眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,080 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    465

    Overall
    182,080

ตอนที่ 57 : 57

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

57




           หญิงสาวผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามาหานางไม่ต้องมองหน้า เหลือบแลดวงตา หรือฟังน้ำเสียงซูอวิ้นซีก็บอกได้ว่าคือผู้ใด นอกจากดวงตาสีประหลาดงดงามเป็นเอกลักษณ์หลายปีที่ถูกอุ้มชูสั่งสอนอวิ้นซีได้สัมผัสกับบรรยากาศอันพิเศษไม่เหมือนผู้ใด"เจเจ่"กริยาที่ถูกสั่งสอนหรือสิ่งใดก็ทิ้งไปจนสิ้นนางวิ่งจนได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังเข้ามาในโสตประสาทชัดเจน

           "น้องสาวคนดี"ฟางหรงรวบน้องสาวตัวน้อยเข้ามาในอ้อมแขนสุดท้ายนางก็แพ้ใจตนเองยอมออกมาเจอเด็กน้อยผู้นี้อยู่ดี นอกจากหรงหวาและไป่หลางไม่มีผู้ใดอยู่รับใช้มากนักข้ารับใช้ในตำหนักต่างรู้มารยาทเป็นอย่างดีทำตัวไร้ตัวตนหูหนวกตาบอดกันจนสิ้น

           ตลอดเวลาตั้งแต่เช้าถึงเย็นที่ใช้เวลาร่วมกันดีดพิณเล่นหมาก บอกเล่าเรื่องราวความเป็นไปของตนอวิ้นซีไม่พูดถึงเวลาที่หดสั้นขึ้นทุกทีแม้แต่น้อย นางรู้หากไม่ใช่ว่าเวลานั้นใกล้จะสิ้นลงฟางหรงไม่มีทางหยุดยืนอยู่ตรงนี้ นางรู้ว่าไม่อาจห้ามเจเจ่ได้หากไม่มีสิ่งใดที่ทำได้แล้วอย่างน้อยให้ความทรงจำสุดท้ายที่มีร่วมกันเป็นสิ่งสวยงามเมื่อมองกลับมาเพียงแค่นั้น

           "อวิ้นซีอย่าร้องตัวตนเช่นข้าหาได้จางหายไปตลอดกาล ดาบอาญาสวรรค์เพียงริบคืนร่างเนื้อของพวกเราไปเมื่อเวลาผ่านไปร่างกายก็จะถูกสร้างขึ้นใหม่พวกเราไม่มีทางดับสูญอย่างแท้จริง"มือเจเจ่ซับน้ำตาออกให้อวิ้นซีจึงรู้ว่าที่มองสายพิณไม่ชัดนั้นเพราะมีน้ำตาไหลลินออกมา"ตราบเท่าที่เจ้ายังคิดถึงข้า ข้าเองจะอยู่เคียงข้างน้องน้อยคนนี้ไม่ไปไหนถึงจะมองไม่เห็นแต่ก็จะเฝ้าดูเจ้าอยู่เสมอ"

           อวิ้นซีไม่พูดสิ่งใดนาางพูดไม่ออกแล้วทั้งสิ้นหากตัวคนเดียวมีหรือคนที่เก่งกาจยิ่งกว่าผู้ใดอย่างฟางหรงจะหนีเรื่องพวกนี้ไปไม่ได้หากไม่มีตัวนางถ่วงไว้....

           "ข้ามีความสุขที่สุดตั้งแต่ถือกำเนิดคือการได้มาเจอเจ้าทุกสิ่งล้วนเป็นพี่สาวตัดสินใจเองและไม่เคยเสียใจแม้แต่น้อย"ฟางหรงรู้ รู้จักอวิ้นซีพอจะทราบว่าคิดสิ่งใด"อวิ้นซีตลอดระยะเวลาหลายปีที่อยู่บนผืนแผ่นดินนี้นอกจากเหม่ยหรงก็มีเจ้าที่มองข้าเป็นครอบครัวนั่นดีมากพอแล้ว น้องสาวคนดีฟังพี่สาวสักครั้งไม่ว่าคำสั่งเสียของบรรพบุรุษสักกี่ชั่วโคตรหรือความวาดหวังของใครก็แล้วแต่เจ้าอย่าได้สนใจเลย เจ้าเลือกได้ว่าจะมีชีวิตเพื่อผืนแผ่นดินหรือจะใช้ชีวิตเพื่อความสุขของตัวเอง ชีวิตมนุษย์นั้นสั้นนักอย่างมากก็ไม่เกินสองร้อยปีช่วงเวลาที่ผ่านมาเจ้าใช้ไปเพื่อแผ่นดินนี้ก็ไม่น้อย และจะทำได้อีกมากโดยไม่ต้องทิ้งความสุขทั้งชีวิต"

           ฟางหรงลูปเรือนผมละเอียดเฉกเส้นไหมด้วยความใส่ใจที่สุด ตัวนางเองเห็นแก่ตัวมากนักจะให้ยอมเสียสละทุกสิ่งเพียงเพื่อคนรุ่นหนึ่งนั้นเป็นไปไม่ได้ตัวตนของนางเป็นสีดำที่ตัดกับสีขาวของเด็กตรงหน้า หากเลือกได้ฟางหรงตอนนี้นางต้องการให้อวิ้นซีกลายเป็นสีเทาที่กระทำตนตามใจอยากเสียบ้างไม่ใช่ทำตามความหวังบ้าหวังบอของคนรุ่นหลังเสียหมด"หลังจากหาตัวบงการเรื่องของเหม่ยหรงเจอแล้วก็วางมือเสีย รู้จักใช้ชีวิตเสียบ้าง แผ่นดินนี้อยู่บนบ่าเจ้าคนเดียวเสียเมื่อไหร่กันมิใช่ว่าขาดเด็กเช่นเจ้าไปคนทั้งห้าแคว้นก็จะรวมกันไม่ได้ วางมันลงเสียบ้างอวิ้นซีเจ้าไปหัดดึงดันถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

           "เจเจ่เองที่สอนให้ข้าไม่ยอมแพ้"อวิ้นซีเอ่ยแย้งก็เป็นฟางหรงเองที่สอนให้นางต่อสู้เป็นผู้ดึงนางขึ้นแล้วผลักดันให้ต่อต้านโชคชะตา โชคชะตาที่บอกให้นางเป็นเพียงลูกอนุไร้ค่าที่บิดาไม่ให้ความสนใจ

           "ข้าสอนให้เจ้าสู้เพื่อตนเอง อวิ้นซีพี่สาวช่วยเหลือปกป้องเจ้าไม่ได้ตลอดไปก็ยังมีจิงคุณมีกองกำลังอินทรีดำถึงอย่างไรชีวิตเจ้าก็จะปลอดภัย และไม่ว่าน้องสาวคนดีจะเลือกอย่างไรข้าและเหม่ยหรงจะอยู่ข้างเดียวกับเจ้า"ไม่ว่านักฆ่าหรือสิ่งใดเจ้าหนูครึ่งมังกรย่อมเอาอยู่ส่วนเหม่ยหรงนั้นตนคิดว่ารู้ใจสหายดีพอ

           "พี่สาวใจร้าย ท่านอยู่ข้างข้าตามใจเสียจนเสียนิสัยแล้วจะทิ้งกันไปหรือ"หากอวิ้นซีรั้งนางให้คงอยู่หากเด็กคนนี้ไม่ยอมปล่อยมือจริงๆหากเป็นเช่นนั้นตนคงได้แต่ฝืนลิขิตฟ้าอีกครั้ง จะให้ทำอย่างใดเมื่อตนแพ้สายตาเช่นนี้รอยยิ้มเช่นนี้มานานแล้ว

           "เด็กดี หากเจ้าบอกว่าจะให้ข้าคงอยู่ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้นข้าจะ...."มือเล็กปิดปากฟางหรงไม่ให้พูดต่อ มีวิธีการมากมายที่จะยืดเวลาของเจเจ่ไปได้จนหมดอายุขัยของตน แต่ทุกอย่างย่อมมีสิ่งที่นำมาแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมอวิ้นซีไม่กล้าเห็นแก่ตัวถึงเพียงนั้นเพียงแค่นี้ยังไม่มากพออีกหรือ

           "เจเจ่พูดเองตราบใดที่อวิ้นซีคิดถึงท่าน ท่านจะคงอยู่ตลอดไป"เช่นนั้นฟางหรงจะไม่มีทางหายไปตลอดชั่วชีวิตของนาง อวิ้นซียินดีที่จะเสียใจในตอนนี้มากกว่าปวดใจเมื่อคนตรงหน้าต้องรับโทษทัณฑ์ในอนาคต






           "ท่านจะทำได้ลงหรือ"เจาจิงคุณแม้ไม่สนิทแต่ก็ได้เจออีกฝ่ายบ่อยครั้งด้วยฟางหรงจับเอาคนตรงหน้ามาเป็นคู่ซ้อมให้เสมอ ร่งสูงใหญ่ที่องอาจหม่นหมองลงไม่ต่างจากตนเสียเท่าใดแม่ทัพแห่งแดนสวรรค์ดูแย่กว่าผู้ที่จะถูกดาบอาญาสวรรค์แทงเอาเสียอีก

           "นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า"ไม่ได้รังเกียจที่คนตรงหน้ามีสายเลือดผสมระหว่าเทพและปีศาจแต่ตอนนี้ไม่อยากรับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น ทำลงหรือไม่ก็ต้องลงมือสาบานต่อสวรรค์แล้วตราบใดที่ฟางหรงไม่ยอมขึ้นไปรับผิดกับเจ้าแม่หนี่วาย่อมไม่มีหนทางอื่นแล้ว

           "อาจารย์มองท่านเป็นสหายที่ดีที่สุด"

           "ข้าเป็นสหายเพียงหนึ่งเดียวที่นางเหลืออยู่เสียมากว่า"ฟางหรงเคยตัดขาดจากอาญาฟ้าดิน ตัดขาดจากสหายทุกคนยกเว้นตัวมันผู้เดียวนั่นผ่านมานานหลายร้อยปีแล้ว

           "ข้าเข้าใจท่าน"หากให้ตัวมันแทงอวิ้นซีแม้เป็นเพียงการทำลายกายเนื้อแต่ตัวมันคงไม้พ้นแทงตัวเองให้ดับสิ้นแทน
 
          "รู้จักกันไม่กี่ครั้งเข้าใจอันใด"

           "อาจารย์ อวิ้นซีเป็นอย่างไร"

           "นางหลับไปแล้วเจ้าไปเฝ้าเถอะ"

           "ท่านอาจารย์สำหรับข้าท่านเองก็จะคงอยู่ตลอดไปเช่นกัน"มองดูลูกศิษย์คนแรกและคนเดียวสิ่งที่มองเห็นคือเด็กเล็กที่มีร่างกายโตเกินไวและชอบทำสิ่งใดที่เกินตัว ไม่คิดว่าเจ้าเด็กปากแข็งจะยอมพูดออกมาเช่นนี้

           "สำหรับคนที่มีสายเลือดมังกรมีอายุยืนยาวแทบจะเทียบกับนิจนิรันดร์เช่นเจ้าพูดได้หรือ เพียงรอพบกันอีกครั้งก็พอแล้ว"เจาจิงคุณประสานมือคารวะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วไม่คิดหันมามองอีก แม้จะสังหารผู้คนเป็นเรือนหมื่นแต่การให้ทนดูอาจารย์ของตนเองสลายไปตรงหน้าหากเลี่ยงได้มันก็ขอเลียงแล้วกัน ยังมีอวิ้นซีที่ต้องปกป้องตราบใดที่คนผู้นี้ยังต้องการมันหัวใจคงต้องด้านชากับเรื่องอื่นหมื่นแสนก็ปล่อยไปเถอะ

           "ฟางหรง..."ร่างที่สูงเพียงไหล่เป็นฝ่ายโอบตนไว้ด้วยสองแขนคำพูดที่คิดจะเกลี้ยกล่อมก็ปลิวหายไปจากสมองในพริบตา ด้วยร่างกายที่แท้จริงฟางหรงคือตัวตนที่ทรงเสน่ห์ดวงตาที่ไม่เหมือนใครไม่อาจละบุได้ว่าเป็นสีสันใดเพียงแค่สบก็ตกอยู่ในห้วงภวังค์ ริมฝีปากสีราวผลอิงเถาแย้มรอยยิ้มแล้วประทับลงมารวบรวมเอาความรู้สึกบ้าคลั่งเอาไว้ทั้งที่ประทับเพียงแผ่วเบา เพียงสัมผัสแผ่วเบาเพียงเท่านี้ร่างกายก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกแม้แต่เสียงก็เปร่งออกไปไม่ได้สักครึ่งคำ นี่เป็นหนึ่งในศาสตร์การใช้พิษที่ฟางหรงเชี่ยวชาญอย่างที่สุดเป็นพลังที่ทรงพลังแต่ใช้ได้ยากนัก

           "ตงฟางท่านเป็นสหายที่ดีมานานดังนั้นในครั้งนี้..."ด้วยตนเองต้องการหายไปในวันนี้ตงฟางป้ายหูจึงพกพาดาบอาญาสวรรค์ไว้ข้างกาย เมื่อฟางหรงชักออกมาจากฝักฟ้าเบื้องบนก็มืดครึ้มแล้วส่งเสียงฟ้าลั่นฟ้าร้องเป็นการตอบรับคมดาบสะท้อนแสงสายฟ้าเบื้องบนก่อนสายฝนจะโปรยปรายลงมา ดาบอาญาสวรรคือสิ่งต้องห้ามสำร่างเนื้อของตัวตนเช่นพวกมันสิ่งเดียวที่แยกเอาร่างเนื้อให้กระจัดกระจายออกไปได้ แววตาของตงฟางป้ายหูที่มองมาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนอดไม่ว่านางจะวาดดาบไปทางใด มองดวงตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างจำยอมทุกการตัดสินใจ"ครั้งนี้ให้ข้าทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีสักครั้งเถอะนะ"

           ท่ามกลางหยาดฝนที่หนาวเย็นรอยยิ้มของฟางหรงสว่างวาบสะท้อนสายฟ้าสวยงามเหมือนพลุไฟที่จะจางหายไปหลังถูกจุดในชั่วพริบตา มือเล็กๆตวัดตาบอย่างไม่ลังเลเข้าที่ขั้วหัวใจไม่มีหยดเลือดรินไหล ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงเรือนร่างที่ค่อยๆเลือนลางแล้วจางหายไปเหลือไว้แต่ดาบล้ำค่าที่ตกต้องพื้น 

           ทั้งที่วางท่าว่าไร้หัวใจถึงเพียงนั้นแต่ฟางหรงกลับไม่ปล่อยให้ตนเป็นฝ่ายลงดาบสิ่งนี้นับเป็นความใจดีได้หรือไม่นะ หยาดฝนยังคงตกลงพื้นจนแยกไม่ออกว่ามีน้ำตาผสมอยู่หรือไม่ คนที่ยึดมั่นในสิ่งที่คิดผู้หนึ่งจากไปแต่หากตนเฝ้ารออีกครั้งสักวันต้องได้พบเจออาจนานหลายร้อยปีเหมือนที่ผ่านมาหรือเพียงลืมตาอีกครั้งก็เกินกว่าจะทราบได้ เวลาของผู้คนยังหมุนไปแต่เวลาของตงฟางป้ายหูถูกหยุดลงอีกครั้ง ณ ตรงนี้





           เพื่อนอัยย์ที่เป็นคนตรวจให้ยกให้ตงฟางเป็นพระเอกตอนนี้เลยค่ะ แต่งเองร้องเองแอบเสียใจแต่ไม่อยากเปลี่ยนพล็อต
           ฝันดีล่วงหน้านะคะรีท รักรีทค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #915 may love shinee&SJ&FT&BB (@may0904) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 19:18
    งานนี้น้ำตามาเต็ม
    #915
    1
    • #915-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 57)
      25 พฤษภาคม 2560 / 16:00
      ตอนแต่งอัยย์ก็ร้องไปหลายตอนเหมือนกัน แงงงงงง
      #915-1
  2. #624 Kisa Nangi Kiss (@kisa_kiss) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:32
    ตงฟางน่าสงสาร
    #624
    1
    • #624-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 57)
      7 มกราคม 2560 / 23:12
      สงสารเหมือนกันค่ะ
      #624-1
  3. #622 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 16:46
    ขอบคุณค่ะ สงสารเจเจ่
    #622
    1
    • #622-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 57)
      7 มกราคม 2560 / 23:10
      อัยย์คิดว่าอย่างน้อยการเจออวิ้นซีก็ทำให้นางมีชีวิตช่วงนึงที่มีความสุขค่ะ
      #622-1
  4. วันที่ 7 มกราคม 2560 / 15:58
    อ่านตอนนี้แล้วเศร้า ไรท์มีแปลนจะแต่งเรื่องของอาคุนต่อบ้างมั๊ยคะ....อยากเห็นอาคุนมีความสุข
    #621
    1
    • #621-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 57)
      7 มกราคม 2560 / 23:08
      อัยย์หาทางลงไว้แล้วค่ะแต่คงอีกนานกว่าจะลงตัว
      #621-1
  5. #620 P'Lek (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 15:36
    ขอบคุณค่ะ Writer ที่รัก

    อ่านตอนนี้ Reader เองก็ยกให้ ตงฟางเป็นพระเอกเช่นกัน

    น้ำตาหยดแหมะ ๆ เลยค่ะ
    #620
    1
    • #620-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 57)
      7 มกราคม 2560 / 23:08
      อัยย์ก็แอบร้องตอนพิมแก้ค่ะ
      #620-1
  6. #619 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 15:02
    น้ำตาตกใน ดับเพื่อเริ่มใหม่ สะท้อนสงสารจิงคุณนิจนิรันดร์แต่โดดเดี่ยวให้ได้กับลูกหลานอวิ้นซีหลังจากได้กับจือจิอแล้วกัน
    #619
    1
    • #619-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 57)
      7 มกราคม 2560 / 23:07
      อัยย์หาทางออกให้จิงคุณแน่นอนค่ะ
      #619-1