眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,084 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    469

    Overall
    182,084

ตอนที่ 78 : 78

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 เม.ย. 60

78





            เจาเอี้ยนเหลียนเป็นคนสำคัญของเสด็จพ่อที่ทรงปกป้องมาเสมอ โดยไม่รู้ว่าต้องจัดว่างไว้ในฐานะใด ไม่ได้ทรงรักแต่ก็สำคัญมากเกินกว่าใครที่ไหน เสด็จพ่อชราลงด้วยการจากไปของคนเพียงคนเดียว"ข้าเข้าใจท่านพ่อ"หากเป็นตัวนาง อวิ้นซีก็ไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร

            "ขอบใจเจ้ามาก"ขอบใจที่เข้าใจคนเห็นแก่ตัวเช่นพระองค์ ของใจที่อภัยให้เอี้ยนเหลียน ขอบใจที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ทั้งที่รู้ว่าตนหาได้ดีดังที่เคยคิด

            "ท่านพ่อไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ท่านแบกรับทุกอย่างไว้นานเกินไปแล้ว"สองแขนของคนผู้หนึ่งจะโอบอุ้มทุกอย่างเอาไว้หมดนั้นเป็นไปไม่ได้"ท่านแม่เองก็ต้องไม่โกรธท่านแน่นอน ท่านเป็นสหายที่ท่านแม่ภาคภูมิใจเสมอมา"ในความทรงจำท่านแม่มักเล่าถึงคนผู้หนึ่งสีหน้าท่านบอกถึงความภาคภูมิใจ แววตาบ่งบอกความเชื่อมั่น สหายของท่านคือชายชาติทหารที่ออกศึกบนหลังม้ามือหนึ่งถือดาบอีกมือจับบังเหียนควบขี่อาชาขับไล่อริราชให้พ้นจากแผ่นดิน

            ตอนยังเด็กเรื่องราวทั้งหลายที่ท่านแม่เล่าก่อนนอนทำให้โปรดปรานตัวละครในเรื่องเล่าเป็นที่สุด คิดชมชอบในทหารชาญศึกที่ยอมเสียเลือดสละเนื้อปกป้องแผ่นดิน ใช้สติปัญญาปกปักรักษามาตุภูมิ เมื่อโตขึ้นขึงได้รู้ว่าคนผู้นั้นหาใช่ตัวละครเอกจากหนังสือเล่มใด แต่เป็นบุคคลที่มีชีวิตจิตใจมีเลือดเนื้อและบัดนี้ก็ได้มายืนอยู่เบื้องหน้านางแล้ว

            "พ่อไม่ใช่คนที่ดีดังเช่นที่เจ้าว่า"

            "หากให้ลูกเป็นคนตัดสินท่านยังเป็นเช่นเดิม"โอบร่างใหญ่ไว้ใช้ทั้งสองแขนก็ไม่รอบวรกายเช่นชายชาญที่ยืนหยัดอยู่บนหลังม้ามาหลายต่อหลายปีได้ไม่หมด หากสังเกตให้ดีตามท่อนพระกรนี้จะเห็นลอยแผลเป็นที่สนามรบฝากเอาไว้  ไม่มีใครทำทุกสิ่งได้สมบูรณ์แบบมีแต่ทำอย่างสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ร่างกายและสมองจะอำนวย ท่านพ่อมิใช่ทำได้ดีที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้แล้วหรือ"เป็นวีรบุรุษ เป็นต้นแบบที่คนรุ่นหลังจะก้าวตาม"

            "เจ้ายอให้คนแก่ดีใจ"พูดแบบนั้นแต่ก็พอมีรอยยิ้มแต้มพระพักตร์แล้ว มือหนาโยกศรีษะที่ซบอยู่บนไหล่อย่างเบามือที่สุด บรรยากาศรอบตัวอวิ้นซีถอดแบบมาจากคนในความทรงจำคนที่ประทับอยู่ในพระหทัย เป็นบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกเบาสบายจนแทบจะเห็นภาพทุ่งหญ้ากว้าที่ถูกโอบด้วยต้นสนปรากฎออกมาเมื่อหลับตา อดไม่ได้ที่จะหวงแหนเด็กคนนี้เอาไว้ อดไม่ได้ที่จะทะนุถนอมใช้อุ้งพระหัตถ์ประคับประคอง

            "ท่านพ่ออย่าเร่งให้ตัวเองชราเลย ท่านยังต้องอยู่เป็นภูผาสูงเบื้องหลังลูกอีกนานแสนนาน"

            "ได้"เสียงนั้นหนักแน่นเหมือนคำสาบาน"พ่อจะอยู่เป็นภูผาต้านลมให้เจ้าจนถึงวันที่เจ้าต้องการ"สถานที่พักใจของพระองค์ในวังหลวงหาใช่ตำหนักเทียมฟ้าแต่เป็นเจ้าของตำหนักนั้น ไม่ว่าที่ใดที่บุตรีผู้นี้อยู่ล้วนกลายเป็นสถานที่ที่ทรงปล่อยตนเองให้กลายเป็นคนธรรมดาผู้หนึ่งได้ ปล่อยให้ตนเป็นเพียงบิดาคนหนึ่ง

            มือเล็กโอบบิดาไว้แน่นเข้าไม่เพียงปลอบโยนอีกฝ่ายแต่หัวใจตนก็ต้องการการปลอบโยนเช่นกัน นางยึดอยู่กับความแค้นมานานจนมีมันเป็นเพียงจุดมุ่งหมายเดียวในชีวิต ตอนนี้เจาเอี้ยนเหลียนก็ตายไปแล้ว วังหลังและวังหน้ากำลังถูกซักล้างจนขาวสะอาด คนของฝั่งซูเฟยเหลิงก็ถูกกวาดต้อนจนแทบไม่เหลือ เช่นเดียวกับเป้าหมายดำเนินชีวิตที่กำลังจางหายไปจากตัวของนางเอง

            ความรู้สึกที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางห้วงอากาศกว้างคงไม่ต่างจากนี้เท่าใด เมื่อตกอยู่ในเวลาเช่นนี้คนที่ปรากฏในความคิดเป็นผู้แรกคือมารดา เจาเหม่ยหรงเป็นคนเช่นไรอวิ้นซีไม่มีเวลามากพอที่จะเรียนรู้จรบอกได้ว่าตนเองเข้าใจท่านได้มากที่สุด แต่ที่รับรู้ได้เลยคือท่านแม่ต้องเลือกที่จะปล่อยวางอย่างแน่นอน เพราะในชีวิตท่านยึดถือคำสัตย์สัทธาในรักไม่ว่าจะเป็นเช่นใดก็ยังคงเชื่อมั่นในตวามความคิดที่ซื่อตรงเช่นนั้นเสมอ

            ดวงหน้าที่แม้ไม่งดงามเป็นเอกประดับรอยยิ้มเอกลักษณ์ถูกดึงออกมาจากภาพความทรงจำที่เริ่มจืดจางไปตามเวลา อวิ้นซีเลือกที่จะเก็บภาพๆนี้เอาไว้แทนหิมะขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิต ใช้อ้อมพระกรที่อบอุ่นลบเลือนฝันร้ายที่ติดตรึงอยู่ในใจ เยืยวยาจิตใจที่ถูกตนเองบีบรัดมาเนิ่นนาน








            เฟิ่งมี่ลี่ยืนอยู่ตรงนั้นหลังบานประตูสีซีดที่เก่าโทรมสมกับเป็นที่คุมขังของผู้ทำความผิดแห่งวังหลัง เรือนร่างสูงสง่าแนบตัวไปกับบานประตูเหมือนไร้เรี่ยวแรงที่จะยืดตัวให้ตรงดังที่เคยเป็น ฟ่างฝูที่ยืนอยู่ด้านข้างใบหน้าถอดสีจนซีดขาว
            
            ทั้งตนเองและผู้เป็นนายยืนอยู่ตรงนี้มาสักระยะสิ่งที่ไม่ควรรู้ไม่ควรได้ยินก็ประจักษ์เสียสิ้น ร่างทั้งร่างแข็งเกร็งจนไม่แม้แต่ขยับไปผยุงผู้เป็นนาย 

            ฟ่างฝูอยู่ในวังหลังมานานมากจนแทบจะลืมเลือนทิวทัศน์เบื้องนอกระยะเวลาที่ผ่านมาขัดเกลานางจนเก่งในการมองสถานการณ์ แม้จะไม่ฉลาดและบางครั้งยังขาดซึ่งความเฉลียวแต่ก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวที่ได้ยินมาได้ คนร้ายในมุมมืดที่ฆ่าฟันเหล่าหญิงสาวในวังหลังคือเหวินชิวเยี่ยน...อดีตคุณหนูเจาที่ฝ่าบาทประคองไว้ในสองพระหัตถ์

            ตัวนางที่โง่งมเช่นตนยังเข้าใจได้แล้วนายหญิงจะไม่รู้ได้อย่างไร ร่างโปร่งบางดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปกับแดดในยามสายอ่อนบางจนคล้ายสลายหายไปพร้อมสายลมที่พาพัด ผู้หญิงในวังหลังหากได้ฝากใจกับฝ่าบาทแล้วมารับรู้เรื่องเช่นนี้ต่อให้แข็งแกร่งเท่าใดก็ยากจะทำใจ 

            เพราะฝากหัวใจไว้ที่ผู้อื่นใจจึงถูกทำร้ายได้อย่างง่ายดาย

            เพราะหลงงมงายไปกับความอ่อนโยนที่ทรงมอบให้จึงได้อ่อนแอ

            เพราะไม่เคยรู้ว่าเบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่างฝ่าบาททรงปกป้องผู้หนึ่งเอาไว้ แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นฝ่ายฆ่าตนอย่างโหดเหี้ยมฝ่าบาทก็ยังคงเลือกนาง

            เพราะความจริงเป็นเช่นนี้จึงไม่มีใครเคยจับตัวคนร้ายออกมาได้ จะให้เจ้าหน้าที่ของกรมต่างๆทำเช่นไรในเมื่อทรงเอาพระหัตถ์ปิดแผ่นฟ้าเอาไว้......นั่นคือความเป็นจริง

            คนที่ไร้หัวใจที่สุดในวังหลวงแห่งนี้หาใช่เหวินชิวเยี่ยนแต่คือฝ่าบาท ซูหนานตี้ ทรงรู้หรือไม่กัน ว่าอาวุธที่โหดเหี้ยมที่สุดหาใช่ยาพิษที่ไร้ยารักษาแต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนของพระองค์

            ถึงเวลาที่ควรเรียกเก็บเอาหัวใจของตนกลับมาเสียทีนางควรรามือจากการแข่งขันที่ไม่มีวันชนะได้แล้ว ดวงหน้าที่นับว่าเป็นเอกแห่งวังหลังผินขึ้นมองฟ้าเพื่อให้หยาดน้ำอุ่นๆที่เอ่อคลอดวงตาไหลกลับเข้าไป

            ซูเฟยจุดรอยยิ้มที่มุมปากก่อนก้าวเข้าไปในเวทีที่นางจำต้องรับบทเป็นผู้แสดง ตนยังมีมารดาอยู่เบื้องหลังยังมีคนของตำหนักชิดจันทร์กว่าครึ่งร้อยที่หวังฝากชีวิตเอาไว้ 

            ชื่อเสียง เงินทอง ยศศักดิ์ ความสบายอย่างที่ไม่มีทางหาได้จากที่ใดวังหลวงให้นางได้ทุกสิ่ง ฝ่าบาทให้นางได้ทุกอย่าง สิ้งที่ต้องแลกเป็นเพียงหัวใจดวงเดียวเท่านั้นยังไม่คุ้มค่าพออีกหรือ

            "ฝ่าบาททรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"ซูเฟยก้าวเข้ามาได้อย่างพอเหมาะสีหน้าตื่นตระหนกที่แสดงออกมาดูเป็นธรรมชาติอย่างที่สุด"ฟ่างฝูรีบตามหมอหลวงมาที"เฟิ่งมี่ลี่มองผ้าพันแผลที่เริ่มถูกย้อมด้วยสีแดงแล้วเอ่ยสั่งการ นางเลือกที่จะตามหมอหลวงมากกว่าการซักไซ้ถามที่มา หนึ่งคือรู้ดีมาตั้งแต่แรก อีกหนึ่งคือรู้ว่าหากต้องการยึดครองความโปรดปรานดังเช่นที่เป็นอยู่ควรวางตนเช่นไร

            ฝ่างฝูมองผู้เป็นนายอย่างเวทนาแล้วก้มหน้าลงจนแทบชิดอกถอยร่างตนเองออกมาจากผู้สูงศักดิ์ทั้งสามแล้วหันหลังออกไปทำตามคำสั่งที่ได้รับ

            "พระสนมไม่ควรเสด็จมาเหลิ่งกง"คนในวังหลังหากไม่ต้องการสะสางบัญชีแค้นกับคนที่ถูกกักขังไว้ภายในเหลิ่งกงล้วนไม่อยากมาเหยียบสถานที่อัปมงคลเช่นนี้โดยเฉพาะเหล่าพระสนมที่ถือกันนัก

            "หม่อมฉันเห็นองค์หญิงเสด็จออกมานานจึงได้มาตาม ร่างกายยังไม่หายดีหากเป็นอันใดไปคงไม่ดีแน่"เฟิ่งมี่ลี่ส่งยิ้มปลอบประโลมอย่างที่ชอบทำมาให้ทั้งที่ดูไม่ต่างจากปกติแต่อวิ้นซีกลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งแปลกไป ราวกับว่าย้อนเวลากลับไปยังยามที่เพิ่งเข้าวังในเวลานั้นเฟิ่งมี่ลี่ก็มีรอยยิ้มเช่นนี้ประดับอยู่บนใบหน้า งดงามแต่ห่างเหินเช่นว่าความสนินสนเมื่อวันก่อนถูกพัดปลิวหายไป

            ทบทวนคำพูดของอีกฝ่ายก็เผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว อาคุณเป็นคนนำนางมาที่เหลิ่งกงนางเองแม้จะอยู่ตำหนักเดียวกับซูเฟยแต่ก็หาได้ไปมาหาสู่กันเท่าใด แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ว่าตนหายไปจากตำหนัก.......เกิดสิ่งใดขึ้นกับมารดาบุญธรรมผู้นี้

           





            ตอนนี้อยู่ๆเนื้อหาก็หายไปค่ะ ดีนะที่เก็บต้นฉบับไว้ แต่อัยย์จำไม่ได้แล้วว่าตอนที่แล้วเขียนตรงนี้ไว้ยังไง แล้วส่วนที่แก้อาจต่างกับอันเดิมนิดนึงนะคะ

            ขอบคุณคนที่คอมเมนท์บอกนะคะ มีอะไรบอกกันได้น้า

            มีรูปที่วาดไว้หน้าหลักด้วยค่ะ เคยบอกว่าจะวาดมาลงให้

           รักรีทนะคะ ฝันดีเช่นเคยค่ะ





   



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #816 amyra18 (@amyra18) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 14:58
    ตอนนี้คือ? ไม่มีเนื้อหาจ้า
    #816
    2
    • #816-1 amyra18 (@amyra18) (จากตอนที่ 78)
      6 เมษายน 2560 / 15:18
      ผล.ตอนที่78ค่ะ
      #816-1
    • #816-2 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 78)
      6 เมษายน 2560 / 15:24
      แก้ให้แล้วน้า ขอบคุณที่บอกนะคะ
      #816-2
  2. #815 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 03:41
    เก่งจังค่ะ วาดรูปได้ด้วย ชอบค่ะ
    #815
    1
    • #815-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 78)
      6 เมษายน 2560 / 15:25
      ขอบคุณค่ะ อัยย์ดีใจมากเลยค่ะที่มีคนชอบ
      #815-1
  3. #813 pui (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 05:51
    ขอบคุณค่ะ. คอยเสมอๆ
    #813
    1
    • #813-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 78)
      6 เมษายน 2560 / 20:23
      ขอขอบคุณที่ติดตามนิยายของอัยย์นะคะ
      #813-1
  4. #812 玉刷 (@Aikaterina) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 00:13
    จะมาไม้ไหนอีก
    #812
    1
    • #812-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 78)
      6 เมษายน 2560 / 15:36
      นั่นสิมาไม้ไหนกันน้า
      #812-1