眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,153 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,378 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    538

    Overall
    182,153

ตอนที่ 10 : 10 re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

10

 

 

 

 

 

 

          ออกไปจากห้องก็เห็นฝูเป่ายืนคอยอยู่ก่อนแล้ว เมื้อเห็นฉีอวินซีก็ยื่นถาดเครื่องประดับมาให้เลือก แต่ละชิ้นนั้นถูกทำขึ้นอย่างงดงาม แต่ละชิ้นไม่ได้ประดับประดาด้วยอัญมณีไม่มากชิ้นแต่การออกแบบก็ทำให้ของเหล่านี้งามจับตาทำให้ดูสูงค่าไม่น้อย


          "คุณหนูเข้ามาในนี้สักพักแล้วหากไม่ได้ซื้อของติดมือไปสักชิ้นคนอื่นอาจสงสัยได้"ฝูเป่าบอกถึงความคิดอันรอบคอบเมื่อเห็นคนตรงหน้าเลิกคิ้วถาม


          "เช่นนั้นพี่ฝูเป่าก็เลือกให้ข้าสักหน่อยเถอะ"รอไม่นานกล่องบรรจุเครื่องประดับหลายชิ้นก็มาวางตรงหน้า ฝูเป่านั้นไม่ยอมรับเงินจากนางแม้แต้หนึ่งอีแปะบอกว่าของเหล่านี้ท่านลุงอยากให้นางเป็นของขวัญ


          "หากคราวหน้าพี่ยังเรียกข้าว่าคุณหนูอีกข้าจะฟ้องท่านลุงเข้าใจหรือไม่"เห็นฝูเป่าที่มักสงบนิ่งทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกนางก็หัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง แล้วเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบอีก 


          หน้าร้านนั้นหรงหวาและไป่หลางรอนางอยู่นานแล้ว ในอากาศหนาวเช่นนี้เมื่ออยู่ในเสื้อผ้าที่ไม่ได้ถูกบุอย่างเรียบร้อยนัก อีกทั้งมายืนตากลมรอคุณหนูของตนเป็นเวลานานอาจทำให้สาวใช้ทั้งสองไม่สบายได้เลยทีเดียว


          "คุณหนูกล่องพวกนี้ให้ข้ากับไป่หลางถือเองจะดีกว่าเจ้าค่ะ"พูดจบหรงหวาก็คว้าของในมือนางทั้งหมดไปถือเสียเอง"คุณหนูจะแวะไปที่ไหนอีกหรือไม่เจ้าค่ะ"


          "ไม่ไปแล้ว กลับเรือนเถอะ"มือของทั้งสองนั้นต้องลมอยู่นานจึงกลายเป็นสีแดง แต่พวกนางก็ไม่ได้เอ่ยคำใดให้คุณหนูของตนไม่สบายใจเพียงแอบถูมือเข้าด้วยกันเป็นบางครั้งเท่านั้น เมื่อผ่านร้านขายซาลาเปาร้อนๆอวิ่นซีจึงซื้อมาให้พวกนางถือคนละลูกสองลูก อย่างน้อยเมื่อได้ถือมือที่แดงก่ำนั้นจะได้อุ่นลงเสียหน่อย ความใสใจทำให้ทั้งสองยิ้มยินดีการอยู่ข้างกายฉีอวิ้นซีเป็นความคิดที่ถูกต้องที่สุดของพวกนาง

 

 

 

 

 

 

          ในห้องอักษรซูหนานตี้กำลังตรวจฎีกาเมื่อเห็นม่านกงกงเดินเข้ามาจึงได้วางฟู่กันในมือลง

 

         "ฝ่าบาทใต้เท้ากงขอเข้าเฝ้า"


          "ให้เข้ามา"


          ม่านกงกงเชิญกงหลี่หยุนเข้าไปในห้องแล้วสั่งขันทีน้อยทั้งหลายให้เตรียมสุราอาหาร ใต้เท้ากงผู้นี้มาพบฝ่าบาทคราใดมักจะอยู่สนทนาเป็นเวลานานเสมอแต่หากนับวันดีดีแล้วยังไม่ถึงเวลาที่ปกติใต้เท้ากงจะมาเข้าเฝ้าหรือมีเหตุการณ์ใดผิดปกติกัน


          ม่านเตียวเมื่อเข้าไปวางสำรับก็ลอบมองสีพระพักตร์ เห็นสีหน้าของฝ่าบาทเป็นปกติก็วางใจ 


          "ถวายบังคมฝ่าบาท"

 

         "เจ้ามาพบข้าก่อนเวลามีเรื่องใดด่วนหรือ"อดีตนักรบอย่างกงหลี่หยุนนั้นไม่ชอบใช้ชีวิตในราชสำนัก เข้าวังแต่ละคราหากไม่มีคำเรียกตัวก็มักมีเรื่องด่วนเสมอ


          "ฝ่าบาทซือหยวนสือ ฝากข่าวมา มีผู้ตอบคำถามของพระองค์ได้แล้วพะยะค่ะ"


          "ไม่ได้นำตัวมาด้วยหรือ"ถึงท่าทางและน้ำเสียงยังเรียบนิ่งแต่ในสายพระเนตรนั้นดังมีพายุพัดเกลียว เห็นเช่นนี้กงหลี่หยุนก็ลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ รู้ว่าผู้ที่ฝ่าบาทหมายถึงคือผู้ตอบปัญหามิใช่อดีตกงกงคนสนิท


          "กระหม่อมอยู่ด้วยตอนเจอแม่นางน้อย นางตอบคำถามจบก็ลุกจากไปไม่ทันได้รั้งตัวไว้ คนของกระหม่อมที่ส่งออกไปก็หาตัวนางไม่เจอพระเจ้าค่ะ"เด็กสาวคนนั้นทังแต่งตัวสามันและใช้ผ้าคลุมปิดบังใบหน้าจึงตามตัวยากนัก มองฝ่าพระหัตถ์ที่คลึงปากขอบถ้วยสุราแล้วแผลอกลั่นลมหายใจผ่านสนามรบมากี่สมรภูมิ กงหลี่หยุนก็ยังเกรงบุคคลตรงหน้าเหมือนเมื่อครั้งอดีต


          "นางตอบคำถามว่าอย่างไร"กงหลี่หยุนนั้นรอบถอนหายใจแล้วเล่าเหตุการณ์ในร้านน้ำชาวันนั้นอย่างละเอียด


          "จะให้กระหม่อมนำทหารออกไปตามหาต่อหรือไม่"เมื่อฝ่าบาทสนพระหทัยในเรื่องนี้ การเคลื่อนย้ายกองทหารกองสองกองนับว่าเป็นเรื่องเล็ก


          "ไม่ต้อง หากมีวาสนาข้าคงได้เจอหากไม่เจอก็ช่างเถิด"บอกเล่าข่าวต่างต่างจนครบกงหลี่หยุนก็ทำท่าจะจากไป


          "ไปล่าสัตว์ครั้งนี้มีกลิ่นไม่ดีนักเจ้าเตรียมตัวร่วมขบวนไปด้วย"


          "กระหม่อมจะให้กองทหารพยัคเหยียบบูรพาเตรียมการให้พร้อม"กงหลี่หยุนจากไปนานแล้วแต่ซูหนานตี้กลับนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขับไปไหนไม่อ่านราชกิจหรือทำสิ่งใดเพียงนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ยอมขยับไหว

 

 

 

 

 

 

 

 

          "ฝ่าบาทดึกมากแล้วจะเสด็จตำหนักไหนหรือไม่พะย่ะคะ"ม่านเตียวเป็นคนทำป้ายชื่อพระสนมเข้ามาด้วยตนเอง


          "ออกไปก่อนข้ายังมีเรื่องคิดไม่ตก"ฟังคำของผู้เป็นนายม่านเตียวก็ถอยหลังให้พ้นสายพระเนตร แต่ยังไม่ยอมออกไปมองผู้เป็นนายกระดกสุราจอกแล้วจอกเหล้า ในใจคิดว่าฝ่าบาทนั้นดื่มหนักเกินไปแล้ว


          ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งซูหนานตี้ติดค้างอดีตพระชายา ในฐานะราชาพระองค์ก็ติดค้างสตรีผู้หนึ่งผู้เดียวกับที่ทำให้ตำแหน่งฮองเฮาของแคว้นซูโจวนั้นถูกว่างเว้น สิบหกปีแล้วสิบหกปีมาแล้วแต่ภาพความทรงจำในพระทัยกลับแจ่มชัด


         ภาพความทรงจำย้อนกลับไปยังวันวานถึงสหายสนิทผู้หนึ่ง สตรีหนึ่งเดียวที่ยึดตำแหน่งสูงสุดในพระทัย หญิงสาวธรรมดาผู้หนึ่งที่ไม่ได้งดงามเป็นยอดพธูอย่าว่าแต่เทียบกับหญิงงามในกำแพงวัง เพียงมองนางให้เป็นสตรีก็ยากแล้วคิดถึงตรงนี้ซูหนานตี้ก็แย้มรอยยิ้ม ชาติกำเนิดล้ำเลิศหรือก็ไม่เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา หญิงธรรมดาผู้มีความคิดเหนือใครเท่านั้นเจาเหม่ยหรงผู้นั้นไม่สามาถนำมาเทียบกับผู้ใดได้แต่แรกแล้ว


          "เหม่ยหรงพระบิดามีราชโองการให้ข้าไปปราบแคว้นเกาฝาง"สีหน้าของซูหนานตี้นั่นเครียดขึง บิดานั้นชราจนเลอะเลือนเสียแล้วทหารกว่าห้าแสนของพระอัยยิกายังปราบชาวเกาฝางมิได้ แล้วครั้งนี้ทหารเพียงสองแสนจะทำอันใดได้


          "หนานตี้ท่านคิดมากเกินไปแล้ว เกาฝางนั่นใช้เพียงท่านคนเดียวก็นับว่ามากเกินพอแล้ว"หากเป็นคนอื่นพูดเหมือนกล่าวแล่นในสถานการเช่นนี้ย่อมไม่พ้นโทษโบยประหารแต่เมื่อคนตรงหน้าเป็นเจาเหม่ยหรงนั้น ตนเองกลับมองเหมือนเห็นทางสว่าง


          "ได้อย่างไร"น้ำหนึ่งกาถูกนำมาวางตรงหน้ายิ่งสร้างความฉงน ไม่ปล่อยให้ต้องคิดนานเจาเหม่ยหรงก็เริ่มอธิบาย


          "ท่านรู้ค่าของน้ำหนึ่งกาหรือไม่"


          "....."


          "ในสมัยพระอัยยิกาของท่านเมื่อต้นรัชสมัย แค้วนเกาฝางกับเรายังนับเป็นบ้านพี่เมืองน้อง พระราชาในตอนนั้นให้แคว้นต่างๆที่อยู่ในอาณัติมอบเครื่องบรรณาการที่มีคุณค่าที่สุด เพื่อบอกถึงความเป็นเมืองลูก ของขวัญจากแคว้นต่างๆที่ส่งเข้าวังในตอนนั้นล้วนมีค่าควรเมือง แต่สิ่งที่เกาฝางมอบให้กลับเป็นน้ำเพียงหนึ่งกา"


          "กานั้นหาได้เป็นกาที่แปลกหรือทรงคุณค่าเป็นเพียงกาดินเผาธรรมดา สำหรับกษัตริย์นั้นนับเป็นการหักหน้าอย่างหนึ่ง แต่เมื่อต้องการรักษาความสำพันธ์อันดีต่อเกาฝางจึงกล่าวให้กลายเป็นเรื่องตลก รัชทายาทของเกาฝางตอนนั้นก็มิได้ขยายความแต่อย่างใด แต่หลังจากงานเลี้ยงในครั้งนั้นก็ไม่มีการติดต่อระหว่างสองแคว้นอีก ปลายรัชสมัยจึงได้ส่งทหารห้าแสนไปปราบปรามแคว้นเกาฝางแต่ก็ไม่สำเร็จ เรื่องนี้ท่านเองก็รู้ดีอยู่แล้วใช่หรือไม่"คนที่นั่นฟังอย่างสงบมาตลอดพยักหน้ารับเรื่องของแคว้นเกาฝานนั้นเป็นที่รู้กันดีในราชสำนัก


          "ตอนนี้ท่านรู้ถึงค่าของน้ำหนึ่งกาแล้วหรือไม่ สำหรับชาวทะเลทรายอย่างเกาฝางนั้นสิ่งสำคัญที่สุดในการดำรงชีวิตไม่ใช่ทรัพย์สินอันล้ำค่าใด ฝนนั้นแทบไม่มีตกลงมาในรอบหนึ่งปี แม่น้ำหรือแหล่งน้ำนั้นก็ต้องเสียเวลาในการขนส่งทั้งยังอยู่ห่างออกไป น้ำฝนแรกของปีคือสิ่งมีค่าที่สุดของเกาฝาง หากถามถึงค่าของน้ำกานี้จากคนเกาฝางแทบทุกคนย่อมตอบได้เหมือนกัน คนเกาฝางอาจยอมอยู่ใต้อาณัติของชนชาติอื่นได้ แต่จะอยู่ใต้อำนาจราชาที่ไม่รู้ค่าของน้ำหนึ่งกานี้ไม่ได้"


          "เจ้าต้องการให้ข้าเจรจาหรือ"ซูหนานตี้ไม่เคยคิดเจรจากับเกาฝางมาก่อนแต่ถ้าคิดดูให้ดีย่อมรู้ว่าเป็นหนทางที่ดีที่สุดในยามนี้


          "ท่านมีหนทางที่ดีกว่านี้หรือไรกัน ส่วนหนทางนั้นท่านคงต้องคิดเอาเองแล้ว เรื่องพระชายาข้าเสียใจด้วย"การจากไปของชายานั้นมีผู้คนมากมายมอบคำปลอบใจให้เป็นหมื่นแสน ประโยคเดียวสั้นๆของเจาเหม่ยหรงนั้นไม่นับว่าดีเด่อะไรนักแต่ก็ดูออกว่าบรรจุไว้ด้วยความจริงใจ มองเข้าไปในดวงตาก็เห็นเพียงความเข้าใจที่เจืออยู่ไม่มีสิ่งใดมาปะปน


          "แผนของน้องรองเจ้าเหมือนรู้อยู่ก่อนแล้ว"


          "เฟยเหลิงเตรียมการมานาน ความลับที่เก็บอยู่นานย่อมไม่เป็นความลับ"เจาเหม่ยหรงหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง เรื่องที่นางเก่งที่สุดมิใช่การข่าวที่กว้างขวางหลอกหรือ เมื่อรู้แล้วก็เตรียมการรับมือให้สหายหน่อยจะเป็นไรไป


          "ถ้าข้าชนะศึกนี้กลับมา จะตั้งเจ้าเป็นที่ปรึกษา"


          "อย่าทำให้ยุ่งยากเลย หญิงอย่างข้าจะไปเป็นขุนนางได้อย่างไร"


          "เจ้ายังรู้ตัวด้วยหรือว่าตนเป็นหญิง"เหม่ยหรงได้ฟังก็ค้อนขวับให้หนึ่งที ชอบแต่งเป็นชายก็ใช่ว่านางอยากกลายเป็นชายเสียที่ไหนกันเล่า"แล้วตำแหน่งฮองเฮาเล่าพอจะรับไว้ได้หรือไม่"


          ดวงหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงดังผลอิงเถาแต่ปากเล็กๆยังเจรจาตอบราวกับไม่ได้ยินเรื่องเมื่อครู่ ซูหนานตี้เป็นบุรุษรูปงามมากด้วยความสามารถ อีกทั้งยังเป็นชายผู้เดียวที่ใกล้ชิดกับนางที่สุด ความรู้สึกที่มีให้กันอย่างน้อยที่สุดคือความผูกพัน

 

         "ไว้ชนะกลับมาก่อนค่อยพูดเถอะ"เห็นท่าทางน่ารักน่าชังที่ไม่ค่อยมีให้เห็นซูหนานตี้ก็หัวเราะออก เมื่อมีเจาเหม่ยหรงอยู่ข้างกายเรื่องต่างๆทั้งหลายบนบ่าล้วนเบาลง


          "ไม่เคยได้ยินหรือกษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ ตำแหน่งนี้บอกว่ามอบให้เจ้าแล้วก็จะไม่พูดว่าจะมอบให้ผู้อื่นอีก"


          ไม่ว่าเจาเหม่ยหรงจะรับตำแหน่งนี้ไว้หรือไม่ตลอด16ที่ครองราชย์มา ตำแหน่งนี้ก็ยังว่างเปล่า ดุจว่าค่าของคำสัญญาในวันวานนั้นมิได้เป็นเพียงน้ำคำแต่เป็นคำสัตย์ที่ไม่มีวันเป็นอื่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนสุดท้ายแล้วจริงๆเจอกันอีกทีปลายเดือนหน้านะค่ะ อย่าพึ่งรีบลืมอัยย์นะ

          

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #903 ' MR.lEE3. (@ppciiz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    เขียนได้ดีมากเลยค่ะชอบความสัมพันธ์ของฮ่องเต้กับแม่นางเอกมาก
    #903
    1
    • #903-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      20 พฤษภาคม 2560 / 01:56
      เราก็ชอบ ฮือออออเสียใจที่สุดตอนวางพล็อดให้เจาเหม่ยหรงตายนี่เหละค่ะ
      #903-1
  2. #746 ส้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:50
    แม่นางเอกและนางเอกฉลาดมากๆเลยคะ อยากให้ฮ่องเต้เป็นพระเอกได้สมหวัง #ทีมฮ่องเต้
    #746
    1
    • #746-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      16 มีนาคม 2560 / 14:25
      อ่านต่อไปค่ะเราจะไม่ขอสปอลย์เป็นอันขาด
      #746-1
  3. #501 fairy (@game_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:11
    โหหหหหหหห จริงว่ะ เกาฝางฉลาดโคตรรรรร
    #501
    0
  4. #401 ฝันสีหมอก (@kasenuth) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 14:17
    ล้ำมาก...!!!
    #401
    1
    • #401-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      15 กรกฎาคม 2559 / 01:27
      ขอลคุณมากน้า
      #401-1
  5. #319 Nattalop Bunloy (@galcial) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 21:18
    เป็นตอนที่อธิบาย น้ำหนึ่งกา ได้ดีจริงๆ
    #319
    1
    • #319-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      28 มิถุนายน 2559 / 20:37
      ตอนนี้คิดนานอยู่ค่ะ
      #319-1
  6. #209 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 17:03
    ขอบคุณมากค่ะ
    #209
    1
    • #209-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      3 มิถุนายน 2559 / 17:44
      อยู่ด้วยกันให้จบเรื่องน้า
      #209-1
  7. #161 Byakujung (@Byakujung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 03:24
    โชคดีๆ แล้วเจอกันเร็วๆนี้นะ
    #161
    1
    • #161-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      25 พฤษภาคม 2559 / 12:41
      ถ้ากับฮ่องเต้อีกหลายตอนเลยค่ะ
      #161-1
  8. #127 นามิลล่า (@mamon0723) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 07:39
    ทำไมอยากให้พระเอกคือฮ่องเต้ 555555
    #127
    1
    • #127-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      10 พฤษภาคม 2559 / 13:32
      เพราะเฮียเป็นผู้ชายอบอุ่นกรี๊ด
      #127-1
  9. #71 Luna-themoon (@220325452245) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:14
    อดีตของแม่อวิ๋นซีนี่สุดยอดจริงๆ ปูทางให้เดินซะ...
    #71
    1
    • #71-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      3 พฤษภาคม 2559 / 16:25
      แม้นางเป็นเหมือนยอกหญิงค่ะ เป็นคนที่อัยย์ชอบม้ากมากพอพอกับฝ่าบาท
      #71-1
  10. #42 SweetMafiaJ (@sweetmafia) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 10:42
    สนุกค่ะ มีปมมาให้คิดวิเคราะห์ คิดว่าระหว่างที่ซูหนานตี้ไปรบ คงมีเรื่องเกิดกับเหมยหรงมากมาย ซึ่งคงต่อรอตอนต่อไป รีบกลับมานะคะ
    #42
    1
    • #42-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      24 เมษายน 2559 / 20:20
      ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นด้วยมีประโยชน์มากเลย
      #42-1
  11. #40 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 10:16
    เดือนหน้า ไรท์ต้องชดเชยให้ด้วยนะครับ ^^
    #40
    1
    • #40-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      24 เมษายน 2559 / 20:19
      อดใจไม่ไหวต้องมาลงก่อนเดือนหน้าอีกแล้วค่ะ สงสารเกรดที่จะออกจัง
      #40-1
  12. #38 Pop (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:38
    ไม่ลืมแน่ค่ะคนแต่งก็อย่าลืมมาแต่งต่อแล้วกัน
    #38
    1
    • #38-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      24 เมษายน 2559 / 20:18
      ไม่ลืมแน่นอนค่ะ
      #38-1
  13. #34 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:52
    ตอนนี้ทั้งคำถาม คำตอบ เป็นอะไรที่ลึกซึ้งมาก แม่นางเอกนี้นักปราชณ์แน่นอน แต่อย่างว่าสมัยนั้นผู้หญิงต้องอยู่ในหอ อยากรู้ว่าทำไมแม่นางเอกถึงมาเป็นอนุสกุลฉี เกี่ยวกับเรื่องกบฎและช่วยเหลือที่หญิงแกนั้นพูดหรือป่าว
    #34
    1
    • #34-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      24 เมษายน 2559 / 20:15
      แม่นางเอกฉลาดค่ะนางคิดไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน
      #34-1
  14. #29 tanzqx (@lee-nin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 22:14
    สนุกกกกกกกกก ชอบความสัมพันธ์ของแม่อวิ๋นซีกับฝ่าบาทจัง ละมุนละไมดีจริงๆ ;_____;
    #29
    1
    • #29-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 10)
      24 เมษายน 2559 / 20:12
      อัยย์แต่งเองยังชอบเลย
      #29-1