眼泪(อัสสุชลจอมนาง)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 181,956 Views

  • 1,174 Comments

  • 3,377 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    341

    Overall
    181,956

ตอนที่ 97 : 97

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    19 ส.ค. 60

97







          ยิ่งใกล้จบการแสดงความเร็วในการเดลื่อนตัวของผู้ยืนอยู่กลางลานยิ่งรวดเร็ว เร่งเร้าจังหวะให้รีบเร่งเข้าทุกที ชายผ้าสีขาวแดงถูกสลัดสลับไปมาจนแทบมองไม่ทัน ผ้าที่ทั้งเบาและยาวนั้นต้องใช้แรงในการสะบัดมากเพียงใดคุณหนูทั้งหลายที่เคยผ่านการเรียนร่ายรำรู้ซึ้งอยู่แก่ใจ 


          "ตึง ตึง ตึง"


          การแสดงน่าสนใจนี้ดึงดูดสายตาไม่น้อยทั้งเสียงดนตรีที่ดังเช่นนี่ย่อมไม่มีแขกผู้ใดหันมาพูดคุย


          "ตึง ตึง ตึง"


          พริบตาเดียวที่เสียงดนตรีดังเปลี่ยงจังหวะนางรำผู้ทรงพลังก็บิดท่อนไม้เล็กในมือออกแล้วพุ่งตรงไปยังตำแหน่งเจ้าเหนือหัว คมอาวุธสะท้อนแสงไฟทำให้ซูหนานตี้รู้ตน โต๊ะที่ใช้สำหรับวางสำรับถูกพลังกายชัดออกไปยังตำแหน่งที่นางรำผู้นั้นยืน ร่างที่บอบบางพลันถูกกระแทกออกจากวิถีเดิม


          "คุ้มกันฝ่าบาท"ทหารยามที่ยืนอยู่พุ่งตัวเข้าล้อมฮ่องเต้และไทเฮาโดยทันที ในงานเลี้ยงนั้นมีการตรวจตาอาวุธอย่างเข้มข้น ดันนั้นเหล่าทหารจึงแทบไม่มีอาวุธไว้ป้องกันตนเอง หากเป็นเพียงนางรำก็แล้วไปแต่เมื่อเสียงกลองหยุดก็ได้ยินเสียงผีเท้าของผู้บุกรุกชัดเจน เพราะเสียงกองที่ดังอย่างต่อเนื่องกว่าจะรู้ว่ามีผู้บุกรุกก็ทำให้คนเหล่านั้นเข้าล้อมห้องโถงเอาไว้ได้แล้ว


          ซูอวิ้นซีไม่กรีดร้องนางกวาดสายตามองรอบข้างก็เห็นท่านพ่อและไทเฮาอยู่กลางวงล้อมของทหารความกังวลใจถูกปักฝดออกไปส่วนหนึ่งเมื่อทั้งสองยังปลอดภัย ตัวนางเองมีคนของกองกำลังอินทรีย์สามสี่คนคุ้มกันอยู่


           ชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งบุกเข้ามาทางด้านหน้า ข้ารับใช้หลายคนทิ้งหน้าที่ในมือและหยิบเอาอาวุธขนาดย่อมขึ้นเข่นฆ่าแขกในงาน สตรีในห้องหอกรีดร้องจนเสียจริตยิ่งทำให้ทุกสิ่งดูวุ่นวาย หากเสียงยังดังต่อเนื่องเช่นนี้อีกไม่นานทหารองครักษ์คงมาถึง


           แผนการที่ไร้ทางหนีอาจดูโง่งมแต่หากทำได้สำเร็จก็นับว่าเกินกว่ากว่าคำว่าคุ้ม แม่ทัพเจาและนายทัพมากกว่าครึ่งไม่อยู่ประจำการในวัง นางเปิดโอกาสถึงเพียงนี้หากไม่ลงมือก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานเท่าใด สายข่าวในวังถูกริดรอนไปจนเหลือเพียงบุคคลระดับล่างที่เรียกได้ว่าไร้ประโยชน์ และบุคคลระดับสูงที่ถูกจับตามองจนขยับตัวทำสิ่งใดไม่ได้ หากกำจัดนางต่อหน้าราชทูตจากอี้เหอได้ในวันมงคลความสัมพันธ์ระหว่างอี้เหอและซูโจวคงไม่ต้องกล่าวถึงอีกต่อไป แม้จะรู้ว่าเป็นกับดักแต่หากมีหนทางที่จะสำเร็จคิดถึงผลลัพธ์ที่เกินกว่าฝันแล้วใครบ้างไม่อยากลอง


           หลังจากโจมตีไปได้ระยะหนึ่งองครักษ์เสื้อแพรก็มาถึงและจับกุมเหล่าผู้บุกรุกเอาไว้ได้ ความเสียหายที่ได้รับมีน้อยจนสังเกตเห็นได้ชัด นอกจากขุดหลุมดักจนพวกมันเอาตนเองมาเป็นเป้าเสียบอาวุธได้ทั้งยังวางแผนป้องกันไว้อย่างรอบคอบจนทำให้แทบไม่เสียสิ่งใด มองไปยังบุคคลที่อยู่หลังอิงเฮยทั้งสี่ก็รู้ได้ว่าทั้งหมดถูกจัดเตรียมมาแล้วตั้งแต่คราวแรก


           "เจ้ายินดีจะเป็นหมากที่ถูกใช้แล้วทิ้งมากกว่าเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ข้าสร้างขึ้น"


           "ครอบครัวอันเฟ้อฝัน"เสียงตอบของหัวหน้าผู้บุกรุกทำเอาดาบที่อยู่ในมืออิงเฮยในห้องโถงสั่นไหว จากน้ำเสียงและรูปร่างพวกมันย่อมจำได้ว่าบุรุษที่ปิดหน้าปิดตาหาใช่ผู้ใดแต่เป็นหลานจี้เซียว!!!


           "ท่านไม่เคยมองข้าเป็นครอบครัวตั้งแต่แรก ทุกสิ่งในวันนี้เป็นแผนของท่านตั้งแต่แรกหรือมิใช่"แผนการที่ควรกำจัดคนสำคัญบางส่วนของชาวแผ่นดินใหญ่ได้กลายเป็นสูญเปล่า เขาเพียงเดินตามทางที่นางแอบขีดเขียนไว้มาตั้งแต่แรก นายหญิงแห่งอิงเฮยรู้ว่าตนคือหนอนบ่อนไส้มาตั้งแต่คราวแรกเลยกระมัง


           "ไม่ว่าจะเป็นนกแรงหรือพญาอินทรีย์ข้าก็เลือกที่จะเก็บไว้ในสายตามากกว่าปล่อยให้อยู่ในเงา"ไม่ใช่แค่คนทรยทตรงหน้าแต่นางจับนกแรงหลายตัวไว้ใกล้ตัวให้อยู่ในสายตา"ข้าเคยให้โอกาสเจ้าได้ถือตราอินทรีย์ดำครั้งนึงวันนี้ข้าจะให้โอกาสกับเจ้าอีกครั้ง..."


           "ผิดแล้วองค์หญิง"ชายในชุดข้ารับใช้ผู้หนึ่งพาดดาบเย็นเฉียบไว้บนบ่าหญิงสาวผู้สวมชุดมงคลสีแดงสด ชายผู้มีใบหน้าสามัญเทรกเข้ามาท่ามกลางการปกป้องของอิงเฮยทั้งสี่ได้โดยไม่มีผู้ใดรับรู้ ทั้งสี่คนทำได้เพียงถอยห่างเพื่อไม่ให้คมดาบของชายผู้นั้นได้ดื่มโลหิตนายเหนือหัว


           "ท่านคงไม่มีสิทธิ์นั้น"การโจมตีทั้งหมดทียบไม่ได้กับชีวิตกู้หลุนกงจู่ หากกำจัดนางได้ ขอเพียงกำจัดนางได้ไม่ว่าต้องเสียสิ่งใดนับว่าคุ้มค่า ทหารที่คุมคัวหัวหน้าผู้บุกรุกทำได้เพียงปล่อยตัวมันออกจากการควบคุม ชีวิตกู้หลุนกงจู่มีค่ามากเกินกว่าจะเสี่ยง


           "หากเจ้าฆ่าข้าก็ไม่มีทางหยุดเรื่องที่เกิดขึ้นได้อีก คิดว่าเชื้อพระวงศ์หญิงของอี้เหอมีเพียงข้าหรืออย่างไร สิ้นคิด"ซูอวิ้นซียังคงไม่มีปฏิกิริยากับคมอาวุธที่พร้อมจะเชือดคอตนให้ขาดสะบั้นเรือนร่างโปร่งบางยืนนิ่งอย่างสงบ แม้แต่ดวงตาก็ไม่มีร่องรอยความวิตกกังวล"เจ้าเป็นหมากใช้แล้วทิ้งของชาวโพ้นทะเลได้ข้าเองก็พร้อมยอมเป็นหมากของบรรพบุรุษได้เช่นกัน"


           "เช่นนั้นทูลถามฝ่าบาทดูสิองค์หญิง"ดวงตาเรียวเล็กตวัดมองพระพักตร์ผู้ยิ่งใหญ่ในแผ่นดินอย่างไม่กลัวเกรง"พระองค์จะทรงยอมสละหมากตัวนี้แล้วหรือไม่"


           "เจ้า!!! ปล่อยตัวอวิ้นซีเสีย"


           "อาจารย์อาหากเล่นมากกว่านี้เกรงว่าจะไม่ดีแล้ว"สายด้านนอกถูกจับตัวเข้ามาในห้องโถงจัดงานอวิ้นซีก็ผลักคมอาวุธออกจากคอ นกส่งสารส่งข้อความที่นางต้องการออกไปแล้ว ทันทีที่ดาบถูกละออกจากคออวิ้นซีโค้งศรีษะให้ผู้อยู่เหนือบัลลังก์ทองด้วยความรู้สึกผิด นางหาได้บอกแผนการทั้งหมดแก่เสด็จพ่อเพราะไม่รู้ว่าข้ารับใช้ข้างพระวรกายนั้นไว้ใจได้มากน้อยเพียงไร


           "นี่ท่าน!!!!"


           "เป็นเจัาที่คิดน้อยไปหลานจี้เซียวเพียงบุหลันพันปีและหญ้ามังกรฟ้าเจ้าคิดว่าอาจารย์จะยอมรับงานอันตรายเช่นนี้หรือ"


           "เป็นท่านวางแผนไว้แล้ว"ทั้งที่คิดว่าเป็นช่วงว่างที่รอดหูรอดตาอีกฝ่ายมาได้ กลับกลายเป็นหมากที่อีกฝ่ายวางล่อไว้


           "หากไม่เห็นหนทางข้าย่อมไม่วางเดิมพัน ยามนี้พวกที่เหลือคงถูกแม่ทัพเจารวบได้หมดแล้วกระมัง"


           ดวงตาเรียวเล็กฉายความอาฆาตแค้นออกมาดังเช่นสุนัขที่ถูกต้อนจนจนมุม เมื่อคมอาวุธลับถูกชี้เป้ามายังซูอวิ้นซีผู้เป็นอาจารย์ก็เตรียมพร้อมที่จะปัดใันออกไป  ไม่คาดว่าอาวุธชิ้นนั้นจะเปลี่ยนทิศทางในท้ายที่สุดไปยังใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างกัน


           "เฟิ่งหมิงระวัง"ขายชาติทหารที่ต่อสู้เพื่อปกป้องแผ่นดินมาหลายครั้งหลายคราย่อมหลยดาบนี้พ้นหากไม่ได้เมาจนปนะคองตัวไว้ไม่อยู่


           นักฆ่าไร้นามมีฝีมือมากพอจะปกป้องศิษย์ตัวน้อยจากทุกสิ่งนอกจากตัวนางเองเพียงเท่านั้น ร่างเล็กทะยานไปหาคมอาวุธก่อนที่ตนจะได้ทันตั้งตัว กระบี่ในมือไม่อาจไปทันร่างเล็กนั่นจึงใช้กำลังภายในผลักอีกฝ่ายไม่ให้อาวุธเฉือนเอาอวัยวะสำคัญ


           การตวัดดาบต่อมาทำโดยไม่ต้องใช้สมองคิดให้มากความ หัวของคนแซ่หลานตกกระทบพื้นดวงตาเรียวเล็กฉายแววอาฆาตไม่ยอมปิดแม้สิ้นใจ


           กระบี่บางที่แทงไปยังเรือนร่างเล็กเข้าไปลึกถึงหนึ่งนิ้วครึ่งเท่านั้นก็แทบทะลุร่าง คนที่ศึกษาศาสตร์ทางการแพทย์มาหลายสิบปีชะงักงันเมื่อต้องดึงเอาอาวุธออกมาความลังเลปรากฎในดวงตา ใต้ไหปลาร้าด้านซ้ายมีเส้นเลือดใหญ่ที่ต่อมาจากหัวใจหากพลาดไปแล้เด็กไม่รู้จักคิดผู้นี้คงไม่แคร้วต้องหลับไหลตลอดกาล


          สรรพเสียงอื้ออึงไม่อาจเรียกความสนใจจากหลิวต้าอี้มองดวงตาดอกท้อที่จับจ้องอยู่ที่ตนก็เห็นเพียงความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้พลันนึกถึงเจาเหม่ยหรงขึ้นมา เขายังติดค้างสตรีผู้นั้นอีกมากจะยอมให้เด็กตรงหน้าไปหาคนผู้นั้นก่อนเขาได้อย่างไร จิตใจที่สั่นไหวพลันนิ่งสงบ ซูอวิ้นซีไม่ร้องโอดโอยนางพยังหน้าให้ผู้เป็นอาจารย์พร้อมแม้มริมฝีปากแน่น


            หลิวต้าอี้ใช่มือหนึ่งจับดาบก่อนออกแรงดึงในครั้งเดียว












           กองกำลังอินทรีดำและเหล่ามือปราบในเมืองหลวงเข้าทำการกวาดล้างสายของชาวโพ้นทะเลให้สิ้นซาก ไม่ว่าจะเป็นฐานกบดานเช่นใดแม่ทัพเจาและสี่จตุรเทพไม่ละเว้นทั้งสิ้น ทั้งเหลาอาหาร หอนางโลม ร้านรวงต่างๆของพวกมันหากไม่มีสายข่าวที่นำทางแล้วแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะหาต้นตอเจอ


           ยิ่งเวลาผ่านไปเหล่าผู้นำอิงเฮยยิ่งเคร่งเครียด ภายใต้สายตาของท่านแม่ทัพไม่มีหนอนแมลงแม้สักตัวเดียวที่พ้นหูพ้นตาออกไปได้ ดวงตาเย็นชาไร้อารมณ์แข็งเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลู่เสียนหยูที่ยืนอยู่ข้างกายจึงทำใจกล้าเอ่ยปากถามขึ้น


          "เป็นอันใดไปท่านแม่ทัพเจา"เห็นฐานกำลังของชาวโพ้นทะเลที่แล้วที่เล่าโดนบุกกวาดล้างเสียงของหัวหน้ากองปราบยามเอ่ยกับเจาจิงคุณยิ่งนอบน้อม เขาทำงานมานานจนได้อยู่ในตำแหน่งสูงยังไม่เคยเห็นการทำงานที่รวดเร็วแม่นยำเช่นนี้มาก่อน


           "ไม่มี"จิงคุณบอกปัดออกไปแต่มือขวากำกระบี่บางแน่น เขาไม่ชักออกจากฝักเพียงแต่สั่งการให้ลูกน้องในกองกำลังเร่งมือ เขารู้ว่ายิ่งทำเวลาได้เร็วยิ่งขึ้นเท่าใดอวิ้นซีของเขาจะยิ่งปลอดภับ มือของผู้สั่งการละออกจากฝีกกระบี่อต่ยังคงกำแน่นอเหลืออีกเพียงแหล่งกบดานเดียวเท่านั้น 


           จื่อซือเซียวลอบถอนหายใจเมื่อหัวหน้าละมือจากอาวุธ นายหญิงสั่งให้จับเป็นเท่าที่จะทำได้และหาหลักฐานให้ได้มากที่สุดหากกระบี่แล่มนั้นถูกชีกออกมาเขาไม่รู้ว่าจะเหลือสิ่งใดให้สืบสาวเอาความได้


           "พวดเจ้าเร่งมืออย่าให้มีสิ่งใดเล็ดรอดออกไปได้"


           เอกสารการติดต่อสื่อสารใดล้วนถูกเก็บมาเป็นหลักฐานไม่มีเหลือ อิงเฮยแต่ละคนล้วนเร่งมือจนไม่อาจเร็วไปได้มากกว่านี้ พวกเขาไม่ทราบใจความทั้งหมดของแผนการแต่เห็นทีท่าของเหล่าจตุรเทพไม่มีใครกล้าชักช้า งานครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน


           ผู้คนในแหล่งกบดานทั้งที่รู่และไม่รู้เรื่องถูกมือปราบคุมตัวไปยังที่ทำการศาล


           "เจอห้องใต้ดินที่ตึกทางใต้ขอรับ"


           "นำไป"


           ห้องใต้ดินที่เหม็นอับมีฝุ่นฟุ้งลอยอยู่ ยามที่แสงส่องผ่านจะเห็นได้ถึงบรรยากาศอันอึดอัดและหายใจลำบาก ประตูเหล็กที่ทังหนาและหนักมีเพียงช่องลูกกงขนาดใหญ่ไปกว่าหนึ่งผ่ามือไม่มาก คาดว่าใช้เป็นช่องทางส่งอาหาร


           เมื่อเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้คนที่อยู่ด้านในก็ขยับตัวหนึไปสุดขอบที่คุมขังจนมองไม่ว่ารูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร


           ด้านบนเป็นเพียงเหลาน้ำชากลับมีห้องเช่นนี้อยู่ด้านล่าง ลู่เสียนหยูนำมือปราบเข้าค้นหากลับไม่พบกุญแจที่จะเปิดห้องขังเหล้านี้ กลไกที่ซับซ้อนหาใช้เพียงคล้องโซ่และแม่กุญแจให้เอาดาบฟันออกได้ดังประตูทั่วไป


           "ท่านแม่ทัพไม่พบเลยขอรับ"อิงเฮยผู้หนึ่งรายงานขึ้น บุกค้นโดยไม่มีเวลาให้ตั้งตัวเช่นนี้พวกมันจึงไม่มีเวลานำคนที่คุมขังออกไป ผู้ที่เหลืออยู่มีเพียงคนงานใบ้ที่ทำหน้าที่ส่งอาหารประทังชีวิตให้คนหลังประตูเหล็กลิ้นเขาถูกตัดถึงโคนทำให้ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้ทั้งยังอ่านเขียนไม่ออกทำให้ไม่อาจตอบคำถามใดๆ


           "ข้าจะขึ้นไปไต่สวน..."


           "ไม่จำเป็น"เจาจิงคุณกล่าวตัดคำหัวหน้ามือปราบก่อนละมือข้างขวาออกจากดาบแล้วตบลงบนบานประตูส่วนที่มีรูให้เสียบลูกกุญแจ แรงที่ใช้ดูเหมือนไม่มากแต่ทำให้ประตูบานใหญ่สั่นไปทั้งบาน เสียงกุกกักดังออกมาจากช่องในส่วนนั้น ออกแรงดันไม่มากประตูบานใหญ่ก็หลุดออกมาทั้งบาน


           ชายผมเผ้ายุ่งเหยิงขดตัวหลบอยู่ที่มุมห้อง เนื้อตัวมีริ้วรอยสีแดงให้เห็นพ้นเนื้อผ้าเล็บมือทั้งสิบถูกถอดออกจนเหลือเพียงเนื้ออ่อนนุ่มที่ยับเยินและถูกย้อมด้วยเลือดที่แห้งกรัง


           "ได้โปรด พอแล้ว พอ พอ"ชายคนนั้นกล่าวทั้งยังถดกายหนีด้วยทีท่าตื่นกลัวไร้สติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง


           ลู่เสียนหยูเดินเข้าไปแล้วพิศหน้าคนที่ถูกคุมขัง เพียงไม่นานก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ


           "ใต่เท้าหวัง"หาใช่ที่ปรึกษาที่ฝ่าบาทไว้วางใจแต่ก็เป็นขุนนางคนสำคัญที่หายตัวไปพร้อมขบวนที่เดินทางลงใต้เมื่อสี่เดือนก่อน ตระกูลหวังมีบุตรธิดามากมายแต่มีคนที่นับหน้าถือตามีอยู่เพียงสองคนคือราชครูหวังหม่าเฉิน และใต้เท้ากรมอากรหวังเปา


           อาการหวังเปาในยามนี้เหมือนคนสติไม่สมประกอบที่ไม่อาจพูดคุยได้ ลู่เสียนหยูรีบประคองอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างเบามือ ขุนนางผู้เที่ยงธรรมไม่ควรอยู่ในสภาพเช่นนี้ไม่ว่าด้วยเพราะสาเหตุใด


           "หัวหน้า ที่นี่จัดการเรียบร้อยแล้วท่านรับกลับไปก่อนเถอะ"จื่อซือหยางเร่งการจับกุมจนเสร็จก็รีบลงมาบอกข่าวแก่ผู้เป็นนาย ด้วยพวกมันทั้งสี่รู้ดีว่าคนตรงหน้าร้อนใจจนแทบกรายร่างไปเป็นเทพอสูรดังที่ใครต่อใครกล่าวขานจริงๆ


           "ไปเรียกซือเซียวมา"


           "ขอรับ"เห็นหัวหน้าพุ่งตัวออกไปทางบันไดซือหยาดก็ไม่รอช้าหันตัวไปทางตัวไปทางที่เห็นจื่อซือเซียวเมื่อสักครู่แล้วเร่งฝีเท้า ตั้งแต่เริ่มลงมือในภาริจวันนี้ผ่านมาเกินหนึ่งชั่วยามไปไม่มาก แต่ความหนักหน่วงและความกดดันกับมายเท่ากับการลงแรงทำงานมาทั้งวันโดยไม่หยุดพัก


           เงื่อนไขของนายหญิงคือท่านแม่ทัพต้องจัดการเรื่องทางฝั่งนี้ให้เรียบร้อยจึงจะกับเข้าไปในวังหลวง เพื่อเปิดโอกาศให้อีกฝ่ายลงมือได้และติดตามการส่งข่าวเพื่อตามกลับมากวาดล้างแหล่งกบดานทั้งหมดไม่ให้เหลือแม้เพียงแห่งเดียว


           หัวหน้าจะไม่มีทางยืนอยู่ตรงนั้นในยามที่นายหญิงอยู่ในอันตราย มีเพียงท่านหลิวต้าอี้และกำลังคนอีกเพียงน้อยนิดที่อยู่ที่นั่น


           จื่อซือเซียวเห็นซือหยางวิ่งมาทางตนก็เข้าใจได้ว่าต้องทำสิ่งใด ท่าทางรีบร้อนกว่าเดิมทำให้หัวหน้าผู้คุมเหล่าชื่อเว่ย(เม่น)พยักหน้ารับทันทีที่อีกฝ่ายบอกว่าวังหลวง


           ฝีเท้าหนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งกองกำลังอินทรีย์ดำอาจยอดเยี่ยมไม่แพ้องครักษ์เสื้อแพรของฮ่องเต้แต่ไม่อาจตามผู้เป็นหัวหน้าได้ทัน เมื่อมาถึงก็เห็นเจาจิงคุณยืนเผชิญหน้ากับผู้เป็นอาจารย์


           "นางบาดเจ็บแต่ไม่เป็นอันตราย"


           "ปล่อยข้าเข้าไป"


           "เจาจิงคุณ"หลิวต้าอี้ยึดแขนลูกศิษย์ไว้แน่นโดยไม่สนใจรังสีกดดันที่แผ่ออกมาจากดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้า น้ำเสียงที่ใช้นิ่งสงบเพื่อไม่ให้ใจของลูกศิษย์คนแรกของตนร้อนรนไปมากกว่าที่เป็นอยู่ หากใช้แรงเข้าสู้หลิวต้าอี้คิดว่าคงรั้งอีกฝ่ายไว้ได้ไม่นาน"อย่าให้การลงทุนของอวิ้นซีต้องเสียเปล่า"


           แรงต่อต้านของเจาจินตุณน้อยลงมือทั้งสองข้างลดลงอยู่ข้างตัวแต่กลับถูกกำเอาไว้จนแน่น เส้นเลือดและเส้นเอ็นปูดโปนออกมาจนเห็นได้ชัดที่หลังฝ่ามือ


           "ท่านอาจารย์ อวิ้นซี นางเจ็บมากหรือไม่"


           "นางจงใจรับดาบนั้น ดาบแทงเข้าไปลึกเพียงนิ้วครึ่งเสียเลือดไม่มาก ตอนข้าถอนดาบออกมาอวิ้นซีไม่ร้องแม้แต่คำเดียว"


           ไม่ร้องไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บ ต่อให้เป็นยอดทหารหากมีบาดแผลที่ตำแหน่งใกล้หัวใจก็ยังเจ็บแล้วนับประสาอะไรกับคนที่ไม่เคยเรียนวรยุทธไม่เคยฝึกร่างกายหลิวต้าอี้ไม่พูดออกมา จนกระทั่งเห็นจื่อซือเซียวจึงผละออกจากที่ยืนแล้วทิ้งสองศิษย์ไว้ตามลำพัง วันนี้หนักหนาสำหรับตนไม่น้อยเช่นกัน


           "หัวหน้า อาจารย์เก่งกว่าข้ามากนัก นายหญิงจะต้องไม่เป็นไร"


           "..."ไม่มีเสียงตอบรับจากหัวหน้า แผ่นหลังของร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่ไปกว่าตนเสียเท่าใดตั้งตรงมือทั้งสองกำแน่นสะกดกั้นอารมณ์ เจาจิงคุณก้มหน้านิ่งและอดทน


           แม่ทัพไร้พ่ายยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับไปไหนทั้งที่เสียงของนายหญิงเริ่มดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน มือทั้งสองข้างกำแน่นจนไม่อาจแน่นไปได้มากกว่านี้ ทุกครั้งที่ซูอวิ้นซีเจ็บคนที่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหนผู้นั้นเจ็บยิ่งกว่าหรือมิใช่


           


           





           ยอมรับกับรีทว่าไม่ได้ยุ่งมากแต่แต่งไม่ออกจริงๆพยายามแต่งแล้วออกมาไม่โอเคเลย 


           อาจจะมาช้าหรือหายไปบ้างแต่ยืนยันกับรีทว่าจะแต่งเรื่องนี้ให้จบและไม่ทิ้งแน่นอน ขอโทษที่หายไปนานนะคะ


           รักรีทน้า จะพยายามลงอีกตอนก่อนวันอาทิตย์หน้า








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1173 ujasaai (@ujasaai) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:14
    ไท่จื่อไม่เหมาะจะเป็นพระเอกฮืออออออออออ
    #1173
    0
  2. #1028 แป้ง (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 22:25
    เศร้าและอึนค่า

    ไรท์สู้ๆค่า
    #1028
    1
    • #1028-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:48
      ขอบคุณค่ะ
      #1028-1
  3. #1027 Pep.mintz (@raindrop-diamond) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 21:02
    เรารอนานมากกกแต่เราเข้าใจ ปมมันเยอะเกินไป สู้ๆๆ
    #1027
    1
    • #1027-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:48
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
      #1027-1
  4. วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 19:21
    อวิ๋นซีก็น่าสงสารเหมือนเดิม แต่ที่น่าสงสารกว่าคือแม่ทัพเจา ชั่วชีวิตนี้ถ้าไรท์ไม่แต่งให้เป็นพระเอกก็คงเป็นได้แค่คนที่รักอวิ๋นซีมากกว่าชีวิตของตัวเอง เมื่อไหร่สองคนนี้จะมีความสุขสักทีน้า
    #1026
    1
    • #1026-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:48
      เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมืนกันค่ะ คนแต่งเองยังไม่แน่ใจเลย5555
      #1026-1
  5. #1025 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 18:34
    นางเอก น่าจะได้ประทานยศจากอี้เหอ อย่างน้อยนางก็เป็นเหลนของราชาอี้เหอ เวลาติดต่องานที่อี้เหอจะได้ง่ายขึ้น อย่าลืมประทานยศ ท่านหญิงให้แม่นางเอกด้วย //ไม่รู้ว่า องค์หญิงจีน เวลาแต่งงานต้องลาออกจากฐานันดรหรือเปล่า เพราะในหนังจีนก็ยังเรียกองค์หญิงมีข้ารับใช้อยู่
    #1025
    1
    • #1025-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      19 สิงหาคม 2560 / 18:52
      ขอตอบอันนี้ก่อนนะคะ องค์หญิงถ้าแต่งงานแล้วต้องลาออกจากฐานันดรค่ะยิ่งถ้าแต่งโดยไม่ได้เป็นภรรยาเอกหรือแต่งกับคนที่มียศสูงเป็นที่ยอมรับแล้วไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ ถ้าอ่านตอนโองการของฮ่องเต้จะบอกว่าให้อวิ้นซีดำรงค์ยศเดิมคือกู้หลุนกงจู่ซึ่งเป็นกรณีที่พิเศษค่ะ
      #1025-1
  6. #1024 thanita22 (@thanita2) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:40
    อยากให้เจาคุณเป็นพระเอก
    #1024
    1
  7. #1023 primo xxii (@vrzomolkk) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:31
    งือออออ อวิ้นนนซี ฮือออออ สงสาร
    #1023
    1
    • #1023-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:51
      งือออออออ
      #1023-1
  8. #1022 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:17
    อ่านแล้วสะอึก สงสารนางเอกจริงๆ ฮืออออ ขอบคุณนะคะที่มาต่อ จะรอค่าาา
    #1022
    1
    • #1022-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:51
      จะรีบแต่งค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #1022-1
  9. #1021 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:51
    ลืมชื่อคนไปแล้ว มาอ่านอีกทีเลยงง
    #1021
    1
    • #1021-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:51
      อย่าเพิ่งลืมสิค่ะอัยย์หายไปแค่ไม่กี่ปีเอง555
      #1021-1
  10. #1020 nuttanicha3 (@nuttanicha3) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:45
    รอเสมอคะ ชอบเรื่องนี้จริงๆ
    #1020
    1
    • #1020-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:50
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะรักคนเขียนจริงๆเช่นกันค่ะ
      #1020-1
  11. #1019 Sripin Sanguanwong (@sripin) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:36
    ขอบคุณค่ะ เป็นคนหนึ่งที่รอ ขออย่าให้จบแบบเศร้านะคะ
    #1019
    1
    • #1019-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:50
      สุขในสายตาอัยย์อยู่นะคะ
      #1019-1
  12. #1018 rosayrai (@dollo) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:26
    บอกเราได้มั้ย ใครเป็นพระเอก? คนที่คิดว่าใช่ก็...ไปแล้ว แล้วหลังจากนี้ล่ะใครเป็นพระเอก
    #1018
    1
    • #1018-1 carentear (@carentear) (จากตอนที่ 97)
      11 กันยายน 2560 / 19:49
      ใกล้ได้รู้แล้วค่ะ ไม่สปอยเนาะ
      #1018-1
  13. #1017 phasi (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:15
    จะรอน้าา
    #1017
    1
  14. #1016 Nok (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:11
    รอมานานนนนมากกกกก กอไก่ล้านล้านตัว.เห็นอัพแล้ว ดีใจมากเลย ขอบคุณค่ะ
    #1016
    1