眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 181,956 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    341

    Overall
    181,956

ตอนที่ 56 : 56

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

56





            หมอกสีขาวในยามเช้าลงจัดปกคลุมพระราชวังอันงดงามให้เหลือเพียงยอดแหลมของหอคอย ยิ่งใกล้หมดหน้าหนาวเช่นนี้หมอกขาวยิ่งหนาทคบจนไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนด้วยทัศนวิสัยเช่นเดิมบรรยากาศเช่นนี้เมื่อมองในมุมของผู้มีใจรักในศาสตร์ศิลป์แล้วเป็นความงดงามในรูปแบบหนึ่ง หากมองไปยังตำหนักเทียมฟ้าเวลาเช่นนี้ยิ่งดูสมชื่อความงดงามฉายชัดเมื่ออยู่ในหมอกขาวราวกับตำหนักแห่งนี้เป็นดังเทวะวิหารที่ซ่อนตัวอยู่กลางก้อนเมฆขาว

            "อากาศยังเย็นนัก เพิ่มเตาไฟเสียหน่อย"เสียงแม่นางหรงหวาดังเบาๆสั่งการนางกำนัลน้อยให้ทำงาน แม้มิได้ถูกฝึกมาจากเขตรั้วกำแพงวังแต่เมื่อดูถึงความไว้เนื้อเชื่อใจที่เจ้านายของตำหนักมอบให้แล้วแม้จะมีชั้นยศที่เท่ากันหรงหวาและไป่หลางก็แตกต่างออกไปจากนางกำนัลชั้นสูงที่อยุ่ประจำตำหนักตั้งแต่แรกเริ่มเสียอีก

            "นู่ปี้ทราบแล้ว"นางกำนัลต่างขยับร่างกายกันเงียบกริบในตำหนักแห่งนี้มีกฏไม่มากนัก ทั้งไม่ต้องแก่งแย่งกับตำหนักใดของฝ่ายในเพราะเจ้านายหาใช่พระสนมที่อาจสิ้นความโปรดปรานได้ทุกเมื่อ ทั้งเจ้านายยังพระทัยกว้างไม่มีผู้ใดอยากย้ายออกเพียงเพราะทำงานผิดพลาด

            ชุดสีม่วงอ่อนของนางกำนัลสะบัดไหวยามขยับตัวแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาทุกคนทำได้เพียงยืนนิ่งเป็นระเบียบรอรับใช้อยู่นอกห้องบรรทม อากาศในหน้าหนาวนั้นเย็นจัดแม้ใกล้ช่วยเปลี่ยนฤดูก็ยังเย็นเสียดกระดูก ยิ่งเป็นยามเช้าเช่นนี้ยามสายลมพัดแทรกเข้าไปในเนื้อผ้านั้นทำให้ผิวกายสะท้านได้ทีเดียว ชุดของนางกำนัลนั้นถูกออกแบบมาให้สวยงามมากกว่ากันความหนาวเย็นของอากาศดีแค่ไหนที่พวกนางหาใช่นางกำนัลซักล้างมิเช่นนั้น....

            สดับเสียงจากด้านในไม่รอให้นายหญิงสั่งหรงหวาก็เปิดประตู หากต้องเปรียบเด็กสาวบนเตียงเป็นภาพวาดก็คงเป็นลายเส้นอ่อนเบาสายหนึ่ง"องค์หญิงเวลานี้ยังเช้าอยู่มากท่านพักต่อได้อีกสักครู่"

            "ไม่เป็นไรวันนี้ข้าจะเข้าร่วมการประชุมขุนนาง"ใช้เวลาจัดการตัวเองไม่นานซูอวิ้นซีก็พร้อมออกไปด้านนอก

            "องค์หญิง!.."ไป่หลางทะลึ่งพรวดเข้ามาอย่างผิดวิสัยสายตากวาดมองนางกำนัลครู่หนึ่ง

            "พวกเจ้าออกไปก่อน"ขยับปิ่นหยกขาวมันแพะให้เข้าที่แล้วหันกลับมา

            "คุณหนูใต้เท้าฉีจะส่งตัวคุณหนูใหญ่เข้าวังเพคะ"ไป่หลางเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเหลืออยู่เพียงสามคนก่อนเอ่ยปากเล่าข่าวที่กระจายไปทั่วในระยะนี้ เรื่องของฉีจื่อฟูภายในรู้กันทั่วภาพสาวงามที่ถูกส่งเข้ามามีสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงรวมอยู่ด้วย แม้อายุจะมากกว่าคนอื่นไปเสียหน่อยแต่นางเป็นโฉมงามทั้งยังไม่เกินเกณฑ์มีโอกาสมากที่จะถูกรั้งเอาไว้

            "นางยอมหรือ"ตำแหน่งเฟยทั้งสี่เองก็มีผู้ครอบครองครบแล้วฉีหย่งเกาหวังสิ่งใด...หรือจะเป็นบัลลังก์หงส์ 

            "ไม่ยอมเพคะ"นึกถึงนิสัยของฉีจื่อฟูก็ไม่แปลกใจนางเองมั่นใจในรูปโฉมและความสามารถมาตั้งแต่น้อยแม้เสด็จพ่อจะเป็นฮ่องเต้แต่ก็อายุมากแล้วหากเทียบกับตัวฉีจื่อฟู แม้แต่บุตรสาวที่บอกว่ารักยิ่งกว่าสิ่งใดฉีหย่งเกาก็ยังยอมสละได้เพื่อความก้าวหน้าคนผู้นี้ไม่สมควรเป็นพ่อผู้ใด"คุณหนูเรื่องนี้"ด้วยความที่เป็นหญิงด้วยเช่นกันไป่หลางมีเศษเสี้ยวความสงสารมอบให้ฉีจื่อฟู ข่าวที่ได้ยินมานั้นคุณหนูใหญ่ค้านบิดาสุดกำลังจนโดนกักบริเวณให้อยู่แต่ในเรือนจนกว่าจะถึงวันคัดเลือก

            "ข้าจะไม่ยุ่ง ใต้เท้าฉีไม่รู้ใจเสด็จพ่อฉีจื่อฟูเองก็น่าสงสาร"ซูหนานตี้หาใช่ราชันที่โปรดปรานโฉมงามทรงรักชอบในความสามารถและสติปัญญามากกว่า ถึงฉีจื่อฟูจะเข้ามาได้แม้นางจะมีหลายสิ่งที่โดดเด่นแต่ตำแหน่งฮองเฮาก็เกินกว่าที่มือนั้นจะเอื้อมได้ นางจะกลายเป็นสตรีน่าสงสารผู้หนึ่งในวังหลัง แม้จะไม่เคียดแค้นพี่สาวต่างมารดาผู้นี้แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกรักชอบด้วยเช่นกันหากต้องเอาตนเข้าไปเสี่ยงเพื่อฉีจื่อฟูทั้งที่นางไม่ได้ร้องขอนั้น"มีเรื่องอันใดอีกหรือไม่"

            "ปลางับเหยื่อแล้วเพคะ"นายหญิงไม่ต้องการพูดถึงไป่หลางก็ไม่คิดเซ้าซี้นางเชื่อในการตัดสินใจของผู้เป็นนายโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

            "ดียิ่งข้ารอมานานมากทีเดียว"ในแผ่นทองเหลืองสะท้อนเงาดวงตาที่ล้ำลึกคู่หนึ่งนางรอเวลานี้มาถึงสามปี

            "ท่านเองต้องระวังตัวให้มาก"หรงหวามิใคร่เข้าใจนักแต่นางพอมองออกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มิใช่น้อย

            "พวกเจ้าเองก็เช่นกัน"ไป่หลางและหรงหวาใกล้ชิดนางมานานซูอวิ้นซีผูกพันกับพวกนางเกินกว่านายและบ่าว"ไป่หลาง เรื่องราวของสกุลเซียวข้าได้ลงมือแล้วเช่นกัน"

            เสียงคุกเข่าดังชัดเจนเป็นไป่หลางที่ทิ้งตัวลงไปบนพื้นน้ำตาเอ่อคลอดวงตาหน้าฝากแนบสนิทกับพื้นเย็นเฉียบ คุณหนูยังไม่ลืมเพียงแค่มีเจ้านายที่ใส่ใจถึงเพียงนี้คนได้บ้านเช่นนางยังต้องการสิ่งใดอีก"ขอบคุณเจ้าค่ะขอบคุณท่านมาก"

            "รับลุกขึ้นเสียพื้นนั้นเย็นมากเดี๋ยวจะป่วยไข้เอา"

            "ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆเจ้าค่ะ"

            "พอแล้ว รอให้สำเร็จก่อนค่อยพูดยังไม่สาย"มือไป่หลางที่ตนจับนั้นเย็นเฉียบยิ่งกว่าพื้นหินเบื้องล่าง ซูอวิ้นซีรู้ว่าเรื่องเมื่อครั้งก่อนทำให้หัวใจข้ารับใช้ผู้ภักดีเย็นยิ่งกว่าเมื่อมองดูคนที่อยู่ข้างกายนางผู้นี้อวิ้นซีรู้สึกว่าตัวเองยังโชคดีมาก อย่างน้อยศัตรูของนางหาใช่คนที่ตนเคยรัก





            ในท้องพระโรงไม่ใช่ว่าขุนนางทุกตำแหน่งจะเข้ามายืนได้และหากได้มีโอกาสเข้ามายืนก็ใช่ว่าจะยืนได้มั่นคง บัลลังก์ที่ตั้งตรงตระหง่านนั้นมั่นคงได้ด้วยผู้ครอบครองเองมานานแล้วขุนนางทั้งหลายจึงทำได้เพียงก้มหัวหดหาง

            "ฝ่าบาทการวางแผนผังคูเมืองหากดำเนินตามแผนของราชครูหวังแม้จะดูดีแต่ใช้งบประมาณเยอะเกินควร อีกทั้งยังใช้เวลาดำเนินการมาก"
 
           "ฝ่าบาท แผนของใต้เท้าเกาเองหากใช้ไปในระยะยาว คิดว่าไม่คุ้มค่านัก"

            "ฝ่าบาท...."

            "พอแล้ว"กวาดสายตามองเหล่าขุนนางอาวุโสที่เถียงกันไปมาแล้วรู้สึกว่าตำแหน่งสูงของพวกเขาเหล่านี้ไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย พวกเขาทำได้แต่มองเสีอกัดกันในกระดาษปัญหานี้ลากยาวมานับเดือนแล้ว"อวิ้นซีว่าอย่างไร"สุรเสียงที่ใช้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

            "กราบทูลเสด็จพ่อข้าอยากให้ใต้เท้าทั้งหลายดูสิ่งนี้เสียหน่อย"
 
           "สิ่งนี้คือ..."

            "บันทึกความราดชันของพื้นที่ ภาพจากมุมสูง และฝังเมืองในปัจจุบัน"จื่อซือ
เซียวเขียนแผนที่ทั้งหมดรวมไว้ในรูปเดียวได้อย่างหมดจดสมชื่อยอดเสนาธิการแห่งกองกำลังอินทรีดำหมึกแดงแทนทางน้ำของใต้เท้ากว่าน หมึกน้ำเงินแทนทางน้ำของราชครูหวังดูแล้วง่ายดายกว่าการถกเถียงปากเปล่ากันมาก เมื่อวาดออกมาในแผ่นเดียวกันก็เห็นภาพเปรียบเทียบชัดเจน

            "หากดูเทียบจากทางเดินน้ำและความราดชันแล้วแผนการในแบบสีแดงดูสวนทางกันแม้จะตัดทางโดยไม่ต้องรื้อถอนสิ่งกีดขวางก็ยังไม่คุ้มค่านัก เทียบกับแผนที่วาดด้วยหมึกดำแม้จะมีสิ่งกีดขวางหากแต่มองถึงปัญหาอุทกภัยในระยะยาวแล้วข้าคิดว่าไม่เลวเลย"ตำตอบนี้เป็นการเลือกข้างชัดเจนอวิ้นซีกงจู่เลือกยืนอยู่ฝ่ายราชครูหวังหาใช่เสนาบดีกว่าน ไม่ว่าด้วยสาเหตุอันใดจะเพราะเรื่องส่วนตัวหรือเพราะทุกข์สุขราษฎรก็ตามแต่ ซูอวิ้นซียืนอยู่ตรงข้ามกับบ้านเดิมอย่างไม่ลังเลไม่มองไม่เหลือบแลไปทางฉีหย่งเกาที่กำลังร้อนใจ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหมือนตัดขาดจากทุกสิ่งเฉยชาต่อทุกอย่างแม้แต่สายเลือดในกาย

            "เจิ้นเองก็คิดเช่นนั้นแผนผังคูเมืองถือว่าได้ข้อยุติจะได้เร่งดำเนินการก่อนถึงหนาวหน้า ต่อไปในส่วนของการจัดสรรงบประมาณในการดำเนินงาน...."การประชุมยังดำเนินต่อไปเช่นเดิมหากแต่ราบรื่นขึ้นเมื่อมีอวิ้นซีกงจู่อยู่ในที่ประชุม แม้จะไม่ออกความคิดเห็นมากมายอันใดนักแต่ทุกสิ่งที่กู้หลุนกงจู่ผู้นี้กล่าวออกมาต่างมีหลักฐานรองรับและการเตียมการเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นความเห็นของฝ่ายใดหากนางคิดว่าดีจะตอบรับทันทีเช่นนี้จึงไม่มีผู้ใดกล้าเอาผิดได้
 
           "น้องสาวข้าเก่งมากเลยใช่หรือไม่"ดวงตาสีประหลาดทอดมองด้วยแววอ่อนโยนและเอื้อเอ็นดู เวลาที่ใช้สั่งสอนอวิ้นซีเพิ่มพูนความรักความผูกพันขึ้นได้มากมาย ฟางหรงเร้นกายอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นท้องพระโรงในสายตา ตงฟางป้ายหูที่ยืนห่างออกไปไม่มากก็เพียงตอบรับอือออไม่สนใจตำนานแห่งวังหลวงที่กำลังจับจ้องอยู่ ลิ้วจือที่มักประจำอยู่บนหอคอยเพื่อจัดการความสงบในภาพรวมยามนี้ทำได้เพียงกอดอกมองสองผู้บุกรุกไม่ให้คลาดสายตา 

             สองผู้ยิ่งใหญ่ตรงหน้ากระทำตัวเช่นโจรแต่ก็ไม่มีเจตนาร้ายเพราะยามอยู่ข้าง
กายเจาเหม่ยหรงมันรู้จักฟางหรงดีจึงทำได้เพียงยืนมอง แม้เป็นตัวมันเองที่ได้ชื่อว่าเก่งกาจจนไร้ผู้ต้านทานเป็นตำนานที่เอาไว้สอนทหารรุ่นใหม่แต่ผ่านมามากกว่ายี่สิบปีมนุษย์สามัญต่อให้เยี่ยมยุทธถึงเพียงใดก็ไม่อาจแม้แต่จะจับกุมฟางหรงได้ นางเป็นสิ่งที่แตกต่างออกไป ไม่มีคนธรรมดาผู้ใดที่จะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแม้จะผ่านเวลาเกือบสามสิบปี

            "เจ้าหนูเจ้าเลิกตามพวกข้าเถอะ"คนถูกเรียกว่าเจ้าหนูหน้ายับย่น ลิ่วจือไม่โกรธเพียงแต่หนักใจสองมือก็ประสานกันทำความเคารพ
            "เกรงว่าคงไม่ได้ท่านหญิง"มองดูคนที่ตนกลั่นแกล้งมาตังแต่ยังไม่โตแสดงท่าทีนอบน้อมอย่างเต็มที่แล้วรู้สึกเบื่อหน่าย เพียงครู่ก็หันไปสนใจน้องสาวคนดีไม่ใส่ใจลิ่วจืออีก

            ตงหางป้ายหูติดตามฟางหรงมาตลอดสามปีก็ไม่ต่างไปจากตามติดซูอวิ้นซีและเจาจิงคุณเช่นกัน สามปีนี้ตัวตนของฟางหรงแทบจะลบเลือนภาพในความทรงจำเมื่อหลายร้อยปีก่อนให้หายไป จากที่ไม่เคยมองเห็นค่ามนุษย์ไม่สนใจสิ่งใดในโลกหล้ากลับเริ่มใส่ใจ เมื่ออยู่กับเด็กสองคนนั้นตัวตนแห่งความหลงใหลเปลี่ยนไป ฟางหรงคร่าชีวิตผู้คนน้อยลงทั้งต่อหน้าและลับหลังไม่ปั่นป่วนให้พิภพวุ่นวาย ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเด็กผู้นั้นผู้เดียวฟางหรงเปลี่ยนได้ทุกสิ่งยอมได้ทุกอย่างเพื่อความฝันของเด็กผู้นั้น

            ตัวมันเองที่ติดตามมองภาพเหล่านั้นกลับเข้าใจ แม้จะไม่โดดเด่นในครั้งแรกที่มองแต่เมื่อเฝ้าดูมาระยะหนึ่งก็ยอมรับบางสิ่งได้ หากจะมีสักคนที่ไม่ตกลงสู่ความเสื่อมรักษาจิตใจที่ใฝ่รู้ยึดมั่นในความรักที่มีต่อผืนแผ่นดินคงจะไม่พ้นเด็กผู้นี้ โกรธแต่ไม่เคยเคียดแค้นเกลียดแต่ไม่เคยทำลายโดยไร้เหตุผล จะมีสักกี่คนที่เอาประโยชน์ของแผ่นดินเป็นที่ตั้งในทุกการตัดสินใจได้เช่นที่เด็กผู้นี้ทำ ซูอวิ้นซีไม่ใช่คนเหยาะแหยะขนานเห็นเลือดไม่ได้นางนิ่งเฉยเมื่อเจาจิงคุณคร่าชีวิตแต่กระนั้นก็เห็นค่าในทุกชีวิตเป็นความย้อนแย้งที่ทำให้ตงฟางป้ายหูยอมรับเช่นกัน หากทุกคนมีเส้นที่ก้าวล่วงไม่ได้เส้นอันตรายของเด็กคนนั้นก็คือผืนแผ่นดินเกิดอันกว้างไกลแห่งนี้กระมัง

            "ตงฟางไปเถอะข้าอยากเจอน้องก่อน"ฟางหรงเลือกจะลบตัวตนในวันนี้แต่นางยังอยากพูดคุยกับน้องสาวอีกสักครั้ง






             ต่อจากนี้เราจะเริ่มต้มน้ำร้อนใส่มาม่ากันแล้วน้า ฝันดีล่วงหน้านะคะรีท รักรีททุกคนเลยน้า









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #705 เซโนะ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:06
    จะมีทางใดที่จะรั้งเธอไว้ โหยย ม่าแรง
    #705
    1
    • #705-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:49
      ช่วงนี้จนค่ะต้องต้มน้ำร้อนบ่อยๆ
      #705-1
  2. #623 oobka (@oobka) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:00
    สนุกค่ะ รออ่านนะค่ะ
    #623
    1
    • #623-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 23:11
      อัยย์ก็จะตั้งใจแต่งนะค่ะ
      #623-1
  3. #618 cartoonyuy (@cartoonyuy) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 00:56
    สนุกมากๆคะ สำนวนดี อ่านละใช้ความคิดตามเลยงะ 5555
    #618
    1
    • #618-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 14:58
      ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ
      #618-1
  4. #616 Meris_t (@merist) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:08
    จะรอไรท์ต่อไป????
    #616
    1
    • #616-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 14:56
      อัยย์ก็จะพยายามแต่งนะคะ
      #616-1
  5. #615 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:30
    ขอบคุณค่ะ
    #615
    1
    • #615-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 14:56
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #615-1
  6. #614 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 14:30
    พื้นที่ลาดชัน ไม่ใช่ราดชันค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #614
    1
    • #614-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 14:55
      ขนายมีคนช่วยตรวจยังพลาดได้อีกแปลว่าคำผิดตอนแรกต้องมหาศาลแน่เลยค่ะ ขอบคุณนะค่ะ
      #614-1
  7. #613 อ้อม (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 14:09
    แอบดองไว้แล้วทำไมยังค้างเยื่ยงนี้ ไรท์รีบมาต่อนะ เปิดเทอมแล้วก็อย่าทิ้งกันนะ
    #613
    1
    • #613-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 14:54
      เราจะค้างไปด้วยกันเนาะ
      #613-1
  8. วันที่ 6 มกราคม 2560 / 13:39
    รออ่านต่อนะคะ มาม่าชอบๆ
    #612
    1
    • #612-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 56)
      7 มกราคม 2560 / 14:53
      แต่งเองก็ชอบค่ะแต่งไปร้องไป
      #612-1