眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,080 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    465

    Overall
    182,080

ตอนที่ 45 : 45

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

45




          ประโยคสุดท้ายเพียงประโยคเดียวทำให้ใจของตงฟางป้ายหูเหมือนถูกบีบจนร้าว"ข้าขอโทษ"คำเหล่านี้ล้วนมาจากใจจริงยากนักที่จะพูดออกมาได้ ร่างที่ปกติยืดตรงด้วยความองอาจดูจะงองุ้มลงตัวมันเองส่งผ่านความรู้สึกผิดออกมาได้แม้ในบรรยากาศทีเดียว ฟางหรงถือกำเนิดมาพร้อมต้าจี่พลังที่นางครอบครองจะเล็กน้อยเป็นไปได้หรือ ฉลาดเช่นนางมีหรือจะไม่รู้ว่าเหล้าจอกนั้นบรรจุยาพิษร้ายแรงไว้มิเช่นนั้นยามจกจรดปากจะดูเจ็บปวดเพียงนั้นได้อย่างไร ตลอดทางที่ไล่ล่ามีเพียงตนหรือมิใช่ที่ไม่เคยได้สดับรับฟัง'บทเพลงมรณะ'ลุ่มหลง นรก หรืออเวจี ล้วนไม่เคยถูกปล่อยออกมาสักครั้ง สามบทเพลงอันตรายที่ทำให้สวรรค์ต้องส่งทวยเทพลงมาปราบปรามต้าจี่จนกระทั่งยามนี้ได้ฟังเพียงเกียรติศักดิ์เท่านั้น แม้จะดื่มยาพิษเข้าไปจนบาดเจ็บสาหัสแล้วตัดสัมพันธ์มิตรสหายระหว่างกัน ใจนางก็ไม่โหดร้ายขนาดทำให้ตนเองได้สัมผัสความรู้สึกของการถูกสามบทเพลงมรณะหลอกหลอนจนไร้สติ

          สัมผัสอบอุ่นโอบแตะบนบ่าทั้งสองข้าง มือที่เล็กกว่าของตนเกือบครึ่งที่ยึดเอาไว้ด้วยแรงไม่มากไม่น้อยฟางหรงมีสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งเฉยชาไม่ได้เจ้าอารมณ์หรือร้ายกาจดูแล้วแปลกตาอย่างบอกไม่ถูกราวกับว่าได้หลุดพ้นจากห้วงอารมณ์ต่างๆไปชั่วขณะ"ช่างเถอะข้าเหนื่อยแล้ว จะอดีตหรือสิ่งใดยามนี้ข้าไม่สนใจทั้งสิ้นไม่โกรธเจ้าแล้วยกโทษให้เจ้าแล้ว ขอเพียงเวลาที่เหลือให้ข้าได้เฝ้าดูเด็กคนนี้เติบโตอีกอีกสักหน่อยเห็นนางมีชีวิตเห็นนางปลอดภัย เห็นนางเลือกทางเดินของตนแค่นั้น พอแล้ว"คนฟังอดไม่ได้ที่จะรวบร่างเล็กเล็กที่ยามนี้เปราะบางนักเอาไว้ในอ้อมแขน นางพูดถึงเพียงนี้ปฏิเสธได้หรือ น้ำตาที่ซึมฝ่านเนื้อผ้าจนความร้อนสัมผัสผิวหนัง ฟางหรงไม่ขยับหนีแต่ก็ไม่กอดตอบเช่นกันปากเล็กๆนั่นก็ยังพูดต่อ

          "ข้ารู้ว่าสวรรค์กับแผ่นดินกำลังห่างไกลกันออกไปเมื่อมนุษย์เรียนรู้ที่จะคิดควบคุมธรรมชาติ เมื่อพวกเขาถอยห่างจากศีลธรรมและจมลงสู่ความเสื่อม สวรรค์และโลกมนุษย์ยิ่งห่างไกลกันออกไปมากขึ้นและมากขึ้นทุกที ในสักวันหนึ่งข้างหน้าจะไม่มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ไม่มีการช่วยเหลือจากเบื้องบน สวรรค์ โลกมนุษย์ และอะเวจีจะถูกแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง จะไม่มีเทพเซียนจากการบำเพ็ญของมนุษย์ แม้แต่เจ้าแม่หนี่วาที่รักพวกเขาเหล่านั้นดุจบุตรในอุทรก็ไม่อาจลงมือทำสิ่งใดได้อีก ถูกแล้วที่ข้าเกลียดมนุษย์เป็นที่สุด ข้าโกรธที่พวกเขาถอยหลังออกจากทางที่ถูกที่ควรและไม่ควรค่าแก่การปกป้องรักษาที่พวกเราทุ่มเทให้ ข้าใช้เวลาตลอดช่วงอายุเฝ้ามองพวกเขาและเริ่มบรรจุความเกลียดชังลงในจิตใจตนเอง มองแววตาพวกเขาที่อาฆาตแค้น ริษยา ลุ่มหลงมัวเมา โลภ โกรธแค้นต่อโชคชะตา ด่าทอต่อสรวงสวรรค์ จนเฉยชาและไม่เห็นถึงคุณค่าของชีวิตพวกเขาอีกต่อไป" 
         "เชื่อหรือไม่ว่าข้าไม่เคยเห็นอวิ้นซีโกรธอย่างแท้จริงสักครั้งนางไม่เคยปรารถนาปลิดชีพผู้ใดอย่างแท้จริงสักคราเดียวดวงตานางสะท้อนแสงสว่างยามอยู่ในหนทางมืดมิดที่สุด มองในสิ่งดีที่สุด จิตใจเช่นนี้สักวันจะถูกสภาพแวดล้อมบีบให้เปลี่ยนแปลงเพื่อปกป้องตนเองแต่เป็นข้าเองที่อดไม่ได้ที่จะเชื่อว่าน้องสาวคนนี้จะไม่ตกลงสู่เส้นทางแห่งความเสื่อม สิ่งที่ข้าชื่นชอบที่สุดและมองว่าสวยงามที่สุดในแผ่นดินอันโสมมนี้คือความรัก การมองนางมอบความรักแก่ผู้อื่นทำให้ข้ามีความสุข"เป็นการพูดยาวที่สุดที่นางพูดออกมาตลอดชีวิตเลยกระมัง นางกระชับอ้อมแขนตอบชั่วครู่แล้วผลักตัวออกจากอ้อมกอดของสหายเพียงหนึ่งเดียว ยืดตัวตรงแล้วสูดลมหายใจ หมดสิ้นท่าทีเปราะบางกลับไปเป็นนางมารที่โหดร้ายพร้อมปลิดชีวิตผู้คน

          "ข้าต้องไปดูอวิ้นซีแล้ว"ตงฟางป้ายหูทำเพียงนิ่งเงียบตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่กล้ารั้งตัวฟางหรงไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะคิดขัดใจนางอีก เอาเถอะอีกเพียงไม่ถึงสามปีหากสิ่งใดเป็นความสุขของนางเขาจะไม่ขัดแม้แต่ครึ่งคำอย่างแน่นอน




          อวิ้นซีเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่ถูกประดับด้วยโคมไฟตั้งแต่ยามที่พระอาทิตย์ยังไม่ลับไปจากขอบฟ้า สองข้างทางคือเพิงสินค้าที่มีมากกว่าปกติเพราะเป็นวันที่ลูกค้าทั้งหลายจะทะยอยเข้ามาในเมือง เสียงดนตรีบรรเลงอย่างครึกครื้น นักเล่านิทานเชิดหุ่นเรียกคนดูด้วยการเปลี่ยนเสียง เด็กเล็กวิ่งไปมาพร้อมขนมในมือเป็นภาพของความสุข ในเวลาเดียวกันถึงจะไม่ได้ไปมองด้วยตาแต่อวิ้นซีรู้นอกประตูเมืองทหารเริ่มแจกข้าวต้มแก่คนจรแล้วไม่ว่าวันนี้หรือพรุ่งนี้ชาวเมืองทุกคนจะได้อิ่มท้องด้วยข้าวต้มอุ่นๆ

          นางเดินไปตามถนนมอมดูสิ่งต่างๆตามการชี้ชวนของจิงคุณและพี่ฝูเป่า ฟังนิทานของนักเชิดหุ่น ตอบปัญหาแลกโคมกระดาษล้วนเป็นสิ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทั้งสิ้น นางผูกเงินถุงเล็กไว้ข้างเอวอาคุณให้สามารถซื้อสิ่งของที่ตนต้องการได้เด็กคนนี้เก่งมากทีเดียวตอนนี้ระดับสติปัญญาของเขามากยิ่งกว่าเด็กอายุเท่ากันไปมากแล้ว เห็นน้ำตาดปันและสารพัดขนมในมือเล็กก็ยกยิ้มจิงคุณของนางเป็นเด็กดีเช่นนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผู้เดียวกับมือสังหารที่คร่าชีวิตโจรป่าได้อย่างโหดเหี้ยม 

         มือที่กอบกุมือนางอยู่ในตอนนี้นั้นเปื้อนเปรอะไปด้วยเลือดแต่อวิ้นซีไม่คิดตำหนิแต่อย่างใด เด็กคนนี้ไม่ได้ทำด้วยความสนุกแต่เพื่อป้องกันตัวนั้นดีมากแล้ว สัญชาตญาณของผู้ล่าเป็นอย่างไรอวิ้นซีพอรู้อยู่บ้างยิ่งเป็นผู้ล่าที่อยู่เหนือสุดของห่วงโซ่อาหารเช่นมังกรด้วยแล้วเพียงสอนให้รู้จักคุณค่าของชีวิตและไม่ทำล้ายผู้ใดก่อนได้ก็เป็นการทำกุศลมิใช่หรือ นึกน้อนไปถึงนัยน์ตาของสัตว์ป่าในคราแรกที่เจอนางก็รู้สึกดีใจนัก ดีใจที่ได้เป็นผู้พบและช่วยเหลือเอาไว้มิเช่นนั้นป่านนี้เด็กตรงหน้าจะเตลิดไปถึงไหนหนอ

          จิงคุณเป็นผู้รับความรู้สึกได้ไวมากผู้หนึ่งเมื่อรับรู้ว่าอวิ้นซีจับจ้องเป็นเวลานานก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือที่ถือผิงกั่วเคลือบน้ำตาลไปให้"อวิ้นซี อร่อย"เห็นแบบนี้จึงก้มลงกัดขนมหวนในมือน้อยคำเล็กๆผลไม้ข้างในสดและกรอบส่วนน้ำตาลด้นนอกก็หวานหอมเช่นนี้ร้านขายขนมเมื่อครู่จึงได้มีคนเยอะนัก"อร่อยหรือไม่"

          "อาคุณยื่นให้กับมือจะรสชาติแย่ได้อย่างไร"หากเป็นไปได้นางอยากมีชีวิตสงบสุขเรียบง่ายเช่นนี้ตลอดไปมันจะดีสักเพียงใดกันหนอ เดินต่อไปอีกครู่ใหญ่เสียงระฆังก็ดังขึ้นบอกว่าเวลานี้ถึงเวลาเริ่มดับไฟสองข้างทางที่แต่เดิมสว่างไสวมืดลงทีละน้อยตามเปลวเทียนที่ถูกดับ เพื่อจะได้เห็นชัดเจนยามลอยโคมกระดาษสู่ฟากฟ้าเบื้องบน โคมน้อยแต่ละอันเต็มเปี่ยมไปด้วยคำอธิษฐาน ทุกคนรอให้โคมจากพระราชวังรอยสู่ฟ้าจึงจะปล่อยโคมของตน มองความสวยงามของโคมลอยอย่างเผลอไผลรู้ตัวอีกครามือที่กุมมืออาคุณไว้ก็ไม่มีแล้วตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบได้
 
         จิงคุณและจงฝูเป่าไม่ได้อยู่ในสายตานางอีกต่อไปด้วยจำนวนคนที่แยอะนักไม่นานนางก็ถูกเบียดออกจากที่เดิมที่ยืนเมื่อครู่เสียแล้ว อวิ้นซีทำได้เพียงปล่อยตัวไปตามกระแสของฝูงชนเมื่ออยู่คนเดียวงานเทศกาลก็ไม่น่าสนุกอีกต่อไป รอให้คนซาลงกว่านี้อีกสักหน่อยนางคงกลับไปยังโรงเตี๊ยมได้สะดวกส่วนทั้งสองคนคงไม่ต้องห่วงนักเพราะที่พักไม่ได้อยู่ไกลจากที่แห่งนี้มากเท่าใดกล่าวตามจริงนางควรเป็นห่วงตนเองเสียมากกว่า ยิ่งผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเท่าใดอวิ้นซียิ่งรู้สึกเคว้งคว้างนางเคยชิยเสียแล้วกับการมีใครสักคนอยู่ข้างกาย ไม่ว่าจะเป็นจิงคุณ ฟางหรงเจเจ่ พี่ไป่หลาง หรือพี่หรงหวา การอยู่คนเดียวกลางฝูงชนทำให้อดนึกถึงความโดดเดี่ยวยามมารดาจากไปไม่ได้จึงพยายามแทรกตัวไปในทิศทางตรงกันข้ามเพื่อกลับสู่ที่พักให้เร็วกว่าเดิม

          ฝูงชนไม่เพียงไม่ลดจำนวนลงกลับเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมการเดินไปในทิศทางตรงข้ามนั้นลำบากนักยิ่งมีเสงไฟน้อยเท่านี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ แรงผลักจากเบื้องหลังทำให้อวิ้นซีเซไปด้านหน้าโชคยังดีที่ปลีกตัวออกมาจากฝูงชนบ้างแล้วมิเช่นนั้นนอกจากล้มแล้วอาจโดนผู้อื่นเหยียบด้วยซ้ำไป เปลือกตาปิดลงตามสัญชาตญาณแต่กลับไม่มีความเจ็บปวดตามมาอย่างที่คาดไว้แรงที่ยึดอยู่ตรงเอวมั่นคงพอจะทำให้ตัวนางกลับมาตั้งตรงอีกครั้ง

          "อวิ้นซี"เสียงเรียกในยามนี้ทำให้รู้สึกปลอดภัยจนบอกไม่ถูก ดวงตาใสกระจ่างช้อนขึ้นมองผู้ช่วยเหลือ

          "ท่าน...."






         ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะอัยย์ตันมากค่ะจำไม่ได้ว่าพรอต้รื่องที่วางไว้ต่อบทยังไง อัยย์จะพยายามแต่นะคะ 



         










          



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #490 เปียริน (@annje) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 13:32
    หายนาน...รออยู่นะค่ะ...สนุกมากเลย
    #490
    1
    • #490-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 45)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:29
      ขอโทษที่หายไปนานนะคะ
      #490-1
  2. #489 Kanmanee2 (@Kanmanee2) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 11:33
    ใครมาอะ
    #489
    1
    • #489-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 45)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:29
      อ่านต่อตอนหน้าเลยค่ะ
      #489-1
  3. #486 SommI (@lovezaizai9) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 20:29
    สนุกมากค่ะ รอตอยต่อไปนะคะ
    #486
    1
    • #486-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 45)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:29
      มาแล้วค่ะขอโทษที่ช้านะคะ
      #486-1
  4. #485 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 14:16
    ท่าน...., คือใครคะ

    ขอบคุณค่ะ
    #485
    1
    • #485-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 45)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:30
      ตามได้ตอนต่อไปเลยน้า
      #485-1