眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 181,948 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    333

    Overall
    181,948

ตอนที่ 90 : 90+แจ้งข่าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 มิ.ย. 60


90








          นานเกือบครึ่งเดือนกับการทำตามแผนที่กุนซือคนเก่งได้วางเอาไว้ คนที่ทำหน้าที่ปกป้องกำแพงบูรพาตั้งแต่ทหารชั้นน้อยไปจนถึงรองแม่ทัพไม่มีผู้ใดกล้ามองอวิ้นซีกงจู่ด้วยสายตาดูแคลนอีก พวกเขาตอบไม่ได้ว่าเพราะสิ่งใดไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้มาจากยศฐานบันดาศักดิ์สิทธิ์ที่อีกฝ่ายครอบครองหรือเป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาได้เห็นกู้หลุนกงจู่ทำงานอยู่เสมอ


          ทุกคราวที่ลอบมองไปยังกุนซือพระราชทานไม่มีครั้งใดที่เห็นอีกฝ่ายนิ่งเฉย สตรีสูงศักดิ์ที่มีท่านแม่ทัพผู้เรืองนามและท่านจื่อซือซือคอยประกบหน้าหลัง กำลังทำทุกสิ่งเพื่อแก้ไขมาตรการของการปกปักรักษากำแพงบูรพาเสียใหม่ ไม่มีปัญหาใดที่อีกฝ่ายปฏิเสธหรือมองข้าม พอนานเข้าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ใดก็ถูกจัดการและบรรเทาจนสิ้น


          เรือนร่างเล็กบอบบางเช่นสตรีในห้องหอเดินเข้าออกค่ายทหารแล้วจัดการสิ่งใดใดให้มันเข้าที่เสมือนมีเวทยมนตร์วิเศษ เพียงมีกู้หลุนกงจู่คนงามอยู่ไม่ว่าสิ่งใดที่เคยเป็นไปไม่ได้ก็ล้วนเปลี่ยนเป็นอาจจะ สิ่งที่เคยคิดไว้ว่าเป็นไปได้ยากเย็นเหลือแสนกลับง่ายดายเสียเช่นนั้น


          เมื่อผู้นำตั้งมั่นว่าทำได้เมื่อมีใครสักคนที่ยึดมั่นว่าสิ่งเหล่านั้นจะสำเร็จแล้วลงมือทำทันทีโดยไม่รีรอ มันเปลี่ยนคำว่าเป็นไปไม่ได้ให้กลายเป็นทำได้อย่างแน่นอน ดูอย่างพวกท่านแม่ทัพนายกองนั่นปะไรจากที่คิดว่าตนเคยมุ่งมั่นตั้งใจ เจอกู้หลุนกงจู่เข้าไปเพียงไม่ถึงเดือนกลับต้องยกมือยอมแพ้ไปตามๆกัน


          แต่ละคนกลายร่างไปเป็นซากศพขาวซีดกันไปเป็นแถบๆ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ขยันขันแข็งหรือมีพื้นฐานเดิมที่เกียจคร้าน เพียงแต่พวกเขาขยันในขอบข่ายของ'คนปกติ'เพียงเท่านั้น


          'คนไม่ปกติ'นั่งอยู่ในกระโจมที่ถูกกางขึ้นแทบจะชิดติดขอบกำแพง ที่พักชั่วคราวนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกุนซือหนึ่งเดียวของกำแพงบูรพาโดนเฉพาะ มือเล็กขีดเขียนลงบนหน้ากระดาษ กู้หลุนกงจู่กำลังแก้ไขข้อบกพร่องที่เกิดขึ้นยามลงมือทำแผนงานจริง คิ้วโก่งราวคันศรขมวดแล้วคลายขมวดแล้วคลายเช่นนี้อยู่หล่ยครั้ง


          คนนอกอาจมองเห็นความขยันขันแข็งแต่สิ่งที่จื่อซือซือเห็นตลอดยื่สิบวันที่ผ่านมาคือการประท้วงโดยไร้เสียง การร้องไห้โดยไร้น้ำตา


          "นายหญิงท่านต้องพักแล้วเจ้าค่ะ"พอเห็นผู้เป็นนายวางเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง หญิงสาวคนเดียวในจตุรเทพแห่งกองกำลังก็แทบจะปรี่เข้าไปดึงตัวผู้เป็นนายออกจากกองงานแล้วโยนเข้าห้องพัก


          "ยามใดแล้วหรือซือซือ"


          "ยามโฉว่แล้วนายหญิง"(ประมาณตรหนึ่งถึงตีสาม)


          "ข้าทำงานจนลืมเวลาถึงเพียงนั้นเชียว"คนที่ลืมเวลาแทบทุกวันแย้มยิ้มส่งมาเป็นทัพหน้า"ซือซือคงเหนื่อยล้าไปพักเสียหน่อยเถอะ"


          ดังเช่นที่ท่านแม่ทัพเคยว่าไว้ไม่ว่าเป็นผู้ใดที่อยู่ในการดูแลของนายหญิงคนตรงหน้ามักผ่อนปรนเสมอ มีเพียงแต่ตัวของตนเองเท่านั้นที่ที่อย่างไรก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้สักคราว


          "หากนายหญิงไม่พักซือซือก็จะยืนอยู่เป็นเพื่อนท่านตรงนี้ไม่ขยับไปไหน"นายหญิงเป็นคนใจอ่อนยิ่งสนิทมากเพียงใดก็จะเพิ่มระดับการตามใจมากเท่านั้นมองอีกฝ่ายยอมละมือจากงานก็ยิ้มออก อย่างน้อยตนก็รู้ว่าควรรับมือนายหญิงเช่นใดในเวลาเช่นนี้


          "เช่นนั้นไปพักกันก่อนแล้วกัน"


          สำรับอาหารของราชวงศ์หนึ่งเดียวของซูโจวที่ถูกยกมาช่างเรียบง่ายนักเพื่ยงเนื้อและผักจานเล็กอย่างละจานกับข้าวร้อนๆเพียงเท่านั้น กับข้าวเหล่านี้แม้ไม้เลิศหรูแต่ก็เลิศรส เป็นพ่อครัวจากอิงเฮยที่พอมีฝีไม้ลายมือมือในการต้อสู้อยู่บ้างเข้าร่วมภารกิจในคราวนี้


          "นายหญิงข่าวของคุณชายหลาง"พูดออกไปแค่นั้นมือที่จับตะเกียบพุ้ยข้าวเข้าปากก็ชะงักและกำแน่น


          "ว่าอย่างไร"


          "คณะเดินท่งไปอี้เหอถูกโจรดักปล้นที่กลางทาง ขุนนางแต่ละคนหนีเอาตัวรอดกระจายกันออกไปทำให้คุ้มกันไก้ยากลำบาก คนคุ้มกันบอกว่าพวกมันพุ่งเป้าไปที่หลางหย่งจิ้นเป็นพิเศษ"


          "เจอตัวแล้วหรือยัง"


          "ยังเจ้าค่ะ เจอเพียงร่องรอยของการต่อสู้มันสิ้นสุดลงที่ผาสะบั้นฟ้า"ผาสะบั้นฟ้าเป็นผาลึกไม่ว่าจะตกลงไปหรือโดนพวกโจรจับไปก็ล้วนไม่ดีทั้งสิ้น โอกาสรอดของคุณชายท่านนั้นน้อยเต็มที


          "หากอยู่ต้องเจอตัวหากตายต้องเห็นศพ"เสียงของนายหญิงมีความเศร้าเจือออกมาพร้อมความอาฆาตแค้น"หากไม่มีสิ่งใดสำคัญอย่าได้รายงานเรื่องนี้อีก"


          คนพูดทานข้าวต่อเหมือนไม่รับรู้สิ่งใดเพียงแต่เมื่อข้าวหมดไปไม่ถึงครึ่งก็ว่งตะเกียบลงเสียแล้ว


          "ดึกมากแล้วซือซือเองก็ไปพักเสียเถอะ ข้าเองอยากนอนแล้วเช่นกัน"


          คนอยากรอนไล่ใครต่อใครออกจากที่พักหลายวันมานี้ซูอวิ้นซีจัดการทุกสิ่งด้วยตนเองโดยแทบไม่ให้ใครเข้ามาในเขตห้องพัก


          เปิดกล่องเครื่องประดับที่เก็บไว้ข้างตัวเสมอก็เห็นกำไลสีแดงสดโดดเด่นออกมา หยกเนื้อดีให้สัมผัสเย็นกำลังดีกับถูกทำลายความงามด้วยฝีมือการและสลักที่อ่อนด้อย ดูอย่างไรก็ไม่งามแม้แต่น้อยแต่ตนกลับชอบเป็นที่สุดรักถนอมมากกว่าเครื่องประดับล้ำค่าชิ้นใด


          กำไลที่ถูกยื่นให้ด้วยมือของคนที่มีรอยยิ้มอบอุ่นใจดี มือข้างเดียวกับที่ถูกตัดส่งมาให้นาง พี่หย่งจิ้นท่านยังคงรักษาสัญญาใช่หรือไม่ ยังคงรอให้ใครคนนี้ทิ้งตำแหน่งองค์หญิงแห่งซูโจวไปยืนข้างกันใช่หรือเปล่า


          คนทำหน้าที่นืนยามอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วจางออกมาจากภายในที่พักของนายหญิงหนึ่งเดียวของอิงเฮย ไม่ใช่เพียงวันนี้แต่หลายครั้งที่พวกตนต้องแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดทั้งที่ใจร้อนดังทะเลเพลิง


          นายหญิงคือดวงใจของอิงเฮยคือสูญรวมที่ยึดพวกเขาให้เป็นครอบครัว ทำให้นายหญิงเจ็บช้ำถึงเพียงนี้อย่าวังว่าจะได้ตายดี ความตายเป็นสิ่งที่ปราณีเกินกว่าที่พวกมันควรได้รับ 


          "อวิ้นซีเป็นเช่นไรบ้าง"


          "พักแล้วค่ะท่านหัวหน้า"นายหญิงร้องจนหลับไปทั้งแบบนั้นประโยคหลังนี้นางไม่กล้าพูดออกมา


          "เช่นนั้นก็ดี เรื่องหลางหย่งจิ้นอย่าพูดให้นางได้ยินอีก ส่งกำลังคนออกค้นหาต่อไปหากเจอตัวต้องรักษาชีวิตเขาไว้สุดความสามารถ"


          "ข้าคิดว่าท่านชังคนผู้นี้มากเสียอีก"


          "ข้าเคยเกลียดเขาจนไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ซือซือ เคยเกลียดจนอยากฆ่าให้ตายด้วยมือตนเอง"ความเยือกเย็นที่ฉายออกมาจากดวงตาบอกว่าเจาจิงคุณจะทำได้ตามที่พูดโดยไม่ลังเล"แต่ยามนี้ข้ากลับเป็นคนที่อยากให้เขารอดมากยิ่งกว่าผู้ใด"


          หากชายผู้นั้นตายลงตนทำได้เพียงหลอกลวงอวิ้นซีและต่อความหวังนางไปวันๆเท่านั้น เสียงหัวใจที่แผ่วจางลงเสมือนมารร้ายที่กัดกินหัวใจตน ความหวาดระแวง หวาดหวั่นถาโถมเข้าหาเหมือนคลื่นซัดสาดโถมชายฝั่ง อวิ้นซีสูญเสียคนสำคัญมากเกินกว่าหัวใจดวงนั้นจะทนรับไหวแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความหวังหรือความแค้นหากมันต่อลมหายใจนั้นได้สักนิดกระตุ้นให้เสียงหัวใจนั้นดังขึ้นอีกแค่เพียงนิดเดียวเขาจะนำมันมากองแทบเท้าอวิ้นซีโดยไม่ลังเลเลยแม้เต่เสี้ยวลมหายใจ

          










          ตั้งแต่มาอยู่ที่กำแพงบูรพาหน่วยที่ทำงานหนักที่สุดหาใช่'สง'อันเป็นทัพหน้า 'หูหลาง'ที่ทำหน้าที่บุกทะลวง หรือ 'ชื่อเว่ย'ที่นับเป็นผู้ระวังหลังและหน่วยแพทย์แต่เป็น'สู่'เหล่าหนูตัวน้อยที่คองแซกซึมเข้าไปในกองกำลังของข้าศึก คนในหน่วยทำงานโดยแทบไม่ได้พักหายใจแต่ไม่มีใครปริปากบ่น จื่อซือซือน้องเล็กในสี่จุรเทพจึงรับภาระสูงสุด นางเป็นหญิงสาวคนเดียวที่มีฝีมือสูงมากพอจึงต้องรับหน้าที่ในการดูแลอวิเนซีควบคู่ไปกับสั่งการสู่ทั้งหลาย


          เพียงแค่เดือนเดียวความอ่อนล้าก็ฉายออกมาให้ได้เห็น แม้จะถูกฝึกมาให้พร้อมรับมือกับทุกสิ่งแต่ร่างกายซือซือก็ยังคงเป็นมนุษย์ ร่างกายที่ถูกเคี่ยวเข็ญอย่างต่อเนื่องกำลังประท้วงว่าไม่ไหวอีกต่อไป


          "หากเจ้าไม่ยอมพักดีๆข้าจะให้ซือหยี่ส่งเจ้ากลับเสีย"คุณหมอมือหนึ่งของอึงเฮยปั้นหน้าดุว่าน้องเล็กที่ดื้อรั้นขึ้นทุกที


          "ท่านเองก็ห่วงนายหญิงไม่แพ้กันกล้าพูดหรือ"ซือซืออยู่ใกล้นายหญิงที่สุดเป็นคนเดียวที่นายหญิงยอมให้ลุกล้ำเข้าไปยังที่พักส่วนตัว หากไม่ใช่นางใครจะคอยเตือนให้อีกใ่ายอีกกินข้า คอยปรามให้อีกฝ่ายละจากงานเล่า


          "ถ้าเป็นเข่นนี้เจ้าจะเย่ยิ่งกว่านายหญิงเสียอีก"


          "แล้วนายหญิงเล่าจะให้ทำเช่นไร"


          "ข้าจะให้สู่เข้ามาดูแลแค่นี้ซือซือคงยอมพักผ่อนแล้วกระมัง"อวิ้นซีเห็นอีกฝ่ายหายไปตั้งแต่เช้าจึงเดินตามหาทหารผู้หนึ่งบอกว่าอีกฝ่ายอยู่กระโจมผู้ป่วยจึงเร่งรุดมาและได้ฟังทุกสิ่งพอดิบพอดีไป


          จื่อซือเซียวเป็นชาวยุทธ์ผู้หนึ่งมีหรือจะไม่ได้ยินเสียงเท้านาง เขาจงใจให้ตนได้ฟังความทั้งหมดมิเช่นนั้นก็อย่าหวังจะได้รู้สิ่งใด รู้เช่นนั้นแต่ตนก็ยังรับคำออกไป ซือเซียวอาจแกล้งให้นางได้ยินแต่สีหน้าอ่อนโทรมของซือซือนั้นไม้ได้เกิดจากการปั้นแต่ง น้องเล็กแห่งสี่จตุรเทพไม่ไหวแล้วจริงๆ


          "นายหญิง..."


          "ไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้วซือซือ ตอนนี้แม้แต่คำพูดข้าเองก็ไม่ฟังแล้วหรือ"รูปประโยคตำหนิอย่างไรน้ำเสียงที่ใจกลับปลอบโยนจนซือซือไม่กล้าขัดขึ้นมา"วันนี้ข้ามีเรื่องต้องปรึกษาอาเซียว เจ้าก็รีบนองพักเสียตอนสายจะได้มีแรงคัดคนให้ข้า"


          "เจ้าค่ะ"คนถูกดุรับอย่างว่าง่ายก่อนเตียงของท่านหมอใหญ่จะกลายเป็นรังนอนของหัวหน้าหนูตัวร้าย ยามหลับไหลจื่อซือซื ดูคล้ายกลับไปเป็นเด็กอายุสิบเจ็ดย่างสิบแปดที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายผู้หนึ่ง อายุเพียงเท่านี้มีรอยยิ้มใสกระจ่างถึงเพียงนั้นใครจะเชื่อว่านางสามารถผ่านการทดสอบที่นับว่ายากเย็นที่สุดของเจเจ่มาได้ตั้งแต่อายุได้เพียง14


          ซูอวิ้นซีเดินนำออกไปจนพ้นระยะการมองเห็นดวงตากลมโตที่บรรจุไว้ด้วยความเจ้าเลห์ก็ลืมเปิด จือซือซือที่ควรจะต้องพักผ่อนในเวลานี้ไม่มีเค้าลางเหนื่อยอ่อนหรือล้าเลยแม้แต่น้อย


          จื่อซือเซียวหันมาหลี่ตาใส่น้องเล็กพร้อมขยับปากเป็นคำที่จับใจความได้ว่า'ตัวแสบ' จื่อซือซือคือหนูตัวร้ายเช่นไรก็ยังเป็นเช่นนั้น เรื่องบทตัวร้ายเอยบทโหดเอยสิ่งไม่ดีทั้งหลายโยนให้คนอื่นเก่งนักแล









          เมื่อการวางแนวป้องกันเป็นไปได้ด้วยดีไม่ว่าจะแท่งเหล็กหรือก้อนหินน้อยใหญ่ที่ลำเลียงมาขวางกั้นทางเดินของก้อนฟางและหินก้อนใหญ่ที่ถูกผลักลงใส่กำแพงเมืองเพื่อก่อความวุ่นวายถูกแก้ไขไปทีละส่วน คนจากหมู่บ้านน้องที่อยู่ห่างไกลย้ายมายังเมืองใหญ่ ส่วนหมู่บ้านที่พอดูแลตนเองได้ก็เพิ่มการระวังอย่างมีแบบแผน ใช้การติดต่อหมู่บ้านใกล้เคียงและการส่งสารถึงเมืองใหญ่เพื่อเข้าถึงการช่วยเหลือและกำลังทหาร


          คูน้ำสายเล็กที่ขุดล้อมด้านนอกกำแพงเมืองในยามนี้เกือบเสร็จสมบูรณ์หากวันใดที่ไม่สามารถรับมือข้าศึกได้ไหวก็ให้ปิดคันกั้นน้ำเทน้ำมันลงไปแทนที่แล้วจุดไฟเปลี่ยนให้เป็นกำแพงพระเพลิง แผนการเชิงรับเริ่มถูกปรับเป็นแผนการเชิงรุกทีละน้อย

          

          ขวัญกำลังใจที่เคยถุกทุบทำลายจากการถูกจู่โจมอย่างต่อเนื่องและขาดเสาหลักอย่างแม่ทัพโม่ไปกำลังพื้นตัว เมืองที่เคยเงียบเหงากลับมาคึกคักพอจะไม่ถูกเรียกว่าเมืองร้าง อวิ้นซีกงจู่ยืนอยู่ตรงนั้นที่จุดสูงสุดของกำแพงบูรพายามใดที่ไม่มีการประชุมหรืองงานยิบย่อยใดให้สะสาง หากแหงนหน้าขึ้นมองก็จะได้เห็นเรือนร่างบอบบางของสตรีที่ควรนั้งอยู่ในห้องหอผู้หนึ่งมองไปทางทิศตะวันออก โดยมีแม่ทัพเจาและจตุรเทพเฝ้าระวังไว้ไม่ห่าง


          ถึงยามนี้พวกเขาก็ยังไม่ทราบว่าแขนและนาฬิกาที่ถูกส่งมาเป็นของผู้ใด แม้ไม่มีแม่ทัพเจายืนเป็นภูผาอยู่เบื้องหลังท่านกุนซือก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง อวิ้นซีกงจู่ยังคงโศกเศร้าใครบ้างไม่รู้  ไม่ว่าแต่เดิมกู้หลุนกงจู่เป็นเช่นใดจะไม่มีผู้ใดทราบแต่นับจากวันนั้นนางแทบไม่เคยแย้มรอยยิ้มให้ได้ชมเลย หากมองสบดวงตาที่สามารถสั่นสะเทือนแผ่นดินให้ไหวเอนคู่นั้นจะได้เห็นความทุกข์ที่ถาโถมอยู่ภายใน องค์หญิงหนึ่งเดียวของซูโจวกำลังร่ำไห้นางกำลังร่ำร้องโดยไร้ซึ่งน้ำตา


          "แผนผังทางเดินน้ำเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้วขอรับนายหญิง"แผนที่ของป่าทั้งผืนที่ถูกหูหลาง(จิ้งจอก)บุกสำรวจจนแทบจะนำมาวางบนฝ่ามือผู้เป็นนายได้ จื่อซือหยางส่งแผ่นกระดาษที่แลกมาด้วยความพยายามนับเดือนของพวกตนให้คนตรงหน้า เวลาที่จะได้บุกทะลวงพวกชั่วที่ทำให้นายหญิงเสียน้ำตาใกล้เข้าไปทุกที


          "อาหยางพักบ้างหรือยัง"


          "ข้าน้อยไม่เป็นไรนายหญิง"


          "เจ้าไหวก็ใช่ว่าจิ้งจอกน้อยเหล่านั้นจะไหวด้วย ให้พวกเขากลับไปพักเสียรวมทั้งตัวซือหยางเองด้วย อย่าได้บีบตนเองหนักนักเลยปล่อยให้หน้าที่ผึกสอนทหารที่เหลือเป็นของอาหยี่กับสง(หมี)เถอะ"กระดาษหลายใบในมือยังต้องถูกวาดลงเป็นแผ่นเดียวกันก่อนนำคนออกไปเสี่ยงทุกสิ่งต้องรัดกุมที่สุด นางจะไม่ยอมปล่อยให้ใครต่อใครต้องมาสูญเสียสิ่งใดเพราะความใจร้อน ความวู่วามของตน


          นางอยากแก้แค้นนางอยากแผดเผาพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง อยากทุบทำลายสิ่งที่ชาวโพ้นทะเลพวกนั้นใฝ่ฝันให้แหลกเป็นจุล เพียงแต่ทุกการตัดสินใจของตนหมายถึงชีวิตของพวกเขาเหล่านี้ แม้จะอยากระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ภายในให้ออกไปเช่นไรตนก็ทำได้เพียงรอเวลาเท่านั้น


          "งานออกมาดีถึงเพียงนี้ข้าขอนายหญิงสักสิ่งได้หรือไม่"พูดจบดวงตาสี่คู่ก็ถลึงมองตนจนแทบอยากกระโดดกำแพงหนี หัวหน้าขอรับท่านก็เป็นไปกับเขาดัวยหรือ


          "ว่ามาสิ"


          "เมืองหงหยูมีงานเทศกาลแม้ไม่ใหญ่หรือคึกคักเช่นปกติแต่ก็มีตลาดเล็กๆให้จับจ่าย นายหญิงไปเที่ยวกับข้าน้อยซักวันได้หรือไม่"หากไม่หมกตัวเองอยู่กับกองงานนายเหนือหัวของอิงเฮยก็แทบไม่ขยับตนไปที่ใด คนที่ควรพักที่สุดคือนายหญิงหาใช่ใครอื่น


          "ได้สิ"


          แม้จะอยู่ในชุดเรียบง่ายเช่นชาวบ้านทั้วไปคนทั้งหกก็ยังโดดเด่นเหนือผู้ใด แน่นอนว่ามีท่านหัวหน้าที่มีสีผมโดดเด่นเช่นนี้อยู่ย่อมไม่ต้องกลัวว่าจะไม่สะดุดตา ชาวเมืองจดจำกู้หลุนกงจูากับแม่ทัพเจาได้เป็นอย่างดีก็พอจะคาดคะเนได้ว่าผู้ติดตามที่เหลือคือใคร


          ร้านค้าริมทางและเหลาอาหารที่เปิดล้วนไม่มีที่ใดยอมรับอัฐจากองค์หญิงคนงาม พวกเขาต้อนรับกุนซือพระราชทานด้วยความอบอุ่น เสียงหัวเราะแผ่วเบาสายหนึ่งของคนที่พวกตนห่วงใยดังออกมาให้เหล่าอิงเฮยใจชื้น


          ท่านแม่ทัพผู้เป็นเลิศในการปล่อยไอเย็นกำลังแทะผิงกั่วเคลือบน้ำตาลที่นายหญิงยื่นให้อย่างน่ารักจนเขาอยากจะใช้แท่งถ่านแอบวาดเก็บไว้ อา...รูปเทพอสูรสีขาวที่กำลังทำตัวออดอ้อนคงจะขายได้ราคา ไม่รู้ว่าคิดดังไปหรืออย่างไรท่านหัวหน้าจึงส่งความเย็นออกมารับขวัญตนเช่นนั้น


          เด็กคนหนึ่งวิ่งตรงมาโดยมีจุดหมายอยู่ที่นายหญิงเป็นเพียงเด็กตัวน้อยที่อายุยังเยาว์วัยนัก ดวงตาที่อยู่บนใบหน้ามอมแมมกวาดมองครั้งหนึ่งก่อนเดินมาหยุดที่น่าอวิ้นซีกงจู่


          "องค์หญิง มีคนฝากสิ่งนี้มาให้ท่าน"แผ่นหยกกลมเรียบที่สลักลายและห้อยพู่ เป็นป้ายประจำตัวอันหนึ่ง


          จื่อซือซือรับมาพลิกดูนางเห็นคำว่าหลางที่สลักไว้เต็มสองตา 'แย่แล้ว


          "เป็นเพียงป้ายอันหนึ่งนางหญิงอย่าสนใจเลย"


          "ซือซืออย่าปิดบังเลย"ดวงตาตูาสวยสั่นระริกแล้วยื่นมือไปรับป้ายประจำตนมาจากมืออีกฝ่ายเพื่อยืนยันสิ่งที่คิด"ข้ารู้ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว"


          "เจ้าหนู คนผู้นั้นได้ฝากสิ่งใดมาอีกหรือไม่"เด็กตัวน้อยยังคงยืนอยู่ที่เดิม คงไม่ใช่เพียงป้ายที่ถูก'ฝากมาให้ตน


          "เค้าบอกว่าหากองค์หญิงยังไม่วางมือก็โปรดบอกมาว่าคราวหน้าอยากได้สิ่งใด"


          "เด็กดี พี่สาวให้เจ้าหนึ่งอีแปะบอกพี่สาวทีว่าคนผู้นั้นอยู่ที่ใด"จื่อซือซือย่อตัวลงให้สายตาสบกับเด็กตรงหน้าพอดิบพอดีก่อนเอ่ยถาม


          เด็กตัวจ้อยรับเงินมาอยู่ในมือด้วยดวงตาเปล่งประกาย"ข้าเจอเขาที่โรงเตี๊ยมเขาบอกว่าให้ตามพวกท่านเค่อหนึ่งแล้วจึงนำสิ่งนี้มามอบให้"


          หนึ่งเค่อ เพียงพอให้ใครสักคนหนีไปไกลจนตามไม่เจอแล้วเจาจิงคุณกำมือแน่นด้วยความโกรธจนจื่อซือหยี่ที่ยืนอยู่เบื้องขวาได้ยินเสียงลั่นของกระดูก พวกมันช่างกล้าดีไม่กลัวตายเอาเสียเลย


          "เด็กดี พี่สาวให้เจ้าอีกหนึ่งอีแปะตอบคำถามอีกข้อได้หรือไม่"มือเล็กแบมือรับเงินแต่โดยดีก่อนพยักหัวหงึกหงัก


          "คนที่ให้เจ้านำมันมาเป็นเช่นใดหรือ"


          "เป็นท่านลุงน่าสงสารคนหนึ่งขอรับ เขาพูดไม่ชัดเท่าใดทั้งยังมีดวงตาฟ่าฟางจนเป็นสีเทา เขาโพกหัสเอาไว้ด้วยผ้าต่วนสีทึบแต่ตัวมิดชิดทีเดียว"


          "เขามาคนเดียวหรือ


          "ขอรับทั้งโต๊ะมีเพียงเขาคนเดียว"เด็กน้อยชี้ไปทางเหลาอาหารแห่งหนึ่งที่มีคนไม่มากนัก ซือซือกำลังจะอ้าปากถามต่อเสียงของนายหญิงก็ขัดขึ้นมา


          "พอแล้วซือซือ ดึกมากแล้วข้าอยากพักเสียที"


          "เจ้าค่ะนายหญิง"


          เมื่อซูอวิ้นซีกลับเข้าเรือนนอนโดยไม่ให้ผู้ใดรบกวน จื่อซือหยางก็คุกเข่าลงรับความผิดต่อหน้าท่านแม่ทัพโดยทันที


          "หัวหน้าเป็นความผิดข้าน้อยเอง"หากตนไม่รบเร้านายหญิงให้ออกไปด้านนอกจะมีสิ่งใดมากระทบใจได้อย่างไร


          "ลุกขึ้นเสีย เจ้ามีสิ่งที่ควรทำมากกว่าการคุกเข่า"ครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดซือหยางเจาจิงคุณรู้ว่าหัวหน้าหน่วยหูหลางผู้นี้มีเจตนาดี


          ประกายตาหัวหน้าเสหมือนถูกสุมไว้ด้วยเปลวเพลิง มีอิงเฮยผู้ใดบ้างไม่โกรธคนในหน่อยใดบ้างไม่แค้น ร้างคอรอไว้เจ้าพวกระยำพ้รได้ตัวมาเมื่อไรเจ้าจะได้รู้ว่าสิ่งใดคืออยู่ไม่สู้ตาย


          



          



             มาลงให้ด้วยรักค่ะแล้วอัยย์จะไปปั่นเคสต่อ


              ขอโทดด้วยน้าที่ลงช้าแล้วยังตอบคอมเมนท์ไม่หมดด้วย มาฝึกงานจริงเหนื่อยจริงค่ะ 


              รักรีทมากนะคะ ฝันดีล่วงหน้าค่ะ




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






          เนื่องจากเนื้อเรื่องยืดเกินกว่าที่คิดไว้ ดังนั้นจำนวนตอนจนกว่าจะจบอาจจะมากกว่าที่บอกเอาไว้ตอนแรกว่าน่าจะร้อยตอน ดูจากการดำเนินเนื้อเรื่องในปัจจุบันแล้วคงไม่แคล้วบวกอีกไม่ต่ำกว่าสิบตอน


          ไม่มีอะไรมากแค่อยากบอกเอาไว้ก่อน


          ช่วงฝึกงานนี้อาจจะตอบคอมเมนท์สายหน่อยน้าขอโทษด้วยแต่อัยย์อ่านทุกเม้นเลยน้า


          รักรีทนะคะ ไว้จะรีบมาลงตอนต่อไปให้นะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #948 0895411301 (@0895411301) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 23:42
    รอๆ ????????????????
    #948
    1
    • #948-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 18:00
      จะรีบแต่งน้า
      #948-1
  2. #947 MY-AOM (@MY-AOM) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 22:24
    สู้ๆนะค่ะไรท์ ยังรอต่อไปค่ะ
    #947
    1
    • #947-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 18:00
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า มีแรงแต่งต่อขึ้นมาเลย
      #947-1
  3. #946 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 20:35
    สงสารอวิ๋นซี เมื่อไหร่จะสมหวังน้า
    #946
    1
    • #946-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:59
      เมื่อไรท์เขียนค่ะ 555 โอยอย่าเผาบ้านเค้าน้ะ
      #946-1
  4. วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 17:27
    ยังหน่วงต่อเนื่อง สงสารอวิ๋นซี ที่ไรท์ตอบว่าอาจสมหวังโดยไม่ต้องรอพาร์ทต่อ มันคืออัลไลคะ มโนบรรเจิดละเนี่ย เราชอบตัวละครอาคุณมากเลยค่ะ ตอนนี้งานมโนเลยมาเต็ม5555555
    #945
    1
    • #945-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:59
      ความมะโนชนะเลิศ
      #945-1
  5. #944 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 12:40
    เค้าไม่อยากกินมาม่า แง้
    #944
    1
    • #944-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:59
      อัยย์ผัดมมม่าอร่อยนะตะเอง
      #944-1
  6. #943 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 11:36
    สนุกค่ะ ตอนนีสงสารนางมาก แต่คิดว่าคุณชายคงไม่ตาย
    ขอบคุณมากค่ะ
    #943
    1
    • #943-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:58
      แล้วมันจะผ่านไปค่ะ หมายถึงทุกอย่างรวมทั้งการฝึกงานงือออ
      #943-1
  7. #942 nuttanicha3 (@nuttanicha3) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:49
    สงสารนาง ตัวแค่นั้นต้องเจออะไรมากมาย
    #942
    1
    • #942-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:57
      เราจะstrong ไปด้วยกันค่ะ ยืมเสียงพี่ลูกเกดเป็บ
      #942-1
  8. #941 แป้ง (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:45
    สงสารอ่ะ
    #941
    1
    • #941-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:56
      สงสารคนแต่งใช่มั้ยค่ะ โดนตบ
      #941-1
  9. #940 aplcherry (@aplcherry) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:27
    น้ำตาตกตามอวิ๋นซี โอย เศร้ามากกกกก
    #940
    1
    • #940-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:56
      เคนแต่งก็น้ำตาตกค่ะ งือออ
      #940-1
  10. #939 Mono001 (@Mono001) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:32
    เขียนดีมากกกก
    #939
    1
    • #939-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      3 มิถุนายน 2560 / 08:53
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
      #939-1
  11. #938 jina (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 15:14
    สนุกคะ ชอบอาคุณมาก
    #938
    1
    • #938-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      3 มิถุนายน 2560 / 08:53
      อา เราชอบคนเดียวกับเลยยย
      #938-1
  12. #937 aunya22 (@poonim22) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:11
    จะรอคร่าาา
    #937
    2
    • #937-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      3 มิถุนายน 2560 / 08:52
      จะรีบแต่งค่ะ
      #937-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #936 Junikisz (@yurikun) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:38
    รับทราบค่ะ~
    #936
    1
    • #936-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      3 มิถุนายน 2560 / 08:52
      ขอบคุณนะคะ
      #936-1
  14. #935 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 14:21
    กี่ตอนก็ได้คะตามเหตุผลของตัวละคร
    สงสารจริงๆ ทั้งอวิ๋นทั้งคุณ
    ตายจริงๆหรือมาหลอก
    #935
    1
    • #935-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      3 มิถุนายน 2560 / 08:52
      รีทเข้าใจอัยย์ก็โล่งค่ะ กลัวว่าจะยืดไปเหมือนกัน
      #935-1
  15. วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 13:32
    กี่ตอนก็อ่านจร้า ยิ่งมีอาคุณทุกตอนยิ่งชอบ น่าจะแต่งให้อาคุณสมหวังบ้างเป็นแบบพาร์ทต่ออ่ะ
    #934
    1
    • #934-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      3 มิถุนายน 2560 / 08:51
      อาจจะสมหวังโดยไม่ต้องรอพาร์ทต่อก็ได้น้า
      #934-1
  16. #933 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 13:16
    สู้ๆ ค่ะ
    #933
    1
    • #933-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 90)
      2 มิถุนายน 2560 / 15:59
      ค่ะไรท์สู่เต็มที่แน่นอนค่ะ
      #933-1