眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,017 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    402

    Overall
    182,017

ตอนที่ 63 : 63

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 ม.ค. 60

63






            ไม่เพียงอวิ้นซีที่ตกใจหลางหย่งจิ้นเองก็มีสีหน้าประหลาดไม่แพ้กันจวงเมี่ยวเจียงจึงรู้ว่าตนพูดตัดคำจนเกินไป"อันที่จริงพูดแบบนั้นก็รวบรัดเกินไปเสียหน่อย เพราะข้าอายุย่างสิบเก้าแล้วยังไม่มีแววจะแต่งสักทีท่านพ่อเลยส่งรูปข้าเข้าวังราช โองการประกาศออกมาแล้วมีชื่อข้ารวมอยู่ด้วย ข้าไม่อยากเข้าวังไปเป็นพระสนมหรืออะไรทั้งนั้นจึงอยากให้เจ้าช่วยหน่อย"จวงเมี่ยวเจียงไม่ได้กลัวจะเสียชื่อหากไม่ผ่านการคัดเลือกแต่หากเผลอผ่านเข้าไปได้เล่ามิต้องอยู่ในนั้นในฐานะนางกำนัลหรือนางสนมก็ล้วนไม่โสภาในสายตานางทั้งสิ้น

            "ท่านทำเอาข้าตกใจเลย พี่เองคบหาอยู่กับท่านอ๋องหนานหยางนานแล้วมิใช่หรือ"อวิ้นซีเคยเห็นอีกฝ่ายข้าออกจวนของท่านอ๋องเป็นว่าเล่นและจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยแนะนำอ๋องหนานหยางในฐานะคนรู้ใจ 

            "เรื่องนี้ท่านพ่อไม่ทราบ"จวงเมี่ยวเจียงยอมรับอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีท่าทีเขินอาย บิดาไม่ได้ปรึกษานางก่อนจึงทำให้กว่าจะรู้ก็สายเกินกว่าจะพูดสิ่งใดได้"อีกอย่างให้รอเจ้าก้อนหินนั่นข้าเข้าไปเป็นนางกำนัลแล้วออกมาก็ยังไม่รู้ว่าจะได้แต่งหรือไม่"ในฐานะคนรักซูหนานหยางดีทุกอย่างเพียงสิ่งเดียวที่เป็นข้อเสียร้ายแรงคงเป็นความรู้สึกที่เชื่องช้ายิ่งกว่าเต่าคลาน

            "แต่ท่านก็ชอบก้อนหินก้อนนี้มิใช่หรือ เรื่องนี้ข้าพอช่วยได้เส็ดจพ่อเองอยากหาพระชายาให้ท่านอ๋องนานแล้วข้าจะลองพูดดู"อ๋องหนานหยางเลยวัยแต่งงานแล้วยังไม่มีทั้งชายาเอกและชายารอง ด้วยไม่อยากเสริมอำนาจให้ตนโดดเด่นจนเป็นที่จับตามอง และตัวของซูหนานหยางเองสนใจเพียงเรื่องกองทัพแทบไม่ใส่ใจเรื่องในเรือนเลย 

           หากเป็นจวงเมี่ยวเจียงที่ไม่มีเชื้อสายขุนนางทั้งฝั่งขวาฝั่งซ้ายภูมิหลังไม่มีสิ่งใดให้ไทเฮาระคายเคืองพระทัยเสด็จพ่อย่อมสนับสนุน หากท่านอ๋องเองไม่ปฏิเสธเรื่องนี้จัดการได้ไม่ยากเลย

            "ขอบคุณเจ้ามากอวิ้นซี"เรื่องนี้หากเป็นพระธิดาองค์โปรดเป็นผู้ทูลขอชีวิตตนย่อมง่ายขึ้นอย่างมาก

            รอยยิ้มของจวงเมี่ยวเจียงบอกว่านางมีความสุขมากเพียงใดเห็นแบบนี้ก็อดยินดีด้วยไม่ได้ การมาเจอจวงเมี่ยวเจียงปัดเป่าเอาความไม่สบายใจบางส่วนปลิวหายไปอย่างที่ใครบางคนต้องการ

            "ข้าไม่คิดว่าคุณหนูเจียงจะตรงไปตรงมาเช่นนี้"อันที่จริงเรียกว่าเกินกว่าคำว่าตรงไปตรงมาไปมากแล้วจึงจะถูกต้องที่สุด ในยุคสมัยเช่นนี้หญิงสาวนางใดจะกล้าพูดว่าต้องการแต่งงานออกมาต่อหน้าผู้อื่น ในตอนนั้นไม่เพียงมีซูอวิ้นซีแต่ตนก็อยู่เช่นกันแต่จวงเมี่ยวเจียงไม่มีแม้แต่ความขวยเขินให้เห็น

            "พี่เมี่ยวเจียงก็เป็นเช่นนี้"เป็นคนที่กล้ามี่จะรักกล้ามที่จะเกลียดอย่างตรงไปตรงมา อาจเป็นเพราะติดต่อค้าขายกับชาวต่างแดนมามากจึงซึมซับเอานิสัยและค่านิยมที่แตกต่างมาไม่น้อย จึงไม่ค่อยเหมือนหญิงคนใดในซูโจวสักเท่าใด"หย่งจิ้นขอบคุณท่านมาก"

            "ถึงไม่เจอคุณหนูเจียงวันนี้อย่างไรนางก็ต้องหาทางขอความช่วยเหลือเจ้าได้อยู่ดี"จวงเมี่ยวเจียงไม่ใช่คนที่จะงอมืองอเท้าปล่อยให้ชีวิตเป็นไปตามชะตากรรม นางมีคนรักอยู่แล้วไม่มีทางยอมเสี่ยงให้ถูกเอาตัวเข้าวังโดยไม่มีแผนการหรือผู้หนุนหลังการมาวันนี้เพียงเปิดทางให้ง่ายขึ้น

            "ไม่ใช่เพียงเรื่องนี้ข้าอยากขอบคุณในทุกทุกเรื่อง"เจตนาของคนตรงหน้าเป็นเช่นไรไม่ใช่นางไม่รู้ ไม่ยอมพูดปลอบใจเพราะรู้ว่าไม่ช่วยอะไรแต่เลือกหาหนทางอื่นมาดึงความสนใจของนางไปจากเรื่องที่ทำให้ร้อนใจ"ทำไมท่านถึงได้ยึดติดกับตนเช่นข้าถึงเพียงนี้"หลางหย่งจิ้นเองก็เป็นชายที่หญิงสาวทั้งหลายในเมืองหลวงต่างหมายปอง มีคุณสมบัติครบถ้วนพอที่จะสู่ขอหญิงผู้งามพร้อมสักคนโดยไม่ต้องพยายามถึงเพียงนี้

           ไม่ได้คิดจะดูถูกตนเองให้ด้อยค่าเพียงแต่ไม่เข้าใจควาคิดคนตรงหน้าแม้แต่น้อย หลางหย่งจิ้นมักทำในสิ่งที่อวิ้นซีไม่คาดคิดเป็นคนที่นางเดาทางออกได้ยากเหลือเกิน

            "ข้าเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน"ตัวมันไม่เคยคิดว่าจำเป็นต้องหาเหตุผลของสิ่งเหล่านี้รักก็คือรักเท่านั้นพอแล้ว"หากอยากตอบแทนยามอยู่กับข้าขอแค่เจ้าเป็นเพียงอวิ้นซีเท่านั้นก็พอแล้ว"เป็นเพียงอวิ้นซีไม่ใช่พระราชธิดาผู้สูงศักดิ์ ไม่ใช่ที่ปรึกษาที่ปราดเปรื่องยิ่งกว่าผู้ใด เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างคุ้มค่าและมีความสุข

            "หากท่านยังอยู่ตรงนี้สักวันข้าอาจเลือกใช้ชีวิตก็เป็นได้"ซูอวิ้นซียกริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเมื่อรู้ว่าประโยคนี้หลางหย่งจิ้นย่อมไม่เข้าใจ"ข้าเสียคนสำคัญผู้หนึ่งไป นางเป็นคนสำคัญที่เอ็นดูข้าเหมือนน้องสาวคอยดูแลตามใจข้ามาตลอด...."เมื่อพูดออกมาสิ่งที่เก็บเอาไว้ก็พรั่งพรูออกมาจนหมดเพราะคนตรงหน้าเป็นหลางหย่งจิ้น เพราะเป็นเขาอวิ้นซีจึงเล่าออกมาได้อย่างสบายใจ

            หย่งจิ้นเองก็เพียงเงียบฟังไม่กล่าวสิ่งใดออกมา อวิ้นซีไม่ได้เจ็บป่วยที่ร่างกายแต่เป็นหัวใจสิ่งนี้รักษาด้วยยาวิเศษใดไม่ได้ แต่ช่วยบรรเทาได้ด้วยการรับฟัง ถึงเขาเองจะไม่เก่งกาจมากมายอันใดแต่หากคนดื้อรั้นตรงหน้าเหนื่อยอ่อนเขาก็พร้อมที่จะเป็นเขาสูงให้นางหลบมาพักพิง








            เมื่อเข้าถึงฤดูใบไม้ผลิก็จะมีการเลือกสาวงามชุดใหม่เข้ามาในพระราชวังหญิงสาวทั้งหลายต้องผ่านการคัดกรองนับครั้งไม่ถ้วนจากเหล่ากงกงและกูกูอาวุโส สตรีผู้ถูกเลือกยืนเรียงตามลำดับการเรียกไล่เลียงกันไปล้วนเป็นคนที่ผ่านด่านทดสอบมาจนถึงรอบสุดท้ายในการคัดตำแหน่ง ซึ่งหน้าที่นี้เป็นของไทเฮาและพระสนมชั้นสูงหาใช่สิ่งที่กงกงและกูกูจะตัดสินได้

            จะเต็มใจมายืนในที่แห่งนี้หรือไม่ไม่สำคัญแต่หากมาจากตระกูลสูงแล้วไม่ได้รับการคัดเลือกในวันนี้ชื่อเสียงของพวกนางจะไม่สวยสดเช่นเดิม สำหรับชาวบ้านธรรมดาหากโชคดีได้เป็นพระสนมก็ถือว่าสร้างชื่อเสียให้แก่วงศ์ตระกูลหากได้เป็นเพียงนางกำนัลพวกนางก็จะได้มีโอกาสขัดเกลาตนเองในรั้ววัง ดังนั้นในสังเวียนแห่งนี้ไม่มีผู้ใดอยากให้เกิดเรื่องผิดพลาด

            ท่ามกลางเด็กสาวงดงามมากหน้าหลายตาแม้แต่ละคนจะสวยงามแตกต่างกันไปแต่ก็ไม่อาจโดดเด่นเท่าฉีจื่อฟูก็นับว่าพร้อมไปด้วยทั้งชื่อเสียงและรูปโฉม แผ่นหลังและลำคอตั้งตรงดวงหน้าไม่เชิดขึ้นหรือกดลงจนเกินไปแลดูแล้วพอเหมาะพอควร ชุดชองฉีจื่อฟูยังคงเป็นโทนสีอ่อนดังเช่นวันวานคาดว่าสามปีที่ไม่ได้พบหน้านางคงรักษากริยาดังเทพเซียนไว้ดังเดิม

            "องค์หญิงเองก็สนใจการคัดเลือกเช่นกันหรือ"เหออวี้ไทเฮาละการคารวะแล้วพิศไปทางเหล่าสาวงาม นางอยู่ในวังหลวงมาหลายปีเห็นภาพเช่นนี้มาจนชินตา"ได้ข่าวว่าฉีจื่อฟูก็รวมอยู่ในนั้น"

            เจตนาขององค์ไทเฮาไม่ต้องการให้นางยุ่งวุ่นวายกับบ้านเดิมอีกนั้นซูอวิ้นซีรู้ดีจึงตอบจุดประสงค์ของตนเองให้อีกฝ่ายรู้โดยง่าย"ในคนเหล่านั้นมีคุณหนูสี่บ้านเจียงจวงเมี่ยวเจียงรวมอยู่ด้วยเพคะ นางเป็นสหายกับหลานมานานหลายปีแล้ว"

            "คุณหนูสี่บ้านจวง"รำลึกอยู่นานก็นึกถึงความสำคัญของคนผู้นี้ไม่ออก จนนึกไปถึงเจ้าวังจะวันออกจึงพอคุ้นชื่อตระกูลนี้อยู่บ้าง"ญาติของพระชายาเอกฮุ้ยอ๋องนั่นเอง"

            "เพคะเสด็จย่าเป็นไปตามที่ทรงรับสั่ง เสด็จพ่อทรงรับสั่งถึงตำแหน่งชายาท่านอ๋องหนานหยาง หลานจึงคิดถึงสหายผู้นี้ขึ้นมาได้ บ้านของนางไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองหรือราชสำนักอีกทั้งท่านอ๋องและพี่เมี่ยวเจียงก็ไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง"เหออวี้ไทเฮาแม้ไม่ใช่มารดาโดยสายเลือดของอ๋องหนานหยางแต่ก็รับอีกฝ่ายมาเลี้ยงตั้งแต่ยังน้อย ย่อมมีความผูกพันมอบให้อย่างแน่นอน

            นี่กระมังเหตุผลที่ยังเหลือสายเลือดของพระจักรพรรดิองก่อนค์อยู่ภายในวังหลวงทั้งที่อ๋องส่วนมากไม่ตายจากก็ประจำการอยู่ในเมืองที่ไกลออกไปไม่มีโอกาสได้ยุ่งเกี่ยวกับการปกครอง หลังจากการกวาดล้างฆ่าฟันกบฏในคราวนั้นอ๋องทั้งหลายก็โดนลดบทบาทไปจนแทบหาความสำคัญไม่พบยกเว้นหยางอ๋อง

            "ฝ่าบาทว่าอย่างไร"ซูอวิ้นซีมาพูดเรื่องเช่นนี้กับตนย่อมทูลฮ่องเต้มาก่อน

            "เรื่องนี้พูดแล้วออกจะน่าอายเพคะหลานทูลเสด็จพ่อช้ากว่าท่านอ๋องเสียอีก"นางเองไม่คิดว่าอ๋องผู้นั้นจะเอ่ยปากด้วยตนเองนับว่าพี่เมี่ยวเจียงและท่านอ๋องใจตรงกันยิ่งนัก

            "อาหยางถึงกับเอ่ยปากเองเลยหรือ"ลูกคนนี้เหมือนไม่ใส่ใจในสิ่งใดกลับบเอ่ยปากด้วยตนเองจนทำให้นางชักสนใจในตัวคุณหนูบ้านจวงผู้นั้น"องค์หญิงไม่เข้าไปดูหรือ"น้ำเสียงนั้นผ่อนปรนลงหลายส่วนไม่แสดงถึงความไม่พอใจ

            "หลานดูจากตรงนี้ดีกว่าเพคะ"สำหรับอวิ้นซีอำนาจในวังหลังและการแก่งแย่งชิงความโปรดปรานของเสด็จพ่อนั้นเป็นเรื่องน่าปวดหัวยิ่งกว่าการใช้สมองจักการปัญหาในท้องพระโรง ดังนั้นการมองจากมุมที่อีกฝ่ายไม่เห็นตนนั้นดีกว่ากันมาก"เพียงรอพบพี่เมี่ยวเจียงสักครั้งก็พอแล้วเพคะ"

            "แล้วเรื่องฉีจื่อฟูเข้ามีความคิดเห็นประการใด"เหออวี้ไทเฮาส่งสายตารู้ทันให้ซูอวิ้นซีแล้วเอ่ยปากถามโดยไม่คิดอ้อมค้อมอีก

            "เสด็จย่าทรงจัดการตามที่เห็นสมควรเถอะเพคะ พวกเราสองคนมิได้เกี่ยวข้องกันมากมายประการใด"ซูอวิ้นซีตอบตามจริงส่วนหนึ่งตามใจอีกฝ่ายส่วนหนึ่ง นางและฉีจื่อฟูหาใช่พี่น้องที่รักใคร่ปรองดองกันมาตั้งแต่ต้นหากไทเฮาคิดกระทำการใดนางก็คงไม่เอาตัวเข้าไปสอดหรือทำเรื่องขัดพระเนตรเพื่อสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่มาตั้งแต่ต้น

            "ดี ดี ดี หลานที่ดี"เหออวี้ไทเเฮาพูดว่าดีถึงสามครั้งด้วยความพอใจ"ย่าต้องไปจัดการที่เหลือให้เรียบร้อยเจ้าเองตามสบายเถอะ"

            "อวิ้นซีน้อมส่งเสด็จ"คราวนี้นางช่วยจวงเมี่ยวเจียงอย่างเต็มที่ทีเดียวหากไทเฮาไม่ขัดขวางฮ่องเต้ก็เห็นควร อีกไม่นานก็เหลือเพียงหน้าที่เตรียมของขวัญแต่งงานและคิดคำอวยพรวันแต่งแล้ว







            ฝันดีล่วงหน้านะคะ รักรีทน้า








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #775 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 21:08
    คู่นี้เป็นคู่ที่น่ารักจัง ก้อนหินกับไฟ ~
    #775
    1
    • #775-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 63)
      20 มีนาคม 2560 / 12:21
      มีแฟนแบบนี้คงสมดุลดีนะคะ
      #775-1
  2. #668 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 02:47
    ขอบคุณค่ะ
    #668
    1
    • #668-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 63)
      22 มกราคม 2560 / 13:52
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #668-1
  3. #667 Ying (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 19:38
    รอติดตามคร้าาา...ขอบคุณมากๆค่ะ
    #667
    1
    • #667-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 63)
      22 มกราคม 2560 / 13:51
      ด้วยความยินดีค่ะขอบคุณที่ติดตามน้า
      #667-1
  4. #666 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 10:56
    ขอบคุณมากค่ะ เพื่อนนางได้เป็นชายาอ๋องแล้ว เมื่อไหร่นางจะได้แต่งหนออออ
    #666
    1
    • #666-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 63)
      22 มกราคม 2560 / 13:50
      ก่อนแต่งได้ต้องหาคนมาขอก่อนค่ะ
      #666-1
  5. #665 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 22:13
    อ๋องมีคู่แล้ว ดีจัง สงสารจิงคุณ
    อยากให้อวิ้นซีสมหวังกับคนที่เฝ้ารัก
    มีลูกส่วให้ได้กับจิงคุณ
    #665
    1
    • #665-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 63)
      22 มกราคม 2560 / 13:50
      รีทรักจิงคุณมากในระดับนึงเลยค่ะคงไม่ให้จบแย่แน่นอน
      #665-1
  6. #664 meaw46247 (@meaw46247) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 22:11
    รอตอนหน้าน้าาาาา
    #664
    1
    • #664-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 63)
      22 มกราคม 2560 / 13:49
      อัยย์จะรีบปั่นให้น้า
      #664-1