眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,032 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    417

    Overall
    182,032

ตอนที่ 26 : 26 re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

26

 

 

 

 

 

 

          จวงเมี่ยวเจียงทอดสายตามองคุณหนูรองแห่งบ้านฉีทันทีที่ปรากฏกาย เรื่องของฉีอวิ้นซีผู้นี้นางได้ฟังได้รู้มาบ้างจากจงฝูเป่าแต่เมื่อมาเห็นอยู่ตรงหน้ากลับรู้สึกผิดหวังไม่น้อยดูธรรมดากว่าที่คาดไว้มากทั้งการแต่งกายและการวางตัวเหมือนคุณหนูที่ไม่เคยหยิบจับสิ่งใดเช่นที่พบอยู่เป็นนิจ ยังไม่ทันละสายตาดวงหน้าเล็กที่มีผ้าคลุมขาวปกปิดก็เงยขึ้น ดวงตาสองคู่สบกันเป็นสีดำดุจหมึกแต้มแต่งแต่ก็ใสกระจ่างเสมือนว่าสามารถเจาะทะลุทุกสิ่งเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดจนไม่อาจละสายตาเพียงจ้องตรงมานิ่งๆก็ทำให้รู้สึกมือไม้เก้งก้างไม่มีที่วาง สายตาเช่นนี้เป็นของเด็กอายุ14หรือ คนที่อยู่หลังม่านธุรกิจของตระกูลจวงลอบสะท้านในใจ ฉีอวิ้นซีผู้นี้ไม่ธรรมดาเช่นที่คาดเสียแล้ว

 

         "คุณหนูเจียงไม่คิดว่าจะได้เจอท่านที่นี่"ปกติชั้นสองของร้านสมปรารถนาทางปีกซ้ายนั้นแทบไม่รับแขกฉีอวิ้นซีจึงเดินตรงขึ้นมาไม่รอให้ใครนำขึ้นมา ไม่คิดว่าจะเจอคุณหนูสี่บ้านเจียงจวงเมี่ยวเจียงเพียงพยักหน้ารับไม่คิดตอบคำด้วยท่าทีไว้ตัว


          "เมี่ยวเจียง  อวิ้นซีเจอกันแล้วหรือ"เมื่อได้ยินว่าฉีอวิ้นซีมาถึงจงฝูเป่าก็รีบตรงมาด้านบน ลมหายใจนางยังรัวเร็วกว่าปกติบอกถึงความรีบร้อนก่อนหน้าเป็นอย่างดี แต่ต่อให้รีบเช่นนี้ก็ยังไม่ทันกาลโลกจะแตกตรงหน้านางวันนี้หรือ


          "เข้าไปข้างในก่อนดีหรือไม่"จวงเมี่ยวเจียงเองเพิ่งมาได้ไม่นานหากจะไล่กลับไปก็เป็นการไม่รักษาน้ำใจผู้เป็นสหายจนเกินไป แต่ฝูเป่าก็ไม่อาจปฏิเสธให้ฉีอวิ้นซีเป็นฝ่ายกลับไปได้เช่นกัน


          ห้องสราญรมย์ที่ถูกนำมาใช้ต้อนรับทำให้จวงเมี่ยวเจียงเลิกคิ้วแปลกใจ คุณหนูรองบ้านฉีผู้นี้สำคัญถึงเพียงนั้นเชียวมิใช่ว่ามีเพียงแขกผู้มีเกียรติของเถ้าแก่จงเท่านั้นที่ได้ใช้หรืออย่างไร พบกับจงฝูเป่าที่ร้านสมปรารถนาหลายครั้งยังไม่เคยได้เข้าไปเยี่ยมชมห้องนี้สักครั้งเดียว


          เมื่อฉีอวิ้นซีและเมี่ยวเจียงไม่รู้จักกันมาก่อนหน้าที่ผู้ผูกบทสนทนาจึงตกอยู่ที่จงฝูเป่า เห็นท่าทีหงุดหงิดของสหายแล้วนางอยากวิ่งหนีออกไปจากห้องเสียทั้งเมี่ยวเจียงและอวิ้นซีก็ไม่ได้ไปมาหาสู่นางบ่อยนักทำไมถึงได้มาเจอกันที่นี่ได้เล่าสวรรค์วันนี้เป็นวันอับโชคของนางหรือ จวงเมี่ยวเจียงสหายผู้แปลกประหลาดของตนนั้นเกลียดพวกคุณหนูที่ไม่หยิบจับงานการแค่ไหนจงฝูเป่ารู้แจ้งแก่ใจดี แล้วดูจากภายนอกอวิ้นซีก็เป็นเช่นที่สหายนางไม่ชอบที่สุดเสียด้วยยังไม่รวมฐานะน้องสาวของฉีจื่อฟูผู้นั้นอีก จงฝูเป่าอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา นางรู้เกี่ยวกับสหายที่คบกันมานานเป็นอย่างดีแต่สิ่งที่ไม่รู้เลยคือหลานสาวคนโปรดของท่านพ่อนั้นเกลียดหรือชอบคนตรงไปตรงมาเช่นจวงเมี่ยวเจียงมากน้อยเพียงใดหวังเพียงว่าร้านตนคงไม่พังลงมาในวันนี้หรอกนะ


          มือซ้ายยกผ้าปิดหน้ามือขวายกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบเห็นแบบนั้นเมี่ยวเจียงก็รู้สึกคันคะเยอในหัวใจอย่างประหลาด อยากเอื้อมมือไปกระชากผ้าผืนบางออกจากหน้ามีกันอยู่เพียงสามคนจะแสดงท่าทีสูงส่งเปราะบางเหมือนปลายหลิวต้องลมให้ใครดูกันเหมือนฉีจื่อฟูไม่มีผิดสมกับเป็นพี่น้องกันเสียจริง


          ไม่เพียงแค่คิดแต่ปากเมี่ยวเจียงยังขยับทันทีอีกด้วย"ไม่เคยมีใครบอกบ้างเลยหรือไงว่าการคุยกับคู่สนทนาที่ปกปิดหน้าตามันทำให้รู้สึกอึดอัด"อันที่จริงอยากจบอกว่าไร้มารยาทหรือคำพูดที่แรงกว่านี้ด้วยซ้ำแต่เห็นแก่หน้าเจ้าบ้านที่ตอนนี้หดเล็กจนแทบมองไม่เห็นจึงยั้งปากไว้


          จงฝูเป่ากลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเอาแล้วไง หันไปมองผู้มีศักดิ์เป็นน้องหากต้องเลือกท้ายที่สุดอย่างไรตนก็ต้องเลือกฉีอวิ้นซีแต่ฝูเป่าไม่ได้ต้องการที่จะเลือก นางมีคนสนิทก็เพียงแค่นี้ดันไม่ถูกชะตากันเสียนี่นางไปทำเวรทำกรรมที่ใดมาหนอ


          ฉีอวิ้นซีชะงักมือที่ถือถ้วยน้ำชาระลอกแห่งความสับสนฉายออกมาจากดวงตาเลือนลางแล้วจางหายไป หากเป็นปกติแน่นอนว่านางย่อมเลือกหาวิธีเฉไฉไม่ยอนยอมแต่เมื่อคิดถึงเรื่องของจวงเมี่ยวเจียงที่พี่ฝูเป่าเล่าให้ฟังก็ทำให้เกิดความลังเล  จะดีแค่ไหนกันหากมีสหายที่ตรงไปตรงมารักในความยุติธรรมเช่นนี้ หากอยากได้ความจริงใจของคนตรงหน้าย่อมต้องใช้สิ่งเดียวกันแลกมา ไม่ทันคิดตกลมสายเล็กก็หอบเสียงที่คุ้นเคยเข้ามาในห้องปิดแผ่วเบาเหมือนไม่มีแต่ชัดเจนในโสตของฉีอวิ้นซีจุดรอยยิ้บางเบาภายใต้ผืนผ้าคลุมทั้งที่ทำทีเหมือนไม่สนใจแต่ฟางหรงเจเจ่ไม่เคยละสายตาจากตนอีกตั้งแต่กลับมาจากวัดประจำตระกูล


          "เข้าใจแล้ว"พูดจบก็ปลดผ้าคลุมหน้าลงไม่อิดออดแล้วรอดูปฏิกิริยา 


          "เจ้า ..เจ้า......"จวงเมี่ยวเจียงเบิกตากว้างราวกับเจอวิญญาณร้ายกลางวันแสกๆ มิใช่ความงามพิลาสที่ทำให้ตื่นตะลึงแต่หน้าตาเช่นนี้ไม่อาจใช้แม้คำว่าเหมือนได้ แต่เป็นการถอดแบบมาจากภาพหญิงสาวในวังตะวันออกไม่มีผิดเพี้ยนเลยมิใช่หรือ เพราะเหมือนหลี่ชางเกอองค์หญิงผู้หายสาบสูญจากเมืองใต้ผู้นั้นไม่มีผิดเพี้ยนเช่นนี้จึงให้ใครเห็นไม่ได้ต่างหาก พูดในตอนนี้ย่อมมีน้อยคนที่จะเข้าใจหากไม่ใช่คนเก่าคนแก่คงไม่เป็นไร"เจ้าไม่ควรปลดมันออกง่ายๆเช่นนี้โดยเฉพาะต่อหน้าคนวังตะวันออก"ท้ายประโยคเบาหวิวจนเหมือนจางหายไปในอากาศ


          จงฝูเป่านั้นส่งสายตาลุแก่โทษมาให้นางหลายครั้งจนอยากบอกเหลือเกินว่าไม่เป็นไร จวงเมี่ยวเจียงเป็นคนพูดจาขวานผ่าซากก็จริงแต่เจตนานั้นดีใช้ได้เลยทีเดียวถึงกับกล้าเตือนนางที่เพิ่งรู้จักกันวันแรกถือว่าเป็นผู้เปี่ยมน้ำใจที่หาได้ยาก พระญาติที่สนิทและเป็นที่โปรดปรานของชายาเจ้าวันตะวันตกย่อมรู้และเคยเห็นบางสิ่งที่คนทั่วไปไม่มีทางพบเรื่องในอดีตจวงเมี่ยวเจียงก็รู้เช่นกัน สมกับที่เป็นผู้คุมบังเหียนกิจการต่างของบ้านจวงอยู่หลังม่านมาหลายปีธุรกิจใสสะอาดแทบทั้งหมดของตระกูลจวงมีคุณหนูสี่ผู้นี้อยู่เบื้องหลัง และเป็นสาเหตุให้จวงเมี่ยวเจียงใช้เงินทำบุญทำทานได้โดยไม่มีใครกล้าขัดแม้แต่ผู้เป็นบิดา เสียเงินเล็กน้อยแลกกับการหยิบยืมพรสวรรค์อันเปี่ยมล้นเมื่อดีดลูกคิดรางแก้วแล้วก็นับว่าคุ้มเกินคุ้ม


          "ข้าขอโทษด้วยคุณหนูห้ามไว้ไม่ทันจริงๆ"เสียงเอ้อตงเข้ามาขัดจังหวะได้ทันท่วงทีไม่ต้องให้ใครถามหาสาเหตุร่างเล็กของจิงคุณก็ก้าวออกมาจากหลังผู้จัดการร้านที่กำลังทำหน้าตาน่าเห็นใจ"อวิ้นซี อวิ้นซี"


          "ข้าต้องขอโทษแทนน้องชายด้วย รบกวนพี่ชายช่วยไปบอกพี่หรงหวาให้ข้าสักนิดเถอะ"หากรู้ว่าจิงคุณหางตัวไปหรงหวาคงตกใจไม่น้อย พูกกับเอ้อตงจบก็หันมาถามความเห็นจากู้ร่วมโต๊ะ"น้องชายข้านั่งด้วยไม่รบกวนใช่หรือไม่"


          เจ้าบ้านพยักหน้าตอบว่าไม่เป็นไรจวงเมี่ยวเจียงจึงไม่พูดอะไรเช่นกัน ขนมบนโต๊ะถูจัดมาเพียงสามที่ของฉีอวิ้นซีเองกินไปแล้วหนึ่งชิ้นยังเหลืออีกหนึ่งพอเห็นจิงคุณมองขนมตาละห้อยก็เลื่อนจานขนมไปไว้ตรงหน้าเป็นการอนุญาตตาสีน้ำเงินก็ทอประกายวิววับชอบใจก่อนตักขนมเข้าปาก จวงเมี่ยวเจียงเมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ก็ดันเอาจานของตนออกมาข้างหน้า


          "กินของข้าด้วยสิ"บรรยากาศผ่อนคลายลงถนัดตาเมื่อมีเด็กหนึ่งคนเข้ามานั่งด้วย จวงเมี่ยงเจียงเองก็มีสีหน้าผ่อนคลายลงหลายส่วนข่าวลือเรื่องที่นางเอ็นดูเด็กเล็กๆคงไม่ผิดจิงคุณเองก็รับมาไม่อิดออดตะกละจริงเด็กคนนี้


          "ขอบคุณ"อ้อมแอ้มตอบเสียงเบาแล้วก้มลงกินต่อหน้าตาเฉยสร้างเสียงหัวเราะให้สามสาวในกลุ่มในความน่าเอ็นดู เมื่อก้มหน้าลงก็ไม่มีผู้ใดเห็นแววตาสีน้ำเงินก็ไม่ใสซื่อเหมือนที่แสดงออก เจ้าตัวตนแห่งความหลงใหลที่น่ารังเกลียดบังอาจมาสั่งให้ข้าทำนู่นทำนี่หากไม่ใช่เพื่อฉีอวิ้นซี ถ้าไม่ใช่เพื่ออวิ้นซีแล้วละก็...จิงคุณขบฟันจนกระทบกันแน่นก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มแย้มพูดคุยเหมือนไม่มีสิ่งใด


          "น้องชายเจ้าน่ารักเชียว"แต่ฉีหย่งเกามีบุตรอายุน้อยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร แล้วยังสีตานั่นอีกเล่า


          "อาคุณเป็นน้องอวิ้นซีเพียงในนามเท่านั้น"คำพูดของฝูเป่าคำเดียวบอกแทนได้หลายอย่าง เด็กกำพร้าเองหรือชีวิตก่อนหน้านี้ในยุดสมัยเข่นนี้คงยากลำบากไม่น้อย


          "พี่เมี่ยวเจียง เรื่องเสื้อผ้าของเด็กพวกนั้นข้าเองอยากช่วยด้วยข้าไม่มีอำนาจถึงขนาดรับมาอยู่ในความดูแลเช่นจิงคุณได้ทุกคน"ฉีอวิ้นซีหยุดคำพูดไว้แค่นั้นและหวังว่าหญิงสาวตรงหน้าคงพอเข้าใจได้


          "เจ้าต้องการอะไรเป็นการตอบแทน"เมี่ยวเจียงไม่สนใจคำแทนตัวที่สนิทสนม คนเช่นฉีอวิ้นซีดูไม่เหมือนคนที่จะยอมลงทุนทำสิ่งใดโดยไร้เงื่อนไข


          "ความร่วมมือจากท่าน"


          "ข้าขอฟังข้อเสนอก่อน"


          "ได้"ภัยแล้งการระบาดของแมลงฉีอวิ้นซีพูดเหมือนกล่าวโองการสวรรค์ หากต้องการแก้ไขให้ซูโจวผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้เพียงกำลังของนางและร้านสมปรารถนาไม่เพียงพอจำเป็นต้องยืมมือบ้านจวงเข้าช่วยและผู้เดียวที่สามารถทำเรื่องนี้ได้ก็มีเพียงคุณหนูสี่ผู้นี้เท่านั้น


          "เจ้าจ่ายราคาของเหล่านี้ไหวหรือคุณหนูรองสิ่งที่เจ้าต้องการมีมูลค่าไม่น้อย"ปริมาณข่าวสารอาหารแห้งที่ว่ามาไม่มีทางที่เด็กอายุสิบสี่จะจ่ายออกมาได้โดยไม่มีผู้ใดหนุนหลัง


          "เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเลยเมี่ยวเจียง ข้า ท่านพ่อ และร้านสมปรารถนาจะรับรองเอง"


          "นางสำคัญถึงเพียงนั้นเชียว"


          "อวิ้นซีเป็นญาติจริงๆเพียงคนเดียวของท่านพ่อ นางเป็นหนึ่งในเจ้าของร้านรวงเหล่านี้"ฝู่เป่าไม่คิดปิดบังเรื่องนี้กับสหายเมื่อฉีอวิ้นซีเปิดผ้าคลุมต่อหน้าจวงเมี่ยวเจียงนั่นเป็นสัญญาณที่บอกแล้วว่าต้องการความเชื่อใจจากคนผู้นี้ วิธีเดียวที่จะได้ความจริงใจจากคนอย่างจวงเมี่ยวเจียงคือการมอบสิ่งเดียวกันให้ไปสิ่งนี้นางเป็นผู้บอกฉีอวิ้นซีเอง


          "ข้ามีคำถามข้อสุดท้ายคุณหนูรองฉี"จวงเมี่ยวเจียงสบตาอวิ้นซีตรงตรงและนางก็ไม่คิดหลบสายตา"ภัยที่จะเกิดแก่ซูโจวเป็นภัยธรรมชาติใช่หรือไม่"

 

 

 





ที่จริงตอนนี้เป็นตอน25.2นะแต่มาช้าไปหน่อยเลยยกยอดมาอยู่ตอนใหม่ อัยย์ไม่อยากแก้ตอนเดิมเดี๋ยวเผื่อมีใครไม่รู้แล้วอ่านไม่รู้เรื่อง


คำเตือนสำหรับนักเขียนทุกคนจากประสบการณ์ตรง อย่าให้เพื่อนที่อ่านนิยายเราอยู่รู้เป็นอันขาดว่าเราเป็นคนแต่ง คือตอนเเรกเห็นเพื่อนอ่านอยู่ไงแล้วอยากอวดว่าอัยย์แต่งเองหลังจากนั้นนางทวงเช้าทวงเย็น บางทีคาใจนี่โทรมาถามกันเลยทีเดียว






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #518 fairy (@game_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 17:31
    5555สงสารไรท์อ่ะ แต่ก็ดีแล้วค่ะ>_<
    #518
    0
  2. #433 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 00:52
    ถ้าเราเป็นเพื่อนเราก็จะทวงค่ะ! 555
    #433
    0
  3. #255 เซปารีเทีย (@narinarry) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 06:54
    55555. อยากทำมั้งอ่า. มีนิยาย หลายเรื่อง. อยากทำแบบนี้บ้างๆๆๆ
    #255
    1
    • #255-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      10 มิถุนายน 2559 / 12:42
      สงสารอัยย์เถอะ
      #255-1
  4. #252 เหม่ยอิง (@missdle) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 12:44
    เข้าใจเลยค่ะ ถ้าเป็นเพื่อนอัยย์นี่คงเป็นอีกคนที่จะทวง 555
    #252
    1
    • #252-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      8 มิถุนายน 2559 / 14:50
      อย่าเลยค่ะสงสารอัยย์เถอะ
      #252-1
  5. วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 16:24
    นางเอกจะมีเพื่อนเพิ่มแล้วใช่มั้ยคะ จิงคุณน่ารัก ปริศนาเพิ่มมาอีกข้อละ
    #235
    1
    • #235-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 20:37
      ปริศนานี้ไขในตอนเดียว. มั้ยน้า
      #235-1
  6. วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 13:25
    หลงใหลที่น่ารังเกียจ ไม่ใช่ หรงใหล /น่ารังเกลียด. เขียนผิดนะจ๊ะไรท์
    #234
    1
    • #234-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 20:37
      แงงงงงง คำผิดอีกแล้ววว
      #234-1
  7. #233 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 12:50
    เห็นจะเข้าใจ คำเตือนของไรท์ (คุณอัยย์) ได้เป็นอย่างดี เพราะถ้าเรารู้ เราก็ถาม(ทวง)เหมือนกัน อิอิ
    #233
    1
    • #233-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 20:36
      อัยย?จะซ่อนเบอร์ไว้เป็นอย่างดี
      #233-1
  8. #232 มายเมจิ (@mojikiss) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 12:46
    รอค่ะ ^^ กำลังสนุก
    #232
    1
    • #232-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 20:36
      อัยย์มาต่อให้แล้วน้าา
      #232-1
  9. #231 Pop (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 12:12
    ตอนนี้สั้นจัง
    #231
    1
    • #231-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 20:36
      มาต่อเเล้วน้อ
      #231-1
  10. #230 vionavic (@vionavic) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 11:04
    ว้าวๆ ในที่สุดมาแล้ว ไร์มาอัพบ่อยๆนะคะ ชอบเรื่องนี้มากเลย
    #230
    1
    • #230-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 11:33
      อัยย์จะรีบแต่งน้า
      #230-1
  11. #229 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 10:51
    ขอบคุณมาก

    มาต่อไวๆนะคะ
    #229
    1
    • #229-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 26)
      6 มิถุนายน 2559 / 11:21
      ทค่าอัยย์จะเร่งเต็มที่เลย
      #229-1