眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,160 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,378 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    545

    Overall
    182,160

ตอนที่ 85 : 85

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

85







           กองกำลังอินทรีย์ดำไม่เคยมีคนเฝ้าประจำอยู่หน้าประตูเพียงรูปปันมังกรสีขาวที่แกะสลักออกมาจากหินอ่อนก้อนใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าก็ทำให้ผู้คนแทบไม่กล้าสัญจรผ่านไปมาแล้ว นอกจากรูปปันด้านหน้าแล้วที่ตั้งของกองกำลังประกอบด้วยสีดำเกือบทั้งหมดตามความชอบของฟางหรงเจเจ่ 


           ซูอวิ้นซีโครงศรีษะพร้อมรอยยิ้มอ่อนจาง ฟางหรงเจเจ่จากไปนานเท่าใดสิ่งที่รายล้อมอยู่รอบข้างก็ยังย้ำถึงการมีตัวตนของคนผู้นั้น โดยเฉพาะลูกศิษย์ทั้งห้าของเจเจ่ที่ยังคอยอยู่เคียงข้างนางในตอนนี้อย่างไรเล่า คนใจร้ายที่นางกล่าวโทษว่าทอดทิ้งให้ตนเกลืออยู่เพียงลำพังเตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้น้องสาวผู้นี้อย่างเพรียบพร้อม สิ่งเดียวที่ขาดไปคือคนที่สร้างทุกสิ่งเอาไว้ไม่มายืนอยู่ข้างกันเพียงเท่านั้น


           เหยียบย่างผ่านธรณีประตูอีกด้านก็เป็นเหมือนก้าวสู่ดินแดนอันห่างไกล เสมือนมิได้ยืนอยู่บนเหมืองหลวงแห่งแคว้นซูโจวแต่เป็นพื้นที่เอกเทศแห่งหนึ่งที่แม้แต่กฎเกณฑ์ของสวรรค์ก็ไม่อาจยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยว ของขวัญล้ำค่าชิ้นสุดท้ายที่แลกเอามาด้วยการคงอยู่ของตัวตนแห่งความหลงใหล


           บุคลที่ซ่อนตัวในที่แห่งนี้ไม่ต่างไปจากเงาสายหนึ่งเคลื่อนตัวอย่างแผ่วเบาด้วยการสะกิดปลายเท้าลงบนพื้นหินขัดมัน มารวมตัวอยู่หน้าลานกว้างพร้อมเอามือทาบไว้ตรงตำแหน่งของหน้าอกที่หัวใจเต้นด้วยความปิติยินดีอยู่เบื้องล่าง"นายหญิง"คำนี้หาได้ประกาศกร้าวด้วยเสียงดังก้องจนผนังสั่นสะเทือน คำกล่าวอย่างแผ่วเบาจากผู้คนไม่ตำ่กว่าหมื่นสั่นสะเทือนเข้าไปในเบื้องลึกของหัวใจบุคคลที่ได้ยิน สมาชิกใหม่ที่เพิ่งมีโอกาสได้พบ'นายหญิง'ครั้งแรกต่างขนลุกชันขึ้นถึงคอ


           คนถูกเรียกว่านายหญิงขยับมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางไม่ต่างไปจากผู้อื่น กองกำลังอินทรีย์ดำ(อิงเฮย)คือของขวัญอันล้ำค่าจากคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของตัวนางดังนั้นจึงได้รักและหวงแหนไม่แพ้สิ่งใด  


           คนในหน่วยกระจายตัวจากไปทำหน้าที่ของตนเช่นที่ควรผิดจากเดิมคือแรงใจมากกว่าก่อนหน้า กองกำลังอินทรีย์ดำแบ่งออกเป็นสี่หน่วยย่อยตามจตุรเทพทั้งสี่


           สง(หมี)คือทัพหน้านำโดยจื่อซือหยี่หน่วยย่อยนี้ถืออาวุธหนักเป็นหลักไม่แพ้ผู้นำที่ใช้อาวุธหนักกว่า2000จิน ดาบใหญ่ ดาบหนัก แม้แต่ขวานหรือสนับมือก็มีให้เห็น


           หูหลาง(สุนัขจิ้งจอก)คือหน่วยบุกทะลวงที่เน้นการทำลายล้างในระยะสั้นๆ คนในหน่วยล้วนต้องมีไหวพริบและความเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วทรงพลังไม่ต่างจากจื่อซือหยางผู้เป็นหัวหน้าหน่วย


           ชื่อเวย(เม่น)คือทัพหลังอันประกอบด้วยผู้มีความสามารถที่หลากหลายตั้งแต่แพทย์ผู้ชำนาญการไปจนถึงพลธนู หน่วยของจื่อซือเซียวนับเป็นกองหนุนชั้นยอดที่รวบรวมเหล่าบุคคลที่มีพรสวรรค์ในด้านต่างๆเอาไว้ด้วยกัน และจัดสรรหน้าที่ได้อย่างลงตัว


           สู่(หนู)คือหน่วยสอดแนมที่มีความสามารถในการแทรกซึม ไม่ว่าจะซอกมุมใดในซูโจวหรือสี่แคว้นที่เหลือก็ล้วนมีคนของหน่วยนี้แฝงตัวอยู่ จื่อซือเซียวที่ได้ชื่อว่าเป็นยอดนักฆ่าที่แฝงตัวได้เก่งกาจที่สุดคุมการฝึกฝนและสั่งการกองกำลังนี้ด้วยตะวเอง


           ในพื้นที่ของกองกำลังที่ใหญ่เกือบเท่าจวนของขุนนางใหญ่ถึงสี่หลังผนวกรวมกัน มีเรือนยิบย่อยอยู่มากเพราะไม่ใช่แค่คนของกองกำลังเท่านั้นที่อาศัยอยู่แต่รวมถึงครอบครัวของพวกเขาทั้งหมดด้วย สำหรับอิงเฮยทุกคนที่นี่คือ'บ้าน'


           "นายหญิง"หูเปียวเป็นบุคคลหนึ่งเดียวที่ยังยืนอยู่กลางลานกว้าง ใบหน้าที่เริ่มเหี่ยวย่นประดับด้วยริ้วรอยเผยรอยยิ้มกว้างขวางเอ่ยปากเรียกเจ้านายแท้จริงของอิงเฮยด้วยความนอยน้อม ร้างสูงใหญ่อาจเต็มไปด้วยกล้ามมัดและร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ แต่หากเป็นผู้มีฝีมือมองก็พอจะจับได้ว่า ในร่างของอวุโสแซ่หูผู้นี้หาได้มีวรยุทธเลยแม้แต่กระผีกเดียว


           ผู้อวุโสของกองกำลังอันเรื่องชื่อไร้วรยุทธโดยสิ้นเชิงทั้งยังแทบไม่มีกำลังพอจะไปง้างงัดกับคนรุ่นราวคราวเดียวกันดูเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ แต่อวุโสแซ่หูผู้นี้ก็ยังคงอยู่ในกองกำลังและดูแลเรื่องเล็กใหญ่มานานนับปี


           "ลุงหูต้องลำบากท่านอีกแล้ว คนมากขึ้นถึงเพียงนี้คงเหนื่อยไม่น้อย"อวิ้นซีบีบมือที่กำไว้ตรงตำแหน่งเดียวกับหัวใจของคนที่ไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง มือที่มีกล้ามเนื้อฝ่อลีบนี้เองที่ช่วยปรอคองอิงเฮยให้มั่นคงและจัดการทุกสิ่งอยู่เบื้องหลังเรื่อยมา


           "หากเรื่องแค่นี้ลำบากลุงคงไม่มีหน้าพูดกับนายหญิงแล้ว"แม้ร่างกายจะเสื่อมถอยลงจนน่าอนาถแต่เปลวไฟในดวงตายังคงลุกโชนไม่ต่างจากยามมาเหยียบแผ่นดินแห่งนี้คราวแรก คราวที่ผืนแผ่นดินตรงนี้ยังรกร้างว่างเปล่าไม่มีแม้เสาค้ำหรือบานประตู


           "อิงเฮยใหญ่ขึ้นทุกวันหากไม่แปลกหากต้องใช้คนดูแลเพิ่มขึ้น"จากคนหลักร้อยหลักพันในคราวแรกเพิ่มมากถึงสิบหมื่นในวันนี้"เห็นหน้าใหม่ไม่น้อยลุงหูคงรับคนเพิ่มเข้ามาอีกใช่หรือไม่"


           "ขอรับนายหญิง วันนี้ลุงถือวิสาสะรวบรวมกำลังคนที่ยังไม่เคยเจอนายหญิงทั้งหมดเอาไว้ อยากให้ได้เห็นนายหญิงจริงๆสักครั้งก่อนเข้าร่วมการฝึกจิตใจในไม่กี่วันที่จะถึง"อิงเฮยทุกคนสมควรได้เจอนายหญิงสักครั้ง"หากนายหญิงพอจะมีเวลาสักครู่..."


           "ท่านลุงยังต้องเกรงใจหรือ ท่านอุตส่าห์จัดเตรียมให้พร้อมถึงเพียงนี้อวิ้นซีจะไม่มีเวลาได้อย่างไร"'นายหญิง'ตอบรับด้วยเสียงกระจ่างใส ลุงหูนอบน้อมเช่นนี้แค่กับตนและอาคุณเท่านั้นใครบ้างไม่รู้นอกจากนี้แม้จะเป็นผู้มีฝีมือเป็นเอกคนใดหรือสี่จตุรเทพเองก็ต้องหลบลี้หนีหน้ายามชายชราผู้ไร้วรยุทธเริ่มลับฝีปาก


           เมื่อเข้าร่วมอิงเฮยสมาชิกทั้งหมดจะได้รับการฝึกไม่ต่างไปจากการฝึกทหารของกองทัพ อย่างน้อยที่สุดแม้จะไม่ได้เป็นหน่วยใดในกองกำลังพวกเขาจะได้มีฝีมือเอาไว้ปกป้องตนเอง แต่การฝึกจิตใจนั้นต่างออกไปคนที่จะเข้าร่วมการฝึกนี้ต้องมีความสมัครใจและร่างกายที่พร้อมในระดับหนึ่ง


           คนริเริ่มการฝึกฝนนี้คือฟางหรงเจเจ่คงไม่ต้องบรรยายความหฤโหดของเวลาสามเดือนนับแต่นี้เลย












           ลานฝึกฝนอยู่ในทิศทางตรงข้ามกับประตูเรือนเป็นลานดินแดงโล่งขนาดใหญ่ พ้นไปด้านหลังก็เป็นชายป่าหนาทึบนับว่าเป็นสถานที่ฝึกอันเป็นเอกเทศออกมาโดยสิ้นเชิง ท่ามกลางแสงแดดร้อนของยามอุ้ยคนห้าร้อยคนยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบโดยไม่มีคำอุทธรณ์ แม้ย่างเข้าวสันต์มาได้ไม่นานแต่อากาศในยามนี้ก็เริ่มร้อนมากแล้วการถูกสั่งให้ยืนอยู่ในระเบียบเช่นนี้กว่าชั่วยามโดยไร้สาเหตุไม่ทำให้อิงเฮยคนใดถอดใจได้


           ซูอวิ้นซีมองภาพที่เช่นที่เคยเห็นเมื่อครั้งมากับเจเจ่ คราวนั้นหลังจากการฝึกเหลืออยู่เพียงสี่คนเท่านั้นซึ่งล้วนเป็นสี่จตุรเทพในทุกวันนี้ทั้งสิ้น เพราะหลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดผ่านการฝึกฝนเช่นนั้นอีกความหฤโหดของแบบฝึกจึงถูกลดทอนลง มิเช่นนั้นอิงเฮยของนางคงมีอยู่เพียงห้าหน่อเพียงเท่านั้น


           มองอยู่เพียงครู่ซูอวิ้นซีก็เดินออกจากร่มเงาของอาคารเรือน แย้มรอยยิ้มส่งไปเป็นทัพหน้าให้แก่อนาคตของอิงเฮยหนึ่งในนั้รส่งรอยยิ้มกระจ่างใสกลับมา 'หูเปา'หลานชายคนเดียวของลุงหูที่เมื่อสี่ปีก่อนที่สูงเพียงไม่ถึงบ่าของตนยามนี้กลับเป็นตนเองที่ต้องแหงนคอมองอีกฝ่าย


           "นายหญิง"หูเป่านำขึ้นคนอื่นจึงว่าตามท่าทางของพวกเขายังดูเก้กังไม่คุ้นชินพวกเขารู้ว่ากองกำลังแห่งนี้มีนายหญิง แต่ไม่คิดว่า'นายหญิง'จะเป็นเพียงเด็กสาวรุ่นเยาว์ผู้หนึ่ง มีแม่ทัพเจาและสี่จตุรเทพยืนอยู่เบื้องหลังคนผู้นี้ในทีท่าป้องกันใครจะกล้าคิดเป็นอื่นไปได้


           "ไม่ต้องมากพิธี"มือเล็กกำแล้วทาบลงตรงตำแหน่งเหนือน่าอกด้านซ้าย ตัวนางเองชอบการทักทายเช่นนี้นักมันเสมือนการเคารพซึ่งกันและกันมากกว่าสิ่งอื่นใด"ครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกที่พวกเจ้าเกือบทั้งหมดได้พบกับข้า ด้านนอกข้าคือซูอวิ้นซี กู้หลุนกงจู่แห่งซูโจวแต่เมื่ออยู่ที่นี่คนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเจ้าทุกคนคือนายเหนือหัวของอิงเฮยทุกคน"


           "...."


           "หลายคนอาจรู้สึกเสียใจที่กองกำลังอินทรีย์ดำแห่งนี้หาได้อยู่ใต้พระราชอำนาจของเสด็จพ่ออย่างที่ใครต่อใครคาดการณ์ไว้ หลายคนอาจผิดหวังที่ต้องอยู่ใต้การชี้นำของสตรีผู้หนึ่งหาใช่ฮ่องเต้ผู้เกรียงไกร"คำพูดธรรมดาสามัญเหล่านี้กำลังแทรกซึมเข้าไปในหัวใจคนฟังอย่างไม่รู้ตัว หูเปียวรู้ดีไม่มีใครที่ได้รู้จักนายหญิงแล้วจะเกลียดนางได้ลง 


           ยามอยู่กลางคนกว่าห้าร้อยนายหญิงไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องเคลือบของต่างแดนที่อยู่กลางตุ๊กตาดินเผาเปื้อนฝุ่น ดูอย่างไรก็แตกแยกไม่อาจนำมารวมเป็นภาพเดียวกันได้เลยถึงกระนั้นดวงตาคู่สวยที่ตนไม่เคยชนะสักคราก็กวาดมองคนทั้งห้าร้อยนั้นอย่างตรงไปตรงมาไม่เสหลบ นายหญิงของตนเติบโตขึ้นมากจากเด็กหญิงกลายเป็นสาวงาม จากเด็กตัวน้อยที่ยืนหลบอยู่หลังท่านฟางหลงด้วยความขลาดกลัวกลายมาเป็นคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าผู้คนอย่าทะนงองอาจ


           "พวกเจ้าคิดไม่ผิดทำงานในอิงเฮยไม่มีเกียรติ เราเสียเลือดสละเนื้อโดยไม่มีผู้ใดรับรู้ ที่แห่งนี้ไม่มีเกียรติยศไม่มียศศักดิ์ของขุนนางที่จะมอบให้"คนหลายคนอยู่ที่นี่เพราะไม่มีที่ไป หลายคนอาจแสวงหาการต่อสู้ หลายคนอาจต้องการที่พักพิง และไม่น้อยเช่นกันที่แสวงหาความก้าวหน้า"อิงเฮยไม่มีสิ่งเหล่านี้ให้พวกเจ้า เรามีเพียงที่ซุกหัวนอนมีข้าวสามมื้อ มีที่ที่จะทำให้เรียกว่าบ้านได้อย่างเต็มปากและครอบครัวเท่านั้นที่จะมอบให้ได้ ดังนั้นก่อนที่จะเรื่มการฝึกไม่ว่าผู้ใดต้องการจะถอนตัวจะไม่มีใครรั้งเอาไว้ คนเราล้วนมีชีวิตเดียวหากตัดสินใจเช่นใดก็ขึ้นอยู่กับตัวของพวกเจ้าเองแล้ว"


           ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรอยยิ้มกระจ่างใสกลางแดดจ้าหรือน้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาที่ทำให้ภาพตรงหน้าดูพร่ามัว คำว่าบ้านคำว่าครอบครัวช่างดูธรรมดาสามัญเป็นคำที่หลายคนอาจพูดถึงโดยไม่นึกถึงสิ่งใด แต่กลับมีความหมายมากมายสำหรับคนที่ไม่เคยได้สัมผัส ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เดินออกจากแถวไปไม่มีแม้เต่เสียงค้านเดียวออกมาจากเหล่าคนที่ยืนอยู่


           อิงเฮยไม่เคยเปิดรับคนไม่มีการคักเลือกเหมือนกองทหารทั่วไป สู่(หนู)จะเดินทางไปยังที่ต่างต่างเพื่อชักชวนคนที่ไม่มีที่ไป ชักจูงคนที่ไร้บ้าน หากว่าเราเคยขาดสิ่งใดเราจะยิ่งหวงแหนมันเอาไว้'ครอบครัว'คำสามัญคำนี้ที่รวมเอากองกำลังที่กล้าแข็งที่สุดกองกำลังหนึ่งเอาไว้ด้วยกัน


           "สิ่งหนึ่งที่พวกเจ้าทุกคนที่ต้องรู้ก่อนออกไปทำภารกิจทุกครั้งมีไม่มาก หนึ่งสิ่งที่ต้องรู้ให้กระจ่างที่สุดไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นตัวของตนเอง เจ้าต้องรู้ว่าสิ่งใดคือจุดอ่อน สิ่งใดคือจุดแข็ง สิ่งใดที่ต้องปรับปรุง สิ่งใดที่ต้องพัฒนา"รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง การรู้ตนเองจนเชี่ยวชาญอาจไม่ทำให้ได้ชัยชนะร้อยครั้งแต่จะทำให้พวกเขาเอาตัวรอดกลับมาและมีโอกาสในการแสวงหาชัยชนะในครั้งต่อไป


           "สองสิ่งที่ต้องคำนึงเป็นอันดับแรกคือคำสั่งของหัวหน้าหน่วย พวกเจ้าอาจเก่งกาจหรืออ่อนแอแต่ทุกตัวหมากล้วนมีค่าในทุกภารกิจไม่ว่าจะเบื้ยหรือตัวขุน หากอยู่ในที่ที่ถูกในเวลาที่ถูกต้องแล้วล้วนพลิกกระดานได้ทั้งสิ้น ตรงนี้ไม่มีใครสำคัญไปกว่าใครไม่มีใครด้วยค่าจนต้องถูกเขี่ยทิ้ง เราเพียงแต่มีคนที่มีบทบาทที่เหมาะกับตนเองแตกต่างกันออกไปเท่านั้น"


           ต่อให้มีตัวขุนที่เยี่ยมยอดถึงเพียงไหนแต่หากมีขุนนั้นเพียงตัวเดียวไปสู้กับเบี้ยนับร้อยก็เป็นไปได้ยากที่จะชนะ และในทางกลับกันหากมีกำลังที่น้อยกว่ากันครึ่งหนึ่งแต่ทำบทบาทของตนเองอย่างดีวางแผนอย่างเหมาะสมโอกาสที่จะพ่ายก็ริบหรี่เช่นกัน


           "หัวหน้าหน่วยทุกคนถูกเลือกขึ้นมาไม่ใช่เพื่อทำภารกิจให้สมบูรณ์แบบที่สุด แต่เพื่อพาพวกเจากับมามากที่สุด เจ็บน้อยที่สุด"


           "สิ่งสุดท้ายที่ต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ"บนดวงหน้างดงามไม่ประดับด้วยรอยยิ้มอีกต่อไป ดวงตาคู่สวยฉายความจริงใจและแน่วแน่ออกมาจนหลายคนกลั้นลมหายใจโดนไม่รู้ตัว หากต้องเลือกเพียงหนึ่งข้อข้อนี้จะเป็นเพียงข้อเดียวนี้ตัวนางขอให้พวกเข้าจดจำไว้ เพียงข้อเดียวที่อิงเฮยทุกคนต้องสลักเอาไว้ในใจให้มั่น


           






           อัยย์สอบเสร็จวันที่สิบเจ็ดนี้ค่ะ ดังนั้นยังมาต่อแบบเดิมให้ไม่ได้ขอโทษด้วยน้า วันนี้มาลงให้ก่อนเพราะรู้ว่าหายไปนานมากค่ะ อัยย์เป็นคนนึงที่ชอบอ่านมากดังนั้นเลยพอจะรู้ว่าเวลาคนแต่งมาอัพให้มันมีความหมาย ปีนี้ไม่มีปิดเทอมค่ะแต่จะฝึกงานเลยอัยย์จะพยายามหาเวลามาลงให้นะค่ะ


          รักรีทนะคะ ฝันดีล่วงหน้าเช่นเดิมนะคะ









           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #904 MooAuN-3- (@pleng_moobar) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:02
    ขอบคุณนะคะ สนุกมากเลย 😊
    #904
    1
    • #904-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      20 พฤษภาคม 2560 / 01:57
      ขอบคุณเช่นกันค่ะที่ติดตามอวิ้นซีของอัยย์มาจนถึงตอนนี้
      #904-1
  2. #893 絶望 (@Audi2324) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 14:47
    ไอเราก็ชอบผลงานนะเเต่ว่าเราพึ่งอ่านไง ทำไมตอนนึงมันยาวเเบบนี้้T_T ทั้งวันก็อ่านไม่หมด เเต่ว่าดีเเล้วล่ะกว่าจะเจอนักเขียนที่เขียนดีเเล้วก็เเต่งได้ยาวขนาดนี้ก็หายากเเล้วล่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ สู้ ^_^
    #893
    1
    • #893-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      20 พฤษภาคม 2560 / 01:45
      เพื่อเราบนว่าสั้นนะคะ ขนาดมันเป็นคนตรวจยังอ่านแป๊บเดียวเอง ที่ยาวคงเป็จำนวนตอนมากกว่าค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะอัยย์จะสู้เต็มที่เพื่อคนอ่านที่น่ารักเลยค่ะ
      #893-1
  3. #891 aplcherry (@aplcherry) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 13:46
    เพิ่งอ่านจบเมื่อครู่ หลังจากอ่านมาสิบหกชั่วโม
    ไรท์ทำไมเขียนได้เก่งแบบนี้เนี่ย สนุกสุดๆ
    เนื้อเรื่องดีมากกกกก ภาษาดีมากก (ไม่รวมคำผิดนะ ) 555
    ชอบทุกคัวละครเลย มีทุกด้านให้อ่าน มีทุกมุมให้คิด
    รักแค่ไหนก็ขอแค่ได้รัก แค้นแค่ไหนก็มีเหตุผลในการให้อภัย

    สนุกจนขนลุกอ่ะค่ะ ชอบมากเลย รอติดตามนะคะ ^^
    #891
    1
    • #891-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      20 พฤษภาคม 2560 / 01:43
      ตกหลุคอมเมนท์อันนี้อีกอัน ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ทำให้เรามีแรงแต่งตอนต่อไปนะคะ คำผิดกับนิยายของอัยย์นี่แทบจะเป็นของคู่กันค่ะ ยิ่งวันไหนที่เพื่อนไม่ว่างตรวจให้ก็รู้ได้เลยค่ะว่าคำผิดบานเหมืนดอกเห็ดได้น้ำฝน
      #891-1
  4. #890 玉刷 (@Aikaterina) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 13:27
    รอค่า เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆนะคะ สู้ๆ
    #890
    1
    • #890-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      20 พฤษภาคม 2560 / 01:40
      Fighting เต็มที่แน่นอนค่ะ
      #890-1
  5. #887 jina (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:42
    คิดถึงอาคุณ มาไวๆนะคะไรท์
    #887
    0
  6. #884 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:10
    ขอบคุณมากค่ะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #884
    0
  7. #883 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:46
    ขอบคุณค่ะ
    #883
    1
    • #883-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      9 พฤษภาคม 2560 / 20:51
      ขอบคุณเช่นกันค่ะ
      #883-1
  8. #882 อ่อนหวาน~ (@Pashote) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 19:40
    สู้ๆนะคะ ^ o ^
    #882
    1
    • #882-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      9 พฤษภาคม 2560 / 20:50
      อ่านคอมเมนท์นี้แล้วfightเต็มที่แน่นอนค่ะ
      #882-1
  9. #881 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 19:30
    ขอบคุณค่ะ
    #881
    1
    • #881-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 85)
      9 พฤษภาคม 2560 / 20:50
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #881-1