眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,055 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    440

    Overall
    182,055

ตอนที่ 67 : 67

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 ก.พ. 60

67





           ประตูกรงขังส่งเสียงดังเรียกให้คนด้านในลืมตาเปิด เซียวหลิ่งไม่เหลือเค้าอดีตขุนนางในตำแหน่งสูงผู้เป็นที่นับหน้าถือตาอีกต่อไป เหลือเพียงชายแก่ในชุดนักโทษที่ตอนนี้สีขาวของเนื้อผ้าถูกเศษฝุ่นย้อมให้ดูหม่นหมอง ดวงหน้าซีดเซียวแก้มนั้นก็ตอบลงจนใกล้เห็นดระดูกเสียงตรวนดังครืดคราดเมื่อขยับมือและเท้ายามมองดูให้ความรู้สึกน่าอนาถ

           ตัวมันคิดไม่ออกแม้แต่น้อยว่าผู้มาเยือนเป็นใครและด้วยเหตุผลประการใดโทษทัณฑ์ถูกตัดสินไปแล้วไม่มีประโยชน์อันใดอีก ส่วนคนในครอบครัวก็ถูกกักตัวแต่ถึงปล่อยพวกเขาออกมาลูกและเมียของตนก็หาได้มีเส้นสายอันใดทำให้สามารถเข้ามาเยี่ยมถึงที่แห่งนี้ได้

           เซียวหลิ่งนึกยอมรับชะตากรรมอันขมขื่นนี้แล้วเหลือเพียงแต่ห่วงพะวงครอบครัวและวงศ์ตระกูลที่ไม่อยากลากเอามาลงในปรักโคลนไปด้วยเท่านั้น

           ซานชิวที่นำทางท่านข้าหลวงคนสนิทขององค์หญิงมายังห้องขังเมื่อไขเปิดประตูก็ถอยออกไปยืนคอยเบื้องนอก ทั้งมือเท้าของนักโทษถูกมัดไว้ด้วยตรวนหนักย่อมไม่อาจทำสิ่งใดได้ บังเอิญเหลือบสายตามองเข้าไปก็เห็นดวงตาของนักโทษเบิกกว้างเหมือนประสบพบเจอวิญญาณร้าย หญิงสาวรูปลักษณ์ไม่โดดเด่นผู้หนึ่งนั้งยังดูเรียบร้อยมีมารยาทเช่นท่านข้าหลวงมีอันใดให้กลัวกันมันเองคงตาฝาดไปเองกระมัง

           ไป่หลางเห็นอดีตคนคุ้นเคยเบิกตากว้างเช่นนั้นก็ยกริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม นางถอดแบบมาจากมารดาแปดส่วนบิดาสองส่วนดังนั้นหากจำหน้าพวกท่านได้ย่อมจำตนเองได้"ท่านลุงใหญ่วันนี้ข้านำอาหารมื้อสุดท้ายมาให้ท่าน ไป่หลางให้คนจัดทั้งเปาะเปี๊ยะและรังนกตุ๋นเอาไว้ให้อย่างที่ท่านชอบอย่างไรเล่า"มือเรียวเปิดปิ่นโตแล้วจัดอาหารออกมาอย่างคล่องแคล่ว

           "เจ้า..เจ้า"เซียวหลิ่งชี้หน้าหญิงสาวแล้วถอยตัวเข้าไปด้านหลัง ไป่หลางเป็นชื่อหลานสาวที่ตนกำจัดทิ้งไปนานแล้วมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร

           "ท่านลุงเองชอบมากมิใช่หรือทำไมไม่กินสักหน่อยเล่า"ใบหน้าไป่หลางยังประดับไปด้วยรอยยิ้มแต่อาจเป็นเพราะแสงที่ส่องผ้านมาจากบานประตูทำมุมสร้างแสงเงาจนดูคล้ายิ้มนี้เย้ยหยันและเหยียดหยาม"หรือท่านจำหลานบ้านรองผู้นี้ไม่ได้ยามนี้ไป่หลาวเป็นคนสนิทข้างกายองค์หญิงก็จริงแต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากอันใดมิใช่หรือ"นางไม่ได้เปลี่ยนอันใดเลยโดยเฉพาะจิตใจที่บรรจุความแค้เอาไว้เต็มเปี่ยม

           "เจ้าต้องการสิ่งใด"มองหน้าหญิงสาวตรงหน้านานเท่าใดก็ยิ่งรู้สึกเสียดอกคนสนิทของอวิ้นซีกงจู่มีคนหนึ่งชื่อไป่หลางตัวมันรู้ดีทั้งยังเคยสั่งให้คนพยายามสร้างสัมพันธ์อันดีกับคนผู้นี้เอาไว้ให้มาก ใครจะไปรู้ว่าหาใช่แค่ชื่อที่บังเอิญพ้องกันแต่เป็นเซียวไป่หลางอดีตคุญหนูสายรองบ้านเซียวจริงๆ

            มันเริ่มคิดถึงสิ่งที่น่ากลัวเป็นอย่างมากได้เรื่องหนึ่ง การคดโกงที่มันทำมาตลอดหลายครั้งนั้นเป็นไปอย่างง่ายดายดังเช่นฟ้าฝนเป็นใจจนตัวมันผยองลงมืออุกอาจขึ้นถึงเท่านนี้ มิใช่ว่าในวังหลวงซูอวิ้นซีนับเป็นแผ่นฟ้าหรือ

           "...."มองนักโทษเบิกตาโตจนแทบถลนออกจากเบ้าก็รู้สึกพอใจ คงพอจับความได้บ้างแล้ว

           "หรือว่าเป็นฝีมือเจ้ากัน"

           นึกถึงอำนาจที่อวิ้นซีกงจู่มีอยู่ในมือหากเป็นอีกฝ่ายก็ไม่แปลกอันใดที่ทำเช่นนี้ได้ ไป่หลางยืมมือเจ้านายของตนขุดหลุมดักแล้วตัวมันเองก็ก้าวลงไปด้วยความยินยอมพร้อมใจ

           ไป่หลางไม่ตอบทั้งยังรักษาสีหน้าได้ดีเยี่ยม"ท่านลุงกล่าวอันใดกันไป่หลางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย"

           "อยู่กันเพียงเท่านี้จะแสดงละครให้ใครดูนังหลานสารเลว"หากเป็นฝีมืออีกฝ่ายก็นับว่าไม่เห็นแก่วงศ์ตระกูลเลยแม้แต่น้อยจนทำเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้ กระทบต่อสิ่งใดเท่าใดนางไม่รู้เลยหรือ 

           เห็นคนที่ในยามนี้ก็ยังคงคิดถึงแต่เอาดีเข้าตัวเอาชั่วป้ายสีผู้อื่นไปทั่วไป่หลางก็เค่นเสียงเฮอะครานึงแล้วหุบยิ้ม"ข้าก็สืบทอดเอาความสารเลวชั่วช้าเช่นนี้มาจากลุงเช่นเจ้าอย่างไรเล่า"

           "พูดสิ่งใดกันข้าไปทำอันใดให้ มีแต่บ้านรองที่สร้างเรื่องจนเกือบทำเอาทั้งตระกูลต้องล่มจม"ถึงเวลานี้เซียวหลิ่งก็ยังไม่ยอมรับ ถึงเวลาเช่นนี้ก็ยังคนกล่าวโทษทุกคนนอกจากตัวของมันเอง คนไร้จิตสำนึกเช่นนี้ได้ต้องมีความชั่วมากเพียงใดที่ฝังตัวอยู่ในกมลสันดาน

           "หากอยากให้ข้าปราณีคนบ้านใหญ่ที่เหลืออยู่อยู่บ้างก็หุบปากแล้วฟังเสีย"นึกถึงบิดามารดาแล้วเจ็บแค้นแทนจนแทบจะหลุดกริยา"คิดจะเอาคำพูดพวกนี้ไปหลอกลวงผู้ใดแม้ตอนนั้นข้าจะยังเด็กแต่ก็รู้ความ ในตอนนั้นท่านพ่อท่านแม่ยอมรับผิดแต่โดยดีเพราะสำนึกในบุญคุณของบ้านใหญ่ทั้งยังยอมรับโทษทัณฑ์โดยไม่อุทรเลยแม้แต่น้อย"บิดาของตนเป็นคนฉลาดเฉลียวทั้งยังรักวงศ์ตระกูลมากยิ่งนักจึงยอกตกเป็นแพะเพื่อให้ชื่อเสียงตระกูลเซียวใสสะอาด 

           ท่านพ่อของนางเป็นคนดีเป็นชายร่างใหญ่ที่มีรอยยิ้มใจดีประดับบนหน้าเสมอ ท่านทำดีเดินในทางที่ถูกที่ควรมาตรอดจนวาระสุดท้ายของชีวิต ความผิดพลาดอย่าเดียวในชีวิตท่านพ่อคือการเลือกมอบความจงรักภักดีและไว้ใจให้คนผิด มอบความเชื่อใจไว้ใต้เท้าคนใจสัตว์สุดท้ายก็ถูกเหยียบย่ำจนแหลกเหลว

           "ท่านพ่อ บอกข้ากับพี่ว่าให้ยอมรับสิ่งที่เป็นเห็นแก่ข้าวน้ำที่บ้านเซียวเลี้ยงมาอย่าได้ทำสิ่งใด"เพียงเพื่อคนไร้จิตใจพวกนี้บิดายอมให้ตนเองและครอบครัวถูกขับไล่จากเมืองหลวงแล้วลดฐานะเป็นเพียงชาวบ้าน"เป็นท่านเองที่ลากเอาหลานสาวกลับมาเพื่อส่งท่านไปขอขมาบิดา"การส่งคนออกมากำจัดขวากหนามของเซียวหลิ่งเป็นการก่อเหตุอันไร้ประโยชน์โดยแท้

           "เป็นเจ้า ที่แท้ก็เป็นเจ้า ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้านังสารเลว นังกาลกิณีเกิดมาผลาญตระกูล..."ข้าวปลาอาหารถูกเซียวหลิ่วกวาดลงบนพื้นจนเละเทะห้องขังที่มีสภาพแย่ยิ่งไม่น่าดูเข้าไปกันใหญ่ เกิดเสียงแตกหักของกระเบื้องดังขึ้น นักโทษแลดูเหมือนจะคลุ้มคลั่งอาละวาดทำลายสิ่งของทั้งยังเอ่ยปากด่าทอ"องค์หญิง นังนั่นก็ด้วยใช้อำนาจรังแกผู้น้....."

           ผู้คุมที่ยืนอยู่รีบเข้ามาตั้งแต่ตอนถ้วยชามตกกระจายบนพื้นได้ยินคำพูดไม่น่าฟังเริ่มระรานเบื้องสูงก็รีบเข้ามาจับตัวนักโทษกดเอาไว้ มือหนึ่งรวบแขนอีกมือก็จับขากรรไกรยึดไว้แล้วบีบอย่างแรงไม่ให้พูดสิ่งใดออกมาให้นะคายหูได้อีก

           "ท่านลุงควรรู้ว่าหมิ่นเบื้องสูงมีโทษถึงครอบครัว ไม่เกรงว่าท่านป้าใหญ่พี่สาวน้องชายจะเดือดร้อนเลยหรือ"ไป่หลางลูบกระโปรงที่ไม่มีแม้เศษฝุ่นแล้วจัดชุดให้เข้าที่"หลานเพียงมาเพื่อพูดคุยเล็กน้อยแล้วนำอาหารมาส่งแต่ดูเหมือนท่านจะไม่ใคร่อยากอาหารสักเท่าใด"

           มองเซียวหลิ่งที่น้ำหูน้ำตาไหลแต่ไม่สามารถพูดสิ่งใดออกมาได้นอกจากส่งเสียงอู้อี้ในลำคอที่ฟังไม่ได้ศัพท์ แล้วหันไปหาผู้คุม"ลำบากพี่ชายแล้ว"

            นักโทษประหารผู้หนึ่งนอกจากจะไม่รู้ฐานะกล่าวลามปามถึงเบื้องสูงทั้งยังไม่รับน้ำใจท่านข้าหลวง ชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดก่อนจะถึงวันดำเนินคดีของอดีตขุนนางผู้นี้คงย่ำแย่ยิ่งกว่าที่เป็นอยู่

           ไม่ต้องให้ท่านข้าหลวงหรือผู้เป็นนายสั่งการประสบการณ์ก็บอกตัวซานชิวว่าต้องปฏิบัติเช่นใด สายตาของคนที่ทำหน้าที่เป็นผู้คุมมีแววเวทนาอยู่ส่วนหนึ่งที่เหลือคือความสมเพช






           ไป่หลางกลับมาแล้วดูไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงยกแว้นว่าหลังที่ตั้งตรงเสมอคลายออกส่วนหนึ่ง นางไม่พูดว่าขอบคุณแต่ยอบกายลงไปแนบศรีษะกับพี้นเรียบเย็นของตำหนัก

           "เป็นอย่างไร"

           "นอกจากสะใจแล้วไม่มีสิ่งใดเลย"ความสูญเสียไม่ได้จากไป คนครอบครัวก็ไม่มีใครฟื้นกลับมา"อย่างน้อยมันก็ได้รู้ว่าโทษทัณฑ์ของตัวเองได้มาอย่างไร"ยังมีเวลาให้เซียงหลิ่งได้สำนึกถึงความผิดของตนอีกมาก

           "คนตระกูลเซียวที่เหลือจะเอาอย่างไร"จะฆ่าวัชพืชต้องถอนรากต้นไม้หากยังทิ้งรากแก้วใยฝอยไว้สักวันอาจเติบโตขึ้นมาได้อีก

           "คุณหนูท่านอย่าแกล้งกันเลย"เนื้อแท้จิตใจผู้เป็นนายอ่อนโยนเพียงใดอยู่กันมานานเพียงนี้ตนเองจะมิรู้หรือ"เพียงเท่านี้ชีวิตของบ้านตระกูลเซียวก็ไม่มีอนาคตที่สดใสเท่าใดแล้ว บิดาเป็นคนรักวงศ์ตระกูลมากถึงข้าน้อยจะไม่ได้สืบทอดเจตนารมณ์นั้นมาแต่ก็ไม่อยากทำลายเช่นกัน ทำเพียงเท่านี้พอแล้ว"

           แก้แค้นต่อไปก็มีแต่ขังตนเองไว้ในกองเพลิงหากต่อเรื่องไปไม่สิ้นสุดคนที่ร้อนใจจะพ้นคนที่จุดขึ้นมาได้อย่างไร ทำเช่นนั้นสักวันตนคงกลายไปเป็นเซียวหลิ่งคนที่สองเสียเอง

           "ให้ใจท่านเองสบายดีที่สุด"การปล่อยวางความแค้นพูดง่ายแต่ทำยากเหลือเกินแม้แต่นางเองยังวางลงไม่ได้แต่กลับสอนคนอื่นไปทั่ว"แม้จะผ่านมานานมากแล้วแต่ข้าจะพยายามหาหลักฐานมาล้างความผิดให้บ้านรองอย่างสุดความสามารถ"

           สุดท้ายได้ล้างชื่อเสียงให้ตระกูลเซียวบ้านรองให้กลับมาขาวสะอาดวิญญาณท่านลุงท่านป้าคงจากไปอย่างสงบ"ถึงเวลานั้นพี่ไปหลางก็จะได้กลับไปเป็นคุณหนูตระกูลสูงไม่ต้องทำงานรับใช้ผู้ใดอีก"

           "เซียวไป่หลางตายไปพร้อมครอบครัวตั้งแต่หกปีก่อนแล้วเจ้าค่ะคุณหนู"บ้านเซียวมีสิ่งใดให้ตนต้องกลับไปหาญาติพี่น้องเช่นนั้นหรือ จะมองหน้ากันติดได้ก็คงเป็นสิ่งอัศจรรย์"ให้ข้าอยู่ข้างกายท่านต่อไปเถอะอย่าได้ไล่กันเลย"

           ฐานะที่ดำรงอยู่มิใช่จะมั่นคงตลอดไปวังหลวงเองก็เป็นถ้ำเสือบึงมังกรไป่หลางไม่เหลือเป้าหมายใดอีกตนก็คิดอยากให้อีกฝ่ายมีชีวิตสงบสุข แต่กลับหลงลืมไปว่าไป่หลางไม่มีผู้ใดอีกนอกจากตนเอง

           "ครั้งนี้ข้าไม่รอบคอบเอง"อวิ้นซีรวบมือไป่หลางไว้ทั้งสองมือ"ขาดพี่ไปสักคนก็เหมือนขาดแขนขาที่รู้ใจไปอีกข้าง ข้าจะไล่ผู้ช่วยฝีมือดีเช่นนี้ได้อย่างไร"

           เรื่องเซียวหลิ่งจบไปก็ยังเหลือปลาที่เพิ่งจะสนใจเหยื่อที่ยังไม่ยอมเผยตัวออกมาให้จับแต่โดยดี คำพูดที่เอ่ยออกไปไม่ใช่แต่คำยกยอหรือปลอบใจ แต่จนกว่าจะลากเอาพวกในเงามืดออกมาจนกว่าจะถึงตอนนั้นหากขาดไป่หลางไปคงลำบากขึ้นไม่น้อย

           ตอนนั้นตัวนางและมารดาล้วนปรารถนาเพียงชีวิตสงบสุข หากวันนั้นพวกเจ้าเหลือทางถอยให้พวกเราสองแม่ลูกสักนิด ข้าคงไม่ต้องถีบตัวเองขึ้นสูงเยี่ยงนี้ ไม่ต้องตะเกียกตะกายหาอำนาจอย่างที่เป็นอยู่หากละเว้นชีวิตของมารดาไว้สักคนหนึ่งต่อให้ไม่สบายกายไปสักหน่อยมีหรือพวกตนจะทนไม่ได้

            แผ่นดินนางวางได้หน้าที่นางละได้แต่ไม่อาจลืมน้ำตาหยดนั้นได้เลย

           ต้องขอบคุณพวกมันส่วนหนึ่งใช่หรือไม่ที่ทำให้ตนแข็งกล้าได้ถึงเพียงนี้ บอกให้ไป่หลางวางความแค้นแต่ตนทำไม่ได้สักนิด เลือดสีแดงที่ตัดกับพื้นขาวของหิมะยังติดตาน้ำตาหยดนั้นยังจารใจ เพราะแบบนี้ตัวอวิ้นที่แปลว่าเมฆจึงต้องเปลี่ยนเป็นตัวอวิ้นที่แปลว่าสูงส่ง สูงพอที่จะเหยียบพวกมันทุกคนให้จมธรณี ให้ดีก็จมลงไปในนรกอเวจีเลยยิ่งดี





           สอบเสร็จแล้วรีบมาลงให้เลยค่ะ อัยย์วางเนื้อเรื่องไว้ประมาณ101ตอนไม่รู้ว่าจะมีเพิ่มลดอีกรึเปล่าจะพยายามมาลงให้เท่าที่จะทำได้น้า ส่วนแก้คำผิดนี่คงยากค่ะแต่จะพยายามตรวจก่อนลงให้นะค่ะ


           ฝันดีล่วงหน้าค่ะ รักรีทน้า
















           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #710 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:26
    ????ขอบคุณค่ะ????????????
    #710
    1
    • #710-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #710-1
  2. #709 เซโนะ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:53
    เฮีบหลางโผล่มาหน่อยยยย มาเป็นที่พักพิงให้นางเอกหน่อยยยย
    #709
    1
    • #709-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
      เพราะเฮียไม่มาสักทีอวิ้นซีเลยต้องเข้มแข็งด้วยตัวเอง ฮา
      #709-1
  3. #708 เซโนะ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:52
    เฮีบหลางโผล่มาหน่อยยยย มาเป็นที่พักพิงให้นางเอกหน่อยยยย
    #708
    1
    • #708-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:51
      ค่าตัวเฮียแพงมากจริงๆน้า
      #708-1
  4. #695 JCLek (@Lekjuree) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:44
      ขอบคุณค่ะ
    #695
    1
    • #695-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:39
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #695-1
  5. #694 blossom29 (@blossom29) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:52
    อ่านแล้วเศร้าใจ อยากให้สุดท้ายปล่อยวางได้จะได้พบกับความสุข
    #694
    1
    • #694-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:39
      ถ้าสุดท้ายปล่อยวางได้ก็คงดีค่ะเพราะยังไงแล้วแก้แค้นให้ตายก็เอาใครกลับมาไม่ได้อยู่ดี ไปต้มน้ำร้อนแป๊บ
      #694-1
  6. #692 ม่านมุก (@honeyl) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:22
    ขอบคุณมากๆค้าาไรรแล้วมาอัพอีกไวๆนะค้าารอค้าา
    #692
    1
    • #692-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:36
      อัยย์ก็อยากรีบอัพให้น้า แต่ว่าช่วงนี้เรียนหนักมากเลยยยยย
      #692-1
  7. #691 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:48
    เชื่อเถอะหลังจากรู้ความจริง
    ก็ปล่อยวางได้เหมือนไป่หลาง
    ทำอย่างไรแม่และน้องชายก็ไม่ฟื้น
    เจี่ยเจียก็ไม่กลับมา
    เป้าหมายรวมแผ่นดิน
    ขอให้สมหวังในรักเพื่อมีลูกสาวให้จิงคุณนะ
    #691
    1
    • #691-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 67)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:35
      ไม่แน่นะคะอัยย์ยังปล่อยวางคะแนนสอบไม่ได้เลย5555 อ่านเอาสนุกค่ะอย่าไปเครียดมากไม่งั้นคงได้เครียดอีกหลายตอน
      #691-1