眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,155 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,378 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    540

    Overall
    182,155

ตอนที่ 93 : 93

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 มิ.ย. 60

93








          โคมไฟหลากสีและดอกไม้ประดับถูกติดไว้ทั่วเมืองหลวงของซูโจว อักษรมงคลที่ตัดอย่างปราณีตจากกระดาษฉลุลวดลายงดงามสีแดงสดประดับตามสองข้างทางของขบวนเสด็จ เสียงเพลงครึกครื้นและการแสดงจากชาวบ้านและชนเผ่ามีให้เห็นทั้งสองข้างทางเป็นการเฉลิมฉลองแด่ชัยชนะของกู้หลุนกงจู่ เป็นการต้อนรับเช่นนี้กลับไม่สามารถทำให้คนที่อยู่ในเกวียนเทียมม้าก้าวออกมาชื่นชมได้ 


          เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญที่ได้ยินดังแว่วผ่านหูไม่ทำให้กู้หลุนกงจู่เสด็จออกจากขบวนมาให้ชมพระบารมี 


          รถม้าของอวิ้นซีกงจู่มาถึงกำแพงพระราชวังและผ่านไปโดยไม่มีการหยุดตรวจ ไม่มีใครกล้าขวางทางขบวนเสด็จแม้แต่ผู้เดียว การจากไปนานเกือบสามเดือนของกงจู่ผู้นี้ไม่สามารถลดพระบารมีให้อ่อนจางได้มีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นราวกับพระเกียรตินั้นสูงส่งจนไม่มี่จุดสิ้นสุด วังหลวงเปลี่ยนแปลงอย่างไรและเป็นเพราะผู้ใดใครบ้างไม่รู้ แม้แต่ทหารยามที่นืนเฝ้าอยู่ประตูนอกสุดของพระราชวังยังทราบเรื่อง


          "องค์หญิง"ม่านกงกงออกมาต้อนรับกู้หลุนกงจู่ด้วยตนเอง เด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นว่าร่าเริงสดใสจนทำใฟ้ตำหนักในรื่นเริงสดชื่นไปด้วย ยามนี้กลับกลายเป็นหุ่นกระบอกไร้อารมณ์ที่มีรอยยิ้มตามมารยาทประดับอยู่บนใบหน้าเพียงเท่านั้น


          "กงกงรบกวนท่านแล้ว"


          "องค์หญิงอย่าได้เกรงใจ"ฝ่าบาทยังว่าราชกิจอยู่ในท้องพระโรงมิเช่นนั้นคงประทับอยู่ที่นี่ด้วยพระองค์เอง


          พระบาทก้าวตามทางเดินประดับหินสีสู่ตำหนักเอื้อมเมฆา ตำหนักขนาดใหญ่อันโอ่อ่าที่ใช้เวลาในการบูรณะต่อเติมเกือบครึ่งปีและใช้งบประมาณในการแต่งเติมไม่แพ้ตำหนักของฝ่าบาท ตำหนักอันวิจิตรนี้สามารถทำให้กู้หลุนกงจู่เบนสายตามองได้เพียงหนึ่งลมหายใจ ช่างไร้ค้ายิ่งนัก


          "องค์หญิงเสด็จกลับมาเหนื่อยๆกระหม่อมจะให้ห้องเครื่องเตรียมสำรับถวาย"จากหงหยูกลับมายังซูโจวต้องใช้เวลานานเกือบสัปดาห์อาหารการกินต่อให้ตระเตรียมอย่างไรคงไม่ใคร่จะดีนัก


          "ไม่จำเป็นต้องลำบากกงกง เราอยากพักผ่อนสักหน่อยเพียงเท่านั้น"


          "องค์หญิง....คุณหนูท่านเป็นอันใดหรือไม่"หรงหวาสังเกตุเห็นความผิดปกติของผู้เป็นนาย สีหน้าคุณหนูของนางไม่ได้ปกติเลยสักนิดเดียว คนที่มักอยู่ในระเบียบเอ่ยถามโดยไม่สนธรรมเนียมทั้งที่มีม่านกงกงอยู่ในที่นี้ด้วย


          "พี่หรงหวาข้า..."


          "อวิ้นซี!!!"อ้อมพระกรของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินโอบนางไว้ด้วยทั้งสองแขนแทบจะทันทีที่เสียงเรียกนั้นเข้าสู่โสตประสาทตัวนางเองก็จมอยู่ในอ้อมพระอุนะด้วยเช่นกัน


          "เสด็จ....ท่านพ่อฮึก"ความอัดอั้นตันใจที่ถาโถมเข้าใส่ความทุกและรอยน้ำตาตลอดระยะเวลาสามเดือนเบื้องหลังกำแพงบูรพาถูกระบายออกมาต่อหน้าซูหนานตี้ ป้อมปราการที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวตนที่อ่อนแอพังทลายลง


          "เขาตายแล้วท่านพ่อ พี่หย่งจิ้นตายแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะลูก เป็นเพราะลูกเอง"การที่นิ่งเฉยไม่มช่ไม่รู้หาใช่ว่าตัวนางเองดูไม่ออก จื่อซือซือเป็นตัวนางเองที่ดึงเข้ามาในอิงเฮยส่วนอาคุณก็เป็นนางเองที่สอนให้เขียนอ่าน คนที่ใกล้ชิดจนมองตากันก็สื่อความโดยไร้วาจาได้มีหรือจะปิดบังนางได้ 


          ซูอวิ้นซีรู้ นางมองคำตอบออกตั้งแต่เห็นสีหน้าซือซือ นางดูออกก่อนที่อีกฝ่ายจะเลือกพูดโกหกออกมา แม้จะต้องการจมอยู่ในความฝันต้องการฝังตนเองอยู่ในห้วงจินตนาการอันแสนสุข เพียงแต่ว่า บางครั้งคำโกหกก็โหดร้ายไปกว่าความเป็นจริง แม้จะอยากเชื่อว่าคนผู้นั้นจะกลับมาหากันตามที่สัญญา ถึงจะพยายามคิดอย่างไรความเป็นจริงก็ยังคงย้ำเตือน นางจะไม่มีวันได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาที่มองมาที่ตนเพียงคนเดียวอีกแล้ว


          "...."


          "ถ้าไม่ใช่เพราะลูกเขาจะเป็นเพียงคหบดีธรรมดาที่สืบทอดกิจการของตระกูล"


          "...."


          "ถ้าไม่ใช่เพราะลูกคนแบบนั้นมีหรือจะอยากเข้ามาทำงานในวงการขุนนาง"


          "..."


          "ถ้าไม่ใช่เพราะลูกเขาจะยังมีชีวิตอยู่"


          "..."


          "ทั้งหมดเป็นเพราะลูกเอง เป็นเพราะลูก....ทั้งหมด"


          "อวิ้นซี พ่อเชื่อว่าหากย้อนเวลากลับไปได้หลางหย่งจิ้นก็จะยังเลือกหนทางเช่นเดิม"


          "แต่หากย้อนเวลากลับไปได้ลูกจะเลือกไม่รู้จักเขาตั้งแต่แรก"


          "ร้องออกมาเสียให้หมดอวิ้นซี พ่อจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเจ้าเอง"


          เสียงสะอื้นไห้ตัดพ้อดังออกมาจากตำหนักเอื้อมเมฆาเหมือนกับว่าไม่มีจุดสิ้นสุด ฮ่องเต้เองก็ไม่เสด็จไปที่ทรงประทับอยู่ตรงนั้นและโอบพระธิดาไว้ด้วยพระกรทั้งสองข้าง เสียงร้องกรีดเข้าไปในพระทัยคนฟังเหมือนเอาน้ำเดือดราดรด ทรงโอบพระธิดาด้วยความอ่อนโยนมากเท่าใดแววพระเนตรก็ฉายความเจ็บแค้นและปวดร้าวออกมามากเท่านั้น












          "เป็นเช่นไรบ้าง"


          "องค์หญิงหลับไปแล้วเพคะฝ่าบาท"


          "นางเป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว"ตอนนี้เพิ่งเริ่มยามอุ้ยเท่านั้นเอง


          "เพคะ"ไป่หลางทำได้เพียงรับคำด้วยตนเองก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้มากไปกว่าเฝ้ามองคุณหนูแย่ลงไปทุกวันทุกวัน นอกจากยามที่ฝ่าบาทเสด็จหรือท่านแม่ทัพเจามาอยู่เพื่อนแล้ว ไป่หลางเห็นเพียงคุณหนูที่นั่งนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างหน้าต่างและเหม่อมองไปยังแผ่นฟ้าเท่านั้น แม้แต่เครื่องคนตรีที่ทรงโปรดหนังสือที่ทรงรักก็ไม่หยิบขึ้นมาหรือแม้แต่สนใจดังเช่นที่เคย


          คุณหนูของนางไม่แทบพูดสิ่งใด รับอะไรเข้าไปได้น้อยจนแทบนับได้ว่าไม่มีนางเห็นคุณหนูยิ้มเพียงครั้งเดียวเท่านั้นคือตอนที่ฝ่าบาทมาเยือนเมื่อห้าหรือหกวันก่อนรอยยิ้มนั้นก็ยังแค่ยกริมฝีปากขึ้นเท่านั้น


          หัวใจอวิ้นซีเต้นช้าและเบาลงนั่นคือสิ่งที่แม่ทัพเจาบอกนาง คุณหนูของนางเหม่อลอยและนอนหลับไปพร้อมลมหายใจอย่างแผ่วเบาลงทุกทีคือสิ่งที่เห็นในทุกวัน ข้ารับใช้เก่าที่ติดกายกู้หลุนกงจู่มาจากตำหนักเทียมฟ้าไม่มีผู้ใดยินดีกับการย้ายที่อยู่มายังตำหนักอันวิจิตร นางและไป่หลางกลัวเหลือเกินว่าสักวันเสียงลมหายใจที่แผ่วจางจะเบาลงเรื่องๆแล้วจางหายไปโดยที่พวกนางทำได้เพียงเฝ้ามองเท่านั้น


          "ทูลฝ่าบาท คุณหนูให้มาทูลว่ารอสักครู่เพคะ"ในตำหนักมีเพียงท่านข้าหลวงคนสนิททั้งสองที่เรียกกู้หลุนกงจู่ว่าคุณหนูไม่ต้องบอกเลยว่าผู้ใดเป็นคนพูดออกมา


          "ถวายพระพรเสด็จพ่อเพคะ"ซูหนานตี้มองรอยยิ้มกระจ่างใสนั้นด้วยความแปลกใจ บางสิ่งบางอย่างจุดประกายอยู่ในดวงตาของบุตรสาวทำให้คนที่มาเยี่ยมทุกวันใจชื้นขึ้น ฮ่องเต้มองแม่ทัพเจาทีเดินผ่านโดยไม่ทำความเคารพโดยไม่ว่ากล่าว เพียงแค่ต่อหน้าสายตาข้ารับใช้ภายนอกยอมทำตามระเบียบพิธีการบ้างก็ดีมากแล้ว


          "เกิดสิ่งใดขึ้นกันพี่หรงหวา"คนความรู้สึกไวถามทันทีด้วยความเป็นห่วง คุณหนูดูเหมือนจะดีขึ้นแต่หรงหวากลับมีสีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าใด นางไม่คิดว่าการเปลี่ยนแปลงในคราวนี้เป็นเรื่องดี


          หรงหวาหันมองแม่ทัพเจาโดยไม่กล่าวสิ่งใด นางไม่ตำหนิอีกฝ่ายแต่ก็พูดชมไม่ได้เช่นกัน หัวใจของคุณหนูไร้สิ้นความหวังไม่มีจุดมุ่งหมายใดจนกลวงเปล่า แม่ทัพเจาจิงคุณเทพอสูรผู้น่าเกรงขามผู้นี้จึงได้ใส่เอาความอาฆาตและจุดหมายในการล้างแค้นลงไปแทนที่ ยามเห็นดวงตาของคุณหนูในวันนี้หรงหวาทราบถึงบางสิ่งบางอย่าง


          ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณหนูของนางซูอวิ้นซีที่อ่อนโยนและเมตตาจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว จะไม่มีคุณหนูน้อยในวานที่แสนใจดรทั้งหมดจะหลงเหลือเพียงความทรงจำ


          หรงหวาหยุดนางกำนัลน้อยที่กำลังจะเข้าไปตั้งสำรับเรื่องที่นายเหนือหัวทั้งสองกำลังพูดคุยคงไม่ใช่สิ่งที่ใครควรได้ยินแม้แต่ตัวนางเองก็ตามที


          พระขนงของผู้มีศักดิ์สูงสุดในแผ่นดินขมวดแน่นเข้าอย่างที่ม่ค่อยพบเห็นยามอยู่ต่อหน้าบุตรีพระองค์โปรด


          "ลูกแน่ใจแล้วหรืออวิ้นซี"


          "ลูกไม่เคยแน่ใจมากเท่านี้มาก่อนเลยท่านพ่อ ครั้งนี้เป็นการตัดสินใจที่ลูกมั่นใจมากที่สุดเจ้าค่ะ"


          "หากหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้เจ้ายังวางมือได้อยู่นะอวิ้นซี แต่หากเดินตาอต่อให้เป็นพ่อเองก็ไม่อาจช่วยสิ่งใดได้อีก"ในคราวแรกพระองค์เองก็คิดเช่นนี้ หากซูอวิ้นซีเป็นเพียงคนผู้หนึ่งมีหรือจะลังเลที่จะเลือก แต่ยามนี้คนตรงหน้าคือบุตรสาวที่อยากถนอมไว้ด้วยสองพระหัตถ์สิ่งที่วาดหวังคือให้อีกฝ่ายหยุดเพียงเท่านี้


          "ครั้งหนึ่งลูกเคยเลือกที่จะใช้ชีวิตเจ้าค่ะ วันนี้ลูกเหลือทางเลือกเพียงมีชีวิตแล้วเท่านั้น"ต่อให้ไม่มีพี่หย่งจิ้นนางก็ยังมีปณิธานของท่านแม่ที่ต้องสานต่อมีความแค้นที่ต้องชำระความรออยู่ คนพวกนั้นทำลายความหวังของนาง นางก็จะทำลายความฝันของพวกมันเช่นกัน


          "พ่อจะอยู่เป็นภูผาเบื้องหลังเจ้าเอง"ไม่เพียงอวิ้นซีที่เจ็บแค้นคนที่เห็นน้ำตานางในวันแรกที่มาถึงมีใครบ้างไม่โกรธเคือง


          เมื่อเจ้าของตำหนักไม่ได้ทำเพียงแค่นั่งเหม่อลอยแต่กลับมากระทำตนดังเช่นแต่ก่อนคนของตำหนักเอื้อมเมฆาทั้งเก่าใหม่ก็หายใจกันได้โล่งคอ 


          ชื่อหลางหย่งจิ้นกลายเป็นคำต้องห้าม ห้ามพูด ห้ามแม้แต่คิด สิ่งใดที่เกี่ยวโยงถึงขุนนางผู้นั้นได้ล้วนถูกเก็บไปจนพ้นระยะสายเนตรพระกรรณ โม่ลี่สีขาวถูกรื้อเปลี่ยนเสียใหม่แทนที่ด้วยเหมยแดงประดับต้นใหญ่ทั่วสวน ชุดพีธีการยามออกไปเบื้องนอกอาจเปลี่ยนแปลงไปตามความเหมาะสมแต่ยามอยู่ในตำหนัก อวิ้นซีกงจู่กลับสวมใส่เพียงชุดสีขาวสะอาดไร้ลวดลายราวกับกำลังไว้ทุกข์


         




          

          ขอโทษอีกครั้ง อัยฝึกงานไม่มีเลวาแต่งจริงๆน้า แล้วช่วงนี้มันหน่วงๆแต่งไม่ค่อยออกด้วยลบแล้วแก้ ลบแล้วแก้หลายครั้งมาก


          รักรีทนะคะ ฝันดีน้า อย่าเผาบ้านเค้าด้วยน้า










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #986 Ayumi1133 (@Ayumi1133) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 20:46
    สนุกมากค่ะ รอติดตามจ้า
    #986
    1
    • #986-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:35
      ขอบคุณนะคะ
      #986-1
  2. #985 玉刷 (@Aikaterina) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 16:31
    ฮรืออออ เฮียหลางงงงงงง
    #985
    1
    • #985-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:35
      แงงงงงงงงงงงง
      #985-1
  3. #982 Kanmanee2 (@Kanmanee2) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 18:27
    พระเอกใหม่จะเป็นใครหรือไม่มีก็ดี
    #982
    1
    • #982-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:33
      ให้คนอ่านมโนไปตามที่ใจคิดเลยค่ะ
      #982-1
  4. #980 SSHK (@lanhzer) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 11:09
    เศร้าหนักมากกกกก
    #980
    1
    • #980-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:32
      โอ๋ ไม่ร้องนะคะ
      #980-1
  5. #978 Pang (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 22:09
    เศร้ามาก
    #978
    2
    • #978-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:30
      ไม่เปนะคะ
      #978-1
    • #978-2 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:31
      พิมพ์ผิดชีวิตเปลี่ยนมากอะ แก้ๆ ไม่เป็นไรนะคะ555
      #978-2
  6. #977 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:21
    ไม่รุทำไม แต่อ่านแล้วจะร้องไห้ ฮือออออ ปล. สู้ๆนะคะ
    #977
    1
    • #977-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:30
      เราจะร้องไปด้วยกัน ไม่เป็นไรน้า
      #977-1
  7. #976 Nan (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:11
    รออ่านนะคะ#ไรท์สู้ๆค่ะ
    #976
    1
    • #976-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:29
      ขอบคุณมากนะคะ อัยย์สู้เต็มที่แน่นอนค่ะ
      #976-1
  8. #975 Ketsaraporn Prom (@nunitnoi) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 16:57
    เสียใจมาก
    #975
    1
    • #975-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:29
      โอ๋ อย่าร้องนะ
      #975-1
  9. #974 naja1112 (@naja1112) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 14:37
    ถึงเวลาเอาคืนแล้ว
    #974
    1
    • #974-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:28
      เอาดาบแทงหรือเอาขวานจามคงไม่สู้ส่งตัวให้อาคุณเอาไปซ้อมมือเล่น เอาแบบนี้คงดี
      #974-1
  10. #973 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 12:53
    น่าจะมีตอนพิเศษ ที่นางเอกไปหาเสด็จตาน้อย ที่หวงเห่อ อยากรู้บรรยากาศความรู้สึก นางเอกน่าจะได้แต่งตั้งยศลับๆที่หวงเห่อ อย่างน้อยก็เป็นหลานฮองเต้
    #973
    1
    • #973-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:27
      น่าสนใจอยู่น้า
      #973-1
  11. #972 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 11:48
    พี่หย่งจิ้นตายจริงๆหรอ รับไม่ได้
    #972
    1
    • #972-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:26
      ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวดและฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ~~และเพลงก็มา555
      #972-1
  12. #971 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:50
    มาาย......พี่หย่งจิ้นต้องยังไม่ตาย.....
    อวิ๋นซี แค้นนี้ต้องลากพวกมันมาทรมานให้สาสม
    #971
    1
    • #971-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:25
      เราจะแล่เนื้อก่อนหรือจุดไฟก่อนดี ย้ายไปเป็นสายโหดแป็บ
      #971-1
  13. วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:19
    สงสารอวิ๋นซี อยู่ได้เพราะความแค้นแล้ว แต่คนที่รักนางยังมีอีกเพียบ รออ่านต่อนะคะ
    #970
    1
    • #970-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:25
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #970-1
  14. #969 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 09:57
    เฮ้อ ตายจริง ๆ หรือเนี่ย สงสารอวิ๋นซี
    #969
    1
    • #969-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:24
      อัยย์ก็สงสารค่ะแตทำอะไรไม่ได้จริงๆ(หลออออ)
      #969-1
  15. #968 หมูหนิงกินน้ำ (@sucawadee38) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 09:51
    ตกลง ตายจิงง่ะ TT
    #968
    1
    • #968-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:24
      แล้วแต่คนอ่านจะคิดเลยค่ะเราบอกมากไม่ได้จริงๆ
      #968-1
  16. #967 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 09:32
    คนที่ติดบีบให้เลิกกากปล่อยให้แต่งงานกัน องิ้นซีก็เลิกใีชีวิตเพื่อความแค้น ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา หวังว่ายังไม่ตาย หากถูกใช้ดัดแปลงจิตใจมาเป็นนักฆ่าทีหลัง โศกนาฏกรรมที่สุด อย่างน้อยยังมีน้องชายอยู่ใกล้ๆเจาของเจ๊
    #967
    3
    • #967-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      8 กรกฎาคม 2560 / 01:23
      อ่านไปก็จะงงอยู่หน่อยๆ เริ่มเข้าใจเวลาบอกว่าเราพิมพ์ผิดและ5555 โอ๋ไม่งอลกันนะคะ อวิ้นซีคงเป็นนักฆ่าไม่ได้หลอกค่ะ ถ้าจะเป็นคงต้องให้คนอื่นจัคนมามัดไว้ให้นางเชือดง่ายๆ แบบเวลาต่อสู้จริงยังไม่ทันหยิบเครื่องดนตรีดาบคงมาจ่อคอแล้วมั้งค่ะ
      #967-1
    • #967-3 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 93)
      9 กรกฎาคม 2560 / 12:12
      ขอบคุณที่กลับมาตอบอีกรอบน้า อ่านแล้วดีใจมากเหมือนเราตั้งใจอ่านทุกคอมเมนท์ถ้ามีใครสักคนอ่านที่อัยย์ตอบก็จะดีใจมากๆเหมือนกัน เราไม่ใจร้ายอย่างนั้นค่ะไม่ต้องกลัว อัยย์ใจร้ายกว่านั้นอีก555
      #967-3