眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,146 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    531

    Overall
    182,146

ตอนที่ 77 : 77

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

77







            ห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีเสียงแม้ลมหายใจเข้าออก เลือดสีแดงฉานส่งกลิ่นคาวของโลหิตถึงแบบนั้นตัวคนทำก็ไม่ยอมปล่อยมือ น้ำตาไหลจากดวงตาทั้งที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีน้ำตาเหลือไว้ให้ร้องออกมาได้อีก

            อวิ้นซียืนอยู่ในอ้อมแขนของเจาจิงคุณอย่างเงียบงัน นางโกรธคนผู้นั้นถึงขนาดที่อยากฆ่าให้ตกตายไปตรงหน้า อยากให้เจ็บปวดทรมานสาสมกับที่ตนต้องเสียสิ่งสำคัญไปมากมาย แต่เมื่อมายืนในตำแหน่งนี้มองเจาเอี้ยนเหลียนกดห้ามเลือดให้เสด็จพ่อทั้งน้ำตาแล้วกลับไม่อาจเกลียดชังได้เลย

            การหาคนผิดในเรื่องนี่ช่างยากเย็นแม้จะอยากโทษเอาความผิดหวังความเสียใจทุกอย่างไปไว้ที่คนตรงหน้าแต่ความจรืงก็รู้ว่าหาได้เป็นเช่นนั้น เจาเอี้ยนเหลียนต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์ ความจริงแล้วในชีวิตนี้นางอาจต้องการเพียงเท่านั้น ท่านยายนางผิดที่แทรกเข้าไปในชีวิตของท่านตาแม้จะเป็นด้วยเหตุผลทางการเมือง ท่านตาเองก็ผิดที่ไม่สามารถทำให้ครอบครัวเข้าใจในเรื่องนี้ได้

            หากย้อนมองเรื่องในครานั้นด้วยสายตาของเด็กหญิงที่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพ่อจึงนำผู้หญิงอีกคนเข้ามาในบ้านแล้วประคบประหงมดูแลเป็นอย่างดีแล้ว คนที่กำลังหลั่งน้ำตาอยู่เบื้องหน้านี้ก็เป็นเพียงเหยื่อผู้หนึ่งเช่นกันมิใช่หรือ

            เจาเอี้ยนเหลียนเป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่งที่ยึดมั่นในความรักจนน่ายกย่อง เพียงแต่ความรักที่ตัวของคนผู้นี้ยึดไว้นั้นบิดเบี้ยวจนผิดรูป ถึงกระนั้นทั้งที่บิดเบี้ยวขนาดนี้ก็ยังคงเป็นความรัก นางรู้สึกว่าไม่จำต้องทำสิ่งใดเลยเจาเอี้ยนเหลียนเผาตนเองอยู่ในเพลิงแค้นเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่ตนเองจนน่าเวทนาขนาดนี้

            เสด็จพ่อสบสายตานาง ทรงรู้ว่านางมาอยู่ในจุดนี้เพื่อสิ่งใดไม่ว่าจะตัดสินอย่างไรจะทรงเข้าพระทัยและไม่ขัดขวาง

            มองกลับไปที่เจาเอี้ยนเหลียน หัวใจที่เคยเต้นกระหน่ำในอกจนหายใจลำบากสงบลงเหมือนเช่นที่เคยเป็น หากท่านแม่ยืนอยู่ตรงนี้จะต้องตัดสินใจเช่นกันอย่างแน่นอน

            "ข้ายกโทษให้ท่าน ไม่ว่าจะด้วยเรื่องนี้หรือเรื่องใดข้ายกโทษให้"ไม่ใช่เพราะคนดีจนไม่โกรธไม่เกลียดแต่หากยังยื้อต่อไปวงเวียงแห่งความแค้นนี้จะเวียนไปไม่มีที่สิ้นสุด ท่านยายทำให้ครอบครัวของเจาเอี้ยนเหลียนแตกสลายนางจึงเอาคืน ทำให้ครอบครัวของนางแตกสลายเช่นกัน หากจองเวรกันต่อไปจะให้เรื่องนี้ไปจบลงที่จุดใด

            "และข้าขอโทษแทนท่านแม่และท่านยายด้วย"นางไม่ใช่คนที่ถูกที่สุดไม่ใช้ว่าทุกสิ่งที่ทำนั้นสมบูรณ์แบบ หากลองย้อนมองในมุมของเจาเอียนเหลียนสักนิดนางน่าสงสารไม่แพ้ผู้ใด แค่นี้ยังชดใช้ไม่พอหรือ ต้องมองคนที่รักไม่มีวันหันมารักตนตอบมาทั้งชีวิต วางแผนที่เอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อกำจัดคนที่จะแบ่งความรักไปจากตนทุกเมื่อเชื่อวันวนเวียนอยู่เช่นนี้ตลอดหลายต่อหลายปี

            เจาเอี้ยนเหลียนแค่คนน่าสงสารการช่วงชิงชีวิตอีกฝ่ายมาไม่ช่วยให้สิ่งใดดีขึ้นมาได้ ท่านแม่ไม่มีวันฟื้นกลับมาไม่ว่าจะเอามีดยั่นอีกกี่คอก็คืนท่านแม่กลับมาไม่ได้มิใช่หรือ

            เจาเอี้ยนเหลียนไม่ตอบเสียงของหลานนอกใส้ที่กระทบหูนางไม่ได้สนใจสิ่งใดมากกว่าเลือดที่ไม่ยอมหยุดไหลเสียทีบนแขนของบุคคลอันเป็นที่รัก

            หมอหลวงถูกเรียกตัวมานางกำนัลก็ลากเอาเจาเอี้ยนเหลียนออกไปอีกทาง พระสนมที่ถูกขังในเหลิ่งกงนิ่งเฉยไม่ขืนตัว สายตาจับจ้องไปที่บาดแผลซูหนานตี้กำลังมองที่ตนอยู่เช่นกัน มองมาที่เจาเอี้ยนเหลียนหาใช่เหวินเหลียนเอี้ยนมองมาที่นางจริงๆหาใช่ผู้ใด

           เจาเอี้ยนเหลียนยกยิ้ม ยิ้มจริงๆที่หาได้เย้ยหยันต่อโลก ยิ้มที่เมื่อวันวานในความทรงจำซูหนานตี้เคยชื่นชมน้องน้อยผู้นี้ว่ามีรอยยิ้มที่งดงามไม่แพ้ผู้ใด หากนี่คือความทรงจำสุดท้ายที่อีกฝ่ายจะเก็บเอาไว้นางอยากให้เป็นภาพรอยยิ้มที่งดงามหาใช่หญิงบ้าที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต

            รอยยิ้มนั้นสวยงามไม่ต่างจากภาพความทรงจำในวันวานเผื่อแผ่ไปยังหลายสาวที่ตนแสนจะเกลียดชัง นางเหนื่อยแล้ว เหนื่อยมานานแล้ว รู้อยู่แก่ใจว่าในวันนี้ชีวิตจะต้องจบสิ้นยาพิษกินเข้าไปแล้วไม่มียาแก้ อย่างน้อยนางก็รู้ก่อนจะตาย รู้ว่าฝ่าบาททรงรู้แม้จะไม่รักก็ยังทรงรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นนาง รู้ว่าทรงแอบยื่นมือมาปกป้องเสมอแม้ว่าจะเป็นเพียงสถานะของน้องน้อยในพระหทัย

            มองหน้าของซูอวิ้นซีแม้จะมีพิมพ์ประพายเหมือนเหม่ยหรงไม่ต่างจากเดิมแต่มองครั้งนี้ใจนางก็ไม่เจ็บเท่าเดิมแล้ว หากเกิดมาเป็นพี่น้องกับเหม่ยหรงอีกครั้งถ้า หากมีโอกาสเกิดมาเจอแล้วรู้จักกันโดยไม่มีอคติที่ถูกปลูกฝังมาแต่คราแรกนางก็อยากจะลองเริ่มใหม่เช่นกัน

            เพียงแต่ไม่ผู้ใดรู้ว่าครั้งหน้าที่ว่าจะมีอยู่จริงหรือไม่ ไม่มีใครรู้







            ร่างที่แบกเอาความแค้นไว้ยาวนานล้มลงคนที่รู้ได้ก่อนใครหาใช่นางกำนัลที่อยู่ใกล้ที่สุดแต่เป็นเจ้าชีวิตที่พุ่งตัวเข้ามาโดยไม่สนใจสิ่งใด แม้แต่บาทแผลบนร่างของตนเองหรือสายตาของคนที่ตนเอ็นดูมากที่สุด

            "ฝ่าบาท พระสนมสิ้นแล้วพะยะคะ"บนข้อมือมีร่องรอยเป็นจุดที่บอกว่าพิษถูกแพร่มาจากตรงส่วนนี้ เพราะเนื้อที่ตรงนั้นกลายเป็นสีม่วงน้ำเงินจนเห็นได้ชัดตา เล็บมือใต้ปลอกนิ้วเปลี่ยนจากสีชมพูอ่อนกลายเป็นม่วงคล้ำบอกว่ายาพิษเข้าไปในร่างนี้นานกว่าสองเค่อ เหวินชิวเยี่ยนตัดสินใจไว้ตั้งแต่แรกที่แทงเข็มพิษใส่ตนเองไม่ว่าจะทำร้ายอวิ้นซีกงจู่สำเร็จหรือไม่ นางก็เลือกที่จะทิ้งชีวิตตนเองในวันนี้ หมอหลวงไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุเพราะคาดได้ว่านายเหนือหัวต้องทรงรู้อยู่แก่พระทัย

            "จัดการพิธีศพตามชั้นยศเจาอี๋ ฝังนางไว้ในสุสานหลวงพระราชทานนามเอี้ยนเหลียน"เจาเอี้ยนเหลียนคือสหายผู้หนึ่ง คือน้องน้อยที่เห็นมาตั้งแต่ยังไม่สามารถพูดได้ คือคนที่รักตนเองมากที่สุดในแผ่นดินนี้จนแม้แต่พระมารดาก็ไม่อาจเทียบได้ สิ่งสุดท้ายที่มอบให้กับคนผู้นี้เหลือได้มีเพียงตัวอักษรในหน้าประวัติศาสตร์เท่านั้น

            เลือดหยุดไหลแล้วกลิ่นคาวก็ยังคงฟุ้งในอากาศ เมื่อแผลถูกจัดการอย่างเหมาะสมซูหนานตี้ก็ไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปจนหมด"ถึงเวลาที่บิดาควรพูดบ้างแล้ว"เรื่องนี้เริ่มมาจากพระองค์ก็ควรจบลงที่พระองค์เช่นกัน

            เจาเอี้ยนเหลียนเคยเป็นเด็กสาวธรรมดาผู้หนึ่งที่เกิดในบ้านขุนนางที่ทรงอิทธิพลเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นตำแหน่งรัชทายาทยังไม่มั่นคง ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นใต้เท้าเจาเป็นขุนนางที่เสด็จพ่อทรงไว้วางพระทัยสูงสุด เจาเอี้ยนเหลียนคงจะไม่กลายมาเป็นเช่นทุกวันนี้

            รัชสมัยก่อนมีการแก่งแย่งอำนาจของขุนนางทั้งซ้ายขวาอย่างแข้มข้นผ่านตำแหน่งรัชทายาท ราชบัลลังก์ในตอนนั้นยังไม่มั้นคงได้ด้วยเพียงฮ่องเต้ แต่ขุนนางหลายฝ่ายกุมอำนาจไว้ในมือไม่น้อย ตนตือตัวหมากที่ถูกตั้งไว้เพื่อเป็นรัชทายาทของขุนนางฝ่ายขวา เช่นเดียวกันกับซูเฟยเหลิงผู้เป็นน้องต่างมารดาที่ถูกวางไว้ในตำแหน่งรัชทายาทของขุนนางฝ่ายซ้าย

            ส่วนเจาเอี้ยนเหลียนนางถูกวางไว้ตรงกลางระหว่างกุ้ยเฟยมารดาของเฟยเหลิงและฮองเฮาผู้เป็นพระมารดาของพระองค์ อำนาจของใต้เท้าเจาสำคัญมากพอให้สองผู้ยิ่งใหญ่ของฝ่ายในลงสนามเพื่อแย่งชิง 

            นั่นทำให้พระองค์ได้พบกับน้องน้อยผู้นี้ เจาเอี้ยนเหลียนเหมือนคุณหนูตระกูลสูงทั่วไปนางวางตัวดีมีกริยามารยาทเรียบร้อย มีรอยยิ้มที่สดใสสมวัย และเกลียดชังน้องสาวต่างมารดาอย่างสุดใจ ซูหนานตี้รู้จักเจาเหม่ยหรงครั้งแรกหาใช้ที่ทุ่งกว้างกลางทิวสนแต่เป็นคำบอกเล่าของเอี้ยนเหลียน ตอนนั้นทรงเข้าใจอีกฝ่ายว่าไม่ต่างจากตนเองสักนิดเพราะระหว่างตนและเฟยเหลิงเองก็หาใช่พี่น้องที่รักใคร่

            เพราะแบบนั้นยามเจอเจาเหม่ยหรงครั้งแรกอคติเกิดขึ้นในใจแทบในทันที แต่ก็หลงรักในบรรยากาศที่อิสระเสรีนั้นเช่นกัน

            ในสายตาเจาเหม่ยหรงเอี้ยนเหลียนคือพี่สาวที่งามพร้อมไม่มีสิ่งเลวร้ายใดออกมาจากปากเล็กๆนั่นยามเอ่ยวาจาถึง"พี่เอี้ยนเหลียนเหมือนผู้หญิงที่หลุดออกมาจากหนังสือของอาจารย์ที่ท่านพ่อจ้างมาอบรม พี่หญิงเก่งทุกอย่างจนอาจารย์ติไม่ออกไม่ว่าศาสตร์ชนิดใดก็เรียนรู้จนเชี่ยวชาญ"ดวงตาใสกระจ่างทอประกายชื่นชมอย่างตรงไปตรงมา"หากเป็นไปได้ข้าอยากสนิทกับนางให้มากกว่านี้"

            จำได้ดีว่าตอนนั้นอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเหม่ยหรงนางมองคนคนหนึ่งโดยปราศจากอคติและฐิติจนนึกละอายใจตนเอง

            พระองค์ยังจำได้ว่ากว่าจะมาอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทนั้นมีใครคอยยื่นมือเข้าช่วย จึงทรงรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเจาเอี้ยนเหลียนพร้อมกับคบหาเจาเหม่ยหรงเฉกเช่นสหาย

            เป็นความผิดของพระมารดาที่ให้ความหวังกับเอี้ยนเหลียนและเป็นความผิดของพระองค์เช่นกันที่ไม่เคยแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น เอี้ยนเหลียนหลงรักตนแต่ตนเองไม่เคยมองอีกฝ่ายเกินกว่าน้องน้อย ไม่เคยมองต่างไปจากองค์หญิงซูผิงพระขนิษฐาร่วมพระมารดา ดวงตาคู่นั้นฉายรอยรักชัดเจนทุกครั้งที่มองสบแม้จะสร้างความอึดอัดแต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าไม่มีผู้ใดมอบความรักให้ตนได้มากมายเพียงนี้

            ถึงไม่รักแต่ไม่มีใครเกลียดคนที่รักเรามากถึงเพียงนี้ได้อย่างแน่นอน

            ตอนที่เอี้ยนเหลียนรู้ว่าใจของพระองค์อยู่ที่ใครเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นร่องรอยของความผิดหวังในดวงตาที่มักมองมาด้วยความชื่นชม คอยยิ้มที่เคยชื่นชมบิดเบี้ยวไปจนหาความสวยงามไม่ได้อีก เอี้ยนเหลียนยอมแต่งเป็นชายาของเฟยเหลิงเพราะตน ยอมยืนอยู่ฝ่ายที่อาจถูกเรียกว่ากบฏเพราะตน และยอมหักหลังเฟยเหลิงเพราะตนเช่นกัน

            นางกล้าทำร้ายตนเอง กล้าวางแผนก่อการกบฏ กล้าทำทุกสิ่ง กล้าหักหลังทุกคน แต่ไม่กล้าพอที่จะหันคมดาบใส่คนที่นางรักสุดใจ นางจะหันดาบเข้าหาผู้ใดก็ได้ยกเว้นซูหนานตี้ ยกเว้นพระองค์เพียงผู้เดียว

            การเปลี่ยนใจครั้งสุดท้ายของนางทำให้เฟยเหลิงพ่ายแพ้ ไม่มีใครรู้ว่ารัชทายาทรับรู้ถึงแผนการทั้งหมดผ่านจดหมายของสตรีหนึ่งนางยกเว้นตัวพระองค์เอง ยามที่กวาดล้างกองกำลังของเฟยเหลิงและกบฏทั้งหมดเอี้ยนเหลียนหายตัวไปไม่มีใครพบเจอแม้แต่เงา

            จนวันหนึ่งที่มีการคัดตัวสนมเข้าวังจึงทรงได้พบอีกครั้ง'เหวินเหลียนเอี้ยน'แม้แต่คนโง่ที่สุดยังมองออก หากไม่มีตนใช้มือปิดแผ่นฟ้าแล้วไม่มีทางที่เจาเอี้ยนเหลียนจะรอดพ้นสายตาผู้อื่นได้นานถึงเพียงนี้ 

            จะให้ทรงลืมคนที่เรียกเคยตนว่า'เกอเกอ'ด้วยเสียงออดอ้อนได้อย่างไร จะไห้ทรงลืมคนที่มีรอยรักในแววตาที่มอบให้ตนเพียงคนเดียวได้อย่างไร ซูหนานตี้ลืมไม่ได้แต่ก็ไม่กล้าบอกอีกฝ่ายว่าจดจำได้เช่นกัน

            เจาเอี้ยนเหลียนหาใช่น้องน้อยดังเช่นอดีตนางโหดร้ายทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ทรงปิดพระเนตรยามเห็นนางลงมือกันหญิงสาวทั้งหลายในวังหลัง ทรงปิดพระรรณยามที่นางกระทำผิดจนแทบจะได้ยินเสียงเรียกร้องความยุติธรรมของวิญญาณเหยื่อผู้ถูกกระทำ 

            ทรงเป็นฮ่องเต้ที่ไร้ความยุติธรรมเสมอมาเพื่อตอบแทนรอยรักนั้น ทรงยอมเอาพระหัตถ์ปิดแผ่นฟ้าเพื่อปกป้องน้องน้อยผู้หนึ่งที่ไม่เคยถูกลบไปจากพระหทัย

            ด้วยไม่เคยคิดว่าการทำเช่นนั้นยิ่งทำให้นางลงมือหนักเข้า หลายชีวิตตกตายด้วยมือเจาเอี้ยนเหลียนทั้งอดีตพระชายาที่จากไปพระสนมนางกำนัลในวังหลวง แต่เรื่องของเหม่ยหรงพระองค์ไม่คิดว่าเป็นฝีมืออีกฝ่ายและคิดไม่ถึงว่าจะกล้าลงมือแม้แต่กับอวิ้นซีได้ลง ถึงอย่างนั้นทั้งที่ทำจนเลยขอบเขตที่รับไหวก็ยังตัดใจฆ่านางทิ้งไม่ลง 







            ขอโทษที่มาลงให้ช้านะคะ ขอโทษรีททุกคนที่รอตั้งแต่เมื่อวานน้าที่จริงมีต่ออีกแต่ยาวเกินกว่าตอนก่อนๆแล้วเลยขอตัดนะคะ พยายามตัดให้ไม่ค้างแล้วนะ 

            คอมเมนท์ขอตอบเป็นวันพรุ่งนี้นะ แล้วลงครั้งหน้าจะเอารูปที่วาดไว้มาลงให้ด้วย

            ไม่สัญญาว่าจะเอามาลงให้เมื่อไหร่น้าช่วงนี้งานเยอะมากเลย

            รักรีทนะคะฝันดีเหมือนเดิมน้า









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #856 MenMark (@lunatan) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:20
    เราเป็นคนคนนึงที่ไม่รู้สึกสงสารหรือเห็นใจเอี้ยนเหลียนนะ

    น่าจะฉลาดไม่ใช่หรอ น่าจะคิดได้ไม่ใช่หรอ ว่าสมัยนั้นมันมีเล็กมีน้อยเป็นปกติ มีแค่เอี้ยนเหลียนนั่นแหละที่นอกคอกจากบรรพบุรุษเขา

    จะคิดว่าความรักต้องเป็นแบบที่ตัวเองต้องการก็คิดได้ แต่ก็น่าจะฉลาดพอที่จะคิดว่าอะไรถูกอะไรผิด โดยเฉพาะเรื่องพ่อเอาผู้หญิงเข้าบ้านเนี่ย มันควรจะถูกและเป็นเรื่องปกติในสมัยนั้นนะ

    ป.ล.เราว่านิยายเรื่องนี้ดำเนินเอื่อยมากไปอะ จับใจความสำคัญไม่ค่อยได้ เนื้อเรื่องก็ขาดตอนบ่อย อ่านแล้วไม่เข้าใจ ปัญหาเรื่องพิมพ์ผิดนี่ไม่คิดมาก แต่เนื้อเรื่องนี่ยอมไม่ได้จริงๆ

    นางเอกควรทำตัวปกติกว่านี้ ไรท์แต่งให้นางเอกเป็นคนดีเกินไป
    แค่รู้ว่าป้าตัวเองที่ทำร้ายและฆ่าแม่เพราะความรักที่บิดเบี้ยว ดูน่าสงสาร เลยให้อภัยแค่นี้หรอคะ? คาใจมาก อ่านแล้วรู้สึกแย่หน่อยๆนะ นิยายไม่ค่อยมีสีสัน ผิดหวังมากอะ

    แต่ไม่ไรมาก ไรท์แต่งมาให้อ่านก็เคละ
    #856
    1
    • #856-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 77)
      17 เมษายน 2560 / 18:07
      อัยย์ขอตอบแค่อันนี้ก่อนนะ สำหรับเราเราว่าความรู้สึกของเจ้าเอี้ยนเหลียนคือความคาดหวังค่ะคาดหวังว่าตัวเองจะมีครอบครัวที่พ่อมีแค่แม่รักแค่แม่ไม่มีผู้หญิงคนอื่น เหมือนกับที่ผู้หญิงอินเดียต้องขอฝ่ายชายแม้ว่าจะถูกปลูกฝังความคิดแบบนั้นตั้งแต่เด็กก็ยังมีหลายคนต่อต้านเราว่าเจาเอี้ยนเหลียนคงไม่ต่างกัน
      ส่วนความคิดของอวิ้นซีการตัดสินใจของนางนอมรับเลยค่ะว่าดูโคตรเป็นคนดีอัยย์ก็เคยลองแต่งเอาสะใจเหมือนกันค่ะแต่พอมาอ่านแล้วไม่สมเป็นตัวอวิ้นซีเลย เวลาอยุ่ ณ ตรงนั้นจริงๆมันมีอะไรต้องคิดเยอะนะคะยิ่งเป็นต่อหน้าฮ่องเต้แล้วด้วยมันไม่ง่ายเลยที่จะตามใจตัวเอง อวิ้นซีของอัยย์คือคนคิดมากค่ะอัยย์ไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยตัวละครที่รักที่สุดเพื่อความสะใจของตัวเองหรือรีทได้ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ<br /> ส่วนที่เรื่องนี้ดำเนินเอื่อยหรือดูข้ามๆไปนี้เป็นความผิดคนแต่งเองค่ะ<br /> เรื่องความเอื่อยน่าจะมาจากที่วางพล็อตเรื่องไว้หลวมไปส่วนที่ข้ามๆเพราะบางทีเราพิมพ์ค้าไว้แล้วมาต่ออีกทีหลายวันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น<br /> ขอบคุณสำหรับคำติชมดีดีนะคะอัยย์จะพยายามแก้ไขและทำนิยายเรื่องนี้ให้ออกมาดีสุดความสามารถค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอวิ้นซีของอัยย์นะคะ

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 เมษายน 2560 / 18:13
      #856-1
  3. #810 suwitasom (@suwitasom) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 12:29
    เป็นความรักที่น่ากลัวจริงๆ
    #810
    1
    • #810-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 77)
      3 เมษายน 2560 / 23:17
      ความรักเป็นความรู้สึกที่พิเศษที่สุดค่ะมันทำให้เรามีความสุกได้ พอกับที่ทำให้เราเสียใจ และบางทีก็ทำให้สติแตกได้เหมือนเจาเอี้ยนเหลียนไงค่ะ
      #810-1
  4. #809 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 17:55
    เฮ้อ น่าสงสาร
    #809
    1
    • #809-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 77)
      27 มีนาคม 2560 / 21:49
      แล้วมันจะผ่านไปด้วยดีค่ะ เราว่าจบแบบนี้ดีที่สุดสำหรับเจาเอี้ยนเหลียนแล้ว
      #809-1
  5. #808 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:44
    เศร้า ขอบคุณค่ะ
    #808
    1
    • #808-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 77)
      27 มีนาคม 2560 / 21:48
      ขอบคุณที่ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรกๆเลยน้า อยู่กันไปจนจบเรื่องนะคะ
      #808-1
  6. #807 Khrongkamol28 (@Khrongkamol28) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 06:54
    เศร้าจัง
    #807
    1
    • #807-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 77)
      27 มีนาคม 2560 / 21:47
      นั่นสิเนาะ
      #807-1
  7. #806 N_onG (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 02:02
    ร้องไห้ให้กับทุกคนในเรื่องนี้
    #806
    1
    • #806-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 77)
      27 มีนาคม 2560 / 21:47
      เรามาเปลี่ยนเรื่องนี้เป็นนิยายดราม่าดีมั้ยอ้า ชื่อเรื่องก็ใให้อยู่นะ
      #806-1