อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีๆ

            ช่วงนี้เศร้าๆเซ็งๆนิดหน่อยค่ะ เพราะเกิดความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิต แถมไม่ค่อยเป็นไปอย่างทีหวังด้วยซิ อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องธรรมดาของโลกนะคะ ก็พยายามทำใจ เรื่องผิดหวังเป็นเรื่องธรรมดา ถึงตอนนี้ก็เริ่มทำใจรับเรื่องราวต่างๆได้มากแล้ว แต่บางครั้งก็อดรู้สึกเบื่อๆไม่ได้เหมือนกัน...เหอๆ...

           เมื่อไม่กี่วันมานี้ PA Lotus ได้ไปเดินเล่นแก้เบื่อที่ร้านหนังสือ SE-ED สาขาหนึ่งที่ PA Lotus เดินเข้าไปดูหนังสือเล่นบ่อยๆ ว่าจะไปซื้อหนังสือแปลสุดยอด best seller อันดับหนึ่งของร้านหนังสือชั้นนำหลายแห่งเล่มหนึ่ง มีเพื่อนแนะนำมาไงคะ ก็เลยเข้าไปดู ก่อนจะไปเตะตากับหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อเรื่องสุดจะคุ้น เพราะว่ากำลังโด่งดังเป็น Topic ให้วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางในสังคมเมื่อไม่นานมานี้ แต่  PA Lotus ไม่เคยรู้เรื่องเกี่ยวกับนิยาย(ขอเรียกว่านิยายนะคะ)เรื่องนี้มาก่อนเลยจริงๆค่ะ...

           แอบเปิดดูตอนต้นเล็กน้อย ก็เริ่มติดใจเสียแล้ว แอบคิดในใจ--ผู้เขียนเรื่องนี้เขียนเก่งจัง เล่าเรื่องได้สนุกสนานมากๆ ภาษาสละสลวยและได้อารมณ์ดีจัง แถมยังเคยเป็นรุ่นพี่ร่วมสถาบันของ PA Lotus มาก่อนด้วย(แอบเปิดดูประวัติค่ะ แม้จะนานมากๆตั้งแต่ PA Lotus ยังไม่ได้เข้าที่นั่นเลยก็ตาม ก็ยังดีใจ ฮิ ฮิ) แล้วก็ตามสไตล์ค่ะ PA Lotus ผู้อยากรู้อยากเห็นก็แอบเปิดตอน(ใกล้ๆ)จบดูเล็กน้อย เศร้าจัง น่าสงสารตัวละครในเรื่อง แต่ว่าเรื่องระหว่างนี้ล่ะ? เป็นยังไงมายังไงกันนะ? ชักอยากรู้ซะแล้วซิเรา...?

           น่าแปลกจังแฮะ ตามปกติ PA Lotus ไม่ค่อยอ่านนิยายแนวชีวิตหนักแบบนี้เท่าไรเลยค่ะ ชอบอ่านแนวน่ารักๆ หรือวรรณกรรมแปลเยาวชน แต่เรื่องนี้อยากอ่านมากๆ จะยืนอ่านต่อไปเรื่อยๆจนจบ(แล้วชักดาบไม่ยอมจ่ายตังค์)ก็รู้สึกว่าเกรงใจทางร้านจัง ก็เลยตัดสินใจซื้อไปอ่านที่บ้านเสียเลย(อย่าเข้าใจผิดนะคะ คือ PA Lotus เองก็ไม่เคยยืนอ่านหนังสือเรื่องไหนจนจบหรอกนะคะ เคยอ่านแต่ตอนต้นๆ ถ้าถูกใจก็จะซื้อจ้า) ลืมเสียสนิทว่าอันที่จริง...ตัวเองต้องการมาซื้อเรื่องอะไร(ตั้งใจมากซื้ออีกเรื่องแต่ดันมาได้เรื่องอื่นแทนเสียได้....แม่ปลาทอง)...

            พอได้มาอ่านแล้ว ยิ่งชอบเรื่องนี้ใหญ่ เข้าใจแล้วว่าทำไมเรื่องนี้ถึงได้ดัง แอบสงสารชะตากรรมตัวละครในเรื่อง แต่สุดท้ายทุกอย่างก็จบได้ด้วย(ค่อนข้าง)ดี(มั้ง) แม้จะไม่แฮปปี้เอนดิ้งอย่างในละครไทยทั่วไปก็ตามที่พระเอกนางเอกต้องลงเอยกัน เพราะเรื่องนี้แต่งขึ้นแบบอิงจากเรื่องชีวิตของผู้เขียนนั่นเอง...

           เรื่องนี้ให้ข้อคิดดีๆในการใช้ชีวิตหลายอย่าง ให้เกร็ดความเกี่ยวกับอาชีพๆหนึ่งอย่างดีด้วย แต่ก็เปิดเผยความจริงบางด้านที่คนทั่วไปไม่เคยรู้ อ่านๆไปรู้สึกว่าผู้เขียนเรื่องนี้คงชอบเขียนไดอารี่แน่ๆ นั่นก็เลยทำให้ PA Lotus นึกอยากเขียนขึ้นมาบ้างนั่นเอง...อืมมม...

           ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกไปดูหนัง/ภาพยนต์อย่างที่เคย เบื่อๆเหมือนกันนะคะ ไม่รู้ว่าเป็นผลพลอยได้(น่าจะเรียกว่า "ผลข้างเคียง" แทนหรือเปล่าหนอ?)จากการสอบไม่ติดอย่างที่หวังซึ่งยังค้างๆคาๆอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ทั้งๆที่มีหนังหลายเรื่องอย่าง "Enchanted" หรือ "Death Note"ภาคจบ อันที่จริงในเรื่องหลังนี่อยากดูมากเลยค่ะ สร้างมาได้ตั้งสามภาค ฮิตขนาดนี้(รายการ M-cut บอกว่าทำสถิติชนะเรื่อง the Davinci'code ในเอเชียเสียอีก) แสดงว่าต้องมีดีอะไรสักอย่าง แต่ว่า PA Lotus ไม่เคยอ่านทั้งในหนังสือการ์ตูนและภาพยนต์ทั้งสองภาค ก็เลยกลัวว่าจะดูไม่รู้เรื่อง ผลสุดท้ายก็เลยไม่ได้ไปดูเลย...

           แต่อย่างน้อย ตอนนี้ PA Lotus ก็ได้รู้แล้วล่ะค่ะก็ตัวเองยังอยากเขียนนิยายต่อมากแค่ไหน ยิ่งได้อ่านหนังสือเล่มนั้นด้วย(และต่อมาในวันรุ่งขึ้น PA Lotus ก็ระลึกได้ และกลับไปซื้อหนังสือแปลเล่มนั้นมาด้วยค่ะ  แม้จะยังไม่ได้อ่านเลยก็ตาม--ก็แหม!!--ติดลมบนกับนิยายสุดเข้มข้นอยู่นี่นา...)ก็ยิ่งอยากเขียนมากขึ้น แถมอยากเขียนไดอารี่ด้วย แต่ว่านะ PA Lotus ว่ายังไงมันก็อันตรายอยู่ดี กลัวว่าใครจะเปิดมาอ่านเรื่องส่วนตัวมากมายที่เราเขียนบ่นๆไปในกระดาษเหล่านั้น PA Lotus  เองเคยเขียนไดอารีมาตั้งแต่ตอนอยู่ชั้นประถม แต่แล้วกลับกลายเป็นว่าถูกพี่ชายตัวดีแอบเอามาอ่านจนได้ แล้วก็ล้อเราด้วย หลังจากนั้น PA Lotus ก็เลิกเขียนไดอารีมาจนทุกวันนี้เลยล่ะ ขอเก็บทุกเรื่องทุกอย่างเอาไว้เป็นความลับลึกสุดในใจเราดีกว่า ปลอดภัยกว่าเยอะ แต่ตอนนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ชักเริ่มอยากเขียนไดอารี่ขึ้นบ้างอีกครั้งแล้วล่ะ อย่างตอนที่เขียนอยู่ขณะนี้ไงคะ แต่คงจะเรียกเรื่องที่เขียนให้คนอื่นๆอ่านได้เสียหน่อย(ละมั้ง ฮิ ฮิ)ขอบคุท่านผู้เขียนนิยายเรื่องสำคัญเล่มนี้มากๆนะคะ...

อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีๆ

ความคิดเห็น