眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 182,020 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    405

    Overall
    182,020

ตอนที่ 95 : 95

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 ก.ค. 60

95







           รอยยิ้มเสแสร้งไม่ทำให้เจ้าบ้านเสียสีหน้าแม้แต่น้อย เจ้าของบ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กในอี้เหอยังคงรักษาท่าทีในฐานะเจ้าบ้านอันดีเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน ชาสีเขียวใสดีที่ถูกตั้งขึ้นพร้อมสำรับอาหารว่างส่งกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์บ่งบอกถึงราคาค่างวดที่ครอบครัวชนชั้นกลางไม่ควรมีไว้ครอบครองหรือนำมารับรองแขกได้โดยง่าย


          ชายชุดดำรับแก้วกระเบื้องขึ้นจิบอย่างเสียไม่ได้ กลิ่นหอมของใบชาผสมผสานกับสมุนไพรนำให้คนได้ชื่อว่าแขกอดยอมรับในรสนิยมของเจ้าบ้าน 


          "ข้าไม่รับงานมาเนิ่นนานแล้ว นายท่านอย่าได้เสียเวลาอยู่ที่นี่เลย"ไม่ว่าแขกจะเป็นผู้ใดเจ้าบ้านผู้นี้ล้วนไม่จำเป็นต้องเกรงกลัว ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่มาจากที่ใดในสายตาชาวยุทธ์ล้วนเป็นเรื่องเล็ก 


          "อย่ารีบตัดรอนเช่นนั้นท่านจอมยุทย์ ในแผ่นดินใหญ่นี้ผู้ที่จะลอบเข้าและออกวังหลวงได้เช่นเดินในบ้านของตนได้จะมีสักกี่คน"


          "วังหลวงเช่นนั้นหรือ"


          เจ้าของรอยยิ้มเสแสร้งเห็นคู่สนทนาให้ความสนใจก็รีบต่ออีกประโยค"ข้าทราบมาว่าท่านสนใจบุหลันพันปีและหญ้ามังกรฟ้า"


          "เป้าหมายในครั้งนี้เล่า"เจ้าของบ้านวางถ้วยชาในมือลงแล้วจับความสนใจทั้งหมดไปที่แขกผู้มาเยือน


          "กู้หลุนกงจู่ ซูอวิ้นซี"


          ประกายตาของเจ้าบ้านสว่างวาบโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น มือข้างหนึ่งไล้ขอบถ้วยชาอย่างใช้ความคิด


          "กู้หลุนกงจู่อยู่ภายใต้การปกป้องของเทพอสูรสีขาว บุหลันพันปีกับหญ้ามังกรฟ้าคุ้มค่าพอให้ข้าเอาชีวิตตนเองเข้าไปเสี่ยงกระนั้นหรือ"


          "แล้วถ้าหากไม่มีท่านแม่ทัพเจาเล่า"ดวงตาเรียวเล็กฉายความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง แผนการนี้ถูกวางมาเนิ่นนาน ยามนี้เพียงหาผู้ลงมือและรอเวลา


          "น่าสนใจไม่น้อย"


          กล่องหยกที่ดูเรียบง่ายชิ้นหนึ่งถูกหยิบขึ้นมาวางบนโต๊"นี่คือหญ้ามังกรฟ้าหนัก ตำลึง หากงานจบลงเ้วยดีพวกเรายินดีมอบอีก ตำลึง พร้อมบุหลันพันปีอีกหนึ่งดอกให้ท่านจอมยุทย์"


          "ข้าขอเวลาคิดอีกสักหน่อย"


          "เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านจอมยุทธแล้ว"


          คนติดตามมองสมุนไพรที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำหรือไข่มุกทะเลใต้ด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูก หัวหน้าของพวกเขาไม่ใจป้ำเกินไปเช่นนั้นหรือที่กล้าใช้หญ้ามักรฟ้าเป็นสินน้ำใจ


          "ท่านหัวหน้า แล้วหากคนผู้นี้ไม่ยินดีร่วมมือกับพวกเราเล่า"


          "ไม่มีทางเป็นเช่นนั้น นักฆ่าไร้นามต้องปกป้องคนผู้หนึ่ง สำหรับเขาชีวิตอวิ้นซีดงจู่หนือผู้ใดก็นำมาเทียบคนที่เขาเฝ้าถนอมไว้ไม่ได้"


          "เช่นนั้นเราก็เพียงจับ..."


          "หุบปาก!!!"ผู้เป็นนายฟันศอกใส่คนติดตามอย่างไม่ออมแรง หากคำพูดนี้หลุดไปถึงหูเจ้าของบ้านการเดินออกไปคงไม่ใช่เพียงก้าวขาออกไปอย่างที่กำลังทำ ชายร่างเล็กหรี่เสียงให้เบาแล้วว่าต่อ"หากข้าหาคนที่พาตัวของมันออกมาได้มีหรือจะลงทุนไปเสาะหาบุหลันพันปีมาต่อรอง"


          "ขอรับ เป็นข้าน้อยที่ปากเสียเอง"คำขอโทษออกมาพร้อมเสียงฝ่ามือกระทบเนื้อ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยในการลงโทษตนเอง ให้มันเป็นผู้ลงมือย่อมดีกว่าชายร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้กระทำแน่นอน รอยแดงปรากฎให้เห็นเป็นรูปฝ่ามือบนผิวหน้าบ่งบอกว่าคนลงแรงนั้นหาได้ออมแรงแต่อย่างใด


          ออกมาพ้นเขตรั้วบ้านชายร่างเล็กจึงค่อยหายใจเข้าได้เต็มปอด ยามที่อยู่ต่อหน้านักฆ่าไร้นามแม้แต่คนที่ผ่านสนามรบมาไม่น้อยเช่นตนยังคงหวาดเกรง มือที่บังคงชื้นเหงื่อเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความจริงข้อนี้


          หากว่าการทำงานใหญ่ในครั้งนี้สามารถลงมือได้ด้วยกำลังของตนและนายท่านของมันได้ ตัวมันคงไม่นำชีวิตน้อยๆเข้ามาเสี่ยงต่อหน้าผู้มากฝีมือแห่งยุคเพื่อลดอายุขัยตนเอง


          อีกไม่นานจะมีโอกาสที่จะลงมือ หากพลาดงานนี้ไปก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานเท่าใดจึงจะได้ลงมืออีกคราว ฮ่องเต้ปกป้องอวิ้นซีกงจู่อย่างแน่นหนามากขึ้นทุกที ตัวหมากที่ถูกวางไว้ในวังหลวงนั้นถูกริดรอนเสียขนแทบเรียกได้ว่าเป็นคนตาบอดผู้หนึ่ง


          หยกสลักคำว่าอิงส่งผ่านความเย็นเข้าสู่ฝ่ามือผู้ถือครองไม่ทำให้แววตาของเจ้าของหวั่นไหวแม้แต่น้อย ชายร่างเล็กแสยะยิ้มก่อนแขวนหยกสีดำสนิดนี้ไว้ที่ข้างเอวดังเช่นที่เคย บ้านเช่นนั้นหรือ เหอะช่างเป็นความคิดอันเพ้อฝันของหญิงสาวในห้องหอ ไร้สาระสิ้นดี










          นางกำนัลร่างเล็กเดินมาหยุดที่หน้าตำหนักเอื้อมเมฆา ดวงตากลมโตสะท้อนอารมณ์ที่เรียบง่ายดังเช่นยามอยู่มี่ตำหนักแสงสลวย ท่ามกลางความวุ่นวายของการจัดเตรียมงานทหารยามเปิดทางให้หญิงสาวโดยไม่ขอดูป้ายประจำตนแม้แต่น้อย


          ฟานเฉียวที่ยืนคุมนางกำนัลตรวจสภาพเครื่องเรือนปล่อยทุกสิ่งให้เป็นหน้าที่ของผู้อื่นโดยทันทีและผละตัวออกมาหาผู้มาเยือนด้วยสีหน้าเป็นกันเอง"ที่แท้เป็นพี่หมิ่นฮวาน เชิญท่านที่ด้านในเถอะเจ้าค่ะ"ฟานเฉียวทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มและความนอบน้อม ไม่ต้องพูดถึงฐานะนางกำนัลคนโปรดของไทเฮาเพียงนึกถึงความสำคัญที่นายหญิงมอบให้คนผู้นี้ก็เพียงพอให้นางสุภาพต่อบุคคลตรงหน้า


          หมิ่นฮวานเป็นคนที่ไทเฮาโปรดปรานจนไม่อาจวัดฐานะนางจากยศที่มีได้ นางกำนัลน้อยที่มีรูปลักษณ์ไม่โดดเด่นเท่าไรผู้นี้ถูกเหออวี้ไทเฮาประคบประหงมไม่ต่างจากพระบุตรี มีผู้เป็นใหญ่แห่งวังหลวงกางปีกปกป้องอยู่เบื้องหลังจะมีใครกล้าสงสัยในความนอบน้อมที่ฟานเฉียวแสดง


          "พี่หมิ่นฮวานท่านมาถึงนี่คงไม่ใช่เรื่องเล็ก บอกน้องสาวสักหน่อยได้หรือไม่"


          "เจ้าพูดเกินไป เป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวองค์หญิงเท่านั้นพี่จึงรีบมาหาได้มีเรื่องราวใหญ่โตอันใดไม่"หมิ่นฮวานพูดโดยไม่เอ่ยอ้างถึงไทเฮาเพียงเท่านั้นฝายเฉียวก็พอเดาได้ว่าหาใช้เรื่องในรั้ววัง


          "ท่านมาด้วยตนเองอย่างไรก็สำคัญ"


          "เรื่องที่กู้หลุยกงจู่ให้ความสำคัญย่อมต้องสำคัญมิใช่หรือ"จบประโยคนี้ฟานเฉียวก็นำอีกฝ่ายมาถึงหน้าห้องที่ผู้เป็นนายประทับอยู่ 


          "พี่หรงหวาข้าฝากงานที่เหลือไว้กับท่านก่อน"


          "เจ้าจะไปไหน"


          "ขอโทษที่ต้องเพิ่มำาระให้พี่แต่ข้าจำเป็นต้องกลับ'บ้าน'ในตอนนี้"บ้านของฟานเฉียวจะเป็นที่ใดถ้าไม่ใช่อิงเฮย หรงหวาไม่ตำหนิคนตรงหน้าทั้งยังหยิบหยกที่สลักตำแหน่งข้าหลวงประจำตำหนักมอบให้อีกฝ่ายโดยไม่เสียเวลาคิด


          "มอบป้ายหยกอันนี้ให้ทหารคุมประตูตะวันตก เจ้าจะกลับเข้ามาได้แม้ล่วงเลยเวลาไปแล้ว"


          "ขอบคุณพี่หรงหวามาก ข้าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด"จากตำหนักเอื้อมเมฆาถึงประตูตะวันตกนั้นนับว่าไกล ฟานเฉียวกลับไปถึงในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อโดยไม่มีท่าทางเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย นางเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งของจื่อซือซือการถูกส่งมาอยู่ข้างกายนายหญิงเป็นเวลานานเช่นนี้นางเองยังเกือบหลงลืมว่าตนเป็นผู้ฝึกยุทธ์


          การเข้าออกวังของเหล่านางกำนัลนั้นเป็นเรื่องปกติที่พบเจอในทุกวันย่อมไม่มีใครสงสัยนางกำนัลน้อยผู้หนึ่งจากตำหนักเอื้อมเมฆา เม้ฟานเฉียวจะดูไม่จริงจังกับสิ่งใดและทำตัวเล่นเล่นไปวันวันแต่ในความเป็นจริงนั้นนางเป็นเด็กสาวที่รอบคอบมากที่สุดผู้หนึ่ง  ประกายตาที่ฉายออกมาจากดวงตาดอกท้อในยามนี้เต็มไปด้วยความจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยจะปรากฏให้เห็นเสียเท่าไร


          นายหญิงเก็บเด็กสาวที่ไม่มีความโดดเด่นอันใดผู้นี้มาจากเงามืดที่หนาวเหน็บ นายหญิงดึงนางขึ้นจากขุมนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุดและผลักดันด้วยทุกสิ่งเพื่องให้มายืนอยู่ใจ้แสงตะวัน ในวันนั้นนางสาบานว่าจะจงรักภักดีจนกว่าชีวิตนี้จะหาไม่ วันนี้นางเห็นนายหญิงจมอยู่กับความทุกข์ในทุกเมื่อเชื่อวันคนที่ดูนิ่งเฉยไม่สนใจสิ่งใดผู้นี้เจ็บร้าวไม่แพ้ผู้ใด


          หยกสีดำสนิทถูกแกะสลักไว้ด้วยคำว่าอิงที่พกไว้ติดกายคือสัญลักษณ์ที่แทนคำว่าครอบครัว นายหญิงคือครอบครัวที่สำคัญที่สุดของนาง เสียงสะอื้นให้แผ่วเบาที่ดังในยามค่ำคืนกรีดใจนางมากเท่าใดนางก็จะเอาคมดาบกรีดพวกมันให้ย่อยยับเท่าเทียมกัน


          "เจ้าปล่อยท่านหญิงจากตำหนักเอื้อมเมฆาผ่านไปแล้วหรือ"


          "นางมีป้ายท่านข้าหลวงประจำตำหนักทั้งยังหาได้นำสิ่งใดติดกายไป"


          "อย่างไรก็ต้องลงบันทึกหรือมิใช่"


          "นางดูรีบร้อน.."ทหารยามนายนั้นไม่แก้ตัวต่อเขาไม่กล้าพูดว่าชั่วขณะหนึ่งตนรู้วึกกลัวแววตาที่นางกำนัลของตำหนักเอื้อมเมฆา แววตาที่ทำเอาเขาหลั่งเหงื่อเย็นจนเต็มแผ่นหลังได้










          อวิ้นซีกงจู่นั่งอยู่หลังโต๊ะที่รายล้อมด้วยเอกสารมากมายหมิ่นฮวานเห็นภาพนี้จนชินตา หากวันใดมาเยี่ยมเยียนกู้หลุนกงจู่หนึ่งเดียวของซูโจวแล้วไม่พบภาพเช่นนี้แสดงว่ามาผิดที่เสียกระมัง


          "ถวายพระพรกู้หลุนกงจู่ของจงทรงพระเจริญ"


          "ท่านมากมารยาทมากเกินไปแล้วพี่หมิ่นฮวาน พี่สบายดีหรือไม่เหตุใดจึงดูซีดเซียวได้เล่า"หมิ่นฮวานเป็นคนที่มีผิวขาวมากผู้หนึ่งแต่ยามนี้แทบจะเทียบกับกระดาษได้ทีเดียว


          "ข้าไม่สบายเป็นปกติ เช่นนั้นสิ่งที่เป็นอยู่ก็นับว่าปกติมิใช่หรือ"


          "พูดเช่นนี้ทำให้นึกถึงวันแรกที่ข้าเจอพี่ในวัง"


          "ใครจะคิดว่าคุณหนูที่ถูกหลงลืมจะกลายเป็นกู้หลุนกงจู่ของแคว้น"


          "ข้าก็ไม่คิดว่าบุตรสาวหนึ่งเดียวของอาจารย์อาจะเป็นนางกำนัลคนสนิทของไทเฮา"


          "เรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านเหม่ยหรง"นางจำเป็นต้องอยู่ในวังหลวงที่รวบรวมเอาสมุนไพรหายากนานาชนิดไว้หากไม่มีท่านหญิงเจาเหม่ยหรงการที่คนธรรมดาเช่นนางเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับสิ่งเหล่านี้


          "ท่านขอบคุณท่านแม่ข้าเช่นนี้ทุกครั้งไม่เบื่อบ้างหรืออย่างไร"


          หมิ่นฮวานส่ายหัวแล้วไม่ตอบคำถามนั้น"พวกมันเริ่มแผนการแล้ว"รอยยิ้มอ่อนโยนถูกลบออกจากใบหน้ากงจู่คนงาม


          "ข้าเองก็รอเวลานี้มานานแล้วเช่นกัน"


          "อย่างไรก็ต้องระวังตัวไว้ให้ดี"


          "ข้ารู้"


          หมิ่นฮวานมองสีหน้าเหนื่อยล้าตรงหน้าแล้วอดสงสารไม่ได้ นางเอื้อมมือไปกอบกุมมือที่เล็กกว่าแล้วบีบเบาๆ มือคู่นี้เย็นเฉียบทั้งที่ในห้องอบอุ่นจากเตาไฟ"อวิ้นซียังมีหลายคนที่พร้อมอยู่เคียงข้างท่านอย่าได้เข้มงวดกับตนเองนักเลย"


          "ข้าเพียงหาจุดหมายให้กับตนเท่านั้น"


          "หากท่านเลือกซูเฟิ่งหมิงเจ้าจะกลายเป็นหงส์ที่ถูกมังกรเกลียดชัง"หมิ่นฮวานอยู่ในวันมานานแทบจะเท่าอายุของนางมีหรือจะไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเรื่องต่างๆ นางรู้นิสัยใจคอของว่าที่ไท่จือดี"ชีวิตหลังจากนี้ของเจ้าจะไม่อาจหาความสุขได้..."


          "ข้าไม่ได้อยู่เพื่อเป็นที่รักของผู้ใด"


          "อย่าลืมว่าชีวิตของท่านมีใครกี่คนที่ใช้ทุกสิ่งเพื่อแลกมา"เจาเหม่ยหรงแลกชีวิตที่เหลือเพื่อต่อชีวิตบุตรี ฟายหรงยอมสลายร่างที่เป็นรูปธรรมเพื่อต่อรองกับสวรรค์นางยอมสละสิ่งที่เคยหวงแหนที่สุดเพื่อแลกเปลี่ยนความมั่นคงและปลอดภัยของน้องสาวอันเป็นที่รัก ยังไม่รวมอิงเฮยอีกนับไม่ถ้วนที่เสี่ยงชีวิตเพื่อเพื่อทำทุกสิ่งให้นางสมปรารถนา แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงสูญเสียไปมากมายเช่นเดียวกัน


          "ข้ารู้"นางรู้และจดจำได้เป็นอย่างดี แต่ทั้งหมดก็เป็นเพราะพวกใันมิใช่หรือ หากพวกมันยอมลามือท่านแม่จะตายได้อย่างไร หากพวกมันไม่คุกความชีวิตนางฟางหรงเจเจ้มีหรือต้องคอยคุ้มกันจนถูกคร่ากุม นางขอเพียงชีวิตธรรมดาสามัญกับคนที่นางรักนั่นมากเกินไปหรือ"เพราะรู้อย่างไรเล่าข้าจึงยังคงมีชีวิตอยู่"


          "พวกมันบอกว่าหากข้าไม่หยุดจะส่งของเหล่านั้นมาอีก คราวนี้เป็นแขนของหย่งจิ้นคราวหน้าเป็นสิ่งใด ให้รอถึงวันที่หัวของอาคุณถูกส่งมาหน้าประตูตำหนักเช่นนั้นหรือถึงจะลุกขึ้นสู้ได้ หากยอมถอยจะมีสิ่งใดรับประกันได้ว่าพวกมันจะวางมือ สิ่งใดจะรับประกันได้ว่าคนที่ข้ารักจะปลอดภัย..ไม่มี....ไม่มีเลย"


          น่ำเสียงนั้นสั่นไหวจนหมิ่นฮวานอดสงสารไม่ได้ ใครกันที่ใจร้ายกับเด็กสาวที่น่ารักถึงเพียงนี้ได้ลงคอ


          "อวิ้นซี...ท่านแบกทุกอย่างไว้ด้วงตนเองไม่ได้"


          "พี่ไม่มีทางเข้าใจว่าข้ายืนอยู่ตรงที่ใดในตอนนี้ มิใช่ไม่ต้องการถอยแต่พวกมันเหลือทางถอยใดไว้ให้ข้าบ้างเล่า ท่านแม่ เจเจ้ พี่หย่งจิ้น ใจข้าไม่แข็งแรงพอเสียใครไปได้อีกแล้ว"


          "เรื่องในวังข้า กับท่านหญิงจวงจะช่วยท่านเต็มความสามารถ"หากห้ามปรามไม่ได้ตัวนางก็ย่อมต้องสนับสนุนจนสุดแรง


          "คงเป็นโชคดีของข้าที่ยังมีทั้งพี่และพี่เมี่ยวเจียง"


          "เรื่องภายในมีฮ่องเต้และไทเฮาหนุนหลัง เจ้าวังตะวันตกก็อยู่ฝั่งเดียวกับท่าน...ท่านพ่อเองก็พร้อมสนับสนุนสิ่งที่ท่านคิดอย่างเต็มที่แน่นอน"


          "ข้าไม่ขอให้อาจารย์อาลงมือทำสิ่งใด เพียงทำตามสิ่งที่เคยสัญญากับท่านแม่ไว้ก็เพียงพอ"


          "ท่านพ่อเป็นคนรักษาสัจจะ"


          "ข้ารู้ ความเที่ยงตรงของพี่คือสิ่งยืนยันเรื่องนี้อย่างไรเล่า"


          "ข้าต้องกลับตำหนักแสงสลวยแล้ว"ในวังหลวงมีสายตาหลายคู่จับจ้องว่าที่ไท่จือเฟย การที่นางรั้งตัวอยู่ที่นี่มีแต่ขะส่งผลเสีย


          "ข้าคงไปส่งพี่ด้วยตัวเองไม่ได้"


          "ข้ามิกล้ารบกวนองค์หญิงถึงเพียงนั้น"หมิ่นฮวานกระชุบมืออวิ้นซีไว้แล้วกระซิบประโยคสุดท้าย"ขอท่านอย่าได้วู่วามทุกสิ่งที่วางเอาไว้มีท่านเป็นจุดสูญกลางทั้งสิ้น"


          "ข้าทราบแล้วพี่เองก็ระวังตัวให้ดีเถอะ"

          


          หมิ่นฮวานไม่เชื่อถือคำรับปากสุดท้ายเลยแม้แต่น้อย 







          มายาวกว่าปกตินิดนึงจะได้ไม่มีใครเผาบ้านโทษฐานที่หายไปนาน มีคนบอกว่าควรเปลี่ยนไปอยู่หมวดดราม่าจนอัยย์เริ่มคิดแล้วเนี่ย


          รักรีทนะคะ


          ฝันดีล่วงหน้าค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1006 lillynalinee (@lillynalinee) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 03:13
    เรื่องนี้ไม่มีพระเอกใช่ไหม เรือล่มรึ ไรท์ใจร้ายมาก ให้รอนานแล้วก้อมีแต่เรื่องเศร้าเยอะล่ะ เอิ่ม ลืมชื่อเรื่องสงสัยนางเอกต้องเสียใจตลอด
    #1006
    1
    • #1006-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:04
      ลืมชื่อเรื่องเราจริงอะ เสียใจ
      #1006-1
  2. #1005 Sasiwan2507 (@Sasiwan2507) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:02
    เมื่อไหร่จะหมดหมวดเศร้าน้า เราอ่านช่วงนี้ทีไรใจหมองไปทั้งวัน
    #1005
    1
    • #1005-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:04
      ช่วงนี้อัยย์เาียตังเลี้นงน้องในสายรหัสไปเยอะมั้งค่ะเลยมีแต่เงินมาซื้อมาม่า
      #1005-1
  3. #1004 primo xxii (@vrzomolkk) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 13:59
    ฮือออ น้ำตาไหลอีกแย้วว สงสารรอวิ๋นซี
    #1004
    1
    • #1004-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:03
      ฮื้ออออออิออ
      #1004-1
  4. #1003 Lilindear (@Lilindear) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    อ่านตอนนี้แล้วถึงได้เข้าใจว่าทำไมนางเอกไม่ยอมถอยสักที คือมันจะมีตอนนี้ที่ฟางหรงบอกว่ารักนางเอกเพราะนางไม่มีทางตกลงสู่ความเสี่อมใช่มั้ยค่ะ ตอนแรกที่นางเอกมุ่งแก้แค้นมันจะขัดๆกันนิดนึง แบบพออ่านตอนนี้แล้วมันเข้าใจอะ นางเอกไม่ได้สู้เพื่อแก้แค้นแต่สู้เพื่อปกป้องคนที่รักเอาไว้แค่นั้นเอง พวกนั้นบะงอาจจะทำร้ายอาคุณเอามั้นให้ตายเลยค่ะ 
    ตอนแรกคิดว่าหมิ่นฮวานนี้เป็นตัวละครใหม่หานานมากย้อนกับไปตอนพูดถึงวังใหม่ๆอะ ไรท์ใช้ตัวละครคุ้มมากจริงๆ ชอบที่ไม่ค่อยมีแบบใช้แล้วทิ้งอะ 
    เรารักอาคุณ ถ้าใครทำร้ายเทพบุตรของเจ้าเราจะเผาบ้านมัน
    ไม่ได้เม้นมานานเม้นยาวเหมือนกัน
    มาบ่อยๆนะคะ please 
    #1003
    1
    • #1003-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:01
      ช่วงนี้ไม่ค่อยมีอารมณ์แต่งเลยค่ะแต่จะพยายามน้า เราก็ไม่ค่อยอยากทิ้งตัวละครอะเสียดายแบบพอแต่งไปสักพักก็รักแทบทุกตัว
      #1003-1
  5. วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 20:11
    อ้าว!!!! -นี่จะมาทำอัลไลอาคุณ เดี๋ยวปั๊ดตบหัวหลุด อย่ามาแหยมกับอาคุณนะ ถ้าอวิ๋นซีไม่มีอาคุณอีกคนก็คงตายแน่ๆ
    #1002
    1
    • #1002-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 13:58
      ถ้าอาคุณเป็นอะไรไปแท่ยกแบบอัยย์จะไปเผาบ้านมันเองค่ะ
      #1002-1
  6. #1001 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    อ่านแล้วใจสั่นมากค่ะ ทำไมเป็นอย่างนี้ละ สงสารอวิ้นซีมากเลย คนในเป็นหนอนใช่ไหมเนี่ย
    #1001
    1
    • #1001-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 13:57
      อีกไม่นานจะเฉลยแล้วค่ะ
      #1001-1
  7. #1000 Ppp-01 (@Ppp-01) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 11:58
    คนในเป็นหนอน??
    #1000
    1
    • #1000-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 13:56
      ใครคือหนอนตัวนั้นกันแน่นะ
      #1000-1
  8. #999 หมูหนิงกินน้ำ (@sucawadee38) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 11:57
    ตั้งแต่มีคนมาส่งแขนหย่งจิ้น ก็ดราม่ามาตลอด ????????
    #999
    1
    • #999-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 95)
      19 สิงหาคม 2560 / 13:56
      แต่งให้อวิ้นซีเป็นตัวดำเนินเรื่องบรรยากาศเลยอบอวลไปด้วยกลิ่นมาม่าตามอารมณ์นาง
      #999-1