眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,125 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,379 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    510

    Overall
    182,125

ตอนที่ 51 : 51

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

51






           โถงพิธีกำลังรอเจ้าของงานผู้สูงศักดิ์ขุนนางทุกตำแหน่งวันนี้มากันเกือบครบกันทีเดียว การคัดเลือกขุนนางประจำราชสำนักซูโจวนั้นเป็นงานใหญ่งานหนึ่งของแคว้นที่ต้องให้ความสำคัญไม่อาจละเลยได้หากไม่ได้มีข้อราชการสำคัญการไม่มาร่วมถือว่ากระทำผิด ด้วยพระเจ้าซูหนานตี้นั้นชื่นชอบบุคคลที่มากความสามารถแม้จะมิได้มีศักดิ์ฐานะชาติตระกูลสูงส่งก็สามารถเป็นใหญ่ได้หากมีความสามารถเพียงพอ การจัดงานคัดเลือกนี้ไม่ได้มีขึ้นทุกปีและมีความถี่ที่ไม่แน่นอนแต่ที่เหมือนกันคือการคัดเลือกจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือคัดเลือกขุนนางฝ่ายบุ๋นในตอนเช้าเละคัดเลือกขุนนางฝ่าบู้ในช่วงบ่ายและการคัดเลือกจะเสร็จสิ้นในวันเดียวเท่านั้นจะไม่มีการยืดออกไปอีก

           "ฝ่าบาทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆปีไทเฮาทรงพระเจริญพันปีพันๆปี"เสียงถวายความเคารพดังกึกก้องทั่วลานพิธีจนแทบจะได้ยินเสียงเข่ากระทบพื้นดังเป็นทอดๆทุกคนลงน้ำหนักกันไม่เบาแรงเลย เมื่อถึงเวลาฮ่องเต้ก็เสด็จขึ้นพระแท่นเบื้องขวาคือเหออวี้ไทเฮาแต่เบื้องซ้ายหาใช่ฮองเฮาหรือพระสนมกลับเป็นอวิ้นซีกงจู่ เยื้องไปด้านหลังคือที่ประทับของพระสนมขั้นเฟยทั้งสี่ 

         เรือนร่างบางอยู่ในชุดสีอ่อนเต็มพิธีการดูงดงามสูงส่งดวงหน้าจิ้มลิ้มแต่งมาอย่างพอเหมาะไม่มากเกินไปและไม่น้อยเกินไปบนศรีษะรวบผมไว้ครึ่งหนึ่งปักด้วยปิ่นพญาหงส์อันเป็นเครื่องยืนยันอำนาจ สิทธิ และศักดิ์ที่นางมี การมีโฉมงามนั่งอยู่หน้าลานพีธีที่มีบรรยากาศตึงเครียดช่างเป็นสิ่งเจริญตายิ่งพระสนมแม้งดงามแต่ก็เป็นสตรีของฝ่าบาทดังนั้นมองไม่ได้แต่การมององค์หญิงหนึ่งเดียวคงไม่ผิดมากอันใด

         ซูอวิ้นซีไม่ใช่โฉมงามอันดับหนึ่งไร้ผู้ต้านทานแต่นางมีเสนห์ที่ไม่สามารถอธิบายได้มันคล้ายกับความรู้สึกพอดีที่ทำให้ผู้อื่นดูขาดหรือเกินไปกระมัง ขุนนางฝ่ายบู้อยู่ประจำเบื้องขวาและฝ่ายบุ๋นประจำเบื้องซ้ายอวิ้นซีเหลือบมองสนามสอบแล้วแอบนับถือผู้มาสอบอยู่ในใจการอยู่ต่อหน้าผู้สูงส่งทั้งหลายของแผ่นดินโดยมีเพียงหนึ่งสมองและสองมือนั้นไม่ง่ายเลย 

           ตำแหน่งแรกสุดของขุนนางฝ่ายบู้คือพระโอรสองค์โตซูเฟิ่งหมิง ถัดไปคือท่านอ๋องซูหนานหยางพระอนุชาในองค์ฮ่องเต้ ตำแหน่งแรกสุดของขุนนางฝ่ายบุ๋นคือองค์ชายห้าซูเจี้ยน และตำแหน่งถัดไปคือองค์ชายแปดซูไท่จงหากนับเอาแต่เพียงราชนิกุลที่มีบทบาทสำคัญในราชสำนักก็นับว่าครบแล้วทุกพระองค์แล้ว

           รอบแรกเป็นการตอบปัญหาแบบผิดแล้วคัดออกมองไปทั่วลานที่บรรจุคนหนึ่งพันคนที่ค่อยๆลดลงอย่างช้าๆ คำถามทุกข้อมาจากในตำราหากสามารถท่องได้หมดแล้วแน่นอนว่าไม่ว่าจะกี่ข้อย่อมตอบได้ซึ่งแน่นอนว่าคำถามแต่ละข้อนั้นถูกตั้งเองโดยฝ่าบาทและราชครูหลินดังนั้นจึงไม่มีทางหลุดลอดออกไปอย่างแน่นอน คำถามทั้งหมดยี่สิบข้อต้องตอบให้ถูกหมดครบถ้วนจึงจะถือว่าผ่านเกณฑ์เมื่อผ่านไปได้สิบห้าข้อคนในลานก็หายไปกึ่งหนึ่งแล้ว สิ่งที่ยากหาใช่เพียงการจดจำที่ต้องแม่นยำครบถ้วนแต่เป็นความตึงเครียดและการบีบคั้นของเวลาที่ทำให้การทดสอบนี้ยากยิ่ง เมื่อหมดยี่สิบข้อประเมินจากสายตาก็เหลือผู้เข้าทดสอบประมาณหกร้อยคนแล้ว

           รอบที่สองคือการคัดเขียนโคลงกลอนตามหลักการ ตัวหนังสือทุกตัวต้องมิพลาดและถูกหลักการตามแบบฉบับจึงจะเป็นอันถูกต้องหลังรอบนี้เหลือเพียงสามร้อยคน และรอบที่สามคือการเขียนแผนผังเมืองการทดสอบในแต่ละหัวข้อของปีนี้ยากกว่าทุกปีมาถึงรอบสี่ก็เหลือผู้เข้าคัดเลือกเพียงหลักสิบรอบสุดท้ายนี้คือการวางแผนผังคูเมืองดังนั้นฝ่าบาทจะเป็นผู้ตรวจสอบข้อสอบเหล่านั้นด้วยตนพระองค์เอง และผลจะประกาศผู้ได้อันดับในวันรุ่งขึ้น 

         เหล่าผู้สมัครที่เข้ารับการทดสอบที่เหลืออยู่ทั้งหมดตรงหน้านี้จะได้เข้ารับราชการอย่างแน่นอนในตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งซึ่งจะสูงต่ำจะขึ้นอยู่กับอันดับที่ได้จากการตรวจข้อสอบข้อสุดท้าย การสอบแข่งขันเช่นนี้หาใช่หนทางเดียวในการเข้ารับราชการยังมีหนทางอีกมากมายเพียงแต่การผ่านการทดสอบนี้เป็นหนทางก้าวหน้าได้อย่างว่องไวที่สุดเท่านั้นผู้ที่ได้มีโอกาสแสดงฝีมือต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทสักครั้งย่อมมีภาษีดีกว่าอยู่แล้วหรือมิใช่

           เมื่อเสร็จสิ้นการทดสอบเหล่าผู้เข้าสอบล้วนเดินมาข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพต่อนายเหนือหัวสีหน้าทุกผู้แสดงความยินดีอย่างเปี่ยมล้น"ฝ่าบาทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆปีไทเฮาทรงพระเจริญพันปีพันๆปี"เสียงถวายความเคารพฮ่องเต้และไทเฮาดังขึ้นอีกครั้งจากผู้ผ่านการทดสอบซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นบุตรของตระกูลขุนนางหรือตระกูลมั่งคั่งที่ได้รับการศึกษาอบรมมาตั้งแต่ยังเล็กมีน้อยนักที่จะเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไป เมื่ออยู่ในระยะสายตาซูอวิ้นซีจึงรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตนเมื่อเห็นรอยยิ้มอบอุ่นและสายตาเช่นเดิมกับเมื่อสามปีก่อนนางก็แย้มรอยยิ้มตอบอย่างอดไม่ได้ คนผู้นี้ไม่เคยติดต่อนางสักครั้งในรอบสามปีแต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเช่นนี้แย่เสียจริงทำไมนางถึงไม่รู้สึกโกรธเลยนะ

           เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่เมื่อโฉมงามแย้มรอยยิ้มมาให้ชมอวิ้นซีกงจู่อยู่ในราชสำนักมาสามปีและมีรอยยิ้มประดับริมฝีปากเสมอเพียงแต่นั่นต่างจากที่เห็นในตอนนี้โดยสิ้นเชิงรอยยิ้มตรงหน้าแลดูอ่อนหวานหาใช่เพียงการยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มตามมารยาทแต่ดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นเหมือนจะยิ้มไปพร้อมริมฝีปากอย่างไม่เคยเป็น จากมุมที่นั่งอยู่ซูเฟิ่งหมิงเองยังชะงักไปด้วยเช่นกัน คนอื่นอาจไม่รู้แต่เฟิ่งหมิงพอจะทราบได้ว่ารอยยิ้มของโฉมงามนั้นถูกส่งให้สหายในกลุ่มคนที่สอบผ่านนอกจากหลางหย่งจิ้งแล้วอดีตคุณหนูรองบ้านฉีผู้นี้จะรู้จักผู้ใดได้อีก เสมือนว่าความพยายามหลายต่อหลายครั้งที่ผ่านมาจะหาได้ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

           กงกงทำการจดรายชื่อผู้ผ่านการทดสอบเพื่อตรวจสอบประวัติการก่ออาชญากรรมอีกครั้งก่อนจัดเตรียมที่นั่งให้แก่พวกเขาเพื่อรับประทานอาหาร แสดงให้เห็นว่าทุกคนในที่นี้สามารถร่วมชมการทดสอบคัดเลือกขุนนางสายบุ๋นในช่วงบ่ายต่อได้ ข้ารับใช้จัดการลานพีธีอย่างรวดเร็วเป็นระเบียบเพียงไม่นานสนามสอบก็กลายเป็นลานโล่งที่มีชุดการแสดงและดนตรีเข้ามาคลี่คลายบรรยากาศกดดันก่อนหน้า นางกำนัลทยอยยกสำรับขึ้นตั้งขุนนางหลายคนจึงได้โอกาสแวะเวียนไปเยี่ยมบุตรหลานที่ผ่านการทดสอบ

           "การสอบเป็นอย่างไรบ้าง"

           "แตกต่างจากที่คิดไว้บ้างเพคะ แต่คนเข้าทดสอบมากหากไม่ทำเช่นนี้คงตรวจข้อสอบได้ยากยิ่ง"การสอบเช่นนี้จะทำให้ได้ผู้ที่ยิดเยี่ยมในทุกด้าน แต่ก็เป็นการคัดเอาผู้โดดเด่นในด้านใดด้านหนึ่งออกเช่นกัน

           "ถูกแล้วเป็นเช่นนั้นจริง"บทสนทนาจบที่ตรงนี้เมื่อฮ่องเต้ใช้ตะเกียบคีบอาหารผู้อื่นจึงได้เริ่มรับประทาน ซูอวิ้นซีคีบอาหารตรงหน้าเข้าปากแล้วต้องนึกชมพ่อครัวในใจรสชาติอาหารจานปลาตรงหน้าอร่อยมากทีเดียว ไม่ว่าจะฤดูกาลใดห้องเครื่องก็สามารถรังสรรค์อาหารเลิศรสออกมาได้เสมอ

           "เสด็จพ่อท่านต้องเสวยมากขึ้นอีกหน่อยพีธีการคัดเลือกมีไปถึงเย็นทีเดียว"มองอาหารในจานที่แทบไม่พร่องไปเลยแล้วอดที่จะพูดออกมาสักหน่อยไม่ได้

           "อย่างที่องค์หญิงว่าฮ่องเต้เสวยเพิ่มอีกสักนิดเถอะ"เหออวี้ไทเฮาเองก็ตรัสขึ้นมาทำให้พระหัตถ์ที่กำลังว่าตะเกียบคีบเนื้อเป็ดเข้าปากอีกคำ เหออวี้ไทเฮาพอใจที่เป็นเช่นนั้นตั้งแต่อวิ้นซีกงจู่เข้ามาอยู่ในฐานะกู้หลุนกงจู่ฝ่าบาทดูจะใส่พระหฤทัยพระวรกายของพระองค์เองมากขึ้นกว่าเดิม สำหรับตัวนางเองที่อายุมากขึ้นทุกวันความสุขและสุขภาพของฝ่าบาทกลายมาเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งเหนือกว่าสิ่งใดเสียแล้ว

           "เสด็จแม่และอวิ้นซีช่างเข้ากันได้ดียิ่งนัก"น้ำเสียงของซูหนานตี้เจือไว้ด้วยความพอใจ

           "เป็นพระกรุณาของเสด็จย่าที่ทรงเอ็นดูเพคะ"

           "เด็กดี"นอกจากสามพระองค์เหนือแท่นพีธีย่อมไม่มีผู้ใดได้ยินบทสนทนา แต่ความเป็นกันเองนั้นมองเห็นได้ชัดเจนความโปรดปรานที่อวิ้นซีกงจู่ได้รับจากสองผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินนั้นไม่ต้องพูดถึงแล้ว ฉีหย่งเกามองบุตรสาวคนรองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกสิบสี่ปีที่ผ่านมาในขณะที่บุตรีผู้นี้อยู่ในจวนตนไม่เคยพบสิ่งพิเศษอันใดไม่เคยพบความฉลาดเฉลียวหรือความงดงามที่เทียบเท่าเสี้ยวหนึ่งของบุตรธิดาคนโตแต่เวลาที่ผ่านมาเมื่อนางกลายเป็นองค์หญิงเป็นบุตรีที่ฝ่าบาทโปรดปรานกลับแสดงอัจฉริยะภาพมากมายจนไม่น่าเชื่องานราชการแผ่นดินมีนางเป็นผู้สะสางไม่น้อย 

         แม้แต่ใบหน้าที่เคยปิดไว้ด้วยผ้าผืนบางกลับกลายเป็นโฉมสะคราญที่ไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด ความรู้สึกในอกนั้นร้อนประหนึ่งโดนไฟสุมเสมือนถูกฮ่องเต้แย่งเอาบางสิ่งบางอย่างไปเมื่อนำเจาเหม่ยหรงไปไม่ได้จึงเอาตัวฉีอวิ้นซีไปเป็นตัวแทนกระนั้นหรือ ชื่อเสียงและความฉลาดของนางควรตกมาถึงสกุลฉีที่เลี้ยงดูมาหลายปีบ้างมิใช่หรือหากฝ่าบาทมิได้พระราชทานให้ใช้แซ่ซูของราชวงศ์ก็แล้วไปแต่เมื่อเปลี่ยนเป็นซูอวิ้นซีแทนไม่ว่าผลงานใดก็นับเป็นเกียรติของเชื้อพระวงศ์ 

         สกุลฉีกำลังตกต่ำลงเรื่อยๆในขณะที่สตรีผู้นั้นกลับยิ่งสูงส่งแม้แต่เจาจิงคุณไอ้สัตว์ประหลาดที่นังเด็กนั่นมันรับมาเลี้ยงยังกลายเป็นแม่ทัพผู้คุกกองกำลังอินทรีดำอันยิ่งใหญ่เทียบกับบุตรของมันฉีเค่อหมิ่นกลับเป็นเพียงรองแท่ทัพทั้งที่ทำงานรับใช้ราชสำนักมาหลายปีสิ่งเหล่านี้เรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไร อวิ้นซีกงจู่อะไรนั่นก็หาได้กตัญญูรู้คุณข้าวน้ำที่เลี้ยงมันมาจนโตตลอดสามปีไม่เคยกลับมาเหยียบกลับบ้านเดิมเลยสักครั้ง สวรรค์ไม่ยุติธรรม สวรรค์ไม่ยุติธรรมอย่างไรในร่างนั้นก็มีสายเลือดของตัวมันไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่งเหตุใดตัวมันและตระกูลฉีถึงไม่ได้รับประโยชน์อันใดเลยเล่า





          วันนี้ไปกินบิงซูค่ะอร่อยมากเลย แต่งเองยังรู้สึกเกลียดฉีหย่งเกาเองเลยมีพ่อแบบนี้ลูกๆน่าสงสารตายเลยเนาะ ช่วงนี้เสพติดนิยายเรื่องหนึ่งมากแบบอ่านไม่หลับไม่นอนแนะนำสาววายนะคะถ้าชอบแนวย้อนยุคเป็นจีนโบราณ เรื่องสุริยันอุ่นดวงใจแห่งบูรพาไร้พ่าย โอเคมากเลยค่ะอัยย์อ่านไปหลายรอบแล้วยังอยากได้เป็นเล่มเลย เรื่องนี้จบแล้วค่ะเป็นนิยายแปลหาได้ในเด็กดี 
          วันนี้ก็ยังรักรีดเดอร์เหมือนเดิมน้า ฝันดีล่วงหน้าค่ะ





           
           
           
           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1139 new16052559 (@new16052559) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:31
    อ่านไปอ่าน มา เข้าใจว่าฉีหย่งเกาไปกินบิงซู😂😂😂😂
    #1139
    0
  2. #751 ส้ม (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:19
    เกลียดพ่อนางเอกกกกจัง

    ปล.ไรท์แต่งได้สนุกมากคะ ติดตามคร่าาา ขอให้พระเอกเติบโต เก่งกาจและปกป้องนางเอกได้
    #751
    1
    • #751-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      16 มีนาคม 2560 / 14:31
      ยังดีที่นางเอกไม่ติดนิสัยพ่อมาเลย เพื่อนเราที่ช่วยตรวจสอบว่าไว้งี้ค่ะ
      #751-1
  3. #700 เซโนะ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ตัวเองไม่สนใจลุกตัวเองแท้ๆๆ ยังจะมาเรียกร้อง เห็นแก่ตัวทำลายชีวิตผู้หญิงคนนึง
    #700
    1
    • #700-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:45
      คนเราก็แบบนี้แหละอะไรๆก็มักจะคิดถึงตัวเองก่อน
      #700-1
  4. #577 ม่านมุก (@honeyl) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:43
    ขอบคุณมาก ๆ ค่ะไร
    #577
    1
    • #577-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      29 ธันวาคม 2559 / 19:16
      ด้วยความยินดีต่ะรีท
      #577-1
  5. #576 หวาน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:50
    ฝันดีล่วงหน้าเช่นกันค่ะ มาต่อด่วนเลยค่ะหลายตอนแล้วหย่งจิ้นโผช่มาแค่นิดเดียวเอง
    #576
    1
    • #576-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      29 ธันวาคม 2559 / 19:16
      หย่งจิ้นค่าตัวแพงค่ะอัยย์ไม่มีปัญญาจ่าย
      #576-1
  6. #575 อ้อม (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:47
    เกลียดฉีหย่งเกาเห็นหายไปนานคิดว่าตายแล้วซะอีกจะกลับมาทำไมก็ไม่รู้ ขอบคุณไรท์มากนะคะมาต่อไวๆนะ
    #575
    1
    • #575-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      29 ธันวาคม 2559 / 19:15
      ยังไม่ตายค่ะยังแสดงไม่คุ้มค่าแรงที่จ้างเลย
      #575-1
  7. #574 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:12
    ขอบคุณไร้ท์มากค่ะ เฮ้อ พ่อแบบนี้....
    #574
    1
    • #574-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      29 ธันวาคม 2559 / 19:15
      แย่มากใช่มั้ยค่ะ
      #574-1
  8. #573 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 12:04
    คนโลภยังโลภตอนอยู่ที่จว
    นปล่อยปละละเลยมาตอนนี้จะตีอกชกตัวว่าไม่ยุติธรรมก็ไม่มีในโลกแย่งชิงแม่ไปเขานำนางไปอุ้มชูรักใคร่ทำเพื่อแผ่นดินวันนี้ยังจะเอาอะไรอีก
    ชอบมากมีหวานบ้างพอให้ใจอุ่น
    #573
    1
    • #573-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 51)
      29 ธันวาคม 2559 / 19:14
      ใช่มั้ยค่ะอัยย์เห็นด้วยที่สุดเลย
      #573-1