[Fic KNB] The Story of Fairy Tale [Akakuro]

ตอนที่ 11 : The Story of Fairy Tale 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 เม.ย. 59

The Story of Fairy Tale

 

10

 

สัตว์ร้าย

 

            ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะสาดแสงจ้าในยามเที่ยงวัน ในขณะที่เบื้องล่างนั้นยังคงมีพ่อค้าแม่ค้าและประชาชนทั้งหลายเดินกันขวักไขว่ กิจกรรมต่างๆถูกดำเนินไปอย่างเรียบง่ายดังเช่นทุกวันที่ผ่านมา แต่อาจจะมีวันนี้ที่ต่างออกไป เมื่อเสียงระฆังจากหอเตือนภัยของเมืองดังขึ้นไม่หยุดพร้อมกับประกาศจากพระราชวังราคุซันที่ให้อพยพประชาชนไปยังพื้นที่ปลอดภัยซึ่งอยู่ที่ใต้ดินของเมือง ความวุ่นวายและความสับสนเกิดขึ้นไปทั่วบริเวณ

 

            “ถึงขนาดต้องประกาศสัญญาณเตือนภัย สัตว์ประหลาดตัวนี้คงจะอันตรายมากสินะ” ฮิมุโระเอ่ยอย่างครุ่นคิดขณะมองภาพการอพยพจากป้อมปราการของราคุซัน “อัตสึชิ พร้อมหรือเปล่า”         

 

            มุราซากิบาระพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะดึงถุงมือหนังให้กระชับยิ่งขึ้น สองหนุ่มผู้มาจากอาณาจักรโยเซนจะรับหน้าที่กางโล่ป้องกันพระราชวังและบางส่วนของเมืองเอาไว้ เมื่อเกิดเหตุปะทะความเสียหายจะได้ลดน้อยลง ฮิมุโระกวาดสายตามองเบื้องล่างอีกครั้งก่อนจะสะบัดมือเป็นสัญญาณ มุราซากิบาระยกมือขึ้นระดับสายตา อัญมณีสีม่วงที่อยู่ตรงกำไลข้อมือส่องแสงเจิดจ้าแผ่กระจายครอบคลุมพื้นที่ที่กำหนดเอาไว้

 

            ฮิมุโระเอานิ้วแตะขมับ “ทางนี้กางอาณาเขตป้องกันเรียบร้อยแล้ว อีกสิบนาทีจะลงไปสมทบด้านล่าง”

 

            สิ่งที่ฮิมุโระทำคือการส่งโทรจิต เป็นความสามารถขั้นพื้นฐานของพระพี่เลี้ยงของแต่ละอาณาจักรที่ต้องเรียนรู้เอาไว้

 

            ด้านล่าง ผู้ที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดนั้นก็คือแม่ทัพชั้นสูงจากไคโจวที่มีประสบการณ์มากกว่าผู้อื่น ตามด้วยรัชทายาทจากไคโจว ชูโตคุ โทโอ ราคุซัน และเซย์ริน ในขณะที่พระพี่เลี้ยงคนอื่นๆจะช่วยสนับสนุน

 

            คาซามัตสึหลับตาลงและทำใจให้นิ่ง บรรยากาศรอบด้านยังคงปกติ ไม่มีวี่แววของจิตสังหารจากสัตว์ประหลาดที่จะเข้ามาบุก ตามเวลาแล้ว ในตอนนี้จะเป็นเวลาที่สัตว์ประหลาดจะโผล่มาก่อความวุ่นวาย

 

            คุโรโกะมองแผ่นหลังของหญิงสาวก่อนจะกวาดสายตามองรอบๆ พวกเขาตั้งหลักห่างจากประตูพระราชวังมาไกลพอสมควร เหตุการณ์แบบนี้เหมือนกับเมื่อตอนนั้นทุกประการ

 

แว่วเสียงกัมปนาทสั่นสะเทือน

 

แผ่นดินเปื้อนหยาดโลหิตทั่วสถาน

 

ปีศาจร้ายจากนรกเข้าระราน

 

ทุกถิ่นฐานที่ได้ผ่านเดินทางไป

 

            เสียงขับร้องบทเพลงดังมาจากที่ใดสักแห่งเป็นสัญญาณให้เหล่ารัชทายาทนำอาวุธขึ้นสู่มือของตนเอง ดวงตาคมของหญิงสาวมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ในขณะที่คุโรโกะขมวดคิ้ว ใบหน้าตึงเครียดยิ่งกว่าครั้งไหนๆจนคางามิอดจะแปลกใจไม่ได้

 

            “คุโรโกะ….

 

จงสยบแด่ข้าศัตรูเอ๋ย

 

จงอยู่เฉยหากยังรักชีวาลัย

 

จงยอมให้ดินแดนบาปนี้มอดไหม้

 

จงสิ้นใจใต้กองเพลิงนิรันดร

 

          สิ้นเสียงขับขานบทเพลงอันแสนน่าสะพรึง เสียงคำรามก็ดังกระหึ่มสั่นสะเทือนทั่วพื้นดิน ปรากฏร่างของสัตว์ร่างยักษ์ที่อ้าปากกว้างพร้อมกับพ่นไฟออกมาเผาผลาญทุกสิ่ง เพลิงนรกนั้นกระแทกเข้ากับอาณาเขตป้องกันของมุราซากิบาระ  ไฟนั้นเผาอาณาเขตส่วนหนึ่งจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่สร้างความตกตะลึงให้กับคนที่อยู่ภายในอาณาเขตเป็นอย่างมาก

 

            “มังกรจากภูเขาทางเหนือ  ลักษณะพิเศษของมันคือมีผิวหนังที่แข็งเหมือนหิน” คาซามัตสึชักดาบออกมาพลางจ้องเขม็งไปยังสัตว์ร้ายเบื้องหน้า

 

            “ข้าว่าระวังไว้หน่อยก็ดีนะ น่ากลัวใช่ย่อยเลย” มิโดริมะเอ่ยออกมาหลังจากมองมังกรยักษ์ตัวนั้น

 

            ชั่ววินาทีนั้นเองที่แทบจะไม่มีใครรู้ตัว สายพลังเส้นหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาอย่างรุนแรงกระแทกอาณาเขตป้องกันเสียดังสนั่น ทั้งองค์รัชทายาทและพระพี่เลี้ยงต่างก้มลงหลบได้ฉิวเฉียด เมื่อแต่ละคนเงยหน้าขึ้นมาดู เป็นเจ้าของเส้นผมสีเขียวเองที่เบิกตากว้าง เมื่อเห็นพระพี่เลี้ยงของตนถือดาบไร้ปลอกอยู่ด้านนอกอาณาเขต ใบหน้าของทาคาโอะดูเคร่งเครียดจนน่าแปลกใจ

 

            “มีคนอยู่ที่นี่ด้วยสองคน” เสียงจากมือสังหารแห่งชูโตคุทำให้แต่ละคนส่งเสียงร้องออกมา “เป็นผู้ชาย ทางบ้านฝั่งทิศตะวันตก กลิ่นมันเหมือนกับคุโรโกะน่ะ”

 

            “กลิ่นเหรอ?”

 

            “พวกมือสังหารมักจะมีอะไรแปลกๆเสมอนั่นแหละน่า ตอนนี้ก็ออกไปลุยกับเจ้านั่นกันเถอะ”

           

            คางามิเบ้ปากมองคนผิวแทนข้างกายที่ดูกระตือรือร้นไม่น้อยไปกว่าเธอเลย โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นใบหน้าของคุโรโกะเลยแม้แต่น้อย ยามนี้ใบหน้าขาวนั้นค่อยๆซีดลงเรื่อยๆ ร่างของพ่อมดแห่งเซย์รินสั่นระริกจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

 

            หรือว่า...จะเป็น...

 

          “ผมว่าพวกเราควรจะ....”

 

            “อาโอมิเนะ คางามิ คิเสะและข้าจะเป็นแนวหน้าในการบุก มิโดริมะคอยพวกเรากับอาคาชิและคุโรโกะ มุราซากิบาระกับฮิมุโระซ่อมอาณาเขตด้วย ทาคาโอะ ตรวจสอบผู้ชายสองคนนั้น โมโมอิกับมิบุจิคอยตรวจสอบการเคลื่อนไหวของมังกร” คาซามัตสึออกคำสั่งอย่างรวดเร็วกลบเสียงของคุโรโกะ “ข้าว่าเหลือเวลาอีกไม่มากก่อนที่มันจะพ่นไฟอีกรอบ ต้องใช้โอกาสนี้เท่านั้น !

 

            สิ้นเสียงของคาซามัตสึ ร่างของหญิงสาวก็พุ่งออกจากอาณาเขต คาซามัตสึใช้ความได้เปรียบด้านร่างกายกระโดดขึ้นไปตามหลังคาแล้วฟาดดาบลงที่ขาใหญ่โตของมังกร แม้จะไร้บาดแผลแต่สัตว์ร้ายก็คำรามเสียงดังแล้วปัดขาของมันไปมา หญิงสาวจึงใช้โอกาสนี้สับเปลี่ยนอาวุธของตนเป็นดาบขนาดยักษ์แล้วฟันใส่ขาของมันอีกรอบ

 

            ฉัวะ !

 

            ดาบยักษ์ปักเขาที่ขาของมังกรทันที หญิงสาวเด้งตัวออกมาเมื่อเห็นร่างของสองรัชทายาท อาโอมิเนะกับคางามิวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เธอหันไปหาคิเสะที่กำลังสร้างอะไรบางอย่างอยู่กลางอากาศ

 

            “ตอนนี้แหละคิเสะ !

 

            รัชทายาทแห่งไคโจวพยักหน้าแล้วเอาสะบัดมือ ประกายแสงส่องสว่างขึ้นปรากฏกระจกเงาบนใหญ่ลอยอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม แล้วเปลวเพลิงสีเขียวก็พุ่งออกมาจากกระจกเงาบานนั้น มันตรงเข้าไปยังดาบยักษ์ของคาซามัตสึแล้วซึมเข้าไปตามปากแผลทันที สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อผิวหนังที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งดั่งหินผานั้นค่อยๆละลายลงบนพื้นดินก่อนเปลวเพลิงสีเขียวจะโผล่ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อแผดเผามันให้มอดดับไป

 

            “พลังของมิโดรินนี่น่า !” โมโมอิร้องขึ้นมาหลังจากเห็นกระแสพลังที่ปล่อยออกมา

 

            “เป็นพลังที่ดูขี้โกงจังเลยนะ ลอกเลียนแบบพลังของคนอื่นแล้วใช้กระจกเป็นแกนกลางในการใช้พลัง ทำให้ดูเหมือนว่าพลังที่ปล่อยออกมามาจากเจ้าของจริงๆ” มิบุจิหรี่ตามองอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก “นี่เองสินะ ที่มาของชื่อกระจกลวงตาน่ะ”

 

            “คีจังเลียนแบบพลังของทุกคนได้หมดเลยล่ะ แต่ว่านะ ก็ใช้ได้แค่ครั้งสองครั้ง ครั้งหนึ่งก็เลียนแบบพลังได้สองหรือสามคน ใช้ประมาณครั้งละสี่นาที ข้อเสียก็เยอะอยู่นะ” โมโมอิใช้ปลายปากกาขนนกเคาะแผ่นเหล็กเบื้องหน้าที่ปรากฏภาพของมังกรขนาดย่อส่วนลอยอยู่ด้านบน

 

            “รู้ขนาดนั้นเชียว แต่ก็สมกับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของโทโออยู่หรอก”

 

            “ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชมล่ะกันนะ ท่านมิบุจิ”

 

            อีกด้านหนึ่ง ปลายนิ้วที่พันผ้าสีขาวดันแว่นทรงเหลี่ยมขึ้นพลางมองเหตุการณ์ด้านนอกผ่านอาณาเขตของมุราซากิบาระ แม้จะนึกเจ็บใจไม่ได้ที่เห็นพลังของตนเองด้านนอกแต่มิโดริมะก็ไม่คิดจะโวยวายให้เสียเวลา ร่างสูงหันไปมองเจ้าของเส้นผมสีแดง อาคาชิกอดอกและยืนนิ่งราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อมองเลยไปจะเห็นร่างที่ตัวเล็กกว่ายืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าเรียบของคุโรโกะไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา

 

            “ชินจัง” เสียงของมือสังหารแห่งชูโตคุดึงความสนใจของมิโดริมะ คนตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาใกล้พลางบอกข้อมูลที่ได้มาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “กลิ่นเดียวกับคุโรโกะไม่ผิดแน่ แต่อีกคนหนึ่งข้าไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน แต่อันตรายทั้งคู่ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี”

 

            รัชทายาทแห่งชูโตคุตั้งใจจะถามข้อมูลต่อ แต่เจ้าของเรือนผมสีแดงกลับพูดตัดบทขึ้นมา

 

            “ไปเถอะชินทาโร่ เจ้ากับข้ามีงานต้องทำ” อาคาชิขยับดาบข้างกายเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตามองพ่อมดผมสีฟ้าที่ยังคงจ้องมังกรด้านนอกไม่วางตา “ถ้าเท็ตสึยะอยากมาด้วยก็ตามมาล่ะกัน”

 

            ประโยคสุดท้ายนั้นทำให้เจ้าของชื่อเบิกตากว้าง พอหันกลับมาอีกที ร่างของอาคาชิก็เดินเคียงคู่ไปกับมิโดริมะเสียแล้ว

 

            มือบางกำแน่นตรงกลางอกราวกับกำลังควบคุมอารมณ์ภายในให้สงบลง เขาค่อยๆหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจออกมาโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เมื่อคุโรโกะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความหวาดกลัวก็ฉายชัดบนดวงตากลมสีฟ้า

 

            ความรู้สึกนี้…. ไม่ผิดแน่

 

 

 

          สองเท้าของรัชทายาทแห่งราคุซันหยุดลงห่างจากบ้านหลังหนึ่งประมาณสามเมตร เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองบนหลังคา แสงจากดวงอาทิตย์หลังเมฆหมอกสีดำก็สะท้อนเงาของร่างด้านบนลงมา หน้ากากสีขาวบดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งเอาไว้ยากที่จะบอกว่าบุคคลทั้งสองนั้นเป็นใคร รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยออกมายามเห็นสองรัชทายาทจากต่างแดนที่อยู่ด้านล่าง

 

            “โอ้ ดูสิ ว่านั่นใคร” เสียงทุ้มนุ่มดังลอดออกมาจากอีกคนก่อนที่คนคนนั้นจะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วกระโดดลงมายังพื้นด้านล่าง

 

            “เจ้าน่ะเหรอ คนที่เรียกมังกรตัวนั้นออกมา” มิโดริมะถามเสียงเรียบ ดวงตาสีเขียวมรกตแข็งกร้าว

 

            บุคคลด้านล่างส่ายมือไปมาแล้วใช้นิ้วโป้งชี้ไปยังคนที่อยู่ด้านบน “ไม่ใช่ฉันนะ หมอนั่นต่างหาก” ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสกลิ่นอายบางอย่างที่เหมือนกับพวกเขาสองคนได้ “ไม่คิดว่าจะได้เจอพวกเดียวกันที่นี่เลยนะ”

 

            สองรัชทายาทหันกลับไปมองร่างเล็กของพ่อมดแห่งเซย์รินที่ไม่คิดว่าจะตามมาด้วย ดวงตาที่เคยเรียบเฉยนั้นวาวโรจน์ด้วยอารมณ์แห่งโทสะ ความกดดันแปลกๆโอบล้อมรอบตัวพ่อมดผมสีฟ้าคนนี้จนมิโดริมะเผลอกลืนน้ำลาย ในขณะที่อาคาชิกลับยกมุมปากขึ้น

 

            “ให้พ่อมดด้วยกันจัดการกันเองจะดีกว่านะ” อาคาชิกอดอก ดวงตาสองสีมองไปยังบุคคลเบื้องหน้าไม่ต่างจากสิ่งของไร้ค่า

 

            “ขอโทษนะ พอดีเราสองคนมีธุระกับนาย ไม่ใช่เขา”

 

            หลังจบคำพูด กระแสพลังสีขาวก็พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของอาคาชิทันทีจนยากจะหลบได้ทัน มิโดริมะจุดเปลวไฟสีเขียวขึ้นมาตั้งใจจะตอบโต้ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ร่างของมิโดริมะชะงักเมื่อเห็นพลังสีขาวที่ควรจะระเบิดร่างของรัชทายาทแห่งราคุซันหมุนวนอยู่กลางอากาศแล้วหายเข้าไปในดาบที่อยู่ในมือของอาคาชิ ก่อนที่อาคาชิจะสะบัดดาบกลับไปโดยไม่แม้แต่จะขยับตัวออกจากที่เดิม

 

            ตู้ม !

 

            เศษกระเบื้องสีส้มแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นกระดอนไปทั่ว ฝุ่นควันมากมายตลบอบอวลบดบังทัศนวิสัยไปชั่วขณะหนึ่ง คุโรโกะเบิกตากว้างหลังจากที่เหตุการณ์เบื้องหน้าจบลง เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นปูนเบาๆเรียกความสนใจของพ่อมดผมสีฟ้า แลเห็นร่างของบุคคลลึกลับที่อยู่บนหลังคาในตอนแรก ตอนนี้กลับมาอยู่บนพื้นโดยไร้ซึ่งบาดแผล แต่กระนั้นก็ไม่อาจกลบรอยแตกบนหน้ากากสีขาวได้

 

            “รุนแรงจังเลยนะ” เจ้าของหน้ากากที่มีรอยแตกยังคงเผยยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนกับการโจมตีเมื่อครู่นี้

 

            คุโรโกะหรี่ตามอง “พวกคุณต้องการอะไร”

 

            “เป็นพ่อมดที่ตรงไปตรงมาดีจังเลย” บุคคลสวมหน้ากากอีกคนเอ่ยขึ้นมา “เราต้องการแค่อัญมณีสีแดงของราคุซัน”

 

            ความหวั่นไหวปรากฏบนใบหน้าของพ่อมดหนุ่มชั่วครู่หนึ่งก่อนจะหายไป แทนที่ด้วยความนิ่งเฉยดังที่เคยเป็นเสมอมา คุโรโกะลอบถอนหายใจแล้วควบคุมอารมณ์ของตนเองก่อนจะก้าวเท้าออกไปข้างหน้าท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองมาด้วยความแปลกใจ

 

            ได้เวลาแล้ว เราต้องเริ่มแผนการที่วางเอาไว้….

 

            “นั่นเจ้าจะทำอะไรน่ะคุโรโกะ !!

 

            เสียงของมิโดริมะไม่อาจทำให้เท้าที่ก้าวไปข้างหน้าของคุโรโกะหยุดลงได้ ดวงตาสีฟ้ามองลอดผ่านรอยแตกร้าวของหน้ากากใบนั้นสลับกับใบหน้าใต้หน้ากากของอีกคน เขาหยุดยืนห่างจากเจ้าของหน้ากากที่มีรอยแตกเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองเมื่อพบว่าตัวของอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าเขามากเลยทีเดียว

 

            เห็นกี่ทีก็น่าหงุดหงิด

 

          “ผมรู้ว่าพวกคุณสองคนเป็นใคร”

 

            เสียงของคุโรโกะไม่ต่างจากการกระซิบ แม้จะไม่รู้ว่าภายใต้หน้ากากนั้นแสดงสีหน้าอย่างไร แต่เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่โผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง คุโรโกะก็มั่นใจว่าแผนของตนกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ดวงตากลมสีฟ้ามองหน้ากากเบื้องหน้าราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปด้านใน พยายามแสดงเจตจำนงของตนผ่านนัยน์ตาคู่นี้

 

            “สามหมื่นคำพูดหรือจะเทียบเท่าหนึ่งการกระทำ” แล้วคนตรงหน้าก็ก้มลงมา ลมหายใจร้อนปะทะเข้ากับต้นคอขาวเนียน จงใจใช้ริมฝีปากเฉียดผิวขาวของร่างเล็ก “นายกล้ามั้ยล่ะ ?”

 

            คุโรโกะหลับตาลง หัวใจราวกับถูกบีบรัดด้วยเชือกที่มองไม่เห็น เหมือนตัวเขาลืมหายใจไปชั่วขณะ แม้จะไตร่ตรองมาหลายรอบและเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับทุกคนแล้ว แต่ว่าคุโรโกะก็ยังลังเลและหวาดกลัว  การเลือกครั้งนี้จะทำให้อนาคตเปลี่ยนไป แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าในภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้น หากแต่โอกาสแบบนี้ไม่ได้มาง่ายๆและตัวเขาก็ได้เลือกแล้ว

  

            คุโรโกะพยักหน้าช้าๆ แล้วริมฝีปากของอีกฝ่ายก็กดลงบนคอขาว มีแสงสว่างวาบออกมาเล็กน้อย พ่อมดผมสีฟ้าถอยหลังออกมา พยายามปิดบังร่างที่กำลังสั่นเทาของตัวเองและเดินกลับไปรวมกับมิโดริมะและอาคาชิ

 

            “พวกเราจะกลับมาอีกครั้ง ถึงตอนนั้น หวังว่าอัญมณีสีแดงจะยังคงอยู่ที่ท่านเช่นเดิม”

 

            สายลมโหมกระหน่ำพัดเอาร่างของบุคคลปริศนาให้หายไป  ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดส่องสว่างด้วยแสงอาทิตย์อีกครั้งหนึ่ง แม้จะยังนึกสงสัยในสถานการณ์แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่จบเรื่องได้อย่างรวดเร็ว

 

            คุโรโกะมองรอบตัวอีกครั้ง เขาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยจากมิโดริมะ พ่อมดผมสีฟ้าเพียงส่งยิ้มบางๆไปให้ก่อนจะสะบัดปลายเสื้อคลุมเตรียมใช้เวทเคลื่อนย้ายไปรวมกลุ่มกับคนที่เหลือ

 

            หมับ

 

            มือแกร่งคว้าข้อมือของคุโรโกะแล้วใช้แรงดึงเข้าหาตัวเอง พ่อมดผมสีฟ้าที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเซถลาเข้าหาร่างของรัชทายาทแห่งราคุซัน หัวสมองยังไม่ทันได้ประมวลผลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาก็ถูกบังคับให้เงยหน้า เมื่อรู้สึกตัวอีกที ริมฝีปากของตนก็ถูกช่วงชิงไปเสียแล้ว

 

            “!!!!!!!!!!!!!!

 

            คุโรโกะเบิกตากว้าง ทั้งร่างเหมือนถูกสาปให้เป็นหินยามมองดวงตาสองสีในระยะประชิด  โดยเฉพาะดวงตาสีทองที่เปล่งประกายกว่าปกติ มันทำให้ดวงตาสีฟ้านั้นสั่นระริก

 

            พลันร่างของเขาก็ถูกดึงออกมาด้วยแรงมหาศาล เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมๆกับที่ร่างสูงของคนที่ชายหนุ่มคุ้นเคยจะโผล่มาบดบังการองเห็นของเขา คุโรโกะมองไปยังฝ่ามือที่กำดาบแน่นของหญิงสาวเบื้องหน้า และนั่นทำให้ชายหนุ่มฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างของพ่อมดพุ่งไปข้างหน้าหมายจะห้ามรัชทายาทของตน แต่ว่ามันกลับไม่ทัน

 

            หมัดอันหนักหน่วงของหญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งรัชทายาทแห่งเซย์รินกระแทกใบหน้าของอาคาชิเข้าเต็มเปาจนร่างสูงทรงตัวไม่อยู่ ใบหน้าโกรธเกรี้ยวพร้อมที่จะเข้าโจมตีคนผมสีแดงได้ทุกเมื่อสร้างความตกตะลึงและแปลกใจให้กับคนที่ตามมาทีหลังและมิโดริมะได้เป็นอย่างมาก

 

            “เจ้ากล้าทำแบบนี้ อยากจะก่อสงครามระหว่างอาณาจักรใช่หรือไม่ อาคาชิ เซย์จูโร่ !!!

 

The Story of Fairy Tale

 

สวัสดีค่า นักอ่านทุกคน ก็จบไปแล้วสำหรับอีกตอนหนึ่งเนอะ

ตอนนี้เป็นยังไงก็บอกกันได้นะคะ เราคิดว่ามันดูรวบรัดตัดตอนไปหน่อย เขียนยาวกว่านี้คงได้อ่านกันตาแฉะแน่เลยเอาเนื้อหาบางส่วนยกไปเป็นตอนหน้าแทนน่ะค่ะ ส่วนตอนที่แล้วที่มีการบอกว่าจะมีคนตาย จริงหรือเท็จตอนหน้าเฉลยค่ะ แน่นอนว่ามีเฉลยว่าทำไมคางามิถึงต่อยหน้าอาคาชิคุงด้วย (._.  #ใครสะใจที่ท่านโดนต่อยหน้าขอให้ยกมือขึ้น

เริ่มเข้าสู่เนื้อหาหลักแล้วล่ะค่ะ แน่นอนว่ามันคือการใช้งานพระเอกอย่างเต็มประสิทธิภาพหลังจากที่บทของท่านมีมาประปรายจนบางทีก็เกือบหายไปจนคนเขียนก็เกือบลืมไปว่าอาคาชิเป็นพระเอก//กรรไกรมาจากไหน

เห็นหลายๆคนขอให้เรื่องนี้จบแฮปปี้ เราให้เรื่องนี้จบแฮปปี้แน่นอนค่ะ ไม่มีหักมุมดราม่าอะไรแบบนั้นแน่นอน

เจอกันตอนหน้านะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

441 ความคิดเห็น

  1. #386 nn2006 (@nn2006) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 19:00
    หึงละเซ่ๆๆหึงหรอคางา----อั่ก!!!////โดนตบ
    #386
    0
  2. #378 Nutsu_Nutsu (@Nutsu_Nutsu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 17:18
    นั่นสิ คางามิโกรธที่จูบน้องรึเปล่า ว่าแต่ชายหน้ากากคนนั้นชอบน้องใช่ไหม หื้ม!! จูบคอน้อง นายน้องหึงอะดิ
    #378
    0
  3. #227 Jemma_C (@sertdum-nai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 11:58
    มาอัพไวๆน่ะ ไรต์ รออยู่~~
    #227
    0
  4. #226 JINKUN12 (@JINKUN12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 09:21
    เเต่งเก่งมากเลยค่ะ ลุ้นไปหมดเเล้ว มาอัพไวๆนะ รออยู่นะเออ ^_^
    #226
    0
  5. #224 Miraella (@nuttha12186) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:59
    ปริศนามาอีกแล้ว ตื่นเต้นๆๆๆ
    #224
    0
  6. #222 list13 (@list13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:36
    ใครร!!!!!!
    #222
    0
  7. #221 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 22:45
    น้องทำอะไรกับคนใส่หน้ากากอะเขาอยากรู้!!!

    นายน้องโดนต่อย!!!เป็นอะไรที่หน้าเหลือเชื่อมากกกกแต่ก็แอบซะใจนิดๆนะ ( -_-)
    #221
    0
  8. #219 Kudo Seiko (@merts) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 12:56
    เท็ตสึยะทำอะไรลูกกกก สะใจที่เซย์โดน//หลบกรรไกร
    #219
    0
  9. #218 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:01
    รอไรท์อัพต่อจ้า สนุกมาก สู้ๆน้า
    #218
    0
  10. #217 thittkrk (@thittkrk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 12:57
    ไรท์ต่อเร้วๆน้าาา
    #217
    0
  11. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 17:57
    จริงๆ อยากรู้ว่าอายุของคุโรโกะนะ แต่เดาไม่ออก มันเลยทำให้รู้สึกว่าเหมือนเด็ก(?)กินคนแก่(??) ยังไงไม่รู้
    #215
    0
  12. #214 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 15:00
    สนุกค่าา รออัพต่ออ
    #214
    0
  13. #213 RA-IN-ra-in (@RA-IN-ra-in) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 14:53
    อยากอ่านต่อง่าาา ไรต์ก็พยายามเข้านะคะ
    #213
    0
  14. #212 ๑ฟ้าคราม๑ (@BlackPharma) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 14:32
    ง่า~ อยากอ่านต่อแล้วจิ ติดงอมแงมเลย
    ปริศนามีเยอแยะมากมายชวนให้ลุ้นติดตามทุกทีเลยนะคะ ยังไงก็ขอให้น้องครกได้แฮปปี้ของนางไปเถอะค่ะ แลดูเหนื่อยเหลือหลายที่ต้องเก็บอะไรเอาไว้กับตัวมากมาย
    #212
    0
  15. #211 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 13:50
    อร๊ายยยย คนใต้หน้ากากนั่นคือใครกันนนนน
    ชิงจุ๊บคอของน้องก่อนนายน้อยได้ไงงง
    #211
    0
  16. #210 JTRPBL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:02
    โอย~ บอกเลยว่ามันใช่

    ///// ชอบมากๆเลยค่าาาา

    #210
    0
  17. #209 Gemel (@Gemel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 10:12
    ไม่อยากไห้มีใครตายเลยยยT T
    #209
    0
  18. #208 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:47
    คางามิ!!! เดี๋ยวโดนกรรไกรเฉียดหน้าน๊า 
    #208
    0
  19. #207 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:28
    มั่นมากคทั่น- -*
    #207
    0
  20. #206 LookTann (@simsi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 08:23
    ยังแอบงงๆอยู่ น้องเค้าทำอะไร? ค้างมากอะไรท์ TT
    #206
    0
  21. #205 BokuMing (@mila-jane) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 02:18
    คนนั้นคือใครที่จูบต้นคอน้องอ่ะ
    #205
    0
  22. #204 หมวย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 01:02
    ทำไมอยู่ๆนายน้อยถึงจูบน้องอ่า งง?? ชอบตอนนี้อ่ะ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลย สนุกมากๆ
    #204
    0
  23. #203 Tan58063 (@Tan58063) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:12
    เหวยๆแค่พี่เลี้ยงโดนเจ้าชายต่างอาณาจักรจูบแค่นั้นเองงงง จะก่อสงครามเลยหรอคางามิ!?!
    #203
    0
  24. #202 Rasp_berry (@Raserry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:00
    ต่อนะ สนุกมากเลยอ่ะ                   
    #202
    0
  25. #201 cc275 (@cc275) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 23:06
    แผนของน้องนี่คืออะไรหรอคะอยากรู้อะะะ จะคอยติดตามนะคะ สู้ๆ
    #201
    0