眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,015 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    400

    Overall
    182,015

ตอนที่ 9 : 9 re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    8 ม.ค. 60


9

 

 

 

 

 

 

          "น้ำหนึ่งกาของผู้เป็นราชามีค่าเท่าไร" คำถามในตอนนั้นของฮ่องเต้บัณฑิตทั้งหลายในตอนนั้นล้วนตอบไม่ได้ทั้งสิ้น  แม้แต่ที่ปรึกษาคนปัจจุบันของฝ่าบาทในตอนนี้ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้เช่นกัน  จะหาคำตอบได้อย่างไรในเมื่อผู้ที่ตอบคำถามนี้ได้สิ้นใจตรงหน้านางเมื่อสองปีก่อนมิใช่หรือ ฝ่าบาทเองก็รู้อยู่แก่ใจแต่ก็ยังเพียรหาผู้ที่จะมาตอบคำถามที่ทรงรู้เฉลยเป็นอย่างดี สุดท้ายนางเองก็ไม่ได้พักผ่อนอย่างที่รับปากหรงหวาเสียทีจะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อโอกาสอีกหนึ่งมาวางอยู่ตรงหน้าใกล้ถึงเพียงนี้


         ฉีอวิ้นซีพาสาวใช้เข้ามานั่งไม่ไกลจากเวทีการแสดง ใกล้ถึงเวลาที่เถ้าแก่เจ้าของร้านจะออกมาเล่าเรื่องเหมือนอย่างเคย ทั้งร้านในตอนนี้แน่นขนัดไปด้วยลูกค้าที่ติดใจฝีมือทำอาหารและฝีปากการเล่าเรื่องของเถ้าแก่เจ้าของร้าน


         "ในรัชสมัยของพระเจ้าซูหนานตี้พระจักรพรรดิที่12 แห่งรางวงศ์ ได้มีการจัดสอบจองหงวนครั้งใหญ่ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศเดินทางมาในเมืองหลวงจงคึกครื้นยิ่งกว่าเทศการใด  บ้างก็เพื่อสอบบ้างก็เพื่อมาชมดูการสอบนั้นการสอบวันนั้นยิ่งใหญ่กว่าทุกปี มีผู้มากความสามารถมากมายจากทุกที่ พระราชานั้นเห็นสมควรจึงได้อนุญาตให้บุรุษทุกคนจะยากดีมีจนก็สามารถมาเข้าร่วมรับการทดสอบได้ทั้งสิ้น"ถึงเถ้าแก่ของร้านจะเล่าเรื่องเดิมซ้ำอีกรอบ แต่น้ำเสียงท่าทางจังหวะจะโคนสนุกสนานตื่นเต้นที่ใช้ก็ยังดึงความสนใจของลูกค้าให้อดดูชมซ้ำอีกครั้งไม่ได้


            "การทดสอบนั้นมีทั้งแข่งแต่งบทประพันธ์เดินหมาก เขียนอักษร วาดภาพ ตอบปัญหา แม้แต่การขับร้องหรือร่ายรำยังมีให้เห็น เป็นการเปิดโอกาสให้ประชาชนได้แสดงความสามารถของตนอย่างแท้จริง"ภาพงานที่ยิ่งใหญ่วันนั้นยังติดตู้เล่าเรื่อง ทำให้สามารถบรรยายซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้เหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน


         "แต่อนิจจาผู้ผ่านบททดสอบทั้งหลายเหล่านั้นมีถึงสามคน ฝ่าบาทจึงได้ตั้งคำถามขึ้นมาอีกหนึ่งข้อพระองค์ว่า 'น้ำหนึ่งกาของข้านี้มีค่าเท่าใด'หากผู้ใดตอบได้นอกจากจะได้ตำแหน่งจอหงวนยังจะถูกแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์อีกด้วย ในตอนนั้นแม้แต่ยอดบัณฑิตก็ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ วันนี้ผู้มากความสามารถท่านใดตอบปัญหาข้อนี้ได้ข้าจะปิดร้านเลี้ยงฉลอง"


         "คุณหนูท่านรู้คำตอบหรือไม่เจ้าค่ะ"หรงหวานั้นเชื่อเหลือเกินว่าคุณหนูของนางมีความสามารถไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบุรุษคนใดในแผ่นดิน แต่ดูท่าทีเหม่อลอยที่เห็นแล้วคาดว่าคงไม่ได้สนใจในเรื่องนี้เท่าใดนัก


         ฉีอวิ้นซีนั้นกำลังชำเลืองมองชายในชุดสีควันที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะติดระเบียง เด็กๆในตลาดนั้นทำงานได้ดีกว่าค่าจ้างไม่กี่อีแปะที่จ่ายไปถุงใส่เงินของชายผู้นั้นหายไปแล้ว ฉีอวิ้นซีย่อมรู้มาจากฟางหรงก่อนแล้วว่าชายผู้นั้นคือกงหลี่หยุนอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกร แต่ด้วยโดนพิษในศึกแม่น้ำแดงจนไม่สามารใช้วรยุทธ์ได้อีกจึงผันตัวมาทำหน้าที่สืบข่าวสารอยู่ภายนอก เป็นหูเป็นตาให้ฝ่าบาทแทน


          เมื่อต้องจ่ายเงินค่าอาหารกงหลี่หยุ่นจึงรู้ได้ว่าถุงเงินของตนนั้นหายไปเสียแล้ว ยังดีที่เป็นร้านของซือหยวนสือจึงติดไว้ก่อนได้ เขาถอนหายใจยุคนี้ช่างมีผู้ไม่กลัวตายหากเป็นเมื่อก่อนตนคงวิ่งโล่ออกไปหาตัวขโมยผู้นั้นแล้ว


          "ไม่นานมานี้มีเหตุดินถล่มที่ทางตอนเหนือคนไร้บ้ามากมายอพยพเข้ามายังเมืองหลวงส่วนมากเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆเท่านั้น เมื่อท้องหิวพวกเขาจึงลักเล็กขโมยน้อยไต้เท้าอย่าได้เอาเรื่องเลย ค่าอาหารนี้ให้ข้าช่วยออกเองก็แล้วกัน"แม้การพูดเช่นนี้จะดูเป็นการพูดทะลุป้องไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยไปเสียหน่อยแต่เมื่อมารวมกันกับน้ำเสียงเรียบเรื่อยก็ทำให้ดูไม่น่าเกลียดนัก


          ซือหยวนสือเมื่อเห็นว่ามีเรื่องเกิดกับใต้เท้ากงจึงรีบปรี่เข้าไปจัดการ"แม่นางน้อยไม่ต้องรบกวนท่านเลย ใต้เท้าท่านนี้เป็นลูกค้าประจำของร้านข้าเอง เลี้ยงเขาสักมื้อนับว่าไม่เป็นไร" ด้วยความที่เถ้าแก่มักใจกว้างเป็นนิสัยคำพูดเช่นนี้นับว่าไม่แปลกอะไร ก่อนรับเงินจากสาวใช้เพียงส่วนของเด็กสาวเท่านั้น


          "เช่นนั้นให้ข้าตอบคำถามเป็นค่าน้ำชาแล้วกัน น้ำหนึ่งกาข้าหรือของท่านนั้นมีค่าเพียง3อีเปะ แต่น้ำหนึ่งกาของผู้เป็นราชามีค่าเท่าแคว้นเกาฝางหนึ่งแคว้น"พูดจบฉีอวิ้นซีก็รีบพาหรงหวาออกจากร้านโดยไม่รอสิ่งใด


          ซือหยวนสือได้ฟังคำตอบก็นิ่งอยู่นานเหงื่อเย็นเคลือบอยู่บนหน้าผาก คนอื่นฟังอาจมองคำตอบนี้เป็นเรื่องตลกแต่อดีตกงกงคนสนิทย่อมรู้ดีว่านี่คือคำตอบที่แท้จริง ได้สติบุคคลผู้ตอบปัญหาไดก็หายลับไปกับฝูงชนเสียแล้ว ทำอย่างไรดีเล่า

 

 

 

 

 

 

          "คุณหนูท่านรู้คำตอบจริงหรือเจ้าค่ะ"ตัวหรงหวาเองนั้นสงสัยน้ำหนึ่งกาจะมีค่าเท่าแคว้นหนึ่งได้อย่างไร


          "ข้าเองแค่ตอบเล่นเล่นเท่านั้นรู้หรือไม่รู้แล้วต่างกันอย่างไร ในเมื่อไม่มีฮ่องเต้มาตอบปัญหา จะรู้ได้อย่างไรว่าคำตอบนั้นถูกหรือผิด"ด้วยไม่ต้องการอธิบายยืดยาวจึงบอกหรงหวาไปอีกทาง


          "อย่างนี้ก็นับว่าเถ้าแก่คนนั้นโกงมิใช่หรือเจ้าค่ะ"


          "เถ้าแก่เจ้าของร้านอาจมีคำตอบของตัวเองอยู่แล้วก็ได้ เพียงรอผู้ที่ตอบตรงกันเท่านั้น"นางกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้นอีกนิด "ข้าจะแวะร้านสมปรารถนาสักครู่ พี่หรงหวาไปตามไป่หลางเถอะ"


          "คุณหนูเข้าไปเถอะเจ้าค่ะ ตามไป่หลางเสร็จแล้วบ่าวจะมารอนอกร้าน"พูดจบก็สาวเท้าไปตามถนนอย่างรวดเร็ว ตรงดิ่งไปโดยรู้เป้าหมายแน่ชัด


          ร้านสมปรารถนานั้นเป็นที่นิยมของคุณหญิงคุณนายตระกูลสูงหรือแม้แต่คุณหนูน้อยของจวนต่างๆก็มักแวะเวียนมาใช้บริการตัดเสื้อผ้าหรือซื้อเครื่องประดับ ผลกำไรจากการค้าขายมากจนมีสาขามากมายกระจายไปตามเมืองต่างๆแม้แต่ทางการเองยังเกรงใจร้านนี้ถึงสามส่วน ฉีอวิ้นซีเองก็เพิ่งทราบจากฟางหรงเจเจ่ได้ไม่นานว่าชื่อบนโฉนดที่ดินของร้านรวงเหล่านี้ล้วนเป็นชื่อของนางเองทุกสาขา


          ภายนอกอาจดูเหมือนร้านค้าธรรมดาทั่วไปแต่เบื้องหลัง เป็นแหล่งข่าวขนาดใหญ่ที่มีเครือข่ายไปทั่วทุกหัวระแหง ท่านแม่มองการณ์ไกลและทิ่งมรดกที่มีค่าไว้แก่นางไม่น้อย


          "คุณหนูรองเชิญท่านตามมาทางนี้"ฝูเป่านั้นเห็นฉีอวิ้นซีก็รีบตรงเข้ามาต้อนรับ"เชิญขึ้นไปชั้นสองได้เลยเจ้าค่ะ"ลูกค้าต่างคนอื่นๆที่อยู่ภายในร้านต่างอดแปลกใจไม่ได้ ฝูเป่านั้นเป็นลูกสาวเจ้าของร้านปกติแล้วไม่ยุ่งหรือสนทนากับลูกค้าคนใดเด็กสาวที่เดินไปกับนางเมื่อครู่ไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูจวนไปกัน


          "คุณหนูฉีรอตรงนี้สักครู่"หันไปสังการคนงานไม่นานก็นำนางเดินต่อ


          "พี่ฝูเป่าอย่าเรียกคุณหนูเลยท่านเป็นบุตรีของท่านลุงนับเป็นพี่สาวข้าคนหนึ่งเรียกน้องก็ยังได้"ฝูเป่านั้นไม่ตอบคำนางรู้ว่าตนเองเป็นเพียงลูกบุญธรรมที่จงเก่อเหลียนเก็บมาเลี้ยง จะไปตีตนเสมอหลานสาวแท้ๆได้อย่างไร


          ยังไม่ทันที่จะกล่อมฝูเป่าให้ตอบตกลงก็เดินมาถึงที่หมาย ห้องสีน้าตาลอ่อนดูภูมิฐานตกแต่งด้วยเครื่องเรือนที่ทำจากหินให้บรรยากาศผ่อนคลาย หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่มีชายคนมีชายวัยกลางคนกำลังนั่นจัดการเอกสารอยู่


          "อวิ้นซีคารวะท่านลุงรอง"


          "อวิ้นเออร์"เสียงที่ทอดออกมาจากชายคนนั้นชั่งอ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ที่ดูดุดัน ฝูเป่าเองนั้นอยู่กับบิดามาชั่วชีวิตเพิ่งได้ยินน้ำเสียงแบบนี้เป็นครั้งแรก นายใหญ่แห่งร้านสมปรารถนานั้นใครๆก็ต่างรู้กันว่าดุเป็นที่หนึ่ง ยามทำการค้าก็เขี้ยวยาวลากยาวถึงดิน พูดจาโผงผางไม่เกรงใจใครเป็นนิสัย แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าหลานสาวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่กลับกลายเป็นท่านลุงใจดีไปเสียนี่"ถอดผ้าคลุมออกให้ลุงเห็นหน้าหน่อยได้หรือไม่"


          ฟังจบฉีอวิ้นซีก็ไม่อิดออดปลดผ้าแพรผืนบางที่ออกจากใบหน้า เผยให้เห็นดวงหน้าหวานละมุนงดงามเป็นเอกปรากฏแก่สายตาจงเก่อเหลียนเเละบุตรสาว ฝูเป่านั้นเห็นคนงามมาก็มากแต่เมื่อมองใบหน้าของฉีอวิ้นซีก็ยังชะงักค้างไปครู่หนึ่ง จนผู้เป็นบิดาต้องกระแอมจึงรู้ตัว


          เห็นหน้าหลานสาวก็ทำให้คิดถึงน้องสาวคนเล็กที่จากไปแม้จะไม่เหมือนแต่ก็มีส่วนคล้ายเจาเหม่ยหรง ฃโดยเฉพราะดวงตาคู่สวยที่ฉายแววฉลาดเฉลียวโดดเด่นบนดวงหน้า ตระกูลเจา302ชีวิตทั้งนายบ่าวล้วนติดค้างนางมิใช่หรือโทษทัณฑ์ในข้อหากบฏที่เจาเอี้ยนเหลียนพี่สาวร่วมมารดาก่อไว้นั้นลากเอาคนในตระกูลทั้งหมดติดในร่างแหยากจะหาทางออก หากไม่มีมือน้องสาวคนเล็กยื่นเข้าช่วยแล้วยากนักที่จะรอดจากโทษตายไปได้ แม้ต้องแก้แซ่เปลี่ยนหน้าแต่ทุกชีวิตก็รอดพ้นอาญาในครั้งนั้นมาได้


          "ฝูเป่าเจ้าออกไปก่อน"


          "อวิ้นเออร์มาหาลุงด้วยเรื่องใดกัน"


          "ข้านำสิ่งนี้มาคืนให้ท่าน"โฉนดที่ดินของร้านสมปรารถนายี่สิบกว่าฉบับถูกวางลงตรงหน้า


          "ได้อย่างไรของพวกนี้น้องเล็กล้วนต้องการมอบให้เจ้า หากข้าเอามาจะกล้ามองหน้าคนในตระกูลได้อย่างไร เพียงที่มีอยู่ทุกวันนี้ก็รู้สึกเอาเปรียบนางมากแล้ว"หากลูกน้องในร้านสมปรารถนาได้มาฟังคำพูดของผู้เป็นนายใหญ่คงตกใจจนล้มตึงลงไปหลายลายเนื่องด้วย จงเก่อเหลียนนั้นทำการค้าทีไรเขี้ยวนั้นลากยางทะลุดินกลับผลักไสผลประโยชน์ที่ประมาณค่าไม่ได้ออกจากตัวเสียนี่


          "ข้าเพิ่งจะเห็นร้านนี้ครั้งแรกเมื่อไม่กี่วันมานี้เป็นท่านลุงมิใช้หรือที่ดูแลกิจการจนใหญ่โตได้อย่างทุกวันนี้ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ให้ท่านไปเลยร้านสมปรารถนายังต้องแบ่งกำไรให้ข้าครึ่งหนึ่งเหมือนเดิมเพียงแต่เปลี่ยนเจ้าของเท่านั้น"กำไรที่ได้มาตลอดหลายปีฟางหรงนั้นเป็นผู้ดูแล เพียงเสี้ยวเดียวก็สามารถเลี้ยงคนทั่วเมืองหลวงได้ทั้งปี


          "อวิ้นเออร์อย่าทำให้ลุงลำบากใจเลย"ร้านสมปรารถนานั้นเพียงหนึ่งร้านก็พอจะเลี้ยงคนทั้งจวนไปจนตายนี่มากกว่ายี่สิบปี จงเก่อเหลียนไม่กล้าเอาเปรียบหลานสาวถึงเพียงนั้น


          "ท่านลุงอวิ้นซีอายุเพียง14ปีเท่านี้ดูแลของมีค่าเช่นนี้ได้อย่างไร ฝากท่านเอาไว้ก่อนไม่ดีกว่าหรือ"กล่อมอีกหลายประโยคจงเก่อเหลียนก็ต้องยอมรับโฉนดจากมือหลานสาว โดยสัญญาว่าจะคืนให้เธอในวันที่พร้อมดูแลด้วยตนเอง

 

          "อวิ้นเออร์บอกลุงได้หรือไม่เจ้ามาทำไมกันแน่"โฉนดนั้นหากต้องการมอบให้ตนฝากฟางหรงมาไม่ง่ายกว่าหรือ เมื่อเห็นสายตารู้ทันของผู้เป็นลุงก็แย้มรอยยิ้มส่งกลับไปให้


          "ข้าแค่อยากมาเจอท่าลุงสักครั้งไม่ได้เชียวหรือ"


          "เอาเถอะอย่างไรลุงก็ดีใจที่เจอเจ้าเช่นกัน มีอะไรก็แวะมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ"หยกสลักคำว่าปรารถนาเป็นอักษรกลมสวยงามถูกวางไว้บนมือส่งความรู้สึกเย็นมาตามผิวเรียบลื่นที่ถูกสลักมาอย่างดี"เมื่อคนของร้านเราเห็นจะต้อนรับหลานเป็นอย่างดี"ความห่วงใยในน้ำเสียงทำให้ฉีอวิ้นซีรู้สึกร้อนที่กระบอกตากับความห่วงใยที่ได้รับ


          "หลานต้องไปแล้ว แล้วจะหาโอกาสมาเยี่ยมท่านใหม่"สายตาของจงเก่อเหลียนนั้นยังไม่ละไปจากใบหน้าของหลานสาว จนร่างเล็กๆออกไปพ้นสายตา ยังเด็กอยู่14ปีนับว่าเด็กเกินกว่าที่จะมีแรงกดบนบ่ามากมายเช่นนี้ เหม่ยหรงลูกสาวเจ้าคนนี้ถอดแบบมาจากเจ้าไม่มีผิดทั้งดื้อทั้งรั้นเหมือนกันทั้งคู่ไม่ผิด

 

 

 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1170 THEJlovely (@michigolovely) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 02:07
    แม่นางเอกเป็นกิ๊กเก่าฮ่องเต้ใช่ป่าว
    #1170
    0
  2. #500 fairy (@game_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:05
    กงกงเอาแล้วววว
    #500
    0
  3. #439 Moda (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:32
    เผื่อจะช่วยให้เนื้อหาดูไหลลื่นขึ้นนะคะ ตอนต้นนางเอกลำบากอยู่ในจวน ไม่มีใครสนใจ แต่อ่านไปอยู่ๆก็มีร้านเป็นของตนเองและนางเอกก็รู้ว่ามีร้านด้วย อืมมันดูขัดกับช่วงต้นที่ปูให้นางเอกลำบาก

    ถ้าเข้าใจผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะ
    #439
    1
    • #439-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 9)
      7 กันยายน 2559 / 22:51
      เราขอตอบอันนี้นะ คือร้านอยู่ในความดูแลของฟางหรงเจเจ่แล้วฟางหรงก็เพิ่งปรากฏตัวให้นางเอกเห็นกาอนเสนอให้นางโดดสระบัวดังนั้นนางเอกเพิ่งรู้เรื่องไม่นานค่ะก่นหน้านี้อวิ้นซีลำบากจริงๆและที่ฟางหรงเพิ่งจะโผล่มาตอนนี้ก็เพราะว่าถูกล่าตัวกลัวนางเอกจะได้รับผลกระทบ มันมีอยู่น้าถ้าค่อยๆอ่านน่าจะเจอ
      #439-1
  4. #160 Byakujung (@Byakujung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 03:14
    อ่านไปอ่านมายิ่งปมมากขึ้นเรื่อยๆทั้งของเก่าของใหม่พันกันไปหมดจนแทบไม่รู้เรื่องแล้วเนี่ย?! เก็บงำมืดไปมั๊ย
    #160
    1
    • #160-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 9)
      25 พฤษภาคม 2559 / 12:40
      อัยย์อยากทำให้เรื่องมีที่มาที่ไปอะ
      #160-1
  5. #39 kimurakung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 10:09
    นางเองเรา ฉลาดเฉลียวจอมวางแผนแบบนี้ รักตายเลย
    #39
    1
    • #39-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 9)
      24 เมษายน 2559 / 20:18
      อัยย์ก็รักทั้งนางเอกแล้วก็คนอ่านมากเหมือนกัน
      #39-1
  6. #37 Pop (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:22
    สนุกมาก ขอบคุณนะคะ
    #37
    1
    • #37-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 9)
      24 เมษายน 2559 / 20:17
      ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะมาเมนต์ให้น่ารักๆตลอดเลย
      #37-1