คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ]

ตอนที่ 7 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 7 ผู้ช่วยมาแล้ว 1 ♦♦


     อัพเดท 11 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: นักเขียน, อัจฉริยะ, แฟนตาซี, เทพ, การต่อสู้, ความลับ, รั่ว, บ้า, ฮา
ผู้แต่ง : Mr. AB ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr. AB
My.iD: https://my.dek-d.com/cardinalfan
< Review/Vote > Rating : 98% [ 12 mem(s) ]
This month views : 464 Overall : 65,481
1,928 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2000 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 7 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 7 ผู้ช่วยมาแล้ว 1 ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4289 , โพส : 14 , Rating : 9% / 87 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

: + WRITER + :

 

  บทที่  7   ผู้ช่วยมาแล้ว 1 

 

 

“ นะ ๆๆ นาย……เดย์  !!! ผมตาเหลือก  ใบหน้าเหวอสุด ๆ และนั่นทำให้เดย์วอร์ผู้เป็นเจ้าของชื่อหัวเราะด้วยความขำ

 

อย่างที่คิด…..หน้าตอนพอลเหวอนี่มันขำจริง ๆ !!!

 

เดย์วอร์คิดอย่างขำ ๆ พยายามกลั้นเสียงหัวเราะ  ท่ามกลางสายตาของคนทั้งห้องที่พากันซุบซิบกันอีกครั้งเพราะบุคคลที่โลกลืมอย่างพอลกลับรู้จักชายหนุ่มที่เป็นนักเรียนใหม่ซึ่งหล่อเหลาราวกับนายแบบ

 

ผมขยี้ตามอง  ไม่ผิดแน่…..หัวสีน้ำตาลเข้ม กับนัยน์ตาสีแดงอมชมพูเจ้าเล่ห์

 

“ ไหนนายบอกว่าถูกอันธพานตามล่าอยู่ไงแล้วทำไมถึงมาอยู่โรงเรียนนี้ได้ ” ผมกระซิบถาม  หากแต่เขาก็เอนหลังไปกับเก้าอี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

 

“ พอดีฉันมีคนรู้จักที่มีเส้นพอสมควรเลยขอร้องให้เขาเอาชื่อฉันเข้าให้ที  ซึ่งมันก็ดีเพราะฉันจะได้ดูแลและก็เป็นอาจารย์ของนายได้ตลอดเวลา ”

 

ผมกรอกตาขึ้นฟ้าไปมา  เริ่มสงสัยกับความลึกลับของเขาก่อนที่จะฉุกใจคิดอะไรบางอย่างได้

 

“ งั้นก็ไม่จริงนะสิที่นายบอกว่าถูกอันธพานตามล่า ” ผมถาม  ซึ่งเขาก็มองผมแวบหนึ่ง

 

“ เพิ่งรู้เหรอ ? ” ผมหน้าบึ้งก่อนจะกระแทกเสียงตอบ

 

“ เออ !….เพิ่งรู้ ” เดย์วอร์เมื่อเห็นสีหน้าผมจึงเล่าเสียงเอื่อย ๆ มือเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

“ เอาน่า…..ก็ตอนแรกฉันต้องปิดเรื่องปากกากับคนที่ตามล่าฉันเอาไว้นี่  มันช่วยไม่ได้ถ้าหากฉันจะต้องกันคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป ” เขาหันมาสบตากับผมซึ่งผมทำเสียงซึม ๆ ด้วยความปลงกับความซวยของตัวเอง

 

“ แต่ตอนนี้เกี่ยวเต็ม ๆ เลย ”

 

“ นั่นสินะ ฮ่า ๆๆๆ ” เดย์วอร์ว่าอย่างเห็นด้วยก่อนหัวเราะแผ่ว ๆ ผมมองใบหน้าของเขาที่ยังยิ้มแย้มหากแต่นัยน์ตาฉายความเศร้าและเปลี่ยวเหงา  ผมหรี่ตาลงแล้วก้มหน้าลงนิด ๆ ทำให้แสงกระทบเลนส์แว่นจนมองไม่เห็นนัยน์ตาสีอำพัน  

 

“ นายนี่นะ…..แสดงละครได้ห่วยจริง ๆ ” เขาเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบเสียงขื่นขม

 

“ ก็ฉันไม่ใช่นักแสดงนี่……  

 

พอลมองเดย์วอร์สักพักก่อนจะฟุบหัวกับโต๊ะ  บอกเสียงอู้อี้

 

“ ถ้าเที่ยงแล้วช่วยปลุกที ” เดย์วอร์พยักหน้ารับแม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น   มองดูศีรษะของพอลและรำพึงในใจ

 

ถ้านายยังอยู่ก็ดีสินะ……แฮร์รี่

 

สืบเนื่องจากวิชาประวัติศาสตร์ที่ช่วงง่วงนอนหนักหนาอีกทั้งเมื่อคืนที่แทบไม่ได้นอนทำให้ผมหลับยาวและหลับสนิท  ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์

 

 “ คุณเอนมะ……คุณเอนมะ !!! ” เสียงแผดเรียกดังลั่นห้องทำให้เจ้าของชื่ออย่าผมสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ   ใบหน้าที่มีแว่นตาใหญ่ปิดบังอยู่เป๋ไปนิด ๆ พอลลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที

 

ผมยิ้มแหย ๆ ก่อนจะขานรับ

 

“ คครับอาจารย์ ” ใบหน้าทมึงทึ้งของอาจารย์วัยห้าสิบเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นหน้ามาเกือบชิดจนผมผวา   อาจารย์หญิงคนนี้ได้ชื่อว่า ใบหน้าเมดูซ่า สืบเนื่องมาจากใบหน้าโหด ๆ และเหี่ยวย่นดูหน้าสยองขวัญ  นัยน์ตาเหลือกโปนและจิกกัด  ทำให้นักเรียนที่ได้เห็นหน้าจะแข็งค้างด้วยความกลัว

 

อาจารย์แกพูดเนิบนาบเพิ่มความขุนลุกเป็นเท่าตัวให้กับผม  ขนแขนพากันสามัคคีลุกชัน

 

“ คุณคงรู้เรื่องประวัติศาสตร์ของสงครามเย็นเป็นอย่างดี……งั้นช่วยตอบครูทีได้ไหมว่าสงครามเริ่มขึ้นและจบเมื่อปีค..อะไร ” ผมกรอกตาแวบหนึ่งก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัดแต่ติดสั่น ๆ อยู่นิด ๆ

 

“ ตะ….ตะตั้งแต่คริสต์ศักราช  1809 – 1816 ครับ ” อาจารย์พยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะสั่ง

 

“ นั่งลงได้  ขอบคุณสำหรับคำตอบ ” ผมนั่งลงทันทีพร้อมกับลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก  เดย์วอร์ชมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย

 

“ เก่งดีนะ…..คำถามนี้ไม่มีในหนังสือแล้วนายตอบได้ไง ” เขาถาม  ผมทำหน้าเบื่อ ๆ ก่อนจะตอบสั้น ๆ

 

“ บังเอิญน่ะ ” อย่างที่บอกว่าผมโดนฝึกโหดจากปู่  ด้านพี่พอส่วนใหญ่จะเน้นการต่อสู้เป็นหลักและการวางแผนรองลงมา  แต่สำหรับผมต้องเอาเรื่องของสมองมาตามด้วยศิลปะการต่อสู้ทีหลังและการเรียนประวัติศาสตร์ก็เป็นส่วนหนึ่งที่คุณปู่ผมบังคับให้เรียน

 

“ เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงงั้นเหรอ ?  ” ผมพึมพำก่อนจะฟุบไปอีกรอบพลางบอกเดย์วอร์

 

“ ออดพักเที่ยงดังแล้วปลุกด้วยนะ  ตอนนี้….ไม่….ไหวแล้ว ” ผมพูดเสียงแผ่วและในที่สุดเปลือกตาสีงาช้างก็ปิดลงไปอีกรอบ  เดย์วอร์ก็ยังหันไปเหม่อดูนอกหน้าต่างเช่นเคย

 

กริ๊ง…………

 

เสียงออดพักเที่ยงดังขึ้นพร้อมกับร่างอาจารย์หนุ่มเดินออกไป  เดย์วอร์หันมามองคนข้างตัวพลางเก็บของเข้าโต๊ะ

 

“ พอล….พอล  ออดดังแล้วนะ ” เมื่อเก็บของเสร็จจึงเปลี่ยนเป็นการเขย่าแทนแต่ร่างของพอลก็ยังคงนิ่งทำให้เขาคิดในใจ

 

คงจะเพลียจากการฝึกเกือบทั้งคืน

 

เดย์วอร์มองใบหน้าของพอลนิ่ง  ก่อนมือเรียวจะยื่นไปใกล้เพื่อลองถอดแว่นตาหนาออก   อีกนิดเดียวมือก็จะสัมผัสกับแว่น  แต่แล้วนัยน์ตาสีอำพันก็ลืมขึ้นพรึ่บอย่างรวดเร็วพร้อมกับมือคนบางกว่าที่คว้าหมับเข้าให้ที่มือของเดย์วอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว

 

เดย์วอร์เลิกคิ้วก่อนจะดึงมือกลับเมื่อเมื่อพอลปล่อย

 

พอลกลับมาอยู่ในท่าทางราวกับเด็กธรรมดาคนหนึ่ง  ผมยกมือขึ้นขยี้ตาก่อนจะถามเสียงมึน ๆ

 

“ ออดดังแล้วเหรอ ? ” เดย์วอร์ยิ้มก่อนจะลุกขึ้น  มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง

 

“ ใช่…..ถ้าไม่รีบไปจะไม่มีที่นั่งกินข้าวนะ ”

 

“ รู้ละ..แล้ว เฮ้ย !!! ” ผมอุทานเมื่อเหยียบเข้ากับกระเป๋าใบหนึ่งจนลื่นพรืดล้มลง

 

โครม !!!

 

โป๊ก !!!

 

และดูจะเป็นโชคร้ายเพราะเมื่อผมคว้าเข้าที่เก้าอี้ตัวหนึ่งทำให้มันล้มตามทั้งยังทำให้หัวผมโขกกับตัวเก้าอี้อย่างแรง

 

“ แง…..เจ็บอ่ะ ” ผมโอดครวญ   เดย์วอร์มองอย่างอ่อนใจก่อนจะฉุดผมขึ้น

 

“ นายนี่ล่ะน้า…..ระวังหน่อยสิ ”

 

“ ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย  ไอ้เก้าอี้บ้านี่ตะหาก ! ” ผมโทษมันทันทีแล้วจับมือเขาก่อนจะลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

 

“ ปะ….ไปหาอะไรกินกัน ” เดย์วอร์ชวนซึ่งผมก็เดินตามออกไปเพื่อไปหาอะไรกินก่อนความคิดจะต้องชะงักเมื่อผมรู้สึกตัวว่าต้องไปทำอะไร  ผมหยุดเดินแล้วบอกเดย์วอร์เสียงแห้ง  ยิ่งเห็นด้านหลังของเดย์วอร์ที่เต็มไปด้วยเหล่าหญิงสาวที่ตาวาววับเตรียมจะเดินเข้ามาหาเดย์วอร์ก็ยิ่งทำให้ผมหาทางเผ่นได้ดีขึ้น

 

“ เอ่อ….นายไปกินก่อนเลยเดี๋ยวฉันต้องไปทำธุระก่อน ” ผมว่าและไม่หยุดรอฟังคำตอบ  หมุนตัววิ่งไปทางห้องสภานักเรียนทันทีพร้อมกับเห็นร่างของเดย์วอร์ที่โดนเหล่าหญิงสาวร่ายล้อม

 

ครืด……..

 

ผมเปิดประตูออกแล้วก้าวเข้าไป  ทั้งหมดร้องเฮเมื่อเห็นผม  ส่วนผมก็เดินเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็วแล้วเริ่มต้นทำอาหารทันที

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

สารพัดอาหารถูกลำเลียงไปในห้องสภาทันที  โซระตาวาวไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ที่พากันเดินเข้ามารับข้าวแล้วแยกย้ายกันไปนั่งกิน

 

“ เหนื่อยหน่อยนะพอลจัง ” โยโกะทัก  ซึ่งผมก็แค่ยิ้มบาง ๆ ให้แล้วบอก

 

“ ทานให้อร่อยนะครับ ”

 

“ ขอบใจจ้า ” โยโกะหยิกแก้มของผมก่อนจะเดินไปอย่างรวดเร็ว  เมื่อผมเห็นทุกคนได้รับข้าวหมดแล้วก็เหลียวมองหาร่างสูงที่ไม่เห็นเลยตั้งแต่ก้าวเข้ามา  แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถาม  ไวท์ก็ชิงพูด

 

“ เลออนยังทำงานอยู่ในห้องน่ะ  ช่วยเข้าไปพาตัวหมอนั่นออกมากินข้าวที ” ไวท์บอก  ผมพยักหน้าเล็ก ๆ ก่อนจะตักข้าวที่ทำให้แล้วเดินเข้าไปในห้องของประธานสภา

 

“ ขออนุญาตนะครับ ” ผมเคาะประตูเล็กน้อยแล้วถือวิสาสะเข้าไป  ภายในห้องขนาดกว้างพอสมควรมีโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยกระดาษและเอกสารวางอยู่เต็มไปหมด 

 

“ พี่เลออนครับ ” ผมร้องเรียกรุ่นพี่หากแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ  ทำให้เผลอยกมือขึ้นเกาหัว   ตั้งใจจะเดินออกไปแต่เสียงเย็น ๆ เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากด้านหลังก็ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก

 

“ เข้ามาทำไม ” เลออนถามและเข้าประชิดหลังผมอย่างรวดเร็ว  ใบหน้าคม ๆ และนัยน์ตาสีน้ำตาลทำเอาผมหายใจแทบไม่ออก

 

“ คือ….พี่ไวท์บอกว่าพี่เลออนยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยง….ผมก็เลย……” ผมยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะยื่นจานข้าวไปข้างหน้า   เลออนมองเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงาน

 

“ เอ่อผมขอวางไว้ตรงนี้นะครับ ” ผมว่า  วางลงอย่างรวดเร็วแล้วรีบออกจากห้องไป  รู้สึกถึงสายตาคมที่มองตามหลัง 

 

“ เป็นยังไงบ้างล่ะ ? ไอ้เลออนว่าไงบ้าง ” ไวท์ถามเสียงรอฟังคำตอบ  ไม่ต่างจากโยโกะที่มองมาอย่างสนใจ  ผมทำหน้างง ๆ แล้วย้อนถาม

 

“ หมายถึงเรื่องอะไรกันครับ ? ” เมื่อทั้งสองได้ฟังก็ทำหน้าตาผิดหวังเล็กน้อย  ตอบปัด ๆ ว่าไม่มีอะไร  เสียงเคาะประตูของห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงเพรียวและเรือนผมสีน้ำตาลคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามา

 

“ อยู่นี่จริง ๆ ด้วยพอล…..กว่าจะหานายเจอนี่ยากนะ ” เดย์วอร์ไม่รอช้า ก้าวฉับ ๆ มาหาผมแล้วกอดคอผมไว้แนบแน่น  ไวท์และโยโกะดูจะงงเล็กน้อยเมื่อเห็นคนไม่คุ้นหน้า  ผมทำท่าว่าจะอ้าปากถามว่ามาได้ยังไงแต่เดย์วอร์ยกมือขึ้นปิดปากผมไว้   เอาหน้าผากเขาแนบกับหน้าผากผมก่อนริมฝีปากจะเฉี่ยวแก้มไปกระซิบที่หู

 

“ กล้าชิ่งแล้วทิ้งฉันไว้กับผู้หญิงพวกนั้น……ร้ายนักนะพอล ”

 

“ อื้อ ๆๆ ” ผมส่งเสียงประท้วง  พยายามที่จะแกะมือปลาหมึกที่ปิดปากแน่นจนในที่สุดก็เอาออกได้

 

“ แฮ่ก ๆ ก็ถ้าฉันขืนอยู่กับนายต่อมีหวังโดนเหยียบแหง  เรื่องอะไรจะหาเหาใส่หัวกัน ”

 

“ แต่นายเล่นทิ้งฉันไว้ก็ใจร้ายนะ   ระวังฉันฟ้องพี่พอสนะ ” เดย์วอร์แกล้งขู่ด้วยท่าทางเป็นต่อ   ผมชักสีหน้าด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะตีหน้านิ่งแล้วบอกเสียงเรียบ

 

“ เย็นนี้ไม่ต้องกินข้าว ”

 

“ แง…..ผมขอโทษ ” เดย์วอร์เปลี่ยนท่าทีทันที  รู้แล้วว่าทำไมถ้าพอสไม่ได้กินข้าวฝีมือพอลแล้วจะไม่ยอมกินข้าวของที่อื่น  เพราะฝีมือทำอาหารของพอล  ใครที่ได้กินจะรู้สึกติดใจ  หากกินอาหารอย่างอื่นที่ไม่ได้มาจากฝีมือของพอลแล้วก็จะเหมือนอาหารนั้นไร้รสชาติ  

 

“ เอ่อ….ขอโทษนะพอลจัง  นี่ใครเหรอ ? ” ไวท์ถามขึ้นขัดด้วยแววตาอยากรู้  ผมชะงักแต่คนข้างตัวก็ชิงพูดขึ้นก่อน

 

“ ผมชื่อเดย์วอร์ครับ  เป็นนักเรียนใหม่ที่เรียนห้องเดียวกับพอล  ได้ยินว่ารุ่นพี่ของสภาเก่งและทำงานดีมาก  แถมยังหล่อและน่ารักด้วย  เพิ่งรู้ว่ามันไม่เกินจริงซักนิด ” เดย์วอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าชื่นชม  เรียกให้คนทั้งห้องหันมามองกันพรึ่บแล้วเข้ามาทำความรู้จักกับเดย์วอร์กันยกใหญ่  ผมเบ้หน้า  แอบพูดเบา ๆ

 

“ ตอแหล…….” และดูเหมือนว่าเดย์วอร์จะรู้เพราะเจ้าตัวหันมาแล้วหรี่ตาใส่ทำให้ผมต้องหลบตา  เสียงหนัก ๆ และเย็นชาของประธานสภาก็ดังขึ้น

 

“ ใคร ? ” สิ้นเสียงนั้น  ความเงียบก็เกิดขึ้น  ดูเหมือนเดย์วอร์จะเข้าใจอะไรบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว  เดย์วอร์ยิ้มกว้างสดใสแล้วแนะนำตัวเสียงร่าเริง

 

“ สวัสดีครับรุ่นพี่  ผมชื่อเดย์วอร์เป็นนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่และเป็นเพื่อน สนิท ของพอลครับ ” เดย์วอร์ว่า  แต่ผมกลับต้องมองอย่างสงสัยเมื่อเห็นไวท์และโยโกะหน้าซีด  และถ้ามองไม่ผิด  ผมรู้สึกถึงแรงกดดันจากร่างสูงที่มองมา

 

“ วันนี้ผมแค่จะมาขอตัวพอลไปเพราะเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันสักหน่อยน่ะครับ ” เฮือก….ผมสะดุ้งเมื่อมือหนาล็อกคอผม  ผมเริ่มตาเหลือกเพราะการที่อยู่ด้วยกันวันหนึ่งทำให้ผมรู้ว่าเขาเป็นคนขี้แกล้งมาก  แถมหลอกคนอื่นได้หน้าตาเฉย  สิ่งที่เขาทำทุกอย่างมันจะมีผลตามมาเสมอ

 

“ ด….เดย์  นายคงไม่แกล้งฉันแรงใช่ไหม ? ” เดย์วอร์มองหน้าผมนิดนึงแล้วพยักหน้าทำให้ผมเผลอโล่งใจแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเดย์วอร์บอก

 

“ แน่นอนฉันจะแกล้งจนนายจำไปอีกนานเลยล่ะ ฮึ ๆๆๆ” เดย์วอร์หัวเราะแล้วลากผมออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วและนั่นทำให้ผมสัมผัสถึงนรก

 

“ แล้วจะพยักหน้าทำไมเนี่ย ” ผมโวยวาย  พยายามแก้มือที่ล็อกคอออกจนสำเร็จแล้วตั้งจะเผ่นแต่กลับชนเข้ากับใครคนหนึ่งเข้าจนทั้งผมและเขาหงายหลังกันไปตาม ๆ กัน  ผมดีดตัวขึ้นด้วยความฉับไวแล้วกล่าวขอโทษเสียงละลำละลัก

 

“ ข..ขอโทษนะครับ  เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ” ผมถามพลางยื่นมือส่งให้หมายจะฉุดเขาขึ้นแต่ทันทีที่เขาเงยหน้า  ผมก็ต้องก้าวถอยห่างแล้วยิ้มแห้ง ๆ

 

“ เดินดูทางหน่อยสิ ” เสียงทุ้มบอกดุ ๆ ก่อนจะรีบก้มลงเก็บหนังสือที่ตกกระจาย  ผมเห็นดังนั้นจึงรีบช่วยเก็บแต่ก็ได้รับสายตาเย็นชาและใบหน้าเรียบเฉยมาแทน

 

“ ใครเหรอ ? พอล ” เดย์วอร์ที่เมื่อสักครู่ยืนนิ่งราวกับหุ่นถามอย่างสงสัย  ทำให้ผมเบ้หน้าอย่างไม่พอใจแต่ก็เล่าแต่โดยดีเมื่อเห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเดย์วอร์

 

“ เขาชื่ออาคาดะ   ชิโนะ เป็นนักเรียนอัจฉริยะของโรงเรียนที่หาได้ยากมาก  เป็นอันดับหนึ่งของห้อง  ของชั้นแล้วก็ของโรงเรียนด้วยเลยล่ะ ” ผมเล่า  ลืมไปเลยว่าตัวเองควรจะหนี  ใบหน้าของเดย์วอร์ปรากฏแววสนใจก่อนเขาจะถาม

 

“ แต่ดูเขาเย็นชาจังนะ ไม่ค่อยมีคนคบหรือไง ” ผมทำหน้าคิดทบทวนคำพูดของคนอื่น ๆ ที่เคยว่าไว้ต่าง ๆ มากมายก่อนจะสรุปให้เดย์วอร์ฟังสั้น ๆ   

 

“ เพราะเขาเป็นอัจฉริยะทำให้ใคร ๆ ก็เกรงใจและไม่อยากไปยุ่งกับเขาเพราะกลัวว่าจะถูกหาเรื่องจากคนที่หมั่นไส้คุณอาคาดะน่ะ  อีกอย่าง เพราะท่าทางเย็นชาของเขาทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้าใกล้ ” ผมว่าส่วนเดย์วอร์พยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ  นัยน์ตาสีแดงอมชมพูมีความคิดเจ้าเล่ห์แฝงอยู่   ก่อนที่เขาจะจัดการล็อกคอผม   ทำให้ผมโดนลากกลับเข้าไปที่ห้องเรียนแล้วถูกเดย์วอร์สั่งสอนต่อเรื่องปากกาเอ็กคอร์ตั้น

 

“ นี่ที่ฉันพูดไปเข้าใจใช่ไหม ? ” ผมทำหน้าเหวอ ๆ   เมื่อกี้เขาพูดอะไรหว่า……เมื่อเดย์วอร์เห็นหน้าตาผมจึงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจแล้วเริ่มเล่าใหม่

 

“ บางครั้งพลังของไรท์เตอร์ก็มีข้อจำกัดถูกไหม….เช่น อาจจะต่อสู้ได้ดีแต่รักษาตัวเองไม่ได้  โจมตีระยะไกลกับใกล้ได้แต่ป้องกันตัวเองไม่ได้  ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีรีดเดอร์  ( Reader ) ขึ้น ”

 

“ ??? ”

 

โป๊ก !!!

 

“ ไม่ต้องทำหน้างง ” เดย์วอร์เขกหัวผม ก่อนจะพูดต่อ “ รีดเดอร์ก็คือบุคคลห้าคนที่จะเชื่อ  ไว้ใจ และศรัทราในตัวเราอย่างแรงกล้า  แม้จะไม่ได้อ่านนิยายของเราแต่ก็รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของไรท์เตอร์  เข้าใจไรท์เตอร์  เป็นพี่  เป็นน้องเป็นเพื่อนและสามารถเป็นได้ทุก ๆ อย่างเมื่อไรท์เตอร์ต้องการ  ดังนั้นรีดเดอร์จะเป็นคนที่คอยปกป้องและชดเชยข้อบกพร่องบางอย่างไปแล้วแต่ความสามารถของ ๆ คนนั้นว่าจะเชื่อใจไรท์เตอร์มากแค่ไหน ”

 

“ ต้องห้าคนเลยเหรอ ” ผมถามเสียงอ่อนเพราะยังไงตัวผมก็แทบจะไม่มีเพื่อนคบอยู่แล้ว   จากที่ฟัง ๆ ก็จะหารีดเดอร์ง่ายสุดคือคนใกล้ตัวหรือเพื่อนสนิท  แต่ไอ้แบบนั้นเขาจะไปมีที่ไหนกัน

 

เดย์วอร์พยักหน้าก่อนจะเริ่มอธิบายต่อ

 

“ ใช่….ห้าคน  ซึ่งห้าคนนี้จะมีความสามารถแตกต่างกันตามความเหมาะสมโดยจะแบ่งออกเป็นห้าประเภทคือ…..

 

รีดเดอร์สายโจมตีระยะกลาง-ไกล (  Remote  Medium – attacks ) มีหน้าที่อยู่ใกล้ไรท์เตอร์และโจมตีศัตรูที่ระยะไกลหรือกลาง

 

รีดเดอร์สายป้องกัน (  Prevent  ) จะคอยปกป้องและใช้พลังที่ไรท์เตอร์มอบให้ปกป้องตัวไรท์เตอร์หรือรีดเดอร์อีกสี่คน

 

รีดเดอร์สายต่อสู้ประชิดกลาง-ใกล้  (  Close combat  ) รีดเดอร์สายนี้จะต้องป้องกันไรท์เตอร์แต่ก็สามารถช่วยรีดเดอร์สายโจมตีระยะไกลได้ด้วยความสามารถบางส่วนที่สามารถโจมตีได้กลางหรือใกล้

 

รีดเดอร์สายปราชญ์   (  Philosopher ) จะเป็นรีดเดอร์ที่ถือเป็นมันสมองหลักของทีม  มีหน้าที่แนะนำและคอยช่วยไรท์เตอร์วางแผนการต่าง ๆ

 

และรีดเดอร์สายรักษา   (  Treatment  )  คือรีดเดอร์ที่อ่อนแอที่สุดแต่สามารถใช้พลังในการรักษาครอบคลุมตัวไรท์เตอร์และรีดเดอร์เข้าใจไหม ? ” เดย์วอร์ถาม  ผมพยักหน้ารับแล้วรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ  แต่อยู่ดี ๆ เขาก็ชะงักแล้วลุกขึ้นยืนแล้วบอกสั้น ๆ

 

“ วันนี้พอแค่นี้แหละ ฉันมีธุระต้องไปทำก่อน  ฝากบอกอาจารย์ด้วยว่าทั้งบ่ายฉันจะไม่อยู่นะ ”

 

“ หา ……” ผมส่งเสียงอย่างงง ๆ แต่เพียงแวบเดียว  เรือนผมน้ำตาลก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จนผมต้องสบถกับตัวเองเบา ๆ

 

“ แล้วจะรีบตามออกมาทำไม ”

 

จ๊อก……

 

เสียงท้องของผมร้องประท้วงเบา ๆ ทำให้ผมหน้าแหยเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินอะไรเลยในตอนเที่ยง  เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็ใส่เกียร์หมาวิ่งลงไปซื้อแซนวิสสองชิ้นขึ้นมากินอย่างรวดเร็วแล้วเตรียมตัวเรียนวิชาต่อไป

 

อิ ๆๆๆ มาอัพต่อ ๆ กันแล้วค่ะ  อย่าลืมคอมเม้นเช่นเคย  แล้วขอบอกด้วยว่าไรท์เตอร์อัพเรื่องของวอดก้าตอนใหม่แล้ว  อย่าลืมไปอ่านกันนะค้า  อิ ๆๆๆๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
นักเขียนสายเลือดเทพ [ WRITER LINEAGE DEITY ] ตอนที่ 7 : : + WRITER + : ♦♦ บทที่ 7 ผู้ช่วยมาแล้ว 1 ♦♦ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4289 , โพส : 14 , Rating : 9% / 87 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1762
อาคาดะ นากิ กับอาคาดะ ชิโนะ สองคนนี้เป็นญาติกันเปล่าอะ
Name : YBL [ IP : 223.24.181.67 ]

วันที่: 27 พฤษภาคม 2561 / 09:17
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1592
เลออน(ชื่อนี้ป้ะ?) มีซัมติงอะไรเอ่ย?
PS.  จิตรใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง...
Name : ตีฟอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตีฟอง [ IP : 49.230.230.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2561 / 13:37
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1590
เป็นคนทำอาหาร แต่ไม่กินข้าว วอท?+วาย?
PS.  จิตรใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง...
Name : ตีฟอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตีฟอง [ IP : 49.230.230.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2561 / 13:36
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1304
ตามมาอ่านจากวอดก้าค่า สนุกมากเลย แอบจิ้นเลออน อ้าย
Name : *namela* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *namela* [ IP : 223.207.251.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2559 / 22:30
# 10 : ความคิดเห็นที่ 960
เลออนกับพอล เลออนคืดไรเปล่าเนี่ย 555 คิดหรือเปล่าเราไม่รู้ที่รู้คือ จิ้นค่ะๆ
Name : ambrosia3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ambrosia3 [ IP : 101.51.212.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2559 / 20:47
# 9 : ความคิดเห็นที่ 853
สนุกอ่าา น่าติดตามมากๆ
PS.  
Name : Anunn♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Anunn♡ [ IP : 49.230.21.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 23:02
# 8 : ความคิดเห็นที่ 679
สนุกมาก อ่านวอดก้าแล้วค่ะ ชอบมาก
Name : lost-death < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lost-death [ IP : 110.168.30.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2559 / 14:05
# 7 : ความคิดเห็นที่ 453
ห้าคน....เลออน
Name : Ponpun Sayngam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ponpun Sayngam [ IP : 223.204.249.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2558 / 03:13
# 6 : ความคิดเห็นที่ 71
จะได้เพื่อนเพิ่มแล้ว
PS.  อ่านแล้วเม้น เป็นนิสัยของเพื่อนชาวเด็กดีจ้า
Name : ในนามแห่งนักฆ่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ในนามแห่งนักฆ่า [ IP : 125.27.182.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 21:17
# 5 : ความคิดเห็นที่ 58
อ๊า ช่างเหมือนจริงๆ
PS.  http://youtu.be/ePVJdev77Gw my favorite song
Name : สาคูปากหม้อ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาคูปากหม้อ [ IP : 171.99.87.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 19:53
# 4 : ความคิดเห็นที่ 56
รอๆๆๆๆๆ
PS.  ถ้าไม่มีอดีต...ก็ไม่มีปัจจุบัน ไม่มีปัจจุบัน...ก็ไร้อนาคต ไร้อนาคต...ไร้ความหวัง แล้วจะมีอดีต...ปัจจุบันไปทำไม... ...อย่าทิ้งอดีต...อย่าละเลยปัจจุบัน...และ...อย่าไร้ซึ่งความหวัง... แห่งอนาคต...
Name : จันทราราตรี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จันทราราตรี [ IP : 124.121.129.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 18:17
# 3 : ความคิดเห็นที่ 55
ชิโนะซังเนี่ย เป็นรีดเดอร์รึเปล่าคะ
Name : นัตสึ [ IP : 124.121.111.210 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 12:53
# 2 : ความคิดเห็นที่ 54
สนุกมากค่า
เลออนแอบคิดไม่ซื่อป่ะเนี่ย ฮ่าๆ
PS.  ไม่พูด.......... ไม่แสดงว่าไม่เสียใจ ไม่เป็นไร......... ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 171.4.167.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 11:16
# 1 : ความคิดเห็นที่ 53
สนุกมากค่า
รอๆๆๆๆ
PS.  จะเลวจะชั่วแล้วมันหนักหัวใครคะ??
Name : DesTineY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DesTineY [ IP : 58.11.177.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 08:43
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android