คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 6 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 6 นักเรียนใหม่ ♦♦


     อัพเดท 8 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 492 Overall : 65,509
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2001 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 6 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 6 นักเรียนใหม่ ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4521 , โพส : 19 , Rating : 9% / 77 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



อัพนิยายเรื่องเมฆากับวอดก้าแล้วนะคะ  อย่าลืมไปอ่านกันด้วย


: + WRITER + :
 

  บทที่  6  นักเรียนใหม่

 

 

ผมฝึกการนั่งสมาธิในร่างของพอลทั้งคืนเลยครับ  เพราะว่าเดย์วอร์แนะนำว่าการใช้เวทจะต้องมีจิตใจสงบนิ่งและมีสมาธิ  อีกทั้งยังบอกว่าให้ลองความสามารถของตัวละครในการต่อสู้เพื่อทบทวนจินตนาการในนิยาย  ไม่อย่างนั้นเวลาสู้จะลำบาก  แล้วให้ลองฝึกพลังเวททุกสาย   เปลี่ยนรูปร่างและพัฒนาให้มันสามารถสู้ได้ทุกรูปแบบ  สรุป…..มันจึงทำให้ผม….ตื่นสาย

 

“ แฮก ๆๆๆ เฮ้ย !!!

 

โครม !!!

 

“ อูย…..ไอ้บันไดบ้า !!! ไอ้บันไดทรพี !!! ซักวันฉันจะรื้อแกทิ้งไว้ข้างทาง ” ผมหันไปด่ามันอย่างแค้นเคือง  มือลูบหลังและสะโพกที่กระแทกพื้นเต็มแรงจนหลังแทบขนานไปกับพื้นป้อย ๆ อาการเคล็ดขัดยอกปวดไปทั้งตัวเพราะการฝึกเมื่อคืนเกิดข้อผิดพลาดมากจนสายลมในห้องหอบของให้กระแทกหัวเขาบ่อย ๆ โดยมีสายตาของเดย์วอร์ส่งเสียงหัวเราะคิกคักและคอยให้คำแนะนำอยู่เสมอ

 

“ วันนี้ตื่นสายนะพอล ” เดย์วอร์ทักผมอย่างร่าเริง   นัยน์ตาสีแดงอมชมพูใสมีแววระยิบระยับจากสภาพทุเรศ ๆ ของผม  ยังไงน่ะเหรอ ?

 

หัวฟูเป็นรังนก เสื้อผ้ายับย่น หลุดหลุ่ย ( เพราะความรีบร้อน ) หน้าตาโทรม  ใต้ตาคล้ำดำอย่างไม่เคยนอนยิ่งกว่าหมีแพนด้า   ปากซีดเซียวเป็นสีบ๊วยแล้ว   แขนขาก็เต็มไปด้วยรอยช้ำ

 

“ อึก….คิก….จะไปโรงเรียนแล้วใช่ไหม ? พอสยังไม่กินข้าวเลยเพราะนายไม่ลงมาทำ  เขาเลยบอกว่าจะรอกินตอนเย็นน่ะ ” เดย์วอร์บอกพลางเหล่ตาไปทางพอสที่นอนฟุบหน้ากับโซฟา  ผมมองนิดนึงก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วกระดกขวดนมกิน  แหม……เดย์วอร์กับพี่พอสสูงกันตั้ง 180 กว่า ๆ แต่ผมสูงแค่เกือบ  180  อยากสูงเร็ว ๆ จัง

 

ผมคิด  แต่แล้วนมที่กำลังไหลลงคอก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงใสซื่ออย่างที่รู้ ๆ ว่าแกล้งสงสัยของเดย์วอร์ดังขึ้น

 

“ อ้าว…….แล้วไม่รีบไปโรงเรียนแล้วเหรอ ? ”

 

พรวด !!!

 

นมในปากของผมพุ่งออกมาเป็นฝอยด้วยความตกใจ   ผมไอคอกแค่กด้วยความทรมาณ  เหลียวมองดูนาฬิกาห้องปรากฏว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้ว

 

“ โอ้วชิบ ” ผมหลุดอุทานคำหยาบอย่างไม่รู้ตัว  รีบเช็ดคราบนมที่หกที่พื้น  ตามวิสัยคนรักสะอาด  ถอดแว่นตาที่เปียกชุ่มไปด้วยนมล้างน้ำตามด้วยล้างหน้าผม  จากนั้นใส่แว่นกลับเข้าที่เดิม  แทบจะกระโดดออกจากหน้าต่างห้องครัว

 

“ ไปแล้วนะครับ !!….ฝากบ้านด้วยนะเดย์ ! ” ผมตะโกนบอกก่อนจะกระชากประตูให้เปิดออกเต็มแรง   วิ่งไปอย่างรวดเร็วด้วยอาการเหนื่อยหอบ  ถามว่าทำไมถึงไม่ใช้ปากกาช่วยล่ะ ?  

 

นั่นคือกรณีที่ผมอยากจะเรียกพวกมันให้มาแห่รุมสับผมล่ะก็น่ะ

 

ด้านเดย์วอร์ที่เดินไปปิดประตูบ้านให้เรียบร้อยอมยิ้มเล็ก ๆ กับนิสัยรักความสะอาดของพอล   เขาเดินเข้าห้องของตัวเองไปแล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกับพอล   นัยน์ตาสีแดงอมชมพูคมกริบฉายความเศร้าหมองและความคิดถึงอย่างลึกล้ำกับใครบางคน   ก่อนจะหัวเราะคิกคักเบา ๆ เมื่อเอามาเปรียบเทียบกับพอล

 

“ แฮรี่…..พอลเหมือนนายจริง ๆ ”

 

อยากจะรู้จริง ๆ ว่าพอลจะหน้าเหวอแค่ไหนเมื่อเห็นเขาไปเป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน

 

เมื่อนึกถึงท่าทางซุ่มซ่าม  เอ๋อ ๆ และความรู้สึกที่แสดงออกทางสีหน้าทั้งหมดทำเอาเดย์วอร์หลุดหัวเราะไปอีกหลายครั้งยามนึกถึงหน้าตาฮา ๆ ของพอล

 

“ แล้วเจอกันนะ……พอล ”

 

…………………………………………………………..

 

“ แฮ่ก ๆๆๆ ” ผมกระหืดกระหอบวิ่งไปไม่หยุด   หลายคนมองมาที่ผมแต่ผมไม่ใส่ใจ  วิ่งเข้าประตูโรงเรียนไปอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าถ้ายังช้าอยู่อีกนิด  ความซวยได้มาเยือนแน่

 

“ พอล……. ” น้ำเสียงเย็นเยียบชวนขนลุกดังไม่ไกลจากด้านหลัง  ทำให้ผมต้องค่อย ๆ หันไปมอง  ยิ่งเห็นใบหน้าคมคายชัดตาก็อยากจะปาดคอตัวเองตายไปพร้อมความซวยที่มาไม่หยุด   ก่อนผมจะขานรับเสียงสั่น ๆ

 

ทำไมแทงหวยไม่แม่นบ้างฟระ !!!

 

“ คะ..คะ..ครับ พี่ลออน ” นัยน์ตาสีนิลอ่อน ๆ คมกริบกวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า  ผมยิ้มแหย่ ๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเตรียมฟังเทศน์น้ำแข็ง

 

“ เสื้อผ้าทำไมใส่ไม่เรียบร้อย  เนคไทผูกผิดแบบ  กระดุมเสื้อไม่ติด แล้วทำไม…… ” น้ำเสียงเย็นชาของประธานสภา   อาคาดะ  นากิ ของโรงเรียนเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ จนผมแทบช็อค  แล้วคำถามสุดท้ายก็หลุดออกมา  “ แล้วทำไมถึงไม่มา ”

 

“ หะ..หา ” ผมทำหน้ามึนกับคำถามสุดท้าย  หมายความว่าไงที่ว่าไม่มา ? หมายถึงเมื่อวานหรือเปล่า ?

 

ผมทำท่าจะอ้าปากถามแต่สายตาเย็นชาก็ทำให้ผมหุบปากฉับลง  ความเงียบที่น่าอึดอัดเริ่มครอบคลุมก่อนเสียงใสคุ้นหูของรุ่นพี่อีกคนจะดังขึ้น

 

“ ไม่เอาน่านากิจัง ~~ อย่าไปจ้องพอลคุงด้วยสายตาแบบนั้นสิ  เกิดน้องเขาเป็นลมขึ้นมาเราจะแย่นะ ” รุ่นพี่ชายอีกคน  โยกิ   โยชิมิสึ หรือ ไวท์ กอดคอเลออนอย่างสนิทสนมแต่ถูกมือเรียวปัดออกไป  แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาหุบรอยยิ้มแม้แต่น้อย  นัยน์ตาสีเขียวมรกตมองมาที่ผมด้วยท่าทางรื่นเริงเช่นทุกครั้ง

 

“ แหม….พวกเราที่สภาเป็นห่วงพอลคุงมากเลยนะที่เมื่อวานพอลคุงไม่มา  ทำไมถึงหยุดล่ะ อธิบายมาสิ ” คราวนี้กลายเป็นผมที่ยิ้มแห้ง ๆ บ้าง    จะให้บอกไปว่าอะไรล่ะ ? บอกไปตรง ๆ ว่าต่อสู้กับคนถือเคียวขนาดยักษ์  ได้แผลที่แขนโดยตัวเองเป็นคนกรีดเพราะอยากได้เลือดตัวเองไล่ผีเนี่ยนะ………..

 

ได้โดนจับส่งเข้าโรงพยายาลบ้าแหงแซะ………

 

“ นั่นสิ ๆ พอลจัง  พวกเราเป็นห่วงกันมากเลย  นึกว่าพอลจังจะเป็นอะไรซะอีก ” หญิงสาวร่างเล็ก  ผมสีทองเป็นลอนยาวสลวย  นัยน์ตาสีฟ้าใสมองมาที่ผมอย่างเป็นห่วง   ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มอบอุ่นให้  รุ่นพี่คนสวยคนนี้คือ รุ่นพี่ฟรองเซีย  ชื่อจริงว่า ฟรองเยอร์ซี   อาร์เบลมอท  รุ่นพี่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นกับฝรั่งเศษ  ถือเป็นดาวโรงเรียนอันดับหนึ่ง  ผมที่ตอนแรกเหม่อลอยรีบแย้ง

 

“ อย่าเรียกพอลจังสิครับ….มันใช้กับผู้หญิงนะครับพี่ฟรองเซีย ” แต่แล้วหญิงสาวอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามา  ผมสีน้ำตาลอ่อนและนัยน์ตาสีเดียวกันเดินมากอดคอผมแล้วยีหัวอย่างสนุกสนาน  รุ่นพี่โอกิ  โยโกะ  เขายีหัวผมอย่างเมามันส์ แล้วบอกเสียงหมั่นเขี้ยว

 

“ ไม่ล่ะ  เรียกอย่างนี้แหละเหมาะแล้ว ใช่ไหม ? ซากิจัง ” โยโกะหันไปถามเด็กหญิงผมสีดำ   นัยน์ตาสีน้ำเงินน่ารักที่วิ่งเข้ามาเกาะเอวผม  ถึงแม้จะตัวเล็ก แต่ก็เป็นรุ่นพี่ผมอยู่ดี

 

“ ใช่ ๆๆ ซากิชอบเรียกพอลจังว่าพอลจังไม่ได้เหรอ ? ” เด็กสาวหน้าตาบ๊องแบ๊วเบ้หน้า  ทำให้ผมหน้าซีด  มองไปรอบ ๆ แต่ก็เห็นแต่แววตากลั้นหัวเราะจากไวท์และโยโกะ  กับสายตาสงสารของฟรองเซียและสายตาไม่รู้ร้อนของเลออน

 

ผมถอนหายใจ

 

“ ก็ได้ครับ ๆ เรียกพอลจังก็ได้ ” นาโอมิ  ซากิ ยิ้มหวานแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

 

“ ดีใจจัง….พอลจังใจดีที่สุด ”

 

“ เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งนอกเรื่อง  พอลคุงอธิบายที่หยุดเมื่อวานมาเร็ว ๆ ” ไวท์เร่ง  นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ไม่ต่างจากรุ่นพี่ฟรองเซีย  โยโกะและซากิ   ผมเกาหัวก่อนจะเล่า 

 

“ อา…..ไม่มีอะไรหรอกครับ  แค่เกิดอุบัติเหตุ ( ถูกไล่ทวงปากกา ) กับมีคนเข้าใจอะไรผิดเล็กน้อย ( เลยโดนเคียวไล่ฟันหัวแบะ )  แล้วมีการปรับความเข้าใจ  ( ด้วยการต่อสู้ ) เรียบร้อยแล้ว  มีบาดแผลนิดหน่อย ( แผลกรีดเลือดที่เหลือร่องรอยเล็กน้อย ) กับเพื่อนผมบาดเจ็บอีกคนหนึ่ง ( ท้องเป็นรู ) เลยต้องหยุดพักนะครับ ” ผมบอกพลางยิ้มให้อีกเล็กน้อยกลบเกลื่อน  หลบสายตาพี่เลออนที่มองมาอย่างจับผิด 

 

“ อ้อ…..เข้าใจแล้ว ” ไวท์พยักหน้าก่อนจะลากผมไปที่ห้องของสภานักเรียนตามด้วยคนอื่น ๆ  อ้อ…..ผมคงจะลืมบอกไปว่าผมเองก็ทำงานในสภาเหมือนกัน  จัดได้ว่าเป็นที่งานหนักแต่เรื่องที่หนักกว่านั้นก็คือ……..

 

“ กรี๊ด….นั่นรุ่นพี่เลออนนี่  ใบหน้าเย็นชากำลังละลายใจฉัน ”

 

“ อ๊ายพี่ไวท์ขามองทางนี้หน่อยค้า แก..แกเห็นไหม  พี่ไวท์มองฉันด้วยแหละ ”

 

“ มองฉันต่างหากย่ะ ”

 

“ โอ้ว…..ท่านฟรองเซียยังคงงดงามไม่เปลี่ยนแปลง  ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้นไปแล้ว ”

 

“ บ้านแกสิ….คนที่งดงามที่สุดต้องท่านโยโกะต่างหาก  ผมสีน้ำตาลยาวสลวยสะบัดไปตามจังหวะการเดิน  ช่างดูราวกับเทพอัปสรจำแลง ”

 

“ ท่านซากิต่างหาก…..ที่น่ารักราวกับธิดาจากสรวงสวรรค์ ”

 

เสียงใครอีกคนดังแทรก

 

“ สรุปแล้วทั้งสามท่านช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุด ใช่ไหม ? ”

 

“ เยส !!!  แต่ทำไมไอ้หน้าจืดนั้นถึงได้ไปอยู่กับนางฟ้าทั้งสามของพวกเราอีกแล้ววะ ”

 

“ นั่นสิท่านซากิกอดมันไม่ปล่อย  หมั่นไส้จริง ๆแล้วดูท่านฟรองเซียที่ลูบหัวมันสิ ”

 

“ โอ้…..ได้รับการยีหัวจากท่านโยโกะ  ถือเป็นสิ่งที่สูงสุด  แต่ทำไม…..

 

“ ทำไมคนที่ได้รับต้องเป็นไอ้หน้าจืดนั้นฟระ/ว่ะ/ห๊ะ ”

 

“ โอย…..” ผมหน้าแหยเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาในระยะประชิด  ตัวที่ลีบอยู่อยู่แล้วยิ่งหดมากกว่าเดิมอีก   แม้จะพยายามมองหาทางออกจากวงล้อมของคนหน้าตาดีเหล่านี้ก็แทบไม่มีทางเลยแม้แต่น้อย  เพราะดูเหมือนว่าไวท์และโยโกะจะมองออกจึงพยายามเบียดและเมื่อเห็นว่าผมจะหาทางหลบแวบไปก็รีบเนียนขวาง

 

ตอนนี้ผมทำหน้าแทบจะร้องไห้  ร่างกายแทบไม่กล้ากระดิก  ยิ่งเดินไปนานเท่าไหร่  รังสีความอำมหิต  อิจฉาริษยาก็พวยพุ่งสู่เขามากขึ้นเท่านั้น

 

“ อะเอ่อ..พี่ครับ….จะได้เวลาอึก ” ผมสะอึกเมื่อไวท์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ในระยะประชิดทำให้เห็นนัยน์ตาสีมรกตคมกริบชัดเจน   ไวท์หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นใบหน้าใส ๆ ของผมแดงระเรื่อ  ก่อนที่ชายหนุ่มผมดำจะต้องโวยวายเพราะแรงกระชากจากคนเงียบ ๆ ที่ส่งสายตาอำมหิตให้

 

“ โห่……ใจร้ายจังเลยนะ นากิจัง ”

 

“ พูดมาก ” เลออนส่งสายตาเย็นชาให้ก่อนจะหยุดที่หน้าห้อง ๆ หนึ่งซึ่งมีป้ายติดไว้อย่างชัดเจนว่า

 
 

เขตสภากลาง…..กรุณาขออนุญาตก่อนเข้าห้อง

 

คำเตือน ; บุคคลในห้องฉีดยากันหมาบ้าแล้ว  กรุณาอย่ากลัวถูกกัด

 

.. ฉีดยาแล้วจริง ๆ นะ !!!

 

 

กวนจริง ๆ

 

ใครที่ได้เห็นคงจะรู้สึกว่าคนเขียนเสริมนี่ไร้สาระมาก  เคยมีคนถามผู้ที่ทำงานในสภากลางว่าทำไมถึงไม่กล้าเอาออกไป  แต่เป็นเพราะคนที่เขียนมันคือ…………..

 

“ ไวท์  ลายมือแกมันไก่เขี่ยจริง ๆ แถมยังไปเขียนไร้สาระอีก ” โยโกะบ่นใส่ไวท์พลางเปิดประตูเข้าไป  ถูกต้องนะคร้าบ……คนที่เขียนคือรองประธานโยกิ   โยชิมิสึ หรือไวท์นั่นเอง

 

ไวท์หันไปโวย

 

“ อย่าดูถูกลายมืออันแสนน่าภูมิใจของฉันนะ !….โยโกะจัง ! ” โยโกะเบ้หน้าก่อนจะบอกด้วยสีหน้าแกล้งดูถูก

 

“ ตรงไหนเนี่ย….ลายมือเด็กอนุบาลยังดูดีกว่าอีกเลยย่ะ ”

 

พวกเราเดินเลี้ยววกอีกครั้งแล้วเปิดประตูอีกบานออก  ทันทีที่ผมย่างเท้าเข้าไปในห้อง  สายตาของเหล่านักเรียนผู้ทำงานสภาพากันหันมามองกันพรึ่บ

 

“ อ๊า…..ในที่สุด พอลของฉันก็กลับมาแล้ว ” ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้าหาผมตั้งท่าจะกอดแต่ก็โดนเลออนยันเอาไว้ด้วยเท้า  ก่อนจะตามด้วยคนอีกมากที่วิ่งเข้ามาหาผม

 

“ ฮือ ๆๆๆ พอลจัง  การที่ฉันอยู่โดยไม่มีเธอทำให้ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็น ฮือ ๆๆ ” อีกคนคร่ำครวญ   เสียงของคนรอบ ๆ ดังจนผมแทบไม่ได้ศัพท์  แต่เสียงที่พร้อมใจกันประสานคือ….

 

“ ทำข้าวให้เรากินที !!!  ผมสะดุ้งโหยง  ยิ้มแห้ง ๆ แล้วคิดในใจด้วยความเศร้าหมอง

 

อ้อ….นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงสินะ

 

และเมื่อผมลองก้มลงมองก็พบว่ากระเป๋านักเรียนที่สะพายอยู่นั้นถูกเหวี่ยงไปไกลถึงมุมห้อง  ที่ตัวมีผ้ากันเปื้อนลายหมีน้อยผูกอยู่อย่างเรียบร้อย

 

“ ดังนั้น…..ทำข้าวให้เรากินที !!!  ” เสียงของคนทั้งห้องดังประสานกันดังลั่น  หลังถูกดันเข้าไปในห้องครัวของสภา  เนื่องจากว่าบางครั้งนักเรียนผู้ทำงานสภาจำเป็นต้องนอนค้างที่โรงเรียน  จึงมีโซนห้องประจำสำหรับทำงาน  ทั้งห้องประชุม  ห้องนั่งเล่น  ห้องอาบน้ำ  หรือแม้แต่ห้องครัวก็มีด้วย  เวลาคนในสภาต้องเตรียมงานสำคัญก็จะนอนในห้องประชุมสภาเลยด้วยซ้ำ  ดังนั้นทั้งโต๊ะทำงาน  ห้องประชุมจึงเต็มไปด้วยเศษขยะ  ผมจึงเปรียบเสมือนเทพธิดาในสายตาคนทั้งห้องที่ลงมาโปรด  งานทำความสะอาดห้องและทำอาหารจึงเป็นฝีมือของผมทั้งหมด

 

ผมถอนหายใจ  ไม่น่าเชื่อว่าเพียงวันเดียวที่ผมไม่อยู่  สภาพห้องสภาจะเละตุ้มเป๊ะอีกทั้งจากที่ได้ฟังมาจากซากิ  คนทั้งสภาไม่ได้กินข้าวเช้าตั้งแต่เมื่อวานเพราะรอกินอาหารฝีมือผม  

 

“ เอ….งั้นคงต้องทำอาหารอะไรง่าย ๆ ที่พอจะทานได้เยอะ ดีนะเนี่ยที่ห้องครัวมันใหญ่ ” ผมพึมพำ  เปิดตู้เย็นเอาของสดและผักทั้งหมดออกมา 

 

“ ทำข้าวผัดละกัน ” ผมสรุป  พบว่าหมอหุงข้าวทั้งสี่หม้อยังคงมีข้าวเต็ม  ผมจุดแก๊ซทั้งหกเตาและวางกระทะให้เรียบร้อย  ตั้งไฟรอแล้วเริ่มหั่นผักอย่างรวดเร็ว   ดูจากของสดมีทั้งกุ้ง  ไก่  หมู  ปลาหมึก  ดังนั้นแม้คนในสภาจะมีแค่สามสิบคน  แต่ปริมาณการกินนั้นปาไปคนละสามสี่จานเลยด้วยซ้ำ  ผมจึงต้องทำเยอะหน่อย

 

ฟู่ !!!

 

ไฟเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ ผมใส่ของสดลงกระทะแบ่งให้เท่า ๆ กัน  รอสุกพอประมาณจึงใส่ผักลงไป  ตามด้วยข้าวสวยพอประมาณลงไปทั้งหกกระทะ  ใส่เครื่องปรุงแล้วผลัดสะบัดกระทะทั้งหกใบ   ใช้ทัพพีคนให้ความร้อนกระจายได้อย่างทั่วถึงแล้วตอกไข่ลงใส่กระทะ   สลับกันสะบัดไปมาจนข้าวสวยเริ่มกลายเป็นสีทองสว่าง  ผักที่ใส่ลงไปดูอวบอิ่มเต็มไปด้วยสีเขียวของผักแซมด้วยสีส้มของแครอท   จากข้าวผัดธรรมดาดูราวกับข้าวแต่ละเม็ดเป็นทองล้ำค่า   ผมเริ่มตักข้าวใส่จานอย่างรวดเร็วแล้วตะโกนบอกให้ทุกคนเข้ามากินได้

 

ทันทีที่ทุกคนได้ชิมรสชาติอันสุดยอด  ต่างน้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้ง 

 

“ โอ้ว…..แม้แต่อาหารธรรมดา ๆ เมื่อมาจากมือของพอลจังก็เหมือนโอสถทิพย์ที่หากินไม่ได้จากที่ไหน ”

 

“ สุดยอด……

 

“ อาหารสวรรค์แท้ ๆ  ” ต่างคนต่างพึมพำกันไปแล้วเริ่มกระซวกข้าวผัดต่ออย่างเอร็ดอร่อย  เพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีข้าวผัดหกกระทะก็หมดไปอย่างรวดเร็ว  แต่ละคนต่างรวบจานช้อนอย่างเรียบร้อย  หยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากอย่างสุภาพจนผมไม่อยากจะเชื่อว่าภาพที่เห็นทุกคนตบตีกันแย่งข้าวมันจะเคยเกิดขึ้น

 

“ ขอบใจมากเลยนะพอลคุงที่นายช่วยทำให้โรงเรียนเราไม่ต้องเป็นข่าวเพราะมีเด็กอดข้าวตายน่ะ ” ไวท์ตบไหล่ผมป้าบ ๆ ผมยิ้มเจื่อนก่อนจะบอกเสียงแห้ง

 

“ อา….ไม่เป็นไรครับ  มีงานอะไรที่ผมต้องช่วยทำอีกไหมครับ ? ” ผมถามไปตามมารยาท  เตรียมจะชิ่งออกไปจากห้องแล้วแต่ก็ถูกไวท์ดึงคอเสื้อเอาไว้

 

“ แหม ๆๆ เป็นคนขยันจังเลยนะครับ  งั้น….เอางานตรวจเอกสารไปทำล่ะกัน  ส่งก่อนเย็นนี้นะครับ ” ไวท์บอกด้วยรอยยิ้ม  เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้งจนผมผงะ  เขาหัวเราะเริงร่าที่แกล้งผมสำเร็จแล้วจึงบ้ายบายไป  เหลือเพียงกองเอกสารที่ส่งให้กับมือผม

 

“ ไม่น่าปากมากเลยเรา ” ผมคอตกไหล่ลู่ลงอย่างคนชอกช้ำก่อนจะลากสังขารเดินไปเอากระเป๋า  เตรียมจะเดินกลับไปที่ห้องเรียนแต่แล้วก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ดึงตัวไว้

 

“ เอ่อมีอะไรหรือครับ ” ผมถามเมื่อหันไปเห็นทุกคนในห้องกำลังมองมาตาเป็นประกายอีกทั้งยังออปชั่นเสริม  น้ำตาคลอที่ทำเอาผมเริ่มลนลาน

 

“ มีอะไรกันครับ…..จะให้ผมทำอะไร ? ” ผมถามอีกครั้งเสียงหวั่น ๆ ฟรองเซียที่โดนดันออกมาเป็นตัวแทนทูตยิ้มแห้ง ๆ

 

“ เอ่อพวกเขาอยากกินของหวานด้วยค่ะ ”

 

ของหวาน…..ของหวาน ? อ้อ……

 

“ ของหวาน !!! ” ผมตะโกนด้วยความตกใจ  สายตาของแต่ละคนเริ่มส่อแววอันตราย   โดยมีรุ่นพี่ตัวแสบ  มามิยะ   โซระ  มองมาเป็นคนแรก

 

“ จะไม่ทำก็ได้นะ……ถ้าพอลจังไม่สงสารพวกเราที่ไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวานน่ะ ” โซระว่า

 

“ ช่าย ~~….เมื่อวาน ~ วาน ~ วาน ~

 

โซระฉีกยิ้มแล้วตีหน้าเศร้า 

 
              
 “ พวกเราอุตส่าห์รอกินฝีมือของพอลจังมาตลอด   เสาร์-อาทิตย์ที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือพอลจังมันทำให้แทบตกนรกทั้งเป็น ”

 
 

แล้วใครขอให้รอไม่ทราบครับ ?

 
 

กลุ่มแบล็คอัพรีบประสานเสียง

 

“ ช่าย ๆ ~~ ตกนรก ~ ~ 

 

“ เฮ่อ…..ทั้งที่เราพยายามทำงานเพื่อโรงเรียน  เพื่อคณะอาจารย์ ขอแค่ช่วยเราแค่นี้ก็ไม่ได้  ยุบสภากลางไปเลยดีไหมนะ ” โซระพูดยั่ว  ประโยคนั้นกระตุ้นความทรงจำอันเลวร้ายของผมให้ผุดขึ้น

 

  มันก็จริงอยู่อะนะ  ความจริงแล้วคืองานของเหล่าอาจารย์และผอ.หรือแม้แต่ผู้บริหารมากกว่า 75%  จะถูกโอนมาให้ฝ่ายสภากลางทำงานแทนเนื่องจากเป็นคำสั่งของผอ.โดยตรง   จนบางครั้งเหล่าพี่ ๆ ในสภาก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าให้งานหนักขนาดนี้  ให้ประธานสภาเป็นผอ.  ให้รองประธานสภาเป็นผู้บริหาร  และให้ที่เหลือทำงานแทนอาจารย์ทั้งหมดเลยดีไหม ? แต่เรื่องที่ทำให้ผมนึกถึงคือ…………

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า  ผมเคยไม่มาโรงเรียนสามวันเนื่องจากปวดหัวและกำลังวุ่นอยู่กับการแต่งนิยาย   พอผมมาโรงเรียนในวันต่อมา  ปรากฏว่าเหล่านักเรียนสภาไม่ยอมทำงานเนื่องจากไม่มีแรงเพราะไม่มีข้าวกินเกือบสามวัน 

 

เหล่าอาจารย์พยายามกล่อมแล้วกล่อมอีกเพราะใกล้วันงานโรงเรียนแล้วแต่เมื่อสภาที่เป็นกำลังหลักสำคัญไม่ยอมทำงานก็แทบทำอะไรไม่ได้   แค่จะกล่อมให้กินข้าวยังยากเลย  ตอนนั้นเหล่าอาจารย์ที่รู้ว่าผมเป็นพ่อครัวประจำสภาจึงพยายามมาขอร้องผมให้ทำอาหารให้พี่ ๆ สภากินที

 

ตอนแรกผมปฏิเสธเพราะกำลังยุ่งกับงานของห้องอยู่  จึงเพิ่งรู้ว่านักเรียนสภาทั้งหมดตัดสินใจที่จะยุบสภากลางทิ้ง  ไม่คิดจะทำงานช่วยโรงเรียนอีกต่อไป   เหล่าอาจารย์ที่ต้องกลับไปตรวจงานหนักและเคลียร์เอกสารทุกอย่างพากันจะร้องไห้  ผมจึงยอมทำอาหารตามที่ทุกคนขอแต่โดยดี   และนั่นทำให้ผมเป็นพ่อครัวประจำสภาอย่างสมบูรณ์

 

แล้วถามว่ามันเลวร้ายยังไงน่ะเหรอ ?

 

ก็ตรงที่ผมต้องทำอาหารคนเดียวเป็นโต๊ะจีนเลยน่ะสิ !!!

 

“ เข้าใจแล้วครับ ”

 

 ผมชูมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นการยอมจำนนก่อนจะเดินเข้าครัวไปอีกรอบท่ามกลางเสียงเฮสนั่นของคนในสภา  ไวท์ยิ้มเป็นเชิงให้กำลังใจ  ส่วนซากินั้นปรี่มาหาผมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

 

“ เดี๋ยวซากิช่วยพอลจังทำขนมหวานเองนะค้า ” ผมก้มลงมองร่างเล็กที่โอบเอวผมก่อนจะตอบกลับเสียงอ่อนโยน

 

“ ยินดีครับ ”

 

“ เฮ่อ……” ผมถอนหายใจพลางฟุบหัวลงกับโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย  ความง่วงจู่โจมอยู่ตลอดเวลา  ที่นั่งของผมนั่งเกือบติดหน้าต่างและไม่ค่อยจะมีใครสนใจผมมากนัก  เพราะหนึ่ง หน้าตาและการแต่งตัวเฉิ่ม ๆ ของผม  ซึ่งผมก็ไม่คิดใส่ใจต่อให้ไม่มีเพื่อนก็ตาม  สอง ท่าทางอ่อนแอขี้โรคของผมทำให้มีเพื่อนผู้ชายไม่มากและไม่คิดจะมีผู้หญิงเป็นเพื่อนด้วยเพราะไม่ต้องการผู้ชายอ่อนปวกเปียก  และสุดท้าย………ผมไม่คิดจะเป็นเพื่อนกับใคร

 

คิดดูสิ…….ที่นั่ง ๆ รอบ ๆ ตัวผมยังว่างอยู่เลย

 

ครืด……

 

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมร่างเพรียวบางของอาจารย์สาวประจำห้องก้าวเข้ามา   ครูสาวเดินมาอยู่หน้ากระดานแล้วกล่าวสวัสดีนักเรียนทุกคนด้วยรอยยิ้ม  ซึ่งผมก็มองว่ามันหน้าเบื่อหน่าย

 

“ อรุณสวัสดิ์จ๊ะ นักเรียนทุกคน ”

 

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะ/ครับ ”

 

“ วันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามานะจ๊ะ  เข้ามาสิจ๊ะ คุณคานาดะ ” อาจารย์เรียกให้นักเรียนใหม่เข้ามาในห้อง  เสียงร้องวีดว้ายของเหล่าหญิงสาวพากันกรีดร้องเมื่อเห็นหน้าตาของชายหนุ่ม

 

“ สวัสดีครับ….ผมเป็นนักเรียนใหม่ ชื่อคานาดะ   อาซากุโระ  เรียกว่าเดย์วอร์ก็ได้   ขอฝากตัวด้วยนะครับ ”

 

“ กรี๊ด….หล่ออ่ะแก  หล่อมาก ”

 

“ หล่อจังเลย  มีแฟนหรือยังค่ะ ”

 

“ โอ้ย….หัวใจจะวาย  ความหล่อมันแย้งตา ”

 

“ น่าหมั่นไส้จริง ๆ  โธ่…..มันก็แค่หน้าตาดีนิดหน่อยเอง ”

 

“ อ๊ากอิจฉา ทำไมมันหล่ออย่างงี้ว่ะ ”

 

สารพัดเสียงนินทาดังขึ้นตลอด  จนผมนึกรำคาญแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป  อาจารย์กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดลงที่โต๊ะริมหน้าต่างที่อยู่ติดโต๊ะของผม   อาจารย์ไม่รอช้าชี้นิ้วไปที่นั่งริมหน้าต่างทันทีแล้วสั่งเสียงหวาน

 

“ เธอไปนั่งกับคุณเอนมะก็แล้วกันนะจ๊ะ  ข้าง ๆ ผู้ชายที่นอนอยู่นะจ้ะ ”

 

“ ครับ ” เดย์วอร์รับคำพลางยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางไม่สนใจโลกของพอล   ทรุดนั่งลงทันทีแล้วสะกิดปลุก

 

“ นาย ๆๆ ” เดย์วอร์ส่งเสียงเรียกทำให้ศีรษะทุย ๆ ค่อย ๆ ยกหัวขึ้น   ริมฝีปากสีแดงสดเผยอขึ้นเล็กน้อยก่อน  นัยน์ตาสีทองสุกใสค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองตามเสียงเรียก

 

เดย์วอร์เท้าคางแล้วมองหน้าพอลยิ้ม ๆ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นพอลทำหน้าเหวอ ๆ นัยน์ตาเบิกค้างและเหลือกขึ้นราวกับถูกผีหลอก

 

“ นะ ๆๆ นาย…..เดย์ !!!

 

พระเจ้า……บอกผมทีว่าผมฝันไปเอง !!!

 

เดย์วอร์โผล่มาแล้วค่า   ตอนต่อไปไม่น่าเชื่อว่าพอลจังจะกลายเป็นวีรบุรุษ อิ ๆๆ แล้วจะได้เพื่อนใหม่เป็นหนุ่มหล่ออีกสองคนแน่ะค่ะ  รออ่านแล้วก็ช่วยคอมเม้นด้วยนะค้า

ประกาศการอัพนิยาย

          ลืมบอกไป  ใครที่ยังไม่รู้ขอประกาศเลยนะคะว่าไรท์เตอร์อัพนิยายเรื่องของเมฆา/ไอซิสแล้ว  ไปอ่านได้เลยค่ะ  รวมทั้งเรื่องของเหล่าสาวแอลกอฮอล์ด้วย  อย่าลืมไปอ่านและช่วยคอมเม้นนิยายให้ด้วยนะคะ  ไม่อย่างนั้นจะเสียใจ

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 6 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 6 นักเรียนใหม่ ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4521 , โพส : 19 , Rating : 9% / 77 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1640
ตามมาจากวอดก้าและเมฆาค่ะ สนุกไม่แพ้กันเลย
Name : febru2102 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ febru2102 [ IP : 223.205.250.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2561 / 01:50
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1638
อ่านมันกี่ครั้งพอลก็เคะอ่ะ​ เเบบเคะชิบหาย(อุ้ย​ เผลอหลุดคำไม่สุภาพ) ขอร้องขอวายเหอะ​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย​ วาย
Name : Animee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Animee [ IP : 27.55.206.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 18:35
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1588
ไรท์จะแต่งแบบนี้แล้วไม่วายไม่ได้~~~~
PS.  จิตรใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง...
Name : ตีฟอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตีฟอง [ IP : 49.230.230.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2561 / 13:19
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1134
แน่ใจนะว่าไม่ใช่ y harem คือพอลจังดูเหมาะมากอ่ะ
Name : FPPD < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FPPD [ IP : 110.77.135.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2559 / 22:56
# 15 : ความคิดเห็นที่ 995
ฉากทานอาหารให้ความรู้สึกเหมือน ซอมบี้ลุมแย้งก้อนเนื้อเลยค่ะ -_-"
Name : papengk saimai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ papengk saimai [ IP : 182.232.99.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2559 / 17:19
# 14 : ความคิดเห็นที่ 959
แม่ศรีเรือนชัดๆ
Name : ambrosia3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ambrosia3 [ IP : 101.51.212.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2559 / 20:38
# 13 : ความคิดเห็นที่ 678
อ่านทุกเรื่อง น่าร้ากกกก แต่งฉากอาหารน่ากินเกือบทุกเรื่องเลยนะคะไรท์ ไรท์แต่งเกี่ยวกับอาหารดูน่ากินมาก
Name : lost-death < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lost-death [ IP : 110.168.30.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2559 / 11:34
# 12 : ความคิดเห็นที่ 452
สนุก
Name : Ponpun Sayngam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ponpun Sayngam [ IP : 223.204.249.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2558 / 03:06
# 11 : ความคิดเห็นที่ 396
เหอะๆ หิวข้าวของพอลจนไม่ยอมกินข้าวของคนอื่นสินะ
Name : nonny [ IP : 27.55.10.105 ]

วันที่: 30 พฤษภาคม 2557 / 13:52
# 10 : ความคิดเห็นที่ 198
ชอบนิยายเรื่องนี้ที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
^^
Name : joojyza [ IP : 202.29.52.220 ]

วันที่: 23 ตุลาคม 2556 / 16:41
# 9 : ความคิดเห็นที่ 96
กระซวกข้าว...555
PS.  ทุกนาที ทุกวันเดือนปี ทุกเวลานั้นมีค่า อย่าปล่อยเลยไปทั้งๆที่ยังไม่ทำอะไรกับมัน
Name : bigbowka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bigbowka [ IP : 171.99.228.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2556 / 20:54
# 8 : ความคิดเห็นที่ 70
เป็นคนที่ขาดไม่ได้จริงๆ ขาดแล้วอดตายกันทั้งสภา
PS.  อ่านแล้วเม้น เป็นนิสัยของเพื่อนชาวเด็กดีจ้า
Name : ในนามแห่งนักฆ่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ในนามแห่งนักฆ่า [ IP : 125.27.182.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 21:01
# 7 : ความคิดเห็นที่ 52
พอลเคะเวอร์
PS.  จะเลวจะชั่วแล้วมันหนักหัวใครคะ??
Name : DesTineY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DesTineY [ IP : 58.11.177.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 08:38
# 6 : ความคิดเห็นที่ 51
พอลร่างนี้เคะจริงอะไรจริง...

รักสะอาด ทำอาหารเก่ง แม่บ้านแม่เรือนมากกกกกก
PS.  การที่คนเราที่ไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ไม่ใช่พี่น้องมารู้จักกันได้เรียกว่า . .. ... อะไรหว่า?
Name : jinger Bell < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jinger Bell [ IP : 124.122.154.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 01:00
# 5 : ความคิดเห็นที่ 50
หลงรักเลยอ่ะ  น่ารักที่สุด
Name : คลั่งนิยาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คลั่งนิยาย [ IP : 125.26.112.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 21:25
# 4 : ความคิดเห็นที่ 49
นิยามสั้นๆ

คุณแม่!!!
Name : ... [ IP : 223.207.153.135 ]

วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 19:30
# 3 : ความคิดเห็นที่ 48
พอลจังงงงงงงงงงงงงงง
น่าร๊ากอ่า~~~~~~~~~~~~
แต่พอลจังสูงจังเลย


PS.  ไม่พูด.......... ไม่แสดงว่าไม่เสียใจ ไม่เป็นไร......... ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 171.4.167.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 17:29
# 2 : ความคิดเห็นที่ 47
พอลจัง...พอลจังทำให้เราฟินนะรู้ไหม อ๊ากกก  คุณแม่ของลูกชัดๆ>_<
PS.  ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ เพราะ กาลเวลาไม่เคยหยุดเดิน....
Name : นัตสึ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัตสึ [ IP : 124.121.66.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 16:38
# 1 : ความคิดเห็นที่ 46
รอตอนต่อน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 115.87.243.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 15:28
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android