คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 29 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 28 ชีวิตสงบสุข (หรือเปล่านะ ?) ♦♦


     อัพเดท 21 เม.ย. 61
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 441 Overall : 65,458
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 29 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 28 ชีวิตสงบสุข (หรือเปล่านะ ?) ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6326 , โพส : 191 , Rating : 2% / 361 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




 

: + WRITER + :

บทที่  28 ชีวิตสงบสุข (หรือเปล่านะ ?)









  คิดจะทำอะไรเด็กนี่น่ะ  โยเนฮาระ ? ”  ถึงแม้คุณฟุราเบะจะยังดูสบาย ๆ เหมือนทุกครั้งแต่ไม่รู้ทำไมมือที่คว้าเอวผมไว้ถึงได้เหมือนดึงผมให้ไปหาเขา

 

เอ่อ...สงสัยพวกอาชิยะคุงจะตกใจกับการเห็นผมถูกอุ้มไปอีกทางจนต้องไปขอความช่วยเหลือจากคุณฟุราเบะล่ะมั้งเนี่ย

 

เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดจนกลายเป็นเรื่องใหญ่  ผมเงยหน้ามองคุณฟุราเบะขณะบอกเขา

 

  ...เอ่อ  เข้าใจผิดแล้วครับ  รุ่นพี่แค่มีเรื่องจะปรึกษาผมเท่านั้นเอง ” 

 

“ หือ ?  เด็กหอสองมีอะไรจะปรึกษาเด็กหอหนึ่งของฉันกัน ฮึ ? ”   คุณฟุราเบะเลิกคิ้วสูง ยังจ้องเขม็งไปที่รุ่นพี่ซึ่งมองตอบกลับมา

 

“ ไม่ใช่เรื่องของคุณนี่ ”  รุ่นพี่ว่าแต่ยังไม่ปล่อยแขนผม  มือบีบแขนผมแน่นทีละนิดแต่ก็ไม่ได้บีบแรงมากจนผมเจ็บ  ผมกระพริบตาปริบ ๆ

 

คือ...จะคุยกันก็ไม่ว่า  แต่ช่วยปล่อยผมก่อนเถอะ  ถูกจับทั้งสองทางแบบนี้ผมทำอะไรไม่ถูกยังไงชอบกล

 

ความเงียบดำเนินไปครู่ใหญ่  ดวงตาของคุณฟุราเบะตกลงที่แขนของรุ่นพี่โยเนฮาระที่ยังจับผมอยู่  ขณะเดียวกันดวงตาของรุ่นพี่โยเนฮาระก็มองที่แขนซึ่งโอบเอวผมแน่น

 

นี่...หรือว่าสองคนนี้มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย

 

  ปล่อยมือนายได้แล้ว  ฉันจะพาเด็กนี่กลับหอ ” คุณฟุราเบะพูดขึ้นซึ่งก็ถูกต้องเพราะผมยังไม่คุ้นเคยทางในสวนสาธารณะ  คงยังกลับคนเดียวไม่ได้

 

รุ่นพี่โยเนฮาระค่อย ๆ ปล่อยแขนผม

 

“ กลับกันได้แล้ว ”  คุณฟุราเบะใช้มือที่โอบเอวผมขยี้หัวผมเบา ๆ ขณะหันหลังกลับ  ผมขานรับแล้วเตรียมตัวกลับบ้างจนกระทั่งได้ยินเสียงรุ่นพี่โยเนฮาระพูดขึ้น

 

  แล้วจะมาหาใหม่ ” 

 

  อ๊ะ ? ครับ ” 

 

ผมที่หันกลับไปดูคนพูดเลยไม่เห็นว่าคุณฟุราเบะชะงักเท้าที่กำลังก้าวไปด้วยและกำลังหันมามองเด็กจากหออื่นด้วยแววตาคาดเดาความคิดไม่ถูก

 

 “ ไปกันเถอะ ” 

 

  ครับ...”  ผมยกมือโบกลารุ่นพี่โยเนฮาระยิ้ม ๆ ความจริงพอได้คุยกัน  ผิดกับภาพลักษณ์น่ากลัวนั่นรุ่นพี่ก็ดูเป็นคุณหมีใจดีโดยเฉพาะตอนที่กำลังดีใจนั่นน่ะดูน่ารักขึ้นมาทันทีเลย

 

แต่ความคิดนี่จะพูดให้พี่ท่านได้ยินไม่ได้เด็ดขาดหลังจากดูหุ่นและความสูงของรุ่นพี่โยเนฮาระแล้วน่ะนะ   ฮ่า ๆ

 

ถ้าไม่เผลอหลุดปากพูดไปก็คงจะดีหรอก 

 

ผมคิดแบบกลัว ๆ เพราะพอเริ่มสนิทกันทีไร  อะไรที่คิดอยู่ในหัวมักจะหลุดออกมาทุกที

 

 

 

 

โยเนฮาระมองแผ่นหลังเล็กและใหญ่ของคนสองคนที่เดินจากไป  สายตายามมองแผ่นหลังกว้างที่ขนาบข้างนักเรียนแลกเปลี่ยนรุ่นน้องเต็มไปด้วยความเย็นชาไม่น้อยแต่เมื่อเลื่อนมามองคนข้าง ๆ แววตานั้นก็กลายเป็นอ่อนลง

 

“ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ ” 

 

โยเนฮาระมองไปยังจุดที่ต้องวางผลไม้และจุดที่เขานั่งอีกครั้ง  กระรอกบนต้นไม้มองมาทางเขาก่อนจะขยับหนี  เขาบอกลาอย่างเรียบง่ายแล้วจึงหันหลังเตรียมตัวกลับหอของตัวเองบ้าง

 

 

 

 สวนสาธารณะที่นี่กว้างมาก  บางทีโรงเรียนยังจัดกิจกรรมกันที่นี่  ดังนั้นจะมีน้ำพุกับศาลาคลายร้อนตั้งเป็นจุด ๆ แต่เส้นทางจะค่อนข้างคดเคี้ยว   ทางออกในสวนสาธารณะก็จะมีสามทาง  สามารถออกไปหอหนึ่ง  หอสองหรือหอสามก็ได้  แต่เส้นทางของแต่ละหอก็ค่อนข้างแยกกัน  ดังนั้นบางทีเด็กจากหออื่นก็ไม่ค่อยได้เจอกันหรอกเว้นแต่จะมาเดินสำรวจ ” 

 

คุณฟุราเบะชี้ให้ผมคอยสังเกตป้ายเก่า ๆ และศาลาหรือรูปปั้นที่จะเป็นข้อสังเกตเวลาเดินกลับหอจากทางโรงเรียน  รวมถึงซุ้มที่ทำจากอิฐซึ่งมีเถาวัลย์เลื้อยอยู่ไม่น้อยและมีดอกไม้สีขาวประดับ

 

“ นั่นสโนว์บอลฟลาวเวอร์ใช่ไหมครับ ? ”  ผมถามพลางมองดอกไม้ที่ประกอบกันจนเหมือนเป็นก้อนหิมะกลม ๆ ซึ่งเรียงรายเป็นทางและปลูกจนสองข้างทางแทบจะกลายเป็นสีขาวสะพรั่ง

 

คุณฟุราเบะพยักหน้ารับ

 

“ ถ้าเธอไม่มั่นใจว่าใช่ทางกลับหอหรือเปล่าเธอเองก็ดูจากดอกไม้ได้  ท่านผอ.เห็นว่านักเรียนใหม่ที่มาอยู่หออาจไม่คุ้นชินเลยสั่งให้เส้นทางไปหอหนึ่งปลูกดอกไม้สีขาวให้มาก ๆ อย่างลิลี่  สโนว์บอลหรือกุหลาบขาวซึ่งเป็นสีประจำหอหนึ่ง  ส่วนหอสองก็ปลูกดอกไม้สีแดงอย่างทิวลิป  ไฮเดรนเยีย  คาร์เนชั่น  สุดท้ายคือหอน้ำเงิน ปลูกเกรฟไฮยาซินธ์  ดอกป็อบปี้สีน้ำเงินแล้วก็กล้วยไม้สีฟ้าน่ะ ” 

 

  ความคิดผอ.สุดยอดเลยครับ ”  ผมยกย่องอย่างอดไม่ได้   แต่ละเส้นทางก็มีดอกไม้ที่แตกต่างกัน  ให้อารมณ์กันไปคนละแบบแถมแสดงถึงสีประจำหอไปด้วย

 

“ เอ่อ...แล้วถ้าผมอยากลองเดินไปทางแถวหอสองกับหอสามบ้างจะได้ไหมครับ ” 

 

คุณฟุราเบะพยักหน้า

 

  ต้องกลางสวนจะมีทางเชื่อมไปหออื่นได้ด้วย  ถ้าอยากจะไปดูดอกไม้น่ะนะ  แต่ก็ระวังขาใหญ่หน่อยก็ดี ” 

 

ผมอ้าปากพะงาบ ๆ และย่นคอลงด้วยความกลัวเรียกเสียงหัวเราะดังเบา ๆ จากคุณฟุราเบะ

 

  แล้ววันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง ”  คุณฟุราเบะดึงบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมา  ผมก็ตบไปตามตัวเพื่อหยิบมีดพับออกมาจุดไฟให้อย่างทะมัดทะแมงเลยถูกลูบหัวเหมือนเมื่อเช้าอีกครั้ง  ผมเลยหัวยุ่งไปตามระเบียบ

 

“ ไม่มีปัญหาครับ  บทเรียนคล้าย ๆ ของฟุคิโด  แล้วผมก็ได้เพื่อนใหม่เป็นกลุ่มเพื่อนสนิทของอาชิยะคุงด้วย  มีโทโมอากิคุง  คิริซาวะคุง  ยูคาริซัง  มิชิโอะซังแล้วก็โนบุฮาระคุงน่ะครับ ” 

 

“ อ้อ...ห้าคนนั้นเคยมาเล่นที่หออยู่  แต่ไม่มีใครอยู่หอหรอกนะ    คุณฟุราเบะบอกขณะมองผมที่อ้าปากกำลังจะถาม  ผมพยักหน้ารับก่อนทันใดสายลมจะพัดกรูผ่านตัวไปจนผมต้องหลับตาแปบหนึ่งเพราะกลัวเศษอะไรจะเข้าตา  แต่หางตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับบางอย่างซะก่อน

 

ผมอ้าปากนิด ๆ ก่อนจะพุ่งไปทางซ้ายมือของตัวเองอย่างไม่ต้องคิด   ผมกระโจนไปด้านหน้า  คว้าบางอย่างไว้ก่อนจะกลิ้งไปกับพื้นสามตลบ

 

อ๊า  ระบมอีกแล้วตัวผม

 

ผมโอดครวญกับตัวเองในใจเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวเข่าและหัวไหล่ขวาที่ยังไม่หายดีและตอนนี้ผมก็นอนแผ่หลาอยู่ที่พื้นในสภาพคลุกเศษดินเศษหญ้าไปตามระเบียบ

 

ผู้ดูแลหอหนึ่งที่ตกใจกับการกระทำเมื่อครู่รีบเดินมาหาพร้อมส่งเสียงตำหนิปนขบขันเมื่อเห็นสภาพดูไม่ได้ของเด็กหนุ่ม

 

“ อยู่ ๆ ก็พุ่งมากลิ้งกับพื้น  เล่นอะไรฮึ ? ” 

 

สายตาที่มองศีรษะของผมและไหล่ทำให้ผมต้องยิ้มแห้ง ๆ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังดุที่ผมไม่ดูสภาพร่างกายของตัวเองและทำอะไรบ้า ๆ ไร้เหตุผลเมื่อสักครู่

 

“ แหะ ๆ ก็แบบว่า... ”  ผมค่อย ๆ คลายมือทั้งสองข้างที่กุมอยู่ที่อกออกเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ทั้งห้าที่สามในห้ากำลังส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกและร้องจิ๊บ ๆ อยู่  ขณะที่เหลือยังเป็นเพียงไข่ใบน้อย ๆ

 

ผมเงยหน้ามองต้นไม้ที่อยู่เหนือหัวซึ่งรังนกนั้นเอียงกระเท่เร่เพราะแรงลมจนทำให้ลูกนกกับไข่ตกลงมา  อันที่จริงรังของพวกมันแข็งแรงแล้วแต่เป็นเพราะกิ่งไม้รูปตัว Y ที่กิ่งฝั่งหนึ่งหัก  รังเลยเอียงลงมาตอนลมพัดแรง

 

  ....เธอนี่มัน...”   ฟุราเบะพูดไม่ถูกเมื่อมองใบหน้ามอมแมมของอีกฝ่ายกับลูกนกและไข่ในอุ้งมือที่ถูกประคับประคองอย่างทะนุถนอมและระมัดระวังจนถึงที่สุด

 

เขาถอนหายใจ

 

วันแรกก็เจ็บตัวเพราะช่วยฮานาเอะคุง  ยังไม่ทันจะหายดีก็มาเจ็บตัวเพราะช่วยลูกนกอีก

 

 ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม ”  ผมมองคุณฟุราเบะที่ถามเสียงอ่อนลงพลางตอบยิ้ม ๆ

 

  แค่นิดหน่อยน่ะครับ  คือผมคิดว่าเราต้องย้ายรังของมันไปกิ่งอื่นแค่คงต้องเป็นต้นนี้อยู่ไม่อย่างนั้นพ่อนกหรือแม่นกจะหารังไม่เจอน่ะครับ ” 

 

ผมลูกขึ้นยืนด้วยตัวเองเพราะสองมือยังอุ้มลูกนกอยู่  เงยหน้ามองกิ่งไม้สูงขณะที่ผมทำท่าจะวางลูกนกที่กระเป๋าเป้ของตัวเองและปีนขึ้นไปต้นไม้เพื่อย้ายรังของมัน  ผมก็ถูกคุณฟุราเบะจับหัวเอาไว้

 

  ไม่ต้องเลย ”   ฟุราเบะที่เห็นท่าทางเหมือนจะปีนขึ้นต้นไม้สูงสี่เมตรด้วยตัวเองของอีกฝ่ายแล้วก็ต้องส่ายหัว  เขาบอกเสียงเรียบขณะกวาดตามองหากิ่งไม้ที่ดีที่สุดที่จะย้ายรังไปอยู่ได้

 

“ นายคอยส่งลูกนกขึ้นมาก็พอแล้ว ”  การย้ายรังเป็นไปได้ด้วยดี  คุณฟุราเบะจัดนิดหน่อยให้รังแข็งแรงเหมือนเดิม  ผมก็เดินไปเดินมาหากิ่งไม้ที่แข็งแรงมาช่วยเสริมและทำให้มั่นใจว่ารังของพวกมันจะไม่ร่วงลงมาอีก

 

  ส่งขึ้นมาเลย ”  ผมส่งไข่ที่ยังไม่ฟักให้คุณฟุราเบะก่อน  ตามด้วยลูกนกทีละตัว  ต้องยอมรับว่าลูกนกตัวเล็ก ๆ ก็น่ารักไม่เบาเหมือนกันแต่จะดีกว่าถ้าผมไม่พยายามเล่นกับมันมากเกินไป   ซึ่งตอนที่คุณฟุราเบะจัดรังให้เข้าที่เข้าทาง  ผมก็ใช้พลังตรวจพวกมันแล้วว่าปลอดภัยหรือบาดเจ็บตรงไหนบ้างไหมเพื่อความชัวร์   และเพราะพลังของปากกาปฏิกิริยาของผมถึงได้รวดเร็วพอจะพุ่งไปรับพวกมันที่กำลังร่วงตกจากต้นไม้ได้ทันท่วงที

 

  ตรงนั้นมีสายยางฉีดน้ำอยู่ ”  พวกผมยืนดูผลงานของตัวเองเล็กน้อยก่อนคุณฟุราเบะจะลากผมไปเพื่อล้างเนื้อล้างตัว

 

เขาถามว่าผมเจ็บตรงไหนบ้างจากที่กลิ้งไปเมื่อกี้  ผมแตะ ๆ ที่หน้าที่แสบนิด ๆ เพราะโดนกิ่งไม้หรือเศษไม้บาด  บอกว่าเหมือนจะไม่มีเจ็บตรงไหนแต่คุณฟุราเบะมองผมนิ่งนานมาก  นานแบบว่าทำให้ผมตัวแข็งค้างและจำต้องพับขากางเกงขึ้นจนถึงหัวเข่า

 

“ ............ ”  คุณฟุราเบะมองหัวเข่ากับข้อศอกของผมที่ถลอกจนเลือดไหลแล้วล้างแผลให้ผมอย่างไม่ปราณีจนผมต้องร้องจ๊ากเพราะความแสบ  หางตาก็มีน้ำตาซึมแต่ไม่กล้าพูดโอดครวญอะไร

 

“ เจ็บไหม ”  คุณฟุราเบะถามผมนิ่ง ๆ

 

ผมพยักหน้าหงึกครั้งหนึ่งก่อนจะย่นคอเมื่อได้ยินเสียงที่ถ้าฟังธรรมดาจะไร้อารมณ์เหมือนเดิม  แต่ถ้าสังเกตดี ๆ จะพบว่าคุณฟุราเบะกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่

 

“ ถ้าเจ็บก็ดี  จะได้จำว่าไม่ควรหาเรื่องใส่ตัว ” 

 

“ ผมไม่ได้หาเรื่องนะครับ ”   ผมโต้กลับเสียงอ่อยก่อนจะโดนดวงตาดุ ๆ นั่นตวัดมอง  ผมยิ้มแห้ง ๆ ให้แล้วเสหลบตา

 

“ อ๊ะ ?!  ผมร้องเบา ๆ เมื่อเป้นักเรียนของผมโดนฉกไปโดยคุณฟุราเบะซะแล้ว  

 

ผมมองคนที่เดินนำผมแต่ยังก้าวช้า ๆ เพื่อให้ผมเดินตามทันและไม่กระทบถึงบาดแผลด้วยรอยยิ้ม  ผมเดินขนาบข้างเขาขณะบอกเสียงเบา

 

“ ขอบคุณครับ ” 

 

“ ............ ”   คุณฟุราเบะไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยกมือขยี้หัวผมทีหนึ่ง  ดังนั้นระหว่างทางที่เหลือพวกผมไม่ได้คุยอะไรกันแต่บรรยากาศก็ไม่ได้อึดอัดอะไร  ผมมองวิวรอบ ๆ พลางคิดถึงมื้อเย็นที่จะทำไปด้วยแล้วในที่สุดพวกเราก็ถึงหน้าหอหนึ่งที่พวกอาชิยะคุงยืนรอกันอยู่ครบทุกคนเลย

 

“ พอล !!!    ทุกคนวิ่งมาหาผมพร้อมเรียกเป็นเสียงเดียวด้วยสีหน้ากังวลสุด ๆ หวา...ดูเหมือนจะทำให้ลำบากกันซะแล้ว

 

  ไม่เป็นไรใช่ไหม ?!  อาชิยะคุงจับไหล่ของผมพลางกวาดตามองทั่วตัว  ก่อนตาจะวาวโรจน์เหมือนกำลังโมโหเมื่อดูแผลที่แขนและหัวเข่าของผม  ผมรีบห้ามความคิดนั้นของเขาก่อนที่จะกลายเป็นเรื่องใหญ่

 

“ รุ่นพี่ไม่ได้ทำอะไรผมหรอกครับ  เราแค่คุยกันเฉย ๆ ส่วนแผลนี่เพราะผมสะดุดล้มต่างหากครับ ” 

 

อาชิยะมองผมด้วยสายตาคลางแคลง  ผมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขณะหันไปหาคุณฟุราเบะ

 

“ คุณฟุราเบะ  ช่วยบอกอาชิยะคุงทีสิครับ ” 

 

คุณฟุราเบะถอนหายใจ 

 

  เด็กนี่วิ่งไปช่วยลูกนกที่กำลังตกจากรังเลยกลิ้งสามตลบจนมีสภาพแบบนี้นี่ล่ะ ” 

 

  อย่างนั้นเหรอครับ...”  อาชิยะคุงมีแววตาอ่อนลงเมื่อได้ฟังแบบนั้น  แต่เมื่อเจ้าตัวหันมาหาผมก็ทำตาเขียวใส่

 

“ พอล  เข้าใจว่านายอยากช่วยแต่วันหลังดูสภาพร่างกายของตัวเองก่อนด้วยที่จะผลีผลามทำอะไรด้วย  คิดว่าฉันคิดยังไงตอนเห็นนายเดินกระเผลกมาพร้อมแผลฮะ ? ” 

 

  ข...ขอโทษครับ ” 

 

“ เอาน่า ๆ อาชิยะ  อย่างน้อยเอนมะคุงก็กลับมาแล้ว   สภาพเขาน่าจะได้พักก่อนนะ ”  โทโมอากิคุงพูดห้ามอาชิยะคุงที่กำลังเฉ่งผม   อาชิยะคุงถอนหายใจเล็กน้อยขณะปัดเศษใบไม้ที่ยังเหลือที่หัวของผมลงมา

 

“ ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะว่าหรอก  แค่อยากปรามไม่ให้หมอนี่ทำอะไรเกินตัวจนบาดเจ็บน่ะ ” 

 

“ วันหลังจะระวังครับ ”  ผมบอกด้วยรอยยิ้ม 

 

  หมายความว่าวันหลังก็จะทำอีกสินะ ? ” 

 

คิริซาวะคุงเลิกคิ้วขณะพึมพำซึ่งทำให้อาชิยะคุงมองผมตาเขียวอีกรอบ

 

 “ คิริซาวะคุง !    ผมทำหน้าจะร้องไห้กับหน้าที่กำลังกลายเป็นยักษ์ของอาชิยะคุง   คิริซาวะคุงหัวเราะแห้ง ๆ

 

  โทษ ๆ ” 

 

  เจอแล้ว ”  ยูคาริซังที่ค้น ๆ อะไรในกระเป๋าตัวเองอยู่นานหยิบกล่องพลาสเตอร์ออกมาพร้อมหยิบพลาสเตอร์ลายน่ารัก ๆ แบบที่เด็กผู้หญิงชอบออกมาหลายแผ่น  มีลายกระต่าย  ลายแมว  ลายดอกไม้ เดี๋ยวสิ  นั่นไม่ใช่ประเด็นนี่ !

 

  เอ่อ  ยูคาริซัง  ผมคิดว่าพลาสเตอร์นั่นคงไม่ค่อยเหมาะ--”  ผมอ้าปากยังไม่ทันปฏิเสธจนจบ  มิชิโอะซังก็แกะพลาสเตอร์ลายกระต่ายแล้วแปะเข้าที่หน้าผมซึ่งมีแผลให้

 

“ ลงโทษยังไงล่ะ  วันหลังจะได้ไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บอีก ! ” มิชิโอะซังก็มองผมดุ ๆ เหมือนกัน

 

“ เห็นด้วยเลยล่ะว่าสมควรลงโทษ ”  โนบุฮาระคุงหยิบพลาสเตอร์รูปแมวแปะให้ที่ข้อศอกของผม  คนที่เหลือที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มรุมมะตุ้มกับผมทันที

 

 รบกวนหน่อยน้ายูคาริ  ขอลายดอกไม้นั่นที ”              

 

  ตามสบายค่ะ ”                       

 

  มานี่เลย  เป็นคนดีนักใช่ไหม  ชอบช่วยคนอื่นนักใช่ไหม ” 

 

  เดี๋ยวก่อนครับ ! ลายนั่นมัน---” 

 

  ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกนะ ! 

 

 มารับการลงโทษซะดี ๆ ! 

 

  ง่า ขอโทษคร้าบบ ! 

 

พอทุกคนแยกย้ายออกจากผมที่ถูกรุม  ผมก็ยกมือปิดหน้าด้วยความอับอายเมื่อตอนนี้ตัวเต็มไปด้วยพลาสเตอร์สารพัดลายน่ารัก  พอทุกคนเห็นสภาพผมเต็ม ๆ ตาก็พากันยิ้มแล้วก็หัวเราะเบา ๆ

 

“ เง้ออออ  ทุกคนใจร้าย ”  ทั่วตัวผมพลาสเตอร์มีไม่ต่ำกว่าสิบอัน  ผมคอตก  จะแกะออกก็เกรงใจ  จะไม่แกะก็รู้สึกประหลาดยังไงพิกล   ทุกคนหัวเราะคิกคักแม้แต่อาชิยะคุงหรือคุณฟุราเบะ 

 

 ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับกันก่อนนะ    พวกโทโมอากิคุงโบกมือลาพวกผมหลังเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว  พอเห็นว่าหกโมงเย็นแล้วและผมต้องแวะซื้อของทำมื้อเย็นกับอาหารวันพรุ่งนี้ผมเลยบอกว่าอาชิยะคุงว่าจะแวะซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อของซะหน่อย

 

  งั้นเอาของขึ้นไปเก็บก่อนเถอะ   ฮานาเอะเองก็ไม่ได้ลงมาที่ซุปเปอร์ตั้งนาน  ให้มาซื้อขนมอะไรบ้างก็น่าจะดี ” 

 

“ ครับ ”  ผมทำตามที่อาชิยะคุงบอก  เอากระเป๋าไปเก็บและพาฮานาเอะคุงลงมา   ซึ่งผมที่จดของที่ต้องการแยกไว้เป็นสองแผ่นส่งแผ่นหนึ่งให้อาชิยะคุงเป็นพวกวัตถุดิบทำอาหาร  อีกแผ่นอยู่กับผมซึ่งเป็นวัตถุดิบสำหรับทำขนมทั้งหลาย

 

“ เยอะขนาดนี้คงต้องใช้รถเข็นแล้วล่ะ ”  อาชิยะคุงหัวเราะพลางยิ้มกว้าง  ขณะที่ฮานาเอะคุงตาเป็นประกาย  ผมยกมือก่ายหน้าผากเมื่อเป็นอย่างที่ผมคิด  อาชิยะคุงจับฮานาเอะคุงนั่งในรถเข็นแล้วเริ่มเข็นรถเล่นไปมาทันที

 

“ ระวังชนคนอื่นด้วยนะครับ ”  ผมป้องปาก  ตะโกนบอกขณะที่ถูกอาชิยะคุงทิ้งไว้แถวโซนวัตถุดิบทำขนม 

 

ซุปเปอร์มาเก็ตนี่อยู่ชั้นใต้ดิน  อย่างที่บอกว่าหอพักจะกว้างมากและมี 5 ชั้น  ชั้นแรกเป็นห้องนั่งเล่น  ห้องอ่านหนังสือกับร้านอาหารทั้งหลาย  อีก 4 ชั้นก็เป็นห้องพักของนักเรียน  ดังนั้นชั้นใต้ดินจึงกว้างกว่าขนาดของหอพักมาก  มีของสดและอุปกรณ์หลายอย่างจนอาจเรียกได้ว่าเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดย่อมเลยก็ได้  เพียงแต่ที่ซุปเปอร์มาเก็ตไม่มีถึงขั้นเครื่องเรือนเครื่องใช้กับอุปกรณ์กีฬาอะไรเท่านั้นเอง

 

“ ฮานาเอะคุงชอบเค้กชาเขียวกับโดนัทเคลือบน้ำตาล  อาชิยะคุงชอบกินพุดดิ้ง ”  ผมพึมพำกับตัวเองขณะเดินสำรวจโซนขนมให้ทั่ว ๆ ซะก่อน  เนื่องจากตอนแรกมีเวลาน้อยผมเลยทำแค่พุดดิ้งนมสด  แต่พุดดิ้งเก็บไว้ได้นานตอนแช่เย็น  ผมเลยคิดจะทำพุดดิ้งหลาย ๆ รส  ที่คิดไว้ว่าจะทำก็มีพุดดิ้งชาเขียว  พุดดิ้งคาราเมล  พุดดิ้งช็อกโกแลตและพุดดิ้งผลไม้รวมเพราะอาชิยะคุงบอกไม่มีอะไรที่ไม่ชอบทาน  และเพื่อตอบแทนพวกโทโมอากิคุงที่วันนี้คอยช่วยผม  ผมเลยคิดจะทำคีชผักโขม  คีชส้มกับคีชช็อกโกแลตไว้ให้พวกเขาวันพรุ่งนี้ด้วย

 

และอีกอย่างที่ขาดไม่คือขนมของฮานาเอะคุง  ผมตัดสินใจที่จะทำบราวนี่ชาเขียว  อาจใช้เวลาทำนานไปหน่อยแต่ในเมื่อเป็นของโปรดของฮานาเอะคุงก็ไม่เป็นไรหรอก  แล้ววันเสาร์นี้ค่อยทำเป็นเค้กชาเขียวแทน

 

ผมเดินตัวปลิวหยิบของนู่นนี่ไปมาใส่ตระกร้า  คิดเมนูขนมอย่างอื่นไปด้วยระหว่างนั้น  ถือเป็นความสุขของพ่อครัวที่ชอบทำอาหารคนหนึ่งเวลาคิดถึงสีหน้ายิ้มแย้มของคนอื่นตอนได้ทานอาหารฝีมือของผมเอง

 

แต่พอคิดถึงเรื่องทำอาหารมาก ๆ เข้าผมก็คิดได้ว่ายังไม่ได้ติดต่อไปหาพวกรุ่นพี่ในสภาเลย  อันที่จริงผมก็อยากรายงานสภาพการเรียนในวันแรกอยู่หรอก  แต่หัวของผมที่ยังมีผ้าพันแผลอยู่นี่ถ้าเกิดพวกรุ่นพี่เห็นแล้วซักไซ้ขึ้นมาผมคงเผลอหลุดปากจนได้แน่ ๆ โดยเฉพาะรุ่นพี่เลออนที่มองมานิ่ง ๆ เหมือนคุณฟุราเบะก็ทำให้ผมจำต้องเปิดปากพูดด้วยความเกรงกลัวอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้

 

แตะผ้าพันแผลที่หัวของตัวเองเบา ๆ แล้วผมก็คิดว่ารอให้เอาผ้าพันแผลนี่ออกได้ก่อนค่อยติดต่อไปหาพวกรุ่นพี่กับพวกเดย์วอร์ดีกว่า

 

อ๊ะ ? อัลมอนต์สติ๊กกับช็อกโกแลตชิพเอาไปโรยหน้าชาเขียวดีกว่า  แต่ถุงใหญ่จังแฮะ  ไม่มีถุงเล็กบ้างเลยหรือเนี่ย

 

เนื่องจากถุงที่ผมเจอมีขนาดใหญ่เหมาะสำหรับที่ร้านเบเกอรี่ใช้มาก ๆ ผมเลยกวาดตามองหาปริมาณของอัลมอนต์สติ๊กกับช็อกโกแลตชิพที่ถุงเล็กกว่าเพราะผมไม่ได้จะใช้เยอะขนาดนั้น

 

“ เอ๊ะ ? ”  ผมแหงนหน้าขึ้นก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อพบว่ามันอยู่ชั้นบนสุดของชั้นวางซึ่งมัน...สูงเหนือหัวผมไปไงครับ  ผมหันขวับ ๆ มองซ้ายขวาหาบันไดหรือพนักงานแต่ว่างเปล่า

 

ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครมาซื้อของที่ซุปเปอร์แฮะ

 

ผมยกมือเกาหัวตัวเองแล้วตัดสินใจที่จะลองเขย่งเท้าขึ้นก่อนเผื่อหยิบได้

 

“ ฮึบ...ฮึบ ”  ผมปัดป่ายนิ้วไปมาเมื่อเกือบจะโดนขอบถุง

 

ผมลดตัวลงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเขย่งเท้าใหม่อีกครั้ง

 

“ ฮึบ ! 

 

สำเร็จ !

 

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อหยิบถุงใส่อัลมอนต์สติ๊กแบบซิปล็อกได้แล้ว  แต่ยังเหลือถุงช็อกโกแลตชิพอีก

 

ในเมื่อถุงอัลมอนต์สติ๊กผมหยิบได้   ถุงช็อกโกแลตชิพที่อยู่ใกล้ ๆ ผมก็ต้องหยิบได้เหมือนกัน

 

ผมเขย่งตัวอีกหลายครั้ง  มีบางครั้งที่ลองกระโดดสูง ๆ ดึ๋งไปดึ๋งมาเผื่อจะหยิบได้จนรู้สึกเหมือนมีใครมายืนอยู่ด้านหลัง  ผมเลยหันกลับไปดูแต่เจอร่างใหญ่ยักษ์ที่ประชิดหน้าจนเผลอผงะถอยหลังไปก้าวใหญ่จนหลังชนกับขอบชั้นวาง   พออีกฝ่ายเห็นแบบนั้นเลยหัวเราะเบา ๆ กับใบหน้าตื่น ๆ ของผม

 

“ ใจเย็น ๆ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ ”  ชายหนุ่มร่างสูงที่มีผิวสีแทนและเส้นผมสีแดงเพลิงที่กระแทกตาผมอย่างจังขอโทษขอโพย  ผมยังมองเส้นผมที่มองใกล้ ๆ ตรงโคนผมเป็นสีดำแต่ตรงปลายนิด ๆ กลับเป็นสีน้ำตาลทอง  พอดูแล้วเหมือนกับเปลวเพลิงเลยล่ะแถมทรงผมแบบนี้เหมือน...ไม่มีผิด

 

“ เหมือน...จัง ” 

 

  หืม ? ”  อิโต  โทคิยะ  หนึ่งในสมาชิกสภานักเรียนทั้งยังเป็นหัวหน้าผู้คุมกฎของโรงเรียนเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินคำพูดงึมงำจากอีกฝ่าย  เขาทวนถามอีกครั้งพลางเอียงตัวเข้าไปใกล้เพื่อให้ได้ยินนักเรียนแลกเปลี่ยนตรงหน้าพูดให้ชัด ๆ

 

“ นายว่าอะไรนะ ?   

 

ผมที่มองเส้นผมเป็นประกายนั้นอย่างเหม่อลอยตอบไปอีกรอบ

 

  เหมือนฮีโร่แห่งเปลวเพลิงเลย อุ๊บ ”  ผมปิดปากตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเผลอตอบไปตามที่ถูกถาม  แต่ผมก็อดมองเส้นผมสีนั้นอีกไม่ได้

 

โทคิยะชะงักไปแปบหนึ่งก่อนดวงตาจะเป็นประกายตัดกับสีหน้าโหด ๆ นั่นทันที

 

“ นายก็ได้ดูอย่างนั้นเหรอ  ฮีโร่แห่งเปลวเพลิงที่ฉายเมื่อ 10 ปีก่อนน่ะ ”  จากที่ตอนแรกผมนึกว่าจะโดนเฉ่งจากการพูดอะไรแปลก ๆ ออกไปแต่ผมกลับต้องเป็นฝ่ายเบิกตากว้างแทนเมื่อได้ฟัง  ผมถามกลับอย่างอึ้ง ๆ

 

“ คุณก็ได้ดูหรือครับ ? ” 

 

  ใช่แล้ว ! 

 

ฮีโร่แห่งเปลวเพลิงเป็นการ์ตูนแอนิเมชั่นที่ฉายเมื่อ 10 ปีก่อน  ว่าด้วยเรื่องของฮีโร่แห่งไฟที่จะต่อสู้กับเหล่าวายร้าย  หากเปรียบเทียบกับปัจจุบันฮีโร่แห่งเปลวเพลิงก็คงคล้ายพวกมาสไรเดอร์ต่าง ๆ นั่นล่ะ  แต่เรื่องฮีโร่แห่งเปลวเพลิงมีแค่ 10 ตอนเท่านั้นแถมฉายแบบเงียบ ๆ จนแทบไม่มีคนรู้จัก  สุดท้ายพอฉายครบ 10  ตอนก็หายไป  เหมือนค่ายที่สร้างจะล้มละลายอีกทั้งยังแทบไม่มีคนดูเลยไม่มีใครรู้จัก  ผมที่บังเอิญเปิดเจอติดใจมากที่สุดคือเส้นผมที่ตรงโคนสีดำแล้วไล่มาเป็นสีแดงประกายทองระยิบระยับเวลาแปลงร่าง  คือคุณเข้าใจไหมคนไม่ชอบดูการ์ตูนอะไรแบบผมกลับมาติดใจการ์ตูนเรื่องนี้ซะได้น่ะ  สำหรับผมคือมันสนุกมากแต่กระทั่งพี่พอสยังไม่รู้จักเลย  ผมเลยไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องนี้กับใคร

 

ตอนเด็ก ๆ ผมยังเคยฝันว่าอยากมีผมสีนั้นเหมือนกันเพราะมันช่างเท่ห์ในสายตาของผม  แต่พอโตขึ้นมาเรื่องนี้ก็ไม่อยู่ในสารบบความคิดอีกต่อไป  พอตอนนี้มาเจอคนที่กล้าทำผมสีนี้จริง ๆ ผมเลยอดจะตื่นเต้นไม่ได้

 

“ ฉันนึกว่ามีแค่ฉันคนเดียวซะแล้วที่ได้ดูการ์ตูนเรื่องนั้น ” 

 

โทคิยะมีท่าทางตื่นเต้นไม่แพ้กันที่ได้รู้ว่ามีคนรู้จักการ์ตูนในดวงใจอยู่เบื้องหน้า

 

  ผมก็เหมือนกัน ”  ผมพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยขณะเศร้าใจนิด ๆ “ เสียดายที่ทางค่ายล้มละลายไปก่อนเลยไม่มีภาคต่อ  ผมอยากดูว่าจอมวายร้ายนั่นวางแผนอะไรไว้แล้วฮีโร่แห่งเปลวเพลิงจะทำยังไงมากเลย ” 

 

“ เห็นด้วย  ก็ตอนจบภาคทิ้งท้ายปมไว้ว่าภาคต่อไปต้องเข้มข้นแล้วก็สนุกกว่านี้แน่ ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถูกทำต่อสินะ ”  โทคิยะลูบผมตัวเองเบา ๆ ขณะอดอมยิ้มไม่ได้ “ ตอนเด็ก ๆ ฉันฝันว่าอยากจะทำผมสีนี้มาก ๆ เลยล่ะ  พอคุยกับเด็กคนอื่นกลับไม่มีใครรู้จักเลยสักคน  นี่ฉันก็เพิ่งทำมาได้ปีกว่า ๆ เองนะ  เป็นไง เจ๋งใช่ไหมล่ะ ” 

 

ผมพยักหน้าเร็ว ๆ

 

“ เจ๋งสุดยอดเลยครับ  ผมเองก็ชอบมากเลยตอนฮีโร่แห่งเปลวเพลิงแปลงร่างน่ะ  ผมที่เหมือนเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้นั่น  ผ่านมาสิบปีแล้วผมก็ยังลืมไม่ลงสักที ” 

 

โว้ววว  หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดแล้ว  ผมขยับนิ้วมือไปมาด้วยความตื่นเต้น  อยากจะลองจับ ๆ เส้นผมนั่นจัง  แต่จะโพล่งออกไปก็คงเสียมารยาทแย่  แต่คนตรงหน้าเหมือนจะเดาความคิดของผมออกเลยก้มหัวลงมาให้

 

  อยากจับไหมล่ะ ? ” 

 

 ที่สุดครับ !  ผมพยักหน้าคอแทบหักอีกรอบ  ขณะขยับเข้าไปใกล้  ผมแตะ ๆ เส้นผมนั้นเบา ๆ จับตั้งแต่โคนผมสีดำและไล่ระดับสีมา  พอใกล้ขนาดนี้ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใช้แค่ 3 สี  แต่ยังมีสีน้ำตาลเข้ม  สีแดงเข้ม  สีแดงธรรมดา  สีส้ม  สีน้ำตาลอ่อนแล้วจึงไล่มาเป็นสีทอง  แต่เพราะเฉดสีใกล้เคียงกัน  มองไกล ๆ ถึงเห็นแค่สีดำกับสีแดง

 

“ ละเอียดสุดยอดเลยครับ ”  ผมว่าอย่างปลื้มใจ  ขะมักขะเม้นกับการดูเส้นผมและจับมันเบา ๆ ขณะพูดกับตัวเอง “ ถึงจะทำผมสีนี้ไม่ได้แต่แค่ได้เห็นผมสีนี้อีกครั้งผมก็ตายตาหลับแล้วครับ ” 

 

“ เวอร์ไปน่า ”  โทคิยะหัวเราะ  แต่ก็อดเห็นด้วยไม่ได้ว่าถ้าเกิดเขาทำผมสีนี้ไม่ได้แล้วเจอคนอื่นที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ฮีโร่แห่งเปลวเพลิง  เขาก็คงจะปลื้มเหมือนกัน

 

“ แล้วนี่จะหยิบช็อกโกแลตชิพแบบซิปล็อกใช่ไหม  ฉันจะหยิบให้  เห็นกระโดดดึ๋ง ๆ ตั้งนานแล้ว   

 

  ฮะ ๆ ครับ หืม ?!  ผมอุทานเบา ๆ เมื่อพบว่าคอเสื้อด้านหลังถูกอะไรดึงเอาไว้  ผมหันไปมองแต่ก็ไม่เห็น  รุ่นพี่โทคิยะเลยเอียงหน้าเข้ามาดูก่อนจะบอก

 

  คอเสื้อนายถูกป้ายขอบชั้นวางเกี่ยวน่ะ  ด้ายพันที่มุมป้ายด้วย  แปบหนึ่งนะ ”  ผมถอยหลังไปอีกเพื่อที่จะได้ไม่ให้คอเสื้อถูกเกี่ยวขาด

 

“ เอ้า  อยู่เฉย ๆ นะ ”  พอคอเสื้อหลุดจากขอบชั้นที่เกี่ยวผมถึงได้ถอนหายใจ  ก่อนจะพบว่ารุ่นพี่โทคิยะประชิดตัวผมแล้วเอื้อมมือหยิบของที่ผมอยากได้เสียนานลงมาให้

 

“ ขอบคุณครับ ”   ผมรับของมาใส่ตระกร้าพลางขอบคุณ 

 

“ มีอะไรที่อยากได้อีกไหม ? ”  ผมนึกเล็กน้อยก่อนส่ายหัว

 

“ ไม่มีแล้วครับ  ขอบคุณมากเลยครับ  ว่าแต่รุ่นพี่อยู่หอหนึ่งหรือครับเนี่ย ? ”  ผมชวนคุยระหว่างเดินออกจากโซนวัตถุดิบทำขนม  คู่สนทนาของผมฉวยตระกร้าที่ใส่ของหนักไปถือแทนให้ขณะบอก

 

“ แขนนายยังไม่ดี  ไม่ควรถือของหนัก ” 

 

ผมงงนิด ๆ เพราะผมใช้แขนซ้ายถือไม่ได้ใช้แขนขวาที่ไหล่หลุด   ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนรอบตัวผมถึงทำเหมือนแขนผมหักและบาดเจ็บร้ายแรงจนไม่ควรปล่อยให้ทำอะไร  อาชิยะคุงเองตอนเช้าก็ทีหนึ่งแล้ว  แย่งของผมไปถือ  ตอนเย็นยังเจอคุณฟุราเบะอีกไหนจะรุ่นพี่โทคิยะ

 

ว่าแต่ว่า...

 

“ รู้กันหมดเลยหรือครับเนี่ยว่าผมบาดเจ็บน่ะครับ ” 

 

รุ่นพี่โทคิยะไหวไหล่  พูดติดจะขบขันว่า

 

  เฉพาะคนที่สนิทกับเซย์จิน่ะนะ  ก็ใครใช้ให้นายบาดเจ็บตั้งแต่วันแรกที่มาแลกเปลี่ยนเลยล่ะ ? ” 

 

  ผมไม่ได้อยากเจ็บตัวนี่ครับ ”   ผมพูดอย่างปลง ๆ ก่อนชี้ไปทางหนึ่ง “ เอ่อ  นั่นเพื่อนร่วมห้องผมครับ ” 

 

รุ่นพี่เปลี่ยนเส้นทาง  มุ่งหน้าไปทางที่อาชิยะกับฮานาเอะคุงอยู่

 

  อ่อ  ใช่  ส่วนที่นายถามว่าฉันอยู่หอหนึ่งน่ะเปล่าหรอก  ฉันอยู่หอสามต่างหาก ” 

 

  ? ”  ผมทำหน้าสงสัยส่งไปให้  โทคิยะชูของที่อยู่ในมือตัวเองให้ดู

 

“ ฉันมาซื้อน้ำตาลน่ะ  ที่ซูเปอร์มาเก็ตของหอสามหมด  เลยเดินมาซื้อที่นี่น่ะสิ ”  ผมกระพริบตาปริบ ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้สึกเหมือนว่าคนสามหอจะไม่ค่อยถูกกันแต่เห็นรุ่นพี่เดินดุ่ม ๆ มาซื้อสบายอกสบายใจ  สงสัยจะเป็นผมที่คิดมากเองล่ะมั้ง

 

  อ้อครับ ”  ผมขานรับ  แต่สิ่งที่ผมไม่รู้คือคนทั้งสามหอไม่ถูกกันน่ะถูกต้อง  แต่คนอย่างหัวหน้าผู้คุมกฎจะมีอะไรให้กลัวได้อีก  กะอีแค่ข้ามหอมาซื้อของ   คนอื่นต่างหากที่ต้องกลัวผู้คุมกฎคนนี้

 

 

 

ไม่ไกลจากตรงนั้นมากนัก อาชิยะที่เลือกของได้เกือบครบแล้วเบรครถเข็นแทบไม่ทันเมื่อเห็นพอลกับรุ่นพี่ผมสีแดงซึ่งมีเพียงคนเดียวในโรงเรียนนี้ที่กล้าทำ  นั่นก็คือหัวหน้าผู้คุมกฎของโรงเรียนซึ่งได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษให้ย้อมผมได้จากผู้อำนวยการ

 

ผู้คุมกฎผู้ชอบยิ้มแต่ความจริงกลับน่ากลัวพอที่จะข่มพวกตัวเบ้ง ๆ ในโรงเรียนได้ทั้งหมดรวมถึงขั้วอำนาจอื่นที่ไม่ใช่สภานักเรียน  ขอเพียงแค่เจ้าตัวออกหน้าให้   ทุกคนในโรงเรียนจะทำอะไรก็ต้องเกรงใจอิโต  โทคิยะหลายส่วนเลยทีเดียว  ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้รับตำแหน่งหัวหน้าผู้คุมกฎมาได้หรอก

 

และตอนนี้คนที่มีตำแหน่งเป็นรองแค่ประธานและรองประธานนักเรียนกำลังก้มหัวให้เพื่อนร่วมห้องของเขาลูบผมเล่นเนี่ยนะ ?!

 

“ ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย ”  ก่อนอาชิยะจะตาเบิกกว้างกว่าเดิมเมื่ออยู่ ๆ รุ่นพี่โทคิยะจะเขยิบเข้าไปเบียดกับพอลจนร่างพอลชิดชั้นวาง  มือหนึ่งก็เท้าแขนไว้กับชั้นวาง  อีกมือก็เอื้อมไปหยิบของจากชั้นบนลงมาโดยมีเพื่อนร่วมห้องของเขาถูกกักอยู่ในอ้อมแขน

 

พอลเงยหน้ามองก่อนพูดอะไรบางอย่าง  แล้วเจ้าตัวก็ยิ้มกว้างให้เมื่อรุ่นพี่โทคิยะหยิบของจากชั้นวางให้แล้วช่วยถือตระกร้าที่พอลถืออยู่

 

อาชิยะได้แต่มองปริบ ๆ เมื่อสองคนนั้นก้าวมาหาเขา

 

“ ได้ของครบแล้วหรือครับอาชิยะคุง ” 

 

  อ่า...ขาดอีกนิดหน่อยน่ะ ”  อาชิยะตอบเสียงตะกุกตะกักนิด ๆ กับรอยยิ้มของหัวหน้าผู้คุมกฎที่ว่ากันว่าเวลาใบหน้านี้ไร้รอยยิ้มเมื่อไหร่ไม่มีใครตายดีเลยสักคน  เขาอดประหลาดใจไม่ได้ที่ไม่ใช่แค่พอลจะดูสนิทกับประธานนักเรียนแต่ตอนนี้ยังคุยกับหัวหน้าผู้คุมกฎของโทโยได้สบาย ๆ มากอีกด้วย

 

  งั้นฉันกลับก่อนนะนักเรียนใหม่  แล้วเดี๋ยวจะแวะมาหาบ่อย ๆ ”  โทคิยะที่พานักเรียนแลกเปลี่ยนมาส่งให้คนดูแลเรียบร้อยแล้วโบกมือลาก่อนเดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์  ผมดูของในรถเข็น  ขาดไปบ้างบางส่วน  ขณะกำลังจะเงยหน้าถามถึงวัตถุดิบที่ขาดก็เจออาชิยะคุงมองมาทางผมด้วยสายตาประหลาดใจสุด ๆ

 

  เอ่อ...มีอะไรหรือครับอาชิยะคุง ? ”  ผมเอียงคอถาม  รู้สึกแปลก ๆ พิกลที่ถูกจ้องเอาเป็นเอาตายแบบนี้

 

“ นายรู้จักรุ่นพี่มาก่อนเหรอ ? ” 

 

ผมส่ายหน้า

 

“ เพิ่งคุยกันนี่แหละครับ  เมื่อกี้รุ่นพี่ช่วยหยิบของให้น่ะครับ ” 

 

  เหรอ...”  อาชิยะทำหน้าสับสน  หรือสิ่งที่เขาเห็นจะเป็นภาพที่เขาคิดไปเองคนเดียว ? แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรต่ออาชิยะก็ถูกพ่อครัวประจำบ้านถามถึงวัตถุดิบที่ขาดหาย  เขาเลยปัดเรื่องนี้ออกไปจากหัว  ยิ่งรู้ว่าพอลจะทำของหวานอะไรบ้างเขาก็ทิ้งเรื่องอื่นนอกจากอาหารมื้อเย็นไปจนหมด

 

มื้อเย็นวันนี้ผมทำนาเบโมโนะหรือหม้อไฟ  ปกติมักกินในฤดูหนาวแต่ถามความเห็นพวกอาชิยะคุงแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร  เพราะวันนี้ผมกลับเย็นเลยคิดว่าไม่ค่อยมีเวลาทำทั้งอาหารและขนมเลยตัดสินใจกินหม้อไฟดีกว่า  ทำง่ายและอิ่มด้วย   ผมตั้งใจทำอิชิคารินาเบะ ที่ใส่ปลาแซลมอน หัวหอม ผักกาดขาว เต้าหู้   คอนยะกุ ( หัวบุก ) และชุงงิกุ ( ใบตั้งโอ๋ )  โฮโต ( hoto ) ที่ใส่อุด้ง ไดกง ( หัวไชเท้า ) นินจิน ( แครอท ) โกะโบ หัวหอม ผักกาดขาว และไก่ และชิรินาเบะ ที่ใส่เนื้อปลาปักเป้าขาว ผักกาดขาว เห็ด เต้าหู้และเส้นหมี่ขาว  เรียกได้ว่าครบทุกอย่างเลยตามสูตร

 

พอซื้อของเสร็จพวกเราก็เฮโลกันขึ้นไปกินหม้อไฟ  ถึงจะกินกันแค่สามคนแต่อาชิยะคุงกับฮานาเอะคุงก็กินกันไม่น้อยเลยทีเดียว  ประมาณทุ่มครึ่งพวกเราก็ทานเสร็จแล้ว

 

อาชิยะคุงนั่งดูการ์ตูนที่ฮานาเอะคุงชอบกันสองคน  ส่วนผมก็เตรียมทำของหวานให้ฮานาเอะคุงรวมถึงพวกโทโมอากิคุงอยู่ในครัว

 

ผมทำพุดดิ้งชาเขียวกับพุดดิ้งนมสดใส่ผลไม้ก่อนแล้วยกไปให้สองหนุ่มที่ดูการ์ตูนกินเป็นของหวานหลังอาหาร  จากนั้นก็เริ่มทำคีชผักโขม  คีสส้มและคีชช็อกโกแลตซึ่งขนาดเท่าถาดพายปกติ  เพราะผมไม่กลัวเหลือเพราะยังสามารถแบ่งให้คนอื่น ๆ ในห้องได้ทานด้วยกันได้อีก

 

ระหว่างรออบคีช  ผมก็เตรียมทำพุดดิ้งที่คิดเอาไว้จนหมดแล้วเอาแช่เย็น  พอคีชเสร็จก็ใส่กล่องใส่ถุงไว้ให้เรียบร้อยเพื่อเอาไปให้คนอื่น ๆ ทาน

 

ตอนนี้ก็สามทุ่มครึ่ง  ถึงเวลาที่ฮานาเอะคุงจะนอนแล้ว  พอผมเดินออกจากครัวระหว่างรออบบราวนี่ชาเขียวก็พบอาชิยะคุงที่กำลังรื้อของด้วยสีหน้ายุ่ง ๆ

 

“ มีอะไรหรือเปล่าครับอาชิยะคุง ” 

 

อาชิยะคุงเงยหน้ามองผม

 

  ถ่านที่ใส่ลำโพงที่จะเปิดเพลงให้ฮานาเอะคุงตอนนอนหมดน่ะ  ฉันกำลังหาอยู่ว่าในบ้านมีถ่านเหลือไหม ” 

 

  ซุปเปอร์มาเก็ตล่ะครับ ? ” 

 

  ซุปเปอร์มาเก็ตปิด 3 ทุ่มน่ะ  ถ้าฮานาเอะไม่ได้ฟังเพลงก่อนนอนจะนอนไม่หลับซะด้วยสิ ”  ระหว่างที่ผมกำลังนึกว่าจะช่วยอาชิยะคุงยังไง  ผมก็รู้สึกถึงแรงกระตุกที่ชายเสื้อให้ผมก้มมอง

 

“ มีอะไรหรือครับฮานาเอะคุง ”  ผมย่อตัวลงให้ประสานสายตากับเด็กชายตัวน้อยที่ดื่มนมที่ผมเทให้เรียบร้อยแล้วและตอนนี้มีหนวดแมวติดที่ปาก

 

ผมหัวเราะเบา ๆ ขณะใช้ผ้าเช็ดที่บริเวณปากของเขาอย่างนุ่มนวล

 

ฮานาเอะคุงมองผมนิ่งก่อนจะพูดเบา ๆ

 

“ ร้องเพลง...ร้องเพลง ” 

 

ผมนิ่งไปในทันที

 

อย่าบอกนะว่าฮานาเอะคุงจะให้ผมร้องเพลงกล่อมน่ะ

 

“ หมายความว่าไงฮานาเอะ ”  อาชิยะคุงที่ได้ฟังเลิกคิ้วสูงบ้าง  ฮานาเอะคุงเดินไปหาอาชิยะคุงก่อนชี้มาทางผม

 

  ร้องเพลง...เพราะ ” 

 

อาชิยะคุงมองผม

 

“ นายร้องเพลงให้ฮานาเอะฟังเหรอ ? ” 

 

“ อ่า...ครับ  เมื่อวานน่ะครับ  ฮานาเอะคุงนอนกลางวันไม่หลับผมเลยลองร้องเพลงให้ฟัง ” 

 

ผมกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยิ้มแห้งเมื่อเห็นอาชิยะคุงมองมาทางผมด้วยสายตาขอร้อง 

 

เอาล่ะ  แค่ร้องเพลงคงไม่ยากเกินไปหรอก

 

ด้วยเหตุนี้  ผมถึงรู้ว่าอาชิยะคุงจะเล่านิทานให้ฮานาเอะคุงฟังทุกคืนจากนั้นจึงเปิดเพลงกล่อมฮานาเอะคุงจนหลับ   พออาชิยะคุงเล่านิทานเสร็จผมเลยนั่งข้างเตียงของฮานาเอะคุงที่มองผมตาแป๋ว

 

ผมเลือกร้องเพลงกล่อมเด็กที่ไม่สั้นจนเกินไปเพราะคิดว่าต้องร้องหลายรอบแน่ ๆ กว่าฮานาเอะคุงจะหลับ  และที่ไม่เอาเพลงที่เจ้าชายโซพอลเนียร์ร้องเพราะผมกลัวอาชิยะคุงจะถามว่าผมร้องเพลงเป็นภาษาอะไร

 

อาชิยะคุงมองผมอย่างทึ่ง ๆ เมื่อฮานาเอะคุงหลับไปแล้ว  พวกเราเดินออกจากห้องนอนของฮานาเอะคุงเบา ๆ

 

 นายร้องเพลงเพราะมากเลยนะ ” 

 

  นิดหน่อยน่ะครับ ”  ผมยกยิ้มให้เขา

 

 ขอโทษทีนะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะรีบซื้อถ่านมาเปลี่ยนให้จะได้ไม่ต้องรบกวนนาย ” 

 

  ไม่ได้รบกวนอะไรมากหรอกครับ ”  ผมยิ้มอีกครั้ง “ อาชิยะคุงเก่งมากเลยนะครับที่ดูแลฮานาเอะคุงด้วยตัวคนเดียวได้ถึงขนาดนี้น่ะ ” 

 

หลายสิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมรู้ว่าฮานาเอะคุงสำคัญสำหรับอาชิยะคุงมากแค่ไหน  ไม่มีตอนไหนที่อาชิยะคุงจะไม่เอาใจใส่ในตัวฮานาเอะคุง  โดยส่วนมากแล้ววัยรุ่นช่วงนี้จะรำคาญกับการที่ต้องดูแลเด็กมากกว่าที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อน  แต่อาชิยะคุงไม่มีความรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด  มีเพียงใจจริงที่อยากจะรักและดูแลฮานาเอะคุงให้ดีที่สุด  ผมถึงได้ชื่นชมเขาและอยากจะช่วยเขาในการรักษาฮานาเอะคุงให้ดีขึ้นให้ได้

 

  นายก็ด้วย...ขอบคุณเหมือนกันที่ช่วยดูแลฉันกับฮานาเอะ ต่อไปนี้ก็ขอรบกวนต่อไปด้วย ”  อาชิยะคุงยิ้มกว้างให้ผม 

 

หลังทำอะไรในครัวเสร็จแล้ว  ผมกับอาชิยะคุงถึงได้ฤกษ์ทำงานของโรงเรียน  แต่เนื่องจากการบ้านไม่เยอะเลย   ใกล้ห้าทุ่มพวกผมก็ปิดไฟนอนกัน  และแน่นอนว่าผมยังต้องนอนเตียงเดียวกับอาชิยะคุงเหมือนเดิมเพราะอีกห้องนอนมีเฟอร์นิเจอร์ไม่ครบทั้งยังไม่ได้ยังทำความสะอาดเลย

 

“ เหมือนฉันลืมบางอย่างเลยแฮะ ”  อาชิยะคุงที่นอนข้างๆ ผมนวดขมับตัวเองเบา ๆ

 

“ อะไรหรือครับ ? ” 

 

  ไม่รู้สิ ” คิ้วอีกฝ่ายขมวด  พอนึกไปนึกมาก็ยังนึกไม่ออกอาชิยะคุงเลยบอกง่าย ๆ

 

“ ช่างเถอะ  คงไม่สำคัญอะไร  พรุ่งนี้จะตื่นมาทำอะไรงั้นเหรอ ? ” 

 

“ เทมปุระกุ้งกับผักครับ ” 

 

อาชิยะคุงขานรับในลำคอก่อนจะงึมงำบอก

 

  ฮานาเอะคุงไม่ชอบฟักทองกับผักสักเท่าไหร่น่ะ ”  ผมขมวดคิ้วฉับ

 

  ยิ่งไม่ชอบยิ่งต้องทานครับ  ผักมีประโยชน์มาก  ถ้าให้ฮานาเอะคุงเลือกกินจะไม่แข็งแรง ” 

 

  รู้แล้วล่ะ  จะหาทางกล่อมฮานาเอะเอง  พรุ่งนี้ทำเป็นเบ็นโตะให้ฉันเลยก็ได้นะ  ฉันชอบกินกุ้ง ” 

 

  ผมยังไม่เห็นอะไรที่อาชิยะคุงไม่ชอบกินเลยครับ...” 

 

  ก็นายทำอาหารอร่อย  อ่อ  พุดดิ้งผลไม้ตอนเย็นนั่นก็อร่อยมาก  พุดดิ้งชาเขียวถึงฮานาเอะไม่พูดแต่ความจริงเจ้าตัวก็ชอบสุด ๆ เลยล่ะนะ ” 

 

  ดีแล้วล่ะครับ...”  ยิ่งพูดเสียงพวกผมก็ยิ่งเบา  ไม่นานก็หลับไปเพราะวันนี้ผมผจญอะไรมาเยอะพอสมควร  ไหนจะทำขนมตั้งหลายอย่างอีก  พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย  รีบนอนจะดีกว่า

 

แต่ไม่นานผมก็นึกออกว่าวันนี้ควรจะเป็นวันที่เพื่อนร่วมห้องของอาชิยะคุงกลับมานี่เอง  เพราะเห็นไปเข้าค่ายฟุตบอลและกลับวันนี้   แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ยังไม่กลับมาอีก

 

จะปลุกอาชิยะคุงที่หลับไปแล้วก็ใช่เรื่อง  ผมก็เลยตัดสินใจปล่อยไป  ประตูห้องล็อกเรียบร้อยแล้ว  แถมอาชิยะคุงก็ให้กุญแจห้องผมเอาไว้  ผมคิดว่าเพื่อนร่วมห้องอีกคนก็น่าจะมีกุญแจเหมือนกัน  พอคิดแบบนั้นผมก็เลยหลับอย่างวางใจและคิดว่าต้องไม่ลืมทำอาหารเผื่อสมาชิกร่วมห้องอีกคนด้วย

 

ว่าแต่ว่า...

 

ผมมองแขนกับขาที่ก่ายอยู่บนตัวผมก่อนทำหน้าเอือม ๆ

 

อาชิยะคุง...ผมไม่ใช่หมอนข้างนะครับเนี่ย

 

เฮ่อออออ

 

 

 

 

เที่ยงคืน

 

เสียงไขกุญแจบ้านดังเบา ๆ พร้อมร่างเด็กหนุ่มร่างสูงซึ่งสะพายกระเป๋าสัมพาระเดินเข้ามา  เจ้าตัวถอดรองเท้าวางเข้าที่ให้เรียบร้อย  ถึงจะมืดแต่เพราะคุ้นชินกับของภายในห้องทำให้ไม่จำเป็นต้องเปิดไฟก็เดินไปได้ง่าย ๆ

 

“ เฮ่อ...เพราะแบตโทรศัพท์หมดเลยโทรบอกไม่ได้เลยว่าคนในชมรมพาไปกินเลี้ยงกันต่อ ”  เด็กหนุ่มเกาหัวตัวเองเบา ๆ หลังจากลงรถ  สมาชิกในชมรมก็ชักชวนกันไปหาอะไรกินกันต่อเนื่องเพราะพวกเขาออกจากสถานที่จัดค่ายตอนเย็นโดยแทบไม่ได้กินอะไรเลย   เขาเองก็คิดว่าตอนนี้ที่ห้องพักคงไม่มีอะไรให้กินก็เลยไปกินเลี้ยงตามที่คนในชมรมชวนเลยกลับช้าขนาดนี้เสียได้

 

ฮามามิยะ  เรนยะ เด็กปี 3 ชมรมฟุตบอลของโทโย  สมาชิกคนสุดท้ายในห้องเดินเอาของเข้าไปเก็บในห้องของตัวเองก่อนจะถือถุงของฝากไปที่ห้องของฮานาเอะคุง

 

เรนยะวางถุงของเล่นขนาดใหญ่ที่ตั้งใจจะให้ฮานาเอะคุงวางไว้ใกล้เตียง  เป็นชุดรถไฟราคาแพงที่เขาได้มาเป็นรางวัลจากการทำกิจกรรมกับทางค่าย 

 

พอขนเข้าไปในห้องเด็กชายตัวเล็กเสร็จ  เรนยะเลยเดินไปจุดหมายต่อไปคือห้องของรุ่นพี่อาชิยะ  ซึ่งเจ้าตัวเคยบอกอยากได้ลูกฟุตบอล  จะได้เอาไปเตะเล่นกับฮานาเอะคุงซึ่งลูกบอลนี่ก็ไม่ได้แพงอะไร   เขาตัดสินใจให้เป็นของตอบแทนในฐานะที่ได้รับการดูแลจากอีกฝ่ายมาตลอด

 

  ขอโทษที่รบกวนนะครับ ”   เรนยะกระซิบเสียงเบาขณะเข้าไปในห้อง  เขาตั้งใจจะวางลูกฟุตบอลนี่บนหัวเตียงอีกฝ่ายแต่ภาพที่เห็นท่ามกลางความมืดสลัวทำเอาเด็กหนุ่มร่างสูงตัวแข็งมื่อในบัดดล

 

“ ?! 

 

เรนยะขยี้ตาตัวเองหลายต่อหลายรอบ  แต่แสงสว่างจากพระจันทร์ก็ยังฉายให้เห็นภาพตามเดิมบ่งบอกว่าเขาไม่ได้ตาฝาดแต่อย่างใด

 

รุ่นพี่อาชิยะ-นอน-กอด-ผู้-ชาย ?!?!

 

สองวันที่เขาไปค่ายเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?!

 

เรนนะแทบตาเหลือกเมื่อบนเตียงรุ่นพี่หนุ่มมีใครอีกคนนอนอยู่ด้วย  เจ้าตัวนอนตะแคงฟุบหน้ากับอกรุ่นพี่หนุ่มที่ดึงอีกฝ่ายมากอดแน่นและคางเกยอยู่ที่ศีรษะ   เรนยะไม่เห็นหน้าของคนที่อยู่ในอ้อมแขนอาชิยะแต่ท่าทางนอนกอดนี้ทำเอาเด็กหนุ่มอดคิดเตลิดไปไกลไม่ได้

 

กอดกันแนบชิด ?!  นอนบนเตียงเดียวกัน ?! 

 

หรือนี่จะเป็น...ของรุ่นพี่น่ะ ?!

 

เรนยะปากสั่นคอสั่นไปหมด  อยากจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปก็นึกได้ว่าแบตหมด   และเขาก็ตัวแข็งค้างเมื่ออยู่ ๆ รุ่นพี่หนุ่มก็ขยับตัวขึ้นมาและส่งเสียงงึมงำในลำคอ

 

ดูเหมือนจะยังไม่ตื่น

 

“ ?!  ตาของเรนยะแทบเบิกโพล่งอีกครั้งเมื่อผ้าห่มที่คลุมตัวทั้งสองคนถึงแค่ที่เอวนั้นขยับ  มาจากการที่มือของรุ่นพี่อาชิยะที่พาดที่เอวของคนในอ้อมแขนขยับตัว  ดึงคนที่เป็นหมอนข้างมากอดแน่นขึ้น  แน่นขึ้นจนคนสองคนแนบสนิทไร้ซึ่งช่องว่างอย่างแท้จริง

 

เรนยะหน้าแดงฉ่าเพราะรุ่นพี่อาชิยะใส่แค่เสื้อกล้ามสีดำธรรมดาขณะอีกคนใส่เสื้อยืดสีขาวที่ตัดกันอย่างชัดเจน   คนในอ้อมแขนส่งเสียงงึมงำแล้วยกแขนอีกข้างพาดเอวคนข้างตัวบ้าง  กลายเป็นภาพคนที่นอนกอดกันและซุกไซ้ตัวเข้าหากันอย่างสนิทสนมจนชวนหน้าแดง

 

“ อ—อ--ออกไปดีกว่า ”  เรนยะที่ทำลูกฟุตบอลตกไปหลายรอบเดินตัวแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ออกไปจากห้องนอน  ตอนนอนก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าคนในอ้อมแขนรุ่นพี่อาชิยะเป็นใครกันหนอ  แล้วหัวก็อดไพล่ไปคำตอบหนึ่งตลอดไม่ได้

 

ฟ-ฟ—แฟน—แฟนหนุ่มหรือเปล่านะ ? 

 

หรือว่ารุ่นพี่อาชิยะจะมีรสนิยมแบบนั้นกันเนี่ย

 

เรนยะแทบไม่ได้นอนทั้งคืน  พอตื่นเช้ามาเขาก็เจออาหารเช้าสุดหรูต้อนรับพร้อมคำอธิบายทุกเรื่องตอนที่เขาไม่อยู่ว่ารุ่นพี่เอนมะนั้นมาได้ยังไง  ทำไมต้องนอนห้องเดียวกันแล้วเจ้าตัวเรียนอยู่ชั้นไหน

 

“ ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง ”  เรนยะพึมพำเบา ๆ ขณะมองผ้าพันแผลที่ศีรษะรุ่นพี่หนุ่มที่เสียสละตัวช่วยเหลือฮานาเอะจนตัวเองบาดเจ็บหนัก

 

“ กินตามสบายเลยนะฮามามิยะคุง  มีให้เติมอีกเยอะ  อีกอย่างฉันทำข้าวกล่องสำหรับมื้อเที่ยงเผื่อไว้ให้  ลองเอาไปทานดูนะ  ชอบไม่ชอบก็บอกได้ ” 

 

เรนยะรีบบอกรุ่นพี่หนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนที่กำลังทำอาหารอย่างทะมัดทะแมงอยู่ไม่ไกลทันที

 

  เรียกผมว่าเรนยะก็ได้ครับรุ่นพี่ ”              

 

“ เรียกฉันว่าพอลก็ได้  ไม่ต้องเรียกรุ่นพี่หรอก  ห่างกันแค่ปีเดียวเอง  เอ้า  กินได้ตามสบายเลยนะ ” 

 

เรนยะมองเทมปุระผักและเทมปุระกุ้งพร้อมซุปมิโสะและสึเกโมโนะที่วางไว้อย่างสวยงามบนโต๊ะ  ไม่นานรุ่นพี่อาชิยะและฮานาเอะคุงก็มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตารับประทานอาหารเช้า

 

“ ทานแล้วนะครับ ”  คำแรกที่กินเข้าไปเรนยะถึงกับอึ้งเพราะมันอร่อยมาก  อร่อยแบบที่เขาไม่เคยทานที่ไหนมาก่อน  เหมือนพ่อครัวมืออาชีพทำเสียด้วยซ้ำมากกว่าจะเป็นเด็กนักเรียนทำ   รุ่นพี่อาชิยะที่เหมือนอ่านสายตาของเขาออกเลยอธิบายให้ฟัง

 

  พอลตอนอยู่ฟุคิโดเป็นพ่อครัวประจำสภาน่ะ  เลยทำอาหารเก่งมาก ๆ ไม่ใช่แค่อาหารแต่ขนมกับของว่างพอลก็ทำได้เหมือนกัน ” 

 

“ โอ๊ะ จริงหรือครับเนี่ย ”  เรนยะอดอุทานไม่ได้ 

 

  ในตู้เย็นมีของหวานพวกพุดดิ้งกับเค้กบราวนี่ชาเขียวนะ  เอาไปทานเล่นที่โรงเรียนก็ได้ตามสบายเลย  ห่อผ้าสีน้ำเงินเป็นมื้อกลางวันของผมกับอาชิยะคุง  ห่อสีดำเป็นของเรนยะนะ  อย่าลืมเอาไปซะล่ะ ” 

 

“ ขอโทษที่รบกวนคร้าบ ” 

 

  ไม่มีปัญหา  ยังไงก็ต้องทำให้อยู่แล้ว  ทานอะไรไม่ได้ก็บอกนะ  ฉันจะได้ระวัง ” 

 

  อ่ะ ครับ ”  ด้วยเหตุนี้เรนยะจึงมีข้าวกลางวันที่อร่อยและยังทำให้เขาอิ่มท้องไปได้ถึงตอนเย็น  นอกจากนี้รุ่นพี่หนุ่มยังเอาใจใส่พอจะเตรียมเครื่องดื่มเกลือแร่ไว้ให้เขาเพราะเขาต้องเข้าชมรมอีกด้วย  ดังนั้นพอรุ่นพี่อาชิยะบอกว่าสวรรค์ประทานรุ่นพี่พอลมาให้เขาจึงเห็นด้วยแบบไม่มีเสียงคัดค้าน

 

หลายวันต่อมา

 

  โว้ววว มื้อเที่ยงวันนี้ของนายก็หรูหราเหมือนเดิมเลยนะ เรนยะ ”  เรนยะยิ้มให้กับกลุ่มเพื่อนสนิทที่มารุมล้อมเขาหลังจากเขาแกะห่อผ้าออกและเปิดกล่องข้าวของเขาออกมา  วันนี้เป็นยำปูอัด  ซูชิแล้วก็ยำซาชิมิ  ข้าวกล่องของเขาเป็นชั้นเดียวแต่มีขนาดกว้างสำหรับใส่อาหารได้หลายช่องผิดจากของรุ่นพี่ทั้งสองที่เป็นกล่องซ้อนกัน

 

  ฉันอยากกินของหวานมากกว่า  พุดดิ้งช็อกโกแลตอร่อยมั่ก ๆ ”   โมโมโกะ  เพื่อนสนิทสาวของเรนยะตั้งแต่ชั้นประถมทำหน้าปลื้มปริ่มอย่างเห็นได้ชัด

 

  แต่ฉันชอบบราวนี่ชาเขียวมากกว่าแฮะ ”  ซูวาระพึมพำกับตัวเอง

 

เพื่อนสนิทของเรนยะมีสี่คน ทั้งหมดเป็นเพื่อนที่เขารู้จักตั้งแต่สมัยประถม  มีผู้หญิงสองคนคือ คุบิโนะ  โมโมโกะ  สาวน้อยอารมณ์ดีอยู่ชมรมประสานเสียง  ซูรูงะ  คานาเอะ  สาวน้อยเรียบร้อยสุภาพประจำกลุ่มอยู่ชมรมอ่านหนังสือ  และเพื่อนสนิทผู้ชายของเขาอีกสองคนชื่อ  คาวาชิมะ  โทระโอะ และ วาคาบุ  ซูวาระ ที่อยู่ชมรมฟุตบอลเหมือนกัน

 

  วันนี่รุ่นพี่ทำพายแอปเปิ้ลน่ะ  พอบอกว่าเพื่อน ๆ ชอบขนมที่ทำให้  รุ่นพี่ก็เลยทำเผื่อให้พวกนายด้วย ”  เรนยะหยิบพายแอปเปิ้ลที่ถูกตัดเป็นชิ้นเรียบร้อยและห่อไว้ในกระเป๋าออกมาส่งให้เพื่อนสนิท

 

ทั้งหมดงุนงงครู่หนึ่งก่อนจะพร้อมใจสรรเสริญรุ่นพี่หนุ่มจากฟุคิโดเป็นเสียงเดียว

 

 รุ่นพี่พอลสุดยอด ! ” พอพวกเขากัดคำแรก  แป้งกรอบ ๆ ก็แตกละเอียดในปากพร้อมรสหวานชุ่มฉ่ำจากแอปเปิ้ลกรอบที่ให้รสชาติผลไม้สดทุกคำที่เคี้ยว  ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อยจนหยุดตัวเองไม่ได้  พอกินหมดแล้วพวกเขาถึงได้แต่มองเพื่อนหนุ่มที่กำลังกินข้าวกล่องของตัวเองตาละห้อยเพราะส่วนมากพวกเขามักซื้อข้าวโรงอาหารกินไม่ก็กินแค่ขนมปังง่าย ๆ ในแต่ละวันเท่านั้น

 

“ ช่วยไม่ได้นะ  ใครให้บ้านพวกนายไม่มีรุ่นพี่กันล่ะ ”  เรนยะหัวเราะคิกคัก 

 

  หน็อยแน่ะ  ได้ดีแล้วทำเป็นอวดนะ  ไอ้เจ้าบ้า ” 

 

  โอ๊ย ๆ อย่าต่อยสิ  มันเจ็บนะ ” 

 

  งั้นพรุ่งนี้พวกเราไปทำรายงานที่ห้องเรนยะไหม ? ”  โทระโออะเสนอ  คนที่เหลือมองหน้ากันเล็กน้อย

 

  จะดีเหรอที่ไปรบกวนรุ่นพี่อาชิยะน่ะ ”  โมโมโกะขมวดคิ้วนิด ๆ

 

  ถือว่าไปทักทายแล้วก็ขอบคุณรุ่นพี่พอลด้วยไง ”  คนเสนอยักไหล่

 

  ได้หรือเปล่า ? ”  ซูวาระเลิกคิ้วถามเรนยะ

 

“ ไม่มีปัญหาหรอก  แต่ระวังหน่อยนะ  ฮานาเอะคุงค่อนข้างกลัวคน ” 

 

“ ไม่มีปัญหา  แล้วจะเจอกันกี่โมงดีล่ะ ? ”  พวกเขาเริ่มตกลงเวลากัน  พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ดังนั้นพรุ่งนี้พวกเขาจะไปทำงานที่ห้องของเรนยะตอน 10 โมงเช้า 

 

“ ว่าแต่รุ่นพี่พอลเป็นคนยังไงเหรอ ? ”  เพื่อน ๆ ของเรนยะอดถามด้วยความสนใจไม่ได้เพราะรุ่นพี่หนุ่มคนนั้นเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากฟุคิโดที่จัดงานสานสัมพันธ์สองโรงเรียนทีไรต้องมีเรื่องกันทุกที  ดังนั้นพวกเขาเองก็อยากรู้จักนิสัยของอีกฝ่ายคร่าว ๆ จะได้ระมัดระวังในการพบกันครั้งแรก  ถ้ารุ่นพี่เป็นคนไม่เคร่งพวกเขาจะได้ปล่อยตัวตามสบายกัน  ถ้าหากรุ่นพี่เป็นคนเข้มงวดพวกเขาจะได้ระมัดระวังท่าทางและคำทักทายสร้างความประทับใจให้

 

ใครจะอยากถูกคนทำอาหารอร่อยแบบนี้ไม่ชอบหน้ากัน ?

 

  อืม...”  เรนยะครุ่นคิดเล็กน้อย  เริ่มจากการอธิบายภาพลักษณ์รุ่นพี่หนุ่มให้ฟังก่อน “ รุ่นพี่อยู่ปี 4 น่ะ  สูงประมาณร้อยเจ็ดสิบกว่า ๆ ผมทองตาสีทอง  เห็นว่าเป็นลูกครึ่ง  เลยมีชื่อเล่นว่า พอล  รุ่นพี่ใส่แว่นด้วย  เวลาพูดก็พูดสุภาพมีครับทุกคำ  แต่ไม่ได้ชวนให้อึดอัดใจหรอกนะ  เพราะจริงๆ  แล้วรุ่นพี่ไม่ใช่คนเข้มงวดอะไร  เห็นบอกว่าติดพูดสุภาพทุกคำจากที่บ้านเพราะที่บ้านฝึกมา  ต่อให้เป็นเพื่อนสนิทรุ่นพี่ก็บอกว่าพูดแบบนี้เหมือนกันฉันก็เลยคิดว่ารุ่นพี่ดูเหมือนพี่ชายที่อ่อนโยนแล้วก็ใจดีมาก ๆ แทน ” 

 

  เห...”  อีกสี่คนร้องในลำคอด้วยความสนใจ

 

  รุ่นพี่พอลเหมือนจะสนิทกันดีกับเพื่อนของรุ่นพี่อาชิยะนะ  เห็นทำขนมไปให้บ่อย ๆ  รุ่นพี่ทำอาหารอร่อยมากพอ ๆ กับขนมเลยแถมทำเร็วด้วย  เพราะแบบนี้รุ่นพี่อาชิยะกับฉันเลยขอรวมเงินจ่ายค่าวัตถุดิบส่วนรุ่นพี่พอลก็เป็นคนทำอาหารแทน   ...อืม...ฉันคิดว่ารุ่นพี่ไม่ถือเรื่องมารยาทหรอกนะ  รุ่นพี่บอกให้ฉันเรียกเขาว่าพอลเฉย ๆ ก็ได้เพราะยังไงก็ห่างกันแค่ปีเดียวแต่ฉันคิดว่าเรียกรุ่นพี่จะดีกว่าน่ะ  ดังนั้นพวกนายไม่ต้องคิดมากอะไรก็ได้  รุ่นพี่ชอบเอาใจใส่แล้วก็ดูแลคนอื่น  ดีไม่ดีพรุ่งนี้รุ่นพี่คงเตรียมข้าวเที่ยงกับของว่างไว้ให้พวกนายตอนทำงาน  แล้วก็อะไรอีกนะ ? รุ่นพี่ร้องเพลงเพราะมาก ๆ เลย  ปกติฮานาเอะคุงต้องเปิดเพลงฟังตอนนอนจนหลับแต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นรุ่นพี่พอลร้องเพลงให้ฟังจนหลับแทน ” 

 

“ นายดูชื่นชมรุ่นพี่มากเลยนะเนี่ยเรนยะ ”  คานาเอะยิ้มนิด ๆ ให้เพื่อนหนุ่มขณะที่ดวงตาหลังแว่นคาดเดาความคิดไม่ได้  มือของเธอก็จดอักษรปริศนา H.R&A.A ลงไปในเศษกระดาษบนโต๊ะ

 

  อืม !  เรนยะพยักหน้าแรง ๆ “ ก็รุ่นพี่สุดยอดเลยนี่นา  ดูสิ  รุ่นพี่เตรียมน้ำเกลือแร่ให้ฉันทุกวันเลยเพราะรู้ว่าฉันต้องเข้าชมรม  แล้วก็นะ... ” 

 

โมโมโกะ  คานาเอะ  ซูวาระและโทระโอะเริ่มรู้สึกคิดผิดที่ถามเพื่อนสนิทเกี่ยวกับรุ่นพี่ที่มาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเมื่อเจ้าตัวเริ่มเล่าความประทับใจต่าง ๆ นา ๆ ให้พวกเขาฟังไม่หยุดจนกระทั่งหมดเวลาพัก

 

“ รุ่นพี่สุดยอดไปเลยนะนั่นน่ะ ”  ซูวาระอดกระซิบกับโทระโอะที่นั่งหน้าตนไม่ได้

 

“ นั่นสิ  ปกติเรนยะก็พูดธรรมดานะ  แต่พอเป็นเรื่องรุ่นพี่เหมือนพูดได้ไม่มีจบสิ้นเลย ”  โทระโอะยกมือก่ายหน้าผากตัวเอง  แต่ยิ่งเป็นแบบนั้นพวกเขายิ่งอยากเจอรุ่นพี่คนนี้มากขึ้น

 

ทางด้านสาวน้อยพูดน้อยจากชมรมอ่านหนังสือ  เธอฉวยโอกาสตอนที่อาจารย์ยังไม่เข้าสอนเพื่อพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มแชท

 

“ สมาชิกหมายเลข 087 รายงาน  วันพรุ่งนี้ดิฉันจะได้เข้าไปในห้องพักของคู่จิ้น S.A&A.A เวลา 10 โมงเช้า  ได้ผลความฟินเช่นใดจะรายงานในทันทีค่ะ ! และที่ยิ่งไปกว่านั้นมีความเป็นไปได้ที่จะกำเนิดคู่จิ้นใหม่ H.R&A.A โดย H.R นั้นชื่นชมรุ่นพี่ A.A เป็นอย่างมากค่ะ ” 

 

  โกหกหรือเปล่า ?! คู่ S.A&A.A จริง ๆ น่ะเหรอ ?! 

 

 นานี๊ ~ o 

 

  กรี๊ดดดดดด ~ หลังจากเพิ่งรู้ว่าพวกเขาพักหอพักเดียวกัน  ตอนนี้ฉันจะได้รู้แล้วว่าพวกเขามีโมเมนต์อะไรอีก ” 

 

  ฉันจะรอนะ  

 

“ ฉันด้วย ” 

 

“ +2 ” 

 

“ +54 ” 

 

คานาเอะพิมพ์อีกข้อความทิ้งท้ายด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

 

  ไว้ใจฉันได้เลยค่ะ ! 

 

 

 

 

“ เอ๋  เพื่อนจะมาทำรายงานที่นี่งั้นเหรอ ? ”  ผมส่งเสียงทวนเมื่อเรนยะที่กำลังนั่งเล่นกับฮานาเอะคุงตะโกนบอก  

 

เรนยะคุงขานรับ

 

“ ครับ  มาตอน 10 โมงเช้า  มา 4 คนครับ ” 

 

  เพื่อนของเธอจะอยู่ทานข้าวเที่ยงด้วยไหม  ฉันจะเตรียมเผื่อพวกเขาให้ ”  ผมถามเสียงนุ่มอารมณ์ดีเพราะผมแกะผ้าพันแผลที่หัวออกได้แล้ว  ซึ่งบอกตามตรงมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

 

  ขอรบกวนด้วยนะครับ  พวกนั้นอยากลองทานอาหารฝีมือรุ่นพี่กันมาก ๆ แล้วก็ฝากบอกมาว่าพายแอปเปิ้ลอร่อยมาก ๆ ครับ ”  เด็กหนุ่มยิ้มกว้างส่งมาให้ผม    ผมคิดนิดหนึ่งขณะถาม

 

“ เพื่อนของเธอมีใครไม่ชอบทานแกงกะหรี่ไหม ? ” 

 

  ไม่มีครับ ” 

 

“ แล้วทานเผ็ดกันได้หรือเปล่า ?   

 

  ทานได้ครับ ”  ผมคลายสีหน้าลง   คิดว่าจะทำแกงกะหรี่หมูทอดเป็นมื้อเที่ยงวันพรุ่งนี้เพราะสามารถตักเติมเท่าไหร่ก็ได้  แล้วผมก็นึกบางสิ่งออก

 

“ จริงสิ  เรนยะคุง  เห็นว่าอยากกินคุกกี้ใช่ไหม  ฉันลองอบคุกกี้เนยกับคุกกี้ช็อกโกแลตชิพน่ะ  มาเอาไปกินกับฮานาเอะคุงสิ   

 

  รุ่นพี่สุดยอดเลยครับ ! 

 

ผมมองหัวของเรนยะคุงที่เหมือนมีหูและหางงอกออกมาและกำลังสะบัดอย่างรุนแรงแล้วก็ได้แต่หัวเราะ  ถึงจะรู้ว่าตัวเองทำอาหารอร่อยก็เถอะแต่มีคนมาชมผมบ่อย ๆ ก็ดีกับใจเหมือนกันนะเนี่ย

 

เรนยะสมกับเป็นรุ่นน้องไทป์น้องชายจริง ๆ

 

มองเรนยะคุงที่ให้ฮานาเอะคุงขี่หลังแล้ววิ่งมาเอาคุกกี้ไปกินก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ อีกครั้งเพราะแปบเดียวอาชิยะคุงก็กระโจนมาแย่งคุกกี้ของผมไปกินด้วย

 

เอ...เพื่อนมากันสี่คน  เท่ากับมื้อเที่ยงพรุ่งนี้ต้องทำแกงกะหรี่สักเจ็ดที่  แต่ทำเผื่อคุณฟุราเบะด้วยดีกว่า  อาชิยะคุงก็กินเยอะเหมือนกันต้องเตรียมเนื้อหมูให้พอซะแล้ว

 

 

 

 

ตอนใกล้  10  โมงเช้า  เรนยะคุงก็ลงไปรับเพื่อน ๆ ขึ้นมาขณะที่อาชิยะคุงพาฮานาเอะคุงไปเล่นฟุตบอลที่ได้มาจากรุ่นน้องหนุ่ม   ตั้งใจจะกลับตอนใกล้ 11 โมงจะได้รอทานข้าวเที่ยงพร้อมกันเลย

 

“ กลับมาแล้วคร้าบ ! 

 

 “ ขอรบกวนหน่อยนะคะ/ครับ ”  เสียงที่ประสานตามหลังเสียงของเรนยะคุงทำให้ผมที่กำลังจัดเตรียมของว่างให้พวกเด็ก ๆ รุ่นน้องเดินออกมาทักทายทั้งหมด

 

 “ ยินดีต้อนรับ   ฉันชื่อเอนมะ  อากิระ  เรียกพี่พอลหรือพอลเฉย ๆ ก็ได้  เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากฟุคิโด ” 

 

 

 

ตอนที่ได้เดินเข้าไปในห้องพักซึ่งแบ่งสัดส่วนเป็นห้องนอน  ห้องครัว  แม้กระทั่งห้องนั่งเล่นจนเหมือนบ้านขนาดย่อมคานาเอะก็ว่าเธอตื่นเต้นแล้ว  แต่พอได้เห็นคนที่เธอดั้นด้นมาหาเธอยิ่งตื่นเต้นไปอีก

 

“ ยินดีต้อนรับ   ฉันชื่อเอนมะ  อากิระ  เรียกพี่พอลหรือพอลเฉย ๆ ก็ได้  เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากฟุคิโด ” 

 

รุ่นพี่พอลเป็นเหมือนที่เรนยะอธิบาย  เขาสวมแว่น  มีผมปรกหน้านิด ๆ ทำให้เห็นดวงตาไม่ค่อยชัด  แต่ที่ชัดเจนคือความรู้สึกอ่อนโยนและสุภาพที่แผ่ออกมา  ให้ความรู้สึกเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังพูดกับเด็ก ๆ ไม่มีผิด

 

ภาพลักษณ์อีกฝ่ายอาจจะดูธรรมดาหากเทียบกับรุ่นพี่อาชิยะหรือเรนยะที่หน้าตาจัดได้ว่าดี   แต่หน้าตาไม่ใช่สิ่งที่ตัดสินเสมอไป  สิ่งที่วัดได้คือเสน่ห์ในตัวต่างหาก  คนบางคนหน้าตาธรรมดาแต่กลับมีเสน่ห์ที่ไม่ธรรมดา  ให้ความรู้สึกน่าชื่นชมและละสายตาไม่ได้เมื่อใกล้ชิดและคานาเอะคิดว่ารุ่นพี่ตรงหน้าเป็นคนประเภทนั้น

 

พวกเธอเริ่มแนะนำตัวทีละคน

 

  คุบิโนะ  โมโมโกะค่ะ  เป็นร่วมชั้นเรียกโมโมโกะเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ    

 

  ซูรูงะ  คานาเอะค่ะ   

 

  คาวาชิมะ  โทระโอะครับ  เรียกโทระโอะได้เลย ” 

 

  วาคาบุ  ซูวาระครับ  เรียกซูวาระได้เหมือนกันครับ  ขอรบกวนด้วยครับ ” 

 

ทั้งสี่คนโค้งตัวให้  พอลมองยิ้ม ๆ ขณะถาม

 

“ จะทำงานกันในห้องของเรนยะคุงหรือจะนั่งทำที่ห้องนั่งเล่นก็ตามสบายเลยนะ  ห้องน้ำอยู่ทางนั้น  ฉันจะทำความสะอาดบ้านนิดหน่อย  ดังนั้นไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ ” 

 

“ ครับ/ค่ะ ”  

 

  ทำงานที่ห้องนั่งเล่นไหม  ห้องของฉันไม่ค่อยมีที่สักเท่าไหร่ ”  เรนยะเสนอ  เมื่อตกลงกันแล้วพวกเขาจึงนั่งที่พื้นแทนที่จะนั่งโซฟาเพื่อให้สะดวกกับการทำรายงาน   ซูวาระและโมโมโกะมีโน๊ตบุ๊คมาทำงาน  พวกเขาสองคน  คนหนึ่งจะพิมพ์รายงาน  คนหนึ่งจะหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต  มีคานาเอะคอยถ่ายรูประหว่างทำงาน  คนที่เหลือก็จะช่วยหาข้อมูลจากหนังสือและเขียนร่างลงในกระดาษเพื่อให้เพื่อนสาวพิมพ์อีกที

 

 นี่ ๆ เรนยะ  แล้วรุ่นพี่อาชิยะล่ะ ?    คานาเอะถามขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจ  เรนยะเงยหน้าจากหนังสือเล็กน้อย

 

  พาฮานาเอะคุงไปเตะฟุตบอลน่ะ  เดี๋ยวก็คงขึ้นมา ” 

 

เด็กสาวทำงานของตัวเองต่อก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเท้าเดินมา  ปรากฏว่าเป็นรุ่นพี่พอลถือถาดที่วางแก้วน้ำและขนมที่ใส่ถ้วยมาหา   พอพวกเขามองชัด ๆ ถึงรู้ว่าเป็นเครมบรูเล่ที่ยังมีไอร้อนลอยจาง ๆ ตกแต่งด้วยสตอร์เบอรี่ครึ่งลูก   บอกได้ว่าเพิ่งทำเสร็จเมื่อสักครู่นี่เอง  ส่วนน้ำในแก้วก็เป็นน้ำมะนาวปั่นที่ดูเย็นสดชื่นที่มีมะนาวฝานอยู่ในแก้ว

 

  ขนมจ้า  ทานกันได้ตามสบายเลยนะ ”  หน้าตาที่น่าทานของขนมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าทำให้พวกเขาทั้งหมดกลืนน้ำลายเอือกเป็นเสียงเดียว   คานาเอะมองรอยยิ้มนุ่ม ๆ ของรุ่นพี่หนุ่มแล้วพลันใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง

 

โว้ว...คนมีเสน่ห์ทำอะไรก็ดูดีไปหมดเลย

 

  ฉันขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยนะ ”  คานาเอะที่พกกล้องถ่ายรูปอย่างดีถ่ายขนมเครมบรูเล่กับน้ำมะนาวปั่นหลายรูปก่อนจะตัดสินใจกิน  พอคำแรกของขนมที่เข้าปากเธอก็เม้มปากตัวเองแน่น  รสชาติหวานในตอนแรกที่กินค่อย ๆ ลดลงเมื่อเคี้ยวคู่กับน้ำตาลไหม้ด้านบนกลายเป็นรสหวานแต่พอดี  ไม่เลี่ยนเลยสักนิดแถมรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสะระแหน่ที่หอมชื่นใจชวนให้อยากกินไปอีกเรื่อย ๆ

 

พอเธอกินได้ครึ่งหนึ่งแล้วลองดูดน้ำมะนาวปั่นขึ้นไปก็ยิ่งรู้สึกดี  อากาศร้อน ๆ แบบนี้ถึงภายในห้องพักจะเปิดแอร์แต่พอได้ดูดน้ำมะนาวเย็นเจี๊ยบชื่นใจที่ไม่เปรี้ยวจนแสบคอแต่เปรี้ยวหวานพอดีช่วยตัดรสชาติของเครมบรูเล่ที่อาจทำให้รู้สึกคอแห้ง   ปรับลิ้นให้สามารถกินได้ต่อโดยไม่มีเบื่อและนั่งกินไปได้เรื่อย ๆ อย่างหยุดไม่อยู่  กว่าพวกเขาทั้งหมดจะรู้ตัว  ขนมในมือก็หมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

“ ฮือ...สุดยอดไปเลย ”  โมโมโกะกระซิบกับตัวเองทั้งที่อยากจะตะโกนให้สุดเสียงว่ามันอร่อยสุด ๆ ไปเลย  

 

โทระโอะมองไปที่เรนยะก่อนโอดครวญ

 

  นี่นายได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวันงั้นเหรอเนี่ย  ไม่ยุติธรรมเลย ” 

 

“ ช่วยไม่ได้นี่นา ”  เรนยะที่ยิ้มกว้างพูดด้วยน้ำเสียงเริงร่า  ก่อนพวกเขาจะต้องหันไปหาคนทำที่เดินมาหาอีกรอบด้วยสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นพวกเขาทานเครมบรูเล่กันหมดเกลี้ยงแล้ว

 

  ดูเหมือนพวกเธอจะหิวกันนะ ”  พอลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ  มือกอดขวดโหลใส่คุกกี้กับจานขนมที่ใส่ชูครีมไส้สตอเบอร์รี่  ชาเขียวและช็อกโกแลตซึ่งเพิ่งทำเสร็จเช่นเดียวกันและตั้งใจจะยกมาให้เด็ก ๆ ทาน

 

ทุกคนอยากจะอ้าปากบอกว่าไม่ใช่พวกเธอหิวแต่รุ่นพี่ทำอร่อยเกินไปทว่ากลิ่นของคุกกี้เนยและชูครีมหอม ๆ ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ ก็ขวางคำพูดของพวกเธอด้วยการทำให้พวกเธอกลืนน้ำลายซ้ำ ๆ หลายครั้งจนพูดไม่ออก

 

  ทานกันได้ตามสบายเลยนะ อยากได้อะไรไปบอกพี่ในครัวก็ได้   ตั้งใจทำงานกันนะ ” ประโยคนี้หันไปบอกกับเรนยะ  ซึ่งเด็กหนุ่มก็ขานรับพร้อมริ้วแดง ๆ ที่แก้มอย่างไม่รู้ตัว

 

  ครับ ! 

 

คานาเอะมองภาพสองหนุ่มที่ยิ้มให้กันตาวาว  แวบกดกล้องไปหลายแชะเงียบ ๆ และแน่นอนว่าเธอไม่ลืมถ่ายขนมล็อตใหม่ที่ถูกยกมา  และความอร่อยของขนมเหล่านี้ทำเอาพวกเธออยากจะกินลิ้นของตัวเองไปด้วยเหลือเกิน

 

ฮือออ สุดยอด

 

“ ไม่ยุติธรรมเลย ”  เพื่อนหนุ่มของเธอยังโอดครวญต่อไป  คานาเอะเปิดหนังสือหาข้อมูลสลับกับยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพเพื่อน ๆ ที่ทำงานไปด้วย

 

รุ่นพี่พอลเดินไปเดินมาพร้อมเครื่องดูดฝุ่น  เข้าห้องโน้นออกห้องนี้อย่างสบายอารมณ์  มีเสียงฮึมฮัมเป็นเพลงดังลอดออกมาบ้างก่อนพวกเขาจะเงยหน้ามองเมื่อได้ยินเสียงอุทานของรุ่นพี่หนุ่ม

 

  โอ๊ะ ”  พอลยกมือตบหน้าผากของตัวเองเมื่อเสียงร้องเพลงของเขาเรียกเหล่าสัตว์มาอีกแล้ว  หน้าต่างที่แง้มเปิดเป็นเหตุให้กระรอกสองตัวกระโจนมาเกาะบ่าเขาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว  ยังไม่รวมนกพิราบขาวที่เกาะที่ราวระเบียงอีก

 

พอลยิ้มแห้ง ๆ ให้เด็กๆ ที่มองมาทางเขาด้วยความประหลาดใจ  เขาบอกอย่างเรียบง่าย

 

  เหมือนพวกมันจะหลงมาน่ะ  ไม่มีอะไรหรอก ” 

 

เรนยะที่มองรุ่นพี่หนุ่มเปิดหน้าต่างและจับเจ้าตัวจิ๋วที่บ่าส่งออกไปพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

 

  สามครั้งแล้วนะเนี่ย  แปลกจัง ” 

 

  เห...อะไรสามครั้งงั้นเหรอ ”  แน่นอนว่าการทำงานโดยไม่พูดคุยกันเลยคงเป็นเรื่องน่าเบื่อเกินไป  ซูวาระจึงชวนคุยเรื่องของรุ่นพี่หนุ่มอย่างอดไม่ได้เช่นเดียวกับคนที่เหลือ

 

เรนยะยักไหล่

 

  ตั้งแต่รุ่นพี่มาอยู่เหมือนจะมีพวกสัตว์หลุดเข้ามาบ่อยขึ้นน่ะ  มีทั้งกระรอก  นกพิราบ  นกกระจิบ  แม้กระทั่งผีเสื้อจนกระทั่งรุ่นพี่อาชิยะยังแซวรุ่นพี่พอลเลยว่าเป็นคนประเภทที่ดึงดูดสัตว์น่ะ  เพราะแม้แต่สัตว์ในสวนสาธารณะยังชอบมาเล่นกับรุ่นพี่บ่อย ๆ เลย ” 

 

“ เห... ”  พวกเขาทั้งสี่ส่งเสียงร้องในลำคออีกรอบ

 

  รุ่นพี่คงเป็นประเภทที่เข้ากับสัตว์ได้ง่าย ๆ ล่ะมั้ง ”  เรนยะบอกก่อนเขาจะตะโกนขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูและเสียงรุ่นพี่อีกคนเอ่ยเสียงดัง

 

“ กลับมาแล้ว ! 

 

  ยินดีต้อนรับครับ ! เหมือนรุ่นพี่อาชิยะจะกลับมาแล้วนะเนี่ย ” 

 

อาชิยะในสภาพเหงื่อท่วมตัวพร้อมฮานาเอะที่สภาพไม่ต่างกันยกยิ้มทักทายเมื่อเห็นเพื่อน ๆ ของเรนยะนั่งหน้าสลอนกันอยู่

 

“ สวัสดีค่ะรุ่นพี่ ” 

 

“ สวัสดี  ทำงานเป็นยังไงกันบ้าง ” 

 

  คืบหน้าบ้างแล้วครับ ” 

 

  ทำตัวตามสบายเลยนะ  อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันด้วย  พอลจะทำข้าวแกงกะหรี่ให้ทานล่ะ   ฝีมือทำอาหารพอลสุดยอดไปเลยนะรู้หรือยัง ? โอ๊ะ ? ชูครีมนี่นา ”  อาชิยะตาเบิกกว้างเมื่อเห็นขนมที่ยังทานไม่หมดในจาน  เช่นเดียวกับเด็กชายที่ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับในทันที “  พอล ! ทำชูครีมเหรอ ?! 

 

  ครับ ”  พอลชะโงกหน้าออกมาจากครัวก่อนจะยิ้ม “ ทำไส้สตอเบอร์รี่  ชาเขียวแล้วก็ช็อกโกแลตน่ะครับ ” 

 

“ เจ๋ง ! รักนายจะแย่อยู่แล้วพอล ! 

 

กึก

 

คานาเอะที่ได้ยินหัวใจเต้นโครมครามอย่างหยุดไม่ได้ในทันที  เธอจ้องสองรุ่นพี่หนุ่มที่กำลังคุยกันตาไม่กระพริบ

 

รุ่นพี่พอลทำหน้าเอือม ๆ ขณะเดินมาหาก่อนเจ้าตัวจะผงะถอย

 

  นี่เล่นกันจนเหงื่อโชกขนาดนี้เลยหรือครับเนี่ย ? ” 

 

  ก็แดดมันร้อนนี่นา ”  อาชิยะยักไหล่เหมือนจะบอกว่าอากาศวันนี้ร้อนมาก ๆ ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

 

พอลชี้นิ้วไปทางห้องน้ำทันที

 

  ไปอาบน้ำเลยครับ  เหม็นเหงื่อครับ ” 

 

อาชิยะเลิกคิ้วสูง  ขณะตอบกลับ

 

  ไม่เห็นเหม็นเลย  เนอะ  ฮานาเอะ ” 

 

เด็กชายพยักหน้ารับหงึกหงัก  แต่พอลส่ายหน้า

 

  ไม่ต้องไม่เหม็นเลยครับ  อากาศร้อน ๆ แบบนี้  เชิญไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยครับ ”  อาชิยะมองพอลนิ่งก่อนจะฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาพ่อครัวประจำสภาต้องหรี่ตามองแล้วต้องถอยกรูดเมื่อเจ้าตัวถลามาสวมกอด

 

 อาชิยะคุง มันเหนอะหนะนะครับ ! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ !  พอลร้องลั่นเมื่อถูกสวมกอดเข้าเต็มรัก  ยังไม่ทันจะได้ฟาดสักเปรี้ยง  คนที่เริ่มรู้แกวก็คว้าตัวฮานาเอะพร้อมพุ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำตามด้วยเสียงหัวเราะร่วน

 

  อาบน้ำกันดีกว่าเนอะฮานาเอะคุง  ก่อนจะโดนดุ ฮ่า ๆๆ ! 

 

พอลส่ายหน้าเอือมอีกรอบก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมทำข้าวแกงกะหรี่หมูทอด

 

  คานาเอะ....คานาเอะ ? ” 

 

  หือ ? ” 

 

  โอเคหรือเปล่า ? หน้าเธอแดงมากเลยนะ ”  โมโมโกะถามเพื่อนสาวที่อยู่ ๆ ก็หน้าแดงเถือกขึ้นมากะทันหัน  คานาเอะกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะส่ายมือปฏิเสธ

 

  ไม่เป็นไร ๆ เมื่อกี้กลั้นจามไว้น่ะ  หน้าเลยแดง ” 

 

  อ้อ ” 

 

ส่วนในใจของเด็กสาวนั้นกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง  ทว่าเธอต้องเก็บอาการด้วยสีหน้าไม่รู้สึกรู้สาผิดไว้กับมือที่สั่นระริกอย่างหยุดไม่ได้

 

พระเจ้า...ขอบคุณที่ให้ลูกช้างเกิดมา

 

ขอโมเมนต์อีกสักนิดนะคะ

 

และเหมือนพระเจ้าจะเห็นใจเธอ   สองหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมานั่งโซฟาไม่ไกลจากที่พวกเธอทำงาน  อาชิยะมีฮานาเอะนั่งอยู่บนตัก  มือก็ถือผ้าขนหนูขณะเช็ดผมให้น้องชาย   ส่วนหัวตัวเองก็เปียกซ่ก   ตอนพอลกำลังเดินผ่าน  อาชิยะก็คว้าชายเสื้ออีกคนไว้

 

  เช็ดผมให้หน่อยสิ ”  ชายหนุ่มยิ้มกว้าง  ทำตาออดอ้อน

 

แชะ

 

คานาเอะไม่พลาด  เธอนั่งหลังตรงกดถ่ายรูปอย่างไร้เสียงไปครั้งหนึ่ง  ก่อนจะตัดสินใจรอโอกาสถ่ายภาพให้ต่อเนื่อง

 

  เป็นเด็กหรือไงกันครับ  อาชิยะคุง ? ”  ถึงจะบ่นแบบนั้นแต่พอลก็เริ่มซับหยาดน้ำที่ผมของเพื่อนร่วมห้องให้อย่างว่าง่าย  ตอนนี้จึงกลายเป็นภาพคนสองคนที่กำลังเช็ดผมเรียงไปตามลำดับอย่างขะมักขะเม้น  แม้จะไม่มีเสียงพูดคุยกันแต่ก็ให้ความรู้สึกที่อบอุ่นเป็นอย่างมาก

 

“ ฮืออออ... ”  คานาเอะส่งเสียงร้องแปลก ๆ ในลำคอเมื่อเห็นภาพที่รุ่นพี่ทั้งสองคนหันมามองตากัน  คนหนึ่งเลิกคิ้วสูง  ยิ้มเอือมระอาแต่อ่อนโยน  อีกคนยิ้มกว้างจนตาหยีขณะชิดใกล้

 

เธอฉวยโอกาสที่เพื่อน ๆ ตั้งอกตั้งใจทำง่ายรัวถ่ายภาพนั้นเอาไว้

 

เที่ยงครึ่ง  แกงกะหรี่ที่ทำให้ท้องร้องมานานในที่สุดก็ถูกเสิร์ฟพร้อมหมูชุบแป้งทอดที่หั่นไว้ให้อย่างสวยงาม  ข้าวสวยร้อนๆ แกงหอม ๆ เข้มข้นและหมูชุบแป้งทอดเหลืองกรอบน่าทานทำให้พวกเรนยะได้แต่ร้องในใจ

 

ตาย...แค่ได้กินต่อให้ต้องตายก็ไม่เสียใจแล้ว

 

พวกเขาสวาปามกันที่ตรงนั้น  แต่พอล  ฮานาเอะและอาชิยะกินที่โต๊ะทานอาหารเพื่อที่จะไม่ไปรบกวนเวลาของเด็ก ๆ แน่นอนว่าอาชิยะวิ่งเอาข้าวแกงกะหรี่ลงไปให้คุณฟุราเบะเป็นที่เรียบร้อยแล้วก่อนจะขึ้นมาทานข้าวพร้อมพอล

 

ระหว่างทานพอลที่เริ่มสังเกตเห็นว่าฮานาเอะคุงเหมือนจะเขี่ยแครอทไปอีกมุมหนึ่งและอาชิยะที่ยกช้อนเหมือนจะช่วยฮานาเอะกินแครอทนั่นทำให้พอลรีบส่งเสียงห้าม

 

  เดี๋ยวก่อนครับอาชิยะคุง ”  อาชิยะสะดุ้ง  ก่อนจะยิ้มแห้งเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกดุเรื่องอะไร

 

  ฮานาเอะคุงต้องกินผักนะครับ  ผักมีประโยชน์ทำให้ฮานาเอะคุงแข็งแรง ”  พอลพูดกับเด็กชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 

ฮานาเอะเม้มปากขณะตอบ

 

  แต่...ขม...” 

 

  ฮานาเอะคุงลองทานแล้วหรือยังครับ ? พี่สัญญาว่าผักไม่ขมแน่นอน ” 

 

  ไม่เป็นไรหรอกมั้งพอล  แค่นิด ๆ หน่อย ๆ--”  พอลตวัดตามองคนพูดทันที

 

  อย่านึกว่าผมไม่รู้นะครับว่าอาชิยะคุงช่วยฮานาเอะคุงกินผักเมื่อเช้านี้   บอกแล้วไงครับว่าผักที่ผมทำให้ฮานาเอะคุงไม่ขมแถมกินง่ายเป็นพิเศษ  ถ้าอาชิยะคุงช่วยฮานาเอะคุงกินก็เปล่าประโยชน์กับที่ผมทำสิครับ ” 

 

“ ง่า-- ” 

 

  บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าต่อไปนี้ห้ามช่วยฮานาเอะคุงเลือกกินเด็ดขาด  ไม่อย่างนั้นเตรียมอดของหวานได้เลยแล้วผมก็จะหนีไปนอนโซฟาด้วย ” 

 

  นั่นไม่ได้นะ  ถ้านายไปนอนโซฟาฉันก็นอนไม่หลับน่ะสิ !  อาชิยะร้องลั่น  เขาเป็นโรคติดหมอนข้างนะ  ไม่มีหมอนข้างหรืออะไรให้กอดก็นอนไม่หลับน่ะสิ

 

  ไม่รู้ครับ  จะถือว่าเป็นการทำโทษ ” 

 

พอลทำหน้าเคร่งขรึมแต่เมื่อหันมาทางฮานาเอะคุงก็มีสีหน้าอ่อนโยนลง

 

“ พี่พอลสัญญาว่าผักของฮานาเอะคุงไม่ขมแน่นอน  แล้วถ้าฮานาเอะคุงกินหมด  พี่พอลมีรางวัลให้ด้วยนะครับ ” 

 

  สัญญานะ ”  ฮานาเอะทำหน้าน่าสงสาร  ชูนิ้วก้อยขึ้นมาซึ่งพอลก็ยกนิ้วก้อยของตนเองขึ้นเกี่ยวพร้อมรอยยิ้ม

 

  สัญญาครับ ” 

 

พอเห็นเด็กชายพยายามกล้ำกลืนกินผัก  แม้จะมีสีหน้าประหลาดใจที่ผักไม่ขมแต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่ชอบอยู่ดี  เจ้าตัวหันไปทำหน้าอ้อนวอนพี่ชายบางครั้งแต่อาชิยะคุงก็ลูบหัวปลอบประโลมพร้อมพูดเสียงแห้ง

 

  ขอโทษนะฮานาเอะ  ถ้าพี่ถูกลงโทษพี่คงลำบากแน่ ๆ ” 

 

ทั้งนอนไม่หลับทั้งอดของหวาน  ใครก็ตามที่ได้ลองกินอาหารฝีมือพอล  ถ้าถูกห้ามไม่ให้กินก็คงเหมือนตายทั้งเป็นนั่นล่ะนะ

 

ฮานาเอะทำหน้ามุ่ยนิด ๆ ก่อนจะพยายามกินผักจนหมด  เมื่อทานหมดแล้วถึงหันไปมองพอลด้วยน้ำตาคลอหน่วยเรียกร้องของรางวัล  พอลยิ้มกว้าง  เดินเข้าไปในครัวพร้อมจานของหวาน  เค้กชาเขียวหน้านิ่มซึ่งโรยผงชาเขียวไว้ด้านบน  สีสันสดใสและดูเด๋งดึ๋งไปมาน่าสนใจเป็นที่สุด   รางวัลเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากเค้กชาเขียวของโปรดฮานาเอะคุง

 

ดวงตาของเด็กชายเป็นประกายวิบวับในทันที  วิ่งไปกอดพอลหนึ่งทีก่อนจะรับจานไปด้วยรอยยิ้มกว้าง  

 

พอลยิ้มนิด ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วสูงเมื่อชายหนุ่มอีกคนแบมือมองมาทางเขา

 

“ อะไรครับ ? ” 

 

  ของฉันล่ะ ? ”  อาชิยะกระพริบตาปิ๊ง ๆ ก่อนจะมีสีหน้าเหมือนคนใจสลายเมื่อพ่อครัวหนุ่มบอกเสียงนุ่มว่า

 

  ไม่มีของอาชิยะคุงครับ ” 

 

  พอลลลลลล  ไหงงั้นล่ะ ?! 

 

  ไม่มีเค้กชาเขียวของอาชิยะคุงหรอกนะครับ ”  อาชิยะชะงักไปนิดก่อนหรี่ตา  ถามอย่างกระตือรือร้น “ ไม่มีเค้กชาเขียวแต่มีอย่างอื่นให้ฉันใช่ไหม ? ” 

 

พอลนิ่งไปนิดก่อนจะถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุดจนหลังของตนเองชิดกำแพง  ใบหน้าคมขยับเข้ามาชิดพร้อมรอยยิ้มกว้างเป็นประกาย   พอลที่ถูกปิดทางหนีจึงจำต้องบอกออกไปทั้งที่ตั้งใจจะแกล้งอีกฝ่ายสักหน่อย

 

  ของอาชิยะคุงอยู่ในตู้เย็นครับ  แต่ต้องล้างจานให้เสร็จก่อนนะครับ ” 

 

“ ฮ่า ๆๆ ขอบคุณนะ ! รักนายที่สุดเลย !  พอได้ฟังดังนั้นเจ้าตัวก็กระดี๊กระด๊าเต็มที่  หยิกแก้มพ่อครัวหนึ่งทีก่อนจะขยับตัวรวดเร็วไปเก็บจานเปล่าของพวกเรนยะด้วยความกระตือรือร้น

 

แน่นอนว่าเค้กชาเขียวอีกห้าที่ย่อมเป็นของพวกเรนยะ  พอลยกไปเสิร์ฟด้วยรอยยิ้ม  แต่อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสายตาของสาวน้อยชื่อคานาเอะมองมาทางตนอย่างร้อนแรงผิดปกติ   เมื่อลองสังเกตดูกลับไม่พบอะไร  เขาจึงได้แต่เกาหัวด้วยความงุนงง

 

  ทานให้อร่อยนะ ” 

 

  ขอบคุณครับ/ค่ะ ” 

 

เมื่อร่างของชายหนุ่มผมทองเดินไปแล้ว  คานาเอะไม่รีรอที่จะยิงคำถามใส่เพื่อนหนุ่มทันที

 

  เรนยะ รุ่นพี่นอนด้วยกันงั้นเหรอ ? ”  เมื่อสายตาของเพื่อนสี่คนมองมาทางเธอแปลก ๆ คานาเอะจึงเก็บท่าทางให้สุขุมขณะเอ่ยแก้ “ หมายถึง---รุ่นพี่นอนห้องเดียวกันงั้นเหรอ ? ” 

 

  อ่า...ใช่  จริงๆ  ยังมีห้องเหลือแต่ห้องนั้นยังตกแต่งไม่เสร็จหรอก  และเพราะตอนแรกรุ่นพี่บาดเจ็บที่ศีรษะ  ไหล่ขวาหลุด  ไหนจะข้อเท้าแพลง  รุ่นพี่อาชิยะเลยให้รุ่นพี่พอลนอนห้องเดียวกัน  เพราะจะได้ดูแลเวลาพาเข้าห้องน้ำหรือแต่งตัว  เพราะตอนแรกรุ่นพี่พอลใช้แขนได้แค่ข้างเดียวน่ะ   อีกอย่างเตียงก็กว้างพอจะนอนสองคนด้วย ” 

 

  พรวด--”  ไม่มีใครคิดอะไรมากเพราะสมเหตุสมผลดีที่รุ่นพี่หนุ่มจะดูแลคนเจ็บ  ทว่าสาวน้อยผู้ถามซึ่งจิบน้ำปิดอาการของตนเองกลับสำลักเข้าเต็มรักเมื่อเข้าใจความหมายที่เพื่อนหนุ่มเอ่ย

 

นอนห้องเดียวกันก็ว่าฟินแล้ว  นี่ยังจะนอนเตียงเดียวกันอีก ?!

 

แถมเท่าที่ฟัง  รุ่นพี่อาชิยะติดหมอนข้างเลยต้องนอนกอดรุ่นพี่พอลแทนไม่งั้นจะนอนไม่หลับ

 

ตาย ๆ ถ้าภาพรุ่นพี่อาชิยะอุ้มรุ่นพี่พอลท่าเจ้าหญิงทำเอาเธอฝันดีไปสามวันแปดวัน  เรื่องนี้ก็พอให้เธอไปแต่งฟิคได้อีกสิบเรื่องเลย

 

นี่มัน Is Real !!!

 

“ คานาเอะ  เลือด ?! 

 

“ เฮ้ย ๆๆ เธอเลือดกำเดาไหลนะคานาเอะ ?! 

 

  ขอทิชชู่หน่อย ” 

 

  เกิดอะไรขึ้น ?!  พอลที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบเดินมาหาด้วยสีหน้าตื่น ๆ พอเห็นสาวน้อยคนหนึ่งเลือดกำเดาไหลจึงรีบเข้าไปหา  บอกให้คานาเอะจังก้มหน้าไว้แล้วรีบไปหาทิชชู่มาทำความสะอาดใบหน้าให้

 

“ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ? ”  แม้กระทั่งอาชิยะยังเดินมาดูด้วยสีหน้าเป็นห่วง  คานาเอะโบกไม้โบกมือปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มกว้าง

 

  ไม่ค่ะ ๆ หนูสบายดี  ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ” 

 

  เดี๋ยวพี่จะไปหาผ้าชุบน้ำมาให้นะ โอ๊ะ ”  พอลที่รีบร้อนหมุนตัวกลับสะดุดเท้าตัวเองจนเซแต่ถูกอาชิยะคว้าตัวเอาไว้  เจ้าตัวดุคนในอ้อมแขน

 

  ระวังหน่อยสิ  นายนี่ซุ่มซ่ามอยู่เรื่อยเลย  เดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก ” 

 

“ ผมไม่เป็นไร  ถ้าจำไม่ผิดผ้าอยู่ในลิ้นชักล่างสุดใช่ไหมครับ ” 

 

“ น่าจะนะ  มา  เดี๋ยวฉันช่วยหา ” 

 

ฮืออออออ  เขาโอบกันด้วย

 

คานาเอะมือสั่นยิ่งกว่าเดิม  เธอเกือบจะได้ นิพพาน แล้ว

 

“ ว่าแต่ครีมอาบน้ำใกล้หมดแล้วนะ  ถ้าจะซื้อใหม่ฉันฝากซื้อกลิ่นที่นายชอบใช้ที ” 

 

  กลิ่นดอกซากุระที่ผมใช้น่ะเหรอครับ ? ” 

 

  อืม...ไม่สิ ไม่เอาดีกว่า เอากลิ่นอื่นละกันที่ไม่ใช่กลิ่นนั้น ” 

 

  หือ ? ” 

 

  ฉันว่าดมจากตัวนายหอมกว่าเอามาใช้เองน่ะสิ  เวลานอนกอด  ตัวนายหอมมาก ๆ เลยล่ะ ” 

 

  ...ผมจะซื้อกลิ่นนั้นมาให้อาชิยะคุงใช้ครับ แล้วผมก็จะเลิกใช้กลิ่นนั้นด้วย ” 

 

  อ้าว  ทำไมล่ะ ? ” 

 

  ยังจะถามอีกเหรอครับ ?! 

 

“ คานาเอะ  เลือดกำเดาไหลอีกแล้ว ?! 

 

ฮืออออ  เธอตายตาหลับแล้ววววววว

 

และวันนั้นนอกจากคานาเอะแล้ว  ทุกสิ่งที่เธอรับรู้มาและบรรยายลงในกลุ่มแชทก็ทำให้หลายคนเลือดออกเช่นเดียวกันแม้กระทั่งอาจารย์สาวห้องพยาบาลผู้ถึงกับใช้ทิชชู่เพื่อซับเลือดของตัวเองจนหมดมวน

 

นี่มัน แฟมิลี่ชัด ๆ

 

สาวน้อยในกลุ่มแชทพร้อมใจเรียกชื่อเล่นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากฟุคิโดว่า หม่าม้า  เรียกเด็กหนุ่มจากชมรมเทควันโดว่า ปะป๊าส่วนเด็กชายตัวน้อยก็เรียกว่า ลูกจ้าภายในแชทกลุ่มส่งฟิคให้กันรัว ๆและชื่อเรื่องแต่ละเรื่องล้วนต่อท้ายด้วย +16 , +18 แม้กระทั่ง +25 !

 

ตัวอย่างเช่น

 

ระวังลูกตื่น’ +18

 

เราสองคนในห้องนอน’ +18

 

ครีมอาบน้ำกลิ่นซากุระ’ +16

 

เมื่อปะป๊าอยากกินขนมหวาน’ +25

 

 

 

ดูเหมือนจะมีคนอีกมากทีเดียวที่ต้องเสียเลือดในวันนั้น

 

 




TALK


แอบคิดว่าจะแต่ง NC เล่น ๆ นะเนี่ย  แต่ก็แค่คิดนะคะ  เพราะยังไม่รู้เลยว่า NC นี้จะให้หนูพอลถูกใครกิน  อิ ๆ #คนบาป2018 จริง ๆ เรืออาชิยะคุงคงแล่นกันพรึ่บพรั่บ  แต่อย่านึกว่าไรท์ไม่รู้นะว่ามีคนแอบต่อเรือของกัปตันอิโต  โทคิยะไว้ด้วยน่ะ  หึ ๆ


** ว่าแต่ถ้าสมมตินะสมมติ   อะแฮ่ม  สมมติไรท์จะแต่ง NC หนูพอลจริง ๆ คิดว่าจะให้ไรท์แต่ง NC หนูพอลคู่กับใครดี หืออออออ **


บางคนเสนอให้ Yaoi ไปเลย  แต่ไม่ด้ายยยยยย  ถ้า yaoi ก็ต้องมีสามีหนูพอลสิ  ไรท์ยังเลือกไม่ถูกเลยว่าจะให้ใครเป็นสามี  ถ้าฮาเร็ม  หนูพอลคงเหนื่อยแย่เลย  เพราะงั้นจิ้น ๆ แล้วให้รีดเดอร์จินตนาการถึงเรื่องราวของเรือตัวเองต่อแทนนะ  คิ ๆๆ

ต่อมาก็คือเวลาทำร้ายนักอ่าน   ภาพของกินทั้งหลายที่จะทำให้ทุกคนแสบท้องไปตาม ๆ กัน แม้กระทั่งไรท์เตอร์


พุดดิ้งชาเขียว  พุดดิ้งคาราเมล  พุดดิ้งช็อกโกแลตและพุดดิ้งผลไม้

     

     


คีชผลไม้




บราวนี่ชาเขียว

                 


นาเบโมโนะหรือหม้อไฟญี่ปุ่น

 


เทมปุระกุ้งกับผัก

 


ข้าวกล่องของเรนยะ

 


พายแอปเปิ้ล

 


ขนมเครมบรูเล่กับน้ำมะนาวปั่น

   


ชูครีมจ้า

 


สุดท้ายเค้กชาเขียวหน้านิ่ม

 


ใครยังไม่ได้กินอะไรก่อนนอนเลยก็ขอโทษด้วยนะคะ (หลบรองเท้า)  55555555


สัปดาห์ไรท์จะอัพนิยายอีกเรื่อง  คิดว่าน่าจะเป็นหลิ่งอี้ล่ะมั้งคะ  แต่ยังไม่แน่ไม่นอนเท่าไหร่  ส่วนเรื่องอื่น ๆ ยังคิดพล็อตไม่ออก  รอไปก่อนนะคะ จุ้บ ๆ








Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 29 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 28 ชีวิตสงบสุข (หรือเปล่านะ ?) ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6326 , โพส : 191 , Rating : 2% / 361 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
# 191 : ความคิดเห็นที่ 1874
อยากได้พอลมาไว้ที่บ้านบ้าง ต้องทำยังไงคะ----- ฮือออ ออร่าพี่ชายผู้อบอุ่นนุ่มนิ่มมันละลายใจยย
Name : ShamanWcat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ShamanWcat [ IP : 124.122.35.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2562 / 11:15
# 190 : ความคิดเห็นที่ 1787
รอเรื่องนี้อยู่นะคะไรท์ กลับมาเถอะนะคะ
Name : NatthakanAuchai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NatthakanAuchai [ IP : 159.192.97.58 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ธันวาคม 2561 / 13:12
# 189 : ความคิดเห็นที่ 1786
ชอบนิยายในทุกๆเรื่องของไรท์เลย แม้จะมีตัวละครเพิ่มขึ้นแค่ไหนแต่เราก็จดจำพวกเขาได้ แถมไม่รู้สึกอึดอัดด้วย สุดยอดเลยสนุกมากๆ นานแค่ไหนก็รอได้น้า!
Name : Mr. assassinate. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. assassinate. [ IP : 171.97.83.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2561 / 01:18
# 188 : ความคิดเห็นที่ 1783
คึดถึงกลับมาเถอะ
Name : คุโระ เซนดาร์กโนว์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุโระ เซนดาร์กโนว์ [ IP : 27.130.89.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2561 / 09:45
# 187 : ความคิดเห็นที่ 1773
รอค่า~~~~
Name : filmlovee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ filmlovee [ IP : 184.22.236.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2561 / 11:09
# 186 : ความคิดเห็นที่ 1771
กลับมาอ่านใหม่ ฟินนนนนน-...-
Name : สาวแว่น [ IP : 183.89.178.196 ]

วันที่: 17 กรกฎาคม 2561 / 21:56
# 185 : ความคิดเห็นที่ 1766
ฮือออ อยากอ่านต่อเเว้ววว ไรต์จ๋าาาาาา
Name : fkp20942 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fkp20942 [ IP : 14.207.40.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2561 / 20:01
# 184 : ความคิดเห็นที่ 1764
//ปูเสื่อนอนรอ(?)


ไรท์จ๋าาาา เค้าคิดถึงงงงง แง่งงงงงง
Name : zokonis < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zokonis [ IP : 49.49.234.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2561 / 20:08
# 183 : ความคิดเห็นที่ 1763
ฮืออออ ไรท์มาอัพทำให้ตายไปข้างทีเดียว เป็นสุขแล้วสินะคานาเอะ ถ้าเป็นชั้นก็ตายคะ ช็อตนี้ ฮรือออ
ปล.nc หนูพอลกับคนเฝ้าหอได้มั้ยคะไรท์ รู้สึกลำนี้จะต่อคนเดียว พายคนเดียว หุหุ
PS.  อยากขอบคุณนักเขียนทุกท่านที่แต่งนิยายออกมาได้ดีเหลือเกิน++
Name : มาสเตอร์ พาสต้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มาสเตอร์ พาสต้า [ IP : 49.229.45.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มิถุนายน 2561 / 07:58
  • ความคิดเห็นที่ 1763-1 (จากตอนที่ 29)
    เค้าก็ลงเรือนี้ยยย์ //ท่านจะไม่พายอย่างเดียวดาย
    PS.  Drama CD , Otome Games , BL , Manga , Anime , Seiyuu คือที่สุด!!! //หลงรักฮาเร็มยาโอยขนาดหนัก ((แฮ่กๆๆๆๆๆๆ))
    Name : :: Mosifer :: < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :: Mosifer :: [ IP : 103.26.22.222 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:6 มิถุนายน 2561 / 08:37
# 182 : ความคิดเห็นที่ 1758
ฮือออออ มันดีมากเลยค่ะ อ่านนี่ไม่อยากให้จบตอนเลยยย

ฟินตั้งแต่ต้นตอน ไม่ไหวล้าววว 

ทั้งรุ่นพี่โยเนฮาระ ทั้งคุณฟุราเบะ ทั้งรุ่นพี่โทคิยะ ไหนจะหนุ่มน้อยเรนยะ ตบท้ายที่อาชิยะที่มาทวงความหลวง(แค่กๆๆ)คืน

โมเม้นท์ตอนนี้มันดีมากกกกกกเลยค่ะ ดิ้นไปดิ้นมา 

อยากสิงร่างน้องคะน้า(คานาเอะ!)มากค่ะ ฟินเวออออร์

ตอนนี้ลงเรือทุกลำค่ะ ชอบจิ้นแบบนี้มากเลย ฮาเร็มนุ้งพอลดีงามมากค่าาา (ถ้าให้เลือก ชอบแบบจิ้นทุกคนกับพอลแบบนี้มากกว่าถ้าจะวายแต่มีสามีคนเดียวค่ะ ฮื้อ)

ขอบคุณที่มาอัพค่าา ฟินมาก รอตอนต่อไปค่ะะะ
PS.  Drama CD , Otome Games , BL , Manga , Anime , Seiyuu คือที่สุด!!! //หลงรักฮาเร็มยาโอยขนาดหนัก ((แฮ่กๆๆๆๆๆๆ))
Name : :: Mosifer :: < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :: Mosifer :: [ IP : 103.26.23.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2561 / 02:06
  • ความคิดเห็นที่ 1758-1 (จากตอนที่ 29)
    จะว่าไป อาชิยะเพิ่งโผล่ไม่กี่ตอน แต่นำคนอื่นไปไกลมากค่าาา
    ฝั่งแก๊งเพื่อนสนิท ฝั่งสภา และคนอื่นๆ ก็อย่ายอมนะ!
    ปล.NC เลือกไม่ถูกเลยค่ะ โหวตเดย์วอร์(และแก๊งเพื่อน)ละกันค่ะ 5555
    PS.  Drama CD , Otome Games , BL , Manga , Anime , Seiyuu คือที่สุด!!! //หลงรักฮาเร็มยาโอยขนาดหนัก ((แฮ่กๆๆๆๆๆๆ))
    Name : :: Mosifer :: < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :: Mosifer :: [ IP : 103.26.23.221 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:5 พฤษภาคม 2561 / 02:27
# 181 : ความคิดเห็นที่ 1757
งื้อออออ รอตอนต่อไป~
Name : zokonis < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zokonis [ IP : 49.49.243.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2561 / 12:36
# 180 : ความคิดเห็นที่ 1756
พอลกินกับอะไรก็อร่อย5555
Name : kemis_ssss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kemis_ssss [ IP : 223.24.183.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2561 / 21:41
# 179 : ความคิดเห็นที่ 1754
เย้ อัพแล้วว ดีจัยยย^0^
เราแอบเชียร์ พอลxเลออน กะ พอลxเซย์จิ >.<
Name : *namela* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *namela* [ IP : 223.205.163.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2561 / 00:49
# 178 : ความคิดเห็นที่ 1753
ขอจิ้นกับใครก็ได้ดีกว่าเพราะรู้สึกว่าถ้าพอลคู่คนนี้เสียดานคนที่เหลือแต่ไม่เอาฮาเร็ม. ส่วนรูปของกินนั้น...........ลุกขึ้นไปต้มมาม่าเลยค่ะ55555
Name : Bb_JiN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bb_JiN [ IP : 182.232.245.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2561 / 21:58
# 177 : ความคิดเห็นที่ 1752
เรื่องนี้เหมือนเป็นเรื่องเดียวที่รู้สึกคู่กับใครก็ได้ดีงามหมด555 แต่ไม่น่าเอาฮาเร็มนะ หรือว่าเอาแบบชวนจิ้นไปเรื่อยๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ปล.มาอ่านรอบที่99 5555
Name : RIKU-K < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RIKU-K [ IP : 58.11.25.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2561 / 21:27
# 176 : ความคิดเห็นที่ 1751
NCประธานนักเรียนเลออน คู่นี้ก็ดีนะคะ  ขอบคุณมากค่ะ
PS.  ความผูกพันธ์...เป็นโซ่ที่พันธนาการเราเอาไว้ชั่วนิรันดร์
Name : The killer of Despair < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The killer of Despair [ IP : 223.206.241.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2561 / 17:31
# 175 : ความคิดเห็นที่ 1750
ขอคู่กับอาชิยะได้ไหม กรี๊ดดดดด~~~ครอบครัวสุขสันต์
#เลือดหมดตัวตาย
Name : holon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ holon [ IP : 184.22.23.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2561 / 17:22
# 174 : ความคิดเห็นที่ 1748
พอลเหนื่อยได้ไง!? เล่นเอาใจใส่แบบนี้ เอาฮาเร็มเถอะ.....แต่ถ้าพอลลงฮาเร็ม พี่พอสต้องถูกเมินแน่ๆ เพราะพอลไม่ว่างดูแล กำลังดูแลสามีอยู่....คิดแล้วขำ
Name : Sc_Soragi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sc_Soragi [ IP : 171.7.249.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2561 / 20:29
# 173 : ความคิดเห็นที่ 1746
อ่านตอนนี้กีทีก็ฟินกรีดดดดnc ป๊ะป๋าอาชิยะกับมะม๋าพอลเลยหุหุหุเราแอบตอเรือโทคิยะเงียบๆรอโมเม้นคู่นี้ก่อนมาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์
Name : อาซาริ มิกะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาซาริ มิกะ [ IP : 184.22.87.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2561 / 20:52
# 172 : ความคิดเห็นที่ 1743
ไม่รู้มาอ่านวนไปมากี่รอบแล้ว รู้แต่เยอะมาก จำไม่ได้555
Name : RIKU-K < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RIKU-K [ IP : 27.55.71.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2561 / 12:36
# 171 : ความคิดเห็นที่ 1742
เราจะรอ อ่านวนไปจนกว่าตอนใหม่จะมาาาา
Name : RabbitDream < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RabbitDream [ IP : 223.24.158.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2561 / 02:30
# 170 : ความคิดเห็นที่ 1741
คู่กับเลออนเลยค่ะ แอบเชียร์อยู่เงียบๆมานานแล้ว5555555///อาเร็มก็ดีนะ
Name : nooearnza41 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nooearnza41 [ IP : 1.46.111.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2561 / 00:12
# 169 : ความคิดเห็นที่ 1739
เราเชียร์คู่เลออนxพอล หรือ เซย์จิxพอล มากกว่าแต่ถ้าสมมติไรท์จะแต่ง nc จริงก็ตามใจไรท์เลยค่ะ รีดคนนี้อ่านได้ทุกคู่ค่ะ
ปล.ยังคงรอเรื่องอื่นๆอยู่นะคะ
Name : chutikarn [ IP : 49.230.229.29 ]

วันที่: 23 เมษายน 2561 / 23:07
# 168 : ความคิดเห็นที่ 1738
อยากได้ฮาเร็มค่าาาา เอาเเบบไม่ต้องคู่ใครคนใดคนนึง เราเลือกไม่ได้ ขอบทุ๊กคนนนน เหมาโลดดดดด!!!
Name : ~''Fanrasia''~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~''Fanrasia''~ [ IP : 223.24.173.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2561 / 19:54
# 167 : ความคิดเห็นที่ 1737
เลือกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ อยากได้ทุกคนเลย//แค่ก
PS.  ตำนานเหนือจินตนาการ ฝ่ามิติ อลวนป่วนก๊วนปีศาจ เสน่ห์รักเล่ห์แวมไพร์(yaoi) ลูคัสvsลอเรนช์ มหากาฬสงครามจอมราชัน โฆษณาครับ ฮิฮิ
Name : จอมเวทย์ที่ถูกลืม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จอมเวทย์ที่ถูกลืม [ IP : 49.48.248.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2561 / 19:30
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android