ดาวจระเข้ (กาพย์ฉบัง ๑๖)
จะกล่าวถึงต้นกำเนิด ที่จะก่อเกิด
ดวงดาวพราวพร่างนภา
นิทานก่อนเก่าเล่ามา ปรัมปรา
ถึงดาวจระเข้เรืองรอง
ว่ามีเศรษฐีครอบครอง ทรัพย์สินเนืองนอง
เงินทองเรือกสวนไร่นา
ท่านเศรษฐีมีภรรยา สุดแสนโสภา
เป็นคนใจบุญสุนทาน
เธอชอบใส่บาตรทุกวัน พบคนที่อัน
ทุกข์ยากก็จักช่วยเหลือ
ข้าวปลาอาหารเอื้อเฟื้อ ทรัพย์สินจุนเจือ
แจกจ่ายไม่กลัวยากจน
ฝ่ายท่านเศรษฐีเป็นคน ตระหนี่ทรัพย์ตน
ไม่ชอบทำบุญให้ทาน
ทรัพย์สินอันพ้นประมาณ หากมดลงครัน
เกรงจะย่อยยับอับจน
วันหนึ่งเศรษฐีจึงขน ทรัพย์สมบัติตน
ไปฝังยังหัวสะพาน
นั่งเฝ้าเช้าค่ำทุกวัน กลัวใครรู้ทัน
มาขุดเอาสมบัติไป
ข้าวปลาอาหารสิ่งใด ไม่กินทนได้
นั่งเฝ้าแต่หัวสะพาน
จวบจนหลายเดือนพ้นผ่าน ก็ออกอาการ
เจ็บไข้จนวายชีวา
ตายไปด้วยใจห่วงหา อาวรณ์หนักหนา
ในทรัพย์สมบัติแห่งตน
เกิดเป็นจระเข้เวียนวน อยู่ในสายชล
เฝ้าทรัพย์ ณ หัวสะพาน
เด็กเล็กผู้ใหญ่ใครผ่าน ไม่เคยแผ้วพาน
ทำร้ายให้ใครสักคน
เมียเศรษฐีเห็นพิกล จระเข้ว่ายวน
แต่หาได้ทำร้ายใคร
นางนั้นสุดแสนสงสัย จึงสั่งบ่าวไพร่
ขุดค้นริมหัวสะพาน
ได้พบข้าวของถ้วยจาน เงินทองทั้งนั้น
ฝังไว้หลายหลากมากมี
จึ่งรู้จระเข้ตัวนี้ ที่แท้สามี
มาเกิดเพราะห่วงทรัพย์สิน
นางนำทรัพย์ที่ฝังดิน ไปทอดกฐิน
สร้างกุศลให้สามี
จระเข้ผัวรู้ยินดี ว่ายตามทันที
หวังได้รับบุญกุศล
เวียนว่ายมาตามสายชล จนสุดแรงตน
ไม่ทันถึงวัดขาดใจ
แต่ก่อนจักสิ้นใจตาย สั่งเสียเมียไว้
ให้วาดรูปไปแทนตัว
สั่งช่างวาดจระเข้ผัว ปากคาบดอกบัว
ปักไว้ในกองกฐิน
ทรัพย์สมบัติที่ฝังดิน ตั้งองค์กฐิน
ถวายวัดเสร็จสมใจ
กุศลผลบุญส่งให้ จรเข้ผัวได้
กลายเป็นดวงดาวพราวพราย
ดาวจระเข้สุกใส เจ็ดดวงเรียงราย
สว่างกลางท้องนภา
แต่งขึ้นมาตามเค้าตำนานเดิมเรื่องดาวจระเข้ ไม่ทราบว่าพอไปวัดไปวาได้หรือเปล่าครับขอความกรุณา ช่วยวิจารณ์หน่อยครับ
จะกล่าวถึงต้นกำเนิด ที่จะก่อเกิด
ดวงดาวพราวพร่างนภา
นิทานก่อนเก่าเล่ามา ปรัมปรา
ถึงดาวจระเข้เรืองรอง
ว่ามีเศรษฐีครอบครอง ทรัพย์สินเนืองนอง
เงินทองเรือกสวนไร่นา
ท่านเศรษฐีมีภรรยา สุดแสนโสภา
เป็นคนใจบุญสุนทาน
เธอชอบใส่บาตรทุกวัน พบคนที่อัน
ทุกข์ยากก็จักช่วยเหลือ
ข้าวปลาอาหารเอื้อเฟื้อ ทรัพย์สินจุนเจือ
แจกจ่ายไม่กลัวยากจน
ฝ่ายท่านเศรษฐีเป็นคน ตระหนี่ทรัพย์ตน
ไม่ชอบทำบุญให้ทาน
ทรัพย์สินอันพ้นประมาณ หากมดลงครัน
เกรงจะย่อยยับอับจน
วันหนึ่งเศรษฐีจึงขน ทรัพย์สมบัติตน
ไปฝังยังหัวสะพาน
นั่งเฝ้าเช้าค่ำทุกวัน กลัวใครรู้ทัน
มาขุดเอาสมบัติไป
ข้าวปลาอาหารสิ่งใด ไม่กินทนได้
นั่งเฝ้าแต่หัวสะพาน
จวบจนหลายเดือนพ้นผ่าน ก็ออกอาการ
เจ็บไข้จนวายชีวา
ตายไปด้วยใจห่วงหา อาวรณ์หนักหนา
ในทรัพย์สมบัติแห่งตน
เกิดเป็นจระเข้เวียนวน อยู่ในสายชล
เฝ้าทรัพย์ ณ หัวสะพาน
เด็กเล็กผู้ใหญ่ใครผ่าน ไม่เคยแผ้วพาน
ทำร้ายให้ใครสักคน
เมียเศรษฐีเห็นพิกล จระเข้ว่ายวน
แต่หาได้ทำร้ายใคร
นางนั้นสุดแสนสงสัย จึงสั่งบ่าวไพร่
ขุดค้นริมหัวสะพาน
ได้พบข้าวของถ้วยจาน เงินทองทั้งนั้น
ฝังไว้หลายหลากมากมี
จึ่งรู้จระเข้ตัวนี้ ที่แท้สามี
มาเกิดเพราะห่วงทรัพย์สิน
นางนำทรัพย์ที่ฝังดิน ไปทอดกฐิน
สร้างกุศลให้สามี
จระเข้ผัวรู้ยินดี ว่ายตามทันที
หวังได้รับบุญกุศล
เวียนว่ายมาตามสายชล จนสุดแรงตน
ไม่ทันถึงวัดขาดใจ
แต่ก่อนจักสิ้นใจตาย สั่งเสียเมียไว้
ให้วาดรูปไปแทนตัว
สั่งช่างวาดจระเข้ผัว ปากคาบดอกบัว
ปักไว้ในกองกฐิน
ทรัพย์สมบัติที่ฝังดิน ตั้งองค์กฐิน
ถวายวัดเสร็จสมใจ
กุศลผลบุญส่งให้ จรเข้ผัวได้
กลายเป็นดวงดาวพราวพราย
ดาวจระเข้สุกใส เจ็ดดวงเรียงราย
สว่างกลางท้องนภา
แต่งขึ้นมาตามเค้าตำนานเดิมเรื่องดาวจระเข้ ไม่ทราบว่าพอไปวัดไปวาได้หรือเปล่าครับขอความกรุณา ช่วยวิจารณ์หน่อยครับ
ความคิดเห็น