{GOT7} LOVE COLORS : #BNIOR

ตอนที่ 1 : [SF] LOVE COLORS : PINK (1/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ต.ค. 58


PINK



 


            ‘อิม แจบอมชอบสีชมพู มันเป็นสีที่ทำให้ตัวเขารู้สึกสบายใจทุกทีที่ได้เห็น  เขาชอบความบอบบางที่อยู่ในตัวของมัน มันเป็นสีที่ดูแล้วทำให้เขารู้สึกอยากปกป้อง อยากทะนุถนอมมันเอาไว้ และทุกครั้งที่เขาได้มอง มันทำให้เขารู้สึกถึงความน่ารัก ความนุ่มนิ่ม ความนุ่มละมุนของมัน  ดังเช่นเจ้าสีชมพูที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ที่ยิ่งเขาได้มองมันเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากสัมผัสมันมากขึ้นเท่านั้น  และทุกครั้งที่มันขยับไปมา เขารู้สึกราวกับว่ามันกำลังเชิญชวนให้เขาได้เข้าไปลิ้มลองมันอยู่ อ่า.. มันจะนุ่มนิ่มสักแค่ไหนกันนะ ถ้าได้ลองชิมสักครั้งก็คงจะดี..

 

 

             คุณครับ คุณ!” เสียงหวานดังขึ้นปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ แจบอมมองคนตรงหน้าที่กำลังโบกมือไปมาเบาๆทำท่าเหมือนกำลังเรียกสติเขาอยู่

 

 

            ให้ตายสิ! เผลอมองเขาไปนานแค่ไหนกันเนี่ย..

 

 

            ครับ  มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า?” แจบอมสะบัดหัวเบาๆเพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืนมาแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาพยายามอย่างมากที่จะละสายตาออกจากริมฝีปากของอีกคน แต่จนแล้วจนรอดสายตาเขาก็ไปหยุดอยู่ที่มันอีกจนได้

 

 

แม่ครับ.. เรียวปากสีชมพูอิ่มๆของคนๆนี้กำลังจะทำให้แจบอมใจแตก..

 

 

            คือผมมาสมัครงานอ่ะครับ ไม่ทราบว่ารับคนไปรึยัง คนตรงหน้าพูดพร้อมกับหยิบใบปลิวที่แจบอมจ้างเด็กไปแปะตามเสาไฟฟ้าแถวๆหน้ามหาลัยมาให้ดูเป็นการไขข้อสงสัย

 

 

อ๋อ.. ยังครับ  งั้นเดี๋ยวคุณไปนั่งรอที่โต๊ะตรงนั้นก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเสร็จตรงนี้ผมจะตามไป

 

 

            “อ่า ได้ครับ..คนตัวเล็กโค้งให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปนั่งตรงมุมสุดของร้านที่คนเป็นเจ้าของชี้ให้ดูก่อนหน้านี้

 

 

อิมแจบอมมองตามคนตัวเล็กที่เดินออกจากหน้าเคาน์เตอร์ที่เขายืนอยู่ไปยังทางที่เขาบอก มือหนายกขึ้นทาบอกตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ  เมื่อแน่ใจว่าอีกคนไม่หันกลับมามองแล้ว

 

 

            หยุดสักทีสิวะ จะเต้นแรงจนระเบิดออกมาข้างนอกเลยไหมแจบอมขมวดคิ้วพึมพำบ่นเจ้าหัวใจของตัวเองเบาๆ ก็ตั้งแต่เจ้าของริมฝีปากสีชมพูที่ดูนุ่มนิ่มเดินเข้ามาในร้าน จนมาหยุดอยู่ตรงหน้า จนเอ่ยพูดกับเขา และจนกระทั่งเดินออกจากเคาน์เตอร์นี้ไป ไอ้หัวใจเจ้ากรรมของเขาก็ยังไม่ยอมลดอัตราการเต้นลงสักที ถ้าจะเต้นเก่งเต้นแรงขนาดนี้จะควักออกมาแล้วพาไปออดิชั่นเข้า JYP แล้วนะแหม่!

 

 

แจบอมขยี้ผมสีทองของตัวเองจนยุ่ง แล้วส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดไร้สาระของตัวเองให้ออกจากสมองไป ก่อนจะรีบเคลียร์ออเดอร์ที่ทำค้างอยู่ไปเสิร์ฟลูกค้าโต๊ะต่างๆให้เสร็จไวๆ เพราะไม่อยากให้อีกคนที่กำลังรออยู่ต้องคอยนาน

 

 

            เจ้าสีชมพูนุ่มนิ่มรอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่กำลังจะรีบไปแล้ว..

 

 

#บนคัลเลอร์

 

 

ร้านของแจบอมเป็นร้านเค้กเล็กๆที่อยู่ในซอยหน้ามหาลัย G เขาเก็บเงินเพื่อเปิดร้านนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง และด้วยความชอบส่วนตัวของเขาร้านนี้ทั้งร้านจึงแทบจะเป็นสีชมพูทั้งหมด มันดูหวานแหววมากจนผู้ชายบางคนแทบจะไม่กล้าเข้า อย่าว่าแต่ผู้ชายเลยผู้หญิงบางคนก็อาจจะยังไม่กล้าเข้ามาเลยด้วยซ้ำ..

 

 

เคยมีคนถามเขาว่าเป็นผู้ชายทำไมถึงชอบสีชมพู เพราะมันดูไม่ค่อยแมน ซึ่งตรงนี้เขาก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน เขารู้เพียงแต่ว่าเขาชอบ และเขาก็คิดว่าไม่เห็นจะแปลกอะไรที่ผู้ชายจะชอบสีชมพู ก็ ในเมื่อเขาสบายใจทำไมจะต้องแคร์คำพูดหรือความคิดของคนอื่นด้วยล่ะ แล้วเขากับสีชมพูเองก็ดูจะเข้ากันได้ดี

 

 

แล้วก็คงจะดีกว่านี้ถ้าเขาจะเข้ากันได้ดีด้วยกับเจ้าของเจ้าสีชมพูนุ่มนิ่มที่เขากำลังหลงใหลอยู่ในตอนนี้..

 

 

อ้ะ ดื่มก่อนแจบอมวางแก้วนมเย็นสีชมพูสวยให้กับเด็กหนุ่มที่นั่งรอเขามาราวๆกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอีกคน และแน่นอนสายตาก็ยังคงเนียนแอบมองไปที่เจ้าสีชมพูนุ่มนิ่มของอีกคนเช่นเดิม..

           

 

            ขอบคุณครับเด็กหนุ่มเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้มก่อนจะยกแก้วนมเย็นขึ้นดื่มแล้ววางมันกลับลงทีเดิม

 

 

            เป็นไง อร่อยรึเปล่า

 

 

อร่อยมากครับ ไม่แปลกใจเลยที่ลูกค้าเยอะขนาดนี้เด็กหนุ่มเอ่ยชมยิ้มๆ พร้อมกับกวาดใส่ตาไปรอบๆร้านที่ตอนนี้มีคนจับจองอยู่แทบจะทุกโต๊ะ ไม่ว่าจะมาเดี่ยว มาเป็นคู่ หรือมาเป็นกลุ่มใหญ่ๆ

 

 

อวยเพราะอยากเข้าทำงานรึเปล่าน่ะเรา

 

 

            “เปล่านะครับ มันอร่อยจริงๆ

 

 

            “ฮะๆ โอเคๆ อ้อ แล้วก็ขอโทษที่ให้รอนานนะ ก็อย่างที่เห็น ลูกค้ามีเข้าเรื่อยๆ พนักงานก็มีคนเดียวเลยทำไม่ค่อยทันน่ะแจบอมยิ้มขำเมื่อเห็นอีกคนละล่ำละลักตอบพร้อมกับพยักรัวๆให้เขาเชื่อว่าไม่ได้โกหกก่อนจะเอ่ยกล่าวขอโทษออกไป

 

 

            “ไม่เป็นไรเลยครับ ผมรอได้

 

 

            อื้ม.. ว่าแต่ชื่ออะไรล่ะเรา

 

 

            “ปาร์ค จินยองครับ เรียกจินยองเฉยๆก็ได้เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นเพื่อแนะนำตัว พร้อมกับยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า เพื่อเป็นการบอกว่าพร้อมแล้วกับการเริ่มต้นสัมภาษณ์เข้าทำงานในครั้งนี้

 

 

            “โอเคจินยองเฉยๆแจบอมพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้นใส่อีกคนเป็นเชิงหยอกล้อ แหม.. ก็จะทำงานร่วมกันมันก็ต้องมีหยอกล้อให้ผ่อนคลายบ้าง อย่าเพิ่งเบะปากใส่ผมกันอย่างนั้นสิครับคุณคนอ่าน..

 

 

ไม่ใช่แบบนั้นสิครับโถ่จินยองเผลอคว่ำปากใส่คนขี้แกล้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ จนใจของแจบอมถึงกระตุกกวูบ แล้วกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง

 

 

 แม่ครับ.. ยิ่งน้องเค้าคว่ำปาก เจ้านุ่มนิ่มสีชมพูนั่นยิ่งน่าลิ้มลองเข้าไปใหญ่ อิมแจบอมคนนี้จะไม่ทนแล้วนะครับแม่..

 

 

อ่า ฮะๆ ล้อเล่นน่า พี่ชื่ออิม แจบอมนะ เรียกพี่แจบอมก็ได้แจบอมพูดพร้อมกับเกาท้ายทอยตัวเองไปด้วย เพราะยังรู้สึกเก้อเขินกับการที่จินยองคว่ำปากใส่ตัวเองไปเมื่อกี๊ มันน่ารักจนบางทีอยากจะเก็บไว้ดูคนเดียวเลยจริงๆให้ตายสิ

 

 

ครับ คุณแจบอม

 

 

ไม่เอาไม่เรียกคุณสิ จะทำงานด้วยกันอยู่แล้วเรียกคุณมันห่างเหินไปนะ

 

 

อ่าครับ.. พี่แจบอม

 

 

ดีมาก เอาเป็นว่าพี่รับเราเข้าทำงานแล้วนะ ถ้าสะดวกพรุ่งนี้ก็มาเริ่มงานได้เลย

 

 

            “ห๊ะ! รับแล้วหรอครับ??” จินยองตาโตด้วยความตกใจ อะไรมันจะง่ายขนาดนั้น คุยกันแค่นี้แล้วรับเข้าทำงานเนี่ยนะ แบบนี้มีที่ไหนกัน

 

 

            “อ่าฮะ ทำไมล่ะ หรือไม่อยากทำแล้ว

 

 

            “ปะ เปล่าครับ ผมแค่นึกว่าจะต้องซักประวัติหรือมีการสัมภาษณ์อะไรกันก่อน  ไม่คิดว่าจะรับเลยแบบนี้

 

 

            “ถ้าเป็นคนอื่นก็อ่านจะซัก แต่สำหรับเราอ่ะ..แจบอมยิ้มก่อนจะขยับตัวเปลี่ยนเป็นนั่งเท้าคางแล้วจ้องหน้าอีกคนด้วยสายตาหวานเยิ้ม  ถือเป็นข้อยกเว้นนะปาร์ค จินยอง..

 

 

            “………” จินยองได้แต่นั่งหน้าเหวอกระพริบตาปริบๆจ้องอีกคนอย่างทำอะไรไม่ถูก เมื่อโดนหยอดเข้าตรงๆแบบนี้

 

            “ฮะๆ ดูทำหน้าเข้า เอาเป็นว่าเรื่องประวัติเดี๋ยวค่อยๆเรียนรู้กันไปก็ได้ พี่ไม่รีบแจบอมเผลอเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมอีกคนเบาๆ ก่อนจะรีบชักมือกลับแล้วเปลี่ยนท่านั่งเป็นกอดอกพิงกับพนักเก้าอี้ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอมือไวทำอะไรลงไป

 

 

            โฮ่! แม่ครับ ขนาดผมน้องเค้ายังนุ่มขนาดนี้เลยครับแม่ แล้วส่วนอื่นจะนุ่มนิ่มขนาดไหน อิมแจบอมไม่อยากจะคิดเลยครับ..

 

 

            “อ่าครับ แล้วเอ่อ..จินยองเกาแก้มเขินๆเมื่ออยู่ๆก็โดนอีกฝ่ายขยี้หัวโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นกังวล เหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่าง

 

 

            “หืม มีอะไรถามได้เลยนะ ไม่ต้องกลัวแจบอมเอ่ยขึ้นเพื่อให้จินยองผ่อนคลายเมื่อเห็นอีกคนดูลังเลที่จะถามอะไรออกมา

 

 

            หรือน้องจะถามว่าพี่มีแฟนรึยังก็ได้นะครับพี่ไม่ว่า จะได้บอกว่าคนตรงหน้านี่แหละครับแฟนในอนาคตพี่ ง่อววววว~~

 

 

            “เรื่องห้องพักอ่ะครับ

 

 

            “หืม ห้องพัก?

 

 

            “ครับ เห็นว่ามีที่พักให้ด้วย ผมเลยว่าจะขอเข้าอยู่อ่ะครับหลังจากจินยองพูดจบแจบอมก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่ได้แจ้งไปในใบปลิวว่ามีห้องพัก เลยงงๆนิดหน่อยว่าจินยองรู้ได้ยังไง

 

 

            “อ้อ ได้สิ จะรีบไปไหนรึเปล่าล่ะ ถ้าตอนนี้พี่คงยังไม่ว่างพาขึ้นไปดูนะ คงต้องรอปิดร้านก่อน

 

 

            “ไม่รีบครับ ผมรอได้

 

 

            “แน่ใจนะ ร้านปิด 3 ทุ่มเลยนะแจบอมถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะร้านเขาปิด 3 ทุ่ม และตอนนี้เพิ่งจะ 4 โมงเย็น จึงอดห่วงไม่ได้ว่าอีกคนจะต้องรอนานเกินไปรึเปล่า

 

 

            “แน่ใจสิครับ ผมรอเก่งนะ..เอ๊ะ! ประโยคคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินในซีรีส์สักเรื่องนะ..

 

 

            โอเค งั้น.. ทดลองงานวันนี้เลยไหม เดี๋ยวพี่สอนก่อนแล้วค่อยเริ่มทำงานจริงจังพรุ่งนี้แจบอมเมื่อเห็นว่าจินยองดูโอเค ก็เลยเอ่ยชวนให้อีกฝ่ายลองทดลองงานดูเลย ทำจริงจะได้ไม่ประม่ามากด้วย

 

 

            “เอางั้นก็ได้ครับ จินยองตอบรับด้วยความตื่นเต้น ดีใจที่จะได้ทดลองทำงานเป็นครั้งแรก จนหลุดยิ้มกว้างจนทำให้คนที่มองอยู่ยิ้มตามไปด้วยเพราะความเอ็นดู

 

 

            แม่งน่ารัก โครตน่ารัก โฮ่! แม่ครับ.. ผมจะต้องทำยังไงถึงจะไม่เผลอจับน้องเค้ากินระหว่างการทำงานร่วมกันครับแม่..

 

 

            “อะ โอเค งั้นไปกันแจบอมเมื่อเห็นเด็กตรงหน้ายิ้มกว้างจนตาหยี ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จนเผลอพูดติดอ่างออกไปแล้วเอ่ยชวนอีกคนก่อนจะเดินนำเข้าไปในหลังร้านทันที

 

 

 

#บนคัลเลอร์

 

 

            สูตรทุกอย่างจะอยู่ในคู่มือนะ พี่จะมีคู่มือนี้ให้คนละเล่ม แล้วก็..

 

 

จินยองงงงงงงงงงงงงงงง~” เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าของเสียงปรากฏตัวพุ่งเข้ากอดคนที่ตัวเองเรียกอย่างเต็มรัก ทำให้อิมแจบอมที่กำลังอธิบายการทำงานหยุดชะงักแล้วมองคนสองคนที่ยืนกอดกันอยู่อย่างเหวอๆ

 

 

นายอนปล่อยก่อนนะจินยองยิ้มขำกับการกระทำของหญิงสาวที่ทำเหมือนไม่ได้เจอกันมานานทั้งๆที่เมื่อตอนเที่ยงยังไปกินข้าวด้วยกันอยู่เลย บวกกับเกรงๆอีกคนที่ยืนมองด้วยสายตานิ่งๆอยู่ที่ตรงนี้ด้วย

 

 

ก็คิดถึงนี่ ไม่ได้เจอกันตั้ง..” นายอนชูมือขึ้นมานับนิ้วก่อนจะตอบออกมาเสียงดัง ตั้ง 3 ชั่วโมงแหน่ะ! ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยน้า~”

 

 

อ่ะแฮ่ม!!!” นายอนที่กำลังจะเข้าไปสวมกอดจินยองชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงกระแอมของอีกหนึ่งชีวิตที่ยืนอยู่ตรงนี้

 

 

จะกอดกันอีกนานไหมครับ..แจบอมที่ยืนกอดอกตีหน้านิ่งเอ่ยถามออกมา พร้อมกับมองสองคนสลับกันไปมา อย่างสงสัยในความสัมพันธ์..

 

 

โหยพี่แจบอมขา~ อย่าดุเค้าสิ ถ้าดุมากๆเดี๋ยวเค้าฟ้องคุณแม่นะนายอน หรือ อิม นายอนเปลี่ยนเป้าหมายไปกอดอ้อนคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายสุดที่รักของตัวเองแทนทันที เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังทำหน้าไม่พอใจอยู่

 

 

นายอนเป็นผู้หญิง ไปกอดผู้ชายแบบนี้คนอื่นจะมองไม่ดีนะรู้ไหม อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ แจบอมตักเตือนน้องสาวของตัวเองทันที ตามประสาคนขี้หวงน้อง อยากจะดุให้มากกว่านี้ แต่คนที่เริ่มก่อนคือน้องตัวเอง และเขาก็รักน้องมากเกินกว่าที่จะดุได้ลง

 

 

แต่.. แม่ครับ.. ยังไม่ทันได้เริ่ม อิมแจบอมก็ต้องพ่ายแพ้ต่อน้องสาวของตัวเองแล้วหรอครับ ทำไมสวรรค์ต้องกลั่นแกล้ง ทำไมไม่ยกเจ้าของเจ้าชมพูนุ่มนิ่มให้กับแจบอมครับ ทำไมม

 

 

ก็เค้าคิดถึงจินยองนี่นา เลยลืมตัวไปหน่อย เค้าขอโทษน้า~”

 

 

แล้วนี่เป็นแฟนกันหรอคะ ไม่เห็นเคยแนะนำให้พี่รู้จักเลยแจบอมเอ่ยถามคำถามที่คาใจออกไปทันที

 

 

ได้โปรดเถอะนายอน ตอบว่าไม่ใช่นะคะ อย่าทำให้พี่ชายสุดที่รักของนายอนคนนี้ใจสลาย ต้องกลับไปนอนร้องไห้จนใจแทบจะขาดรอนรอนเลยนะ..

 

 

เปล่าค่ะ จินยองเป็นแค่เพื่อนที่สนิทม๊ากมากของนายอนเฉยๆ~” เหมือนฟ้ามาโปรด เมื่อนายอนพูดจบแจบอมก็แอบลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่เกิดศึกสายเลือดล่ะวะ

 

 

แล้วจินยองทำไมไม่เห็นบอกพี่ว่าเป็นเพื่อนของนายอนล่ะแจบอมหันไปถามอีกคนที่ยืนมองสองพี่น้องอ้อนกันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเล็กๆ

 

 

ก็ผมกลัวว่าพี่แจบอมจะมองว่าผมใช้เส้นนายอนมาสมัครน่ะครับ

 

 

“โหยจินยองอ่ะชอบคิดมาก น่ารักแบบจินยองไปสมัครงานที่ไหนเขาก็รับหมดแหละ ต่อให้เป็นเพื่อนหรือไม่ใช่เพื่อนนายอนก็เถอะ เนอะพี่แจบอมเนอะ

 

 

“อือฮึ~ ว่าแต่นายอนมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวพาจินยองขึ้นไปดูห้องพักที่ชั้น3 หน่อยละกันนะคะ พี่ไม่ว่างพาจินยองขึ้นไปดูเลย

 

 

ได้เลยคับผม เดี๋ยวนายอนคนนี้จัดให้เอง~” นายอนทำท่าตะเบ๊ะอย่างน่ารัก ก่อนจะเดินเข้าไปควงแขนจินยองแล้วพาเดินไปที่บันไดที่หลังร้านเพื่อไปดูห้องพักตามคำสั่งของพี่ชายสุดที่รักทันที

 

 

แจบอมมองตามทั้งสองคนที่เดินหัวเราะคุยกันจนหายขึ้นบันไดพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่ปรากฏขึ้นด้วยความเอ็นดู

 

 

แม่ครับ.. เจ้าของเจ้านุ่มนิ่มสีชมพูเป็นเพื่อนน้องด้วยครับ โฮ่! ทำไมอะไรๆก็เป็นใจให้อิมแจบอมแบบนี้ แม่เตรียมสินสอดเลยนะครับ อิมแจบอมคนนี้ไม่ปล่อยให้จินยองหลุดมือไปแน่ๆ ..




อิมแจบอมควรตั้งสติ...

           hashtag : #บนคัลเลอร์ | twitter : @fedipep_

           。SYDNEY♔
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #13 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 10:33
    ตั้งสตินะอิมแจ ข้างนอกนิ่งแต่ความคิดนี่วุ่นวายมาก 5555 แต่ขอให้ได้ชิมเจ้าสีชมพูนุ่มนิ่มนั่นไวๆนะ
    #13
    0
  2. #11 nam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 00:17
    อิมแจบอมอาการน่าเป็นห่วง 555
    #11
    0
  3. #5 pepperminttny (@mymint0426) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 21:47
    แจบอมสติหลุดบ่อยมากกกก 555555555555 นุ่มนิ่มน่ารักจังงง งือออออ อะไรคือการเจอกันครั้งแรกก็แอบเนียนจับผมน้องเค้าแบบนั้นละะ วรั้ยยๆ
    #5
    0
  4. #4 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 15:25
    พี่บีใจเย็นนนน นี่แค่เพิ่งเจอพี่แกเล่นเผลอตัวเผลอไปหลายรอบบบบ 55555555
    #4
    0
  5. #3 p4nghun_ (@pangjeeza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 09:40
    แจบอมใจเย็นๆนะ วางกาวแล้วตั้งสติ 5555555555555555
    #3
    0
  6. #2 The-Stranger (@stranger18) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 06:43
    พี่แจบอมควรตั้งสตินะคะ ดูเอ๋อๆแต่ตอนแรกละ55555555555 โอ้ยยยนยองเราจะรอดมั้ยเนี่ย เจอก้อนหินสีชมพู55555555
    #2
    0