยก่อนดอกไม้สีแดงสดจะปลิวว่อน  ลอยไปทั่วห้องจัดเลี้ยงของเรือ  ขณะที่ทุกคนมองสิ่งที่ปลิวลอยไปทั่ว  ร่างของคนร้องจึงปรากฏตัวอีกครั้ง

 

ผมโค้งกายให้ผู้ชมและนักดนตรีที่ดูจะอึ้งกับการที่ผมปรากฏตัวออกมาจากจุดเดิม  สังเกตได้ว่าบรรยากาศเงียบสงบ   และเมื่อก้าวลงเวที  เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มลั่นในทันที

 

“  บราโว !!! ”  เสียงชมเชยดังสนั่นหวั่นไหว  ผมเพียงยิ้มน้อย ๆ ขณะก้าวเท้าไปหาทุกคน

 

“  สุดยอดเลยพอล   ไม่นึกว่านายจะเล่นมายากลได้ด้วย ”  เหล่ารุ่นพี่พากันตบไหล่ผมป้าบ ๆ

 

ผมทำได้เพียงยิ้มแหย่ ๆ ไอ้ตอนกิ่งสึบากิหรือแม้แต่ตอนดอกไม้กระดาษร่วงลงมา  ผมไม่ได้เป็นคนทำเลยสักอย่างเดียว  พอหันไปเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเดย์วอร์ผมก็เครียดตาม

 

แต่ผมเครียดทวีคูณเพราะบนเรือลำนี้มีหมาอยู่

 

ครับ  ฟังไม่ผิด  มี หมาหรือ มนุษย์หมาป่าอยู่บนเรือลำนี้ด้วย

 

“  ไงพอล ”  ทุกคนชะงักคำที่กำลังพูดกับผมเมื่อร่างสูงในชุดยูกาตะสีดำของชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหา   ทักทายและโอบไหล่ผมอย่างสนิทสนม  ผมตีเพียะที่มือนั้นแต่มันก็ยังขยุกขยิกไม่เลิก  จากบ่าเลื่อนมาเป็นเอว  (หลายคนเริ่มทำตาวาววับด้วยความโกรธ)

 

คราวนี้ผมยกมือต่อยผลัวะเข้าให้แต่ก็ถูกมือหนารับไว้  อีกฝ่ายยกยิ้มกว้างเผยเขี้ยวสองซี่ที่มุมปาก  นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มไม่มีสีแดงฉานเหมือนคืนก่อนแม้แต่น้อย  

 

บลัดดี้  คราวน์ 

 

ไอ้มนุษย์หมาป่าโฮโมที่ขโมยบริสุทธิ์ปากผมไป

 

“  ไปตายซะ ”  เหล่าคนในสภาเบิกตากว้างทันใดเมื่อผมเปิดปากด่าคนที่โผล่มา  เดย์วอร์กับไนท์มองหน้ากัน

 

“  แหมพูดอะไรโหดร้ายจริงนะ  ทั้งที่คืนก่อนเราออกจะใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดนั้นแท้ ๆ ” 

 

คนฟังทั้งหลายเบิกตาโตกว่าเดิม  จินตนาการเริ่มเลยเถิด

 

คืนก่อน ?

ใกล้ชิด ?

สนิทสนม ?

ขนาดนั้น ?!

 

“  พูดอะไรน่าคลื่นไส้น่ะ ”  ผมเบ้ปาก  ก่อนจะขนลุกเกรียวเมื่อหมอนั่นหัวเราะแฮ่  เอื้อมปลายนิ้วมาลูบไล้ริมฝีปากผมแผ่ว ๆ แน่นอนว่าคนที่อดทนไม่ไหวมีค่อนข้างมากทีเดียว

 

“  เฮ้  ก็ไม่รู้หรอกนะว่ารู้จักกับพอลขนาดไหน  แต่แบบนี้มันเกินไปนะ ”  รุ่นพี่ไวท์คว้าไหล่อีกฝ่าย  ดึงให้ถอยมาจากรุ่นน้องคนโปรดขณะพูดเสียงเข้ม

 

เลออนเดินมาขวางระหว่างคนทั้งคู่ไว้ซึ่งบลัดดี้ก็ยกมือยอมแพ้แต่โดยดี  เอียงใบหน้ามาถามผมนิด ๆ

 

“  ถูกใจรึเปล่า ? ” 

 

ไม่ต้องสงสัยแล้วนะครับว่าใครเป็นคนทำดอกสึบากิพวกนั้นแล้วทำให้ผมดูเหมือนหายตัวไปราวเล่นกล

 

“  ขอบใจแต่วันหลังไม่ต้องครับ ”  ผมปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย   บลัดดี้ทำหน้าบึ้งบ้างและเริ่มบทสนทนาอันชวนน่าเข้าใจผิดอีกครั้ง

 

“  ชิชะ  คนอุตส่าห์เตรียมให้ขอบคุณสำหรับที่ให้ กินวันนั้นแท้ ๆ พูดไปแล้วก็น้ำลายสอ ” 

 

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองมาทางผมอย่างกระหาย  ผมทำท่าจะคายของเก่าออก

 

“  ใครอนุญาตให้คุณ กินไม่ทราบครับ ? ได้ข่าวว่าเล่นทีเผลอ ” 

 

คนกินทีเผลอหัวเราะร่วน

 

“  ก็ช่วยไม่ได้  ตอนนั้นมันกำลัง หิวแถมนายมันดัน น่ากินซะขนาดนั้น  ไม่ ขย้ำก็แปลกแล้ว ” 

 

“  ผมจะถือว่าเป็นคำชม  แต่นั่นเป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ ที่ผมจะเสียทีให้คุณ ” 

 

“  มันจะจริงเร้อ ”  ถามเสียงสูง  พริบตาเดียวก็วกผ่านรุ่นพี่เลออนมาอยู่ต่อหน้าผม  โน้มหน้าลงมาอย่างรวดเร็วแต่มีหรือผมจะพลาดอีก

 

“ อะไอเอี่ย  อี้โอง ” 

 

“  พูดอะไรไม่รู้เรื่องครับ ”  ผมลอยหน้าลอยตาพูดกับน้ำเสียงอู้อี้ของอีกฝ่าย  ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนฟันคมกัดเข้าเต็ม ๆ ผมกัดฟันกรอด  โบกใส่ไปอีกรอบ   คราวนี้บลัดดี้ก็วิ่งหนีไปทันทีโดยไม่ลืมทิ้งคำชมไว้

 

“  ร้องเพลงเพราะมากล่ะพอล ” 

 

“  ไปไกล ๆ ไป ! ”  ผมว่าไล่หลังอย่างเอือมระอา  เช็ดมือข้างที่ถูกกัดกับชุดยูกาตะ  “  สมกับที่เป็นหมาจริง ๆ ” 

 

“  พอล ! ” 

 

“  เหวอ ! ”  ผมได้แต่ร้องอย่างตกใจเมื่อรุ่นพี่ไวท์ปราดมาคว้าแขนผมพลางกระชากเสียงถาม

 

“  ไอ้หมอนั่นมันเป็นใครพอล ! ” 

 

 ใช่ ! มันเป็นใคร ?! ”  เหล่าสภานักเรียนคนอื่น ๆ ประสานเสียงถาม   ผมเกาหัว  ตอบเลี่ยง ๆ

 

“  แค่คนรู้จักเพี้ยนๆ น่ะครับ ” 

 

“  แล้วหมายความว่าไงกันที่หมอนั่นบอกว่านาย  ‘น่ากินจนอยาก ขย้ำ น่ะ ! ”  โยโกะเองก็พลอยเสียงดังตาม   ตอนแรกก็คิดว่าแค่มีปัญหาเรื่องอาหาร  ฟังไปฟังมา  ไอ้อาหารที่หมอนั่นว่ามันเหมือนจะเป็น พอลเลยไม่ใช่หรือไงกัน !

 

“  หมายความว่าไงที่หมอนั่นพูดเหมือน กินนายน่ะ ! ” 

 

รุ่นพี่โซระเขย่าผมอย่างเอาเป็นเอาตาย  คราวนี้แม้แต่ไนท์ก็เข้ามาร่วมวงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

“  เอ่อ  ตกลงคิดอะไรกันอยู่ครับเนี่ย ? ”  ผมได้แต่ทำหน้าเหวอ  แล้วก็มีเสียงใครคนหนึ่งดังโพล่งขึ้นมา

 

“  มันพรากบริสุทธิ์หัวหน้าไปหรือเปล่า !!! ” 

 

“  ……. ” 

 

“  ……. ” 

 

“  ……. ” 

 

เงียบไปชั่วอึดใจ  เหล่าโทโยได้แต่ทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีกับปัญหาภายในของฟุคิโดที่คล้ายลูกสาวถูกล่อลวงไปทำมิดีมิร้าย  คนเป็นลูกสาวใบหน้าเริ่มแดงก่ำจรดใบหู 

 

เส้นประสาทของทุกคนในสภาคล้ายแตกดังเพล้ง  ประสานเสียงพูด

 

“  ฉัน/ผม/เรา/พวกฉันจะไปฆ่ามัน !!! ” 

 

“  เดี๋ยวครับบบบบ  ผมแค่เขินที่พูดเฉย ๆ ผมผู้ชายนะคร้าบ  ใครจะมาพรากบริสุทธิ์ได้ ! ” 

 

ผมนี่ฉุดรั้งคนอื่น ๆ แทบไม่ทันขณะแก้ตัวไปพลาง  แง  อย่ามโนไปเองตามใจชอบสิครับ

 

โยโกะสวมกอดพ่อครัวประจำสภาทันที  มองสภาพรุ่นน้องหนุ่มที่มักอยู่ในสภาพเฉิ่มเชยไว้ก่อน  แต่ยามนี้คล้ายดอกเบญจมาศสีเหลืองที่มีสีแดงแต่งแต้ม   ดวงตาคมสีอำพันสวยฉายความลนลานและเป็นกังวล  ใบหน้าแดงก่ำน้อย ๆ จนจรดใบหู  ริมฝีปากขบเม้มกล่าวไม่ถูก  ยิ่งบวกกับท่าทางทำอะไรไม่ได้ยิ่งขับให้รุ่นน้องหนุ่มในชุดยูกาตะงดงามดูน่าทะนุถนอมและน่ากลั่นแกล้งจากเหล่านักล่าทั้งหลายยิ่งขึ้น

 

“  ใครหมายมาดมาชิงพอล  เราจะฆ่าพวกมันซะ !!! ” 

 

ว่าแล้วนางพญาก็ตวัดตาโหดเหี้ยมใส่หนุ่ม ๆ โทโยที่มองร่างในอ้อมแขนเธอตาหวานฉ่ำ

 

คนที่เหลือขานรับ

 

“  ใช่ !!! ” 

 

แน่นอนว่าด้วยความดังทำให้เราเป็นจุดสนใจอีกแล้ว  ผมได้แต่อายแล้วอายอีก  รู้สึกอยากแทรกพสุธาหนีจริง ๆ

 

ผมเกลียดการเป็นจุดเด่น

 

“  เชอะ   อย่าได้คิดล่ะว่าฉันจะยอมแพ้ง่าย จะยอมถอยแค่ครั้งนี้ล่ะ ”  ริกะกอดอกเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้น  เธอยอมรับว่าการแสดงของอีกฝ่ายนั้นตราตรึงใจคนดูมากกว่า   เพราะอย่างนั้น

 

“  นาฬิกานั่นฉันไม่เอาแล้วก็ได้  แต่ก็ต้องขอบชมว่านายแสดงดีเหมือนกัน ” 

 

ผมอมยิ้มนิด ๆ กับท่าทางเชิดหน้าพูดของเธอ   แต่มือก็ยื่นนาฬิกาสีเงินนั้นให้แต่โดยดี

 

“  ขอบคุณครับ  คุณก็ร้องเพลงเพราะมาก ”  ผมยื่นส่งกิ่งดอกสึบากิให้แทน   ริกะมองอย่างสงสัย

 

“  ให้ฉันเหรอ ? ” 

 

“  ครับ  ของขอบคุณที่อุตส่าห์มอบมันให้แต่โดยดี  นาฬิกาเรือนนั้นสำคัญสำหรับผมมากจริง ๆ ” 

 

มือซุกเก็บนาฬิกาใส่แขนเสื้อของชุด  สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้รู้ว่ามันค่อย ๆ สลายไปทีละนิด  ริกะนิ่งไปเล็กน้อย  ขณะถามย้ำด้วยน้ำเสียงแผ่วลง

 

“  ให้ฉันจริง ๆ เหรอ ? ” 

 

“  ครับ  ยังไงดอกไม้ก็ต้องเหมาะกับผู้หญิงน่ารัก ๆ อยู่แล้ว ”   ผมพูดไปยิ้มไป   มันเป็นประโยคที่แม่ผมเคยพูดเอาไว้ว่าสำหรับผู้หญิง  สิ่งที่เหมาะที่สุดคือดอกไม้  โดยที่ผมไม่ได้มองท่าทางของคนฟังเบื้องหน้าที่หน้าขึ้นสีแดงก่ำ   ฟังเสียงขอบคุณแผ่ว ๆ ที่ดังแว่วมาแล้วก็ได้แต่ยิ้มกว้าง

 

“  ขอบคุณ ” 

 

“  ด้วยความยินดีครับ ” 

 

“  เอ่อ  บางทีพอลก็แอบร้ายกาจนะ ”  โซระมองบรรยากาศหวานชื่นราวคู่รักของริกะที่เมียง ๆ มอง ๆ พอลซึ่งตัวสูงกว่าและยังยกยิ้มกว้างให้

 

“  อ่า  โดยเฉพาะตอนทำไปแบบไม่รู้ตัวนี่ล่ะ ”  มามิยะกระซิบตอบ  

 

และงานเลี้ยงวันนั้นก็จบด้วยดีหรือเปล่า  เพราะดันมีแมวมองมาทาบทามผมอีกแล้วแถมยังตื้อไม่เลิกอีก  ผมเลยปิดห้อง  นั่งเล่นไพ่กับพวกเดย์วอร์กันอย่างเดียวเท่านั้น

 

“  งานกีฬาสานสัมพันธ์ปีนี้ฝากด้วยล่ะ ”  เซย์จิเอ่ยเสียงนิ่งกับเนออนที่พยักหน้ารับเรียบเฉย  มีแต่ประธานนักเรียนเท่านั้นที่รู้ว่าผอ.ของทั้ง 2 โรงเรียนมีมติเปิดงานกีฬาสัมพันธ์กันอีกครั้งในรอบ 3 ปี

 

“  เช่นกัน ” 

 

“  เด็กนาย” 

 

“  ? ” 

 

“  พอลน่ะ  น่าสนใจดีนะ ” 

 

“  อย่าคิดยุ่งกับเขา ”  น้ำเสียงของทั้งสองราบเรียบตลอดการสนทนา  คนบอกว่าสนใจใบหน้าก็เรียบเฉยราวรูปสลัก  ส่วนคนที่ควรจะโกรธ  อารมณ์ก็คล้ายถูกโบกปูนไว้  ไม่มีร่องรอยจะไหวสะเทือนสักนิด

 

นัยน์ตาสองสีมองสบกัน  แล้วเบือนไปคนละทาง

 

 
 

TALK

เจอกับเมฆาพรุ่งนี้ค่ะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 22 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 21 วันพักผ่อน ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4685 , โพส : 78 , Rating : 9% / 103 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 78 : ความคิดเห็นที่ 1928
ของริกะชื่อเพลง pantalea ส่งนของพอลนั้นคือ akakakushi นะคะถ้าใครอยากไปหาฟัง

ปล.ทั้งสองเป็นเพลงญี่ปุ่นแต่มีซับไทยนะคะ
Name : SPPSPPPPS < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SPPSPPPPS [ IP : 1.47.133.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2562 / 01:00
# 77 : ความคิดเห็นที่ 1636
เพลงนี้เพราะมาก ลึกลับและน่าพิศวงจริงๆ
PS.  จิตรใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง...
Name : ตีฟอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตีฟอง [ IP : 182.232.67.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 09:56
# 76 : ความคิดเห็นที่ 1408
เราเคยฟังเพลงที่พอลร้องแล้วเพลงนี้เพราะมาก
PS.  สำนวนไทย = คนล้มอย่าข้าม สำนวนเรา = คนล้มต้องช่วย(เพื่อน)/คนล้มต้องกระทืบซ้ำ(คนที่ไม่ดีใส่)
Name : Atk. S. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Atk. S. [ IP : 67.70.70.71 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2560 / 21:40
# 75 : ความคิดเห็นที่ 1237
เพลงของพอลจังชื่อ Akakakushi ค่ะ
PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 202.28.95.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2559 / 13:45
# 74 : ความคิดเห็นที่ 1234
ไรท์คะเพลงหายค่ะ...ก่อนหน้านี้เราอ่านมันก็ยังมีเกิดอะไรขึ้นอ่ะคะ?--
Name : 0919978761 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0919978761 [ IP : 171.5.240.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2559 / 00:53
# 73 : ความคิดเห็นที่ 1223
อยากรู้ชื่อเพลงที่พอลร้องค่ะไรต์
PS.  แฟนตาซี คือความชอบ จินตนาการคือความสร้างสรร สีม่วงส่องสว่างในดวงตา เขาว่า ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ เพราะหัวใจเป็นสีม่วง
Name : Giffy Black Hood < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giffy Black Hood [ IP : 125.27.47.224 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2559 / 20:32
# 72 : ความคิดเห็นที่ 1007
ลืมไปแล้วว่ามีนางเอก555
ปล.ไม่มีก้ได้น่ะมิตรภาพผช.ดีกว่า
Name : Salapao [ IP : 1.10.242.28 ]

วันที่: 10 กรกฎาคม 2559 / 18:55
# 71 : ความคิดเห็นที่ 992
อ๊ายยยยฟินนนนน สนุกมากเลยค่ะ ได้โปรดอย่ามีนางเอกเลย 
Name : freedum [ IP : 223.206.97.187 ]

วันที่: 17 มิถุนายน 2559 / 16:08
# 70 : ความคิดเห็นที่ 978
ฮาเร็มพอลจังจงมา นางเอกหลบไป 555555+

PS.  มองใครมองหลายคน รักใครรักคนเดียวนะ
Name : NANEWKawaii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NANEWKawaii [ IP : 118.173.76.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2559 / 06:10
# 69 : ความคิดเห็นที่ 970
กรี้ดดดด ประโยค ติด เรท นี้คืออะไรค่าไรต์ เรท แบบนี้ วายเถอะค่ะ ข้อร้องนะค่ะ เซญ์จิ นายก็จะมาเป็น หนึ่งในฮาเร็มของพอลจังใช่ไหม เลออนแหมหึงพอลสินะ
#หมาป่าพอลจัง
#ทีมฮาเร็มของพอลจัง
นางเอกนี่แทบหายไปกับอากาศเลยค่ะ แต่ยังไงเธอก็แพ้ค่ะ แหม จะสู้หนุ่มๆทั้งหลายของหนูพอลได้หรอค่ะ
ปล. เฮีย บลัดมาแค่ ไม่กี่ ฉากแต่ WIN
Name : ambrosia3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ambrosia3 [ IP : 101.51.212.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2559 / 00:24
# 68 : ความคิดเห็นที่ 941
OMGGGGGGGGG
พอลลูกเเมมมมมม่(?)กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด ฟินมาก หมาป่าก็เเซ่บเฟ่อร์ มาคืนน้งคืนนั้น ง่อวววฟหกดห จิกหมอนรัวๆ
Name : Infazaxin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Infazaxin [ IP : 1.0.181.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2559 / 23:32
# 67 : ความคิดเห็นที่ 937
วายเถอะค่ะ ขอร้องงงง พรีสสสส เดย์พอล เลออนพอล ชิโนะพอล ไวท์พอล บลัดพอล(?) กรี๊ดดด ออลพอลเลยค่ะ
PS.  เป็นคนที่อยากมีความมสุข
Name : pan club < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pan club [ IP : 27.55.229.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2559 / 22:32
# 66 : ความคิดเห็นที่ 894
เเค่เห็นtopicเพลงทั้ง2เพลงก็รู้เลย เพลงโปรด555+
Name : Akatsuki Alice < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Akatsuki  Alice [ IP : 49.49.125.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 22:01
# 65 : ความคิดเห็นที่ 862
พอลลลลลลลลลลลลลลเริ่ดมากเลยลูก#งี้แหละมีคุณสมบัติที่จะเป็นแม่ศรีแม่เรือน? ประธานหวงพอลชะ? คุณหมา.............ป่าคะคำพูดชวนจิ้นมากกกกกกกก
Name : ราตรีสีกุหลาบ [ IP : 223.206.248.156 ]

วันที่: 5 เมษายน 2559 / 13:25
# 64 : ความคิดเห็นที่ 857
วันนี้ยกไม่ได้ลุกขึ้นจากที่นอน นั่งมองนิยายที่อัพแล้วอยู่ ทำท่าจะไปหาหน้า2 แต่พอเจอเรื่องนี้ รีบกระโจนเข้าไปอ่านทันทีทันใด
Name : machihina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ machihina [ IP : 27.55.25.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 10:09
# 63 : ความคิดเห็นที่ 854
สนุกครับ อ่านไปขำไป อัพเร็วๆนะ~
Name : Feather_Wind < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Feather_Wind [ IP : 58.8.155.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 00:12
# 62 : ความคิดเห็นที่ 852
มาต่อเร็วน้าาาาาาาาาาาาาาาาาา งานกีฬาสานสัมพันธ์ง่าาาาาาา
Name : เหมียว เหมียว [ IP : 223.207.180.15 ]

วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 15:32
# 61 : ความคิดเห็นที่ 851
กลับมาอ่านอีกรอบ....
"มันพรากบริสุทธิ์หัวหน้าไปหรือเปล่า!!!"
.....
.....พรากจ้ะ พรากแน่ พรากไปแล้ว แต่พรากทางปากนะ อิอิ (////)
PS.  ก็เป็นคนใสๆ ติดนิยาย(ไม่)หน่อยๆ จิ้นวายน้อยๆ รัก Writer นะๆๆ
Name : Secr3t-Key < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Secr3t-Key [ IP : 27.55.238.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 11:59
# 60 : ความคิดเห็นที่ 850
อัพวันไหนอีกคะ..
แอนตี้นางเอก(สาวกวายจงเจริญ)
Name : ying21346 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ying21346 [ IP : 182.232.26.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2559 / 22:49
# 59 : ความคิดเห็นที่ 849
วายยยย เถอะนะไรท์ พลีสสสส ได้โปรด วายเถอะนะะะะะ T[]T
Name : xมูxวาu [ IP : 49.49.231.191 ]

วันที่: 25 มีนาคม 2559 / 20:31
# 58 : ความคิดเห็นที่ 848
ต่ออีกลุ้นอ่ะไรท์อย่ามีนางเอกเลยน้าาาาฮืออออมันช่าง...โฮฮฮฮฮ(ToT) ทำร้ายจิตใจมากๆวายเถอะนะขอร้อง
#แต่มีนางเอกก็ได้ค่ะเราตามใจไรท์
Name : Candy__ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Candy__ [ IP : 49.229.91.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2559 / 15:07
# 57 : ความคิดเห็นที่ 847
อัพด่วนน๊าาาาาท่านไรต์เจ้าขา
Name : อุ้มแอนมด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อุ้มแอนมด [ IP : 49.229.33.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2559 / 03:49
# 56 : ความคิดเห็นที่ 846
มาอัพด่วนนนนนนไรท์ ด่วนนนนนค่าาาา
Name : Tidaheangsailom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tidaheangsailom [ IP : 223.24.70.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2559 / 23:33
# 55 : ความคิดเห็นที่ 845
นางเอกกกกกกกก นางเอกอยู่ไหนค๊าาาาาาาา
PS.  ตัวฉันคือลม ลมที่พัดไปมา ลมที่มีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ ลมที่ไม่มีตัวตน ไม่สามารถสัมผัสได้ แต่บางที กลับรู้สึกได้ ลมอย่างฉันจะมีสิทธิ์มีตัวตนจริงๆบ้างมั้ยนะ? ตัวตนจริงๆในสายตาเธอน่ะ....
Name : จอมเวทย์แห่งวาโย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จอมเวทย์แห่งวาโย [ IP : 171.96.246.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2559 / 21:58
# 54 : ความคิดเห็นที่ 843
Yaoiเถอะขอร้องล่ะไรท์ถ้าไม่จิงๆ เชื่อเถอะ80%รีดเดอร์หายไปแน่นอน(ขู่ค่ะขู่)ไรท์อย่าทำร้ายจิตใจสาววายไปมากกว่านี้เลยเถอะ น้ำตาจะไหลตอนที่ไรท์บอกเรื่องนี้ไม่yaoiอ่ะ ไม่วายแต่อย่างน้อยก็ไม่เอานางเอกอ่ะ ขอร้อง พลีสสสสสสสสสเถอะน้าาาาาาา~~~TYT
Name : M.O.D [ IP : 124.122.46.180 ]

วันที่: 23 มีนาคม 2559 / 20:58
  • ความคิดเห็นที่ 843-2 (จากตอนที่ 22)
    เห็นด้วยเหมือนกันคะ พอลจังนะเหมาะกับyaoiที่แล้วละคะ นางเอกนะถอยไปซะ
    Name : คนที่บังเอิญผ่านมา [ IP : 1.0.254.218 ]

    วันที่:24 มีนาคม 2559 / 20:55
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android