眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 181,976 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    361

    Overall
    181,976

ตอนที่ 96 : 96

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 ส.ค. 60

96







          หลังจากการรอคอยยาวนานพระราชพีธีก็ได้เริ่มต้นขึ้นตามฤกษ์งามยามดี ขบวนแห่ทอดยาวประดับตกแต่งอย่างเต็มพีธีการถูกส่งมารับตัวเจ้าสาวจากคฤหาสน์หลังหนึ่งใจกลางเมืองซูโจวเพื่อนำเข้าสู่พระราชวัง หีบสมบัติที่ทั้งหนาและหนักหีบแล้วหีบเล่าถูกนำมาวางเรียงต่อกันจนเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด นับเป็นสินเดิมของเจ้าสาวที่มากที่สุดตั้งแต่ที่เคยมีมาในซูโจว


          "เป็นงานของผู้ใดกันหรือขอรับ"เสียงชายหนุ่มดังขึ้นเป็นคำถามที่ทำมือที่คีบขนมลงถุงชะงักงัน หญิงเจ้าของร้านเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนด้วไม่คิดว่าจะมีใครในเมืองหลวงที่ไม่รู้ถึงงานใหญ่ครั้งนี้


          "เจ้าคงไม่ใช่ชาวเมืองซูโจวล่ะสินะ"


          "ข้าเป็นพ่อค้ามาจากอี้เหอ เพิ่งจะพ้นประตูเมืองเมื่อเช้านวันนี้เอง"


          "เช่นนั้นก็นับเป็นโชคดีแล้ว"แม่ค้ามัดขนมชื่อมงคลลงในห่อแล้วยื่นให้พ่อค้าจากต่างแดน"วันนี้เป็นงานมงคลของกู้หลุนกงจู่ กับองค์ชายรัชทายาท"


          "นับว่าเป็นงานมงคล"กัดขนมสีน้ำตาลทองเข้าปากพ่อค้าจากต่างแตนก็แย้มรอยยิ้ม ขนมพื้นเมืองของซูโจวมีรสชาติดีสมชื่อจริงๆ


          "นายท่านอย่าแอบหนีออกมาจากขบวนสิขอรับ"ชายร่างสูงในชุดคนคุ้มกันบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อตามมาจนพบผู้เป็นนาย หากเจ้านายผู้นี้เป็นอะไรไป หัวของพวกเขาสักกี่หัวคงจะไม่พอนำมาใช้ไถ่ความผิด


          "ข้าเพียงเห็นขนมหน้าตาน่าทานเท่านั้น"


          "พวกข้าน้อยซื้อให้ท่านได้อีกสิบถุง ฉะนั้นรีบกลับไปที่รถเถอะขอรับ"ผู้อ้างตัวเป็นพ่อค้าจากอี้เหอกัดขนมคำสุดท้ายเข้าปากพร้อมกับยัดกระดาษใส่ในมือคนพูดมากแล้วจึงยอมเดินตามแต่โดยดี มิใช่เพื่อความปลอดภัยของตนแต่หากรีบเข้าหน่อยอาจได้เห็นกู้หลุนกงจู่ผู้นั้นเร็วชี้นสักนิด


          ซูอวิ้นซีเด็กสาวที่ท่านพ่อชื่นชมนักหนาจะเป็นเช่นไรเขาชักอยากเห็นด้วยตาตนเองสักครั้ง สีหน้าและน้ำเสียงของชาวเมืองยามกล่าวถึงนางมีความเคารพรักบรรจุอยู่ นางคงไม่แย่เสียเท่าใด


          คนที่ต้องเดินทางมาไกลเพื่อทำหน้าที่ที่แสนจะน่าเบื่อและยาวนานเริ่มมีความกระตือรือร้นกระเตื้องขึ้นมา


          ขายาวๆก้าวตามผู้คุ้มกันไปยังขบวนรถม้าที่จอดเพื่อหยุดรอตน ขบวนจากอี้เหอควรจะมาถึงซูโจวตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแต่ติดที่พายุฝนทำให้ต้องเปลี่ยนเส้นทางจึงมาถึงในวันพิธีเช่นนี้


          "อาหัวเจ้าว่ากู้หลุนกงจู่เป็นคนเช่นใด"


          "กระหม่อมก็ไม่ทราบเช่นกันขอรับองค์ชาย"คนที่ออกจากบ้านเกิดนับครั้งได้ทำหน้ายุ่งยากใจ เขาเคยได้ยินแต่เพียงข่าวลือที่เกินจริงเท่านั้น"ญาติข้าน้อยที่มาทำงานที่นี่เคยบอกไว้ว่าอวิ้นซีกงจู่เป็นพระราชธิดาที่ซูหนานตี้ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุดขอรับ แม้แต่ยามที่ต้องรับตำแหน่งไท่จือเฟยก็ยังทรงให้ดำรงพระยศกู้หลุนกงจู่ไว้ด้วย"การกระทำที่ผิดธรรมเนียมเช่นนี้นอกจากจะไม่ถูกติเตียนทั้งชาวเมืองและเหล่าข้าราชการกับสนับสนุนและยอมรับ กู้หลุนกงจู่ผู้นี้คงเป็นคนที่น่ายกย่องผู้หนึ่งกระมัง


          "เจ้าคิดว่านางจะมีความสุขหรือไม่"หลี่ชิงหวนโคลงศรีษะคุณความดีที่ยาวเป็นหางว่าวของเด็กคนนั้นเขาย่อมรู้ดี ที่อยากทราบจากอีกฝ่ายคือนิสัยใจคอของอีกฝ่ายต่างหาก


          "....."บ่าวคนสนิททำสีหน้ายุงยากใจยิ่งกว่าเดิมแม้แต่เงาตนยังไม่เคยเห็นจะให้ตอบข้อนี้ได้อย่างไร"ข้าน้อยไม่ทราบจริงๆขอรับนายท่าน ทำไมหรือขอรับ"


          "หากซูโจวดูแลกงจู่ผู้นั้นไม่ดีอี้เหอจำต้องทวงตัวของนางคืน"นั่นเป็นคำสั่งที่เขาได้รับจากพระราชบิดา หากการแต่งงานในครั้งนี้หาใช้ความสมัครใจของหลานสาวนอกสายเลือดผู้นั้น จักรพรรดิแห่งเหออี้จะเป็นผู้หนึ่งที่ไม่ยินดีกับ'งานมงคล'ในคราวนี้และการชิงตัวเจ้าสาวก่อนเข้าห้องหอจำต้องเกิดขึ้น


          ครั้งหนึ่งยามดำรงยศเป็นองค์ชายหลี่จั๋วเจิ้งผู้เป็นพระบิดาทรงเสียพระพี่นางอันเป็นที่รักให้กับซูโจว ทรงไม่สามารถปกป้องพระพี่นาที่นับว่าเป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวในตอนนั้นเอาไว้ได้เนื่องด้วยทรงไร้กำลังและแรงสนับสนุนจากขุนนาง ยามนี้ทรงเป็นฮ่องเต้ที่รวบอำนาจทั้งหมดเอาไว้ได้ในอุ้งพระหัตถ์แล้วจะยอมเสียทายาทเพียงหนึ่งเดียวของพระพี่นางไปอีกหรือ เขาคิดว่าพระบิดาคงไม่ยอม


          จดหมายที่ติดต่อระหว่าพระบิดากับกู้หลุนกงจู่เคยมีเนื้อความเกี่ยวข้องกับการวางอำนาจในมือลง ไม่ว่าการเปลี่ยงใจครั้งนี้จะเป็นเพราะเหตุใดพระบิดาย่อมหาทางสนับสนุนซูอวิ้นซีอย่างเต็มความสามารถ หากนางต้องการวางมือ หากนางต้องการไปจากซูโจวอี้เหอจำต้องทุ่มสุดแรง 


          คนที่ถูกเรียกว่าอาหัวอยากเอาศรีษะโขกโต๊ะเมื่อได้ยินคำตอบจากผู้เป็นนาย เขาเพิ่งบอกไปไม่ใช่หรือว่าอวิ้นซีกงจู่เป็นธิดาพระองค์โปรดของซูหนานตี้ฮ่องเต้ ถ้าต้องการจะชิงตัวนางมาแล้วล่ะก็อย่าว่าแต่คำว่าพันธมิตรหรือสัมพันธ์ไมตรีอันดีระหว่างแคว้นเลยเลย ออกจากซูโจวอย่างปลอดภัยยังจะเป็นไปได้หรือไม่ก๋ไม่รู้ อีกข้อที่สำคัญนายท่านผู้ประเสริฐท่านจะเอาสิ่งใดไปทวงตัวลูกสาวบ้านอื่นมาได้เล่าองค์ชาย


          หลี่ชิงหวนเคาะนิ้วลงกับโต๊ะไม่ที่กำลังโยคคลอนจามการเคลื่อนไหลของรถม้าอย่างใช้ความคิดโดยไม่ได้สนใจท่าทาจะเป็นจะตายของคนสนิทแม้แต่น้อย 

 

          หากจะต้องนำตัวอวิ้นซีกงจู่กลับไปยังอี้เหอจริงคงไม่ใช่เรื่องง่ายดังที่พูด ที่สำคัญเด็กคนนั้นมีค่าพอกับสิ่งที่ต้องใช้แลกมาเช่นนั้นหรือ ไม่มีทาง ความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นย่อมไม่มีสิ่งใดมาเทียบได้ ไม่สิต้องบอกว่าคุณค่าของคนผู้หนึ่งไม่อาจเทียบได้คงนับว่าถูกต้อง ทางที่ดีคือเปลี่ยนใจตาแก่หรือไม่ก็ขอความร่วมมือจากเด็กคนนั้น


          รถม้าเคลื่อนตัวต่อไปอีกไม่นานก็ได้ยินเสียงดนตรีแว่วมาตามสายลม มองออกไปทางหน้าต่างก็เห็นกำแพงพระราชวังแห่งซูโจวตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า หินล้ำค่าถูกนำมาใช้อย่างสิ้นเปลืองไม่ต่างไปจากบ้านที่ตนจากมา


          ตาแก่เป็นคนดื้อรั้นนั่นเป็นข้อดีและข้อเสียที่เขาพบเจอมาตั้งแต่ยังเล็ก ในฐานะบุตรชายคนโตมีหรือจะไม่อยากให้สิ่งที่ท่านต้องการบรรลุผล แต่ในฐานะรัชทายาทที่ต้องปกครองแคว้นในรัชสมัยต่อไปแล้ว การผูกมิตรกับซูโจวเป็นทางเลือกที่ดี


          หากรวมแผ่นดินไว้ได้ด้วยสายเลือดของทั้งสองราชวงศ์ได้แล้วจะมีสิ่งใดประเสริฐไปกว่านี้อีกหรือ เพียงแค่เสียหลานสาวนอกสายเลือดที่ไม่เคยพบหน้าเพียงคนเดียวทั้งยังไม่มีความผูกพันอันใดไป แลกกับความมั่งคั่งและผลประโยชน์อันยาวนานอีกหลายปีมีสิ่งใดบ้างที่เรียกว่าขาดทุน


          หลี่ชิงหยวนสะบัดศรีษะไล่ความคิดที่วุ่นวายทิ้งไป หากนางเป็นคนที่ดีจริงอย่างที่ตาแก่ว่าอย่างไรก็คงยอมร่วมมือและไม่มีทางเอาความมั้นคงของแว่นแคว้นเข้ามาเสี่ยง หากนางตัดสินใจเพื่อตนเองก็นับว่านางไม่คู่ควรเช่นไรผลสรุปที่ตนตั้งไว้ก็ไม่มีทางผิดไปจากเดิม











          เนื่องด้วยกู้หลุนกงจู่เป็นบุตรีบุญธรรมของเฟิ่งซูเฟยทำให้ตำหนักชิดจันท์มีส่วนในการจัดงานในครั้งนี้ไม่น้อย งานพิธีอาจดูสับสนวุ่นวายเพราะฮ่องเต้ต้องการจัดงานนี้ขึ้นที่พระราชวังแต่คนที่อยู่ในวังหลวงมาหลายปีเช่นเฟ่งมี่ลี่ก็สามารถจัดการสิ่งต่างๆได่อย่างเหมาะสม ไม่มีใครกล้าพูดถึงตระกูลฉีอันเป็นบ้านเดิมบองกู้หลุนกงจู่ ทั้งฮูหยินและใต้เท้าฉีทำได้เพียงหลับหูหลับตาและเก็บตัวอยู่ในบ้านเท่านั้น


          ยามนี้เฟิ้งมี่ลี่นั้งอยู่หน้าคนที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกนางด้วยคำว่าท่านแม่ แม้จะเป็นเพียงแค่ตามมารยาทก็ตามที นางนั่งอยู่ต่อหน้าผู้เป็นที่รักของฝ่าบาทเพื่อแนะนำถึงวีธีการปฏิบัติตัว การใช้ชีวิต ทุกทุกสิ่งที่มารดาผู้หนึ่งจะบอกแก่บุตรสาวที่กำลังจะออกเรือน ครั้งหนึ่งนางได้พูดสิ่งเหล่านี้แก่กู้หลุนกงจู่นับว่าโชควาสนาอันดี


          ดวงหน้าเฟิ่งมี่ลี่แย้มยิ้มงดงามหลายวันที่ผ่านมานางปล่อยวางได้หลายสิ่งจนเริ่มยอมรับกับสิ่งที่เป็นได้บ้างแล้ว ยามนี้นางยอมรับว่ามอบใจรักให้ฝ่าบาทไปทั้งดวงในเมื่อเป็นเช่นนั้นจะเผื่อใจมอบมันให้คนที่ผ่าบาทเฝ้าถนอมด้วยจะเป็นไรไป


          "ของขวัญที่ข้าให้คงมิอาจสู้สิ่งที่ฝ่าบาทมอบให้เจ้าได้ สิ่งนี้เป็นของที่มารดามอบให้ค่าเมื่อครั้งเข้าวัง ราคาค่างวดมันไม่ได้มากมายแต่หลายปีมานี้ข้าถนอมมันไว้เป็นอย่างดี"


          ขลุ่ยหยกที่บรรจุอยู่ในกล่องดูธรรมดาสามัญหากเทียบราคาแล้วคงน้อยกว่ากล่องที่ใช้เก็บอีกกระมัง


          ซูอวิ้นซีเคยเห็นกล่องนี้ถูกเก็บไว้ในเรือนนอนของอีกฝ่าย คำว่าถนอมเป็นอย่างดีนั้นไม่เกินกว่าความเป็นจริงเลย


          "แม้ในวังหลวงจะเหลือเพียงท่านและกุ้ยเฟยแต่วังหลังก็ยังคงเป็นวังหลัง หากมีสิ่งใดขอให้ท่านแม่โปรดอย่าได้เกรงใจ"


          "คำนั้นเป็นแม่ต่างหากที่ควรพูด"


          อวิ้นซียิ้มรับน้อยๆ"ขอบคุณท่านแม่มาก"คนความรู้สึกไวเช่นตนสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ส่งมา กำแพงที่เคยก่อตัวขึ้นของซูเฟยสลายไป ถึงใช้เวลานานแต่ก็ยังไม่สายที่จะเริ่มต้น ซูอวิ้นซีรู้ว่าไม่อาจเอาผู้ใดมาแทนในตำแหน่งของมารดาได้แต่นางยังมีที่ว่างในหัวใจมากพอจะบรรจุท่านแม่อีกคนลงไป


          "อย่าได้ทำสิ่งใดเกินตัว ยังมีคนอีกมากที่พร้อมยืนมือเข้าช่วยเจ้า"


          "ท่านเป็นคนที่สองที่พูดเช่นนี้ ลูกจะจำไว้"


          เฟิ่งมี่ลี่กล่าวถ้อยคำมงคลอีกประโยคก่อนหลีกทางให้แม่สื่อเข้ามาแต่งหน้าในขั้นตอนสุดท้าย อวิ้นซีกงจู่เป็นคนงามไม่แต่ก็งามแต่งเล็กน้อยก็ยิ่งงามมากขึ้นไปอีก รอยยิ้มแต่งแต้มบนในหน้าอ่อนเยาว์นั้นชวนมองเพียงแต่ดวงตานั้นกลับไม่ยินดีดังที่ควรจะเป็น ที่ทำให้เฟิ่งมี่ลี่เริ่มอาทรอีกฝ่ายขึ้นมาบ้างคงเป็นเพราะอวิ้นซีกงจู่ทำให้นางเห็นภาพสะท้อนของตนในวัยเยาว์กระมัง


          บุตรีบุญธรรมของนางคือเจ้าสาวที่งามที่สุดเท่าที่ตนเคยเห็นมาแต่ไม่อาจพูดได้ว่าเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุด


          ชุดสีแดงสดที่ตัดจากผ้าไหมเรื่องชื่อปักและเย็บเป็นลวดลายมงคลด้วยช่างฝีมืชั้นหนึ่งประจำกองเย็บแห่งวังหลังความงามเช่นนี้จะหาที่ใดได้อีก ไข่มุกกลมเกลี้ยงรั้งชายจนผ้าทิ้งตัวไปด้านล่างอย่างเหมาะเจาะ ผมที่เคยมัดบ้างปล่อยบ้างถูกมัดสูงเป็นทรงที่ดูเป็นพิธีการยิ่งกว่าที่เคย อวิ้ซีกงจู่...ไม่สิว่าที่ไท่จือเฟยดูงดงามสูงค่าสมกับตำแหน่ง


          เรือนกายงดงามเคลื่อนตัวเพื่อทำพีธีต่างๆได้อย่างสมบูรณ์สมเป็นขัตติยะนารีที่ถูกมามาจากตำหนักแสงสลวยขัดเกลา อวิ้นซีหมุนซ้ายหมุนขวาทำสิ่งต่างๆได้อย่างดีโดยไม่มีอาการติดขัดเลยแม้แต่น้อย นางไม่รู้สึกสิ่งใดไม่ทุกข์หรือสุขราวกับงานวิวาห์ครั้งนี้ไม่ใช่ของตน ต้องของคุณผ้าโปร่งบางที่ปิดคลุมอยู่ตามพิธีที่ทำให้คนรอบข้างที่มาร่วมแสดงความยินดีไม่ได้เห็นสีหน้าที่นิ่งเฉยไม่แยแสสิ่งใด


          ยามถึงพิธีอุ้มขึ้นเกี้ยวซูอวิ้นซีเดินช้าลงแต่ละก้าวที่เยื้องย่างไปยังพาหนะสูงค่านั้นหนักนักไม่ใช่เพราะหวาดกลัวหรือสิ่งใดเพียงแต่สีหน้าของคนที่ทำหน้าที่ในวันนี้ทำใครคนที่คิดว่าจะไม่รู้สึกอันใดน้ำตารื้น คนทั่วไปย่อมมองไม่ออกว่าท่านแม่ทัพเจ้าคิดสิ่งใด และแทบไมมีใครกล้าสบตาวตาสีน้ำเงินเข้มนั่น ไม่มีใครรับรู้ความไม่ยินดีที่อัดแน่นอยู่เต็มเปี่ยม ไม่มีใครเห็นแววตาที่บงบอกว่าสูญเสียสิ่งสำคัญไป...นอกจากนาง


          แม่ทัพผู้ได้ชื่อว่าน่าหวั่นเกรงที่สุดเดินมาหยุดตรงหน้า โน้มตัวลงมากอดตนไว้ดังเช่นที่เคยทำอ้อมแขนที่โอบอุ้มยกตนขึ้นอย่างมั่นคง แล้วกระชับแน่นเข้ากว่าทุกครา ไม่มีคำพูดใดออกมาจากนายแห่งอิงเฮย เขาเพียงอุ้มแล้วเดินไปส่งยังเกี้ยวอันวิจิตร


          "โปรดจำไว้ว่าท่านจะยังมีข้าเสมอ"ดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้ายามไล้เมฆหมองฉายแววซับซ้อนที่แม้แต่อวิ้นซีก็อ่านไม่ออก เพียงครู่เดียวก็ผละตัวออกทำให้ตนไม่สามารถบอกได้ว่าที่เห็นนั่นมีความหมายเช่นใด


          เมื่อมาถึงวังหลวงไท่จือและว่าที่ไท่จือเฟยคำนับฟ้าดิน คำนับบรรพบุรุษ และคำนับกันและกันต่อหน้าป้ายบรรพชน เกียรติสูงสุดถูกมอบให้แก่หญิงสาวผู้หนึ่งที่ทำให้ใครต่อใครอิจฉาตาร้อน


          ธรรมเนียมของซูโจจำต้องให้เจ้าสาวใส่มงกุฎหงส์และผ้าคลุมรอเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอ เพียงแต่งานในครั้งนี้ถูกจัดให้ต่องออกไปทำให้ต้องละธรรมเนียมในเรื่องนี้อย่างช่วยไม่ได้


          เจ้าสาวเจ้าบ่าวยังคงอยู่ในชุดวิวาห์นอกจากมงกุฎหงส์ที่ถูกแทนที่ด้วยเครื่องประดับตามชั้นยศไท่จือเฟยแล้วแทบไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง


          ห้องโถงนับรองถูกจัดขึ้นเพื่อรองรับราชทูตและขุนนางชั้นสูง สุราแสดงความยินดีจากแขกเหรื่อถูกส่งมาให้เจ้าบ่าวไม่ขาดสาย ซูอวิ้นซีมองคนที่ได้ชื่อว่าสามีหมาดๆกระดกสุราเข้าปากไม่ต่างจากน้ำชาโดยไม่เอ่ยสิ่งใด


          จนถึงตอนนี้ซูเฟิ่งหมิงยังแทบไม่มองหน้านางเสียด้วยซ้ำไป เจ้าสาวในชุดวิวาห์แย้มรอยยิ้มอ่อนจางใต้ผ้าคลุมหน้าผืนบาง นางไม่อาจตำหนิซูเฟิ่งหมิงที่เมยเฉย นางไม่ต่อว่าเขาที่ยามแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ไยดี ตั้งแต่ราชโองการถูกประกาศออกไป นอกจากการเปลี่ยนแปลงเรื่องที่เขียนไว้ในนั้นแล้วนางยอมลงให้เขาหลายต่อหลายครั้ง


          อาจเพราะต้องการลบล้างความรู้สึกผิดที่ยังกดทับอยู่ในใจ หรือเป็นเพราะครั้งหนึ่งสายตาคู่นี้เคยมองนางดังเช่นน้องสาวร่วมอุทรผู้หนึ่ง ทำให้ตนนิ่งเฉยเมื่อฝ่ายชายแทบไม่มีส่วนร่วมในการจัดเตรียมงาน ไม่กล่าวโทษเมื่อซูเฟิ่งหมิงพยายามตัดทอนอำนาจที่นางมีทั้งทางตรงและทางอ้อม


          นางไม่อาจเป็นภรรยาที่ดีของซูเฟิ่งหมิงดังเช่นที่เขาไม่อาจเป็นสามีที่ดีให้นางได้ แต่นางสามารถเป็นไท่จือเฟยที่ดีให้องค์ไท่จือได้


          งานเลี้ยงดำเนินไปเช่นนี้จนถึงการแสดงพื้นเมืองที่ใช้ท่อนไม้เล็กๆประกอบการแสดง ชุดของชนเผ่าทางตะวันออกนั้นรัดกุมทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างนางรำอย่างชัดเจน ผ้าโปร่งที่ผู้ไว้ตามชายแขนเสื้อผลิ้วไหวอย่างทรงพลังราวกับมีชีวิต เสียงกลองดังขึ้นเรื่องๆตามการเร่งเร้าจังหวะของผู้แสดงจนกลบเสียงพูดคุยไปจนหมด จะมีเวลาใดเหมะกับการก่อการร้ายได้เท่านี้อีกบ้าง


          ดวงตาคู่สวยหันไปในทิศทางที่ไทเฮาประทับอยู่ เมื่อพบสายตาของหมิ่นฮวานที่มองตนอยู่ก่อนแล้วก็รู้ได้ว่า ใกล้เริ่มแล้ว


          ซูเฟิ่งหมิงเหลีบสายตามองว่าที่ไท่จือเฟยของตนขยับมือเปลี่ยนจอกชาเป็นจอกเหล้าครั้งหนึ่งแล้วส่งเสียงเหอะ จากนั้นก็หันไปสนใจสุราชั้นดีในมือ







            รักรีทนะคะ ฝันดีค่ะ



          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1015 rosayrai (@dollo) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:09
    ดราม่าเกินไปแล้วววววว~ งื้ออออออออ~
    #1015
    1
    • #1015-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:08
      หรือเราจะย้ายไปอยู่หมวดดราม่าดี
      #1015-1
  2. #1014 玉刷 (@Aikaterina) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 08:40
    ฮรือออ
    #1014
    1
    • #1014-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:08
      แงงงงงงงงงงงงงงง
      #1014-1
  3. #1013 primo xxii (@vrzomolkk) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 23:24
    นี่ทำใจตั้งนานกว่าจะเปิดอ่าน คิดว่าเป็นดราม่าา ฮืออออออ รอนะคะ
    #1013
    1
    • #1013-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:08
      มาม่าก็อร่อยดีนะคะ ยิ่งช่วงไม่มีตังจะอร่อยเป็นพิเศษ
      #1013-1
  4. วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 17:54
    มันกำลังจะมา รอฉากบู๊ตอนหน้าอย่างใจจดจ่อ ว่าแต่เมื่อไหร่หว่า? รักไรท์ค่ะ
    #1012
    1
    • #1012-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:07
      ขอโทษที่มาลงให้ช้านะคะ
      #1012-1
  5. #1011 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 08:35
    มันคงเป็นอาถรรพ์ เมื่อ ใคร คิด รวม แว่น ก็ต้องอยู่อย่างทรมาน ไม่ใช่สามีภรรยา แต่เป็นได้แค่รัชทายาทกับพระชายา เท่า นั้น ถึงเวลาก็คงต้องไป กลับอี้เห่อ ลาจากแคว้นนี้
    #1011
    1
    • #1011-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:06
      นางเอกคงไม่อยากย้ายหลอกค่ะ มันไม่ได้ว่ายนะเอาจริงๆแล้ว
      #1011-1
  6. #1010 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 06:39
    นางเอกจะมีความสุขเมื่อไหร่นะ
    #1010
    1
    • #1010-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:06
      นั่นสิเมื่อไหร่กันนะ
      #1010-1
  7. #1009 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 04:29
    เมื่อไหร่นางเอกจะมีความสุขนะ สงสารฮือออ
    #1009
    1
    • #1009-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:06
      อัยย์ขอโทษนะคะ
      #1009-1
  8. #1008 aplcherry (@aplcherry) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 00:28
    เฮ้อออออออ เค้าสงสารนางเอกมากเลย
    #1008
    1
    • #1008-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 96)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:05
      เค้าก็สงสารนาง แงงงงงงง
      #1008-1