眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,122 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,379 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    507

    Overall
    182,122

ตอนที่ 88 : 88

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 พ.ค. 60

88







           นอกจากเหล่าสมาชิกอิงเฮยที่รู้จักกันดีอยู่ก่อนแล้วทั้งเจ้าเมืองและแม่ทัพนายกองที่มีหน้าที่สำคัญล้วนมายืนอยู่ตรงหน้ากำแพงเมืองเพื่อต้อนรับกุนซือคนใหม่ที่ฮ่องเต้พระราชทานมาให้


           สายตาของเหล่าขุนนางฝ่ายบู้ดูไม่ใคร่พอใจกับการให้หญิงสาวที่ดูอย่างไรก็ไม่มีแรงพอจะเชือดคอไก่ให้ขาดมาเป็นหนึ่งในผู้ตัดสินใจเกี่ยวกับปัญหาที่กำลังเกิด แต่คนยศน้อยอย่างพวกเขาก็ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตารับพระราชโองการสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกส่งมาเพียงเท่านั้น


           กู้หลุนกงจู่ผู้นี้อยากจะเล่นอย่างไรอยากจะสร้างผลงานเช่นใดพวกตนคงไม่กล้าขัด เพียงขอให้อย่าได้ทรงสร้างเรื่องวุ่นวายหรือเพิ่มพูนปัญหาที่มีอยู่ให้ทวีความรุนแรงก็เพียงพอแล้ว


           "องค์หญิงเดินทางมาคงลำบากไม่น้อย รับเข้าพักที่จวนเจ้าเมืองก่อนเถอะขอรับ"เจ้าเมืองที่มีพุงพุ้ยไม่ต่างจากคนท้องสักเท่าใดก้าวออกมาพะเน้าพะนอทันทีที่เห็นพพระราชธิดาพระองค์โปรดของฝ่าบาท ดวงตาเรียวเล็กโค้างขึ้นจนแทบไม่เห็นตา


           "การเดินทางไม่ลำบากเท่าใด ตอนนี้ยังไม่พ้นยามเซินดีข้าคิดว่าคงมีเวลาไปดูสถานที่จริงสักครั้งกระมัง"


           เสียงถอนหายใจแว่วออกมาให้ได้ยินทำให้ท่านแม่ทัพผู้ถือตราตั้งคุมกองกำลังรักษากำแพงบูรพาในตอนที้กวาดสายตามองกลุ่มคนทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชาไม่ต่างจากก้อนน้ำเข็งของแดนเหนือที่กำลังแผ่ไอเย็น


           คนของอิงเฮยเคลือนตัวเข้ามาอยู่เบื้องหลังอวิ้นซีกงจู่โดยไม่ต้องรอใครต้องเอ่ยปากสั่ง บอกว่าไม่เพียงบันดาศักดิ์เท่านั้นที่กู้หลุนกงจู่ถือครองไว้แต่ยังรวมถึงอิงเฮยอีกด้วยที่พร้อมหันซ้ายขวาตามพระบัญชา


           "ถึงจะเป็นยามเซินอยู่ก็ไม่ควรไปที่เขตอันตรายก่อน พวกกระหม่อมจะจัดการประชุมร่วมกับทางคนของท่านเจ้าเมืองเพื่อเตรียมการรับมือ หากองค์หญิงสะดวก"


           "ท่านรองแม่ทัพไม่ต้องเกรงใจ"ซูอวิ้นซีเอ่ยตำแหน่งอีกฝ่ายตามชั้นยศที่ประดับอยู่บนชุดแล้วยิ้มอย่างพอใจ นางเข้าใจสถานการณ์เช่นนี้ดีการให้พวกเขายอมรับตั้งแต่ครั้งแรกคงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้นางรู้อยู่ก่อนแล้ว"ไม่ทราว่าท่านคือ..."


           "กระหม่อมอู่หวงจี"


           "รบกวนท่านรองแม่ทัพอู่ด้วย"


           คนสนิทเห็นท่านรองแม่ทัพคลายคิ้วที่ขมวดอยู่ตั้งแต่ครึ่งชัวยามก่อนลงก็เบาใจลง ในใจภาวนาไม่ให้หัวหน้าที่ใจร้อนเหมือนอากาศยามคิมหันทะเลาะเบาะแว้งกับตัวแทนที่ถูกส่งมาจากทางพระราชวัง


           คณะเดินทางใช้เวลาเพียงไม่านก็ถึงสถานที่ประชุมแต่ยังไม่ทันที่จะได้นั่งนายทหารคนหนึ่งก็รีบรุดเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี


           "มีสิ่งใด"รองแม่ทับอู่เริ่มสีหน้าดำคล้ำเข้าไปทุกที วันนี้มันอะไรกันนักกันหนากัน


           "มีกล่องของขวัญเขียนพระนามกู้หลุนกงจู่ถูกทิ้งไว้ที่หน้าจวนเจ้าเมืองขอรับ"คำตอบของนายทหารส่งให้สายตาทุกคนมองไปที่เข้าของนามที่ถูกจารึกโดยมิได้นัดหมาย


           "ส่งมาให้ข้า"


           "ช้าก่อน"เสียงจื่อซือซือที่ดังขึ้นเหมือนฟ้าผ่าหยุดมือทายหารยศน้อยให้ไม่กล้าขยับ มือที่ถือกล่องไม้สั่นไหวเล็กน้อยก่อนกลับมาเป็นปกติ จมูกที่ดีเลิศยิ่งกว่าใครทั้งหมดได้กลิ่นคาวโลหิดเจือจางออกมาจากตัวกล่อง กระบี่บางที่ข้างเอวถูกตวัดออกจากฝักแล้วใช่ปลายโยนกล่องเจ้าปัญหาขึ้นกลางอากาศก่อนตวัดอาวุธอีกคราเพื่อทำลายตัวกล่อง


           แขนที่ถูกตัดจนมีแผลเสมอกันอย่างดีตกออกมาพร้อมของสิ้งหนึ่งที่กลิ้งไปทางกู้หลุงกงจู่ได้อย่างพอเหมาะพอดี  


           สิ่งของทรงกลมสีเงินที่ดูไร้พิษภัยกลับทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมือบางหยิบมั้นขึ้นมาก่อนจะมีใครได้เอ่ยปากห้ามได้ทัน นางจำได้ดีว่าสิ่งนี้คืออะไรและตนได้มอบมันให้ผู้ใดเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา


           "นายหญิงตรงนี้มีสลักข้อความไว้เจ้าค่ะ"คนช่างสังเกตพบว่ามีตัวอักษรสลักเอาไว้ที่ฝากล่องอย่างชัดเจน


           "ว่าอย่างไร"เสียงที่ถามออกไปสั่นเครือเหมือนไม่ใช่เสียงของตัวนางเองมือที่กำเครื่องบรรณาการสูงค่ากำแน่นเข้าจนสั่นไหว


           "หากกู้หลุนกงจู่ยังไม่วางมือจากต้าชิงอันเพ้อฝัน ข้าจะส่งชิ้นอื่นมาตักเตือน..."


           "พอได้แล้วซือซือ"เจาจิงคุณกระชากแผ่นไม้ออกมาจากมือของผู้มีตำแหน่งเป็นลูกน้อง ตัวมันเองได้ยินเสียงหัวใจที่แผ่วจสงลงของอวิ้นซีชัดจนต้องรีบหยุดซือซือไม่ให้พูดสิ่งใดไปมากกว่านี้


           ดวงตาทรงเสน่ห์ก้มลงมองแขนที่ตกอยู่กลางโต๊ะก็เห็นลวดลายหนึ่งที่คุ้นตา พยัคฆ์หมอบที่นางเคยบอกว่ายึกยือจนมองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด ภาพของคนที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดผุดขึ้นในห้วงความคิด หลางหย่งจิ้นไม่ใช่ท่านใช่หรือไม่


           ร่างเล็กทรุดลงบนพื้นไม่ต่างจากตุ๊กตาผ้าที่ถูกตัดเชือกชักใยจนไม่สามารถตั้งตนเองให้ตรงได้อีก


           "นายหญิง"


           "อวิ้นซี"


           ไม่มีใครกล้าหายใจตั้งแต่เห็นชิ้นส่วนมนุษย์นั้นตกลงบนโต๊ะแล้ว มีเพียงอู่หวงจีที่ลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจใคร'ผู้หญิงก็เป็นเอาเสียแบบนี้ ใจอ่อน โลเล จะให้มาทำงานใหญ่ได้อย่างไร'


           ข่าวการ'ล้มป่วย'ของกู้หลุนกงจู่แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนเจ้าเมืองและค่ายทหารโดยมีเค้ามูลความจริงบ้างไม่มีบ้างแะปนกันไป


           'ท่านเป็นถึงพระธิดาคนโปรดจะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร'


           'การเดินทางมาคงเหนือยมากจะทรงพักไปจนถึงวันที่เรื่องเสร็จก็ไม่มีใครกล้าว่าสิ่งใด'


           'ผู้หญิงก็เช่นนี้'


           จื่อซือซือฟังความเหล่านี้แล้วโกรธจนหน้าแดงหน้าดำไปหมด พวกเขาเหล่านี้ไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่าความเห็นใจเลยหรือ


           พวกมันที่ปากพล่อยทั้งหลายนี้ไม่เคยรู้เลยหรือว่าเพื่อแผ่นดินแม่เพื่อมาตุภูมิที่พวกมันหยัดยืน 'นายหญิง'ของพวกตนยอมสละสิ่งใดไปแล้วบ้าง


           "ข้าอยากจะฆ่าพวกมันเสียให้หมดแล้วดึงลิ้นออกมาโรยเกลือแล้วเผาไฟ"


           "ซือซือ อย่าได้ใจร้อนพวกเราเองก็โกรธไม่แพ้เจ้าแต่ทำแบบนั้นนายหญิงจะยิ่งแย่"กลับเป็นคนที่ดูใจร้อนเช่นจือหยี่ที่เป็นคนห้ามปราม


           "ถ้านายหญิงเป็นอะไรไปข้าจะกวาดล้างคนทำเรื่องให้เฮี่ยน"


           "เช่นนั้นเจ้าก็ระดมพลรอไว้ได้เลย"เสียงซือเซียวที่ดังออกมาพร้อมตัวทำให้ซือซือเบิกดวงตากว้าง 


           "ร้ายแรงถึงเพียงนั้น"จื่อซือเซียวเพียงพยักหน้ารับครึ่งครั้งเท่านั้น









     

           "อาคุณ"เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าได้สติแล้ว เจาจิงคุณที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมลุกมาเกือบครึ่งชั่วยามขยับตัวทันที"สัญญากับข้าข้อหนึ่งได้หรือไม่"เสียงนี้เแผ่วเบาจนแทบจางหายไปกับสายลมแต่ที่เบาหว่าคือเสียงหัวใจ


           "ได้  ได้ทุกสิ่ง"ไม่ว่าข้อเรียกร้องคืออะไรมันไม่มีวันปฏิเสธ ต่อให้นางต้องการชีวิตนี้ก็ยินดีจะมอบให้โดยไม่ลังเล


          "อย่าตาย"น้ำตาหยดน้อยกลิ้นลงมาจากหางตา"อย่าได้เอาชีวิตตนเองมาปกป้องคนเช่นข้า"


           เมื่อไม่มีเสียงตอบรับตามที่คาดหวังก็ย้ำด้วยเสียงที่ดังจนแทบเป็นตะโกน"ว่าอย่างไร สัญญา สัญญาออกมาสิ"


           "ได้"เสียงนี้หนักแน่นพอที่จะหยุดความบ้าคลั่งด้านในหัวใจของนางเอาไว้ได้ ร่างเล็กบนเตียงหยุดการดึงทึ้งร่างกายที่ทำให้ตนเองบาดเจ็บโดยไม่รู้ตัวและยอมสงบนิ่งในอ้อมกอดของแม่ทัพผู้ไล้พ่ายแห่งกองกำลังอินทรีย์ดำปล่อยให้เสื้ออีกฝ่ายกลายเป็นผ้าซับน้ำตาที่ไหลลงมาเหมือนสายฝน"ข้าจะไม่ตายเพื่อปกป้องท่าน แต่จะมีชีวตอยู่เพื่อปกป้องอวิ้นซีตลอดไป"


           "ขอบคุณ อาคุณ ขอบคุณมาก ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ"โผเข้ากอดคนตรงหน้าด้วยทั้งสองแขนก็ไม่อาจโอบร่างสูงใหญ่ไว้ได้รอบทั้งที่อีกฝ่ายโอบตนได้ด้วยแขนเพียงข้างเดียวเท่านั้น


           เจาจิงคุณ แม่ทัพไร้พ่ายแห่งกองกำลังอินทรีดำ อาคุณของนางโตถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ ถึงเป็นแบบนั้นในความคิดของตนภาพที่ยังติดอยู่ภายในคือเด็กมอมแมมที่มีบาดแผลโทรมกายกับดวงตาสีน้ำเงินที่ดื้อรั้นที่มองมาในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่หาได้ผูกพันกันด้วยสายเลือด ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่จะไม่มีวันยอมเสียไปเป็นอันขาด


           กำแพงที่เคยถูกใครคนหนึ่งพังเข้ามาถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างไม่เร่งร้อน หากยังต้องยืนอยู่ตรงนี้ หากยังต้องมีลมหายใจ หัวใจเช่นคนสามัญนั้นไม่สมควรมีสิ่งที่จำเป็นหาใช่ความรู้สึกอันอ่อนไหวแต่เป็นป้อมปราการเหล็กกล้าที่คนอย่างตนจำเป็นต้องสร้างขึ้นมา


           อาคุณยืนอยู่ตรงนี้ด้านนอกมีกองกำลังอินทรีย์ดำที่ทิ้งชีวิตไว้ในสนามรบเพื่ออุดมการณ์ของนาง ยังมีทหารอีกหลายสิบหมื่นที่ฝากชีวิตไว้กับการตัดสินใจของตน 


           นาฬิกาสีเงินที่มักพกติดกายถูกถอกสลักเพื่อหยุดเข็มไม่ให้เคลื่อนต่อไปด้านหน้าได้อีกก่อนเก็บลงในกล่อง นาฬิกาทั้งสองถูกทำเอาไว้คู่กันเมื่อเรือนหนึ่งหยุดเดินอีกเรือนก็ควรหยุดเดินด้วยเช่นกันมิใช่หรือ


           เรียกสาวใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลเข้ามาช่วยจัดการตนเองให้อยู่ในสภาพที่พอจะออกไปพบผู้คนก็ลุกขึ้นจากหน้ากระจก กุนซือ...หัวโขนที่สวมใส่อยู่เป็นตัวแทนของมันสมอง ตำแหน่งกู้หลุนกงจู่ที่ติดกายเป็นตัวแทนของของขวัญกำลังใจ ชีวิตนี้ยังมีเวลาให้หลั่งน้ำตาอีกมากมายนับไม่ถ้วนแต่หาใช่ยามที่ข้าศึกประชิดกำแพง ไม่ใช่ยามที่อิงเฮยต้องเสี่ยงภัย


           พวกมันกล้าทำเช่นนี้แผนการเจรจาคงไม่จำเป็นแล้ว จะทำการณ์ใหญ่ใจต้องแข็งและเด็ดขาดนั่นคือสิ่งที่ซูอวิ้นซีไม่เคยมี ความอ่อนโยนและเมตตาที่มีทำให้นางอ่อนแอกว่าที่ควรจะเป็น ความเมตตาทำให้ตัวนางไม่มีความเด็ดขาดหรือแน่วแน่เพียงพอ


           ต้องขอบคุณพวกมันที่ช่วยสลักความเหี้ยมโหดเข้ามาแทนที่คำว่าปราณีที่เคยปรากฎ คำนี้จะสลักลึกในใจพร้อมกับลบล้างคำว่าเมตตาให้จางหายไปจนสิ้น


           การประชุมยังคงดำเนินต่อไปแม้จะไม่มีกุนซือคนสำคัญและหัวหน้ากองกำลังอินทรีย์ดำ รองแม่ทัพทั้งหลายต่างถกเถียงกันไม่ต่างจากนกกระจอกแตกรัง จากแต่เดิมที่เคยวุ่นวายอยู่แล้วเพราะแม่ทัพใหญ่ที่บาดเจ็บจนต้องถูกส่งตัวกลับไปรักษากลับยิ่งวุ่นวายจนจับสิ่งใดไม่ได้จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา


          เสียงพัดคุยถกเถียงหยุดลงเมื่อประตูห้องประชุมถูกเปิดทุกคนหุบปากลงอย่างพร้อมเพียงเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้อยู่หลังบานประตู สายตาหลายคนเพิ่มความคลางแคลงสงสัยมากกว่าคราวแรก ไม่แปลกที่จะไม่มั่นใจในตัวของคนที่ล้มลงตั้งแต่วันแรกที่มา


           "ข้าอยากเริ่มสรุปการวางแผนปกป้องกำแพงป้อมอีกครั้ง"ซูอวิ้นซีเดินไปนั่งในตำแหน่งประธานที่ยังถูกเว้นว่างเอาไว้


           "องค์..องค์หญิงหากไม่ไหวให้พวกเราจัดการกันเองก็ได้พะยะคะ"รองแม่ทัพนายหนึ่งเอ่ยปากอย่างไม่กลัวตาย สายตาบอกถึงความเคลือบแคลงและดูถูก


           "ในเมื่อเจ้ายังรู้ว่าเปิ่นกงคือองค์หญิงก็ทำตามที่สั่งไม่ดีหรือ แม้ในกองทัพยศศักดิ์จะเป็นเรื่องเล็กแต่ที่ที่ข้าก็เป็นกุนซือที่ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งให้ด้วยพระองค์เอง เจ้ากล้าสงสัยในการตัดสินใจของพระองค์เช่นนั้นหรือ"แม้ไม่พูดถึงเรื่องนั้นตราแม่ทัพใหญ่ก็อยู่ในมืออาคุณ ในที่นี้มีใครมีอำนาจมากกว่าซูอวิ้นซีผู้นี้บ้าง มือเล็กกางแผนผังกำแพงประกอบการวางแผนโดยไม่มีใครกล้าเอ่ยสิ่งใด"เราจะเริ่มวางแผนป้องกันกำแพงกันเป็นอันดับแรก"











           แม้ไม่พอใจคำพูดของนายทหารนานนั้นประกอบกับอารมณ์ที่ยังไม่สงบนิ่งดีแต่เมื่อเริ่มทำงานความรู้สึกทั้งหลายก็ถูกตัดออกจนสิ้น แผนภูมิประเทศในหลายมุมมองถูกนำออกมาแผ่กลางโต๊ะเพื่อวิเคราะห์อย่างละเอียดสูงสุด 


           กู้หลุนกงจู่เตรียมการมาพร้อมเพียงใดทุกคนรู้แก่ใจพร้อมกันในตอนนี้ แม้จะยังมีข้อกังขาในตัวอีกฝ่ายก็อดยอมรับไม่ได้ว่าการมีกู้หลุนกงจู่ผู้นี้อยู่ที่นี่ในตอนนี้ด้วยดีกว่าเดิมมากนัก เมื่อสรุปประเด็นปัญหาแล้วแก้ไขกันไปทีละส่วนปัญหายุ่งเหยิงที่ถูกนำมาสุมรวมกันก็ก็ถูกลดทอนลงอย่างเห็นได้ชัด


           แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าพูดจาส่งเดชอีกต่อไปการถกปัญหาเป็นเรื่องง่ายดาย กู้หลุนกงจู่พูดไปเช่นไรเมื่อตอนแรกทุกคนยังคงจำได้แต่เมื่อลงมือทำงานกลับรับฟังความคิดเห็นแต่โดยดีหาได้เอายศศักดิ์มาข่มขู่ดังที่คิดกังวล


           ทำงานง่ายกว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้มาก


           "อีกฝ่ายใช้ทางลาดชันให้เป็นประโยชน์หลายครั้ง ทั้งยังเข้าใจในพื้นที่เขตของตนได้อย่างทะลุปรุโปร่งทำให้เราทำได้เพียงตั้งรับ"ทางราดเอียงมาทางกำแพงเมืองทำให้ศัตรูใช้ฟางก้อนเผาไฟหรือลูกหินก้อนใหญ่กลิ้งมาตามเนินแล้วก่อความวุ่นวายและปล้นสะดม เมื่อยามตามไปกวาดล้างการเข้าไปยังพื้นที่ที่ไม่ชำนาญก็ทำให้กำลังรบที่ควรจะมีถดถอยเพราะต้องคอยตามกวาดล้างอาวุธเหล่านั้น"หากไม่ใช้เพราะกำแพงป้อมสูงนี้ถูกสร้างอย่างมั่นคงแม้แต่ป้อมตรงชายเขตคงถูกจีแตกแล้ว"กำแพงถูกก่อขึ้นมาจากหินผสมเหล็กกล้าจึงยังตั้งอยู่ได้โดยไม่บุบสลาย แบบแปลนถูกสร้างอย่างละเอียดตั้งแต่ครั้งปฐมจักรพรรดิและถูกซ่อมแซมอย่างเหมาะสมเสมอมาทำให้กำแพงบูรพายังคงตั้งตระหง่านอย่างองอาจ


           "ลองสร้างเครื่องป้องกันบ้างแล้วหรือไม่"


           "หลายครั้งแล้วขอรับ ใช้ไม้แหลมปักเป็นแนวเฉียงแบบเดียวกับที่เอาไว้ต้านทานทหารม้าก็พอกันก้อนฟางติดไฟได้แต่จะเสียหายไปบ้าง ส่วนหินก้อนใหญ่นั้นเป็นยังปัญหาขอรับ"มิใช่ว่าไม่เคยลองทำหรือหาทางแก้เลยแต่ส่วนใหญ่นั้นใช้ไม่ได้ผลเอาเสียเลย

       

           "ดีแล้ว"นับว่าสถานการณ์ยังดีกว่าที่คิดเอาไว้มากอย่างน้อยรองแม่ทัพเหล่านี้ก็ไม่ดูถูกสตรีจนไม่รับฟังสิ่งใด ทั้งยังลงมือทำไม่นิ่งนอนใจกับเรื่งที่เกิดนับว่าดีแล้วจริงๆ"พวกท่านคงรู่จักฝ่ายกั้นน้ำกันใช่หรือไม่"


           "ขอรับ"


           "หากลองใช้หลักการเดียวกันในการป้องกันพื้นที่ใช้หินแบบเดียวกับที่ก่อกำแพง วางเป็นแนวเพื่อลดแรงปะทะจากก้อนเมื่อมาถึงกำแพงก็ไม่มีแรงมากสักเท่าใดแล้ว หากใช้ไม้แหลมแล้วติดไฟเปลี่ยนเป็นเหล็กได้คงดีไม่น้อยแม้จะเสียงบประมาณมากเกินไปในคราวแรกแต่เมื่อคำนึงถึงระยะยางก็นับว่าคุ้มค่า"


           "ทำเช่นนี้หากไม่ประสบผลคงเสียเงินไปไม่น้อยยิ่งมีการปล้นสะดม เงินส่วนหนึ่งยังด้วงแบ่งเอาไว้เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบปัญหา"รองแม่ทัพที่เอ่ยวาจาขึ้นในตอนแรกพูดด้วยเสียงกล้ากลัวเพราะชนักติดหลังที่ยังค้างอยู่


           "จริงของท่าน"สิ่งที่พูดมาเป็นเพียงความคิดที่มาจากการอ่านตำราทั้งหลายในความเป็นจริงไม่รู่ว่าจะใช้ได้มากน้อยเท่าใด"เช่นนั้นเครื่องป้องกันลองทำขนาดย่อมแล้วทดลองดูเอาก่อน เพิ่มการขุดคูต่อกับแม่น้ำทางใต้คงไม่ยากจนเกินไปสิ่งที่ต้องลงทุนคือกำลังคนเท่านั้นท่านรองแม่ทัพคิดเห็นเช่นไร"


           "กระหม่อมว่าตามนั้นเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว แต่ยังเหลือปัญหาเรื่องพวกโจร"หากไม่กำจัดที่ต้นตอแต่หาวิธีป้องกันอย่างเดียวปัญหาก็จะมีมาไม่จบไม่สิ้นเสียที


           "ข้ายังไม่มีหนทางที่จะทำทุกอย่างให้สำเร็จไปพร้อมกันได้"ซูอวิ้นซียอมรับในความผิดพลาดมือตวัดผู้กันขีดเขียนบนกระดาษเพื่อสรุปสิ่งที่ต้องทำ และสิ่งที่ยังเหลือให้แก้ปัญหา นางยังขาดประสบการณ์จากสนามรบจริง คนที่ไม่เคยสัมผัสเรื่องพวกนี้ด้วยตนเองเช่นตนไม่อาจมองปัญหาได้ไม่ครอบคลุมทั้งหมด"มีใครมีข้อเสนอแนะบ้างหรือไม่"


          "ที่หมู่บ้านของกระหม่อมเคยล้อมจับโจรครั้งหนึ่งได้ผลทีดีเดียว ตอนแรกให้พวกมันไม่รู้ว่าเราสามารถป้องกันตัวได้ปล่อยให้พวกมันลุกหนักเข้าจนได้ใจแล้วก็แบ่งเอากำลังคนไปล้อมจับ"รองแม่ทัพอีกนายพูดอย่างเก้อเขินด้วยไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดเช่นไรให้ผู้อื่นเข้าใจ แต่เมื่อคนที่มีปัญหากับกู้หลุนกงจู่ยังกล้าเสนอแนวทางคนตนจึงกล้าลองเช่นกัน


           "ขอบใจท่านมาก ความคิดนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ปกติพวกเราก็ซ่อมแซมเครื่องกีดขวางอยู่แล้วหน้ากำแพงป้อมก็มีหญ้าอยู่บ้างหากเพิ่งแนวหินคงไม่ผิดสังเกตุเท่าใดส่วนคูที่จะขุดคงต้องค่อยเป็นค่อยไป หากพวกมันลงมือเราค่อยแบ่งกำลังพลบางส่วนไปล้อมจับถึงเวลานั้นการเก็บกวาดให้หมดคงง่ายขึ้น"มองตุ๊กตาดินเผาที่ใช้แทนกำลังพลแล้วเงยหน้าขึ้นสบสายตาคนที่เหลือ"กองกำลังใดหน่วยใดเป็นผู้จัดการคงต้องให้พวกท่านที่รู้ดีกว่าเป็นคนตัดสินใจ เรื่องนี้ให้รองแม่ทัพอู่เป็นคนจัดการแล้วกัน"


           "กระหม่อมรับพระบัญชา"อู่หวงจีประสานมือคราวะรับคำสั่ง ในใจมีความรู้สึกละอายแก่ใจไม่น้อย


           "ความสามารถของหน่วยทั้งสี่ของกองกำลังอินทรีย์ดำซือเซียวจะแจกแจงให้ทราบกันอีกครั้งในภายหลัง หากต้องการความช่วยเหลือในส่วนใดอย่าได้เกรงใจ"สี่จตุรเทพลุกขึ้นแล้วประสานมือรับคำแต่โดยดี รู้กันว่าแม้กำลังพลของกองกำลังอินทรีย์ดำไม่มากเท่ากองทัพอื่นแต่ล้วนทรงประสิทธิภาพไใ่มีใครไม่ทราบเรื่องนี้"ยุติการประชุมเท่านี้ เร่งดำเนินการเร็วเท่าไรจะยิ่งดีขอให้แต่ละกองพลดำเนินการตามที่วางแผนไว้ได้เลย"หากปล่อยเวลาทิ้งให้นานเท่าใดประชาชนจะยิ่งเดือดร้อนและเสียขวัญ


           "องค์หญิง"


           "รองแม่ทัพอู่เชิญ"


           "กระหม่อมขออภัยที่เอ่ยวาจาไม่สมควร"อู่หวงจีคุกเข่าลงคารวะ แม้จะไม่เชื่อว่าสตรีจะสามารถสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับกองทัพได้แต่คนในพื้นที่เช่นตนเห็นเชื้อพระวงค์คนหนึ่งห่วงใยชาวเมืองอย่างจริงใจก็อดละอายแก่ใจไม่ได้


           "รีบลุกขึ้นเถอะ ที่จริงเรื่องนี้ข้าเองมีส่วนผิดไม่น้อย อวิ้นซีเป็นผู้เยาว์พูดจาล่วงเกินผู้อวุโสต้องขออภัยเช่นกัน"จะทำงานกับคนหมู่มากเรื่องกระทบกระทั่งเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ยาก 


          ค่านิยมเรื่องบุรุษสตรีนั้นมีมานานมากแล้วในซูโจวจะให้เปลี่ยนในวันสองวันนั้นเป็นไปไม่ได้เพียงแค่อีกฝ่ายรู้ว่าตนผิดแล้วขอโทษนั่นเพียงพอแล้ว


           "ในที่นี้จะไม่มีกู้หลุนกงจู่มีเพียงกุนซือซูอวิ้นซีเท่านั้น หากข้ากระทำสิ่งใดผิดไปหรือมีความคิดเห็นใดข้อให้ผู้อวุโสทั้งหลายกรุณาชี้แนะด้วย"สายตาที่มองมาอาจเปลี่ยนไม่ได้ในทันทีแต่สักวันหนึ่งนางจะลบความแตกต่างนี้ออกไป เช่นเดียวกับที่สักวันจะก่อกำแพงกล้าแข็งไว้ปกป้องหัวใจ


           เจาจิงคุณมองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนอารมณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือโดยไม่เอ่ยสิ่งใด รู้ว่าในแววตาที่อ่อนโยนที่มันเคยรู้จักเก็บงำประกายมืดดำของความแค้นเอาไว้จนหาจุดหยั่งความลึกได้ไม่เจอ ที่ควบคุมตนเองได้ดีถึงเพียงนี้เป็นเพราะรอเวลาเอาความแค้นเคืองทั้งหมดไปลงกับศัตรูต่างหากเล่าอวิ้นซีของตนในตอนนี้คือภูเขาไฟเคลื่อนที่ที่รอเวลาระเบิดออกมาให้ศัตึพังพินาศ












           ตอนนี้ยาวหน่อยนะคะเพราะไม่รู้จะตัดยังไงดีให้จบลง 


           ฮือออออ ทุกคนอย่าเผาบ้านอัยย์น้า เค้าเตรียมแบริเออร์กับถังดับเพลิงไว้พร้อมนะบอกเลย


           ตอนนี้คือสาเหตุที่เราตัดบทพี่หลางไปเยอะจนเหมือนมีเงินไม่พอจ่ายค่าตัวค่ะ ถ้านางมีบทมากกว่านี้~~~รีทที่น่ารักต้องหาทางเผาบ้านอัยย์แหงๆตั้งแต่นี้ไปอวิ้นซีของเราคงโหดได้จริงๆสักที



           ฝึกงานแล้วอย่าว่าแต่เวลาแต่งนิยายเลยค่ะเวลานอนยังไม่ค่อยมี ถ้าหายตัวไปนานเกินหนึ่งเดือนแปลว่าถูกฌาปนกิจไปแล้วนะค่ะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ได้เลย


           รักรีทเช่นเดิมน้า


           ฝันดีไม่คิดเผาบ้านอัยย์นะคะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #1133 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 02:13
    รู้สึกเศร้าแต่ก็แอบดีใจ เพราะแอบเชียร์อาคุณอยู่เสมอออรั้ยยย
    #1133
    0
  2. #930 unknow-me (@someone-is-me) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 08:33
    พี่หลางตายจริงเหรอ เอาจริงสิ ไม่เอาาาาาา
    #930
    1
    • #930-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:57
      อืมเราต้องพิมพ์ยังไงบ้านถึงจะปลอดภัยจากอัคคีภัยค่ะ
      #930-1
  3. #928 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 12:09
    ขอบคุณค่ะ
    #928
    1
    • #928-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:56
      ด้วยความยินดีค่ะ
      #928-1
  4. #927 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 21:03
    มันไม่จริงใช่มั้ย (-__-!)
    #927
    1
    • #927-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:55
      ..........(-.-)"
      #927-1
  5. #926 玉刷 (@Aikaterina) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 07:02
    คิดถึงง
    #926
    1
    • #926-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:55
      เหมือนกัน
      #926-1
  6. #925 jina (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 18:41
    ไรท์มาบ่อยๆนะคะ วันเว้นวันก็ยังดี
    #925
    1
    • #925-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:54
      โอยแบบนั้นคงไม่ไหวอะตัวเอง
      #925-1
  7. #924 Mam Phornphen (@tongmam) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 17:51
    เฟส ในกลุ้มเราตอนนี้กำลังเศร้า เรารู้ข่าวจากในเฟส ไม่กล้าอ่านเลย อ่านข้ามๆ ขอเวลาทำใจก่อน สงสารที่สุด
    #924
    1
    • #924-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 09:47
      มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอก....มั้ง
      #924-1
  8. #923 Mam Phornphen (@tongmam) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 17:49
    ทำไมไรท์ทำแบบนี้ ฆ่ากันห้ตายเลยดีกว่าไม๊ เราว่าจะไม่เชียร์พี่กแล้ว แต่แกน่ารักเกินห้ามใจ ทำไมทำอย่างนี้ ใจร้าย ตกลงจะให้จิงคุณเป็นพระเอกเหรอ นางก็ดี แต่ความรู้สึกเรา ยังไงนางก็เป็นได้แค่คนในครอบครัว เป็นได้แค่น้องชาย

    ฮือ ฮือ ไรท์ใจร้าย อยากวางระเบิดบ้านไรท์จริงๆ
    #923
    1
    • #923-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 09:04
      อย่าระเบิดบ้านเราเลยน้า แค่เผาก็พอแล้วเค้าเตรียมไว้แค่ถังดับเพลิงเองตัวเอง
      #923-1
  9. #922 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 17:16
    เศร้ามาก
    #922
    1
    • #922-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 09:03
      งืออออออออ
      #922-1
  10. วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 17:16
    ว่าจะถามหลายตอนละว่า พระเอกไปไหน ค่าตัวแพงหรา แต่โผล่มาแต่แขนนี่ก็ไม่ไหวนะ สงสารอวิ๋นซี ปอลอ ใครตายเราไม่ว่าแต่ถ้าอาคุณตายเราเลิกอ่าน...หึๆๆๆ
    #921
    1
    • #921-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 09:03
      อาคุณตายนี่นากค่ะเป็รคนโปรด...แค่กๆ ไม่ใช้อาคุณเป็นลูกครึ่งมังกรในเรื่องคงหาคนมีฝีมือพอฆ่าอาคุณยาก ยกเว้นอวิ้นซีดูจะไม่มีใครฆ่าสุดหล่อคนนี้ได้
      #921-1
  11. #920 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:49
    แค่กลลวงใช่ไหม พี่หลางอย่าเพิ่งทิ้งกันสิ
    #920
    1
    • #920-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 09:00
      คนตรวจทานก็อ่านแล้วช็อคเหมือนกันค่ะ มันบอกว่าจบเศร้าจะเลิกตรวจนิยายให้
      #920-1
  12. #919 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:40
    พี่หลางไม่ได้ตายใช่มั้ยแค่ขโมยเสื้อผ้าและนาฬิกาหรือเปล่า สงสารนะ ยังหวานไปไม่นานเลย
    #919
    1
    • #919-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 08:58
      ทำไมทุกคนแลดูรักเฮยขึ้นมาเลย
      #919-1
  13. #918 Homunculus (@Ithaji) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:37
    กลลวงใช่มั้ย เฮียไม่น่าตายง่ายๆนะ
    #918
    1
    • #918-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 08:58
      งืมเราจะไม่ขอพูดถึงแล้วกัน
      #918-1
  14. #917 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:31
    ไม่น่าใช่พระเอกนะคะ คิดว่าน่าจะเป็นคนอื่นมากกว่าที่ตาย แต่เอาของที่พระเอกชอบมาห้อยไว้มากกว่าค่ะ
    #917
    1
    • #917-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 08:56
      อืมเรื่องนี้เราจะไม่ออกความเห็น
      #917-1
  15. #916 bella a (@maynakiris) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:29
    แง พระเอกตายแล้ว ม่ายน้าาา
    #916
    1
    • #916-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 88)
      2 มิถุนายน 2560 / 08:55
      แน่ใจหลอค่ะว่าพระเอกคือคนนี้
      #916-1