眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 181,929 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    314

    Overall
    181,929

ตอนที่ 8 : 8 re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    8 ม.ค. 60


     

 

 


         

          "พี่ไป่หลางสนใจหนังสือพวกนี้ด้วยหรือ"ฉีอวิ้นซีถามคนที่เหลือบมองหนังสือในมือตนหลายต่อหลายครั้ง หาได้ยากที่จะพบคนที่ชอบอ่านประเภทเดียวกับตน


          "บ่าวไม่กล้าหรอกค่ะคุณหนู"ไป่หลางรีบก้มหน้าหลบสายตาและมองไปยังพื้นเบื้องล่างแทน นางไม่คิดว่าคุณหนูจะเห็นนางแอบมอง


          เห็นท่าทางเช่นนั้นฉีอวิ้นซีก็นึกสงสาร ไป่หลางนับเป็นคนฉลาดคนหนึ่งหากมีโอกาสได้เรียนคงดีไม่น้อย เพียงไม่มีโอกาสทำให้แผ่นดินสูญเสียผู้มากฝีมือไปหลายคน"พี่ไป่หลางอยากอ่านเล่มไหนก็หยิบไปเถอะข้าไม่ได้หวงตำรับตำราพวกนี้"ถึงนางบอกแบบนั้นแต่ไปหลางก็ยังก้มหน้าก้มตาไม่ตอบรับ หากไม่ไขว่ค้าเองนางก็ช่วยอันใดไม่ได้เช่นกัน


          "ไป่หลางคุณหนูอนุญาตแล้วก็รีบขอบคุณเสียสิ"มีหรงหวาพูดสนับสนุนอีกแรงไป่หลางจึงรีบโค้งตัวขอบคุณด้วยสีหน้ามีความสุข หรงหวานั้นตั้งแต่มีไป่หลางมาอยู่ด้วยก็ดูร่าเริงกว่าเก่าวางตัวเป็นพี่สาวสอนสิ่งต่างๆให้เสมอบรรยากาศของเรือนจึงอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ


          ดวงอาทิตย์พาเอาแสงแดดอบอุ่นมาละลายหิมะทำให้เห็นกลายเป็นภายสีเขียวแซมขาวกระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึงพร้อมกับเทศกาลชมบุปผาก็ใกล้เข้ามาเช่นกัน ปากนางหัวเราะไปกับเหล่าสาวใช้แต่ในใจก็ยังคิดถึงแผนการต่างๆที่ต้องเริ่มต้นในอีกไม่กี่วันหลังจากนี้


          "คุณหนูตอนนี้ตลาดข้างนอกเริ่มมีผู้คนจับจ่ายซื้อของกันแล้ว พ่อค้าแม่ขายจากเมืองต่างๆก็นำสินค้าแปลกๆมาวางขาย แทนที่จะอ่านหนังสืออยู่แต่ในจวนไม่สู้ออกไปเดินดูของสักนิดเล่า"คุณหนูรองของนางนั้นแทบไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตานอกเรือนเห็นอากาศดีโอกาสงามเช่นนี้หรงหวาจึงอดไม่ได้ที่จะโน้มน้าวเต็มที่"ไป่หลางมาอยู่เมืองหลวงได้ไม่นานท่านพานางออกไปเปิดหูเปิดตาสักรอบไม่ดีหรือ"มือข้างหนึงก้สะกิดไป่หลางหาพวก ซึ่งไป่หลางก็พยักหน้าเสริมอีกแรงไม่อิดออดเสียด้วย


          เห็นหรงหวาและไป่หลางไม่ละความพยายามเช่นนี้ฉีอวิ้นซีก็อ่อนใจ นางยังมีเรื่องต้องขบคิดอีกมากแต่ก็เอาเถอะ วันนี้วางทุกอย่างลงสักวันแล้วไปเปิดหูเปิดตาด้านนอกคงจะเป็นไรไป"ไปด้วยกันทั้งสามคนก็ได้ พี่หรงหวาไม่อยากได้เครื่องประดับมาใส่ในงานชมบุปผาหรือ เผื่อจะมีสุภาพบุรุษสักท่านมาขอ"


          "คุณหนูอย่ามาเย้าบ่าวเล่นเลย เดินกับท่านชายใดจะมามองข้าเล่า อีกอย่างบ่าวอยากอยู่ข้างกายท่านไปอีกนานแสนนาน เรื่องแบบนี่ข้าไม่สนใจหลอก"บ่าวในจวนนั้นถูกซื้อตัวมาโดยมากหากไม่แต่งกับบ่าวชายในจวน ก็แก่จนเจ้านายไม่ต้องการมีเพียงหยิบมือที่ผู้เป็นนายจะปลดปล่อยให้ออกไปด้วยตนเอง ต่อให้นายหญิงคิดปลดปล่อยตนไป่หลางก็ไม่คิดจากไปอยู่ดี


          "พวกท่านโต้กันไปโต้กันมาเช่นนี้ข้าว่าคนไม่ได้เดินตลาดเสียแล้วกระมัง"ท่าทางของไป่หลางเช่นนี้หรงหวาสรุปในใจตนเองว่านางคงอยากไปเดินตลาดจริงๆ


          "พี่หรงหวาไปบอกแม่ใหญ่ให้ข้าสักหน่อยเถิดว่าข้าจะออกไปข้างนอก"


          "เจ้าค่ะ"


          ลับสายตาหรงหวาท่าทีของไป่หลางก็เปลี่ยนไป"คุณหนู บ่าวเรือนคุณหนูใหญ่ติดต่อกับร้านน้ำชาริมถนนสองครั้งแล้วเจ้าค่ะ"


          "ร้านน้ำชาที่รับจัดอาหารในงานชมบุปผาของจวนท่านเจ้าเมืองหรือ"สิ่งที่ฉีจื่อฟูทำคงไม่พ้นเรื่องในครั้งนี้


          "เจ้าค่ะ"และก็ไม่ผิดจากที่คาดเสียด้วย


          "ตอนออกไปข้างนอกเจ้าเอาจดหมายนี้ไปมอบให้เถ้าแก่เจ้าของร้าน"จดหมายเล็กๆถูกเขียนอย่างง่ายๆไม่ประทับตาและเงินอีกเกือบห้าร้อยตำลึงถูกยื่นให้ไป่หลาง


          "คุณหนูเงินเท่านี้ไม่มากไปหรือ"มันมากเกินกว่าเงินมากที่สุดที่ไป่หลางเคนเห็นเสียอีก


          "การค้าย่อมต้องลงทุน ตามจริงข้าไม่ขัดสนและหากพี่ไป่หลางอยากได้สิ่งใดก็ขอให้บอกมา"ว่าจบก็หยิบหนังสือตำราพิชัยสงครามซุนวูขึ้นอ่านอีกครั้ง แล้วหยิบตำราเกี่ยวกับการปกครองอีกเล่มส่งให้ไป่หลาง"พี่ไป่หลางสนใจหนังสือเช่นนี้ก็เอาไปอ่านเถอะดีเสียอีกข้าจะได้มีคนช่วยคิด"ไป่หลางรับหนังสือเล่มนั้นมาด้วยสายตาซาบซึ้ง 


         พูดไปแบบนั้นแต่ความจริงคุณหนูแค่อยากมอบหนังสือให้นางเท่านั้นเอง หนังสือในสมัยนี้ไม่นับเป็นของหายากก็จริงแต่เจ้านายส่วนใหญ่ก็ไม่นิยมให้บ่าวอ่านหนังสือพวกนี้เพราะถือว่าไร้ประโยชน์สิ้นเปลืองเวลาและบ่าวส่วนใหญ่ไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือจึงมาก่อนแล้วจึงยิ่งเป็นการเสียเวลา ไป่หลางนั้นมีพื้นฐานอยู่แล้วส่วนหรงหวาท่านแม่ของฉีอวิ้นซีก็เป็นผู้สอนมากับมือจึงไม่ต้องห่วงเช่นกัน


          "บ่าวจะไปหยิบเสื้อคลุมอีกชั้น อากาศยังหนาวอยู่เสื้อที่ท่านใส่อยู่คงกันลมหนาวไม่ได้"ชุดของอวิ่นซีนั้นอยู่ในเรือนก็นับว่ากำลังพอดี แต่หากต้องไปตากลมข้างนอกก็นับว่าบางเกินไป


          ไป่หลางออกไปอีกคนในห้องก็เหลือแต่นางคนเดียว หิมะที่ตัดกับสีแดงของโลหิต รอยยิ้มนั้น น้ำตาหยดนั้น ภาพมารดาที่ยังวนเวียนในหัวเช่นนี้ตาชั่งในใจนางจึงไม่เที่ยงตรงเสียที นางยังหัวเราะได้ไม่เต็มเสียงเสียทีเช่นกัน


          เกิดมาเป็นคนก็แค่นี้ไม่สู้เพื่อตนเองก็สู้เพื่อครอบครัว นางเองก็ต้องสู้เพื่อบุคคลอันเป็นที่รัก สู้ เพื่อรักษาปณิธานของท่านแม่เพื่อทำสิ่งที่ท่านทิ้งไว้ให้สำเร็จรุล่วง 


          กระชับผ้าคลุมขนเป็ดสีเหลืองนวลบนร่างกายให้เข้าที่ หรือบางทีนางอาจควรพักจริงๆอย่างที่หรงหวาบอกเสียบ้าง  

  

 

 

          ถนนทั้งสายคับคั่งไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย ร้านรวงต่างๆตกแต่งอย่างสวยงามเต็มไปด้วยข้าวของแปลกตาดึงดูดลูกค้าให้หันไปสนใจ เสียงตะโกนโหวกเหวกเรียกลูกค้าก็นับเป็นอีกสีสันที่ทำให้ถนนสายนี้ครึกครื้น ด้วยความแตกต่างทางภาษาของชาวเผ่าเล็กๆหากหลายเผ่าที่เข้ามาค้าขายยังเมืองหลวงจึงมักมีการหลุดคำแปลกๆออกมาให้เป็นที่ครื้นเครงแก่คนจรที่ผ่านไปมา


          เคว้นซูโจวในรัชสมัยของพระเจ้าซูหนานตี้นั้นนับว่าเป็นยุครุ่งเรืองยุคหนึ่งทั้งด้านการค้า การศึกษาและความรุ่งเรืองของศาสนาและความเชื่อที่แตกต่างกันไปแต่ก็สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ด้วยมีพระราชาผู้ทรงธรรมไม่หลงใหลในสุรานารี ทำนุบำรุงศาสนาแลบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรือง ทั้งยังใส่ใจในวิชาความรู้ต่างๆยกฐานะสตรีให้สูงขึ้นและมีสิทธิ์เล่าเรียน เมื่อตอนยังเป็นองค์รัชทายาทพระองค์ก็ได้ปราบปรามชนเผ่าน้อยใหญ่ให้เข้าสวามิภักดิ์ ทั้งด้วยแรงทหารและการเจรจา แม้แต่แคว้นเกาฝางที่มีกำลังพลแข็งแกร่งแห่งดินแดนทะเลทรายทางตอนเหนือยังยอมศิโรราบแก่ยอดกษัตริย์ผู้นี้ เสียเพียงอย่างเดียวคือพระองค์ไม่ยอมแต่งตั้งพระสนมชายาคนใดมาเป็นมารดาแห่งแผ่นดินเสียที ปล่องให้ที่ว่างข้างพระวรกายว่างเปล่ามานานกว่า16ปี


          มีคำกล่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้มากมายบ้างว่าพระองค์ทรงมิลืมอดีตพระชายามารดาขององค์ชายใหญ่ผู้วายชนม์และอีกเรื่องคือหญิงที่ท่านรักปักใจนั้นหาได้มีใจให้ท่านไม่ยามที่ท่านออกศึกนางก็ได้แต่งงานไปมีครอบครัวกับบุรุษธรรมดาผู้หนึ่ง ตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้จึงได้เว้นว่างและไม่มีท่าทีว่าจะมีผู้ใดได้ครอบครองเสียที


          เป้าหมายของฉีอวิ้นซีในวันนี้ไม่ใช่เสื้อผ้าเครื่องประดับแต่เป็นร้านน้ำชาเล็กๆในบริเวณที่มีผู้คนสัญจรผ่านไปมามากมายที่ท้ายสุดของถนน เถ้าแก่เจ้าของร้านนี้ได้ชื่อว่าเป็นคนแปลกคนหนึ่งที่มักเอาเรื่องเล่าแปลกๆจากทั่วทั้งแคว้นมาเล่าพร้อมกับทิ้งคำถามที่หากมีใครสักคนตอบได้จะปิดร้านเลี้ยงฉลอง เถ้าแก่นั้นเนื่องด้วยไม่มีลูกและภรรยาจึงปรารถนาเพียงหาความสนุกมาสร้างสีสันทั้งชีวิต


          แท้จริงแล้วเถ้าแก่ผู้ไม่เหมือนใครคือซือหยวนสือหนึ่งในอดีตขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ที่ออกจากวังหลวงมาใช้ชีวิตบั้นปลายภายนอก พร้อมยังทำงานเป็นคนส่งข่าวสารต่างๆให้ฝ่าบาทรับทราบเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็ได้ถามอีกหนึ่งคำถามที่สะดุดใจฉีอวิ้นซีไม่น้อย ว่ากันว่าเป็นคำถามที่ฮ่องเต้เคยถามในการสอบคัดจอหงวนและไม่มีผู้ใดตอบคำถามนี้ได้


          "น้ำหนึ่งกาของข้ามีค่าเท่าใด"










มาลงที่แต่งค้างไว้ให้ก่อนค่ะแต่หลังจากนี้จะหยุดยาวเลยน้า









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #499 fairy (@game_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:58
    โอโหหหหห้ เป็นใครกันหนอ
    #499
    0
  2. #350 tangmo0 (@mo321) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 18:46
    แล้วผ้าที่นางต้องใส่ตลอดละ จุดนี้หายไปน่ะค้าบบบบบบบ
    เพราะไรท์เรื่องโดยที่นางเอกต้องใส่ไปจนกว่าจะแต่งใช้ปะ
    สงสัยๆๆๆ^^
    แต่ก้สู้ๆ อ่านอยู่ๆน้าาาาาาา
    #350
    1
    • #350-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2559 / 19:37
      เฉลยในตอนหน้านะ อันที่จริงแอบเกริ่นไปแล้วตอนคุยกับจวงเมี่ยวเจียงว่าที่นางต้องปิดหน้าเพราะเหมือนองค์หญิงที่หายไปเลยต้องปิดไว้
      #350-1
  3. #208 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 16:42
    ขอบคุณมากค่ะ
    #208
    1
    • #208-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 8)
      3 มิถุนายน 2559 / 17:44
      ขอบคุเหมือนกันน้า
      #208-1
  4. #159 Byakujung (@Byakujung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 03:03
    เคร รอนะตัว
    #159
    1
    • #159-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 8)
      25 พฤษภาคม 2559 / 12:39
      ตอนนี้มาต่ออยู่น้า
      #159-1
  5. #36 Pop (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:08
    เรื่องเริ่มซับซ้อนเเล้ว
    #36
    1
    • #36-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 8)
      24 เมษายน 2559 / 20:17
      อัยย์ถือว่าเป็นคำชมได้มั้ยอ่า ถ้าเราเขียนได้เท่าที่คิดคงดีกว่านี้
      #36-1
  6. #27 kimurakung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 15:09
    คำถามนี้ ท่าทางคุณหนูรอง ของเราอาจตอบได้
    #27
    1
    • #27-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 8)
      18 เมษายน 2559 / 15:30
      ไม่รู้สิค่ะมาดูต่อตอนเย็นนะ ยังเหลืออีกสองสามตอน

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 เมษายน 2559 / 15:43
      #27-1