眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,080 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    465

    Overall
    182,080

ตอนที่ 47 : 47

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

47



            ตำหนักเทียมฟ้าเพียงชื่อก็บ่งบอกถึงความยิ่งใหญ่และสำคัญในวังหลังที่ชีวิตจำเป็นต้องไหลไปตามกระแสของชื่อเสียงและยศศักดิ์เจ้าผู้ที่อยู่เหนือกว่าเป็นเจ้าผู้ที่อยู่ต่ำเป็นข้ามีฮ่องเต้เป็นบุคคลเดียวที่กำหนดความสูงต่ำล้ำค่าของแต่ละชีวิตในที่แห่งนี้เช่นนั้นแล้วใครในวังหลังจะอยากสอดมือเข้าไปยุ่งกับองค์หญิงหนึ่งเดียวผู้เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทบ้างกัน สามปีที่ผ่านมาตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งองค์หญิงซูอวิ้นซีกลายเป็นที่ปรึกษาที่ทรงโปรดผู้เดียวที่หันหน้าไปในทิศทางเดียวกับเจ้าผู้ครองแคว้นยามออกว่าราชการ เพียงความจริงข้อนี้เพียงข้อเดียวก็เพียงพอทำให้ข้าราชการน้อยใหญ่สั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์ แม้แต่องค์ชายในสายพระโลหิตยังไม่มีโอกาสเช่นนี้สักเพียงครั้ง 

         สามปีก่อนยามกลับมาจากการแก้ไขปัญหาภัยแล้งและฝูงแมลงด้วยพระองค์เองจากทางตอนใต้ของแคว้นได้ทรงนำหญิงสาวผู้หนึ่งกลับมาด้วย บุตรตรีคนรองของตระกูลฉีซึ่งเป็นที่รู้จักเมื่อไม่นานมานี้ได้'บังเอิญ'พบเจอกับฝ่าบาทเข้าจึงได้เข้าช่วยเหลือจนตนเอง'บาดเจ็บสาหัส'คนทั้งในและนอกประตูวังต่างคาดการไปต่างๆนาๆแต่ที่มากที่สุดคงไม่พ้นว่าคุณหนูรองบ้านฉีผู้นี้คงได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนมสักตำแหน่งไม่ช้าก็เร็ว 

         แต่ที่ควาดไม่ถึงคือหลังจากนั้นไม่นานนางได้รับแต่งตั้งจริงดังคาดหากแต่หาใช่ตำแหน่งพระสนมแต่เป็นถึง'กู้หลุนกงจู่'ตำแหน่งองค์หญิงขั้นหนึ่งนี้เทียบเท่ากับองค์ชายอาจสูงกว่าบางพระองค์เสียด้วยซ้ำถึงความผิดธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบทอดต่อกันมายาวนานขุนนางแต่ละฝ่ายยื่นฎีการ้องเรียนกันจ้าละหวั่นแม้แต่ใต้เท้าฉีผู้เป็นบิดาแท้ๆของว่าที่องค์หญิงก็ไม่เว้น มีเพียงแต่ข้าเก่าเต่าเลี้ยงเท่านั้นที่หาได้สอดปากหรือมีท่าทีอันใดพวกมันยังจำได้ดีว่าฉีอวิ้นซีผู้นี้เป็นบุตรีของผู้ใดและสตรีผู้นั้นมีความสำคัญอันใดในพระทัยของฝ่าบาท ข้าราชการเก่าแก่เหล่านี้จึงรีบเก็บทั้งแขนขาทั้งปากคำให้ห่างจากโทสะฝ่าบาท ไม่ผิดจากที่คาดไว้แม้แต่น้อยฝ่าบาททรงกริ้วจนกระอักพระโลหิตออกมากลางท้องพระโรงเมื่อเป็นเช่นนี้เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ค่อยๆเงียบลงไทเฮาเหออวี้ทรงออกมาจัดการงานแต่งตั้งและปักปิ่นให้'องค์หญิงซูอวิ้นซี'ด้วยพระองค์เองเช่นกันในวันเกิดครบรอบ 15 ปี

          "เค่อมามาครั้งก่อนฝ่าบาทก็ทรงดื้อรันเช่นนี้"นางกำนัลรับใช้คนสนิทเพียงนิ่ง
เงียบด้วยทราบดีว่านายเหนือหัวหาได้ต้องการคำตอบใดไม่

          "คราวนี้ข้าจะไม่ขัดขวางอีกทั้งยังจะส่งเสริมให้ลูกคนนี้กระทำผิดอีกด้วย"ดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางไปตามอายุทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ทรงจำได้ดีถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนยามเพิ่งเริ่มรัชสมัยฝ่าบาทก็ส่งดื้อร้านมายจะแต่งตั้งเจาเหม่ยหรงขึ้นเป็นฮองเฮายามนั้นนางผู้นั้นหาใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์บุตรีคนที่สองของอดีตใต้เท้าเจาแต่เป็นอนุต่ำต้อยของตระกูลฉีเท่านั้นลูกชายนางหาได้สนใจแม้แต่น้อยไม่สนใจแม้กระทั่งบัลลังก์ที่ได้มาอย่างยากลำบาก ขุนนางทุกฝ่ายต่างคัดค้านรวมทั้งตัวนางเองด้วยเช่นกันเหออวี้ไทเฮาใช้ทั้งศักดิ์และสิทธิ์ของตัวเองเข้าห้ามปรามยามนั้นบัลลังก์ยังมิได้มั่นคงเฉกปัจจุบันเพื่อให้รากฐานของบัลลังก์มั่นคงไม่สั่นคลอน 

         เพื่ออำนาจอันยิ่งใหญ่ล้นพ้นฟ้า เพื่อเกียรติและศักดิ์ศรีอันจอมปลอมทรงเป็นหนึ่งในผู้ยื่นมือเข้าทำลายทุกหนทางเป็นไปได้ที่ทั้งสองจะอยู่คู่กัน ซูหนานตี้อย่างไรก็มิอาจหักใจลงมือใส่พระมารดาแท้ๆเช่นนางได้แต่ก็หาได้ทรงยอมพ่ายแพ้ลูกชายนางก็เป็นเช่นนี้ ทรงดื้อด้านในบางเรื่องเสียเหลือเกินไม่ยอมฟังผู้ใดไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น แต่ทรงรับฟังเจาเหม่ยหรงเมื่อเกลี้ยกล่อมฮ่องเต้ไม่ได้จึงหันมาชักจูงสตรีผู้นั้นแทนไม่คิดว่านางผู้นั้นกลับคิดเห็นตรงกับตนประโยคแบบเดียวกันเมื่อบุคคลอันเป็นที่รักเป็นผู้กล่าวออกมาก็ยอมรับฟังแต่โดยดีฝ่าบาททรงบากบั่นพากเพียรทำงานอย่างหนักตลอดรัชสมัยจัดระเบียบขุนนางบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้ราษฎรทรงกระทำทุกอย่างที่โอรสสวรรค์พึงกระทำถึงกระนั้นตำแหน่งฮองเฮาข้างพระกายก็ยังคงว่างเปล่าเป็นสิ่งเดียวที่บุตรผู้นี้ไม่ยินยอมเปลี่ยนแปลงไม่ว่าจะทำเช่นไร 

         สิบกว่าปีแล้วที่เห็นบุตรชายตัวเองจมอยู่กับความทุกข์เหนือบัลลังก์ทองที่เคยใฝ่ฝัน ยามได้ทุกสิ่งทุกอย่างมาอยู่ในกำมือกลับได้รู้ว่าสูญเสียบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไปเช่นกันนานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นดวงตาของซูหนานตี้ยิ้มแย้มไปพร้อมริมฝีปาก พระองค์จึงเป็นฝ่ายยอมแพ้บ้างก็เท่านั้น

          "นายหญิง"คนเป็นแม่เห็นลูกทุกข์ทรมานมีหรือจะไม่รู้สึกรู้สาอันใดเค่อมามาที่อยู่ข้างกายไทเฮานั้นรู้ดีที่สุดว่านายหญิงของตนเจ็บปวดไม่แพ้ผู้ใด

          "ไปหยิบปิ่นหงส์ของอดีตจักรพรรดินีออกมา"เครื่องทรงของหญิงสาวในวังหลังนั้นเป็นตัวบ่งชี้ถึงฐานะอย่างหนึ่งหากในวันปักปิ่นใช้สิ่งนี้ก็จะเป็นการยืนยันฐานะและความโปรดปราน มีทั้งฮ่องเต้แล้วไทเฮาหนุนหลังจะไม่มีทางที่ใครคิดจะแตะต้ององค์หญิงผู้นี้ได้ เหออวี้ไทเฮาขยับยิ้มบางเบาฮ่องเต้เองก็ดื้อดึงเหมือนกันกับพระมารดานั่นแหละ ยามที่แผ่นดินสงบร่มเย็นบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองอย่างถึงที่สุดและบัลลังก์มังกรก็มั่นคง แม้ไม่อาจชดใช้ในสิ่งที่เสียไปได้แต่ในฐานะมารดาเหออวี้ไทเฮาอยากจะชดเชยความสุขที่หายไปตลอดหลายปี
 
         ปิ่นของอดีตจักรพรรดินีเคียงคู่กับพญาหงส์แห่งราชสำนักเสมอไม่ว่าเด็กสาวผู้นั้นจะเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุใดก็ตามหากทำให้ฮ่องเต้ทีความสุขได้แล้วล่ะก็สิ่งนี้ก็คู่ควรกับนาง

          พญาหงส์ผู้คู่ควรกับปิ่นล้ำค่าทอดสายตาไปไกลขณะที่มือยังขยับเกี่ยวสายเครื่องดนตรีด้วยความเคยชินเสียงดนตรีที่ดังออกมาจึงหาได้ไพเราะเท่าที่ควรด้วยปราศจากแล้วซึ่งอารมณ์ เส้นผมสีดำถูกปล่อยให้ยาวละไปกับใบหน้าชุดสีขาวสะอาดไร้ลวดลายขับให้ร่างระหงดูงามสะอาดตาดวงหน้างดงามปรากฎแก่สายตาโดนปราศจากผืนผ้าปกคลุมเมื่อก้าวออกมาอยู่ในที่สว่างแล้วการปกปิดตนเองก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปสามปีก่อนฉีอวิ้นซีตัดสินใจยอมรับตำแหน่งองค์หญิงแห่งแว่นแคว้น นางเข้าพบท่านตาน้อยในฐานะองค์หญิงแห่งซูโจวเพียงแรกสบตาไม่ต้องใช้คำกล่าวใดราชันแห่งอี้เหอก็จดจำได้ทันที อี้เหอในตอนนั้นต้อนรับราชทูตจากซูโจวดีกว่าทุกคราว

          "ตึ่ง"ครั้งนี้เป็นเสียงที่ผิดแปลกอย่างชัดเจนลงน้ำหนักมากถึงเพียงนั้นสายเสียงถึงสะบั้นขาดแรงดีดสะท้อนกลับฝากรอยบาดไว้บนฝ่ามือ

          "อวิ้นซี!"เสียงนั้นร้องดังอย่างตื่นตระหนกมือสากเฉกคนที่จับอาวุธกรำศึกจับข้อมือเล็กกว่าอย่างอ่อนโยน ร่างสูงช้อนตัวเธอขึ้นอย่างง่ายดายแล้ววางลงบนเบาะหนานุ่มน่าแปลกที่นักรบผู้กำดาบจับหอกมาตลอดสามปีกลับทำแผลได้เบามือขนาดนี้

          "อาคุณ ฟางหรงเจเจ่ไม่ยอมออกมาพบข้าสักครั้งเลยหรือ"เรือนร่างสูงชะงักไปครู่ก่อนถอนหายใจแววตาแข็งกร้าวของยอดนักรบอ่อนแสงลง สามปีด้วยความช่วยเหลือจากอาจารย์ร่างเล็กกระจ้อยร่อยกลับเติบโตอย่างรวดเร็วเกิบถึงแปดฉื่อ(ประมาณ180cm)เป็นการโกงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นการเร่งเร้าให้ตนเองเติบโตเช่นนี้ผู้มีสายเลือดพิเศษย่อมทำได้เป็นธรรมดา เพื่อยืนหยัดอยู่เคียงข้างและปกป้องคนตรงหน้าจิงคุณรอบแฝงตัวเข้าไปยังค่ายของชนเผ่านอกด่านที่คิดยกกำลังมารุกรานซูโจวในช่วงประสบภัยเด็ดหัวผู้นำและแม่ทัพใหญ่กลับมาแลกตำแห่งแม่ทัพคู่ไปกับองครักษ์ของอวิ้นซีหา 

         ใช่ว่าพวกเขาไม่เกรงกลัวเรือนผมสีเงินและดวงตาสีน้ำเงินสดแต่ฮ่องเต้เองได้ลั่นวาจาหากผู้ใดตัดหัวข่านซ่งหยูมาได้จะยกให้เป็นแม่ทับโดยไม่มียกเว้นโอรสสวรรค์ตรัสแล้วไม้คืนคำข้าราชสำนักก็ทำได้เพียงรับคำ กองกำลังอินทรีดำถูกตั้งขึ้นต้องแต่ตอนนั้นฝากผลงานนับไม่ถ้วนในสนามรบจนเป็นที่โจษจันในนามเทพอสูรสีขาว สีขาวท่ามกลางกองซากศพและกลิ่นคาวเลือดสีขาวที่ฟาดฟันศัตรูจนถูกย้องเป็นสีเลือด

          "ท่านเองรู้ใจอาจารย์ดีที่สุด"ยิ่งใกล้หมดเวลามากเพียงใดฟางหรงยิ่งปฏิเสธการพบเจออวิ้นซีไม่ยอมพบหน้าไม่ยอมติดต่อไม่มีแม้แต่จะให้ของดูต่างหน้าสักชิ้น

          "เจเจ่ใจแข็งนัก"ทั้งที่เวลาเหลือน้อยเต็มทีเหตุใดไม่ใช้ทุกเสี้ยววินาทีอยู่ด้วยกันเล่า ความจริงอวิ้นซีรู้ลึกๆแล้วนางเข้าใจฟางหรงว่ากลัว กลัวว่าหากเจอกันจะมิอาจตัดใจ

          "ไม่เหมือนท่านหรืออวิ้นซี ปิดตำหนักไม่ยอมพบผู้คนใจแข็งพอกันมิใช่หรือ"

          "ข้าปิดประตูตำหนักก็มีผู้กระโดดข้ามกำแพงมาหาถึงนี่ได้มิใช่หรือ"

          "ด้านนอกกำลังถกกันเรื่องการวางแผนผังแก้ไขคูเมือง เมื่อท่านไม่อยู่ท้องพระโรงวุ่นสายนัก"ขุนนางที่มักแตกออกเป็นสองเสียงเถียงกันวุ่นวายหากที่ปรึกษาคนโปรดยังไม่ยอมปรากฎตัวคาดว่าอีกไม่นานสนามการเมืองคงลุกเป็นไฟ

          "ข้าหาใช้ขุนนานในราชสำนัก อีกอย่างฝ่าบาทเองยังมิได้ส่งคนมาตามเสียหน่อย"

          "ท่านป่วยอวิ้นซีท่านประกาศปิดตำหนักเพื่อรักษาอาการป่วย"จริงสินางลืมไปเลยว่าประกาศว่าป่วยเพื่อมิให้ผู้ใดรบกวน ที่ไม่ใส่ใจเพราะติดว่าหากมีเรื่องร้ายแรงฝ่าบาทต้องให้คนมาตามถึงอย่างนั้นท่านพ่อบุณธรรมนั้นรักถนอมนางที่เป็นบุตรีคนเดียวมากต่อให้มีปัญหาก็ไม่เรียกใช้งานตนในยามป่วยไข้

          "ข้าเข้าใจแล้ว"ช่วงนี้มีหลายสิ่งเหลือเกินจนลืมว่าตนเองมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหตุใด อวิ้นซีมองคนที่ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแล้วขยับปากยกเป็นรอยยิ้มวางมือบนศรีษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีเงินแล้วโยกเบาๆ เทพอสูรสีขาวผู้น่าเกรงขามสะท้านแผ่นดินต่อหน้านางก็แค่เด็กที่โตแต่ตัว"อาคุณ ขอบใจนะ"
 
         "อีกอย่าง...สอบคัดขุนนางฝ่ายบุ๋นคราวนี้เขาก็มีรายชื่อด้วย"
 
         "แค่มีรายชื่อเท่านั้น"ซูอวิ้นซีนึกไปถึงเจ้าของรอยยิ้มอ่อนโยนสามปีแล้วที่ไม่เคยติดต่อนานเท่านี้เขาคงลืมแล้ว




          จากที่หลายคนสงสัยน้าท่านตาน้อยเป็นน้องของยายอวิ้นซีค่ะท่านยายหรือองค์หญิงชางเกอยังไม่ได้แต่งกับฮ่องเต้ของซูโจวในตอนนั้นแต่มีกบฏเกิดขึ้นก่อนเลยหนีออกมาจากวัง แล้วแต่งกับท่านตาซึ่งก็คือขุ่นนางของซูโจวแซ่เจาค่ะมีลูกคนเดียวคือเจาเหม่ยหรง 


          ขอโทษที่ตอบทุกคอมเมนท์แบบแต่ก่อนไม่ได้น้าอัยย์อ่านทุกคอมเม้นน้าแล้วจะพยายามตอบอันที่สงสัยให้ ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณที่ตามอ่านกันนะคะฝันดีค่ะ



































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #855 MenMark (@lunatan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 08:33
    เราว่าเนื้อเรื่องมันข้ามตอนไปอะ ตอนที่แล้วยังเดินงานเทศกาลอยู่เลย อยู่ดีๆโผล่มาวังหลวงเฉย อ่านตั้งหลายรอบกว่าจะเข้าใจ ถ้าแก้ได้จะดีมาก
    #855
    0
  2. #552 lost-death (@lost-death) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 09:07
    สนุกมากค่า ขอบคุณมากนะค้าาาา
    #552
    1
    • #552-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:35
      ด้วยความยินดีที่สุดเลยค่ะ
      #552-1
  3. #551 paphapin1234 (@paphapin1234) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 07:08
    มาแล้ววว
    #551
    1
    • #551-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:35
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #551-1
  4. #550 ม่านมุก (@honeyl) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 00:00
    เย่ไรกลับมาแล้วหายไปนานเลยรอตอนต่อไปค่ะไร
    #550
    1
    • #550-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:35
      ขอโทษที่หายไปนานนะค่ะอัยย์ติดสอบจริงๆค่ะ
      #550-1
  5. #549 ม่านมุก (@honeyl) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 23:59
    ขอบคุณน้าาค้าาแล้วมาอัพอีกไว ๆ ๆ น้าาสนุกมาก ๆ ๆ ค้าาสู้ ๆ ๆ น้าาค้าา
    #549
    1
    • #549-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:34
      อัยย์จะรีบอัพให้เท่าที่ทำได้น้า
      #549-1
  6. #548 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:36
    รอตอนต่อไป ขอบคุณค่ะ
    #548
    1
    • #548-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:34
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #548-1
  7. #547 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:31
    ขอบคุณที่อัพค่า ติดตามๆ
    #547
    1
    • #547-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 47)
      23 ธันวาคม 2559 / 17:33
      อยูด้วยกันไปนานๆนะคะ
      #547-1