眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,020 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    405

    Overall
    182,020

ตอนที่ 16 : 16 re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

16

 

 

 

 

 

         ตำหนักชิดจันทร์อบอวลไปด้วยกลิ่นยา บรรยากาศในตอนที่ไม่อบอุ่นน่าอยู่อาศัยอีกต่อไปเมื่อเจ้าของตำหนักยังนอนไม่ยอมฟื้นอยู่บนเตียง ฝ่าบาทนั้นแทบจะเสด็จมาตลอดเวลาที่ทรงว่างจากราชกิจทุกคราวที่เห็นเห็นซูเฟยไม่ยอมฟื้นเสียทีก็พิโรธให้ตำหนักในสะเทือนไปตามๆกัน


         "พระชายาท่านต้องรีบฟื้นขึ้นมารู้หรือไม่ หากท่านยังหลับเช่นนี้วังหลวงต้องแตกเป็นเสียงเป็นแน่"ฟ่างฝูกล่าวเสียงเครือมือก็สาระวนกับการเช็ดทำความสะอาดเรือนร่างที่ผอมบางลงไปทุกที นายหญิงของนางนั้นรับสิ่งใดเข้าไปแทบไม่ได้หากไม่มียาบำรุงโอสถชั้นเลิศที่นางเพียรป้อนคงประคองได้ไม่นานเท่านี้ ฟ่างฝูน้ำตาไหลเป็นสายหากคุณหนูน้อยของนางจะไม่ลืมตาขึ้นมาอีกแล้วนางจะอยู่ไปทำไม


         เปลือกตากระพริบอยู่สองสามครั้งก็ลืมเปิด แม้แต่ลืมตายังทำได้ยากเย็นเฟิ่งมี่ลี่ลองขยับร่างกายแต่ตังนางนั้นช่างไร้เรี่ยวแรง"ฟ ฟ่าง ฝู น น้ำ"คำนี้เองก็เอ่ยได้อย่างเย็นเช่นเดียวกัน 


         ฟ่างฝูเห็นนายหญิงตนลืมตาก็ดีใจอย่างที่สุดรีบรุดเข้าไปประคอง รินน้ำสะอาดลงในถ้วยแล้วยื่นชิดปากผู้เป็นนาย ระหว่างดื่มน้ำเฟิ่งมี่ลี่ก็เริ่มย้อนความคิดของตน นางถูกวางยาเหล้าจอกนั้นมีปัญหา ผู้ลงมือกล้ามากไม่เกรงฟ้าไม่กลัวตายเลยแม้แต่น้อยต่อหน้าฝ่าบาทยังกล้าสร้างเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้

 

         "พระชายาท่านถูวางยาพิษ หากไม่ได้ยาถอนจากองค์ชายสาม.."ฟ่างฝูหยุดคำพูดของตนลงแค่นั้นแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลเป็นสายนางไม่อยากคิดเลยจริงจริงไม่อยากคิดเลย เฟิ่งมี่ลี่อยากเอ่ยปลอบใจแต่จะพูดแต่ละคำนั้นยากนัก เจ้าสามมาช่วยนางทำไมกันไม่สู้ปล่อยนางจากไปอำนาจของเขาจะมั่นคงกว่าหรอกหรือ แต่ช่างเถอะไม่คิดแล้วนางฝืนลืมตานานกว่านี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ


         เมื่อซูเฟยพักผ่อนลงไปอีกคราฟ่างฝูก็ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า นางต้องไปทูลอาการของพระชายาให้ฝ่าบาทได้ทราบโดยเร็วที่สุด รีบก้าวอย่างรวดเร็วไปไปทางวังหน้า ทหารเห็นผู้ที่มาเป็นคนสนิทของซูเฟยก็รีบเปิดทาง ตอนนี้ในวังเรื่องของซูเฟยนับว่าใหญ่ที่สุดจะมีใครกล้าขวางคนสนิทของซูเฟยในตอนนี้บ้างกัน


         "ม่านกงกง"เห็นฟ่างฝูมายังวังหน้าด้วยตนเองก็ชั่งใจ หากมิใช่ข่าวร้ายที่สุดก็เป็นข่าวดีที่สุด 


         "ว่าอย่างไร"


         "ซูเฟยฟื้นแล้วนู๋เรียกหมอหลวงไปดูอาการเสร็จจึงรีบมาทูล"ฟังคำพูดของนางกำนัลม่านเตียวก็ถอยหายใจอย่างโล่งอก เป็นข่าวดี เป็นข่าวดีที่สุด


         "ข้าจะรีบไปทูลฝ่าบาทเจ้ากลับไปก่อน"การที่นางกำนัลเข้ามายังส่วนของห้องอักษรโดยไม่ได้รับเชิญนั้นนับเป็นความผิด แต่การมาครั้งนี้ของนางนำเอาข่าวดีที่สุดมาด้วยนอกจากไม่ได้รับโทษคาดว่าฝ่าบาทจะตกรางวัลด้วยซ้ำไป


         "ฝ่าบาทเฟิ่งซูเฟยฟื้นแล้วเมื่อครู่ฟ่างฝูมาทูล"สีหน้าถมึงทึงตลอดหลายวันคลายลงเล็กน้อย เกือบไปแล้วเกือบทรงเสียคนสำคัญของพระองค์ไปอีกคนเสียแล้ว


         "เตรียมเกี้ยวข้าจะไปตำหนักชิดจันทร์”


          “รับด้วยเกล้าพะย่ะคะ”

 

 

 

        ตำหนักชิดจันทร์ยังอบอวลด้วยกลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูกแต่ร่างบางนั้นลุกขึ้นนั่งได้แล้วลืมตาได้แล้ว เฟิ่งมี่ลี่มีฟ่างฝูประคองอยู่ข้างกายรับอาหารจากนางกำนัลน้อยคนหนึ่ง


         "เป็นอย่างไรบ้าง"ถามออกไปได้เพียงเท่านั้นคนป่วยก็แย้มยิ้มส่งมาให้แม้ยังซีดเซียวอยู่มากก็ดีกว่าเดิมมากแล้ว ที่จริงแค่นางยังมีลมหายใจก็ดีที่สุดแล้ว ซูหนานตี้ทรุดตัวลงประคองร่างน้อยด้วยตัวเอง ตัวของเฟิ่งมี่ลี่นั้นเหลือเพียงแค่นี้กลัวว่าแค่เพียงแตะเบาๆร่างนี้ก็สลายหายไปกับสายลม


         "ไม่เป็นไรแล้วเพค่ะ ต้องขอบคุณองค์ชายสาม"เสียงที่ออกมานั้นแหบพร่ากว่าจะพูดจบประโยคก็ขาดตอนไปหลายครั้ง


         "ไม่ต้องพูดแล้วๆเจ้าสามแค่ทำสิ่งที่ควรเท่านั้น"ฝ่าพระหัตถ์ยื่นมาหยิบช้อนป้อนข้าวต้มให้นางอย่างเอาใจ การกระทำเช่นนี้ในหวังหลังนองจากซูเฟยไม่มีใครเคยได้รับ ความอบอุ่นอ่อนโยนโอบล้อมไปทั่วทั้งตำหนักชิดจันทร์ ถ้าเธอจะเผลอไผลปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความใจดีในครั้งนี้คงไม่เป็นไร โทษอาการป่วยที่ทำให้ทั้งตัวทั้งใจนางอ่อนแอเอาก็แล้วกัน


         เฟิ่งมี่ลี่ทิ้งน้ำหนักตัวพิงพระวรกายมากกว่าเดิมอีกนิด แค่นี้ก็พอแล้วนางพอใจแล้ว ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีก ปิดเปลือกตาซึมซับความอบอุ่นจากร่างสูงที่พักพิง หนานตี้ท่านรู้ไหมอยู่ข้างกายท่านนั้นยากเพียงใดทั้งสุขทั้งทุกข์จนแยกไม่ออกแต่ก็ทำใจเดินจากไปไม่ได้

 

 

 

 

         หลางหย่งจิ้นเมื่อสรรหาตัวยารักษาส่งให้สหายเสร็จก็แทบจะทิ้งตัวนอนแผ่บนพื้นสุดความสามรถตนนั้นทำได้เพียงหายาถอนข่าวคราวอื่นๆนั้นไม่เจอแม้แต่น้อย ผู้ลงมือเหมือนหายตัวไปในกลีบเมฆไม่ทิ้งร่องรอยให้ตามเลย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาวิ่งรอกค้นหายาแก้พิษจนแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน หย่งจิ้งคือบุรุษสายบุ๋นหาใช่สายบู้เรือนร่างแม้ไม่ได้บอบบางเช่นสตรีแต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งเป็นชายชาติทหารเช่นเฟิงหมิง การไม่ได้พักติดต่อกันมานานทำให้เขาหมดสภาพ งานของเฟิ่งหมิงจบแล้วแต่งานของเขายังไม่จบคิดถึงว่าต้องไปเจรจากับเจ้าของร้านสมปรารถนาที่เคี่ยวลากดินอย่างจงเก่อเหลียนแล้วก็ถอนใจ


         พระเจ้าคงคิดว่าชีวิตเขาราบรื่นเกินไปจึงส่งบททดสอบอันทรหดมาให้มากมายเช่นนี้ เกิดเป็นบุรุษงามมา ความสามารถก็เช่นนี้แม้แต่สวรรค์ยังอยากรังแก ยกมือนวดขมับอีกสองสามทีก็เริ่มคิดแผนเตรียมรับมีเจ้าของร้านสมปรารถนา ตอนที่สมองยังคิดได้ไม่เฉียบขาดเช่นนี้ไม่รู้ว่าจะถูกตาแก่คนนั้นฟันจนเหลื่อสักกี่ชิ้น


         รถม้าเคลื่อนมาถึงหน้าร้านสมปรารถนา วันนี้ลูกค้าน้อยลงกว่าทุกวันคงเป็นเพราะเวลานี้พระอาทิตย์อยู่ตรงศีรษะพอดิบพอดี เข้าไปในร้านหลางหย่งจิ้นก็ยื่นความจำนงต่อพนักงานร้านว่าต้องการเข้าพบจงเก่อเหลียน พนักงานผู้นั้นแปลกนักทำสีหน้าราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตายเสียได้


         คนงานชายผู้รับหน้าหลางหย่งจิ้นรู้สึกว่าวันนี้ช่างเป็นวันที่ตัวเองอับโชคโดยสิ้นเชิงเขาลืมนัดสำคัญของหัวหน้ากับคุณชายใหญ่หลางดังนั้นอีกไม่นานแขกคนสำคัญอีกคนก็จะมาเช่นกัน ยังไม่ทันได้กล่าวโทษความสะเพร่าของตนประตูร้านก็เลื่อนเปิดร่างของฉีอวิ้นซีเคลื่อนเข้ามาข้างในพร้อมสาวใช้คนสนิท ใกล้จะเดินทางไปสักการะพระประจำตระกูลนางจึงมาลาท่านลุงรองและรับของที่สั่งไว้ 


         "คุณหนู"คนงานที่น่าสงสารไม่รู้จะทำอย่างไรวันนี้ฝูเป่าเองไม่อยู่เสียด้วยตนไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไร การเจรจากับคุณชายบ้านหลางสำคัญแต่หลายเดือนมานี้ท่าทีของผู้เป็นนายใหญ่นั้นก็ให้ความสำคัญกับคุณหนูรองบ้านฉีไม่น้อยกว่าผู้ใด 


         "เอ้อตงมีสิ่งใดกัน"เห็นท่าทีอึกอักติดขัดของคนที่ปกติช่างเจรจาก็ถามออกมา


         "คุณหนูรองข้าน้อยต้องขออภัยด้วยเป็นความผิดข้าน้อยเองที่ไม่ดูตารางนัดหมายของนายท่านให้ดีนัดของเวลาคุณหนูจึงตรงกับคุณชายหลางไปได้"หลางหย่งจิ้งนั้นเงียบไปตั้งแต่เห็นผู้ที่เดินเข้ามาแล้วไม่ได้สนใจประโยครัวเร็วจนฟังไม่ทันของเอ้อตง ฉีอวิ้นซีหันมาสบตาคุณชายหลางเห็นเป็นหลางหย่งจิ้นก็ค้อมหัวทักทาย


         "ไม่เป็นไรเอ้อตงข้าไม่ได้มีธุระสำคัญอันใดแค่มาเอาของที่สั่งและมาลาท่านลุงเท่านั้นให้ขึ้นไปพร้อมกันเลยก็ได้ มีสิ่งใดข้าจะรับผิดชอบเอง"ฉีอวิ้นซีเห็นท่าทีน่าสงสารก็เอ่ยอย่างใจกว้าง อีกอย่างนางเองก็พอรู้จักคุณชายหลางผู้นี้อยู่บ้างขึ้นไปพบท่านลุงพร้อมกันก็ไม่เสียหาย"ไป่หลางวันนี้อากาศร้อนเจ้ารอข้าข้างในดูผ้าไปพลางๆเสียข้าคุยไม่นานก็กลับแล้ว"


         "เชิญคุณหนูและคุณชายทางนี้"เอ้อตงฟังคำฉีอวิ้นซีก็โล่งใจ ยังดีที่เป็นคุณหนูรองผู้ใจดีหากเป็นคนอื่นแค่คิดเอ้อตงก็รู้สึกหนาวไปถึงกระดูกแล้ว


         จงเก่อเหลียนปกติจะไม่ยอมพบลูกค้าเล็กๆเช่นคุณหนูคุณนายทั้งหลายแม้มาจากตระกูลไหนยิ่งใหญ่คับฟ้าก็ยึดถือเหมือนกันแต่ท่าทีที่คนงานแสดงต่อคุณหนูรองผู้นี้กับทั้งใส่ใจและเกรงกลัว


         "คุณหนูรองเจ้ามาพบเถ้าแก่จงบ่อยหรือ"


         "ก็ไม่บ่อยนักท่านลุงจงมีธุระรัดตัว ข้าจึงไม่อยากรบกวน"นางเรียกจงเก่อเหลียนว่าท่านลุงคำพูดที่เอ่ยถึงบอกถึงความสนิทสนม บางทีนางอาจเป็นสหายของจงฝูเป่า


         เอ้อตงนำทางขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นหนึ่ง ตั้งแต่คุณหนูรองเดินเข้ามาที่นี่ครั้งแรกห้องรับรองที่เคยปิดตัวไปก็กลับมาได้ใช้งานอีกครั้ง ห้องทั้งห้องถูกปูด้วยหญ้าสีเขียวสดตกแต่งด้วยต้นไม้ใบหญ้า และดอกไม้หายากเหมือนหยิบยกเอาสวนสวยมาอยู่ในห้อง


         หลางหย่งจิ้นเองเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกยันอดชื่นชมในฝีมือของผู้จัดสถานที่ไม่ได้ คงมีเพียงตาแก่จงเก่อเหลียนที่นั่งอยู่เท่านั้นที่ดูขัดกับภาพอันงดงามของสถานที่เสียเหลือเกิน


         "ท่านลุง"น้ำเสียของหลานสาวสุดที่รักทำให้จงเก่อเหลียนละสายตาจากสมุดบัญชีขึ้นมอง กำลังจะส่งยิ้มให้หลานสาวคนสวยก็มีอันไปสะดุดสายตาเข้ากับ หลางหย่งจิ้งที่ยืนอยู่ข้างกัน


         "เจ้ามาพร้อมคุณชายหลางได้อย่างไรกันอวิ้นซี"จงเก่อเหลียนกลืนคำเรียกศัตรูทางธุรกิจที่มักใช้เป็นปกติลงคอ แล้วแทนที่ด้วยคำสุภาพกว่าเดิมในสายตาฉีอวิ้นซีจงเก่อเหลียนอยากเป็นท่านลุงที่แสนใจดีไม่ใช่พ่อค้าหน้าเลือด


         "เป็นข้าเองที่ไม่ดูให้ดีก่อนว่าวันนี้ท่านมีธุระ เห็นว่าเป็นคุณชายหลางจึงขอตามขึ้นมาด้วย"ฉีอวิ้นซีแกล้งเมินไม่เห็นสายตาที่ลอบฟาดฟันกันของชายต่างวัยแล้วพูดต่อ"อวิ้นซีจะไปวัดประจำตระกูลในอีกสามวันจึงมาลาท่านก่อน และมาเอาของที่สั่งไว้ด้วยเลย"


         เป็นไปได้อย่างไรวันนี้ตนนัดหลานสาวไว้แน่แล้วไม่อย่างนั้นมีหรือจะเปิดห้องนี้ต้อนรับลูกสุนัขกัดไม่ปล่อยอย่างหลางหย่งจิ้นแค่คิดก็สยองเกินพอ


         "ของที่เจ้าสั่งทำยังไม่เสร็จดีเลย ลุงจะเร่งให้คนทำพรุ่งนี้จะส่งไปที่จวน เจ้าจะได้ไม่ต้องทนร้อนออกมาอีก"จงเก่อเหลียนจงใจเมินอีกคนที่อยู่ในห้อง ไม่คิดแม้แต่จะเรียกลูกน้องนำแก้วชามาเพิ่มให้ครบจำนวนคนแม้แต่น้อย หันไปพูดกับหลานสาวคนดีด้วยเสียงอ่อนโยนไม่สนใจอาการคบเขี้ยวเคี้ยวฟันของคู่แค้นตลอดการ ได้แกล้งเจ้าลูกหมาแบบที่ไม่โดนตอบโต้ก็ดีเช่นนี้เอง


         "คุณชายหลางมาคุยงานมิใช่หรือข้าไม่รบกวนแล้วดีกว่า"หันไปสบตาผู้เป็นลุง"อวี้นซีต้องไปแล้ว กลับมาจากวัดเเล้วจะมาเยี่ยมท่านลุงใหม่"โค้งตัวให้ท่านลุงรองกับหย่งจิ้นอีกคนละทีก็หันหลังออกมาปล่อยให้สองหนุ่มต่างวัยเจรจากันเองโดยที่ไม่ตองเกรงใจนาง

 

 

 

 

         "เจ้าเป็นอะไรกับนาง"ฉีอวิ้นซีออกไปแล้วท่าทีของจงเก่อเหลียนก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม กดสายตาข่มขู่ไปที่คู่สนทนา แต่มีหรือที่หลางหย่งจิ้นจะสนใจ เขาทิ้งตัวเอนหลังลงบนเบาะเนื้อนุ่มอย่างไม่ใส่ใจทั้งยังยักคิ้วหลิ่วตาส่งให้อย่างยียวนกวนประสาท ในใจก็คิดเกี่ยวกับความสำพันธ์ของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์กันสาวน้อยที่พึ่งจากไปหรือตาแก่มีรสนินมอยากเป็นโคแก่เคี้ยวหญ้าอ่อนกัน 


         คนตรงหน้าไม่สนใจตอบจงเก่อเหลียนก็ขี้เกียจจะคาดคั้นเอาความจากเจ้าหนุ่มนี่ยากเกินไปค่อยรอถามจากหลานสาวคนดีนั้นง่ายกว่า สั่งเอ้อตงไปเอาเอกสารเกี่ยวกับการค้าที่ต้องดำเนินการมาเตรียมให้พร้อม

 

        "เครื่องประดับที่เจ้าต้องการข้าจะขายในราคาเดิมที่ตกลงกันไปครั้งที่แล้ว"จงเก่อเหลียนกลับมาพูดในเรื่องการค้า เพื่อที่จะได้ไล่คนตรงหน้าไปให้พ้นหูพ้นตาสักทีเขาไม่อยากอยู่กับเจ้าหนุ่มสองคนในบรรยากาศชวนฝันสักเท่าไหร่ แค่คิดความคลื่นไส้ก็ถามหา


         "ท่านจงราคานี้ไม่สูงไปหน่อยหรือ ไข่มุกที่เป็นต้นทุนนั้นถูกลงอยู่มากในช่วงเดือนมานี้อีกทั้งข้ายังสั่งของเยอะไม่น้อย"หลางหย่งจิ้นอ่านข้อมูลทุกอย่างที่ทำให้ฝ่ายตนได้เปรียบมาก่อนแล้ว จึงพูดได้อย่างไหลลื่น 


         "หากต้องการต่ำกว่านี้นายน้อยหลางก็ไปหาเอาจากเจ้าอื่นเถอะข้าจนปัญญาจริงๆ"อันที่จริงราคาที่ผ่ายตรงข้ามเสนอก็สมเหตุสมผลอยู่มาก แต่หากยอมง่ายเกินไปค่าของสิ้นค้าย่อมถูกลดทอนลง


         "ข้าให้ท่านได้แค่ชิ้นละ50ตำลึงเท่านั้น60นั้นแพงเกินไป"ของนั้นเอาจากร้านใดก็ได้แต่ ถ้าได้ชื่อว่ามาจากร้านสมปรารถนาแล้วจึงจะได้ชื่อว่าชั้นหนึ่ง ไม่อย่างนั้นตนไม่มีทางมานั่งเจรจากับตาเฒ่าให้ปวดสมองเล่นเป็นแน่

         "55ตำลึงขาดตัวต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้ว"พูดไปแบบนั้นจงเก่อเหลียนก็แอบดีดลูกคิดรางแก้วอยู่ในใจราคาต้นทุนรวมข้าขนส่งและฝีมือแรงงานตกชิ้นละไม่เกิน30ตำลึงเท่านั้น กำไรต่อชิ้นเกือบครึ่งทีเดียว


         เอ้อตงเข้ามากระซิบผู้เป็นนายอยู่ประโยค สีหน้าจงเก่อเหลียนก็เปลี่ยนไป สีหน้าที่มักเคร่งขรึมเป็นนิจแปลกไปอย่างไม่เคยเป็น ราวกับมีเรื่องน่าตกใจอย่างที่สุด


         "คุณชายหลางราคา50ตำลึงต่อชิ้นตามที่ท่านเสนอเป็นอันตกลง สัญญาให้ท่านตรวจทานเอากับเอ้อตงได้เลยข้ามีธุระด่วนต้องขอตัวแล้ว"ธุระที่ว่าคงด่วนมากจริงๆไม่รอให้หลางหย่งจิ้นตอบก็รีบลุกหายไปเหลือเพียงเอ้อตงกับตนอยู่ในห้องเท่านั้น


         เป็นการเจรจาครั้งที่เร็วที่สุดระหว่างตนกับตาแก่ ทั้งยังได้ผลดีกว่าที่หวังหลางหย่งจิ้นกลับไม่รู้สึกยินดี เห็นสีหน้าเมื่อครูแล้วอดรู้สึกเป็นห่วงตาเฒ่าเจ้าเล่ห์หน่อยๆไม่ได้ เรื่องแบบไหนกันที่ทำให้คนอย่างเถ้าแก่จงทิ้งประโยชน์ทางการค้าไปได้ในทันทีโดยไม่ยอมอยู่เจรจาต่อให้จบทั้งที่ตนเป็นฝ่ายได้เปรียบ หันไปอีกคนที่อยู่ในห้องก็ก้มหน้าก้มตาร่างสัญญาไม่หันมาสนใจ ได้ราคาตามนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือจะเกิดปัญหากับจาแก่นั่นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับตน ตอนนี้เขาเองก็อยากรีบกลับไปพักเต็มแก่แล้ว

 

 

 

 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1062 blackvanira2019 (@blackvanira2019) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 14:45
    ทำไม ถึงรีบร้อนออกไปออก 
    #1062
    1
    • #1062-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2560 / 13:27
      นั่นสิน้าทำไมกัน
      #1062-1
  2. #838 poppytoptop (@poppytoptop) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 15:10
    ชูป้ายไฟคุณชายใหญ่
    #838
    1
    • #838-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      16 เมษายน 2560 / 14:36
      มาค่ะ อัยย์ช่วยชูเพราะเฮียดูเป็นคนที่ถูกละเลยสุดและแรื่องนี้
      #838-1
  3. #508 fairy (@game_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 21:55
    ปัญหาอะไรกัน??
    #508
    0
  4. #215 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 11:43
    ขอบคุณมาก
    #215
    1
    • #215-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      4 มิถุนายน 2559 / 15:57
      ขอบคุที่ติดตามน้า
      #215-1
  5. #72 thatchalak (@thatchalak) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 05:57
    อ่านสนุกมากกกกก....รวดเดียวถึงตอนสุดท้ายเลยค่ะ
    #72
    1
    • #72-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      3 พฤษภาคม 2559 / 16:26
      คนอ่านว่าสนุกอัยย์ก็ดีใจ
      #72-1
  6. #70 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 19:47
    ค้างอะ ไรท์มาอัพไวไวนะคับ
    #70
    1
    • #70-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      3 พฤษภาคม 2559 / 16:24
      ตอนนี้กำลังตื้อเลย
      #70-1
  7. #67 thesun-sets (@thesun-sets) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 17:43
    ชอบมากกกกก มาต่อไวๆนะคะ
    #67
    1
    • #67-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      2 พฤษภาคม 2559 / 18:11
      ไวที่สุดเท่าที่ทำได้เลย
      #67-1
  8. #66 SweetMafiaJ (@sweetmafia) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 17:29
    ยังงงๆ และรู้สึกสั้นไป รีบมาต่อนะคะ
    #66
    1
    • #66-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 16)
      2 พฤษภาคม 2559 / 18:11
      อัยย์มาเร็วแล้วนา
      #66-1