เหลียงกวงตี้เทพบรรพกาลสงครามอหังการ

ตอนที่ 37 : ตอนพิเศษ เจ้ามันชอบแฉ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

微博
-------------------------------------------
ตอนพิเศษ เจ้ามันชอบแฉ(2)
-------------------------------------------
     
     ความเดิมบทที่แล้วที่เทพชั้นผู้น้อยได้มารบกวนการนอ--- การบำเพ็ญตบะของกวงตี้ กวงตี้กำลังจะลงโทษ เสิ่นหรงสามีของกวงตี้ก็ได้เข้ามาแทรกและจะลงโทษแทนโดยการส่งไปจุติเป็นมนุษย์แทน......

     ''ข้ามิยอมให้เจ้ามาทำโทษแทนข้าเช่นนี้ ข้าไม่ให้พวกเขาตายก็ย่อมได้ แต่การไปจุติใหม่ข้าคัดค้าน''กวงตี้ทำหน้านิ่งมองเสิ่นหรงอย่างไม่ลดละ

     ''จุติเป็นมนุษย์นั้นดีกับเทพชั้นผู้น้อย การที่ข้าส่งไปจุติใหม่ก็เพื่อให้พวกเขาได้ขัดเกลาตัวเอง''เสิ่นหรงอมยิ้มน้อยๆตอบกวงตี้
     
     ''ข้ามิได้ห่วงเรื่องการขัดเกลา หากจะให้พวกเขาขัดเกลาก็แค่ลดขั้นพลังเทพส่งไปที่หอขัดเกลาก็สิ้นเรื่อง''กวงตี้แย้งขึ้น

     ''แต่นั่นก็ไม่ดีเท่าการไปเผชิญหน้าด้วยตนเอง''เสิ่นหรงอธิบาย

     ''แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าส่งพวกเขาไปจุติด้วยตนเอง หากยังดื้อด้านจะส่งไปข้าจะให้เทพคุมกฎไม่ก็เทพชะตาส่งไปแทน''กวงตี้เอ่ยขึ้น

     ''แต่ข้าสามารถส่งไปเองได่ เหตุใดต้องไปรบกวนเทพพวกนั้นด้วย''เสิ่นหรงทำหน้าตาน่าสงสารมองไปที่กวงตี้

     ''ข้าไม่ไว้ใจ...ให้เจ้าส่งไปจุติ''กวงตี้พูดขึ้นอย่างหวาดๆ ก็แหมจะให้เสิ่นหรงส่งไปจุติได้อย่างไร เสิ่นหรงเป็นเทพดวงจันทร์ มีพลังในการเยียวยา แต่เรื่องความรู้ความเข้าใจในปริมาณความรู้สึกความนึกคิดของมนุษย์นั้น พูดได้ว่าเข้าขั้น....เด็กน้อย..เอาจริงๆเด็กสามขวบยังรู้ดีกว่าเขาอีกสำหรับเรื่องพวกนี้

     ''แต่....''เสิ่นหรงพยายามจะแย้งขึ้นอีก

     ''สามแสนหกหมื่นล้านปีก่อนเจ้าส่งเทพชั้นผู้น้อยไปจุติจำนวน 2 คนโดยใส่ความหยิ่งผยองมากเกินไป ทั้งสองโตขึ้นมาไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้า จนลากสมาชิกของตระกูลทั้ง 346 คนไปรับเคราะห์กรรมด้วย ผลสุดท้ายตระกูลนั้นก็ล่มจม 
     
     สองแสนสี่หมื่นล้านปีที่แล้วเจ้าส่งไปจุติอีก 1 คนใส่ความทะเยอทะยานมากเกินไป ทำให้ไปล่มราชวงศ์ของแคว้นเข้า ผลสุดท้ายพวกผู้เฒ่าที่เก็บตนของแคว้นจึงต้องมาจัดการ ผลสุดท้ายกว่ากว่าจะฟื้นฟูราชวงศ์ได้ก็ล่อไป 400 ปี

     หนึ่งแสนสามหมื่นล้านปีก่อน เจ้าส่งไปจุติเป็นสตรี 1 คนใส่ความอิจฉาริษยามากเกินไป พอแต่งเข้าบ้านสามีก็จัดการวางยาสามีมิให้มีบุตรตอนที่ตนเองมีบุตรชายแล้วหนึ่งคน ผลสุดท้ายบุตรคนนั้นโดนลอบฆ่า ตระกูลไม่มีผู้สืบทอดต่อ ล่มสลายในเวลาต่อมา

     เก้าหมื่นเจ็ดพันล้านปีก่อน เจ้าส่งไปจุติโดยลืมลบความทรงจำในการบำเพ็ญตนของเทพ ทำให้มนุษย์ผู้นั้นมีการพัฒนาที่ไวเกินไปจนกลายเป็นการหาเหาใส่หัว โดนลอบสังหารตายเมื่ออายุครบ 17 ปี

     หกหมื่นห้าพันล้านปีก่อน เจ้าส่งไปจุติ แต่ใส่ความว่านอนสอนง่ายไป ผลสุดท้ายก็ทำตามคำบอกมารดา สังการพี่น้องของตนจนหมดสิ้น

     สามหมื่นแปดพันล้านปีก่อน..........''กวงตี้เอ่ยสาธยายผลงานต่างๆเมื่อหลายปีก่อนออกมาอย่างไม่รู้จบ กว่าจัหยุดพูดก็ใช้เวลาไป หนึ่งเค่อ(15 นาที)

     กวงตี้ยืนหอบก่อนจะมองไปที่เทพชั้นผู้น้อยทั้งสองที่ตอนนี้หน้าซีดขาว พวกเขาไม่อยากโดนส่งไปจุติอย่างในที่ท่านเทพบรรพกาลเหลียงได้กล่าว เพราะสำหรับเทพอย่างพวกเขาหากไปจุติแล้วทำเรื่องเลวร้ายพวกนั้นจะโดนขึ้นบัญชีดำไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพได้ พวกเขาจึงหน้าซีดเหงื่อออกท่วมตัว แต่อีกเหตุผลคือ..ใบหน้าของเทพบรรพกาลเสิ่นหรงนั้น น่ากลัวอย่างมาก

     ''กวงตี้....เหตุใดต้องแฉด้วยล่ะ.....''เสิ่นหรงที่ตอนนี้ใบหน้าดำทะมึนจนแทบจะคั้นออกมาเป็นน้ำได้ส่งยิ้มหวานๆ...ยิ้มหวาน....... . .. . ... . .. .   . .            ใช่ ยิ้มหวานมาทางนาง อั๊ยหยาาาา เปิดเผนมากไป โดนแน่เรา เผ่นก่อนดีกว่า
     
     ''เอ่อ..เอ่อ..สามีพอดีภรรยาลืมไปว่ามีนัดกับเทพสุรา ภรรยาขอตัวลา!''กวงตี้ผันตัวหนีอย่างรวดเร็ว เสิ่นหรงก็ไม่น้อยหน้าไล่ตามไปติดๆ ส่วนเทพชั้นผู้น้อยก็ รอดตัวไปและหันหน้ามองกัน พวกเขารอดแล้วใช่หรือไม่ น่าจะใช่... ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะไปบอกลูกน้องให้หยุดการทำสงครามและหันมาจับมือร่วมมือกันเทพผู้ไม่รู้ประสีประสาไม่ให้เข้าไปในภูเขาน้ำแข็ง จนผ่านมาหลายหมื่นปี กลุ่มของทั้งสองจึงได้ชื่อว่า เทพผู้พิทักษ์ภูเขาน้ำแข็ง

     หันกลับมาฝั่งกวงตี้ที่ตอนนี้รีบเร่งหนีจากเสิ่นหรงแต่ทำอย่างไรก็สลัดไม่หลุด แถมระยะทางก็ย่นเข้ามาเรื่อยๆ

''เฮ่คนเขียน! อย่ามาแต่นั่งกินสาหร่ายสิ ช่วยข้าก่อน!!!!''

(มิไร : อาหรัยจ้ะกวงตี้จัง เราช่วยมะได้หรอกน้าา//กินสาหร่ายต่อ)

''ก็ควรที่จะให้เสิ่นหรงหยุดไล่ตามข้ามาเสียที ได้โปรดดดดดด''
 
(มิไร : เนื้อเรื่องมันวางมางี้อยู่แล้ว แม้ว่าครั้งก่อนจะไม่ได้เขียนแบบนี้แต่ผลสุดท้ายผู้เป็นภรรยาก็โดนลงโทษอยู่ดี แง่มๆ//กินขนมห่อต่อมา)

''ตั้งแต่เนื้อเรื่องภาคแรกละนะ เหตุใดข้าถึงโดนตลอดเลยเล่า!''

(มิไร : ก็เสิ่นหรงเขาเป็นขวัญใจของผู้อ่าน จะให้มีบทอ่อนแอได้ไง อืม..จะว่าไป ไปนั่งเขียนบทเสิ่นหรงโดนบ้างดีกว่าแฮะ)

''เยี่ยม นี่ล่ะสิ่งที่ข้าต้องการ แต่...ช่วยข้าก่อนเซ่อย่างเพิ่งไปปปปปปปปปปปปปปป''

กวงตี้ที่ไม่มีที่พึ่งในตอนนี้เสิ่นหรงก็ได้มาประชิดตัวและโดนโอบกอดเรียบร้อย ก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูว่า

     ''เด็กดื้อ...เจ้ามันชอบแฉ แบบนี้ต้องถูกลงโทษ''และเสิ่นหรงก็พากวงตี้เข้าไปที่ตำหนัก ปิดประตูมิดชิดไปหนึ่งเดือนเต็มๆ และประตูก็เปิดออกมา แต่คนที่ออกมานั้นมีแค่เสิ่นหรงที่หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสไปหาสมุนไพรมาทำยาสักอย่างก่อนจะเข้าห้องไป.........

(มิไร : ฮุฮุ ถ้ากวงตี้โดนแบบนี้เข้าไปนานๆหน่อยคงได้มีเด็กน้อยๆมาวิ่งเล่นเต็มตำหนักแน่ แต่เดี๋ยวสิไอคนซวยน่ะเราไม่ใช่เหรอ...ตายล่ะ ไปอู้ก่อนดีกว่า)
มิไรที่แอบดูอยู่บนก้อนเมฆมองลงไปทางตำหนักที่ปิดสนิท บ่นออกมาและหายวับไป

-----------------------------------------------------
ช่วงคุยกับมิไร

     สาหวาดดีค่าาาาา รีดที่น่ารักทุกคน ครึ่งหลังก็เขียนออกมาจนเสร็จ ที่จริงมันต้องลงตั้งแต่ 2-3 วันก่อน แต่เกิดเรื่องค่ะ เขียนอยู่ดีๆออกไปหาไรกินเข้ามากูเกิลค้าง และก็ลามไปค้างทั้งเครื่องจนต้องรีเครื่อง ที่เขียนไปหายวับไปกับตาเลยหมดอารมณ์เขียนเลยค่ะ นอนปลงทั้งวันเลย แต่วันนี้ก็ได้เขียนจนเสร็จแล้ว   มิไรก็จะเอื่อยๆไปๆมาแบบนี้นะคะ จะไม่ได้ลงถี่มาก อาจจะสัปดาตอน เพราะมิไรนอนตี 2 ตื่น เที่ยง ละก็นอนต่อ วนลูปไปๆมาๆแบบนี้

     สุดท้ายนี้ขอขอบคุณรีดที่เข้ามาอ่านและยังติดตามกันนะคะ รักทุกคนค่ะ 
------------------------------------------------------
ตอนนี้มีใครเล่น mini world block art กันอยู่มั้ยคะ พอดีมิไรเล่นคนเดียวเหงามากเลย ฮรือออออ
------------------------------------------------------
ภาพแถมน้ะจ้ะ  เสิ่นหรงทั้งน้านนนน
Trăng non nhi và Trọng Tịch a~
微博
Vạn Hoa
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

46 ความคิดเห็น