眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,032 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    417

    Overall
    182,032

ตอนที่ 80 : 80

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 เม.ย. 60

80





          ชีวิตฉีหย่งเกาเลือกทุกอย่างให้ตนเองเพื่อผลประโยชน์ของตนเองและวงศ์ตระกูลแต่งงานกับท่านแม่เพื่ออำนาจทางการเงินจากตระกูลจาง แต่งฉางหัวหลันเข้ามาเป็นอนุเพราะต้องการอำนาจทางการทหารเข้ามาส่งเสริมตนเอง มีเพียงเจาเหม่ยหรงที่ไม่ได้ให้สิ่งใดทั้งยังนำปัญหาเข้ามามากมาย บิดาที่เห็นแก่ตัวยอมทำตัวขัดพระเนตรพระกรรณทั้งที่รู้ว่าฝ่าบาทจะไม่มีทางพอพระทัยก็ยังฝืนทำเพราะรักเจาเหม่ยหรงมิใช่หรือ

          "แต่ความรักนั้นไม่ได้เผื่อแผ่มาถึงข้า พี่ใหญ่ท่านไม่เคยเห็นหรือ"ชีวิตในจวนตั้งแต่ท่านแม่เสียเป็นเช่นไรมีคนในคนใดไม่รู้ไม่เห็นบ้าง หากรักนางสักนิดจะปล่อยให้เด็กตัวคนเดียวถูกบ่าวไพร่รุมรังแกหรือ จะปล่อยให้นางทนอยู่ไม่ต่างจากลูกบ่าวรับใช้หรือ ปล่อยให้นางเข้าออกประตูเล็กอยู่นานหลายปีหรือ

          "ถึงอย่างนั้นบิดาก็เป็นคนพาตัวเจ้ากลับมาจากวัดประจำตระกูล"ตอนที่ได้ข่าวว่าเจาเหม่ยหรงถูกปองร้ายบิดาถึงกับเดินทางไปด้วยตนเอง"ไม่รัก แต่วันนั้นก็ยังอุ้มเจ้ากลับมาด้วยตัวเอง บิดาที่เกลียดการเดินทางไกลไปถึงวัดที่ห่างจากเมืองหลวงถึงสามวันเพื่อเอาลูกที่บอกว่าไม่เคยรักกลับมาด้วยตนเอง"ครั้งนั้นกระมังที่นางเริ่มจงเกลียดจงชังน้องสาวผู้นี้

          "...."นางไม่เคยรู้และตอนนี้ก็สายเกินจะทำให้อยากรู้เสียแล้ว ภาพของฉีหย่งเกาในใจของนางห่างไกลจากคำว่าบิดามานานแสนนาน

          "ข้ามีเรื่องที่อยากรู้ช่วยตอบหน่อยจะได้หรือไม่ ตอนนี้ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นเช่นไร"นางยังจำได้ว่าแขกในงานทั้งหมดล้วนถูกกักตัว"แล้วทำไมน้องเล็กถึงได้ยอมร่วมมือกับเจ้า"เสียงตอนท้ายสั่นเครือไม่เคยคิดว่าน้องเล็กที่อยู่ข้างหายตนมาตลอดจะทำเช่นนี้ได้

          "ใต้เท้าฉียังถูกกักตัวอยู่ในวังหลวง เสด็จพ่อใช้เรื่องในครั้งนี้กวาดล้างวังหลวงไปพร้อมกัน ยศขุนนางคงรักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว ส่วนฮูหยินฉีคงรักษาตำแหน่งฮูหยินเอาไว้ไม่ได้เช่นกันหนึ่งเพราะเรื่องของท่านจื่อฟู สองคือตระกูลจางก็มีส่วนร่วมกับการทุจริตของฉีหย่งเกาไม่น้อยท่านย่าคงไม่ปล่อยให้มารดาของท่านนั่งอยู่ในตำแหน่งฮูหยิน"เพื่อให้ตระกูลดำรงอยู่ต่อไปเว่ยรุ่ยเหลยมีทางเลือกไม่มากเท่าใด"ถึงอย่างไรก็ยังมีพี่ใหญ่มารดาท่านคงไม่ลำบากเท่าใดนัก"ฉีเค่อหมิ่นเป็นหลานชายคนเดียวท่านย่าย่อมต้องถนอมน้ำใจว่าที่ผู้นำตระกูล

          "....."

          "ส่วนกุ้ยฮวา หากน้องไม่เลือกเช่นนี้ไม่ว่าจะตระกูลฉีหรือตระกูลเว่ยก็รอดได้ยาก"ซูอวิ้นซีเลือกที่จะพูดความจริง...เพียงส่วนหนึ่ง

          "เจ้าโกหก"ฉีจื่อฟูมองครั้งเดียวก็ดูออกว่าคนตรงหน้าไม่ได้พูดทั้งหมด แม้จะเป็นความจริงแต่ความคิดของน้องเล็กผู้นั้นจะนึกถึงเรื่องนี้หรือ หากฉีกุ้ยฮวาไม่พูดออกไปยังมีหนทางอีกมากที่จะพลิกเรื่องนี้ออกจากตัว อย่างน้อยหากเป็นพี่น้องที่รักใคร่เช่นบ้านอื่นอย่างไรก็ต้องหาทางยื้อเวลาให้ตนหาใช่เอาความผิดมาตีแผ่ ดูอย่างไรก็ยังสรุปได้ว่าฉีกุ้ยฮวาเกลียดนางแม้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแต่กลับทำให้แรงใจที่มีอยู่เหือดหายไป

          "...."

          "ไม่ต้องพูดแล้ว หากไม่ได้จะมาเอาคืนก็กลับไปเสียเหลิ่งกงไม่เหมาะกับคนอย่างเจ้าจริงๆ"นำ้เสียงนั้นหาได้เย้ยหยันเช่นตอนแรก เป็นเพียงน้ำเสียงแผ่วจางที่ตรงไปตรงมาเท่านั้น

          "เหลิ่งกงก็ไม่เหมาะกับคนเช่นท่านเช่นกันพี่ใหญ่"นางไม่ได้เกลียดหรือแค้นฉีจื่ฟูถึงขนาดที่จะต้องเอาคืนกันอย่างเจ็บแสบ"หากพี่อยากออกจากวังข้าจะหาทางช่วย แต่ถ้ายังอยากอยู่ในวังหลังการโยนความผิดทั้งหมดไปให้คนที่ตายแล้วคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด"เรื่องจะออกหัวหรือก้อยโชคชะตาไม่ได้เป็นตัวกำหนดแต่เป็นคนที่มีอำนาจอยู่ในมือต่างหากเล่าที่บังคับทิศทางของประวัติศาสตร์ว่าจะถูเขียนลงไปเช่นใด

          "เจ้าไม่เกลียดข้าหรือ"

          "เกลียดสิ ข้าเกลียดพี่เหมือนที่พี่เกลียดข้านั่นเหละ"จะให้รักคนที่ทำร้ายตัวเองก็ดูเป็นการโกหกไปเสียหน่อย"แล้วพี่จะเลือกอย่างไร"

          "ข้าอยากออกจากวัง ไปอยู่แคว้นอื่นคงจะดี"จะให้อยู่ในวังต่อนั้นคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีคนที่เคยเข้ามาในเหลิ่งกงไม่มีทางหาชีวิตที่สุขสบายในวังหลวงได้ แต่เหตุผลที่แท้จริงตนรู้อยู่แก่ใจสายตาของฮ่องเต้ในวันนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำนางไม่คิดว่าจะแย่งชิงความรักจากคนที่มีสายตาเช่นนั้นมาได้และไม่คิดอยากได้อีก การอยู่ด้านนอกก็ไม่ง่ายเช่นกันคนในเมืองหลวงไม่มีใครไม่รู้จักนางคนในแคว้นซูโจวใครบ้างไม่เคยได้ยินนามฉีจื่อฟู สตรีของฮ่องเต้ทั้งยังติดอาญาปองร้ายราชวงศ์จะมีใครกล้าผูกมิตร

          "ข้าพอมีเส้นสายในอี้เหอ ร้านสมปรารถนาจะขยายกิจการไปที่นั่นในไม่ช้า คนฉลาดเช่นท่านย่อมอยู่ได้ไม่ลำบากเท่าใด"การรั้งอยู่ในเหลิ่งกงนานไม่ใช่เรื่องดีอย่างที่อีกฝ่ายบอก เมื่อเสร็จเรื่องการรีบกลับออกไปเป็นทางเลือกที่ดี

          "ขอโทษ"ฉีจื่อฟูยัดแขนเสื้อของนางเอาไว้แน่นจนต้องหยุดเดิน ดีที่เป็นเพียงแขนเสื้อเพราะอาคุณขยับไปอยู่ด้านหลังของอีกฝ่ายตั้งแต่เอื้อมมือออกมาแล้ว"ขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา และขอบคุณกับทุกสิ่งเช่นกัน"ไม่ต้องพูดสิ่งใดให้มากความอีก ฉีจื่อฟูปล่อยชายเสื้อที่ยึดเอาไว้แล้วกลับเดินกลับเข้าไปส่วนของที่พัก

          "ท่านใจดีเกินไป"เจาจิงคุณเคลื่อนตัวกลับที่เดิมก่อนฉีจื่อฟูจะทันได้รู้ตัวพูดขึ้นมา"นางทำอวิ้นซีเกือบตาย"

          "ฉีจื่อฟูไม่ใช่คนกล้าขนาดนั้นอาคุณ มันเป็นเพียงความคิดวูปหนึ่งที่ทำให้กล้าลงมือ เหมือนที่ข้าเคยกล้ากระโดดลงสระบัวในตอนนั้นอย่างไรเล่า"หากเป็นตัวนางในตอนนี้ให้ทำเช่นนั้นอีกคงไม่กล้าแล้ว"เจาเอี้ยนเหลียนเป็นคนเก่ง นางเก่งที่จะดึงเอาจุดอ่อนในใจคนออกมาเพื่อหลอกใช้ ฉีจื่อฟูก็แค่เครื่องมือที่ถูกหลอกใช้เหมือนกับหลายคนที่ผ่านมา"

          "ท่านก็ยังใจดีเกินไปอยู่ดี"กับคนที่ทำตัวเองเกือบตายไม่แก้แค้นสักหน่อยเล่า ขังไว้ในห้องมืดสักปีน่าจะดีไม่น้อย

          "แล้วดีหรือไม่เล่า"

          "ดีแล้ว"อวิ้นซีที่เป็นแบบนี้ย่อมดีที่สุด เสียงหัวเราะสดใสดังตอบเมื่อได้รับคำตอบที่พอใจจนคนที่เดินอยู่เบื้องหลังยิ้มตาม มือเก็บผงพิษหนอนห้าสีลงในกระเป๋าข้างเอว ไม่ต้องใช้ก็ดีเหมือนกัน






            เสียงดนตรีดังขึ้นสอดประสานกับเสียงร้องหวานใสดังเว่วมาสู่โสตประสาทเพียงแต่ตอนนี้ตนหาใช่ผู้บรรเลง เสียงขลุ่ยเข้ากับทำนองอันรื่นเริงเมื่อมีเสียงร้องเข้ามาเสริมก็สร้างความลงตัวให้กับบทเพลง

            ปล่อยตัวให้เคลื่อนไหวไปตามจังหวะใช้ปลายเท้าในการบังคับทิศทางของร่างกาย ยกแขนที่เกี่ยวผ้าแพรสะบัดเป็นวงกลมอันเป็นท่าทางพื้นฐาน ถึงจะเป็นเช่นนั้นคนไม่เหมาะกับการทำสิ่งใดที่ต้องเคลื่อนตัวก็ยังทำได้ไม่แตะคำว่ามาตรฐาน

            ท่านข้าหลวงจากตำหนักแสงสลวยที่มาสอนไม่ได้ว่าอันใดเพราะรู้มาสักระยะแล้วว่ากู้หลุนกงจู่หาได้มีพรสวรรค์ในทางนี้เลยสักกระผีก แม้ศาสตร์ทั้งสี่จะประกอบด้วยเพียง พิณ หมากรุก กาพย์กลอน วาดภาพ แต่หญิงสาวชนชั้นสูงส่วนใหญ่ก็มักเรียนการร่ายรำไปด้วย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องสามารถแสดงต่อหน้าฝูงชนได้

            การร่ายรำตรงหน้านั้นเอาขึ้นแสดงไม่ได้เด็จขาด ทางที่ดีเพื่อรักษาชื่อเสียงของกู้หลุนกงจู่แห่งซูโจวแล้วคนเห็นน้อยเท่าใดจะยิ่งดีเท่านั้น

            "ท่านรองแม่ทัพฉีจะเข้าไปไม่ได้นะเจ้าค่ะ"เสียงเอะอะโวยวายเบื้องนอกทำให้ผู้ชายหนึ่งเดียวด้านในลุกขึ้นยืน ก้าวขาไปยืนอยู่ในตำแหน่งที่สามารถลงมือได้ถนัด

            "พี่หรงหวาให้ท่านรองแม่ทัพเข้ามาเถอะ"ซูอวิ้นซีจัดชุดให้เข้าที่แล้วเอ่ยอนุญาตนางด้วยจับความได้ว่าคนด้านนนอกนั้นคือใคร รับชุดมาจากข้าหลวงประจำตำหนักแสงสลวยมาคลุมทับอีกชั้นด้วยชุดสำหรับเรียนร่ายรำนั้นบางเกินกว่าจะรับแขกโดยเฉพาะบุรษ

          ฉีเค่อหมิ่นอยู่ในชุดรองแม่ทัพเต็มยศอย่างที่เห็นได้ไม่บ่อย พี่ชายใหญ่ผู้นี้เดินทางไปช่วยกงหลี่หยุนแก้ไขปัญหาได้ไม่กี่วันคาดว่ายังไม่สำเร็จดีเมื่อทราบเรื่องฉี่จื่อฟูก็คงรีบควบม้าตรงดิ้งมาที่นี่ในทันที

            "รองแม่ทัพฉี บุกตำหนักในคงไม่ดีเท่าใดกระมัง"

            "น้องรอง!!!"

            "เสียมารยาท!"ท่านข้าหลวงเก่าแก่จากตำหนักแสงสลวยตะหวาดลั่นจนหูคนฟังสะเทือน"ที่นี่มีเพียงกู้หลุนกงจู่หาได้มีน้องรองของเจ้าอยู่ไม่"

            "เจ้า..."ฉีเค่อหมิ่นปกติก็เป็นคนใจเย็นผู้หนึ่งแต่ยามนี้มีปัญหามากมายรุมเร้าจนดับอารมณ์ตนเองไม่ทัน เพราะไม่อยากสร้างปัญหากับคนของฝ่ายในมากไปกว่านี้จึงต้องห้ามคำผรุสวาทที่อยู่ในหัว มือที่หยาบเพราะจับดาบฟาดฟันในสนามรบกำแน่นจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปนขึ้นมา

            "ท่านข้าหลวงขอบคุณที่เป็นห่วงแต่รบกวนช่วยออกไปก่อนได้หรือไม่ ตรงนี้มีท่านแม่ทัพเจากับหรงหวาและฝูเป่าอยู่ผู้อาวุโสไม่ต้องกังวล"

            "องค์หญิงเกรงใจเกินไปแล้ว"ข้าหลวงประจำตำหนักแสงสลวยรับคำในทันทีไม่รั้งรอให้ขัดพระทัย ในใจนึกเอ็นดูอวิ้นซีกงจู่อยู่ไม่น้อยแม้ฝีมือการร่ายรำจะไม่พัฒนาจากตอนแรกสักเท่าใด แต่คำพูดคำจานั้นพัฒนาขึ้นกว่าเก่าก่อนมากนักไม่แปลกนักที่แม้แต่ไทเฮายังอดไม่ได้ที่จะลงให้เด็กสาวผู้นี้ส่วนหนึ่ง

            ท่านข้าหลวงและคนติดตามจากไปด้านในก็เหลือเพียงไป่หลาง หรงหวา และอาคุณซึ่งล้วนไว้ใจได้ทั้งสิ้น

            "ท่านรองแม่ทัพฉีมาด้วยเรื่องใดควรรีบเอ่ยออกมาได้แล้วกระมัง ไม่ว่ามีเรื่องเร่งด่วนอันใดตำหนักชิดจันทร์ก็ยังเป็นหวังหลังหาใช่สถานที่ที่ท่านคิดจะเข้าออกได้ตามใจ"แม้ตำหนักเทียมฟ้าจะนับว่าอยู่ในส่วนวังหลังเช่นกันแต่เจ้าของตำหนักหาใช่สตรีของฝ่าบาทการเข้าออกจึงต่างกันมาก ยิ่งที่นี่เป็นที่ประทับของซูเฟยด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึงความยุ่งยากที่จะตามมาเลย

            "แม่ทัพเจาเองก็อยู่ที่นี่มิใช่หรืออย่างไร"มองคนพาลไปทั่วก็ขมวดคิ้ว นางเตือนเพราะหวังดีตอบกลับมาเช่นนี้คงคุยกันยากแล้ว

            "ท่านรองแม่ทัพคงไม่รู้ว่าแม่ทัพเจามีฐานะเป็นองครักษ์ติดตามของเปิ่นกงด้วยเช่นกัน ฮ่องเต้มีราชโองการไว้อนุญาตให้แม่ทัพเจาสามารถเข้าออกวังหลังได้อย่างอิสระ"

            ได้ฟังคำแทนตัวคนที่มีศักดิ์เป็นทั้งน้องสาวและนายเหนือหัวไปพร้อมกันก็ชะงักไปรู้ว่าการพูดเรื่องนี้ทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเข้าจริงจริงเสียแล้ว เจาจิงคุณไอเด็กตัวเปี๊ยกที่แอบอยู่หลังน้องรองในวันวานยังถูกอวิ้นซีกางปีกปกป้องเช่นเดิมแม้จะกลายมาเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ผู้คนกล่าวขวัญว่าเทพอสูรแล้วก็ตามที

            "ข้าเพียงอยากรู้เรื่องของจื่อฟู"น้ำเสียงฉีเค่อหมิ่นอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด การมาขอร้องอีกฝ่ายแล้วทำตนเช่นก่อนหน้าเป็นความโง่งมที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้

            "ฉีเจี๋ยยวี๋วางยาเปิ่นกงเพื่อเปิดโอกาสให้คนร้ายมีโอกาสลงมือ หากท่านผ่านมาทางประจิมคงเห็นแล้วว่าตำหนักเทียมฟ้าตอนนี้ไม่เหลือสิ่งใด หากคนที่เข้าไปช่วยสายกว่านี้สักนิดเปิ่นกงคงสิ้นชื่อในกองเพลิงแล้ว"อาจเพราะความน้อยใจที่ทำให้เลือกตอบไปแบบนั้น แทนที่จะยอมเล่าเรื่องฉีจื่อฟูไปตามตรงอวิ้นซีเลือกบอกย้ำถึงความผิดที่ฉีเค่อหมิ่นน่าจะรู้ดีอยู่แล้วแทน

            เพราะเคยคิดว่าอีกฝ่ามีความเที่ยงตรงและยุติธรรมต่างจากคนในตระกูล ยามที่เห็นความลำเอียงเช่นนี้จึงอดไม่ได้ที่จะผิดหวัง

            "จื่อฟูเพียงตกอยู่ในอุบายของคนร้าย คนเช่นนางไม่ร้ายกาจพอจะลงมือฆ่าใครได้"ถึงเวลาแบบนี้ก็ยังเข้าข้างคนทำผิดอวิ้นซีอดไม่ได้ที่จะเค้นเสียงแหอะออกมาคำหนึ่ง นางวางพี่ใหญ่ผู้นี้ไว้สูงเกินกว่าความเป็นจริงไปมากโข

            "...."

            "น้องรองขอร้องเห็นแก่ความเป็นพี่น้องหรืออะไรก็ตามอย่าได้เอาเรื่องจื่อฟูเลย จะให้พี่ทำอย่างไรก็ได้"เสียงหัวเข่ากระทบพื้นดังพอให้ได้รู้ว่าคนคุกเข่าทิ้งแรงลงไปไม่น้อย ใต้เข่าของลูกผู้ชายคือศักดิ์ศรีที่มีค่ากว่าทองคำพันชั่งมานี้ฉีเค่อหมิ่นกลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีที่มีทิ้งตัวลงอ้อนวอนคนผู้หนึ่งโดยไม่ลังเลเพื่อน้องสาวอันเป็นที่รักนางควรชื่นชมในน้ำใจนี้กระมัง

            "ท่านแม่ทัพลุกขึ้นเถอะข้าคุยกับฉีเจี๋ยยวี๋แล้วนางคิดจะออกนอกวังออกไปจากซูโจว เรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของนางเอง ข้าสามารถดำเนินเรื่องให้นางหายไปโดยที่ไม่มีใครเอาเรื่อง อี้เหอเหมาะที่จะตั้งตัวฉีจื่อฟูจะไม่ลำบาก"เหลือบมองคนที่ยันตัวเองขึ้นพิจารณาดูแล้วก็รู้ว่าอีกฝ่ายเดินทางมาเร็วที่สุดโดยไม่พักก่อนแม้แต่น้อย คราบฝุ่นควันและฝุ่นผงจากดินแดงยังดิดอยู่ตามเนื้อตัวแม้แต่ใบหน้ายังเห็นเป็นรอยหมวกเกราะที่ใส่อยู่ก่อนหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงน้องสาวร่วมสายเลือดจนสุดใจคงทำไม่ได้ถึงเพียงนี้ใจนางอ่อนยวบลงอย่างอดไม่ได้เช่นเดียวกับเสียงที่เปร่งออกมา"ฉีจื่อฟูโชคดีที่มีพี่ชายเช่นท่าน"

            "ข้ามีน้องสาวสามคน"อวิ้นซีไม่ปฏิเสธว่าอีกฝ่ายทำตนเป็นพี่ที่ดีเสมอมาแม้ไม่ค่อยปรากฎตัวในจวนก็ตาม เพียงแต่อดไม่ได้ที่จะผิดหวังกับความลำเอียงแบบไม่ลืมหูลืมตาที่แสดงออกมาก่อนหน้า

            "อย่างที่ท่านข้าหลวงว่าที่นี่ไม่มีน้องรองของท่านเชิญกลับไปก่อนปัญหาจะมาเคาะประตูเรือนเถอะ"

            ฉีเค่อหมิ่นรู้ว่าตนเป็นคนผิดอีกครั้ง กับน้องสาวผู้นี้ตนทำผิดซ้ำซากจนไม่รู้ว่าต้องเอ่ยเช่นไรจึงจะดีขึ้น"ข้า..."

            เสียงกระแทกของบานประตูยุดคำพูดที่เหลือทั้งหมด ตำนานแห่งแคว้นยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ที่หน้าประตูแผ่ไอสังหารแผ่ออกมากดดันผู้บุกรุกรุ่นเยาว์ให้ถอยห่าง

            "ท่านลิ่วจือ มาได้อย่างไรเจ้าค่ะ"

            เห็นด้านในยังคงเรียบร้อยก็คลายสีหน้าลงแล้วหันมาทำความเคารพเจ้าของสถานที่"คารวะองค์หญิง กระหม่อมได้รับรายงานว่ามีผู้บุกรุกมาถึงในตำหนักจึงได้รีบมา"

            ลิ่วจือเคยติดตามเจาเหม่ยหรงมาก่อนจึงมีความเอ็นดูให้อวิ้นซีกงจู่ผู้นี้มากเป็นพิเศษ หลังจากเรื่องตำหนักเทียมฟ้าไม่แปลกที่จะส่งคนมาคอยเฝ้าระวังภัยแก่อีกฝ่าย

            "รบกวนท่านลิ่วจือแล้ว"อวิ้นซีแย้มยิ้มให้ผู้อวุโส ท่านลิ่วจือดูภายนอกเย็นชาน่าหวาดเกรงและแผ่รังสีกดดันให้แก่คนมองเสมอ แต่เมื่อได้รู้จักกันดีแล้วเนื้อแท้ผู้อวุโสผู้นี้อ่อนโยนยิ่งกว่าใคร คนเราต่างมีหน้ากากมีหัวโขนเป็นของตนเองท่านลิ่วจือต้องใส่หัวโขนของท่านเช่นเดียวกับที่ตัวนางเองก็ต้องใส่หัวโขนของตนเช่นกัน"รองแม่ทัพฉีได้ข่าวเรื่องการวางเพลิงจึงเร่งมาเยี่ยมเยือน แม้ผิดธรรมเนียมไปบ้างแต่ก็เป็นเจตนาดีขอให้ท่านช่วยละเว้นไว้สักครั้งได้หรือไม่"

           "หากองค์หญิงตรัสเช่นนั้นข้าจะทำให้ท่านลำบากใจได้อย่างไร"แม้จะรู้ว่าฉีเค่อหมิ่นคงไม่ได้มาด้วยเรื่องนี้ตามที่อวิ้นซีกงจู่ว่าไว้แต่หากองค์หญิงตัดสินใจที่จะตอบเช่นนี้ลื่วจือก็ทำได้แต่รับคำ

           "ขอบคุณท่านมาก"ในใจแอบยกท่านลิ่วจือไว้เป็นอันดับหนึ่งของคนที่คุยง่ายอย่างเสียไม่ได้

           "เพียงแต่ตำหนักชิดจันทร์เป็นที่ประทับของซูเฟยอยู่นานคงไม่ดีนัก"

           "รองแม่ทัพฉีกำลังจะกลับพอดี"ซูอวิ้นซีไม่เหลือสิ่งใดจะพูดกับคนผู้นี้อีก

           "รองแม่ทัพฉีเชิญ"ลิ่วจือผายมือเป็นการบังคับไม่ให้คนตรงหน้าปฏิเสธ หากไม่เห็นแก่หน้าเจ้าของเรือนการเชิญตัวคงไม่สุภาพเช่นที่เป็นอยู่

           ฉีเค่อหมิ่นเหลียวมองน้องสาวต่างแม่ที่ตอนนี้มีศักดิ์ฐานะสูงจนตนไม่อาจตีตนเสมอ อย่างน้อยนางก็ไม่ได้เย็นชาดังที่พยายามแสดงออก ถ้าไม่ใช่ซูอวิ้นซียื่นมือเข้าช่วยจื่อฟูด้วยตนเองเรื่องนี้จะแก้ไขไม่ง่ายเลย






        เมื่อวานรับกาวน์ฉลองกับที่บ้านแล้วก็เพื่อนๆแล้ว วันนี้มาฉลองกับรีทบ้างนะคะ

        รักรีทนะคะฝันดีล่วงหน้าเช่นเคยค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #872 Sopitha33 (@Sopitha33) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 09:06
    ยินดีด้วยค่ะ^^
    #872
    0
  2. #831 Ying (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 21:54
    ยินดีด้วยนะคะ...รอติดตามต่อค่ะ
    #831
    1
    • #831-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:48
      ขอบคุณสำหรับคำยินดี และขอบคุณที่จิดตามน้า
      #831-1
  3. #830 amyra18 (@amyra18) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:09
    ยินดีกับไรต์ด้วยค่ะ อ่านตอนนี้แล้วยังไม่สะใจเท่าที่ควร อยากให้นางตอกกลับพี่ชายนางมากกว่านี้เอาให้หน้าหงายไปเลย มีน้องสาว3คน พูดมาได้ไม่อายปาก หึ พี่ชายจอมปลอมอะดิ ลำเอียงเสมอต้นเสมอปลาย
    #830
    1
    • #830-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:47
      ทุกคนแลดูของขึ้นกับคำว่ามีน้องสามคน ~~ ถ้าตอกกลับมากกว่านี้อัยย์ว่าคงไม่สมเป็นอวิ้นซีแล้วค่ะ
      #830-1
  4. #829 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 12:32
    ยินดีด้วยค่ะ
    #829
    1
    • #829-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:46
      ขอบคุณนะคะ
      #829-1
  5. #828 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:36
    ยินดีด้วยนะคะ
    #828
    1
    • #828-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:45
      ขอบคุณน้า
      #828-1
  6. #827 กุหลาบทราย (@sand-rose) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 08:15
    ยินดีด้วยคะ
    #827
    1
    • #827-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:45
      ขอบคุณนะคะ
      #827-1
  7. #826 @PrimPk@ (@pimkulraphat) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:38
    ยินดีด้วยนะคะ
    #826
    1
    • #826-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:45
      ขอบคุณค่ะ
      #826-1
  8. วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:35
    ยินดีด้วยค่ะ ช่วงเวลาดีๆในชีวิต รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #825
    1
    • #825-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:44
      ขอบคุณนะคะ อัยย์จะรีบแต่งให้รีทที่น่ารักอ่านกันน้า
      #825-1
  9. #824 Mam Phornphen (@tongmam) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 17:34
    พระเอกเขาไปไหน ไรท์ใจร้าย ไม่มีเวินจ่ายค่าตัวเหรอ หายไปนานมากๆ
    #824
    1
    • #824-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:44
      ไม่มีเงินค่าตัวค่ะตอนนี้ป๊าลดเงินเดือนเพราะซื้อเครื่องสำอางมากไปงือออออออ
      #824-1
  10. #823 lost-death (@lost-death) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 15:44
    ยินดีด้วยค่าาา
    #823
    1
    • #823-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:43
      ขอบคุณนะคะ
      #823-1
  11. #822 aunya22 (@poonim22) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 15:14
    ขอบคุณนะคะไรท์
    #822
    1
    • #822-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:42
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #822-1
  12. #821 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 14:19
    มีคำผิดตรงคำว่าหยุดค่ะ ไรท์เขียนว่ายุด
    ท่านรองแม่ทัพลำเอียงเสมอ มีน้องสาวสามคนพูดมาได้ ชิ อินมากค่ะบอกเลย ชอบเรื่องนี้แต่งออกมาดีมากเลย มีลำดับเหตุการณ์ การดำเนินเรื่องน่าสนใจ มีเหตุมีผล ชอบอ่าชอบ
    ปล. ยินดีด้วยนะค่าาาาไรท์
    #821
    2
    • #821-1 Mam Phornphen (@tongmam) (จากตอนที่ 80)
      9 เมษายน 2560 / 17:35
      ใช่ อีพี่ชายคนนี้ ไม่เคยทำสิ่งใดเพื่ออวิ๋นซีเลย ดันพูดมาได้ว่ามีน้องสาวสามคน
      #821-1
    • #821-2 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:42
      อัยย์ต้องไปแก้คำผิดอีกแล้วหรอ(;-;) ดูทุกคนจะเกลียดท่านรองแม่ทัพ นางก็เป็นพี่ที่ดีนะ(สำหรับฉีจื่อฟู)
      #821-2
  13. #820 Tien-ToT (@warakorn-tien) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 13:49
    ยินดีด้วยนะคะไรท์
    #820
    1
    • #820-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 80)
      14 เมษายน 2560 / 16:40
      ขอบคุณมากนะคะ
      #820-1