眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,146 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    531

    Overall
    182,146

ตอนที่ 42 : 42

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

42




            ท้องทะเลกว้างสุดสายตาไม่ใช่สิ่งที่คงอย่างฉีอวิ้นซีเคยเห็นมาก่อนจุกประกายให้ดวยตาฉายแววตื่นตะลึงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มองจากตลาดริมท่าเรือแล้วภาพทิวทัศน์จึงถูกบดบังด้วยฝูงชนที่มาจับจ่ายสินค้าและแผงลอยไปบ้างแต่ก็ยังคงความสวยงามแปลกตา คนที่เคยอยู่แต่ในจวนนั่งอยู่แต่ในศาลาริมสระบัวเช่นนางอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจที่เจือด้วยกลิ่นเค็มจากท้องทะเลเข้าจนเต็มปอดแล้วผ่อนออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย จงฝูเป่าเดินอยู่ข้างกายชี้ชวนให้ผู้มีศักดิ์เป็นน้องสาวเลือกดูสินค้าที่เรียงรายอยู่สองริมทางอย่างกระตือรือร้น ด้วยความที่ตามบิดามาค้าขายหลายต่อหลายครั้งจงฝูเป่ารู้ที่ทางในตลาดริมท่าแห่งนี้เป็นอย่างดีจนสามารถบอกได้ถึงรายละเอียดของสถานที่ว่าสิ่งใดอยู่ตรงที่ใดร้านรวงใดมีราคาเหมาะสมไม่ต่างจากอยู่ในถิ่นของตะวนาวเอง เมื่อคนข้างกายสนใจฟังที่ตนบอกเล่านางก็ติดลมบนตั้งใจอธิบายอย่างไม่รู้สึกเหนื่อย

            สินค้าที่ฉีอวิ้นซีเลือกซื้อนั้นมีน้อยชิ้นแต่ละอย่างล้วนมิใช่เครื่องประดับหรือเสื้อผ้าอาภรณ์แต่ป็นสินค้าพื้นเมืองที่แปลกตา เมื่อไปถึงท่าเรือจงฝูเปาก็สั่งคนให้ไปจ้างล่ามแปลภาษาเพื่อเป็นการสะดวกต่อการแลกเปลื่ยนสินค้า หนังสือที่บรรจุภาษาของชาวตะวันตกทำให้ดวงตาของฉีอวิ้นซีทอประกายสดใสหยิบจับเล่มที่สนใจมาพลิกไปมา กระดาษเหล่านี้บางและขาวกว่ากระดาษที่นางเคยใช้มาทั้งชีวิตดูแล้วไม่เหมาะต่อการเขียนด้วยผู้กันใหญ่ เดาว่าเรื่องราวที่บรรจุอยู่ภายในคงแปลกใหม่และแตกต่าง

            "แม่นางน้อยท่านนี้ดูจะสนใจหนังสือเหล่านี้เป็นพิเศษ"คำพูดที่ออกมามีเสียงเปร่งแปลกไปจากชาวแผ่นดินใหญ่ทั่วไป คนพูดเป็นชายวัยกลางคนร่างท้วมผู้หนึ่งแต่มิได้ใส่ชุดประดับระบายดังเช่นชนชั้นสูงของชาวโพ้นทะเล ริมฝีปากประดับรอยยิ้มใจดีสินค้าต่างๆที่นำติดเรือมานั้นมีหนังสือเป็นส่วนน้อยเนื่องด้วยคู้ค้าของเขานั้นไม่นิยมการศึกษาภาษาของพวกเขามากนักนอกจากล่ามที่อยู่ตามท่าเรือแห่งนี้คนที่ฟังภาษาบ้านของพวกเขาได้นั้นไม่ถูกพบเห็นมาก่อน เมื่อเห็นเด็กสาวพลิกหน้ากระดาษอย่างใส่ใจจึงเกิดความสนใจไม่น้อยจึงเอ่ยบอกด้วยภาษาของอีกฝ่ายอย่างใจดี"แล่มนั้นเป็นบันทึกการเดินเรือ"

          "ท่านเขียนมันเองหรือ"

          "เป็นไปตามนั้น"นางไม่ต่อบทสนทนาอีกเพียงแค่เลือกสินค้าที่ตนต้องการเท่านั้น หนังสือเหล่านี้ล้วนมีประโยชน์ต่อไปในภายพากหน้าจึงจ่ายเงินไม่น้อยเพื่อสินค้าที่ดูไร้ประโยชน์ นอกจากเจ้าของแผงค้าที่พูดคุยกับตนเมื่อครู่ชาวโพ้นทะเลอื่นที่ขายสินค้าต่างมองนางเป็นผู้อวดตนผู้หนึ่งเป็นหมูที่ยินดีจ่ายเงินมากมายเพื่อซื้อสินค้าโดยแทบไม่ต่อรองราคา บทสนทนาของพวกเขาถูกพูดขึ้นอย่างไม่เบาเสียงด้วยไม่คิดว่าลูกค้าคนใดจะฟังเข้าใจ ฉีอวิ้นซีก้มหน้าให้ตำ่ลงเพื่อปิดบังแววตาใสกระจ่างแกล้งทำตัวเป็นตัวโง่งมผู้หนึ่งที่ฟังพวกเขาไม่เข้าใจ จวงเมี่ยวเจียงนอกจากเป็นสหายที่ชอบการศึกษาจนน่าแปลกใจแล้วนางยังเป็นอาจารย์ถ่ายทอดความรู้ทางด้านภาษาได้อย่างยอดเยี่ยมสิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นพูดออกมามีหรือนางจะไม่เข้าใจ

            การมาเดินเที่ยวครั้งนี้ได้ประโยชน์มากกว่าที่นางคิดมากนางเข้าใจข้อเท็จจริงหนึ่งได้อย่างแจ่มแจ้ง เบื้องหลังท่าทียิ้มแย้มค้าขายสินค้าอย่างเป็นมิตรเหล่านี้พวกชาวโพ้นทะเลเหล่านี้ทั้งหมดมองพวกตนเป็นกองขุมทรัพย์ก้อนใหญ่ที่โง่งม แต่จะโทษใครได้ในเมื่อชาวแผ่นดินใหญ่ของนางไม่คิดเรียนรู้ผู้อื่นแต่กลับปล่อยให้พวกเขาเรียนรู้และเข้าใจตนเองจนแทบกระจ่างแจ้ง หากพูดตามกลศึกที่ว่ารู้เขารู้เรารบร้อยคราชนะร้อยหนแล้วล่ะก็ พวกตนแพ้ชาวแดนไกลเหล่านี้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเสียด้วยซ้ำไป รู้ความคิดเช่นนี้ของพวกเขาความคิดที่จะเดินเลือกสินค้าอย่างสบายใจก็หมดไป ไม่คิดสนใจเหล่าสินค้าที่เจ้าของแผงทั้งหลายพยายามที่จะเสนอ ความคิดเรื่องปัญหาภัยแล้งและฝูงแมลงที่กำลังจะเกิดในไม่ช้าผุดพรายขึ้นในความคิด ผู้เป็นเจ้าของความคิดในเรื่องนี้ต้องมีอิทธิพลและอำนาจมากพอตัวไม่มีทางที่จะเป็นพ่อค้าสำเภาหรือเหล่าผู้ต้องการแผยแผ่ศาสนา แต่ต้องเป็นบุคคลที่มีอำนาจในมือไม่น้อยและได้รับผลประโยชน์จากความยากลำบากของชาวแผ่นดินใหญ่เรา 

            เห็นฉีอวิ้นซีฉีอวิ้นซีดูเหม่อลอยไม่สนใจสินค้าหรือทัศนียภาพใดอีกทั้งยังมุ่นคิ้วเข้าหากันน้อยๆเห็นแบบนี้แล้วจงฝูเป่าพอจะรู้ว่าญาติผู้น้องรู้สึกไม่ใคร่จะดีนักด้วยอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่งตอนนี้นางนับเป็นผู้อ่านแววตาบุคคลอื่นได้ยอดเยี่ยมแล้วกระมัง เด็กคนนี้เป็นเหมือนดอกไม้กลีบบางต้นหนึ่งยามร่าเริงก็ทำให้ผู้อื่นสดชื่นยามอับเฉาก็ทำให้ใครต่อใครหม่นหมองลงยามพิศมองได้อย่างหน้าประหลาด 

            "อวิ้นซีเจ้ารู้จักเทศการลอยเรือกระดาษหรือไม่"คำถามของฝูเปาทำให้คนถูกเรียกกระพริบสองสามครั้งก่อนสติจะกลับคืนมา ความชอบในการสังเกตุสีหน้าผู้คนทำให้นางเห็นว่าแววตาของคนถามฉายแววห่วงใย เทศการลอยเรือกระดาษนั้นเกี่ยวข้องโดยตรงกับอดีตองค์หญิงแห่งอี้เหอหลี่ชางเกอ ท่านยายของนางเรื่องนี้ย่อมรู้ดีอยู่แล้ว

            "มิทราบมากนักพี่ฝูเปาเล่าให้ฟังได้หรือไม่"

            "แต่เดิมอี้เหอจะมีเทศกาลลำนำเสียงหม่อนอยู่ในทุกสุดท้ายของสัปดาห์แรกในทุกเดือน ทุกบ้านจะประดับโคมไฟลวดลายผู้กันงดงามจากแม่น้ำไปสู้ทะเลเหล่าผู้คนที่พอมีอันจะกินจะล่องเรือขับลำนำขอบคุณแด่สายน้ำที่ทำให้ต้นไม้ใบหม่อนเติบโตจนสร้างผลผลิต"ฝูเป่าเล่าในด้านที่ดีงามออกมาแม้ในสายตานางเทศกาลนี้เป็นเพียงการเรียกความสนใจของเหล่าผู้สัญจรให้เดินทางมาดูชมและทำให้การค้าครึกครื้น"ปีหนึ่งในรัชสมัยก่อนมีองค์ชายและองค์หญิงขากองฮองเฮาอย่างละหนึ่งพระองค์ลือกันว่าทั้งสองนอกจากจะมีพระสิริโฉมเป็นหนึ่งในแผ่นดิน 

         พระปรีชาสามารถของทั้งสองพระองค์ยังเป็นที่ประจักษ์ไปทั่วทั้งแคว้นองค์ชายรัชทายาทหลี่จั๋วเจิ้งคือตัวแทนแห่งคนหนุ่มที่พรั่งพร้อมทั้งบู้บุ๋นเป็นความหวังแห่งราชบัลลังก์ผู้สืบทอดสายเลือดอันสมบูรณ์ของราชตระกูลและสายเลือดของตระกูลใหญ่ องค์หญิงหลี่ชางเกอนั้นมีศักดิ์เป็นพี่ในตอนนั้นนางนับเป็นสูญรวมแห่งจิตวิญญาณสตรีสูงศักดิ์ที่เพรียบพร้อมในทุกด้าน ว่ากันว่าดวงตาของนางสั่นสะท้านผืนดินสั่นสะเทือนผืนน้ำให้โยกคลอน"

            คนส่วนใหญ่รู้เพียงส่วนน้อยแทบทุกคนเห็นเพียงความสมบูรณ์แบบของพวกท่านอวิ้นซีรู้ดี เบื้องหลังของท่านทั้งสองมิได้สวยงามดังบทกวีที่ถูกประพันธ์มิได้ราบเรียบหรือราบลื่นเท่าชีวิตบุคลทั่ไปเสียด้วยซ้ำ เพื่อความมั่นคงของราชบัลลังก์ที่น้องชายต้องหยัดยืนหลี่ชางเกอทิ้งหัวใจทั้งดวงไว้มี่เมืองแห่งเพลงหม่อนยอมอภิเษกสมรสกับราชาแห่งซูโจวหมายและจะรวมทั้งแผ่นดินของแว่นแคว้นทั้งห้าให้กลับเป็นต้าชิงเหมือนเช่นในอดีต และเพื่อความปลอดภัยของพระพี่นางอันเป็นที่รักเพียงหนึ่งเดียวรัชทายาทผู้เคยปราดเปรื่องยอมกลายไปเป็นตัวโง่งมผู้หนึ่งยาวนานเกือบสิบปีให้ขุนนางในราชสำนักชักใยตามใจและใช้เวลาอีกหลายสิบปีกวาดล้างระบอบดั้งเดิมของแคว้น 

         ความมุมานะพยายามหลายต่อหลายปีของพระองค์เป็นผลสำเร็จอย่างสวยงาม แม้อี้เหอจะยังมีการแบ่งชนชั้นชัดเจนและยังคงมีชุมชนที่มีแต่ผู้ยากไร้ให้เห็นอยู่ในเขตชุมชนแออัดแต่หากได้นำมาเทียบกับรัชสมัยก่อนก่อนแล้วแคว้นแห่งนี้พัฒนาได้อย่างยิ่งใหญ่ แสงสีทองจากตะวันที่เริ่มคล้อยต่ำกระทบบนผืนดินที่เพราะปลูกได้ยากจนกลายเป็นสีส้มแดงทิศทางที่ตรงข้ามกับท่าเรือคือราชวังอันเก่าแก่ที่สร้างจากหินสีดำสนิท วันนี้ผู้เป็นหลานยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับท่าน แต่สักวันข้าจะไปยืนที่นั่นและบอกราชาผู้ยิ่งใหญ่ว่าสิ่งที่ท่านกระทำทุกอย่างนั้นไม่เคยเลือนไปจากสายตาขอบท่านยาย ทุกความพยายาม ทุกความอดทนที่ผ่านมา จารึกความภูมิใจอันสูงสุดในหัวใจตรีผู้หนึ่ง












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1122 minmin96 (@mimin96) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 10:13
    คำผิดมีทุกตอน
    การเว้นช่องไฟต้องปรับบรุงด้วย จะน่าอ่านกว่านี้ เพราะที่เป็นอยู่ตัวอักษร มาเป็นขบวนหมือน..รถไฟขนส่งสินค้าเลย
    #1122
    0
  2. #556 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 13:50
    คำผิดเยอะมาก
    #556
    1
    • #556-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 42)
      24 ธันวาคม 2559 / 14:07
      โทดทีน้าอัยย์แต่งกับมือถือเวลาลงแล้วเช็คคำผิดบนหน้าเว็บมันแก้ยาก
      #556-1
  3. #445 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 00:15
    สู้ๆนะอวินฯ เพื่อเป้าหมายและอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่
    #445
    0
  4. #444 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 21:43
    ขอบคุณค่ะ
    #444
    0