คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 26 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 25 แค่วันแรก...ก็เป็นเรื่อง ♦♦


     อัพเดท 12 ต.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 423 Overall : 65,440
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 26 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 25 แค่วันแรก...ก็เป็นเรื่อง ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2897 , โพส : 93 , Rating : 4% / 79 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

 

: + WRITER + :

บทที่  25  แค่วันแรก...ก็เป็นเรื่อง  

 

 

 

 



 

 “ ชั้นล่างสุดของหอพักจะเป็นห้องอาหาร  ห้องครัวแล้วก็ห้องนั่งเล่นรวมสำหรับประชุมหรือพูดคุยกัน  โดยปกติวันเสาร์อาทิตย์จะมีบางคนกลับบ้านแต่คนส่วนใหญ่ไม่  และเรามีพ่อครัวทำอาหารเช้า  กลางวัน  เย็น จันทร์-ศุกร์เท่านั้น  นอกนั้นสามารถเอาวัตถุดิบมาทำอาหารกินเองได้เลย ”

 

ผมอ้าปากค้างนิด ๆ ตอนมองห้องอาหารของหอพัก มันปูด้วยพรมแดงเป็นทางสำหรับเดิน  ตัดกันโดยพื้นที่ว่างวางด้วยโต๊ะไม้สีขาว  ส่วนบนวางด้วยกระจกที่เทาอ่อน ๆ โดยโต๊ะหนึ่งนั่งได้ประมาณ 6 คน  โคมไฟระย้าเหนือหัวส่องแสงอ่อน ๆ เหมือนอยู่ในร้านอาหารหรูหรามากกว่าห้องอาหารของโรงเรียน 

 

“ ถามได้ไหมครับว่าค่าหอพักของนักเรียนเท่าไหร่หรือครับ ”

 

คุณฟุราเบะตอบ 

 

“  50,000 เยน (ประมาณ 17,000 บาท) ”

 

ผมนิ่งไปเล็กน้อย  ก็ถือว่าแพงใช้--- 

 

“ ต่อเทอม ” 

 

“ ต่อเทอม ?! ” 

 

พระเจ้า  เท่ากับเสียเงินปีการศึกษาละ 100,000 เยนเชียวนะ  แค่ค่าหอพัก ?!

 

อุ่ก  คนที่รวยเท่านั้นถึงจะอยู่ได้เลยนะเนี่ย

 

“ ปกติในห้องพักนักเรียนก็จะมีห้องอาบน้ำให้อยู่แล้ว  แต่ถ้าไม่พอยังมีห้องน้ำรวมอีกด้วย ”   คุณฟุราเบะคาบบุหรี่ไว้ที่ปาก  ตบไปตามตัวเหมือนหาไฟแช็คแต่สุดท้ายก็เหมือนจะไม่เจอ  ผมพอเห็นดังนั้นเลยเอามีดพับอเนกประสงค์ขึ้นมา  แล้วกุลีกุจอจุดไฟให้

 

คุณฟุราเบะมองผมอย่างพอใจนิด ๆ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับของในมือผม  มันขนาดเท่ากับครึ่งฝ่ามือของผม  รูปร่างเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและมีที่จับสำหรับดึงเอาอุปกรณ์ออกมาใช้

 

“ นี่มันอะไรน่ะ ? ” 

 

“ อ้อ  นี่เป็นมีดพับอเนกประสงค์น่ะครับ  ”   ผมชูให้เขาดู “ มีมีดพับ  กรรไกรตัดเล็บ  กรรไกร ที่เปิดกระป๋อง ที่เปิดขวด  เลื่อยไม้  เลื่อยโลหะ  ไม้บรรทัด ตะไบเหล็ก  คีม  กรรไกรตัดลวด  แว่นขยาย  เหล็กแหลม  ไขควง  เข็มเย็บผ้า  ใบมีดตัดแต่งกิ่งกับใบมีดไฟฟ้า  ประแจ  ที่ปลดตะขอเบ็ด แล้วยังมีมินิไขควงแบบแฉกกับแบบแบน  ซ็อกเก็ตแล้วก็ไฟแช็คนี่ล่ะครับ  รู้สึกจะมี 52 อย่างแต่ผมก็จำได้แค่นี้เท่านั้นเอง ” 

 

คุณฟุราเบะทำหน้าอึ้ง ๆ มองของในมือผมด้วยสายตาตกใจก่อนจะกลับไปเป็นเรียบนิ่งเหมือนเดิม

 

“  ท่าจะแพงนะนั่น ” 

 

“  สั่งทำน่ะครับ ”  ผมอธิบายให้ฟัง  ต่อจากนั้นเขาก็พาผมไปดูล็อกเกอร์เก็บของในห้องอาบน้ำชาย  อธิบายเส้นทางเดินคร่าว ๆ แล้วก็วกมาที่โซนนั่งเล่นที่ชั้นล่างของหอพักอีกทีหนึ่ง 

 

“ เอาแค่นี้ก่อนล่ะกันนะ  เดี๋ยวสถานที่อื่นค่อยให้เรียวตะ  อายามะแล้วก็เคนมันแนะนำให้  ไหน ๆ ก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่ ” 

 

ผมชะงักเมื่อนึกถึงสามหน่อบนห้องที่ก่อนออกจากห้องนอกจากจะฝากเก็บกระเป๋าแล้วยังบอกให้ทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วยเพราะไม่อยากให้มีกลิ่นเหม็นคาว  ตอนนี้คงจะเรียบร้อยแล้วมั้งเนี่ย

 

ตอนแรกผมว่าจะไปดูสวนสาธารณะที่เดินผ่านมาก่อนถึงหอพักแต่เห็นว่าเดี๋ยวค่อยไปลองตอนเย็น ๆ ก็คงไม่สายเลยตัดสินใจเตรียมเดินขึ้นบันไดกลับไปจัดของให้เรียบร้อย  แต่แล้วเสียงหัวเราะก้องกังวานกับเสียงที่กำลังวิ่งลงมาทำให้ผมที่ขึ้นเกือบสุดบันไดขั้นแรกต้องเงยหน้ามอง

 

“ อย่าวิ่งนะฮานาเอะคุง ! ” 

 

“ คิกๆๆ พี่มิอุ มาเร็ว ! ” 

 

เด็กผู้ชายอายุราว ๆ 10 ปีมีท่าทางตกใจอย่างเห็นได้ชัดที่หักเลี้ยวแล้วเจอกับผมกระทันหัน  เท้าเล็กพันกันจนเสียหลักพุ่งไปด้านหน้า

 

ผมตาเบิกกว้าง  ใช้แขนขวายื่นไปโอบเอวเด็กคนนั้นไว้แต่คงเพราะเด็กคนนี้วิ่งลงมาทำให้เขาเสียหลักเร็วเกินไป  ผมไม่มีทางเลือกนอกจากปล่อยมือซ้ายออกจากราวแล้วดึงเขามาแนบตัวพร้อมทั้งเอาแผ่นหลังลง

 

พลั่ก !!!

 

กร๊อก !

 

โป๊ก !

 

เสียงกระดูกไหล่ของผมหลุดจากการกระแทกอย่างแรง  ตามด้วยเสียงหัวของผมกระแทกพื้นหินอ่อนดังสนั่น  ผมร้องอ๊าในลำคอก่อนจะครางเสียงต่ำเพราะความเจ็บ  เกิดเสียงวี๊วี๊ในหัว  ภาพที่มองอยู่พร่าเลือนแล้วจึงค่อย ๆ ชัดขึ้น

 

“ ตายแล้ว ! ฮานาเอะคุง ! ” 

 

ผมหลับตาแน่น  รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกพยุงอยู่

 

“ คุณ ! เป็นอะไรหรือเปล่า ?! ” 

 

ผมลืมตามอง  เป็นผู้หญิงผมยาวคนหนึ่ง  เธอกำลังมีท่าทางตื่นตระหนกยามมองมาที่ผม

 

ผมตอบไปอย่างเบลอ ๆ

 

“  อ่า—ผม—ผมไม่เป็นอะไรครับ ” 

 

“  คุณ—ตายล่ะ ! คุณเลือดออกนี่ ! ”  เธอชี้ไปที่หัวของผม  ขณะกำลังจะใช้มือขวาแตะปรากฏว่าขยับไม่ได้ซะอย่างนั้น  ผมจึงรู้ว่าไหล่ขวาของผมดูท่าจะมีปัญหาเสียแล้ว

 

ใช้มือซ้ายแตะๆ หลังหัว  มีเลือดติดอยู่ที่ปลายนิ้วและเกิดอาการแสบ ๆ นิด ๆ แล้วผมก็สังเกตถึงอาการผิดปกติของเด็กน้อยตรงหน้าผมได้

 

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง  ปากอ้าออก  ตัวสั่นแต่เหมือนจะหายใจไม่ได้โดยใช้มือกุมอกตัวเองไว้

 

“  ฮานาเอะคุง !?” 

 

ผู้หญิงข้าง ๆ ผมหวีดร้อง  ผมพุ่งไปหาเขา  พยายามตั้งสติเพื่อดูอาการ  สิ่งแรกที่ผมคิดเลยคือถ้าไม่เป็นโรคหัวใจก็เป็นโรคหอบหืด

 

“ คุณ ! ”  ผมหันไปหาเธอแล้วถามเสียงดัง “ เขาเป็นโรคอะไรหรือเปล่า ? ” 

 

“ อะ---อะไรนะ ”  เธอยังดูสับสนและดูไม่มีสติ

 

“ ผมถามว่าเขามีโรคประจำตัวอะไรไหม ? เช่นโรคหัวใจหรือโรคหอบหืด ” 

 

“ ไม่มี ! ไม่มี ! เขาไม่มีโรคประจำ—ไม่สิ เขากลัวเลือด ! ” 

 

กลัวเลือด ?

 

แสดงว่าไม่ใช่โรคร้ายแรงอย่างโรคหัวใจหรือหอบหืด  พอหันไปดูพื้นหินอ่อนที่ผมร่วงลงไปจึงเห็นว่ามันสีเลือดสีแดงสดกระจายย้อมพื้นอยู่

 

ผมดูอาการของเด็กคนนั้นดีๆ  อีกครั้งแล้วเห็นจึงเห็นว่าเขาทำท่าหอบหายใจลึกเหมือนจะหายใจไม่ออก   มือและเท้าจิกเกร็งแต่ไม่มีท่าทางเหมือนจะชัก  กวาดตามองรอบตัวก็เห็นถุงกระดาษตกอยู่ไม่ไกล 

 

ผมพุ่งไปคว้ามันไว้  แกะเทปใสที่พับปิดด้านบนแล้วเทของที่อยู่ข้างในออก  มันเป็นโดนัทเคลือบน้ำตาล

 

ผมใช้ปากถุงครอบปากของเขาไว้ด้วยมือเดียวแล้วพูดอย่างใจเย็น

 

“ เอาล่ะ ฮานาเอะคุง มองมาที่พี่ ”  ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเด็กที่ชื่อว่าฮานาเอะมองมาที่ผม  เสียงฟืดฟาดดังเป็นระยะ  ผมรีบพูดต่อ  “  คนเก่ง  รีบหายใจทางปากเร็ว  อย่าหายใจทางจมูก  มองตาพี่ไว้นะ  เห็นหรือเปล่าว่าตาพี่เป็นสีอะไร ? ” 

 

การดึงความสนใจของเขาดูท่าว่าจะไม่ใช่เรื่องยาก  ผมทำให้เขาลืมเรื่องเลือดแล้วมองที่สีทองซึ่งเป็นสีตาของผมเอง   ผมยังพูดย้ำอีกครั้ง

 

“ ฮานาเอะคุง  หายใจทางปากนะ  อย่างนั้นล่ะ เอ้า  หายใจเข้า ...หายใจออก...หายใจเข้า...หายใจออก....หายใจเข้า...หายใจออก...หายใจเข้า...  อย่างนั้นคนเก่ง  ใจเย็น ๆ ” 

 

ถุงกระดาษยุบและพองสลับไปมาช้า ๆ การหายใจของเขาค่อย ๆ เป็นปกติทีละน้อยจนผมแน่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้วจึงค่อย ๆ เอาถุงกระดาษออกมา

 

“ เอาล่ะ  ปลอดภัยแล้ว เขาแค่หายใจเร็วกว่าปกติเท่านั้น ” 

 

ผมพูดกับผู้หญิงข้าง ๆ ที่ดูเหมือนจะยังทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้  เอาจริง ๆ แล้วทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากด้วยซ้ำ  แล้วดีที่เขาไม่มีโรคร้ายแรงอะไร  ด้วยสภาพแขนเดี้ยงหัวแตกแบบนี้  บางทีต่อให้ผมอยากช่วยก็คงช่วยไม่ได้

 

อาการที่เด็กคนนี้เป็นก็คืออาการหายใจเร็วกว่าปกติ (hyperventilation หรือ overbreathing  ) หมายถึงสภาวะที่มีการหายใจเร็วหรือลึกเกินความจำเป็น  ก่อให้เกิดอาการหน้ามืด มึนงง  หายใจไม่ออกหรือมือเท้าเกร็ง

 

สาเหตุมาจากความกังวล  ตกใจหรือความเครียดเกินไปทำให้อาการหายใจเร็วกว่าปกตินี้อาจจะเกิดขึ้นได้ด้วยความตั้งใจจากการหายใจเข้าไปมาก ๆ  ทำให้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซค์ในกระแสเลือดต่ำกว่าปกติ  จึงต้องมีการดึงก๊าซคาร์บอนไดออกไซค์ที่ปล่อยออกมาเข้าไปอีกครั้ง   ช่วยให้เลือดลดความเป็นด่างลงและทำให้แคลเซียมในเลือดกลับเข้าสู่ภาวะปกติ จะทำให้มือและเท้าหายจีบเกร็งในที่สุด

 

“ ไม่เป็นอะไรแล้วนะฮานาเอะคุง ” 

 

“ ฮึก...ฮือ !!! ” 

 

แล้วเด็กชายก็ระเบิดเสียงร้องไห้โฮ  คงเพราะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ก่อนฮานาเอะจะถูกผู้หญิงคนนั้นอุ้มเพื่อปลอบใจ

 

“ เกิดอะไรขึ้น ?! ...ฮานาเอะ ?! ” 

 

พวกเราหันไปมองต้นเสียงที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา  เขาอยู่ในชุดนักเรียน  มองมาที่ผมสลับกับเธอ  

 

“ พี่ฮะ ด...ด...โดนัท—ฮึก โดนัท ” 

 

ฮานาเอะร้องสะอึกสะอื้น  คนมาใหม่มองมาที่มือของผมซึ่งถือถุงกระดาษคว่ำอยู่และโดนัทเคลือบน้ำตาลที่อยู่ที่พื้น

 

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มโกรธขึ้ง  ย่างสามขุมเข้ามาหาผมขณะกัดฟันพูด

 

“ แกล้งเด็กนี่สนุกมากหรือไง ? ” 

 

“ ห้ะ ?  ” 

 

ผมร้องในลำคอ  เดี๋ยว ๆ เดี๋ยวก่อน  ใครแกล้ง ?

 

ผลัวะ !

 

แล้วหมัดอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมาต่อยพรวดเข้าที่หน้าผม  ผมเซหงายหลังล้มไปที่พื้นพร้อมเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนเดียวในเหตุการณ์

 

“  ตายแล้ว ! อาชิยะคุง ! เธอทำอะไรน่ะ ?! ” 

 

“  มันสมควรโดนแล้ว ! ” 

 

“  ไม่ใช่ ! เขาไม่สมควรโดน เขาช่วย---” 

 

ทุกอย่างมืดดับทันทีเหมือนปิดสวิตช์  ผมปิดเปลือกตา  ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ อีกต่อไป

 

ให้ตายเถอะ...นี่ขนาดเพิ่งวันแรกน่ะเนี่ย

 

วันที่สองผมจะไม่ตายเลยหรือครับ !!!

 

 

 

 

ภายในห้องพยาบาลของโรงเรียนที่ค่อนข้างสงบเงียบ  ขณะนี้มีหลายชีวิตยืนอยู่บวกกับบรรยากาศอันกดดันและหม่นครึมจากผอ.สาวของโทโยทำให้ชายหนุ่มที่อุ้มเด็กชายตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนหน้าเสียกับสิ่งที่ทำลงไปเพราะบางทีมันอาจเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่เขาคิด

 

โทโย  จุนโกะมองนักเรียนแลกเปลี่ยนจากฟุคิโดที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมายังดูดี ๆ  อยู่เลย  แต่ตอนนี้กลับมีผ้าพันแผลสีขาวพันที่ศีรษะ  เช่นเดียวกับแขนขวา  ริมฝีปากมีรอยแตก  แก้มแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัด  ใบหน้าขาวซีดเผือด

 

เธอหันไปถามอาจารย์ประจำห้องพยาบาล

 

“ เขาเป็นยังไงบ้างมิซูกิ ? ” 

 

อาจารย์สาวผมสั้น  สวมแว่นตามองชาร์ทในมือก่อนจะตอบ

 

“ ศีรษะด้านหลังของเขาแตก  ต้องเย็บ 2 เข็ม  กระดูกที่ไหล่ขวาหลุด ฉันขยับให้เข้าที่แล้วแต่ 4-5 วันนี้ห้ามใช้แขนขวาทำงานหนัก ๆ  หลังของเขาแดงเดี๋ยวคงจะปวดสักระยะหนึ่ง  ข้อศอกถลอกแล้วก็นอกจากรอยช้ำที่มุมปากกับที่แก้มก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ  ตอนนี้เขาหลับเพราะยาชาที่ฉีดให้อยู่  ตอนเย็น ๆ เลยถึงจะฟื้น ” 

 

ครืด

 

ประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมร่างของประธานนักเรียนมินาโมโตะ  เซย์จิ กับมือขวาท่านประธาน คิโยรามิ  ซาคาอิที่ออกอาการร้อนรนและดูรีบร้อนไม่น้อยในการมา

 

พวกเขาทั้งคู่มองไปทางคนหน้าตาคุ้น ๆ ที่นอนอยู่บนเตียง  ซาคาอิปรากฏสีหน้าตื่นตระหนกในทันที

 

“ เกิดอะไรขึ้นครับ ? ” 

 

พวกเขาเลื่อนมือปิดประตู  ผอ.จุนโกะยกมือกุมขมับ

 

“ ฉันเองก็กำลังจะถามพวกเขาเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ” 

 

เธอเพิ่งได้รับแจ้งจากคุณฟุราเบะผู้ดูแลหอพักที่ 1 ว่านักเรียนแลกเปลี่ยนเอนมะ  อากิระบาดเจ็บ กำลังถูกส่งตัวไปห้องพยาบาล

 

ปกติแล้วหอพักก็มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลอยู่ด้วย  แต่การที่ต้องมาถึงที่ห้องพยาบาลใหญ่ของโรงเรียนแสดงว่าอาการบาดเจ็บไม่ใช่น้อย ๆ เธอแทบจะวิ่งลงมาจากตึกผู้อำนวยการเลยทันทีพร้อมฝากประกาศเรียกประธานนักเรียนและรองประธานนักเรียนให้ไปที่ห้องพยาบาลด้วย 

 

เธอยังไม่ได้ถามเรื่องราวเพราะมิซูกิ  อาจารย์ห้องพยาบาลกำลังเย็บแผลอยู่อย่างระมัดระวัง  เธอเลยยืนอยู่เงียบ ๆ และเจอกับนักเรียนที่คุ้นหน้าคุ้นตา  ซึ่งก็คือ สุซูฮาระ  อาชิยะและสุซูฮาระ ฮานาเอะผู้เป็นน้องชาย

 

สุซูฮาระ  อาชิยะคนพี่ อยู่ปี 4 ห้อง 3 เป็นเด็กพิเศษ  กีฬาเทควันโด  ชนะเลิศระดับภาคเมื่อไม่นานมานี้แต่เนื่องจากผลการเรียนปานกลางจึงต้องอาศัยอยู่หอพักเพื่อเรียนเสริมในบางวิชา

 

ที่สำคัญเขาได้รับการอนุญาตให้น้องชายสามารถเข้ามาพักได้ด้วย  และจุนโกะก็รู้จักฮานาเอะคุง  เพราะเขาเป็นเด็ก พิเศษแต่ไม่สามารถเข้าสังคมได้ทำให้มีการเรียนการสอนที่หอพักแทนที่จะไปเรียนในแผนกประถมเหมือนปกติ

 

และอาจเป็นเพราะความ พิเศษนี้ทำให้หลายคนไม่พอใจและเคยกลั่นแกล้งเด็กคนนี้จนเกินเลย  ทำให้ตั้งแต่ตอนนั้นอาชิยะและคนอื่น ๆ ในหอพักก็ไม่เคยปล่อยให้ฮานาเอะคุงละสายตาอีก

 

“ เอาล่ะ มีใครพอจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังได้บ้าง ? ” 

 

เธอถามอีกครั้ง   หญิงสาวอีกคนในห้องยกมือขึ้น

 

“ ฉันค่ะ ผอ. ” 

 

“ เล่ามาเลยค่ะคุณมิอุ ”  โอโนะ  มิอุเป็นอาจารย์สอนให้กับฮานาเอะคุงเรื่องการเข้าสัมพันธ์  ดังนั้นไม่แปลกที่ช่วงเวลานี้เธอจะอยู่กับเขา

 

มิอุเรียบเรียงเรื่องเล็กน้อย

 

“ วันนี้ฉันกำลังให้เขาปรับตัวเรื่องการแบ่งปันและการพูดขอและขอบคุณค่ะ  ฉันซื้อโดนัทเคลือบน้ำตาลมาแล้วบอกเขา  รอจนเขาเล่นเสร็จและเขาอยากทาน  ฉันจึงสอนให้เขารู้จักขอค่ะ

 

ฉันลองยกให้เขาหมดแล้วลองพูดสอนเช่นว่าถ้าเกิดพี่ชายของเขาต้องการทานจะแบ่งให้ไหม  เขาก็ตอบว่าไม่น่ะค่ะ  ฉันเลยค่อย ๆ บอกเขาให้แบ่งให้เพื่อน  พี่ชายหรือคนอื่น ๆ ด้วย  แต่เขาคงคิดว่าฉันอยากเล่นจึงหยิบถุงโดนัทแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

 

ฉันรีบวิ่งตามไปแล้วพยายามบอกให้เขาหยุดวิ่งแต่เขาไม่หยุด  ฉันไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  แต่ดูเหมือนฮานาเอะคุงจะชนหรือเสียหลักกับเด็กคนนี้ ”  มองไปที่คนบนเตียงซึ่งหลับอยู่ “ ตอนฉันไปดูก็เห็นฮานาเอะคุงอยู่บนตัวของเขาแล้ว ” 

 

“ ฉันพยุงเขาขึ้นมาค่ะ  สังเกตเห็นว่าเขาเลือดออกเลยจะรีบพาไปห้องพยาบาล  แต่ฮานาเอะคุงเกิดอาการผิดปกติเข้า  เด็กคนนี้ก็เลยถามว่าเขามีโรคประจำตัวอะไรหรือเปล่าเช่นโรคหัวใจหรือโรคหอบหืด

 

ฉันตอบว่าเขาเป็นโรคกลัวเลือดค่ะ และเขาเหมือนจะรู้ว่าฮานาเอะคุงเป็นอะไรเลยเทขนมในถุงกระดาษออก  เอาถุงกระดาษครอบปากฮานาเอะคุงและพยายามบอกให้เขาหายใจเข้าทางปาก  แล้วอาการของฮานาเอะคุงจึงกลับมาเป็นปกติค่ะ ” 

 

“ เขามีอาการยังไงตอนนั้นคะ ? ”  อาจารย์มิซูกิถาม

 

มิอุทำหน้าทบทวน

 

“ เอ่อ...ทำหน้าเหมือนหายใจไม่ออกค่ะ  เขาหอบลึก  มือกับเท้าจิกเกร็ง ” 

 

“ งั้นคงเป็นอาการหายใจเร็วผิดปกติน่ะ ” 

 

“ ใช่ค่ะ ! เด็กคนนี้ก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน ” 

 

ไม่ต้องรอให้ใครถามเธอก็อธิบายให้ฟัง

 

“  อาการหายใจเร็วกว่าปกติเป็นการหายใจเกินความจำเป็น   ทำให้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซค์ในกระแสเลือดต่ำกว่าปกติ  ทำให้เกิดอาการหน้ามืด  หายใจไม่ทันและมือเท้าเกร็ง  จึงต้องมีการดึงก๊าซคาร์บอนไดออกไซค์ที่ปล่อยออกมาเข้าไปอีกครั้ง   ช่วยให้เลือดลดความเป็นด่างลงและทำให้แคลเซียมในเลือดกลับเข้าสู่ภาวะปกติ  การใช้ถุงกระดาษเพื่อให้ผู้ป่วยหายใจเอาคาร์บอนไดออกไซค์เข้าไปแบบที่เขาทำเป็นการปฐมพยาบาลที่ถูกต้องแล้วล่ะ คงเพราะฮานาเอะคุงกลัวเลือดเลยทำให้ตกใจมาก ” 

 

“ แล้วแผลที่หน้าเขาเกิดขึ้นได้ยังไง ? ” 

 

อาชิยะเม้มปาก  ตอบเสียงแผ่วว่า

 

“ ผมต่อยเขาเองครับ ” 

 

ทุกสายตาหันไปมอง

 

“ บอกหน่อยได้ไหมว่าทำไม  อาชิยะคุง ” 

 

“ ผม-เข้าใจผิดว่าเขาแกล้งฮานาเอะให้ร้องให้ ...ผมเห็นเขาถือถุงกระดาษแล้วก็มีขนมตกอยู่ที่พื้น...เลยคิดว่าเขาเทขนมของฮานาเอะทิ้งไป... ” 

 

“ อาชิยะคุง  ในฐานะที่เธอทำให้เขาอาการหนักกว่าเดิมคงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าฉันจะให้เธอคอยดูแลเขาจนกว่าเขาจะหายดีทุกอย่าง ? ” 

 

เธอถาม

 

“ ครับ ”  อาชิยะพยักหน้ารับด้วยสีหน้ารู้สึกผิดขณะมองไปยังคนบนเตียง  มิซูกิลูบคางมองไหล่ของนักเรียนแลกเปลี่ยนก่อนจะถาม

 

“  เมื่อเช้าไหล่ของเขามีปัญหาหรือเปล่า ? ” 

 

“ ไม่ครับ  เขาปกติดี ”  ซาคาอิตอบ “ ทำไมหรือครับ ? ” 

 

“ ฉันแค่กำลังหาสาเหตุที่ไหล่เขาหลุดน่ะ  แต่ฉันพอจะรู้แล้วว่าเป็นยังไง ” 

 

“ ยังไงกัน มิซูกิ ? ” 

 

ตาของเธอยังมองไปที่คนหลับอยู่

 

“ ฉันคิดว่าคุณเอนมะคงไม่ได้ถูกฮานาเอะคุงชนหรอกนะ  เพราะถ้าถูกชนแล้วร่วงลงไปพร้อมกันอย่างน้อยฮานาเอะคุงคงไม่กองอยู่บนตัวเขาโดยที่ไม่ได้กลิ้งออกไปซะก่อน  ตอนนั้นเขาใช้แขนขวากอดตัวฮานาเอะไว้ใช่ไหม ? ” 

 

หันไปถามคนเห็นเหตุการณ์เพียงคนเดียว

 

“ ค่ะ แขนขวาเขากอดฮานาเอะคุงแน่นเลย ” 

 

“ แสดงว่าฮานาเอะคงจะสะดุดเพราะตกใจกับการเจอคนแปลกหน้ากะทันหัน  มือซ้ายเอนมะคุงจับราว  พอเห็นฮานาเอะกำลังจะร่วงลงไปเลยรีบใช้แขนขวารับไว้  แต่เพราะไม่ทันทำให้เขาต้องปล่อยมืออกจากราว...แล้วก็ใช้แขนขวาดึงฮานาเอะมาไว้กับตัว  พอสมดุลเคลื่อนไปด้านหลัง  เขาจึงเอาหัวไหล่ขวาลงตามด้วยศีรษะ  แรงกระแทกนั่นเลยทำให้ข้อศอกของเขาถลอกและหัวไหล่ขวาหลุด  แหม...เป็นคนดีจริง ๆ เลยน้า ” 

 

อาจารย์สาวจุ๊ปาก  และเป็นอย่างที่เธอพูด  เมื่อไปดูบริเวณกล้องวงจรปิดตรงบริเวณบันไดทำให้เห็นว่าพอลุกขึ้นมา  แขนขวาของเจ้าตัวก็รุ่งริ่งไม่ขยับซะแล้ว  แถมเขายังมีสติที่ดีมากตั้งแต่ฮานาเอะคุงกำลังจะร่วงลงไป  ภาพจากมุมล่างทำให้เห็นว่าเขาปล่อยมืออกจากราวเพื่อคว้าตัวฮานาเอะคุงอย่างไม่ลังเลและเอาตัวเองเป็นเบาะรองรับให้จากบันไดสูง 2 เมตร  เท่านั้นยังไม่พอยังวิเคราะห์อาการที่เกิดขึ้นของเด็กชายได้อย่างรวดเร็วและถูกต้องอีกด้วย

 

แต่พอมาถึงช็อตที่อาชิยะต่อยเข้าเต็มหน้าของคนเจ็บ  ทุกคนต่างทำหน้าเหยเกและสงสารโดยไม่ปิดบัง  แน่นอนว่าเขาเป็นนักกีฬาเทควันโด  ไม่แปลกที่จะแรงเยอะจนถึงกับทำให้หงายหลัง  ล้มไปนอนแน่นิ่งเลย

 

อาชิยะทำหน้ารู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

 

“ เอาล่ะ ๆ อาชิยะคุงไปเรียนก่อนเถอะแล้วตอนเย็นค่อยแวะมาเยี่ยมเขาอีกที  เลื่อนการเรียนของอากิระคุงไปวันมะรืนนี้ล่ะกันนะเซย์จิคุง  ให้เขาพักก่อนสักวัน ” 

 

“ ทราบแล้วครับ ” 

 

“ แล้วเรื่องนี้จะให้แจ้งทางฟุคิโดดีไหมครับ ? ”  คำถามของซาคาอิพานทำให้บรรยากาศในห้องกดดันยิ่งกว่าเดิม 

 

ผอ.สาวลูบหน้าตัวเองขณะถอนหายใจ

 

“ ฉันไม่มีหน้าไปปิดบังเขาหรอก  แต่รอเอนมะคุงฟื้นก่อนก็ได้  พวกเขาจะได้พูดคุยกันทีเดียว ” 

 

“  ครับ ” 

 

เธอไม่วายพึมพำกับตัวทำให้อาชิยะและอีกสองนักเรียนทำหน้าเจื่อน

 

“ ได้ตัวเขามาไม่กี่ชั่วโมงก็บาดเจ็บซะแล้ว  สงสัยงานสานสัมพันธ์ปีนี้ได้เละไม่เป็นท่าแน่ ” 

 

 

 

 

PAUL  TALK

 

 

“ อุ่ก ”  ผมลืมตาขึ้นมาพร้อมความเจ็บแปลบที่หัวจนต้องร้องครางในลำคอ  แต่กลายเป็นเจ็บที่ปากแทน  พอจะขยับแขนขวามาแตะแผลก็ต้องสะดุ้งโหยงกับอาการปวดที่ทำให้ไม่กล้าขยับ

 

ผมน้ำตาซึม

 

เจ็บ  เจ็บเป็นบ้าเลย

 

ในห้วงสมองที่เบลอ ๆ เตรียมเรียบเรียงข้อมูลของสิ่งที่เกิดขึ้น  แต่สิ่งที่แวบเข้ามาคือสีหน้าโกรธจัดของใครบางคนที่ซัดผม

 

ครืด

 

ประตูเลื่อนเปิดออก  ผมหันไปมองแล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อคนที่ว่านั่นเป็นคนเปิดประตูเข้ามา

 

“ โอ้ เธอฟื้นแล้ว ”  อาจารย์สาวในเสื้อกาวน์สีขาวตามเข้ามา  “ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ” 

 

เธอน่าจะเป็นอาจารย์ห้องพยาบาล

 

“ อ่า...มึน ๆ แล้วก็...ปวดแผลครับ ” 

 

“ เธอถ้าจะมีไข้เดี๋ยวกลับไปพักที่หอนะ  ครูจะจ่ายยาให้ด้วย ” 

 

“ ครับ ” 

 

ผมตอบเธอด้วยใบหน้านิ่ว ๆ จากการเปิดปากพูด  ก่อนผมจะสะดุ้งอีกรอบเมื่อผู้ชายที่ต่อยผมขยับเข้ามาใกล้และมายืนข้างเตียงผม

 

เขากวาดตามองผมเงียบ ๆ ด้วยสายตารู้สึกผิด

 

“  ฉัน...สุซูฮาระ  อาชิยะ...เรียก อาชิยะ ก็ได้ ” 

 

“ เอ่อ...เอนมะ  อากิระครับ ยิน...ยินดีที่ได้รู้จัก ” 

 

ผมโค้งตัวให้เขาก่อนจะทำหน้าเหยเกกับความรู้สึกตึง ๆ ที่ศีรษะ

 

“  ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้นายต้องเจ็บตัว ! ”  เขาโค้งกายให้ผม  พูดเสียงดังทำเอาผมที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งโหยงอีกรอบ

 

ผมตอบพลางยิ้มแห้ง ๆ

 

“ ม—ไม่เป็นอะไรครับ ค...แค่เข้าใจกันได้ก็ดีแล้ว ” 

 

“ มันเป็นความผิดของฉันเองที่ใจร้อนตัดสินนาย  ทั้ง ๆ ที่นายช่วยน้องของฉันเอาไว้จนเจ็บตัวขนาดนี้  แต่ฉันกลับทำรุนแรงกับนาย ขอโทษจริง ๆ ! ” 

 

ตอนแรกผมคิดว่าจะโกรธซะหน่อยแต่พอเห็นท่าทางรู้สึกผิดของเขาอย่างจริงจังกับการก้มหัวค้างไว้แบบนี้  เล่นเอาผมโกรธไม่ลงเลยครับ

 

“ ไม่—ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ครับ  ผมไม่เป็นอะไรแล้ว  ไม่ต้องเป็นห่วงไป  แล้วเด็กคนนั้น...หมายถึงฮานาเอะคุงปลอดภัยดีใช่ไหมครับ ? ” 

 

เขาเงยหน้ามองผม  ผมสะดุ้งกับสายตาซาบซึ้งใจของเขา

 

“ อืม ! ขอบคุณจริง ๆ และในฐานะที่ทำให้นายต้องเจ็บขนาดนี้ทั้งที่เป็นครั้งแรกที่เจอกัน  ”  เขาเงียบไปอึดใจแล้วโพล่งเสียงดัง “ ให้ฉันรับผิดชอบนายเถอะ ! ” 

 

“  เอ๋ ?!  เหมือนจะไม่ใช่แค่เสียงผมที่อุทานออกมา  หันไปอีกทางก็เห็นอาจารย์ห้องพยาบาลยกมือปิดปากตัวเอง  ตากระพริบปริบ ๆ

 

“  ฉันจะดูแลนายที่ทำอะไรไม่สะดวกเอง ! จนกว่านายจะหายดี  ไม่สิ ! จนกว่านายจะเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเสร็จเลย ! ” 

 

เขา...พูดเสียงดังจังเลยครับ

 

“  เอ่อ เอาแค่ผมหายดีก็ได้ครับ  อีกอย่าง...มันไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะครับ  ผมก็ไม่ได้บาดเจ็บมากมาย ผม--- ” 

 

“  ไม่ ! ” 

 

“  อ๋า ! ”  ผมตกใจกับเสียงดัง ๆ ของเขา  เขาพอเห็นว่าเริ่มทำให้ผมกลัวก็เลยลดเสียงลงและเพิ่มแววตาอ้อนวอนมา

 

“  ให้ฉันรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำเถอะนะ  ให้ฉันดูแลนายเถอะ ” 

 

ผมพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นท่าทางของเขา  จะปฏิเสธเขาก็คงไม่ยอม

 

“ เถอะนะ ”  เสียงของเขาเบาลงจนเป็นปกติ  เพิ่มเติมมาคือท่าทางอ่อนโยนและมุ่งมั่นตั้งใจขณะพูดย้ำอีกครั้ง “  ฉันจะดูแลนายเอง  จะดูแลนายอย่างดี  เพราะฉะนั้น...ให้ฉันรับผิดชอบนายตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเถอะ ” 

 

“  ถ้าอย่างนั้น...ก็---ก็ขอรบกวนด้วยครับ ” 

 

ผมก้มหัวให้ปลก ๆ

 

เขาทำกลับ

 

“  ไม่หรอก ๆ ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอฝากตัวด้วย  ขอโทษอีกครั้งนะที่ทำให้เจ็บตัวน่ะ ” 

 

“  ไม่เป็นไรครับ ”  ผมยิ้มบาง ๆ ให้เขา 

 

“  เอ่อ อาจารย์ครับ ”  อาชิยะหันไปหามิซูกิที่กำลังอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองอยู่

 

“ จะ จ้ะ ?! ” 

 

“  ผมพาเขาไปได้แล้วใช่ไหมครับ ” 

 

“  จ้ะ ! รอครูแปบหนึ่งนะ ”  เธอกระวีกระวาดเทยาใส่ซองพร้อมอธิบายให้ฟัง

 

“  อันนี้เป็นยาแก้ปวด ทานก่อนนอน อันนี้ยาลดไข้กินหลังอาหารเช้า  กลางวัน  เย็น  อันนี้ยาแก้อักเสบ ทานหลังอาหารเหมือนกัน  อันนี้ยาทาแก้ช้ำในนะ  นวดบ่อย ๆ จะหายปวดเอง  ผมห้ามโดนน้ำ 1 สัปดาห์นะจ้ะ แล้วต้องทำความสะอาดแผล  เปลี่ยนผ้าก็อตกับผ้าพันแผลทุกวันด้วย  ไหล่ก็ห้ามใช้แรงเยอะเกินไป 4-5 วัน ” 

 

อาชิยะทวนทุกอย่างอีกครั้งเพื่อจำให้แม่นก่อนจะประคองผมลงมา  โดยแขนซ้ายของผมพาดบ่าเขา  ขณะกำลังจะลงเดินก็เกิดเหตุพลิกผันขึ้น

 

“  เฮ้ย !!! ”  เสียงร้องของพวกผมประสานกันเมื่อขาของคนประคองผมดันเหยียบเชือกรองเท้าตัวเอง  เมื่อหลักเซไอ้ผมน่ะไม่มีเหลือหรอกครับ

 

โครม !

 

“ อ๋อย ~ ”  ผมร้องในลำคอ  หน้าเหยเกเพราะหนักจากการถูกล้มทับ  อาชิยะทำหน้าตื่น  ดีที่เขาเร็วพอจะสอดมือมารองศีรษะของผมไม่ให้กระแทกพื้นอีกรอบ

 

“  เฮ้ย ๆ ขอโทษ ! ”  เขายันตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางระมัดระวัง

 

พลั่ก !

 

เท้าที่กำลังดันตัวเองขึ้นลื่นพรืด 

 

โป๊ก !

 

ผลที่ตามมาคือหัวผมที่กำลังลุกขึ้นกับหัวเขาโขกกันไปเต็ม ๆ

 

ผมตาลาย  ชักเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมการ์ตูนเด็ก ๆ เวลาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ชอบทำเป็นดาวหมุนติ้ว ๆ เพราะตอนนี้ผมก็กำลังเป็นแบบนั้นเลยครับ  เห็นดาวสีฟ้าสีเหลืองวนไปวนมา

 

“ ตายแล้ว ! ”  ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์  เธอเพิ่งจะได้สติตอนหัวผมโขกกัน   เธอมาช่วยพยุงคนที่ทับผมอยู่ให้ลุกออกไป

 

“  เฮ่ ไหวไหม ? ” 

 

ผมที่กำลังจะลุกแทบหงายหลังตอนยืน  ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

“  เท้า---เท้าผม ” 

 

มิซูกิย่อตัวลงดูก่อนจะเห็นว่าข้อเท้าขวาของผมบวมเป่งเป็นสีแดงจัดตัดกับผิวของผมชัดเจน

 

“ เธอเท้าแพลงน่ะ เดี๋ยวนั่งประคบที่นี่ก่อนนะ ” 

 

“  ฉันขอโทษ ! ”  อาชิยะหน้าเสียอีกรอบที่ทำให้ผมเจ็บตัว  ผมโบกมือไปมา  ยิ้มแหย ๆ

 

“ ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นอะไร ” 

 

เกือบสิบห้านาที  พออาการของผมดีขึ้น  ตอนแรกอาชิยะทำเหมือนจะประคองผมลงจากเตียง  ผมนั่งห้อยขาลง  เขาประชิดตัวผม

 

“  จับฉันแน่น ๆ นะ  ” 

 

ผมเอาแขนซ้ายพาดบ่าเขาเหมือนเดิม  คิดว่าเขาคงหมายถึงระวังไม่ให้ผมล้ม

 

แขนหนึ่งของเขาประคองหลัง  อีกข้างสอดไปใต้ข้อพับขาทั้งสองข้างของผม

 

เอ๋ ???

 

“  ด---เดี๋ยวก่อนอาชิยะคุง ! ท—ทำอะไรน่ะ ?! ”  ผมถามด้วยสีหน้าตกตะลึงกับการที่เขาอุ้มผมขึ้นในท่าเจ้าหญิง

 

เขาทำหน้าจริงจัง

 

“  นายเดินไม่ได้หรอก  ขาแพลงแบบนี้ ” 

 

“  ประคองผมก็ได้ครับ  ผมเดินได้ !! ”  ผมพูดเสียงสูง

 

“  ไม่ได้ ! ”  เขาโต้กลับเสียงเฉียบขาด “ กอดคอฉันให้แน่น ๆ ล่ะ  นายตัวเบา  อุ้มแค่นี้สบาย ๆ ” 

 

“  ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นครับ ! ปล่อยผมลงเถอะอาชิยะคุง ” 

 

ผมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

“  อย่าดื้อสิ  เป็นคนเจ็บก็ไม่ต้องทำอะไรหรอก  ยาแก้ช้ำในที่นวดข้อเท้าได้ด้วยใช่ไหมครับ ? ”  เขาหันมาถามอาจารย์สาวประจำห้องพยาบาล  เธอกำลังทำปากอ้า ๆ หุบ ๆ และเหมือนสับสนในบางอย่างอยู่

 

“  จ—จ้ะ  จ้ะ มันท—ทาได้ด้วย ” 

 

“  ขอบคุณครับ  ขอโทษด้วยที่รบกวน ” 

 

ผมเอามือขวาที่ใส่ที่พยุงแขนกำเสื้ออาชิยะ  หน้าแดงจัด  ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าออกไปเดินในสภาพนี้จะเป็นยังไง

 

“ ปล่อยผมลงเถอะนะครับ  อาชิยะคุง นะ นะ ” 

 

ผมอ้อนวอนเขา 

 

ปล่อยผมลงเถอะ ~~~

 

“  อยู่เฉย ๆ ไปเถอะ ”  เขายิ้มกว้างให้ผม “  อ่อ  เดี๋ยวนายจะย้ายมานอนห้องฉันแทนนะ  ห้องฉันอยู่กับเพื่อนอีกคนหนึ่งแล้วก็น้องชายน่ะ ” 

 

“  ไม่อาวววววววว ~ ”  ตามด้วยเสียงของผมที่กรีดร้อง

 

 

 

ห้องพยาบาลคืนสู่ความสงบ

 

มิซูกิพึมพำ

 

“ เอ๊ะ ? อะไรกัน เมื่อกี้เราไม่ได้คิดว่าสองคนนี้ดูน่ารักเวลาอยู่ด้วยกันใช่ไหม ? ฉันไม่ได้รู้สึกฟินอะไรเลย ? ฉันไม่ได้จินตนาการต่อจากนี้เลยว่าอาชิยะคุงจะช่วยเอนมะคุงถอดเสื้อ  อาบน้ำ  ดูแล  ป้อนข้าว  แล้วอุ้มไปนอนที่เตียงยังไง ? ” 

 

เธอเดินตัวลอยไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

 

“ ฉันไม่ได้คิด...  ฉันไม่ได้คิด...ฉันไม่ได้คิด...  ฉันไม่ได้...คิด...? ” 

 

เธอพึมพำซ้ำ ๆ

 

มือกำแน่น  ก่อนจะเอาหัวฟุบโต๊ะ

 

พระเจ้าต้องการจะทดสอบเราสินะ

 

.

 

.

 

.

 


 

 



 

Talk  อ่านเร็ว มีข่าวดี

 

อาจารย์คะ  ใจเย็น ๆ ค่ะ

หนูพอลมาช้าแต่มาเต็มทุกตอนนะคะ  อันนี้เอาไปเลย 32 หน้า  ไรท์พิจารณาอย่างจริงจังแล้วไรท์ก็มีความสุขดีนะกับการแต่งให้ฮา ๆ จิ้น ๆ แบบนี้  ก็คือฟินด้วยอ่ะแหละเพราะฉะนั้น

ต่อจากนี้ไปคุณนางเอกจะเป็นแค่พี่สาวแสนดีนะคะ  อาจจะมีโมเม้นต์ พอลxไนอิลเลียเบา ๆ (หรือจะเอาเป็น ไนอิลเลีย (V.man)xพอล ?) ใครไม่ชอบก็ขอโทษจริง ๆ ค่ะ  ไม่มีนางเอก  แต่ก็ไม่ yaoi แบบนี้ไปเรื่อย ๆ พอกระชุ่มกระชวยหัวใจแต่คงจะ...ตัดคำว่า นางเอก ออกแล้วค่ะ

โฮ ๆๆๆๆๆ ฉันขอโทษนะไนอิลเลียยยยยยยยยยย !!!

(ในใจ : เยสสสสสสสสสส)

ไนอิลเลียลากดาบครูดตามพื้น

 
 

ข่าวดีอีกเรื่อง จะอัพหนูรี่ต่อเลยนะค้า






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 26 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 25 แค่วันแรก...ก็เป็นเรื่อง ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2897 , โพส : 93 , Rating : 4% / 79 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 93 : ความคิดเห็นที่ 1755
ดีใจที่เรื่องนี้ไร้นางเอกให้ต้องรำคาญใจ---//กราบไรท์
PS.  QUESTION
Name : AN_DSBP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AN_DSBP [ IP : 114.109.51.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2561 / 15:05
# 92 : ความคิดเห็นที่ 1744
อากิระคำพูดนายอย่างสอความหมายอะ
Name : อาซาริ มิกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาซาริ มิกะ [ IP : 184.22.87.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2561 / 14:50
# 91 : ความคิดเห็นที่ 1557
ไม่มีนางเอก ไม่วาย....หาเรื่องแบบนี้มานานนนน! นี่แหละที่ตามหา สนุกมากเลยค่ะ *0*
PS.  ไม่มีสิ่งใดเป็นสีดำหรือขาวบริสุทธิ์ ทุกอย่างล้วนเเต่สีเทา
Name : TBR' / Kuro < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TBR' / Kuro [ IP : 125.24.182.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2561 / 18:40
# 90 : ความคิดเห็นที่ 1249
มาต่อน้า อ่านซํ้าหลายรอบแล้ว ทิ้งไว้ทำไมให้ค้าง แง
PS.  อดีตเปลี่ยนไม่ได้...แต่สิ่งที่ทำได้คงมีเพียงทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
Name : รักนี้...สีเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รักนี้...สีเลือด [ IP : 125.26.33.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2559 / 13:28
# 89 : ความคิดเห็นที่ 1248
อ่านซ้ำหลายรอบแล้ว ความคิดเแอมคือ จารไปเป็นนักสืบเถอะค่ะ555
Name : Fxena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fxena [ IP : 49.228.243.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2559 / 14:12
# 88 : ความคิดเห็นที่ 1247
อยากเห็นตัวเอกเมะบ้าง..
PS.  ไม่มีอะไรหร้อก~ แค่ขอมานั่งอ่านทุกวัน
Name : เหมียวขนฟู < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เหมียวขนฟู [ IP : 223.24.93.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 22:40
# 87 : ความคิดเห็นที่ 1244
นานจังเลยค่ะ อ่านไปประมาณ 10 รอบแล้ว สนุกค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
Name : ... [ IP : 171.7.75.118 ]

วันที่: 5 ธันวาคม 2559 / 20:41
# 86 : ความคิดเห็นที่ 1242
เราชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆ
มากต่อสักทีเถอะหน่า~~~
Name : 10243374 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 10243374 [ IP : 122.155.38.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2559 / 23:33
# 85 : ความคิดเห็นที่ 1238
มาอ่านซ้ำหลายรอบแล้วนะค่าาาา
รอตอนใหม่อยู่น้าไรท์ที่รัก~~~~
PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 202.28.95.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2559 / 13:47
# 84 : ความคิดเห็นที่ 1236
ขอยคุณค่ะ มาต่อไวๆนะค่ะ รออยู่^-^
Name : chalita01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chalita01 [ IP : 182.232.79.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2559 / 18:07
# 83 : ความคิดเห็นที่ 1235
โอ้ยไรท์คะ หนูรักเด็กคนนี้ย์ พอลคุง(หรือจัง จำไม่ได้เคยเรียกแบบไหน)
Name : machihina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ machihina [ IP : 171.6.247.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2559 / 21:58
# 82 : ความคิดเห็นที่ 1233
+1 เช่นเดียวกัน
Name : Bb_JiN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bb_JiN [ IP : 223.206.235.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2559 / 14:55
# 81 : ความคิดเห็นที่ 1231
มิตรภาพของลูกผู้ชาย เอาแบบนี้แหละไรต์ ไม่ต้องมีนางเอก ไม่ต้องวายก็ได้ ขอแค่มีฉากฟินๆ ให้ก็พอ
PS.  ปริศนามีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และการที่เราจะไขปริศนาได้เราต้องมีกุญแจของมัน แล้วคุณหละเจอปริศนาและกุญแจของมันหรือยัง
Name : Ze'Nero < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ze'Nero [ IP : 49.229.114.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2559 / 14:33
# 80 : ความคิดเห็นที่ 1228
พอลจังงงงงงง*-*//อ๊ากกกกคิดถึงเรื่องนี้จุง
Name : karn3132 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ karn3132 [ IP : 223.205.249.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2559 / 01:40
# 79 : ความคิดเห็นที่ 1227
พอลเคะมากกกรี๊ดดดดด น่ารักกกกกกฟินนนนนนนมากกกกก
Name : Preanuan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Preanuan [ IP : 119.76.110.58 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2559 / 21:44
# 78 : ความคิดเห็นที่ 1226
ดีใจตรงไม่มีนางเอกนี่ล่ะค่ะ ฮิฮิ
PS.  ตราบใดที่ยูแจซอกยังไม่ตาย...ไม่ได้เห็นตัวจริงของซงจีฮโย...ไม่ได้จับกล้ามของคิมจงกุก...รันนิ่งแมนยังไม่สูญสลาย...คิมดงจุนคนนี้จะไม่ยอมตายเด็ดขาด!!!(คิมดงจุนชื่อเกาหลีของตัวเองน่ะแฮะๆ=..=;)
Name : คิมดงจุน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิมดงจุน [ IP : 124.122.130.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2559 / 13:37
# 77 : ความคิดเห็นที่ 1225
มีความดีใจตรงที่ไม่มีนางเอก ฮ่าๆๆๆ
PS.  ไม่จำเป็นต้องพูด แค่ก " การกระทำ" ก็ฟ้องคำตอบอยู่แล้ว
Name : Casper_jinjin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Casper_jinjin [ IP : 171.6.235.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2559 / 10:55
# 76 : ความคิดเห็นที่ 1222
ไรท์จ๋าาาา?บ่ตง เราลืมไปแลิวว่ามีนางเอกอ่ะ!!!!! คิดส้านุ๊งพอลเป็นขุ่นแม่ครองฮาเร็มไปแล้ว
#โดนไนอิเลียเอาดาบแทงฉึกฉึกแล้วโยนลงบ่อเข้????????
PS.  ภูมิฯ ' ถาปัตย์ MJU ขอรับกระผม
Name : Mr.Frank < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr.Frank [ IP : 122.155.43.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2559 / 17:57
# 75 : ความคิดเห็นที่ 1220
โอ้ยคือดีอ่าาาาา พอลออกเคะๆอยู่และไม่มีนางเอกมาเสริมความเมะคือฟินค่ะ
อย่าลืมวอดก้านะคะ
เรื่อยๆแต่ฟินมีพอลเป็นตัวเอกคือดี
PS.  แฟนตาซี คือความชอบ จินตนาการคือความสร้างสรร สีม่วงส่องสว่างในดวงตา เขาว่า ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ เพราะหัวใจเป็นสีม่วง
Name : Giffy Black Hood < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giffy Black Hood [ IP : 180.180.118.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2559 / 19:41
# 74 : ความคิดเห็นที่ 1219
โอ้ย น่ารักกกกกกกกกกฟหกดฟกกหกฟฟหกก

น่ารักไม่ไหวแล้วค่ะ อาชิยะนี่ยังไง ทำพอลเจ็บตัวตลอด แต่คำพูดนี่ชวนฟินแปลกๆนะ ฮ่าาาา

ยินดีด้วยค่ะอาจารย์ อาจารย์ต้องก้าวผ่านบททดสอบของพระเจ้าไปให้ได้นะคะ (หัวเราะ) //แต่เห็นภาพทามะแล้วลั่นค่ะ ถถถถถ

ดีใจมากค่ะที่ไม่มีนางเอกแล้ว จิ้นๆ ฟินๆ แบบ Allพอลจัง คทอดีงามค่าาา น่ารักกกก

แต่ ไนอิลเลีย(ver.man)xพอลจัง ก็น่าสนนะคะ... แฮ่กๆๆๆ

ดีใจมากที่มาอัพ มาอัพอีกบ่อยๆนะค้าาา ทุกเรื่องเลย เป็นกำลังใจให้ค่า >w<
PS.  Drama CD , Otome Games , BL , Manga , Anime , Seiyuu คือที่สุด!!! //หลงรักฮาเร็มยาโอยขนาดหนัก ((แฮ่กๆๆๆๆๆๆ))
Name : :: Mosifer :: < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :: Mosifer :: [ IP : 103.26.22.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2559 / 03:25
# 73 : ความคิดเห็นที่ 1218
เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ไม่มีนางเอกแหละถึงจะฟิน~
Name : Rose_of_dark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rose_of_dark [ IP : 1.47.165.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2559 / 17:52
# 72 : ความคิดเห็นที่ 1217
เห็นด้วยคะไรท์ นิยายแบบนี้ไม่ควรมีนางเอกคะ มันถึงจะฟินนน~~~ >///< เยสสส
Name : BlackRabbit1212 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BlackRabbit1212 [ IP : 223.206.245.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2559 / 04:13
# 71 : ความคิดเห็นที่ 1216
อ๊าาา~~เเต่ไนอิลเลียver.manก็น่าสน
Name : MoePuncH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoePuncH [ IP : 49.237.246.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2559 / 23:14
# 70 : ความคิดเห็นที่ 1215
ลาก่อนไนอิลเลีย โฮะๆๆๆ= =
Name : MoePuncH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoePuncH [ IP : 49.237.246.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2559 / 23:13
# 69 : ความคิดเห็นที่ 1214
สนุกคะ><
Name : MoePuncH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoePuncH [ IP : 49.237.246.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2559 / 23:05
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android