เหลียงกวงตี้เทพบรรพกาลสงครามอหังการ

ตอนที่ 28 : บทที่ 20 (1)คนรักลวงและการวางแผนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61


merry christmas นะคะทุกคลลลล
-------------------------------------------
บทที่ 20 (1)คนรักลวงและการวางแผนร้าย
-------------------------------------------
     ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ชั่วยามก่อน ใจกลางจตุรัสของเมืองหลวงแคว้นฉี มีชาวบ้านมุงดูเหตุการณ์ๆหนึ่ง ซึ่งก็คือ ฮุ่ยอ๋อง กำลังยื้อข้อมือของแม่นาง เจียว ซึ่งมือของนางกำลังคล้องไปที่แขนของ หนิงอ๋อง ผู้ที่ซึ่งกำลังทำหน้าอึดอันปางเจอพญามัจจุราชมาเอ่ยชวนดื่มน้ำชาในนรก!

     ''แม่นางเจียว ได้โปรดปล่อยแขนเปิ่นหวางเถิด''หนิงอ๋องเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกดอารมณ์โทสะโดยไม่หันกลับไปมองเจียวแม้แต่น้อย
''เหตุใดท่านอ๋องถึงไม่เรียกหม่อมฉันว่า เสี่ยวเจียวเช่นเมื่อก่อนเล่า''เจียวไม่ได้ใส่ใจในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย ขยับไปซุกไซ้ถูไถใบหน้าที่มีแต่เครื่องประทินโฉมหนาเตอะเข้ากับแขนเสื้อสีม่วงครามของหนิงอ๋อง จนเห็นเป็นสีด่างออกไปจากเนื้อผ้า(ว้าย แป้งหลุดล่ะเธอว์)

     ''หนิงอ๋อง! เมื่อไหร่ท่านจะปล่อยคู่หมั้นของเปิ่นหวางเสียที ท่านเอาแต่ตามตื้อนางอยู่ได้!''ฮุ่ยอ๋องที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำไปหมด รอบกายมีแต่กระไอโทสะ กร่นด่าหนิงอ๋องต่อหน้าธารกำนัลโดยไม่ได้ดูเหตุการณ์เลยว่ามันสลับบทบาทระหว่างคู่หมั้นของเขากับตัวหนิงอ๋อง
หากไม่โง่พอก็จะเห็นได้ว่า แม่นางเจียวนั้นเอาแต่ตามตื้อดื้อดึงกอดแขนของหนิงอ๋อง แม้หนิงอ๋องจะเอ่ยปากไล่โดยสุภาพอย่างใดก็ยิ่งติดหนึบ

     ''ต้องขออภัยด้วยฮุ่ยอ๋อง เปิ่นหวางเองไม่ได้ต้องการที่จะเกาะติดตามตื้อนางแม้แต่น้อย โปรดอย่ามาปรักปรำเปิ่นหวางไปมากกว่านี้''ความอดทนเส้นสุดท้ายของหนิงอ๋องขาดสะบั้น หันไปตะโกนกับฮุ่นอ๋องด้วยใบหน้าแดงก่ำ
''ฮุ่ยอ๋อง! หม่อมฉันไม่เคยตกลงที่จะหมั้นหมายกับท่าน! เรื่องหมั้นระหว่างเราถูกจัดขึ้นก็เพราะผู้อวุโส! หม่อมฉันไม่มีทางแต่งกับคนที่ข้าไม่รัก!''เจียวโผล่งขึ้นมาก่อนจะหันหน้าไปทางฮุ่ยด้วยสายตาที่ไม่มีความรักความหลงไหลใดๆต่างจากเวลาที่มองหนิงอ๋องอย่างสิ้นเชิง

     ''หากเปิ่นหวางไม่ใช่คนที่เจ้ารัก! แล้วใครเล่าคือคนที่เจ้ารัก! หนิงอ๋องงั้นหรือ!''ฮุ่ยอ๋องกระชากเจียวออกมาจากการเกาะหนิงอ๋อง แล้วจับหน้านางหันไปสบตาเขา ไหนเลยเจียวจะสู้แรงบุรุษได้ ยิ่งเป็นฮุ่ยอ๋องที่มีปราณขั้นกลางระดับสูงแล้วด้วย นางได้แต่เซถลาไปกับแรงกระชากนั้น แต่มือก็ยังคงพยายามคว้าแขนเสื้อของหนิงอ๋อง พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนน่าสงสารให้อีกด้วย ก่อนจะถูกจับคอหันหน้าไปหาฮุ่ยอ๋อง

     ''ใช่! บุรุษที่หม่อมฉันรักคือหนิงอ๋อง! หาใช่กับบุรุษแรงเยอะไม่ถนอมสตรีเช่นท่านไม่!''เจียวพูดขึ้น ก่อนจะโดนฮุ่ยอ๋องที่กำลังโกรธจนหน้าแดงก่ำบีบคางจนรู้สึกเจ็บ
''หากเจ้ารักมัน เปิ่นหวางก็จะฆ่ามันเสียเดี๋ยวนี้!''ฮุ่ยอ๋องกำลังที่จะหันไปจัดการกับหนิงอ๋องก็ต้องชะงักเมื่อเจียวเข้ามากอดเอวรั้งเขาไว้ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฮุ่ยอ๋องโกรธเข้าไปใหญ่

     ''หยุดนะ! ท่านไม่มีสิทธิที่จะทำเช่นนี้ หากท่านจะทำอะไรท่านอ๋องล่ะก็ หม่อมฉันจะฆ่าตัวตายตามท่านอ๋องไป!''
ก่อนที่ฮุ่ยอ๋องจะตะโกนก่นด่าออกมา หนิงอ๋องก็พูดขึ้น
''แม่นางเจียว เหตุใดท่านจึงต้องฆ่าตัวตายตามข้า แล้วเหตุใดข้าถึงไปยุ่งเกี่ยวกับสัญญาความรักระหว่างพวกท่านด้วย''หนิงอ๋องพูดขึ้น หากเขาไม่ทำเหตุการณ์ในวันนี้ให้กระจ่างสำหรับแม่นางเจียว เขาคงต้องถูกนางตามติดอีกแน่นอน

     ''เพราะหม่อมฉันรักท่านอ๋องอย่างไร!'' เจียวพูดออกมาด้วยแววตาักใคร่ปานน้ำตาลล้นปรี่ ทำให้ใบหน้าของฮุ่ยอ๋องเคร่งขรึมลง
''แต่เปิ่นหวางมิได้สนใจอะไรแม่นางแม้แต่น้อย ทั้งๆที่แม่นางมีคู่หมั้นอยู๋แล้ว แต่กลับมาเกี้ยวพาเปิ่นหวางเช่นนี้ เปิ่นหวางไม่ชอบใจยิ่ง! เห็นแก่ที่พวกเราเป็นคนรู้จักกัน อย่าได้มาก่อกวนเข้าใกล้เปิ่นหวางอีก!''หนิงอ๋องพูดขึ้นอย่างเด็ดขาด ใครๆก็รู้ว่าหนิงอ๋องเป็นสุภาพบุรุษ ชอบความสงบ ไม่ชอบความรุนแรง ด้วยที่เห็นว่าในน้ำเสียงของหนิงอ๋องมีกระไอโทสะที่ไม่สามารถปิดให้มิดได้หลุดรอดออกมา ชาวบ้านจึงรับรู้ได้ว่า หนิงอ๋องหมดความอดทนแล้ว

     ''ไม่ ไม่นะท่านอ๋อง หม่อมฉันรักท่านจริงๆเพคะ ได้โปรด ได้โปรดอย่ากีดกันหม่อมฉันเลย''เจียวที่เห็นหนิงอ๋องกำลังจะหันหลังจากไปก็วิ่งเข้าไปจะเกาะแขนแต่ก็ถูกองครักษ์ส่วนตัวของหนิงอ๋องกันเอาไว้!
''ต้องทำเช่นไรถึงจะทกให้แม่นางเจียวเลิกก่อกวนเปิ่นหวาง! แก้วแหวนเงินทอง เกียรติหน้าตา โปรดเอ่ย!''หนิงอ๋องที่กำลังจะบรรดาลโทสะอีกรอบก็ถามด้วยความอดทน

     ''หม่อมฉันมีคำถามเพคะ!''เจียวเอ่ยขึ้น
''โปรดเอ่ย!''หนิงอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
''หม่อมฉันต้องการรู้ว่า ท่านอ๋องเคยมีใจให้หม่อมฉันบ้างไหมเท่านั้นเพคะ!''เจียวเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา
''ไม่เคย! และจะไม่มีวัน!''หนิงอ๋องพูดโดยไม่สนใจจิตใจของเจียวแม้แต่น้อย ก็นางดันตามตื้อเขายันเสด็จพ่อ ก่อกวนเขาไม่เลิกทุกวี่วัน จะให้เขาเห็นใจนางได้อย่างไร

     ''หนิงอ๋อง! เก็บท่าทีหยิ่งเช่นนี้ของเจ้าไปเสีย! นางคือคู่หมั้นเปิ่นหวาง!''ฮุ่ยอ๋องที่ได้ยินวาจาไม่สนใจจิตใจเช่นนี้ก็ตวาดขึ้นมา
''ฮุ่ยอ๋อง! ท่านอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของหม่อมฉัน! ท่านอ๋อง หม่อมฉันขอถาม เหตุใดเพคะ''จิตใจของเจียวเหมือนถูกบีบรัดจนใบหน้าซีดขาว ฝืนเอ่ยปากถามออกไปอีก
''เพราะข้ามีสตรีที่รักชอบแล้ว!''หนิงอ๋องที่เกือบจะพูดว่า เพราะรังเกียจเจ้า ก็เปลี่ยนประโยคโดยทันควัน

     ''ไม่! ไม่จริงใช่ไหมเพคะ! ท่านอ๋องท่านบอกข้าสิว่าล้อเล่น! บอกข้าทีเถิดท่านอ๋อง''เมื่อเจียวได้ยินว่าหนิงอ๋องมีคนรักแล้วก็เกือบทรุดฮวบหากไม่ได้ฮุ่ยอ๋องมาประคองไว้คงได้เกิดเหตุการณ์ 'สาวงามเป็นลมล้มทรุดอย่างแน่แท้'
''เปิ่นหวางบอกว่ามีแล้ว เปิ่นหวางไม่เคยพูดโกหก!''หนิงอ๋องเมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของนางก็พูดอย่างเฉียบขาดและเยือกเย็น
''งั้นหม่อมฉันขอได้ดูโฉมหน้าของหญิงที่ท่านอ๋องชอบพอด้วยเพคะ แค่นี้ แค่นี้หม่อมฉันจะยอมจากไปแต่โดยดีเพคะ!''

     ชิบหายแล้วไง! หนิงอ๋องไหนเลยจะรู้ว่าคำขอของนางคือต้องการพบหน้าคนรักของตนเล่า นี่ก็แค่สิ่งที่เขาคิดมาเพื่อกีดกันนางออกไปเท่านั้น
''...''หนิงอ๋องเงียบซะจนเจียวเริ่มยกยิ้มในใจ เพียงแค่เวลาสั้นๆ! ไหนเลยนางจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องมีคนชอบพอ นางให้คนไปสืบเรื่องของท่านอ๋องมาทุกๆครึ่งวัน ไหนเลยจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องไม่มีคนรัก!

     เมื่อหนิงอ๋องกำลังใช้ความคิดในการหาทางออกอยู่นั้น ในใจเขาก็บังเกิดใบหน้าของสตรีนางหนึ่งที่งดงามเฉิดฉาย ใบหน้าขาวกระจ่าง เรือนผมสีเงินยวงที่ไม่เหมือนผู้ใด ริมฝีปากแดงระเรื่อ นัยตาสีฟ้าน้ำทะเลใสกระจ่างจนไม่สามารถมองเห็นก้นได้ แม่นางกวงตี้!
เมื่อหนิงอ๋องคิดขึ้นมาได้ ก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่สวมผ้าคลุมขนจิ้งจอกเงินเหมันต์สีเงินสวย ปิดบังเรือนผมและใบหน้าไปไม่น้อย เมื่อสำรวจดีๆก็จะเห็นว่าร่างบางใส่ชุดสีแดงสลับขาว  นิ้วมือที่ขาวกระจ่างกำลังถือน้ำตาลปั้นกินอย่างสบายใจอยู่ข้างๆชาวบ้านที่กำลังมุงดูกันอยู่

     ที่สำคัญ เส้นผมสีเงินและดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของร่างบางทำให้หนิงอ๋องจำได้ แม่นางกวงตี้! ไม่รอช้าหนิงอ๋องเดินเข้าไปหากวงตี้อย่างรวดเร็วรู้ตัวอีกทีกวงตี้โดนกระชากเข้าไปในอ้อมกอดของหนิงอ๋อง ก่อนจะได้ยินประโยคที่ทำให้นางงงงวย!
''นางคือคนรักของข้า เช่นนี้แม่นางเจียวคงจะรู้สมใจแล้วใช่หรือไม่!''หนิงอ๋องเอ่ยพูดขึ้นอย่างดังก่อนจะทำเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนสูดหายใจมองกันตาแทบถลน!
---{ตัดฉับ!}---
ช่วงคุยกับมิไร~~~
     บทนี้ก็เอาไปครึ่งนึงก่อนเนอะ มิไรเน็ตจะหมดแล้วค่ะตอนที่เขียน ตังก็ยังไม่เข้าบัญชี เน็ตก็ไม่มีตังเติม เฮ้อออ มิไรเรียนหนักมากเลยค่ะ กลับบ้านมาหัวถึงหมอนก็เกือบจะสลบคาที่ เลยไม่มีเวลา เอาไปแค่นี้ก่อนนะคะ ไม่โทษมิไรกันนะค้า [><]'' เดี๋ยวมาต่อให้เนอะ 
สุดท้ายนี้ไม่มีอะไรมากมาย รักผู้อ่านทุกท่านนะคะ จุฟๆ~~~~~
-------ภาพแถมของบทนี้~------
(พี่เสิ่นเราเอง)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #27 ZignAture (@ZignPranprapa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 21:01
    ทรุด... ใจละลายกะพี่เสิ่นอีกล้าวว ดีต่อใจ
    #27
    2
    • #27-1 chaiyan02069 (@chaiyan02069) (จากตอนที่ 28)
      25 ธันวาคม 2561 / 21:05
      จะได้ใจละลายจนละเหยอีกยาวๆจนจบเรื่องแน่นอนลงให้ทุกบทต่อจากนี้ มิไรหามาเยอะมากกกกก
      #27-1