眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,022 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    407

    Overall
    182,022

ตอนที่ 76 : 76

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

76






            เหลิ่งกงอยู่เบื้องหน้าในตอนนี้คนที่พรากเอาชีวิตท่านแม่ไปก็อยู่ภายใน แต่ยามที่ต้องเดินเข้าไปแข้งขากลับอ่อนแรงจนก้าวออกไปไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว มือคนข้างกายกระชับแน่นให้รู้ตัวไม่ว่าก้าวไปด้านหน้าหรือถอยหลังจะล้มอีกสักกี่ครั้งหรือเจอกับสิ่งใดจะมีคนผู้นี้ยืนอยู่ข้างกัน

            จับมืออีกคนพยุงตนเองให้ยืนอย่างมั่นคงจัดแต่งตนเองให้เรียบร้อยแล้วเชิดใบหน้าให้สูงตั้งยืดแผ่นหลังให้ตรง ไม่ว่าเหวินเหลียนเอี้ยนจะใช้คนเดียวกันกับเจาเอี้ยนเหลียนหรือไม่ ตนจะไม่มีทางแสดงความอ่อนแอออกไปให้คนเช่นนี้ได้เห็นเป็นอันขาด

            ทหารที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่หน้าเหลิ่งกงสะดุ้งจนสุดตัวไม่ต่างจากเจอผีหลอกตอนกลางวันแสกๆ มันรีบกุลีกุจอดึงสลักประตูให้ง้างออกจนมือสั่นเพื่อต้อนรับสองผู้ยิ่งใหญ่ของวังหลวง ด้วยเกรงว่าท่านแม่ทัพจะรับรู้ว่าตนแอบงีบหลับระหว่างปฏิบัติหน้าที่การขยับมือไม่จึงยิ่งสั่นอย่างลนลาน บานพับส่งเสียงดัง'เอี๊ยด'กูหลุนกงจู่ก็ยกริมฝีปากเป็นรอยยิ้มบางเบาส่งมาให้คราหนึ่งแล้วพระราชดำเนินนำเข้าไป ต่างจากผู้ตามเสด็จที่ไม่แม้แต่ชายสายตามาเหลือบแลตนเลยแม้แต่หางตา

            สองท่านนั้นผ่านไปแล้วก็ทำให้หายใจเข้าออกได้สะดวก มองไปเห็นเพื่อนที่ควรร่วมชะตากรรมที่ยืนอยู่อีกฝั่งยังงีบหลับไม่ยอมตื่นมารับความกดดันด้วยกันก็อดไม่ได้ที่ะยกขาขึ้นยันจนอีกฝ่ายเสียหลัก คนที่เสียการทรงตัวล้มลงไปกองกับพื้นก็ได้สติดวงตาเหลือบซ้ายเหลือบขวาเห็นเพียงแค่สหายยืนอยู่ก็ไม่โวงวายอันใด แค่กลับสู่ท่าเดิมเพื่อเดินทางไปเฝ้าองค์เง็กเซียนอีกครั้ง

            ขาก้าวไปตามระเบียงสีซีดด้วยย่างก้าวที่ไม่ช้าไม่เร็วทั้งนี่ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวเร็วจนอทบไม่อยากหายใจ เมื่อเจอหน้าคนผู้นี้ควรจะต้องทำเช่นไรกรีดร้องด่าทอหรือลงมือประหัตประหารให้ดับดิ้นไปเสียตรงหน้านางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำเช่นไร

            นางกำนัลเฝ้าหน้าประตูเห็นแขกไม่ได้รับเชิญเดินตรงเข้ามาก็แย้มยิ้มประจบประแจง มือขันสลักบนบานประตูเพื่อเปิดทางให้ คนทำหน้าที่ในเหลิ่งกงเจ้าใจดีว่าต้องทำเช่นไร หากสังเกตแต่แรกจะพบว่าไม่มีการเอ่ยนามผู้มาเยือนเลยแม้แต่น้อยเพราะคนส่วนใหญ่ที่มายังที่แห่งนี้ล้วนต้องการสะสางปัญหาเงียบๆด้วยกันทั้งสิ้น

            ในรัชสมัยนี้เหลิ่งกงต่างไปจากรัชสมัยอื่นไม่มากสิ่งที่ชัดเจนคือสลักบนบานประตูที่อยู่ด้านนอกของทุกเรือน เหลิ่งกงไม่ต่างจากคุกที่คุมขังนักโทษเพียงแต่อาชญากรหาได้อยู่ที่หลังลูกกงแต่เป็นประตูสีหม่นเบื้องหน้า

            เหวินชิวเยี่ยนนั่งอยู่ตรงนั้นเสมือนว่ารออยู่ก่อนแล้วมือกรีดปลอกเล็บไปมาด้วยท่วงท่าสง่างามจนดูไม่รู้ว่าถูกคุมขังเอาไว้ เหวินชิวเยี่ยนผู้นี้เป็นคนคนเดียวกับเจาเอี้ยนเหลียนเป็นแน่แท้ไม่ว่าจะกริยาท่าทางหรือน่าตาล้วนมีส่วนของคุณหณูใหญ่แห่งตระกูลเจาซึ่งสลักอยู่ในความทรงจำของยายเฒ่า

            "เจ้ามาแล้ว"

            "เหวินชิวเยี่ยน ไม่สิข้าควรเรียกว่าท่านป้าเอี้ยนเหลียนถึงจะถูกมากกว่า"เจาเอี่ยนเหลียนใช้ความเงียบแทนคำตอบ"ต้องคารวะท่านป้าสักจอก เพราะหากท่านไม่ได้หวังจะลากเอาซูเฟยลงปลักโคลนไปด้วยแล้วครั้งนี้อวิ้นซีคงไม่รอด"

            "หึ จะนังนั่นหรือแกข้าก็อยากกำจัดทิ้งทั้งคู่"เมื่อมองเทพอสูรสีขาวที่ติดตามคนมีศักดิ์เป็นหลานดวงตาของเจาเอี้ยนเหลียนไม่ได้ปรากฏความกลัว เกิดมาอย่างไรก็ต้องตายหากก่อนตายลากเอาลูกของนังเหม่ยหรงกับแพศยาเฟิ่งมี่ลี่ลงไปด้วยได้อย่างไรก็คุ้ม ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายเพชฌฆาตจะเป็นผู้ใดล้วนไม่ต่างกัน

            "ทำไม ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย"เจาเอี้ยนเหลียนเป็นคนที่นางไม่เคยคิดถึงเลยแม้แต่น้อยไม่ว่าจะยามเป็นหรือตาย คิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนในครอบครัวไม่ต่างจากเจาเก่อเหลียนผู้เป็นลุง"ท่านแม่มองท่านเป็นพี่..."

            "แต่ข้าไม่เคยมองมันเป็นน้อง มีลูกเมียเอกคนใดบ้างชมชอบลูกอนุ หากไม่มียายเจ้าแม่ข้าก็จะเป็นเมียเดียวที่พ่อรัก หากไม่มีแม่เจ้าหนานตี้ก็ต้องมองเพียงข้า"เจาเหม่ยหรงคือมารหัวขนที่ทำลายทุกอย่างแม่ของมันเอาท่านพ่อไปจากท่านแม่ตัวมันก็เอาซูหนานตี้ไปจากนาง

            ท่านแม่มาก่อนนังนั่น ตัวนางเองก็รู้จักกับหนานตี้ก่อนมัน นางเป็นสหายของซูหนานตี้มาก่อนเพราะตำแหน่งบุตรสาวสายตรงของตระกูลใหญ่หรืออะไรก็แล้วแต่ นางรู้จักเขาก่อน รักเข้ามาก่อน เป็นเจาเอี้ยนเหลียนคนนี้ที่ยืนอยู่ข้างกายเขาและผลักดันอย่างสุดแรงมาตั้งแต่ต้น เป็นนางที่ช่วยเหลือเขาทุกทางตั้งแต่ยังเป็นองค์ชายที่มีผู้หนุนอยู่เบื้องหลังเพียงหยิบมือ

            ทั้งที่นางทำถึงเพียงนั้นรักเขามากถึงเพียงนั้นแต่ซูหนานตี้กับเลือกเจาเหม่ยหนงเลือนางแพสยานั่นหาใช้ตัวนางที่ทุมเทให้ทุกสิ่ง

            "เช่นนั้นทำไมยังไม่พอ ท่านแม่ก็ต้องแต่งออกไปเป็นอนุเพราะฝีมือท่านแล้วยังไม่พออีกหรือไง"

            "ไม่พอ เจ้าไม่รู้ไม่รู้อะไรเลย"เจาเอี้ยนเหลียนเริ่มตะกุยเสื้อผ้าไม่ต่างจากคนเสียสติ"ฝ่าบาทปกป้องนาง แม้ว่าจะแต่งให้คนอื่นก็ยังคงรักและปกป้องนางเอาไว้ แม้กระทั่งตอนนี้ตำแหน่งฮองเฮาก็ยังถูกเว้นไว้..."เพื่อเจาเหม่ยหรงเพียงคนเดียว 

            แม้จะตายจากฮ่องเต้ก็ยังคงรักทรงยึดมั่นในรักแม้ตัวเจาเหม่ยหรงจะจากไปแต่ภาพของยังสารเลวนั่นก็ยังติดอยู่ในพระทัย อยู่ในทุกห้วงความทรงจำหากตัดเอาพระสนมนางในในวังหลังที่ทรงโปรดมาจับเล็กผสมน้อยก็จะได้เป็นเจาเหม่ยหรงพอดี ตัวนางต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่อง ทั้งที่มีนางที่รักอีกฝ่ายมากขนาดนี้ทำไมไม่เคยเหลียวแลบ้างเล่า

            ถึง้ช่นนั้นเมื่อนางพอจะยอมรับความจริงนี้เอาไว้ได้ทำไมถึงได้ทรงเอาลูกของนังนั่นเข้ามาอยู่ในวัง ทำไม่ถึงทรงรักและเอื้อเอ็นดูมากถึงขนาดให้เรียกด้วยคำสามัญ ทำไม! ทำไม!! ทำไม!!!

            "เจาเอี้ยนหลียนเจ้า...."

            "ถูกแล้วเจาเอี้ยนเหลียน ข้าคือเจาเอี้ยนเหลียน"แม้แต่เด็กที่ไม่เคยเห็นนางมาก่อนยังบอกได้ว่าตนคือใคร ทั้งที่นางวางตัวเป็นเจาเอี้ยนเหลียนผู้เดิมเสมอยามอยู่เบื้องพระพักตร์ ทั้งที่นางใช้แซ่ของมารดา ทั้งที่นางเพียงสลับตำแหน่งตัวอักษรในชื่อ นางจงใจเปิดเผยร่องรอยถึงเพียงนี้แต่ซูหนานตี้กลับไม่รู้

            มือกระชับอาวุธที่เตรียมไว้ในมือมาตั้งแต่ต้นแล้วขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายเหมือนไร้สติ คนที่เหมาะกับวังหลังแห่งนี้ที่สุดคือนางหากจะล้มนางจะไม่ไปเพียงผู้เดียว เมื่อถึงระยะที่ลงมือได้หัวใจนางก็สุขใจจนแทบคลั่ง เสือกมือให้คมกระเบื้องที่เตรียมไว้เล็งที่ลำคอเล็ก เพียงแค่ครั้งเดียว ออกแรงเต็มที่เพียงหนึ่งครั้งชีวิตน้อยน้อยที่พระองค์เฝ้าถนอมก็จะได้ไปอยู่ร่วมกับคนที่พระองค์ทรงโปรดทั้งหมด

            "เอี้ยนเหลียนพอได้แล้ว"เจาจิงคุณไม่ได้เข้ามาขวามเพียงแต่รวบตัวอวิ้นซีให้พ้นทางของคมอาวุธ มันเตรียมตัวมาตั้งแต่ต้นด้วยคิดจะไม่ยอมให้อวิ้นซีเจ็บตัวโดยฝีมือคนผู้นี้ซ้ำอีก เป็นวรกายสูงศักดิ์ที่สุดของวังหลวงที่เข้ามายืนขวางอยู่เบื้องหน้าที่ทรงแอบฟังอยู่หลังประตูสีซีดมาพักใหญ่ตัวมันเองก็รู้ จึงกล้าให้เจาเอี้ยนเหลียนเข้าใกล้อวิ้นซีขนาดนี้

            หยาดโลหิตสีแดงสดทิ้งตัวลงมาจากลอยแผลที่ท่อนพระกรอาบชโลมฉลองพระองค์จนเป็นดางดวงไม่น่ามอง เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นทีละน้อยจนคล้ายแอ่งน้ำขนาดย่อมอาวุธนั้นคงตัดเอาเส้นเลือดไม่ผิดแน่ ซูหนานตี้จับมือคนร้ายเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยออกในพระเนตรบรรจุไว้ด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา

            "หนานตี้"ทรงรู้ ทรงรู้อยู่นานเพียงใดแล้ว มือปล่อยอาวุธในมือทิ้งทันทีด้วยเกรงว่าจะไปทำบาดแผลให้คนตรงหน้าเพิ่ม นางรัก รักที่แปลความหมายตรงตัวตามนั้น แม้จะเจ็บปวดก็ยังรัก แม้จะทุกข์ก็ยังรัก แม้จะเป็นตอนนี้ก็ยังรักเช่นที่เคยเป็นมา มือฉีกเสื้อออกเป็นแถบแล้วกดแผลเพื่อหยุดเลือดไม่ให้ใหลออกมา น้ำตาที่คิดว่าถูกใช้ไปจนหมดเอ่อคลอดวงตาจนภาพที่เห็นพร่ามัวไปหมด







            



            ขอโทษที่มาลงให้ดึกนะคะ วันนี้มีงานค่ะแต่จำได้ว่าเมื่อวานบอกจะมาลงให้เลยมาต่อมห้อีกตอน

            น่าจะลงให้ได้อีกทีวันเสาร์ไม่ก็อาทิตย์เลยน้า

            คอมเมนท์ค่อยตอบแล้วกันเนาะ

            รักรีทนะคะ ฝันดีค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #894 rosayrai (@dollo) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 15:09
    นางร้ายมีอดีตที่น่าสงสารเสมอ

    หากไม่ใช่เพราะรักก็คงไม่ทำ

    หากไม่ใช่เพราะรู้สึกเหมือนถูกมองข้ามก็คงไม่ทำ

    หากไม่ใช่เพราะพยายามไปมากมายบุรุษในดวงใจกลับเลือกอีกคนก็คงไม่ทำ

    เหรียญที่มีสองด้านเสมอ ความรักก็เช่นกัน ความรักเป็นทั้งยาพิษและน้ำหวาน เป็นดั่งยาพิษสำหรับผู้ที่ลงทุนไปมากมายแต่กลับไม่ได้รับความสนใจเช่นนางร้าย และเป็นดั่งน้ำหวานชโลมใจของนางเอกและพระเอก นางร้ายผู้น่าสงสารพยายามเท่าใดกลับไม่ได้สิ่งใดกลับนอกจากความเจ็บปวด ฝืนแหวกว่ายในทะเลน้ำส้มเพื่อคนที่รักแต่กลับพบว่าเขาไม่ต้องการ เส้นทางของตัวร้ายไม่ว่าใครก็ไม่อยากเดินหรอกถ้าไม่จำเป็น...
    #894
    1
    • #894-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      20 พฤษภาคม 2560 / 01:47
      ไม่มีใครอยากร้ายจริงๆแล้วคงไม่มีใครอยากเลวโดยเฉพาะในสายตาของคนที่เรารัก แต่บางครั้งสังคมและโชคชะตาก็ผลักให้เราไปยืนในจุดที่เราต้องเลือกที่จะสู้ก็แค่นั้นเอง
      ถ้าเขียนในมุมมองของใครอีกคนเจาเอี้ยนเหลียนอาจเป็นแค่คนหน้าสงสารคนหนึ่งที่แพ้ในเกมนี้เท่านั้นเอง
      #894-1
  2. #805 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:44
    สงสารจัง
    #805
    1
    • #805-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:46
      อ่านตอนต่อไปค่ะน่าสงสารจริงๆนั่นแหละ
      #805-1
  3. #804 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 20:22
    เศร้า มีแผลทุกฝ่าย
    #804
    1
    • #804-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:46
      สุดท้ายก็เสียใจกันทุกฝ่าย
      #804-1
  4. #803 duangta-bento24 (@duangta-bento24) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 11:57
    เศร้าๆหน่วงๆ
    #803
    1
    • #803-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:45
      ตอนแต่งนี่อินเนอร์เต็มมากค่ะ บางทีเรายังแอบเศร้าไปด้วยเลย
      #803-1
  5. #801 Khrongkamol28 (@Khrongkamol28) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 08:19
    เศร้าเนอะ
    #801
    1
    • #801-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:45
      หรือเราควรเปลี่ยนนิยายไปหมวดดราม่าดี 555 อ่านเอาสนุกค่ะอย่าไปเครียดตามมาก~~ยังมีให้เศร้าอีกเยอะนิยายเรื่องนี้
      #801-1
  6. #800 N_onG (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 08:19
    สงสารทุกฝ่ายน่ะ สงสางสารซูอวิ้นซีมากที่สุด
    #800
    1
    • #800-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:44
      เพราะที่จริงอวิ้นซีน่าจะเป็นคนเดียวที่ไม่เกี่ยวแต่โดนด้วยเพราะความแค้นของคนรุ่นก่อนใช่มั้ยค่ะ อัยย์ก็คิดแบบนั้นนะ
      #800-1
  7. #799 Gadget68 (@Gadget68) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 07:44
    รักคนอื่นมากว่าตัวเอง. น่าสงสารจริงๆ.
    #799
    1
    • #799-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:42
      ดีใจที่มีคนเห็นใจนางเหมือนกันนะ
      #799-1
  8. วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:20
    สมเพชป้าแกและสงสารนางเอก ชีวิตบัดซบเพราะคนบ้า
    #798
    1
    • #798-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:42
      เรื่องแบบนี้อัยย์สงสารทุกฝ่ายแหละ ในมุมของเจาเอี้ยนเหลียนแม่นางเอกก็อาจจะเป็นตัวร้ายที่ทำลายชีวิตชีแกเหมือนกัน ไม่มีใครเป็นตัวร้ยนจริงๆหลอกค่ะ มีแต่คนที่ถูกอะไรหลายๆอย่างผลักดันให้ตัดสินใจในแบบที่หลายๆคนอาจมองว่าผิด
      #798-1
  9. #797 amyra18 (@amyra18) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:09
    รักข้างเดียวก็ต้องรับผิดชอบตัวเองสิ ไม่ใช่ความผิดคนอื่น ความรักบังคับได้สั่งได้ที่ไหน ตัวเองไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่มีตัวเองมีอยู่โทษใครไม่ได้ คิดว่าผู้ชายเป็นของเซลล์ลดราคาเจอก่อนได้ก่อนเหรอไงคะป้า!!!
    #797
    1
    • #797-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:39
      อ่านแล้วขำ55555 ใครจะกล้าเอาฮ่องเต้มาเซลล์คะ ขายที่ไหนอัยย์อยากได้บ้างจัง
      #797-1
  10. #796 nuttanicha3 (@nuttanicha3) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:47
    เอาจริงๆก็สงสารป้านางเอกนะ #แบบรักจนสุดแต่ไม่ได้อะไรซักอย่างกับมา
    #796
    1
    • #796-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:38
      ในเรื่องความรัก คนที่รักมากกว่าย่อมเป็นคนเจ็บเสมอแหละ(;^;)
      #796-1
  11. #795 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:13
    เศร้า 
    รอนะจ้ะ
    #795
    1
    • #795-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 76)
      27 มีนาคม 2560 / 21:37
      ขอบคุณที่ติดตามอวิ้นซีของอัยย์น้า
      #795-1